Super smutna i prawdziwa historia miłosna - Gary Shteyngart - ebook

gary shteyngart supersmutna i prawdziwa historia milosna Oszałamiająca mieszanka satyry i solidnej dawki uczuć Niniejsza darmowa publikacja zawiera je...

3 downloads 242 Views 373KB Size

gary shteyngart supersmutna i prawdziwa historia milosna Oszałamiająca mieszanka satyry i solidnej dawki uczuć

Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment pełnej wersji całej publikacji. Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji kliknij tutaj. Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez NetPress Digital Sp. z o.o., operatora sklepu na którym można nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji. Zabronione są jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej od-sprzedaży, zgodnie z regulaminem serwisu. Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie internetowym e-booksweb.pl - audiobooki, e-booki.

Gary Shteyngart Z angielskiego przełożył Jerzy Korpanty

Tytu³ orygina³u SUPER SAD TRUE LOVE STORY Redaktor prowadz¹cy Katarzyna Krawczyk Redakcja Anna Sidorek Helena Klimek Redakcja techniczna Agnieszka Gąsior Korekta Krystyna Kowalska

Copyright © 2010 by Gary Shteyngart All rights reserved This translation published by arrangement with Random House, an imprint of the Random House Publishing Group, a division of Random House, Inc. Copyright © for the Polish translation by Jerzy Korpanty 2011 Copyright © for the e-book edition by Świat Książki Sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie postaci w tej ksi¹¿ce s¹ fikcyjne. Jakiekolwiek podobieñstwo do osób rzeczywistych – ¿ywych czy zmar³ych – jest ca³kowicie przypadkowe. Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych - jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Œwiat Ksi¹¿ki Warszawa 2011 Œwiat Ksi¹¿ki Sp. z o.o. ul. Hankiewicza 2, 02-103 Warszawa

ISBN 978-83-247-2662-2 Nr 45103

Nie wchodŸ ³agodnie...1 Z DZIENNIKÓW LENNY’EGO ABRAMOVA

1 CZERWCA Rzym – Nowy Jork Najdro¿szy Dzienniku! Dziœ podj¹³em wa¿n¹ decyzjê: Postanowi³em, ¿e nigdy nie umrê. Inni wokó³ mnie bêd¹ umieraæ. Zostan¹ unicestwieni. Nic nie pozostanie z ich osobowoœci. Pstryk i œwiat³o zgaœnie. Jedynym œladem ich egzystencji bêd¹ lœni¹ce marmurowe p³yty nagrobne z wyrytymi na nich fa³szywymi, streszczaj¹cymi ich ¿ycie sentencjami („Jej gwiazda œwieci³a jasno na niebie”, „Nigdy ciê nie zapomnimy”, „By³ fanem jazzu”), które póŸniej i tak zniszczej¹, zalane falami tsunami lub podziobane na kawa³ki przez jakieœ genetycznie zmodyfikowane indyki przysz³oœci. I niech nie mówi¹ ci, ¿e ¿ycie to podró¿. Podró¿ jest wtedy, kiedy docierasz do jakiegoœ celu. Kiedy jadê metrem linii 6 na spotkanie z psychologiem spo³ecznym, to jest podró¿. Kiedy b³agam pilota rozklekotanego samolotu UnitedContinetalDeltamerican, który w³aœnie z dr¿eniem próbuje pokonaæ 1 Nie wchodŸ ³agodnie do tej dobrej nocy – pierwsza linijka (a zarazem tytu³) wiersza Dylana Thomasa w przek³adzie Stanis³awa Barañczaka. (Przypisy pochodz¹ od t³umacza).

