Jenny Han - Trylogia lato 3 - Dla nas zawsze będzie lato

Jen​ny Han Dla nas za​wsze będzie lato Tłuma​cze​nie: Zu​zan​na By​czek Tytuł ory​gi​nału: We’ll Al​ways Have Sum​mer Tłuma​cze​nie: Zu​zan​na By​czek...

5 downloads 451 Views 1MB Size

Jen​ny Han Dla nas za​wsze będzie lato Tłuma​cze​nie: Zu​zan​na By​czek

Tytuł ory​g i​n ału: W e’ll Al​w ays Have Sum​mer Tłuma​c ze​n ie: Zu​zan​n a By​c zek Pro​jekt okładki: Krzysz​t of Kiełbasiński Zdjęcia na okładce: © Tina Lo​rien Re​d ak​c ja, ko​rek​t a i przy​g o​t o​w a​n ie: Do​li​n a Li​t e​rek Co​p y​ri​g ht © 2011 by Jen​n y Han. Pu​b li​shed by ar​ran​g e​ment w ith Fo​lio Li​t e​ra​ry Ma​n a​g e​ment, LLC and GRA​A L Li​t e​ra​ry Agen​c y. Po​lish trans​la​t ion © 2014 by Gru​p a W y​d aw ​n i​c za Fok​sal sp. z o.o. Co​p y​ri​g ht © Gru​p a W y​d aw ​n i​c za Fok​sal sp. z o.o., 2014 W szel​kie pra​w a za​strzeżone W y​d aw ​c a: Gru​p a W y​d aw ​n i​c za Fok​sal sp. z o.o. ul. Fok​sal 17, 00-372 W ar​sza​w a tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01 e-mail: biu​[email protected] fok​sal.pl w w w .gw fok​sal.pl ISBN: 978-83-7881-413-9 Skład w er​sji elek​t ro​n icz​n ej: Mi​c hał Olew ​n ik / Gru​p a W y​d aw ​n i​c za Fok​sal Sp. z o.o. i Ane​t a Raw ​ska / Vir​t u​alo Sp. z o.o.

Spis treści Dedykacja Prolog Rozdział pierwszy Rozdział drugi Rozdział trzeci Rozdział czwarty Rozdział piąty Rozdział szósty Rozdział siódmy Rozdział ósmy Rozdział dziewiąty Rozdział dziesiąty Rozdział jedenasty Rozdział dwunasty Rozdział trzynasty Rozdział czternasty Rozdział piętnasty Rozdział szesnasty Rozdział siedemnasty Rozdział osiemnasty Rozdział dziewiętnasty Rozdział dwudziesty Rozdział dwudziesty pierwszy Rozdział dwudziesty drugi Rozdział dwudziesty trzeci Rozdział dwudziesty czwarty Rozdział dwudziesty piąty Rozdział dwudziesty szósty Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy Rozdział dwudziesty dziewiąty Rozdział trzydziesty Rozdział trzydziesty pierwszy Rozdział trzydziesty drugi Rozdział trzydziesty trzeci Rozdział trzydziesty czwarty Rozdział trzydziesty piąty Rozdział trzydziesty szósty Rozdział trzydziesty siódmy Rozdział trzydziesty ósmy Rozdział trzydziesty dziewiąty Rozdział czterdziesty Rozdział czterdziesty pierwszy Rozdział czterdziesty drugi Rozdział czterdziesty trzeci Rozdział czterdziesty czwarty Rozdział czterdziesty piąty Rozdział czterdziesty szósty Rozdział czterdziesty siódmy Rozdział czterdziesty ósmy Rozdział czterdziesty dziewiąty Rozdział pięćdziesiąty Rozdział pięćdziesiąty pierwszy Rozdział pięćdziesiąty drugi Rozdział pięćdziesiąty trzeci Rozdział pięćdziesiąty czwarty Rozdział pięćdziesiąty piąty Rozdział pięćdziesiąty szósty Rozdział pięćdziesiąty siódmy Kilka lat później Podziękowania

