WHITNEY G -Arizona 2

Sincerely,Sincerely,Sincerely,Sincerely, AAAArrrrizonaizonaizonaizona Whitney G. Williams 2 Tłumaczenie nieoficjalne: sanila Korekta: artazy Poniższe ...

49 downloads 382 Views 403KB Size

Sincerely, Arizona Whitney G. Williams

Tłumaczenie nieoficjalne: sanila Korekta: artazy

Poniższe tłumaczenie w całości należy do autora tej książki pani Whitney G. Williams, w wyniku działania jej praw autorskich, tłumaczenie to jest tylko i wyłącznie materiałem marketingowym, służącym do promocji twórczości danego autora oraz doskonalącym znajomość języka angielskiego. Przekład ten nie służy uzyskiwaniu jakichkolwiek korzyści materialnych, w związku z tym, każda osoba, wykorzystująca treść poniższego tłumaczenia w celu innym niż marketingowym, łamie prawo.

Informuję, że niniejszy przekład jest moją własnością.

Wobec powyższego nie wyrażam zgody na rozpowszechnianie tego pliku w żaden możliwy sposób.

Jednocześnie informuję, że nie ponoszę odpowiedzialności za wszelkie niezgodne z prawem jego wykorzystanie.

2

Utwór 33. Cudowna kraina

Arizona

Noc incydentu podczas kolacji... "Kochałem cię wtedy. Kocham cię teraz. I zawsze będę..." Słowa Cartera, gdy trzymał mnie blisko, odtwarzały się w kółko w mojej głowie. Z uśmiechem na ustach przywoływałam ostatnie kilka godzin, które spędziliśmy w łóŜku, z łatwością wymazując miesiące rozłąki. W chwili, gdy Carter przeczesał palcami moje włosy, spojrzałam mu w oczy, nie wiedząc, co powiedzieć. Co zrobić dalej. Musiał być jakiś wyjątek umoŜliwiający późniejszy powrót na nowy semestr, jakaś specjalna klauzula, uwzględniająca posiadanie najlepszego przyjaciela, który mówi, Ŝe cię kocha i powoduje, Ŝe twój świat całkowicie się zatrzymuje. Nawet jeśli nie było, miałam ochotę zadzwonić do dziekana i zapytać. W ogóle nie chciałam wracać do Francji. Chciałam zostać. - Wszystko w porządku? - Delikatnie odgarnął mi kosmyk włosów z twarzy. Skinęłam głową. - Dlaczego więc jesteś taka cicha? O czym myślisz? - O Francji. Otoczył mnie w tali swoimi bezpiecznymi ramionami i wciągnął na siebie.

3

- Wrócisz do szkoły na czas, Ari. Tak bardzo, jak chciałbym, abyś tu została, to nie pozwolę ci na to i tym razem. - Co sprawia, Ŝe sądzisz, iŜ kiedykolwiek rozwaŜałam pozostanie tutaj? spytałam. - Myślałam jedynie o tym, jak bardzo nie mogę doczekać się powrotu do rzeczywistości. - W takim wypadku mogę zabrać cię na lotnisko nawet teraz, jeśli chcesz. - Wygiął usta w uśmiechu, a ja przewróciłam oczami, nie nadąŜając za tym przekomarzaniem się. - Trzy i pół dnia... - powiedziałam cicho. - Czuję, jakbym zmarnowała większość swojego czasu w trakcie tego pobytu tutaj na złoszczenie się na ciebie. - Nie. Zmarnowałaś go z Seanem. - Myślisz, Ŝe on jeszcze kiedyś się do mnie odezwie? - Myślisz, Ŝe zamierzam znowu o nim rozmawiać? - Posłał mi puste spojrzenie. - Ze wszystkich róŜnych miejsc akurat w moim łóŜku? - Racja. TeŜ bym nie chciała z sobą rozmawiać. - Otrząśnie się z tego. - Zsunął mnie z siebie i przyciągnął do swojego boku. - Opowiedz mi o wszystkich rzeczach, które mnie ominęły. - Co masz na myśli? - Chodzi mi o to - powiedział, przeczesując mi palcami włosy. - śe po prostu nie mam pojęcia, co robiłaś przez te wszystkie miesiące poza szkołą. Opowiedz mi wszystko. - Chcesz, Ŝebym ci zrelacjonowała, co robiłam dzień po dniu? - Ostatecznie tak, ale wolałbym zacząć od czegoś prostego, na przykład od tego, co skłoniło cię do ścięcia włosów.

4

- Nie podobają ci się? - Kurwa, uwielbiam je. - Ponownie przejechał po nich palcami. - Jestem po prostu ciekaw. Nosiłaś je w ten sam sposób na pierwszym roku college'u. - Nigdy nie myślałam, Ŝe tak naprawdę zwracasz uwagę na moje włosy. - Nie zwracałem. - Uśmiechnął się. - CóŜ, moja współlokatorka właśnie to zasugerowała. Powiedziała, Ŝe nowy wygląd pomoŜe mi zacząć od nowa po jakimś facecie, który naprawdę zranił moje uczucia. Powiedziała, Ŝe nowa fryzura i nowy styl będą pierwszym krokiem, by zapomnieć o wszystkim, co z nim się wiąŜe. - Zadziałało? - Absolutnie. Od tego momentu nie myślałam o nim. Oboje się roześmialiśmy i usiadł, powoli pociągając i mnie. - PoniewaŜ mamy tylko trzy i pół dnia do twojego wyjazdu - powiedział. - Jak chciałabyś je spędzić? - Będzie w porządku, jeśli zostaniemy tutaj. Uniósł brwi. - Sugerujesz więcej seksu? - Nie. - Zarumieniłam się. - A nawet jeśli, to nie sądzę, aby było to ogromnym problem. Prawda? - Nie, ale... - Przerwał, wstał i podszedł do komody. Podniósł telefon i stuknął kilka razy w wyświetlacz, mamrocząc słowa, których nie rozumiałam. Kiedy skończył mówić do siebie, załoŜył dŜinsy. - Dlaczego tak na mnie patrzysz? - W końcu nasz wzrok się spotkał.

5

- Jestem zdezorientowana. Powiedziałam, Ŝe chcę zostać w łóŜku i… - Uprawiać seks? - Uśmiechnął się. - Tak i jestem prawie pewna, Ŝe załoŜenie większej liczby ubrań nie pomoŜe w tego rodzaju aktywności. - Nie, nie pomoŜe - powiedział, podchodząc do mnie. - Ale odkąd osobiście mogę ci zagwarantować, Ŝe twoje ostatnie dwadzieścia cztery godziny tutaj spędzimy robiąc tylko to, to myślałem, Ŝe przez pozostałe dwa i pół dnia moŜemy spróbować czegoś innego. - Jak na przykład co? Pochylił się i przejechał palcem po moich ustach. - Jak na przykład randki z rodzaju tych "burzliwych" z czasów liceum, tyle Ŝe tym razem oboje poszlibyśmy z odpowiednią osobą. Sądzisz, Ŝe tego typu rzeczy są nadal popularne? - Tak. - Serce zatrzepotało mi w piersi. - Tak, myślę, Ŝe na pewno są. - Nie miałabyś nic przeciwko, jeśli bym pominął tę część z kinem? spytał. - Nie przypominam sobie, czy wcześniej potoczyła się dla ciebie dobrze. Roześmiałam się i chwyciłam poduszkę, kuszona tym, by uderzyć go w głowę, ale wyrwał mi ją i rzucił przez pokój. - Ubieraj się - powiedział. - Nie chcę stracić tej nocy. - Wycisnął jeszcze jeden pocałunek na moich ustach, zanim cofnął się i otworzył komodę. Spojrzałam na zmiętą koszulę i lekko rozdartą spódnicę, które leŜały na podłodze, wiedząc, Ŝe nie było moŜliwości, bym mogła załoŜyć którąkolwiek z nich. - Nie zatrzymałeś przypadkiem jakiejś z tych rzeczy, które schowałam u ciebie w szufladzie latem ubiegłego roku? Czy je wyrzuciłeś? - zapytałam. 6

- Oczywiście, Ŝe ich nie wyrzuciłem. - Otworzył szafę i przejechał kciukiem przez wieszaki, wyjmując róŜową bluzę i dŜinsy. - Dziękuję. - Udało mi się powiedzieć, przytrzymując na nim wzrok, gdy się ubierałam. Jakoś wydawał mi się bardziej seksowny z kaŜdą sekundą. Jakby czytając w moich myślach, odwzajemnił moje spojrzenie. - Jeśli nie załoŜysz na siebie reszty tych ubrań, będziemy musieli zostać tu na noc. - Nadal nie rozumiem, jak moŜe to być coś złego. - Pięć minut, Ari. - Odwrócił się i chwycił kluczyki od samochodu. Pośpiesz się. - Dobrze. - Wciągnęłam kaptur na głowę i wśliznęłam się w buty. Chwyciłam telefon i zauwaŜyłam, Ŝe jest nowy sms. Mama. "Słyszałam o tym, co wydarzyło się dziś wieczorem w Gayle... a nie mówiłam!