5

Atlantyk, ¿eby zawróci³ i skierowa³ siê z powrotem do Rzymu, prosto w kapryœne ramiona Eunice Park, to tak¿e jest podró¿. Ale zaraz. Jest przecie¿ coœ jeszcze! Spuœcizna, któr¹ po sobie zostawiamy. Nie umieramy, poniewa¿ nasze potomstwo ¿yje dalej! To rytualne przekazywanie DNA; krêcone w³osy po mamie, dolna warga po dziadku, ah buh-lieve thah chil’ren ah our future.1 Cytujê tu piosenkê The Greatest Love of All najwiêkszej gwiazdy pop lat osiemdziesi¹tych Whitney Houston; numer 9 na jej kultowym debiutanckim albumie. Kompletny nonsens. Dzieci s¹ nasz¹ przysz³oœci¹ tylko w najwê¿szym, najbardziej przemijaj¹cym sensie. S¹ nasz¹ przysz³oœci¹, póki same nie przemin¹. Nastêpny wers tej piosenki, Teach them well and let them lead the way2, zachêca doros³ych do wyrzeczenia siê egoizmu na rzecz przysz³ych pokoleñ. Jeœli mówiê „¿yjê dla moich dzieci”, jest to równoznaczne z przyznaniem, ¿e wkrótce umrê i ¿e moje ¿ycie ju¿ siê w³aœciwie skoñczy³o. O wiele trafniej by³oby powiedzieæ: „Stopniowo umieram dla moich dzieci”. I czym¿e s¹ te nasze dzieci? Urocze i zielone, kiedy s¹ ma³e; niemaj¹ce pojêcia o œmiertelnoœci, hasaj¹ce niczym Eunice Park w wysokiej trawie, wierzgaj¹ce tymi swoimi alabastrowymi nó¿kami; Ÿrebaki, s³odkie Ÿrebaki, wszystkie bez wyj¹tku, promiennie szczêœliwe w plastycznej cielesnoœci jak ze snu, w jednoœci z na pozór prost¹ natur¹ swego œwiata. A potem, ledwie nieca³y wiek póŸniej, obœliniaj¹ce przy karmieniu jak¹œ biedn¹ meksykañsk¹ pielêgniarkê w jakimœ hospicjum w Arizonie. Unicestwieni. Czy wiesz, ¿e ka¿da spokojna, naturalna œmieræ w wieku 81 lat jest jedyn¹ w swoim rodzaju tragedi¹? Ka¿dego dnia ludzie, poszczególne jednostki – Amerykanie, jeœli to bardziej przemówi ci do wyobraŸni – padaj¹ na twarz 1 2

6

I belive the children are our future – wierzê, ¿e dzieci s¹ nasz¹ przysz³oœci¹. Wykszta³æcie je i niech wskazuj¹ wam drogê.

na polu bitwy, by nigdy siê ju¿ nie podnieœæ. Nigdy wiêcej nie istnieæ. A s¹ to wszystko ludzie o z³o¿onych osobowoœciach; ich kora mózgowa migocze przep³ywaj¹cymi przez ni¹ œwiatami, wszechœwiatami, na których widok naszym pasaj¹cym owce i ¿ywi¹cym siê figami analogowym przodkom opad³aby szczêka. S¹ niemal bóstwami, naczyniami mi³oœci, dawcami ¿ycia, zapoznanymi geniuszami, boskimi stra¿nikami ognia, którzy wstaj¹ o 6.15 rano, by odpaliæ ekspres do kawy, wypowiadaj¹c bezg³oœne modlitwy i prosz¹c, by dane im by³o ujrzeæ kolejny dzieñ i jeszcze nastêpny, a potem dzieñ, w którym Sarah skoñczy szko³ê, a potem... Unicestwieni. Ale nie ja, mój drogi Dzienniku! Ty, którego spotyka tak wielkie, niczym niezas³u¿one szczêœcie. Bowiem pocz¹wszy od tego dnia, weŸmiesz udzia³ w najwiêkszej, pe³nej przygód podró¿y, jak¹ odby³ kiedykolwiek jakikolwiek nerwowy, przeciêtny mê¿czyzna o wzroœcie 175 cm i wadze 72 kg, z lekko niepokoj¹cym wskaŸnikiem masy cia³a 23,9. A dlaczego „pocz¹wszy od tego dnia”? Bo wczoraj pozna³em Eunice Park, i ona bêdzie ju¿ odt¹d zawsze podtrzymywaæ mnie przy ¿yciu. Przyjrzyj mi siê dok³adnie, mój Dzienniku. Co widzisz? Niepozornego cz³owieka o szarych, nieco ju¿ obwis³ych policzkach, ciekawskich wilgotnych oczach, olbrzymim po³yskuj¹cym biel¹ czole, na którym niejeden jaskiniowiec móg³by pozostawiæ swój œlad w postaci interesuj¹cego malowid³a, i orlim nosie wznosz¹cym siê ponad ma³ymi ustami z lekko wywiniêtymi wargami. A z ty³u g³owy – rosn¹cy placek ³ysiny, którego kszta³t jest doskona³¹ replik¹ mapy wielkiego stanu Ohio z jego stolic¹ Columbus, zaznaczon¹ ciemnobr¹zowym znamieniem. Niepozorny. Niepozornoœæ jest pod ka¿dym wzglêdem moim przekleñstwem. Takie sobie zwyczajne cia³o w œwiecie, w którym licz¹ siê tylko cia³a nadzwyczajne. Cia³o w chronologicznym wieku 39 lat, które ju¿ nêka zbyt wysoki poziom cholesterolu LDL, zbyt wysoki poziom hormonu ACTH, zbyt 7