Dla mo​ich obu Emi​lek Emi​ly van Beek, je​steś moją am​ba​sa​dorką quan Emi​ly Tho​m as Me​ehan... bądźmy już za​wsze ra​zem, ko​cha​nie, Two​ja dziew​czy​na

pro​log

Kiedy byłam mała, w środowe wieczory zawsze oglądałyśmy z mamą stare musicale. Uwielbiałyśmy to. Czasami przychodzili tata czy Steven, przysiadali na chwilę, ale przeważnie to my dwie koczowałyśmy na kanapie z kocem i miską słodyczy, i solonego popcornu, każdej środy. Oglądałyśmy takie filmy jak: The Music Man, West Side Story, Spotkamy się w St Louis. Wszystkie mi się podobały, a szczególnie Deszczowa piosenka. Ale żaden nie przypadł mi do gustu tak jak Bye, Bye, Birdie. Ze wszystkich musicali ten był moim numerem jeden. Oglądałam go na okrągło, narażając cierpliwość mamy. Chciałam malować się tuszem i szminką tak jak Kim MacAfee, nosić wysokie obcasy i czuć się jak „prawdziwa kobieta”. Chciałam, żeby chłopcy gwizdali za mną na ulicy. Chciałam dorosnąć i być taka jak Kim, bo ona miała to wszyst​ko. A potem, szykując się do snu, śpiewałam: „Kochamy cię, Conrad, o tak, kochamy cię”. Do lustra w łazience, z ustami pełnymi pasty do zębów. Wyśpiewywałam wszystko, co kryło się w moim sercu ośmio-, dziewięcioi dziesięcioletnim. Ale nie śpiewałam dla Conrada Birdie, śpiewałam dla mojego Conrada. Conrada Becka Fishera, chłopca z mo​ich snów. Kochałam w swoim życiu tylko dwóch chłopców – i obaj nosili to samo imię. Conrad był pierwszy i kochałam go tak, jak to się zda​rza tyl​ko za pierw​szym ra​zem. To miłość niemądra – i nie chce być mądra, jest głupia, oszałamiająca i gwałtow​na. A potem był Jeremi. Kiedy patrzyłam na niego, widziałam przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Znał mnie nie tyl​ko taką, jaka byłam kie​dyś, znał mnie także taką, jaka byłam te​raz, i ko​chał mnie. Moje dwie wielkie miłości. Chyba zawsze wiedziałam, że któregoś dnia będę nazywać się Belly Fisher. Nie prze​wi​działam tyl​ko, że tak to się wszyst​ko po​to​czy.