Powiedz

Carterowi

ode

mnie

cześć

i

zanim

wyjedziesz,

wygospodaruj czas, Ŝeby się ze mną zobaczyć na dłuŜej niŜ godzinę. :-)" "Co sprawia, Ŝe myślisz, iŜ nie wygospodaruję czasu przed wyjazdem, aby zobaczyć się z własną matką? Myślisz, Ŝe jestem opętana? Albo niegrzeczna?" - Ari? - Carter wypowiedział moje imię, zmuszając, bym na niego spojrzała. - Jesteś gotowa? Nie odpowiedziałam, tylko wpatrywałam się w niego, natychmiast Ŝycząc sobie, Ŝebym nie wyjeŜdŜała na tak długo, nie mając z nim kontaktu. Tym razem na pewno poŜegnanie będzie mnie kosztowało duŜo więcej. - Ari? - zapytał ponownie, uśmiechając się i przechylając głowę na bok. - Jest jakiś powód, dla którego siedzisz, patrząc się na mnie?

7

- Nie. - Odchrząknęłam i spojrzałam na swój telefon ponownie. - Po prostu odpowiadam mamie na smsa. Będę gotowa, jak tylko go wyślę. Dotknęłam ekranu i zauwaŜyłam, Ŝe przysłała mi nowego: "Nie jesteś opętana czy niegrzeczna, jesteś po prostu zakochana. A ja Cię ZNAM! :-)" Krótko po tym nadszedł kolejny sms od niej: "Właśnie napisałam do Cartera. Obiecał przywieźć Cię, jak tylko nadrobicie więcej zaległości. Do zobaczenia!" Nie miałam okazji zapytać o to Cartera. Objął mnie ramieniem i wyciągał za sobą na zewnątrz. Tak jak w czasie poprzedniego lata przytrzymał dla mnie otwarte drzwi od samochodu, pozwalając swoim palcom zatrzymać się na mojej skórze nieco dłuŜej, niŜ to konieczne. Gdy zapięłam pas, spojrzał na mnie i odpalił silnik, przywołując jeszcze więcej wspomnień. - Właśnie coś sobie przypomniałam - powiedziałam. - Pamiętasz, kiedy pierwszy raz pojawiły się te wszystkie udoskonalenia w twoim samochodzie? - Tak, tuŜ przed balem, kończącym szkołę. Czemu? - Powiedziałeś mi, Ŝe powodem, dla którego zrobiłeś wszystkie te rzeczy było zaimponowanie swojej randce tamtej nocy i Ŝe zamierzałeś… Zatrzymałam się, aby odchrząknąć. - śe chciałeś mieć pewność, Ŝe pierwsza dziewczyna, która zobaczy te nowe ulepszenia, będzie ich warta i nie będą one stratą. Mówiłeś, Ŝe upewnisz się, Ŝe będziesz miał ją w kaŜdej moŜliwej pozycji na swoim tylnym siedzeniu. - Do czego zmierzasz?

8

- Po balu spędziliśmy czas razem, Carter. To prawda, nie było tych wszystkich pozycji na tylnym

siedzeniu czy czegoś podobnego, ale

technicznie zmarnowałeś wtedy wielki debiut swojego samochodu na mnie. Cisza. Dostroił radio i odwrócił się do mnie. - Nic nie zmarnowałem na ciebie. Myślę, Ŝe teraz oboje to wiemy. Zatrzymał się. - I myślę, Ŝe przespałem się z moją randką na tylnym siedzeniu tydzień po balu. Prawda? - Tak. - Przewróciłam oczami, a on się zaśmiał, dając mi lekki pocałunek, zanim zaparkował. Zamknęłam oczy, gdy znane, słone powietrze miasta musnęło moją twarz. Wiatr był zimny jak na tę porę roku, ale odmówiłam propozycji Cartera, by zamknąć dach. Chciałam, aby ten moment wydawał się tak bliski dawnym czasom, jak to tylko moŜliwe. Spory kawałek od głównego molo uścisnął moją rękę, znajdującą się na drąŜku zmiany biegów i przebiegł kciukiem po kostkach, gdy zbliŜyliśmy się do zacisznego brzegu. Zaparkował w porcie, zdjął bluzę i rzucił ją na tylne siedzenie. PodąŜyłam za nim, nie wspominając o tym, Ŝe czy to "udawanie lata", czy nie, woda będzie prawdopodobnie śmiertelnie zimna o tej porze. - Nie, czekaj. - Potrząsnęłam głową i wyciągnęłam rękę. - Najpierw chodźmy gdzieś indziej. - Czemu? - PoniewaŜ, niezaleŜnie od faktu, Ŝe nie zawsze ze sobą rozmawialiśmy, jestem przekonana, Ŝe twój umysł jest nadal podłączony do tego schematu myślenia, Ŝe późnonocne spacery po plaŜy równają się z zerwaniem ze swoją dziewczyną juŜ następnego dnia. 9

- Co? - Słyszałeś. - SkrzyŜowałam swoje ramiona. Powolny uśmiech rozpostarł się na jego ustach i byłam pewna, Ŝe próbował jak mógł, Ŝeby się nie zaśmiać. - Wysiadaj z samochodu, Ari. - Siedziałam nieruchomo, potrząsając głową do niego. - Ari... - Co było nie tak z ponownym objerzeniem filmu? - zapytałam. Prawdopodobnie tam byłoby duŜo mniej zimno, nie sądzisz? Przewrócił oczami i wyciągnął mnie z samochodu, przerzucając sobie przez ramię. - Właśnie kilka godzin temu cię odzyskałem. - śartobliwie klepnął mnie w tyłek. - Mogę ci zagwarantować, Ŝe nie pozwolę ci jutro odejść. - A pojutrze? Wstrząsnęłam się przez lodowate zimno i krzyknęłam, kiedy podniósł mnie z połowicznym uśmiechem i wrzucił do wody. A potem znowu. Próbowałam się wyrwać po kaŜdym rzucie do wody i pobiec na piasek, ale zawsze, w ostatniej chwili, udawało mu się złapać mnie w talii. - Tęsknię za tym - powiedział, pomagając mi wyjść po raz enty. - Brakuje mi tu ciebie. - Naprawdę chciałabym móc powiedzieć to samo. - Spróbowałam go ochlapać i odpłynąć, nieświadomie zaczynając godzinny pościg w tę i z powrotem. Kiedy w końcu miałam dosyć wygrywania z nim, rzuciłam się w stronę piasku i uniosłam ręce w udawanej kapitulacji. - Wygrywasz, wygrywasz!

10

- Cieszę się, Ŝe w końcu się zorientowałaś. - Podszedł do mnie i objął w talii. - Gotowa juŜ wracać? - Nie całkiem. - Ja teŜ. - Przyciągnął mnie bliŜej. - Przejdźmy się po prostu. Myślałam, Ŝe nawiąŜe rozmowę, albo Ŝe ja zacznę pleść te wszystkie rzeczy, które go ominęły, ale wydawało się, Ŝe oboje nie moŜemy znaleźć Ŝadnych słów. Jedynymi dźwiękami wokół były rozbijające się o siebie fale i słabe, nieregularne trzaski opuszczonego ogniska. Co jakiś czas spoglądał na mnie i całował w usta bez powodu, przytulał mnie trochę mocniej, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia. Kiedy pokonaliśmy połowę turystycznej części, dostrzegliśmy gdzieś w oddali na plaŜy słabe światła samochodów patrolowych, skierowaliśmy się więc w stronę naszego samochodu. - Gotowa do pójścia gdzieś jeszcze? - Otworzył bagaŜnik i rzucił mi ręcznik. - O drugiej w nocy? - Tak. - Podszedł i przycisnął mniejszy z nich do moich włosów. - Dobrze wiedzieć, Ŝe twój zwyczaj zadawania mnóstwa pytań nie uległ zmianie. Spojrzał mi w oczy. - Twoje nieustanne rumienienie się teŜ. - Słucham? - Wsunęłam się do samochodu. - Co próbujesz powiedzieć? - Mówię, Ŝe nigdy nie widziałem, Ŝebyś się tak rumieniła przy jakichś innych chłopakach. - To pewnie dlatego, Ŝe byłeś zbyt zajęty marzeniami o tym, Ŝeby być moim chłopakiem.