du¿o wszystkiego, co stanowi przekleñstwo dla serca, rozwala w¹trobê, niweczy wszelk¹ nadziejê. Tydzieñ temu, zanim Eunice da³a mi powód, by ¿yæ, nawet byœ mnie nie zauwa¿y³, mój Dzienniku. Tydzieñ temu nie istnia³em. Tydzieñ temu w restauracji w Turynie podszed³em do naszego potencjalnego klienta, klasycznie atrakcyjnego Osobnika o Wysokim Stopniu Zamo¿noœci1. Podniós³ na mnie wzrok znad bollito misto na zimno, spojrza³ prosto przeze mnie, popatrzy³ znów na kulinarn¹ orgiê z udzia³em siedmiu rodzajów gotowanego miêsa i siedmiu warzywnych sosów, jeszcze raz podniós³ wzrok, ponownie spojrza³ prosto przeze mnie – to jasne, ¿e aby któryœ z cz³onków bogatej socjety choæ przelotnie zwróci³ na mnie uwagê, muszê najpierw albo trafiæ p³on¹c¹ strza³¹ w tañcz¹cego ³osia, albo zostaæ kopniêty w krocze przez g³owê jakiegoœ pañstwa. A jednak to w³aœnie Lenny Abramov, twój skromny autor, mój Dzienniku, ktoœ tak niewiele znacz¹cy, bêdzie ¿yæ wiecznie. Technologia jest ju¿ prawie gotowa. Jako koordynator programu „Mi³oœnicy Wiecznego ¯ycia” (Stopieñ G) w dziale Post-Human Services firmy Staatling-Wapachung Corporation bêdê pierwsz¹ osob¹, która weŸmie w nim udzia³. Muszê tylko byæ dobry w tym, co robiê, i muszê wierzyæ w siebie. Muszê te¿ unikaæ t³uszczów trans i wódy. Muszê równie¿ piæ du¿o zielonej herbaty i zalkalizowanej wody, no i powierzyæ mój genom opiece w³aœciwych ludzi. Bêdê musia³ daæ sobie odbudowaæ kurcz¹c¹ siê w¹trobê, wymieniæ ca³y system krwionoœny na „inteligentn¹ krew”, a tak¿e znaleŸæ jakieœ bezpieczne i ciep³e (ale nie za ciep³e) miejsce, w którym bêdê móg³ przeczekaæ burzliwe czasy i ostateczn¹ zag³adê. A kiedy ziemia ulegnie zniszczeniu, co z pewnoœci¹ nast¹pi, opuszczê j¹ i udam siê na poszukiwanie nowej ziemi, która bêdzie jeszcze 1 Dziœ: High-Net-Worth Individuals (HNWI) – tak siê okreœla klientów instytucji finansowych, z których ka¿dy dysponuje sum¹ aktywów wynosz¹c¹ co najmniej 1 mln USD. Tak¿e: Ultra-High-Net-Worth Individuals – ponad 30 mln USD.