roz​dział pierw​szy

Kiedy trwa sesja egzaminacyjna i ślęczysz nad nauką już od pięciu godzin bez przerwy, potrzebujesz trzech rzeczy, żeby jakoś prze​trwać noc. Pierw​sza to największy slurpee, jaki uda ci się zdobyć, wiśnia z colą. Spodnie od piżamy tak sprane, że materiał zrobił się cienki jak papier. I wreszcie przerwy na taniec. Dużo przerw na taniec. Kiedy oczy same ci się zamykają i ma​rzysz tyl​ko o tym, żeby zna​leźć się w łóżku, prze​rwy na ta​niec po​m ogą ci przeżyć. Była czwarta rano, uczyłam się do egzaminu kończącego mój pierwszy rok na Uniwersytecie Finch. Siedziałyśmy w bibliotece z moją nową najlepszą przyjaciółką Aniką Johnson i moją starą najlepszą przyjaciółką Taylor Jewel. Wa​ka​cje były tak bli​sko, już czułam ich smak. Jesz​cze tyl​ko pięć dni. Od​li​czałam od kwiet​nia. – Prze​py​taj mnie – zarządziła Tay​lor lek​ko schryp​niętym głosem. Otwo​rzyłam no​tat​nik na chy​bił tra​fił. – Po​daj de​fi​nicję pojęć ani​m a i ani​m us. Tay​lor za​gryzła dolną wargę. – Po​proszę jakąś pod​po​wiedź. – Emm… Przy​po​m nij so​bie łacinę. – Nie miałam łaci​ny! Czy na tym eg​za​m i​nie będą spraw​dzać zna​j o​m ość łaci​ny? – Nie. To była podpowiedź. W łacinie słowa męskiego rodzaju kończą się na -us, a żeńskiego na -a. Anima to ar​che​typ żeński, ani​m us zaś męski. Ro​zu​m iesz? Wes​tchnęła głęboko i stwier​dziła: – Nie. Chy​ba nie zdam. Ani​ka uniosła głowę znad no​ta​tek i po​wie​działa: – Może gdy​byś prze​stała pisać ese​m e​sy i dla od​m ia​ny zaczęła się uczyć, to byś zdała. Tay​lor rzu​ciła jej pio​ru​nujące spoj​rze​nie. – Po​m a​gam sio​strze za​pla​no​wać śnia​da​nie na zakończe​nie roku. Muszę dyżuro​wać pod te​le​fo​nem. – Dyżuro​wać? – Ani​ka zro​biła roz​ba​wioną minę. – Jak le​karz? – Dokład​nie tak jak le​karz – warknęła Tay​lor. – To co będzie, naleśniki czy go​fry? – Fran​cu​skie to​sty, dziękuję. Wszyst​kie trzy uczęszczałyśmy na zajęcia z psychologii. Taylor i ja zdawałyśmy egzamin następnego dnia, Anika dzień po nas. Oprócz Taylor przyjaźniłam się z Aniką. Taylor, która zawsze lubiła wygrywać, była nieco zazdrosna, ale oczy​wiście nig​dy by się do tego nie przy​znała. Przyjaźń z Aniką różniła się od przyjaźni z Taylor. Anika była wyluzowana i bezproblemowa. Nie oceniała ludzi z góry. A przede wszystkim zostawiała mi przestrzeń. Nie znała mnie od niepamiętnych czasów i nie miała w stosunku do mnie żadnych oczekiwań czy uprzedzeń. To dawało mi poczucie wolności. Poza tym Anika różniła się od in​nych mo​ich przy​j aciół. Miesz​kała w No​wym Jor​ku, jej oj​ciec był jazz​m a​nem, a mat​ka pi​sarką. Kilka godzin później wstało słońce, bibliotekę zalało niebieskawe światło. Głowa Taylor opadała coraz niżej, Anika gapiła się gdzieś przed sie​bie jak zom​bie. Zwinęłam dwie pa​pie​ro​we kul​ki i cisnęłam w dziewczęta. – Prze​rwa na tańce – zaśpie​wałam, wci​skając „play”. Zatańczyłam w miej​scu, nie pod​nosząc się z krzesła. Ani​ka po​pa​trzyła na mnie. – Coś ty taka rześka? – Po​nie​waż – od​parłam i klasnęłam w dłonie – już za kil​ka go​dzin będę miała to za sobą. Miałam przystąpić do egzaminu dopiero po południu, więc zamierzałam wrócić do pokoju, pospać kilka godzin, wstać od​po​wied​nio wcześnie i powtórzyć ma​te​riał.