11

- Nigdy. - Wsiadł za kierownicę i spojrzał na mnie. - Gdybym wtedy wiedział to, co wiem teraz, mógłbym tego chcieć. Choć dopiero po tym jak ściągnięto ci aparat ortodontyczny. Zaśmiałam się, a on odjechał, mijając sklepy i bary po drugiej stronie mola. Ku mojemu zdziwieniu sporo miejsc było jeszcze otwartych, wciąŜ goszcząc małe tłumy zwiedzających, którzy przyjechali do domu na przerwę. Carter w końcu zaparkował przed minibrowarem i przez czas, który wydawał się być godzinami, próbowaliśmy kaŜdego szota i kaŜdą miksturę, którą zaproponował kierownik. Pomiędzy śmianiem się z absolutnie niczego, a przełykaniem gorzkiego piwa, nasze usta znajdowały sposób, by się połączyć, kiedy wydawało się, Ŝe walczyliśmy ze słowami. - Jako swoje pierwsze zadanie upiekłam ciasteczka "Nienawidzę Cartera" - wybełkotałam. - Dostałam za nie cztery punkty na pięć moŜliwych. - Odwróciłam się, gdy próbował mnie pocałować. - Dostałam teŜ cztery z pięciu za zrobienie ciasteczek nazwanych: "Chciałabym, Ŝebyśmy z Carterem nigdy nie byli przyjaciółmi". - Co więc dostałaś, kiedy zrobiłaś ciasteczka "Brakuje mi pieprzenia się z Carterem? - Dobra, w porządku. Waszej dwójce juŜ wystarczy. - Kierownik stanął przed nami i podał rachunek. - Odcinam wam zamówienia. Rozmowę i alkohol. - Nie jesteśmy aŜ tak pijani! - Próbowałam odsunąć rachunek, ale jedyne, co odsunęłam, to solniczkę na drugi koniec stołu. Potrząsnął głową. - Tak, właśnie widzę, jaka jesteś trzeźwa. - Wziął kluczyki Cartera ze stołu i schował do kieszeni. - Jestem pewien, Ŝe jedno z was nalegałoby, Ŝebym przechował je do jutra, prawda? - Uśmiechnął się do mnie. - Wychodźcie i Ŝyczę dobrej nocy. 12

Śmiejąc się, potykaliśmy się, spacerując za rękę bez celu przez przerzedzające się tłumy, zachowując się tak, jakbyśmy byli jedynymi ludźmi we wszechświecie. Gdy zbliŜaliśmy się do nowego salonu tatuaŜu, posłaliśmy sobie porozumiewawcze spojrzenia, zanim pędem ruszyliśmy do środka. Tym razem, po wypiciu

kilku "otrzeźwiających"

napojów

za

zdrowie

tatuaŜystów,

wymyśliliśmy, co chcielibyśmy najpierw i zgodziliśmy się zrobić to samo: małe, czarno-szare wieczne pióra, kaŜdy z imieniem drugiego na nasadce. Trwało to znacznie dłuŜej, niŜ wymagało zaaplikowanie atramentu, głównie dlatego, Ŝe nie mogliśmy przestać się śmiać do siebie i ostatecznie musieli umieścić nas w oddzielnych pomieszczeniach. Po tym, jak załoŜyli mi ostatni kawałek gazy na obojczyk, spotkałam się z Carterem przy drzwiach. - Co dalej? - zapytałam. - Musimy jeszcze zrobić co najmniej jedną rzecz, zanim wzejdzie słońce, Ŝeby zaliczyć to jako prawdziwą "burzliwą randkę". Jest to dobrze znany fakt. - Tylko się przygotuj, Ari. - Jestem gotowa. - Uśmiechnęłam się. - Ale tylko dlatego, Ŝe nie chcę jeszcze iść do domu. - Nie martw się. - Uśmiechnął się. - Nie planowałem w najbliŜszym czasie zaciągnąć cię do domu. Zarumieniłam się. - Skup się. Co dalej? Gayle? - To, albo zawsze moŜna spróbować czegoś nowego. PoniewaŜ nie mamy samochodu, moŜemy się przejść kilka przecznic. Jest tam ta nowa, niedroga restauracja o nazwie Carmen i jest bliŜej niŜ Gayle.

13

- Co? - Ta otwarta kilka miesięcy temu i równieŜ działająca przez całą dobę restauracja. Słyszałem, Ŝe mają tam bardzo dobre śniadania. - Nie, nie, nie - powiedziałam, potrząsając głową. - Moje pytanie nie było w stylu: "Co to jest?" To było bardziej: "Dlaczego to w ogóle wchodzi w grę?" Albo: "Jak mogłeś zasugerować coś takiego?" - Coś innego dla odmiany? Aby coś zmienić? Cisza. - Tak... - powiedziałam po chwili. - Taa, myślę, Ŝe powinniśmy co nieco dzisiaj zmienić. Powinniśmy oboje wziąć naleśniki zamiast gofrów w Gayle. Zaśmiał się i nie mogłam się powstrzymać, więc przyłączyłam się do niego. Znowu przyciągnął mnie bliŜej, uśmiechając się i "obiecując" doprowadzić mnie do poufałości. Kiedy byliśmy pięć przecznic od restauracji, nagle mnie puścił i wyciągnął telefon. - Kto ci przysłał smsa? - zapytałam. - Josh. Prosiłem go, aby przyjechał i odebrał mój samochód, jak tylko da radę. - Wie juŜ, jak prowadzić twój samochód? - Nie - odpowiedział. - Ale Nicole wie. - śe co? - Uniosłam brew. - Więc dlaczego po prostu nie wyślesz smsa do Nicole? Po co w ogóle piszesz do Josha? - PoniewaŜ prawdopodobnie oni są teraz razem, a ona nie ma najlepszego bilansu, jeśli chodzi o odpowiedzi na moje smsy.

14

- Przez to "razem" masz na myśli, Ŝe oni prawdopodobnie są teraz razem jako "przyjaciele", dobrze rozumiem? - Oczywiście. - Uśmiechnął się, przyciągając mnie ponownie blisko siebie. - Tylko przyjaciele.

15

Utwór 34. Jesteś zakochana

Arizona Kilka dni później Jeszcze ze smakiem ciasta naleśnikowego na ustach i z uczuciem pieczenia na ramieniu po moim ostatnim tatuaŜu, przytulałam mamę. Miała rację; prawie zapomniałabym wpaść do niej podczas moich ostatnich kilku dni. Byłam zbyt zajęta spędzaniem kaŜdej chwili z Carterem, aby nadrobić stracony czas. - Myślałam, Ŝe nie cierpisz nosić golfów. - Obejrzała mnie z góry na dół. - Nie spakowałaś wystarczającej ilości ubrań, czy co? - Niestety. - Zarumieniłam się, myśląc o jaskrawoczerwonych malinkach, które Carter zostawił na całej mojej szyi godziny wcześniej. - Tak więc, ty moŜesz mnie winić za to, Ŝe nie wpadłam, ale sama nie chcesz jechać poŜegnać się ze mną na lotnisku? - Pierwszy raz był wystarczająco traumatyczny - powiedziała. PrzeŜyłam tyle niepokoju, Ŝe wystarczy mi na całe Ŝycie. Nie, dziękuję. Choć kocham cię tak samo mocno. Roześmiałam się i dla jej zdrowia psychicznego podałam wydruk informacji o locie. - Przebolejesz swoje lęki i przylecisz kiedyś do Francji. - Nie. - Pocałowała mnie w czoło. - To ty zawsze będziesz przyjeŜdŜała z wizytą. Skoro o tym mowa, to czy zdecydowałaś, jak często będziesz spotykała się z Carterem? Pokręciłam głową. Pierwotnie jego zamiary, by widywać się raz w miesiącu brzmiały prawdopodobnie, ale ostatniej nocy, kiedy o tym 16

rozmawialiśmy, zdaliśmy sobie sprawę, Ŝe takie częste wizyty nie wypalą. Pomiędzy jego wymaganiami na prawie, a moimi weekendami spędzanymi na nauce w restauracji, było to prawie niemoŜliwe. Najwcześniej będę mogła ponownie zobaczyć go latem. Za sześć miesięcy licząc od teraz. - Przyleci do mnie we wrześniu - odpowiedziałam. - Kupił juŜ bilet. - Dobrze! - Przytuliła mnie. - A kiedy ty wrócisz? - W październiku. - Nawet lepiej. - Uśmiechnęła się. - Zamierzasz przeprosić Seana, kiedy będziesz juŜ na miejscu? - Zdecydowanie - odpowiedziałam. - Wysłałam mu juŜ maila, ale postaram się, jak tylko będę mogła, aby przeprosić go osobiście. Jeśli oczywiście nie trzaśnie mi w twarz drzwiami. - Nie zrobi tego. - Wyglądało, jakby miała zamiar powiedzieć mi coś jeszcze, ale do pokoju weszła Nicole. - Hej nieznajoma! - Rzuciła się, mocno mnie przytulając. - Dzwoniłam wczoraj do ciebie trzy razy, a ty nawet nie wysłałaś mi smsa, Ŝeby zapytać, co się stało! Co słychać? - Hmm... - Zaczerwieniłam się, przypominając sobie dokładnie to, co robiłam z Carterem podczas kaŜdego z tych połączeń. - Chciałaś wyjechać bez poŜegnania ze mną? - Nie, ale jeśli nie dałabym rady, to wciąŜ mamy umówioną na jutro wideo-rozmowę. - No cóŜ! - Roześmiała się. - Dobrze wiedzieć, Ŝe jestem z powrotem na drugim miejscu, odkąd ty znów jesteś z Carterem, co?