8

bardziej zielona, ale na której bêdzie mniej alergenów; i w rozkwicie mojej inteligencji, za jakieœ 1032 lat, kiedy nasz wszechœwiat postanowi zacz¹æ zapadaæ siê w sobie, moja osobowoœæ wpadnie w czarn¹ dziurê i poserfuje ni¹ w wymiar niewyobra¿alnych cudów, gdzie rzeczy, które podtrzymywa³y mnie przy ¿yciu i krzepi³y na Ziemi – tortelli lucchese, lody pistacjowe, wczesne nagrania Velvet Underground, g³adka, opalona skóra opinaj¹ca delikatn¹ barokow¹ konstrukcjê dwudziestokilkuletnich poœladków – bêd¹ wydawa³y siê równie œmieszne i infantylne jak klocki do zabawy, od¿ywki dla niemowl¹t czy Ojciec Wirgiliusz. Ot i co: ja nigdy nie umrê, caro diario. Nigdy, nigdy, nigdy, nigdy. A jak mi nie wierzysz, to niech ciê diabli. Wczorajszy dzieñ by³ moim ostatnim w Rzymie. Wsta³em oko³o jedenastej, caffé macchciato w barze, w którym maj¹ najlepsze brioszki z miodem, dziesiêcioletni antyamerykañski berbeæ s¹siadów krzyczy do mnie z okna: No global! No way!, ciep³y bawe³niany rêcznik winy zaciskaj¹cy siê wokó³ szyi z powodu nieustrzelenia ¿adnego klienta last minute, mój äpärät brzêcz¹cy od kontaktów, danych, zdjêæ, wyœwietleñ, map, wejœæ, tego ca³ego wrzasku i wœciek³oœci. Kolejny dzieñ wczesnoletniej przechadzki, ulice rozstrzygaj¹ce o moim przeznaczeniu, trzymaj¹ce mnie w swym kuchennie ciep³ym, odwiecznym uœcisku niczym w piekarniku. Skoñczy³o siê jak zawsze. Przy zdecydowanie najpiêkniejszej budowli w Europie, Panteonie. Rotunda o idealnych proporcjach; masyw kopu³y unosz¹cy siê nad g³owami, zawieszony w powietrzu dziêki wykalkulowanej na zimno, matematycznej precyzji; oculus, przez który wpada deszcz i promienie pal¹cego rzymskiego s³oñca; ch³ód i cieñ, jakie mimo to panuj¹ w œrodku. Nic nie umniejszy wielkoœci Panteonu! Ani ta niegustowna religijna przemiana (oficjalnie jest on bowiem koœcio³em). Ani licz¹cy siê z powodu inflacji z ka¿dym euro rozdêci Amerykanie, którzy szukaj¹ miejsca dla swych t³us9