Za​spałam, ale i tak udało mi się pouczyć jeszcze przez godzinę. Nie miałam czasu zejść do stołówki na śniadanie, więc tyl​ko wypiłam wiśniową colę z au​to​m a​tu. Test był dokład​nie tak trud​ny, jak się tego spo​dzie​wałyśmy, ale czułam, że do​stanę przy​najm​niej B. Taylor stwierdziła, że chyba jednak zda. Obie byłyśmy zbyt zmęczone, żeby świętować, więc tylko przybiłyśmy piątkę i poszłyśmy każda w swoją stronę. Ru​szyłam do pokoju z postanowieniem, że będę spała przynajmniej do kolacji. Kiedy otworzyłam drzwi, okazało się, że w moim łóżku śpi Jeremi. Wyglądał jak mały chłopiec mimo kilkudniowego zarostu na twarzy. Leżał na kołdrze, jego sto​py zwi​sały z brze​gu łóżka, do pier​si tulił mo​j e​go plu​szo​we​go niedźwie​dzia po​lar​ne​go. Zdjęłam buty i położyłam się obok. Je​re​m i po​ru​szył się, otwo​rzył oczy i po​wie​dział: – Cześć. – Cześć – od​parłam. – Jak poszło? – Nieźle. – To dobrze. – Wypuścił z objęć niedźwiedzia i przytulił mnie. – Przyniosłem ci połowę kanapki z mojego dru​gie​go śnia​da​nia. – Je​steś słodki – po​wie​działam, wci​skając głowę w jego ramię. Pocałował mnie w czu​bek głowy. – Nie mogę po​zwo​lić, żeby moja dziew​czy​na ciągle opusz​czała posiłki. – Tyl​ko śnia​da​nie – za​pro​te​sto​wałam. I dodałam po namyśle: – I dru​gie śnia​da​nie. – Chcesz tę ka​napkę? Jest w tor​bie z książkami. Stwier​dziłam, że je​stem głodna, lecz również bar​dzo śpiąca. – Może trochę później – od​parłam, za​m y​kając oczy. Potem Jeremi zasnął. Ja też zasnęłam. A kiedy się obudziłam, było ciemno, niedźwiedź leżał na podłodze, Jeremi obej​m o​wał mnie i nadal spał. Zaczęliśmy chodzić ze sobą w wakacje przed moją ostatnią klasą w liceum. „Chodzić” właściwie nie jest odpowiednim słowem. To stało się tak szybko i naturalnie, miałam wrażenie, że jesteśmy razem od zawsze. Przyjaźniliśmy się, nagle zaczęliśmy się całować, a potem wysłałam papiery na tę samą uczelnię, na której on studiował. Tłumaczyłam sobie i wszystkim dokoła (w tym szczególnie jemu i mojej mamie), że to dobra uczelnia, że znajduje się tylko kilka godzin jazdy od domu, że to bardzo sensowny pomysł i że biorę pod uwagę różne rozwiązania. To była prawda. Ale przede wszystkim chciałam być blisko niego. Chciałam być z nim przez cały rok, nie tyl​ko la​tem. I oto leżeliśmy razem w moim łóżku. Jeremi studiował na drugim roku, ja właśnie kończyłam pierwszy. Niesamowite, jak daleko to zaszło. Znaliśmy się przez całe życie; z jednej strony to, co się między nami wydarzyło, zda​wało się nie​co za​ska​kujące, ale z dru​giej – po pro​stu nie​unik​nio​ne.