17

Roześmiały się z mamą histerycznie, a ja starałam co sił, by do nich nie dołączyć. - Chciałam cię po prostu złapać przed pracą - powiedziała. Bezpiecznego lotu, a jutro widzimy się na czacie wideo. - ZniŜyła głos, więc mama nie słyszała. - Potrzebuję wszystkich szczegółów. Powiedz mi teraz: czy seks był tak samo dobry jak przed wyjazdem? - Był lepszy. - Jutro, dziesiąta, twój czas. - Uśmiechnęła się. - Na pewno jeszcze się nie połoŜę. Bezpiecznego lotu, Ari. Ona i mama powoli zaczęły odchodzić ode mnie, w końcu zatrzymując się w kącie. Kompletnie mnie ignorując, odbywały jakąś bardzo długą (i super-tajną) rozmowę, taką, po której obie stały się lekko roztrzepane z jakiegoś powodu, a następnie Nicole wyszła. Mama pomogła mi sprawdzić, czy cały mój bagaŜ został spakowany i zamknięty, ponownie otwierając większą walizkę i sprawdzając zawartość za pomocą

mojego

arkusza

kalkulacyjnego

po

jednej

pozycji

na

raz.

Wysłuchała opowieści o najlepszych przystawkach, jakie zrobiłam, o nowym i nagłym

zauroczeniu

mojej

współlokatorki

kulturą

amerykańską

i

o

niekończących się wycieczkach, które robiłam na obrzeŜa ParyŜa, w poszukiwaniu nostalgicznych plaŜ. Kiedy byłam w połowie wyjaśnień, dlaczego juŜ nie cieszyło mnie 1

robienie makaroników , Carter wjechał na podjazd, a moje słowa po prostu ustały. Teraz wiedziałam, Ŝe pozostały mi tylko trzy godziny do odjazdu. Patrzyłam,

jak

wysiadł

z

samochodu

i

otworzył

bagaŜnik.

Zastanawiałam się, czy myślał o tym samym co ja. Bez dzwonienia czy pukania wszedł do środka i udał się prosto po mój bagaŜ, uśmiechając się do mnie, zanim wyniósł go na zewnątrz. 1

Kto nie wie, to bardzo pracochłonne, małe ciasteczka ☺.

18

Mama zaczęła mówić o czymś, czego nie potrafiłam zrozumieć, nawet gdybym próbowała, a ostatnią rzeczą, jaką usłyszałam od niej było "Kocham cię. Bezpiecznego lotu", zanim ostatni raz mnie uścisnęła. Ona i Carter wymienili między sobą jakieś słowa, następnie chwycił mnie mocno za rękę, niemal ciągnąc w stronę samochodu. Kiedy zamknął drzwi, nagle przypomniałam sobie, Ŝe nie dostałam szansy, aby zabrać pamiątki z Gayle. - Carter - powiedziałam, gdy zawrócił samochodem. - Zapomniałam czegoś. Myślisz, Ŝe moglibyśmy... - Mam dla ciebie dwie puszki ciasta na gofry, trzy filiŜanki nowego miksu na naleśniki i kilkanaście najnowszych śniadaniowych ciasteczek. Wszystko jest juŜ spakowane w bagaŜu. - Och dziękuję. - Proszę bardzo. - Zmusił się do uśmiechu i jechał dalej. Przez całą drogę na lotnisko nie było więcej słów. Co kilka sygnalizacji świetlnych nasze oczy się spotykały, a jego palce mocno zaciskały się wokół moich, gdy mijaliśmy kaŜdy znak "pobliska strefa lotnicza", jednak Ŝadne z nas nie powiedziało ani słowa. Spodziewałam się, Ŝe wreszcie coś powie po tym, jak zgłosiłam się do odprawy, ale tego nie zrobił. Ku mojemu zaskoczeniu, zgłosiliśmy się na oddzielne loty i podszedł ze mną do granicy bezpieczeństwa. - Dokąd idziesz? - spytałam. - Do nikąd. - Przejechał palcami po moich ustach. - Kupiłem najtańszy bilet, jaki udało mi się znaleźć, więc moŜe dzisiaj przynajmniej odprowadzę cię przez całą drogę do twojego wyjścia. - Uśmiechnął się. - Czy to jest w porządku dla ciebie?

19

- Bardziej niŜ w porządku. Dwadzieścia minut później, gdy agenci bezpieczeństwa przeczesali moje torby, Carter objął mnie w pasie i zaprowadził do miejsca z kawą, które było tuŜ obok mojego wyjścia. - Kiedy będziemy rozmawiali przez Skype'a, musisz mi opowiedzieć o wszystkim, co mnie ominęło - powiedziałam. - A co najmniej dwa razy w tygodniu musisz prowadzić ze mną wideo-rozmowy. - Będę. - I oczekuję, Ŝe nadal będziesz pisać do mnie listy. - Spodziewam się, Ŝe tym razem naprawdę je otworzysz. - Uśmiechnął się, biorąc łyk z mojej kawy. - Ja teŜ na pewno to zrobię. Zaczęłam mówić coś innego, tak aby wypełnić nam ten czas, ale on przyciągnął mnie blisko i pocałował tak mocno i głęboko, Ŝe straciłam zdolność mówienia. - Uwaga, pasaŜerowie przy wejściu C5 - powiedział agent wyjścia przez interkom. - Wprowadzamy teraz na pokład pierwszą klasę lotu 4457. - Idziesz? - spytał Carter, powoli odciągając swoje usta od moich. Wchodzisz w tej klasie. - Nie... - Spojrzałam na kartę pokładową. - Mam miejsce 8A. To klasa ekonomiczna. - To jest większy samolot. - Uśmiechnął się. - Zapewnili mnie, Ŝe to miejsce jest w pierwszej klasie, gdy wczoraj zadzwoniłem, aby je uaktualnić. - Dziękuję. - Przytuliłam go. - Dziękuję ci bardzo. - Wpuszczamy teraz na pokład pierwszą klasę - powtórzył agent wyjścia. - Jeśli jesteście przypisani do tej klasy, moŜecie wejść na pokład samolotu. 20

Stałam nieruchomo. - No więc... jak przypuszczam do zobaczenia za pół roku? - Myślę, Ŝe tak. - Przeczesał palcami włosy. - Tym razem zleci. Westchnęłam, patrząc w stronę pasaŜerów, którzy torowali sobie drogę na pokład. ZauwaŜyłam, Ŝe większość z nich stanowiły pary. - Klasa ekonomiczna! - powiedział agent głośno. - Teraz wchodzi na pokład klasa ekonomiczna lotu 4457. - Ari... - Carter zmruŜył oczy na mnie i wskazał na samolot. - Jak wściekły byłbyś teraz, jeśli zdecydowałabym, Ŝe nie chcę lecieć? spytałam. - W skali od jednego do dziesięciu? - Dwadzieścia. - Schował mi kosmyk włosów za ucho. - Ale nie byłbym tak wściekły, jak ty byłabyś na siebie za ileś tam lat. - Nie sądzę, by tak było. - Byłoby tak. Zaufaj mi - powiedział. - Musisz tam iść teraz, Ari. Nie chciałam się do tego przyznać, ale ze sposobu, w jaki patrzył na mnie, widziałam, jak cięŜka była dla niego ta sytuacja, kiedy pierwszy raz byliśmy rozdzieleni w ten sposób. Całkowicie to rozumiałam. - Sześć miesięcy to bardzo długi czas, Carter - powiedziałam. - To było wystarczająco trudne za pierwszym razem… Reszta mojego zdania skończyła w jego ustach, z nim całującym mnie aŜ do utraty tchu i wciąŜ od nowa. Walczyłam, by odzyskać równowagę, walczyłam, by dokończyć swoją myśl, ale on nadal całował mnie bez reszty. - Wejdź na pokład, Ari. - Odetchnął. - Wsiądź do tego cholernego samolotu. - Teraz? 21

- Tak. - Pocałował mnie po raz ostatni. - Dobrze. Teraz. Jego ramiona powoli opadały z mojej talii, a następnie zrobił kilka kroków do tyłu. - Jeśli znów podejdziesz do mnie bliŜej, nie będę w stanie pozwolić ci odejść. - Nie mów mi więc "kocham cię", to nie podejdę. - Kurwa, kocham cię. - Uśmiechnął się, cofając się ponownie. - To jest ostatni nabór Elite Airways Flight 4457. Jeśli jesteś pasaŜerem tego lotu, a obecnie stoisz w poczekalni, proszę wsiąść teraz. Rzuciłam się do Cartera i skradłam ostatni uścisk. Potem udałam się do tunelu, prowadzącego na pokład, mając oczy utkwione w nim tak długo, jak tylko mogłam go widzieć. Kiedy zajęłam swoje miejsce, zauwaŜyłam, Ŝe przysłał mi maila.

Temat: W tym tygodniu... Dzisiaj rano wysłałem Ci pierwszy list przesyłką ekspresową. Powinien dotrzeć jeszcze w tym tygodniu. Daj mi znać, kiedy go dostaniesz i łącz się ze mną przez Skype'a, jak tylko będziesz miała szansę. Do zobaczenia za sto sześćdziesiąt osiem dni. Z poważaniem (zakochany w Tobie), Carter

Stewardesa zabezpieczyła drzwi od kabiny, zanim mój mózg mógł nawet spróbować pomyśleć o wyjściu z samolotu.