tych cia³ pod kolumnami portyku. Ani W³osi k³óc¹cy siê na ulicy, by po chwili wylewnie okazywaæ przyjaŸñ; ch³opcy, którzy próbuj¹ namówiæ dziewczyny do roz³o¿enia nóg, ow³osione ³ydki migaj¹ce na bucz¹cych skuterach, kilkupokoleniowe rodziny tryskaj¹ce ¿yciow¹ energi¹ niczym pryszczate nastolatki. Nie, to najwspanialszy nagrobek rasy ludzkiej, jaki kiedykolwiek postawiono. Kiedy do¿yjê koñca ¿ywota ziemi i opuszczê jej swojskie, matczyne ³ono, zabiorê ze sob¹ wspomnienie tej w³aœnie budowli. Zakodujê je zerojedynkowo i wyœlê w g³¹b wszechœwiata. Patrzcie, co potrafi³ stworzyæ prymitywny cz³owiek! Oto pierwsze przejawy jego pragnienia osi¹gniêcia nieœmiertelnoœci, jego dyscypliny, jego bezinteresownoœci. Mój ostatni dzieñ w Rzymie. Wypi³em swoje macchiato. Kupi³em drogi dezodorant, byæ mo¿e przeczuwaj¹c nadejœcie mi³oœci. Odby³em trzygodzinn¹ masturbacyjn¹ drzemkê w absurdalnym ¿arze mojego udrêczonego s³oñcem mieszkania. A potem, na przyjêciu wydanym przez moj¹ przyjació³kê Fabriziê, spotka³em Eunice... Ale zaraz, nie. To nie do koñca prawda. Ta chronologia nie jest w³aœciwa. Sk³ama³em ci, mój Dzienniku. Dopiero siódma strona, a ja ju¿ k³amiê. Przed przyjêciem u Fabrizii wydarzy³o siê coœ strasznego. Tak strasznego, ¿e nie chcê o tym pisaæ, poniewa¿ pragnê, byœ by³ dziennikiem pozytywnym. Poszed³em do ambasady amerykañskiej. To nie by³ mój pomys³. Jeden z moich przyjació³, Sandi, powiedzia³ mi, ¿e jeœli ktoœ wydaje za granic¹ ponad 250 dolarów dziennie i nie rejestruje tego w „Witamy z powrotem, kolego”, który jest oficjalnym programem umo¿liwiaj¹cym obywatelom Stanów Zjednoczonych uzyskanie pozwolenia na ponowny wjazd do kraju, to mog¹ go zwin¹æ za „wywrotow¹ postawê” ju¿ na JFK i wys³aæ do „zamkniêtego oœrodka obserwacyjnego”, cokolwiek to znaczy, gdzieœ na pó³nocy stanu NJ. Jako ¿e Sandi wie wszystko – pracuje w modzie – posta10

nowi³em zastosowaæ siê do jego tak barwnie przedstawionej i daj¹cej silnego kofeinowego kopa rady i udaæ siê na via Veneto, gdzie za wykopan¹ ostatnio fos¹ piêtrzy siê wynioœle luksusowe kremowe palazzo, bêd¹ce ambasad¹ naszego kraju. Zreszt¹ jeszcze tylko przez jakiœ czas, powinienem dodaæ. Wed³ug Sandiego Departament Stanu, który cierpi na brak gotówki, sprzeda³ w³aœnie ca³y ten kram StatoilHydro, norweskiemu pañstwowemu przedsiêbiorstwu naftowemu. W rzeczy samej, kiedy zjawi³em siê na via Veneto, rosn¹cym na nale¿¹cym do ambasady rozleg³ym terenie drzewom i krzewom nadawano w³aœnie z mozo³em nowe, smuk³e, agnostyczne kszta³ty, by zadowoliæ ich nowych w³aœcicieli. Wokó³ budynku sta³ kordon opancerzonych ciê¿arówek firm przewozowych, ze œrodka zaœ dochodzi³ odg³os, który wed³ug wszelkich znaków wydawa³y liczne niszczarki do papieru. Do sekcji wizowej urzêdu konsularnego prawie w ogóle nie by³o kolejki. Tylko kilku najbardziej przygnêbionych, najbardziej zdesperowanych z powodu ubóstwa Albañczyków ci¹gle jeszcze chcia³o wyemigrowaæ do Stanów; na dodatek na tê niewielk¹ grupê deprymuj¹co dzia³a³ plakat przedstawiaj¹cy zawadiack¹ wydrê w sombrero, usi³uj¹c¹ wskoczyæ do przepe³nionej ³odzi, pod któr¹ widnia³ napis: „£ódŸ jest pe³na, Amigo!”. Siedz¹cy za pleksiglasow¹ szyb¹ w prowizorycznej budce ochroniarzy starszy jegomoœæ wykrzykiwa³ coœ do mnie niezrozumiale, podczas gdy ja wymachiwa³em mu przed nosem paszportem. W koñcu w pobli¿u zmaterializowa³a siê kompetentna Filipinka, zupe³nie niezast¹piona w takich okolicznoœciach, która pomacha³a do mnie, wskazuj¹c drogê przez zagracony korytarz do pomieszczenia przypominaj¹cego salê lekcyjn¹ w jakiejœ zubo¿a³ej szkole, o œcianach pokrytych sp³owia³¹ tapet¹ z powtarzaj¹cym siê motywem „Witamy z powrotem, kolego”. Meksykañska wydra z kampanii „£ódŸ jest pe³na” zosta³a tu zamerykanizowana (sombrero zast¹pi³a zawi¹zana wokó³ jej w³ochatej szyi czerwono-bia³o-niebieska 11