roz​dział dru​gi

Brac​two, do którego należał Jeremi, urządzało imprezę na zakończenie roku. Za niecały tydzień wszyscy mieliśmy rozjechać się do domów i wrócić do Finch dopiero pod koniec sierpnia. Zawsze lubiłam lato najbardziej ze wszystkich pór roku, ale teraz, gdy rysowała się przede mną perspektywa powrotu, miałam mieszane uczucia. Każdego ranka spotykałam się z Jeremim na stołówce, późno w nocy robiliśmy razem pranie w jego akademiku. Świetnie składał moje ko​szul​ki. Tego lata zamierzał znowu odbyć praktyki w firmie ojca, ja zaś miałam pracować jako kelnerka w rodzinnej restauracji Behrs, tej samej, co w zeszłym roku. Planowaliśmy spotykać się w letnim domu w Cousins, tak często, jak tylko się da. Poprzedniego roku nie pojechaliśmy tam ani razu. Oboje byliśmy zbyt zajęci. Ja starałam się brać jak naj​więcej zmian, oszczędzałam na szkołę. Ale czułam lek​ki smu​tek – moje pierw​sze lato bez Co​usins. Za​pa​dał zmrok, nie było bardzo gorąco. W powietrzu jarzyły się świetliki. Włożyłam buty na wysokim obcasie, bardzo głupio, bo w ostatniej chwili zdecydowałam się iść na piechotę, zamiast pojechać autobusem. Uświadomiłam so​bie, że to ostat​nia oka​zja, żeby po​spa​ce​ro​wać po kam​pu​sie w piękną let​nią noc. Zaproponowałam Anice i naszej wspólnej koleżance Shaw, żeby ze mną poszły, ale Anika wybierała się na imprezę z zespołem tanecznym, do którego należała, Shaw zaś zdążyła uporać się z sesją i poleciała do domu, do Teksasu. Klub Taylor organizował spotkanie integracyjne, więc też nie mogła przyjść. Byłam sama ze swoimi bolącymi sto​pa​m i. Wysłałam esemes do Jeremiego, że idę na piechotę, więc pewnie chwilę to potrwa. Co jakiś czas musiałam przy​sta​wać i po​pra​wiać buty, które wpi​j ały mi się w pięty. Uznałam, że ob​ca​sy to kre​tyński wy​na​la​zek. W połowie dro​gi zo​ba​czyłam Je​re​m ie​go. Sie​dział na mo​j ej ulu​bio​nej ławce. Wstał i po​wie​dział: – Nie​spo​dzian​ka! – Nie mu​siałeś po mnie wy​cho​dzić – stwier​dziłam bar​dzo za​do​wo​lo​na, że to zro​bił. Usiadłam obok nie​go. – Sek​sow​nie wyglądasz – po​wie​dział. Cho​dzi​liśmy ze sobą już od dwóch lat, ale nadal ru​m ie​niłam się, kie​dy mówił coś ta​kie​go. – Dzięki – od​parłam. Miałam na sobie sukienkę pożyczoną od Aniki, białą w małe niebieskie kwiatki, na takich przymarszczonych ramiączkach. – Ta su​kien​ka ko​j a​rzy mi się z Dźwiękami mu​zy​ki, ale w taki kręcący sposób. – Dzięki – powtórzyłam. Czyżbym wyglądała jak Ma​ria? Nie​zbyt miła per​spek​ty​wa. Wygładziłam trochę marsz​cze​nia na ramiączkach. Paru chłopaków, których nie kojarzyłam, przystanęło i przywitało się z Jeremim. Ja zostałam na ławce, bo nogi nadal mnie bolały. Kie​dy po​szli, Je​re​m i za​py​tał: – Go​to​wa? Jęknęłam. – Chy​ba umrę z bólu. Ob​ca​sy są bez​na​dziej​ne. Je​re​m i przy​kucnął. – Wska​kuj, dziew​czy​no. Chichocząc, wdrapałam mu się na plecy. Chichotałam za każdym razem, gdy nazywał mnie dziewczyną. Nie mogłam się opa​no​wać. Za​wsze mnie tym roz​ba​wiał. Pod​niósł mnie, a ja szyb​ko za​rzu​ciłam mu ra​m io​na na szyję. – Twój tata przy​j eżdża w po​nie​działek? – spy​tał, ru​szając przez traw​nik. – Tak. Pomożesz?

– No wiesz. Nie dość, że noszę cię na rękach, jesz​cze mam po​m a​gać przy prze​pro​wadz​ce? Pacnęłam go po głowie. Schy​lił się, robiąc unik. – No do​bra, do​bra. Dmuchnęłam mu w kark, a on pisnął jak mała dziew​czyn​ka. Śmiałam się przez całą drogę.