22

Temat: Re: W tym tygodniu... Ja również mam coś do wysłania, kiedy dotrę. I zdecydowanie połączę się na Skype'ie, jak tylko będę w swoim mieszkaniu. :-) Sto sześćdziesiąt *siedem* dni, Carter. Dziś się nie liczy. Z poważaniem (również w tobie zakochana), Arizona

23

Sześć tygodni później

Carter

Temat: Wyczucie czasu. Celowo wysłałaś mi te zdjęcia, gdy uczyłem się z Ericą? Z poważaniem, Carter

Temat: Re: Wyczucie czasu. Co? Jakie zdjęcia? Zdezorientowana, Arizona

Temat: Re: Re: Wyczucie czasu. Wiesz dokładnie, o jakich zdjęcia mówię, Ari... Właśnie godzinę temu je wysłałaś. Dla przypomnienia, nie narzekam. W rzeczywistości zmusiły mnie do ponownego przemyślenia, czy czekać sto dwadzieścia sześć dni na mój lot, by Cię zobaczyć. Pogadamy później wieczorem. Z poważaniem (Podniecony), Carter

Temat: Re: Re: Re: Wyczucie czasu. O, rozumiem... Być może masz na myśli moje nagie zdjęcia? :-) Nie sądzę, bym celowo przesłała je w trakcie Twojej nauki z Ericą. Zwłaszcza, że podałeś mi dokładny czas, kiedy zazwyczaj się spotykacie w ciągu tygodnia. Nigdy nie chciałabym Wam tego przerywać. :-) 24

Sto dwadzieścia *pięć* dni, Carter. Ile razy mamy przez to przechodzić? Nie mogę się doczekać. Z poważaniem (Marząc o tym, byś mógł przylecieć wcześniej), Arizona

Szanowny Carterze (JOSHU!) (JOSHU!) Naprawdę

myślisz,

że

nie

poznam

pisma

Cartera?

Czy

naprawdę myślisz, że on KIEDYKOLWIEK by napisał: "Jestem bardzo zadowolony, że posłuchałem Josha w Twojej sprawie. Miał rację na temat pieprzenia się z Tobą w stosowym czasie, a następnie [Ciebie] zakochującej się [we mnie]. To dlatego Josh zawsze będzie moim numerem jeden, ponieważ Ty miałaś bardzo długą i egoistyczną chwilę, a Josh ZAWSZE był wobec mnie lojalny"??!! Dorośnij w końcu! I naucz się, jak należy prawidłowo budować zdania. (Czy nie jesteś przypadkiem w szkole prawniczej?) Arizona

Droga Arizono (WRZODZIE NA TYŁKU!), Oczywiście zdaję sobie sprawę, że znasz pismo Cartera, ale ponieważ nie powinniśmy tracić czasu na omawianie rzeczy, o których

wiesz,

niekończące

oto

kilka

rzeczy,

o

się rozmowy telefoniczne

których i

nie wiesz: Wasze

spotkania na

Skype'ie

(głównie Twój głośny, idiotyczny śmiech i nieustanne ględzenie o absolutnie niczym w stylu: "o mój Boże, Carter... tęsknię za tobą tak 25

bardzo, Carter...", "ta odległość zabija mnie każdego dnia, Carter"), z którymi jestem na bieżąco od TYGODNI. Czy to zbyt wiele dla Was dwojga, abyście wrócili wyłącznie do pisania listów i maili? Myślę, że bardziej mi się podobało, gdy nie rozmawialiście ze sobą. Ty dorośnij pierwsza. Dowiem się, jak napisać prawidłowo zdanie... od kogoś, kto nie zaczyna własnych od "I". Josh

Temat: Skype. Droga Arizono, Nie jestem pewien, co mogło się stać od wczoraj z tym programem, ale nie działa. W ogóle. Wygląda na to, że nawet głos nie działa. Nie dam rady tego naprawić aż do przyszłego tygodnia. By połączyć się z Tobą dziś wieczorem, będę musiał użyć komputer Josha, dlatego też porozmawiamy godzinę później niż zwykle. Z poważaniem, Carter

Temat: Re: Skype. HAHAHAHAHA! Arizona

Zamknąłem ostatni mail od Ari i kliknąłem na swoją najnowszą pracę semestralną. Wieczorami takimi jak dzisiaj wydawało się, jakby nigdy nie 26

wyjechała, jakby była zaledwie kilka minut drogi stąd i niedługo miałbym odebrać ją z domu. W ciągu kilku ostatnich tygodni wypracowaliśmy między sobą nowy rodzaj zwyczajów. Zamiast weekendowych spotkań w Gayle wysyłaliśmy sobie, we wczesnych godzinach porannych, maile: ona wymieniała się ze mną swoimi deszczowymi wybrzeŜami, w zamian za białe, piaszczyste plaŜe; ja dawałem jej przebłyski chwil z Joshem i Nicole, a ona pokazywała mi swoje przypadkowe sesje karaoke ze współlokatorką. W nocy rozmawialiśmy godzinami i nigdy nie brakowało nam tematów. I pomimo Ŝe oboje mieliśmy mnóstwo pracy, nie pomijaliśmy Ŝadnego dnia. Po upewnieniu się, Ŝe prezent ode mnie dotrze do niej w ten weekend, zszedłem na dół. - Rozmawiałeś wieczorem ze swoja Ŝoną? - spytał Josh, gdy stanąłem przed telewizorem. - Jeśli tak, to brawo. I tym razem ledwo słyszałem rozmowę. - Przeszedłeś teraz od "dziewczyny" do Ŝony? - Równie dobrze mogłaby nią być - jęknął. - Wątpię, czy kiedykolwiek się oŜenisz, nie mówiąc o spotykaniu się z kimś innym. Przewróciłem oczami. - Potrzebuję twojego laptopa. - Po co? - Do cholery, dobrze wiesz, po co. - Sięgnąłem po niego. - W tajemniczy sposób przestał mi dziś działać Skype. Masz jakiś pomysł, jak to się stało, do cholery? - Nie, ale mogę ci powiedzieć, Ŝe w tym domu dzieją się przypadkowe rzeczy. - Uśmiechnął się. - Mówiłem ci to bardzo dawno temu.

27

- Daj mi ten cholerny komputer, Josh. Śmiejąc się, niechętnie mi go podał. - Przysięgam, Ŝe nie próbowałem popsuć twojego Skype'a. Chciałem go tylko zniszczyć tak, Ŝebyś nigdy nie był w stanie uŜyć go ponownie. - Czy ty w ogóle słyszałeś, co właśnie sam, kurwa, powiedziałeś? - Słyszałem. - Zaśmiał się. - Zaczekaj, zanim wyjdziesz. Muszę cię poprosić o radę na pewien temat. - Tak, twój styl ubierania się jest absolutnie straszny. Takie było twoje pytanie? - Nie. - Przewrócił oczami. - Myślę... - urwał. - Myślę, Ŝe tak naprawdę mogę kogoś lubić. Bardziej niŜ zazwyczaj się lubi... - Przykro mi to słyszeć - powiedziałem. - Nie jesteś w moim typie. - Co jest, kurwa, Carter? - Chwycił piwo. - Czy byłem sarkastyczny wobec ciebie, kiedy to ty przez kilka miesięcy byłeś osowiały z powodu Arizony? Kiedy płakałeś jak siedmiolatek, kiedy kaŜda kobieta na tej plaŜy była skłonna dać ci swoją cipkę, a ty byłeś zbyt ślepy, aby to zobaczyć? Pokręciłem głową, odmawiając odniesienia się do tych strasznych wspomnień. - Dobra, w porządku. Lubisz kogoś. Czy ten ktoś ma imię? - Nie. To właściwie jest jej największa zaleta - odpowiedział. - Ale nie sądzę, Ŝe jest świadoma, iŜ tak naprawdę ją lubię poza tym, co się obecnie dzieje. Jest to o wiele więcej niŜ to bzdurne "tylko przyjaciele", których nie mogę pojąć, wiesz? Nie jestem tobą. - Nadchodzi jakieś pytanie? - spytałem. - Czy jest to tylko sesja wygadania się?