bandana) i usadowiona na idiotycznie wygl¹daj¹cym koniu, który galopowa³ w stronê wielkiego wschodz¹cego i zapewne azjatyckiego s³oñca. Pó³ tuzina moich rodaków siedzia³o za odrapanymi stolikami, mamrocz¹c coœ cicho do swych äpärätów. Na jednym z pustych krzese³ le¿a³a zdefasonowana s³uchawka douszna i tabliczka z napisem: PROSZÊ W£O¯YÆ S£UCHAWKÊ DO UCHA, PO£O¯YÆ SWÓJ ÄPÄRÄT NA STOLE I DEZAKTYWOWAÆ WSZELKIE USTAWIENIA ZABEZPIECZAJ¥CE. Zrobi³em, jak mi kazano. W uchu zabrzêcza³a mi elektroniczna wersja piosenki Johna Cougara Mellencampa Pink Houses (Ain’t that America somethin’ to see, baby?), a po chwili na ekran mojego äpärätu wskoczy³a spikselowana wersja zawadiackiej wydry z literami AAPP na plecach, które rozwinê³y siê w po³yskuj¹cy napis: Amerykañska Agencja Przywracania Porz¹dku. Wydra stanê³a na tylnych nogach, otrzepa³a siê z kurzu, potrzasnê³a g³ow¹ i zawo³a³a „Czeœæ, kolego!”, przy czym jej elektroniczny g³os zabrzmia³ groteskowo radoœnie i ludycznie. – Nazywam siê Jeffrey Wydra i coœ mi siê wydaje, ¿e siê zaprzyjaŸnimy! Poczu³em siê strasznie zagubiony i samotny. – Czeœæ – powiedzia³em. – Czeœæ, Jeffrey. – Czeœæ, strasznie siê cieszê! – powiedzia³a wydra. – A teraz zadam ci kilka przyjaznych pytañ, wy³¹cznie dla celów statystycznych. Jeœli nie chcesz odpowiedzieæ na któreœ z nich, powiedz po prostu: „Nie chcê odpowiadaæ na to pytanie”. Pamiêtaj, jestem tu po to, ¿eby w ka¿dej chwili s³u¿yæ ci pomoc¹! OK. Zacznijmy od prostego pytania. Jak siê nazywasz i jaki jest numer twojego ubezpieczenia spo³ecznego? Rozejrza³em siê. Wszyscy wokó³ mnie odpowiadali pó³g³osem na pytania swoich wydr. – Lenny, czyli Leonard Abramov – wyszepta³em, dodaj¹c numer ubezpieczenia. – Czeœæ, Lenny, czyli Leonardzie Abramov, dwieœcie piêæ, 12