roz​dział trze​ci

Drzwi do

siedziby bractwa były szeroko otwarte, ludzie stali i siedzieli na trawniku przed budynkiem. Dokoła nonszalancko wisiały kolorowe lampki choinkowe: na skrzynce na listy, nad wejściem, jeden sznur przeciągnięto nawet wzdłuż chodnika. Ludzie leżeli w trzech dmuchanych basenikach dla dzieci, mieli przy tym takie miny, jakby znajdowali się w łaźni. Kilku chłopaków biegało dokoła z pistoletami na wodę, strzelając sobie wzajemnie piwem pro​sto w usta. Niektóre dziew​czy​ny miały na so​bie ko​stiu​m y kąpie​lo​we. Ze​sko​czyłam z pleców Je​re​m ie​go, zdjęłam buty i rzu​ciłam je na traw​nik. – Kandydaci na członków wykonali niezłą robotę – stwierdził Jeremi, z uznaniem wskazując ruchem głowy na dmu​cha​ne ba​se​ny. – Wzięłaś ko​stium? Potrząsnęłam głową. – Mam spy​tać, czy któraś z dziew​czyn nie wzięła przy​pad​kiem dwóch? – za​pro​po​no​wał. Szyb​ko od​parłam: – Nie, dzięki. Znałam członków bractwa, bo często bywałam w ich siedzibie, ale dziewczyn raczej nie kojarzyłam. Większość należała do Zeta Phi, siostrzanego stowarzyszenia bractwa Jeremiego. To oznaczało, że często organizowali wspólnie spotkania integracyjne, imprezy i tym podobne. Jeremi chciał, żebym zapisała się do Zeta Phi, ale odmówiłam. Powiedziałam mu, że nie mogę pozwolić sobie na płacenie składek i dodatkowe opłaty związane z kosztem mieszkania w siedzibie stowarzyszenia, ale tak naprawdę chodziło o to, że chciałam poznać różne dziewczyny, nie tylko „siostry”. Chciałam zdobyć rozległe doświadczenia, jak zwykła określać to moja mama. Taylor twierdziła, że Zeta Phi jest dla imprezowiczek i prostaczek, w przeciwieństwie do stowarzyszenia, do którego należała ona, jej zdaniem znacznie bardziej ekskluzywnego i gromadzącego dziewczyny z klasą. A także skupionego przede wszystkim na pracy społecz​nej, jak dodała po namyśle. Dziewczyny podchodziły do Jeremiego i ściskały go na powitanie. Mówiły mi „cześć”, ja odpowiadałam „cześć”. Po​tem poszłam na górę zo​sta​wić torbę w po​ko​j u Je​re​m ie​go. Kie​dy scho​dziłam z po​wro​tem po scho​dach, zo​ba​czyłam ją. Lacie Barone była ubrana w obcisłe dżinsy, koszulkę bez rękawów, chyba jedwabną, i czerwone lakierki na obcasach, które pewnie dodawały jej jakieś dziesięć centymetrów wzrostu. Lacie zajmowała się organizowaniem imprez w Zeta Phi i była na trzecim roku – rok starsza od Jeremiego, dwa lata ode mnie. Miała ciemnobrązowe włosy przycięte na boba i była bardzo drobna. Każdy musiałby przyznać, że jest niezwykle seksowna. Taylor twierdziła, że Lacie ma coś do Jeremiego. Powiedziałam jej, że zupełnie mnie to nie martwi, i mówiłam prawdę. Bo niby dlaczego miałabym się przej​m o​wać? To jasne, Jeremi podobał się dziewczynom. To był taki typ. Ale nawet tak śliczna dziewczyna jak Lacie nie mogła nam zaszkodzić. Czekało nas wiele wspólnych lat. Nikt nie znał go tak dobrze jak ja i nikt nie znał mnie tak dobrze jak on. Wie​działam, że na​wet nie spoj​rzałby na inną. Je​re​m i po​m a​chał do mnie. Po​deszłam do nich i po​wie​działam: – Cześć, La​cie. Je​re​m i przy​ciągnął mnie do sie​bie. – Lacie po wakacjach będzie studiować w Paryżu. – Zwrócił się do Lacie: – W przyszłym roku wybieramy się na wy​prawę do Eu​ro​py. La​cie upiła łyk piwa i od​parła: – Faj​nie. Do których krajów? – Na pew​no do Fran​cji – od​parł. – Bel​ly mówi płyn​nie po fran​cu​sku. – Nie​praw​da – wtrąciłam zażeno​wa​na. – Uczyłam się w li​ceum i tyle. – Ja też jestem beznadziejna – odparła Lacie. – Ale chcę tam po prostu pomieszkać, zamierzam obżerać się serem