28

- Potrzebuję twojej rady, Ŝebym mógł się dowiedzieć, jak się wydostać ze strefy przyjaciół. Najlepiej do końca tygodnia. MoŜemy to omówić w sobotę… - Złapał parę zatyczek do uszu i jedną z nich wsadził do ucha - No w porządku. Powiedziałem ci, Ŝe moŜesz juŜ wyjść. - Nie chcesz teraz mojej porady? - Nie, kiedy myślę, Ŝe rzeczywiście mogę się przespać. Chciałbym spróbować, zanim połączycie się przez Skype'a. - WłoŜył drugą zatyczkę do ucha i przewrócił się na kanapie. Kusiło mnie, aby siedzieć w kuchni, by odpłacić się za zniszczenie mojej aplikacji, ale zdecydowałem się tego nie robić. Wyłączyłem światło i ruszyłem z powrotem do swojego pokoju, otwierając laptopa i po bardzo długiej chwili wywoływania pojawiła się Ari. - Hej - powiedziałem. - Hej. - Uśmiechnęła się. - Jak myślisz, ile jeszcze wytrzymasz, zanim się połoŜysz? - Tak długo, jak będziesz mnie potrzebowała. - Dobrze - odpowiedziała, patrząc w kamerkę. - Miałam dość długi dzień. - Gorzej niŜ w ostatni czwartek? - W jakiś sposób gorszy niŜ poprzedni - westchnęła. - Kucharz prowadzący upokorzył mnie na oczach wszystkich. Mimo, Ŝe był to jedyny raz, kiedy się spóźniłam, powiedział, Ŝe daje mi automatycznie zerową ocenę za ten dzień. - Tak mi przykro. - Niech nie będzie. - Wygięła usta w małym, seksownym uśmiechu. Dwie godziny później wrócił do kuchni i mnie przeprosił. Powiedział, Ŝe tylko

29

chwilowo go rozczarowałam, ale wciąŜ uwaŜa, Ŝe jestem najlepsza na roku. Zaproponował równieŜ, Ŝe da mi dwa dodatkowe dni wolne na semestr, za to Ŝe zawsze tak cięŜko pracuję. - Czy planujesz wykorzystać te dodatkowe dni, aby wrócić do domu? - Nie do końca. - Bardziej się uśmiechnęła. - Wykorzystam je w tym tygodniu, kiedy tu przyjedziesz. W ten sposób, moŜe faktycznie spotkamy się na lotnisku. - Ile dni nam zostało? - Zbyt wiele...

30

Utwór 35. Nowi romantycy

Arizona

Patrzyłam przez okno, wzdychając, gdy ulewny deszcz spadł na miasto. Mimo Ŝe przez cały tydzień były burze, a transport publiczny działał z opóźnieniami, profesorowie odmawiali łagodniejszego traktowania spóźnień. Łamanym angielskim nauczyciel cukiernictwa powiedział coś na wzór: "Deszcz na zewnątrz nie wpływa na piekarniki w środku." Ech... Proszę, niech ta pogoda jutro się poprawi... Po

obejrzeniu

jednego

z

sąsiadów,

goniącego

syna

wokół

gigantycznych kałuŜ, wstałam i podeszłam do wiszącego kalendarza. Zaznaczyłam "X" przy dzisiejszej dacie i zwyczajowo juŜ narysowałam serce w polu obok. Bez względu na to, ile razy bym to robiła, odliczanie do przyjazdu Cartera wciąŜ wydawało się zbyt długie. - Ari? - Moja współlokatorka Heather, nagle weszła do pokoju. - Czy moŜesz coś dla mnie zrobić, gdy nie będzie mnie tu dziś wieczorem? - Pewnie. Co? - Czy moŜesz zrobić pięćdziesiąt dwu i pół centymetrowych kulek z ciasta i je zamrozić? Potrzebuję je na jutrzejsze wieczorne zajęcia. - Tylko jeśli podasz mi bardzo dobry powód, dlaczego nie moŜesz zrobić tego sama. - Nie mam powodu. - SkrzyŜowała ramiona. - Po prostu odpłacisz mi za to, co ja zrobiłam dla ciebie w poprzednim semestrze. Nie pamiętasz?

31

Posłałam jej puste spojrzenie, ale na pewno pamiętałam. Była więcej niŜ jedna okazja, kiedy przygotowała za mnie ciasto, kiedy mój ból serca sprawiał, Ŝe funkcjonowanie poza szkołą było zbyt trudne. - Wezmę to za tak! - Splotła dłonie. - Opowiem ci o swoim dniu później, a ty opowiesz mi o swoim seksie z Carterem na Skype'ie? - Uśmiechnęła się. Czy to naprawdę pomaga wam w kontrakcie na odległość? Chodzi mi o to, czy kiedykolwiek miałaś dzięki temu orgazm? - śe co? - Czułam, jak moje policzki zaczynają robić się czerwone. - Nie uprawiam seksu przez Skype'a. - Nie? - Nie, tylko rozmawiamy i nadrabiamy zaległości. To wszystko. - Hmm. - Postukała wargę. - Tak więc te wszystkie przypadkowe jęki i mruczenia "Carter... O BoŜe, Carter" to po prostu twoja wersja... - Nie mówiłaś przypadkiem, Ŝe juŜ wychodzisz? - Przerwałam jej, odnotowując w pamięci, Ŝeby ściszyć swój głos dziesięciokrotnie bardziej niŜ teraz. - Czy nie powinnaś być juŜ tam, gdzie musisz? - Wiedziałam. - PołoŜyła dłoń na piersi i się roześmiała. - Jak zadzwoni Carter, powiedz mu ode mnie cześć. Przywiozę ci jakiś deser. Tiramisu? - Doskonale. - Czekałam, dopóki nie wyszła z mieszkania i kiedy rzeczywiście zobaczyłam przez okno, jak wychodzi, wzięłam swojego laptopa i zabrałam go do kuchni. Jak tylko rozwałkowałam pierwszą partię ciasta, na ekranie pojawiła się rozmowa przychodząca. Carter. Nacisnęłam "odbierz" i czekałam, aŜ obraz stanie się ostry. - Hej - powiedziałam, gdy nasz wzrok się spotkał, ale ekran unosił się w górę i w dół. - Idziesz?

32

Pokiwał głową. - Idę przez kampus. Właśnie zaczęło padać tak z niczego. A ty co robisz? - Przygotowuję zadanie. - Podniosłam wałek od ciasta. - Heather wyszła na noc. Skoro o tym mowa, jak to się stało, Ŝe nigdy nie powiedziałeś mi, jak jestem głośno, kiedy hmm... - Posłałam mu znaczące spojrzenie. - Kiedy co, Ari? - Uśmiechnął się. - Jaki wyraz twarzy próbujesz teraz przybrać? - Myślałam, Ŝe Josh po prostu wyolbrzymiał! - powiedziałam. - Czy naprawdę jestem taka głośna? Śmiał się tylko. - Carter! Jestem? - Jesteś. - WciąŜ się śmiał. - Choć mi to nie przeszkadza. - Oczywiście, Ŝe ci nie przeszkadza. - Przewróciłam oczami. - Dziękuję za bycie prawdziwym, najlepszym przyjacielem, który nie czeka do ostatniej chwili, aby mi o tym powiedzieć. - Nie ma za co. U ciebie teŜ wciąŜ pada? - Niestety. MoŜesz do mnie oddzwonić, wiesz. Poczekam, aŜ będziesz w środku. - Jest w porządku. - Zignorował mój komentarz. - Jak długo nie będzie twojej współlokatorki? - Prawdopodobnie całą noc - odpowiedziałam, przesuwając ciasto przez blat. - Chcesz mi pomóc w nabieraniu praktyki, bym ciszej się zachowywała?

33

- Nie, w ogóle. - Jego kamerka w końcu zatrzymała się, szarpiąc w górę i w dół. - Zdejmij koszulkę. Uśmiechnęłam się i powoli ściągnęłam krótką koszulkę na ramiączkach, odsłaniając jasnoczerwony biustonosz. Milczał przez chwilę, wyglądając, jak gdyby go to zabijało, Ŝe nie jest tutaj, jak zawsze. - Zepnij dla mnie włosy. - U góry? Skinął głową, dalej nic nie mówiąc. Ściągnęłam elastyczną tasiemkę z nadgarstka i spięłam włosy w wysoki kucyk. Potem spojrzałam na niego, czekając na słowa, których zazwyczaj uŜywał, a które czyniły ten dystans między nami nieco bardziej znośnym. - Carter? - Uniosłam brew. - Carter? Dotknął ekranu, przeciągając palcem wokół konturów mojej twarzy. Wymamrotał coś, czego nie mogłam dosłyszeć, ale byłam prawie pewna, Ŝe część brzmiała: "To jest torturą". Odchrząknęłam i pomachałam mu ręką przed ekranem. - Hmm... Carter? Jestem prawie pewna, Ŝe to jest ta część, w której prosisz mnie, bym zdjęła stanik. - Uśmiechnęłam się, próbując z niego kpić. Ściągnij ten pieprzony stanik. To jest ta część, pamiętasz? - Nie - powiedział, wciąŜ przesuwając po ekranie ręką. - To jest ta część, w której mówię ci, abyś otworzyła swoje pieprzone drzwi. - CO? - wydyszałam, nie tracąc ani jednej sekundy na zastanowienie. Rzuciłam się do drzwi, będąc cholernie blisko od wyrwania ich z zawiasów, gdy szarpnęłam, aby je otworzyć.

34

Nie dostałam szansy, by się przywitać. Usta Cartera w sekundę były na moich, a moje nogi owinięte wokół jego talii. - Nie mogłem się doczekać - powiedział tuŜ przy moich ustach. - Nie mogłem

się,

kurwa,

doczekać.