trzydzieœci dwa, osiemset siedem, czternaœcie. W imieniu Amerykañskiej Agencji Przywracania Porz¹dku chcia³bym serdecznie powitaæ ciê z powrotem w nowych Stanach Zjednoczonych Ameryki Pó³nocnej. Hej, wy tam, teraz nic nas ju¿ nie powstrzyma! W moim uchu zabrzmia³o g³oœno kilka taktów dyskotekowego przeboju duetu McFadden i Whiteheada Ain’t No Stoppin’ Us Now. – A teraz powiedz mi, Lenny, z jakiego powodu wyjecha³eœ z kraju? Praca czy przyjemnoœæ? – Praca – odpowiedzia³em. – A czym siê zajmujesz zawodowo, Lenny, czyli Leonardzie Abramov? – Hm, Nieskoñczonym Przed³u¿aniem ¯ycia. – Powiedzia³eœ: „niedokoñczonym przed³u¿aniem tycia”. Czy dobrze zrozumia³em? – Nieskoñczonym Przed³u¿aniem ¯ycia – powtórzy³em. – Jaki jest twój ranking Credit, Lenny, czyli Leonardzie, w skali do tysi¹ca szeœciuset? – Tysi¹c piêæset dwadzieœcia. – Ca³kiem niez³y. Musia³eœ siê naprawdê postaraæ, ¿eby zebraæ tak¹ sumkê. A wiêc masz pieni¹dze w banku i pracujesz w „niedokoñczonym przed³u¿aniu tycia”. Dlatego teraz muszê zadaæ ci kolejne pytanie: czy jesteœ cz³onkiem Unii Bipartyjnej? I jeœli tak, to czy chcia³byœ otrzymywaæ nasz nowy cotygodniowy stream Ain’t No Stoppin’ Us Now!? Znajdziesz w nim mnóstwo wszelkiego rodzaju interesuj¹cych typów i propozycji, w jaki sposób znów przystosowaæ siê do ¿ycia w nowych Stanach Zjednoczonych i wycisn¹æ jak najwiêcej ze swoich pieniêdzy. – Nie jestem Bipartyjnym, ale owszem, chcia³bym dostawaæ wasz stream – odpar³em, staraj¹c siê zachowywaæ ugodowo. – Szast-prast, i ju¿ jesteœ na naszej liœcie. Powiedz mi teraz, Lenny, czyli Leonardzie, czy podczas pobytu za granic¹ pozna³eœ jakichœ sympatycznych obcokrajowców? 13

– Tak – powiedzia³em. – Jacy to byli ludzie? – G³ównie W³osi. – Powiedzia³eœ „Latynosi”. – G³ównie W³osi – powtórzy³em. – Powiedzia³eœ „Latynosi” – upiera³a siê wydra. – Za granic¹ Amerykanie czuj¹ siê samotni, wiadomo. Zdarza siê to bardzo czêsto! W³aœnie dlatego ja nigdy nie opuszczam strumienia, w którym siê urodzi³em. No bo i po co? Powiedz mi, wy³¹cznie dla celów statystycznych, czy w czasie pobytu za granic¹ mia³eœ intymne, fizyczne kontakty z jakimiœ nie-Amerykanami? Spojrza³em z wyrzutem na wydrê, czuj¹c dr¿enie d³oni pod sto³em. Czy ka¿demu zadaje siê takie pytanie? Nie chcia³em trafiæ do „zamkniêtego oœrodka obserwacyjnego” na pó³nocy stanu NJ, tylko dlatego, ¿e kilkakrotnie wdrapa³em siê na Fabriziê, próbuj¹c zatopiæ w niej drêcz¹ce mnie uczucie osamotnienia i ni¿szoœci. – Tak – odpar³em. – Tylko z jedn¹ dziewczyn¹. Zrobiliœmy to parê razy. – Jakie by³o imiê i nazwisko tej nie-Amerykanki? Najpierw nazwisko poproszê. S³ysza³em, jak siedz¹cy kilka miejsc przede mn¹ goœæ o kanciastej anglosaskiej twarzy, ukrytej czêœciowo pod gêst¹ grzyw¹ w³osów, wypowiada³ cicho do swojego äpärätu w³osko brzmi¹ce nazwiska. – Czekam na to nazwisko, Lenny, czyli Leonardzie – powiedzia³a wydra. – DeSalva, Fabrizia – wyszepta³em. – Powiedzia³eœ „DeSalva”. W tym momencie wydra zamar³a w bezruchu w po³owie zdania, a mój äpärät zacz¹³ wydawaæ dŸwiêki œwiadcz¹ce o „g³êbokim namyœle”; coœ wirowa³o desperacko pod jego tward¹ plastikow¹ os³on¹, stare obwody wykazywa³y nadmierne przeci¹¿enie z powodu wydry i jej b³azeñstw. W koñcu na 14

Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment pełnej wersji całej publikacji. Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji kliknij tutaj. Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez NetPress Digital Sp. z o.o., operatora sklepu na którym można nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji. Zabronione są jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej od-sprzedaży, zgodnie z regulaminem serwisu. Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie internetowym e-booksweb.pl - audiobooki, e-booki.

Subscribe

© Copyright 2013 - 2019 AZDOC.PL All rights reserved.