-

Pocałował

mnie

jeszcze

mocniej,

uniemoŜliwiając mi wypowiedzenie choć jednego słowa. - Gdzie jest twój pokój? Wskazałam na lewo, a on ścisnął mnie mocniej za tyłek, gdy mnie niósł. Jak tylko przekroczył próg pokoju, rzucił mnie na łóŜko. Nie odrywając ode mnie wzroku, wyciągnął portfel i połoŜył go na nocnym stoliku. - Tęskniłem za tobą tak cholernie mocno, Ari. - Wychrypiał te słowa, gdy zdjął mokre ubranie. - Nie masz pojęcia... - Mam. - Przełknęłam, gdy wspiął się na mnie i przycisnął swoje usta do moich. - WciąŜ nadrabiam drogi, by z przyzwyczajenia przejechać obok twojego domu - wyszeptał, odpinając mi stanik. - I mam straszną tendencję zamawiania dla dwóch osób, kiedy jestem sam. Jęknęłam, gdy składał mokre pocałunki na mojej klatce piersiowej. - I wciąŜ... - Delikatnie wirował językiem po moich sutkach. - Nie mogę dobrze spać, odkąd cię nie ma. - Spojrzał na mnie. - Po tym będziemy musieli ponownie omówić naszą aktualną umowę o rozłące. - Po czym? Nie odpowiedział. Rzucił mnie na brzuch i przejechał rękoma po moich bokach. Złośliwie schodząc pocałunkami w dół mojego kręgosłupa, szeptał, jak bardzo za mną tęsknił i jak bardzo chciał być we mnie.

35

Zanim zdąŜyłam zamknąć oczy, uniósł mój tyłek w powietrze i powoli przycisnął fiuta do mojej szparki. Najpierw był delikatny, pieszcząc moją skórę, gdy stopniowo wślizgiwał się we mnie centymetr po centymetrze, aŜ odsunął się, zanim zatopił się całkowicie. Raz za razem. Ale gdy moje ciało zaczęło się do niego dopasowywać i gdy zaczęliśmy odnajdować nasz rytm, chwycił mnie mocno i wbił się we mnie, aŜ nie mogłam tego powstrzymać i zaczęłam krzyczeć. - Carter... - Przygryzłam wargę, gdy chwycił mnie za włosy i odciągnął. - Carter... - Tak? - Przyspieszył pchnięcia. - Tak, Ari? - Och... O BoŜe... - Tak, Ari? - powtórzył, gryząc mnie w ramię. Palcami kurczowo trzymałam się pościeli, a kaŜdy mięsień wewnątrz mnie był napięty. Gdy nogi zaczęły mi się trząść, natychmiast wyszedł ze mnie i mnie obrócił. UłoŜył mnie na plecach i wszedł jeszcze raz, patrząc mi prosto w oczy. - Nie zamykaj oczu - powiedział, przyciskając czoło do mojego. Pozwól mi cię widzieć. Kiwnęłam głową, jęcząc, gdy mnie pocałował. - Kocham cię - powiedział, trzymając mnie za biodra. - Kocham cię bardziej niŜ wszystko inne, Ari. - Ja... Ja teŜ cię kocham. - Słowa wypadły z moich ust w tej samej sekundzie, a on przywrócił swoje tempo, pieprząc mnie tak, jakbyśmy więcej nie mieli się juŜ zobaczyć.

36

Wbiłam paznokcie w jego skórę, starając się kontrolować tempo, ale przegrałam całkowicie. Krzyczałam, gdy nagłe wstrząsy objęły moje ciało, wymawiając jego imię głośniej, niŜ kiedykolwiek wcześniej. Trzymałam otwarte oczy na tyle długo, aby zobaczyć, jak osiąga orgazm sekundy później. Pozostaliśmy spleceni ze sobą do momentu, aŜ oboje ochłonęliśmy. Kiedy w końcu odzyskałam oddech, spojrzałam mu w oczy. - Kiedy kupiłeś bilet? - Dwa tygodnie temu. - Uśmiechnął się, przysuwając do mojego boku. Utrzymanie tego w tajemnicy przed tobą było torturą. - No więc, dokładnie jak długo tu będziesz? - Tylko dziś i jutro. Muszę lecieć w niedzielę, tak bym zdąŜył na wykłady z podatków w poniedziałek wieczorem. - Ale przylecisz tu na całe półtora tygodnia, prawda? - Tak. - Pocałował mnie w czoło. - To był tylko chwilowy impuls, dzięki temu, Ŝe jestem do przodu na najtrudniejszych zajęciach. - No w porządku... - Dotknęłam jego klatki piersiowej. - Chciałbyś wobec tego porobić coś jutro? - ZaleŜy jakie będzie to coś? - MoŜe być zwiedzanie? - Wzruszyłam ramionami. - Mogłabym zabrać cię do miasta i pokazać wszystkie te turystyczne rzeczy jak: WieŜa Eiffla, Luwr, Zamki nad Loarą. Posłał mi puste spojrzenie. - Arizona, spędziłem większość dzisiejszego dnia w samolocie i zostaje nam tu tylko jeden cały dzień.

37

- Więc to jest nie dla jutrzejszego zwiedzania? - To jest cholerne nie dla jutrzejszego zwiedzania. - Uśmiech powoli rozciągnął się na jego ustach. - Ale moŜemy to zrobić, kiedy przyjadę za kilka tygodni. - Dobrze... MoŜemy to zrobić przy następnej okazji, za kilka tygodni. - W międzyczasie... - Zaśmiał się i wciągnął mnie na siebie. - Jak długo tak naprawdę nie będzie dziś Heather?

38

Utwór 36. Dzisiaj było jak w bajce

Arizona

Tygodnie później… Odkąd spotkałam się z Carterem na lotnisku w środę rano, mieliśmy bez przerwy splecione ręce. Nie sądziłam, Ŝe to moŜliwe, bym poczuła motyle w brzuchu, czy Ŝe moje serce moŜe bić szybciej, poniewaŜ w przeszłości byliśmy długo na etapie "tylko przyjaciół", ale w chwili, gdy nasz wzrok spotkał się w terminalu, poczułam, jakbym na nowo całkowicie się w nim zakochała. Zajęło nam dwa dni, by opuścić moje mieszkanie, by zgodzić się na spędzanie czasu, odkrywając coś innego niŜ tylko siebie. ChociaŜ podczas naszego niekończącego się spaceru po górzystym regionie

Montmartre

padało,

a

wczoraj,

podczas

zaimprowizowanej

wycieczki szlakiem wina równieŜ zmokliśmy, to dzisiaj, przed wycieczką do głównej turystycznej części ParyŜa, wszystko było oczywiste. - Chyba nie jesteś dzisiaj najlepszym gospodarzem, Ari - szepnął mi do ucha. - Byłaś bardzo cicha z jakiegoś powodu. - Przepraszam. - Zatrzymałam się i wskazałam na ogromny, ceglany budynek w oddali. - Widzisz to? Ten budynek z zegarem z brązu, w pozłacanej ramie? - Tak. Co z nim? - Tak naprawdę nie mam pojęcia co to jest, ale jest bardzo ładny, prawda? - Jakie to odkrywcze. - Uśmiechnął się. - Proszę, powiedz mi coś więcej.

39

- Poczekaj, zaraz to zrobię. - Wyciągnęłam telefon. - Wygoogluję to. Śmiejąc się, przewrócił oczami. - Jest w porządku. Musimy dostać się na WieŜę Eiffla. - Teraz? Będziesz tu cały tydzień - powiedziałam. - MoŜemy wrócić tam później. Zazwyczaj o tej porze jest bardzo tłoczono. Co sądzisz, Ŝeby zamiast tego pójść do katakumb? - Na pierwszym piętrze jest restauracja. Mamy tam zrobioną rezerwację za dwie godziny. Uniosłam brew. Nie miałam pojęcia o Ŝadnej rezerwacji na kolację aŜ do teraz. Wcześniej nawet nie wspomniał, Ŝe chce wejść do środka wieŜy. Jakby wiedząc, Ŝe jestem na skraju zadawania mnóstwa pytań, przycisnął palec do moich ust. - Wyjaśnię ci, gdy tam dotrzemy. - Spojrzał na zegarek. - W tę stronę powinniśmy się teraz kierować? - Tak sądzę... Przepychaliśmy się przez tłum na placu, pokonując naszą drogę do masywnej, metalowej konstrukcji, która zdobiła prawie kaŜdą pocztówkę, jaką wysłałam do domu. Po zakupie biletów, Carter poprowadził mnie do windy. Jechała powoli, aŜ zatrzymała się na drugim piętrze. - Musimy wsiąść do jeszcze jednej, aby dostać się na sam szczyt powiedział, prowadząc mnie. - Więc przygotowałeś się do tej wycieczki, zanim tu przyjechałeś? Uśmiechnęłam się w momencie, gdy otworzyły się drzwi do najbliŜszej windy. Naprawdę potrzebujesz mnie po tym, jak dałam ci próbkę mojego oprowadzania po mieście?

40

- Ja tylko sprawdziłem najwaŜniejszą część. - Wcisnął górny przycisk. - Nienawidzisz wysokości, Carter. - To fakt, ale przynajmniej ten jeden raz chciałem zobaczyć pełny widok miasta, tak na wszelki wypadek, gdybym nie miał szansy tu wrócić. Kiedy wsiadło więcej osób, zbliŜyłam się do niego. Zanim drzwi się zamknęły, wsiadło dwoje ludzi, którzy wyglądali na dziwnie podobnych do Josha i Nicole. Nie chciałam uwierzyć, Ŝe to naprawdę oni, bo: Nicole w tym tygodniu była w podróŜy do Luizjany, a Josh nie zawierzał lotom, które trwały dłuŜej niŜ cztery godziny. Spojrzałam na Cartera. - Widzisz to? - Widzę co? - Sobowtórów naszych przyjaciół - powiedziałam, jak winda ruszyła. PokaŜę ci, kiedy wysiądą. Kiedy drzwi się otworzyły, sobowtóry poszły w prawo, a ja gestem wskazałam Carterowi, by poszedł za mną. Zobaczyłam ich w pobliŜu poręczy, ale to osoba podchodząca do mnie skradła całą moją uwagę. To nie moŜe być... Pokręciłam głową i spojrzałam na miasto, na morze migotających świateł, aby upewnić się, Ŝe dobrze widzę. Ale kiedy odwróciłam się znowu, ta osoba nadal tam była. I stało się to jasne jak słońce. - Mamo? - Podeszłam bliŜej. - Mamo, czy to ty? - Tak. - Objęła mnie. - Wszystko w porządku? Wyglądasz na przeraŜoną. - Czy ja właśnie umarłam? - Co? - Roześmiała się. - Co ty powiedziałaś? 41

- Zaczynam myśleć, Ŝe juŜ umarłam, albo Ŝe zostałam zatrzymana w jakiejś alternatywnej rzeczywistości... Naprawdę wsiadłaś do samolotu i tu przyleciałaś? Przeszłaś to bezpiecznie bez załamania nerwowego? - Tak. - Wyciągnęła małe pudełko Xanaxu z torebki i uśmiechnęła się. Te rzeczy potrafią zdziałać cuda. - Czekaj, czekaj, czekaj - powiedziałam. - Dlaczego przeleciałaś całą tę drogę aŜ tutaj, nie mówiąc mi najpierw? - ZauwaŜyłam sobowtóry Josha i Nicole, torujące sobie drogę, zauwaŜyłam, Ŝe oni naprawdę byli Joshem i Nicole. - Dlaczego jesteście tu wszyscy, dlaczego... Co się dzieje? - Ari? - Dźwięk głosu Cartera zmusił mnie, Ŝebym się odwróciła. - Ari... Wziął moją prawą rękę i uklęknął na jednym kolanie. Szczęka mi opadła i nagle fala motyli zatrzepotała w brzuchu bardziej zaciekle niŜ kiedykolwiek wcześniej. - Początkowo chciałem czekać, aby to zrobić, gdy oboje ukończymy studia, ale… - zatrzymał się, uśmiechając. - Oboje wiemy, Ŝe nie mam najlepszych wyników, jeśli chodzi o cierpliwość. - Nerwowo się zaśmiałam. Napisałem nawet dokładnie, co powiem, w jaki sposób mam zamiar to zrobić i gdzie dokładnie chciałem, abyśmy byli, kiedy to się stanie - kontynuował. Ale poniewaŜ zostawiłem tę kartkę w domu, a czekanie teraz absolutnie nie wchodzi w grę, zrobię, co w mojej mocy, aby pamiętać większość słów. Łzy napłynęły mi do oczu, kiedy pieścił moją dłoń. - Nie muszę powtarzać, Ŝe absolutnie nienawidziłem cię, kiedy się poznaliśmy, albo Ŝe byłem naprawdę zadowolony za kaŜdym razem, gdy spowodowałem, Ŝe płakałaś w czwartej klasie, ale teraz będę zadowolony, jeśli mnie zechcesz. Pokręciłam głową, śmiejąc się cicho, a kilka postronnych osób słuchało razem z nami.

42

- W porządku. - Uśmiechnął się. - Gdzieś między nami nienawidzącymi się wtedy, stałaś się moją pierwszą, prawdziwą przyjaciółką, moją pierwszą i jedyną najlepszą przyjaciółką i nie zdawałem sobie z tego sprawy, aŜ do lata ubiegłego roku, ale byłaś tak naprawdę dla mnie pierwsza we wszystkim. - Byłaś dla mnie pierwszym pocałunkiem, moją pierwszą randką, na której rzeczywiście dobrze się bawiłem, pierwszą kobietą, w której się zakochałem i

pierwszą kobietą, z którą tak naprawdę się kochałem... -

powiedział. - I wciąŜ jesteś jedyną osobą, z którą mogę rozmawiać dwadzieścia razy dziennie, czy to za pośrednictwem listów, maili, smsów czy telefonu, a nadal mam wraŜenie, jakby to nie wystarczyło. - Carter... - Pozwól mi skończyć - powiedział, wstał na krótko, by mnie pocałować, zanim wrócił na podłogę. - Jestem w tobie cholernie zakochany prawie przez całe swoje Ŝycie i Ŝałuję tylko, Ŝe wcześniej nie zdawałem sobie sprawy z tego faktu. - Byłaś dla mnie wsparciem we wszystkim i obiecuję, Ŝe ja będę równieŜ dla ciebie, czy będziesz się ze mną kłócić o najbardziej drobne rzeczy w Ŝyciu czy teŜ nie. RównieŜ, dla pewności, wyślę ci dłuŜszą, o wiele bardziej elokwentną pisemną wersję tej propozycji, ale naprawdę nie mogłem przeŜyć kolejnego dnia bez twojej odpowiedzi na to pytanie. Serce mi waliło, gdy sięgnął do kieszeni. - A tak dla przypomnienia: tak, jestem w pełni świadomy, Ŝe będziesz chciała rozłoŜyć najbliŜszych kilka lat naszego Ŝycia za pomocą arkusza kalkulacyjnego w którymś momencie przyszłego tygodnia - powiedział, uśmiechając się, bez wysiłku czytając w moich myślach. - I tak, wiem teŜ, Ŝe czujesz potrzebę, by zadać mi milion pytań na temat tej nocy i trwało by to tak długo, jak tylko byś mogła je zadawać, ale jeśli czujesz to, co ja... jeśli mnie kochasz i moŜesz myśleć tylko o byciu ze mną na zawsze w przyszłości, musisz odpowiedzieć mi pierwsza. Muszę usłyszeć, jak to mówisz. - Podniósł 43

błyszczący pierścionek z brylantem. - Arizona Turner, chcę, Ŝebyś była więcej niŜ moją najlepszą przyjaciółką, byś była kimś więcej, niŜ juŜ jesteś i chcę spędzić resztę mojego Ŝycia, kochając cię. Wyjdziesz za mnie? Skinęłam głową, czując, jak gorące łzy spływają mi po twarzy. Wyczuwałam słowo "tak" na skraju języka, ale zamiast tego wyszedł mi inny komentarz. - Dawson Meade III był moim pierwszym pocałunkiem, Carter powiedziałam cicho. - Rachel Ryan była twoim. - Nie - odpowiedział, uśmiechając się. - Mieliśmy go z sobą. Zaufaj mi. - Ja nigdy cię nie pocałowałam w piątej klasie. Nadal drwiłeś z mojego aparatu. - Przetestowaliśmy na sobie pierwszy pocałunek, Ari - powiedział. - Po prostu nie lubiliśmy się na tyle, by wziąć to pod uwagę i zaliczyć jako pocałunek. - Nie liczył się, bo nie zdarzył się we właściwy sposób. Nie mógł się liczyć. - PowaŜnie? - przerwał Josh, podchodząc bliŜej nas. - Wszystko to ponad te bzdury, które właśnie powiedzieliście, przylot wszystkich waszych najbliŜszych osób tutaj, aby byli tylko świadkiem tej chwili, nie wspominając o zaoferowaniu ci tego głupiego, błyszczącego pierścionka, a ty chcesz go przepytywać o cholerne wspomnienia? - Zamknij się, Josh - oboje powiedzieliśmy jednogłośnie. - W kaŜdym razie... - Carter nadal pieścił moją dłoń i spojrzał na mnie. Czy moŜemy porozmawiać o tym, gdy mi odpowiesz? Czy moŜesz powiedzieć, czy za mnie wyjdziesz? - To było tak odkąd się spotkaliśmy - powiedziałam, ocierając łzy. - Tak i wiesz, Ŝe tak naprawdę wcale nie musiałeś mnie pytać. Nigdy nie 44

powiedziałabym ci nie. Ale jeśli będziesz chrzanić fakty z naszej przeszłości, będę się zastanawiać, czy w końcu nie zapomnisz "nas". - Nigdy tego nie zrobię. - Wstał, wsuwając mi pierścionek na palec, gdy mnie pocałował. - Ale nawet gdybym to zrobił, zawsze będę mieć cię tutaj, Ŝebyś mi przypomniała.

***KONIEC*** (Tym razem naprawdę) (Nie, naprawdę… ☺)2

2

Ciekawe, czy rzeczywiście jest to furtka do kolejnej części. Tym bardziej, że autorka w podziękowaniach zadaje pytanie: Czy myślicie, że Josh i Nicole potrzebują swoją część?

45

Subscribe

© Copyright 2013 - 2018 AZDOC.PL All rights reserved.