i cze​ko​ladą. Głos miała lekko schrypnięty, zaskakujące jak na kogoś tak drobnego. Może paliła? Uśmiechnęła się do mnie i pomyślałam, że Tay​lor po​m y​liła się co do La​cie, bo na mnie robiła bar​dzo do​bre wrażenie. Kie​dy kil​ka mi​nut później poszła po drin​ka, po​wie​działam do nie​go: – Bar​dzo sym​pa​tycz​na. Je​re​m i wzru​szył ra​m io​na​m i. – Jest okej. Przy​nieść ci coś do pi​cia? – Ja​sne. Objął mnie i po​sa​dził na ka​na​pie. – Siedź tu i nie ru​szaj się. Za​raz wrócę. Patrzyłam, jak przeciska się przez tłum. Czułam się taka dumna, że należy do mnie. Mój chłopak, mój Jeremi. Pierwszy chłopak, w którego ramionach spałam. Pierwszy chłopak, któremu powiedziałam, jak w wieku ośmiu lat niechcący weszłam do pokoju, kiedy rodzice to robili. Pierwszy chłopak, który poszedł kupić dla mnie proszki przeciwbólowe, kiedy miałam okropne bóle menstruacyjne. Pierwszy chłopak, który pomalował mi paznokcie u nóg. Pierwszy, który trzymał mnie za głowę, kiedy wymiotowałam, bo tak strasznie upiłam się przy jego znajomych. Pierwszy chłopak, który napisał dla mnie liścik miłosny na tablicy wiszącej na korytarzu przed drzwiami mojego po​ko​j u: „Je​steś mle​kiem w moim sha​ke’u. Na za​wsze Twój, J.” Pierwszy chłopak, z którym się całowałam. Mój najlepszy przyjaciel. Coraz lepszy. Tak właśnie miało być. On był tym je​dy​nym. Wy​bra​nym.

roz​dział czwar​ty

To stało się później tego sa​me​go wie​czo​ru. Tańczy​liśmy. Otoczyłam ramionami kark Jeremiego, muzyka pulsowała. Było mi gorąco i kręciło mi się w głowie od tańca i alkoholu. W pokoju było mnóstwo ludzi, ale kiedy Jeremi na mnie patrzył, czułam się tak, jakbyśmy byli sami na świe​cie. Tyl​ko on i ja. Po​chy​lił się, od​garnął mi ko​smyk włosów z czoła i założył go za ucho. Po​wie​dział coś, ale nie usłyszałam. – Co?! – wrzasnęłam. – Nig​dy nie ob​ci​naj włosów! – wrzasnął w od​po​wie​dzi. – Wy​klu​czo​ne! Wyglądałabym jak cza​row​ni​ca. Je​re​m i przyłożył rękę do ucha. – Nie słyszę! – Cza​row​ni​ca! Potrząsnęłam ob​ra​zo​wo włosa​m i i udałam, że mie​szam cho​chlą w wiel​kim ga​rze, re​chocząc do sie​bie. – Po​do​ba mi się – po​wie​dział. – Może będziesz tyl​ko pod​ci​nać? Krzyknęłam: – Obie​cuję, że nie obetnę włosów, jeśli ty zre​zy​gnu​j esz z wy​m a​rzo​nej bro​dy! Groził, że zapuści brodę od ostatniego Święta Dziękczynienia, kiedy jeden z jego kolegów z liceum ogłosił konkurs, komu uda się wy​ho​do​wać najdłuższą. Po​wie​działam, że nie ma mowy, bo przy​po​m i​nałby za bar​dzo mo​j e​go tatę. – Roz​ważę to – od​parł i mnie pocałował. Sma​ko​wał pi​wem, ja pew​nie też. Potem jeden z przyjaciół Jeremiego z bractwa, Tom, z nieznanych mi powodów noszący ksywkę Rydzyk, zauważył nas i zaatakował Jeremiego jak szarżujący byk. W ręku dzierżył butelkę wody i miał na sobie jedynie bieliznę. Nie były to by​najm​niej bok​ser​ki, lecz białe ob​cisłe sli​py. – Ro​zejść się! – krzyknął. Zaczęli się siłować. Kiedy Jeremi zablokował ramieniem głowę Rydzyka, woda z butelki wylała się na moją su​kienkę. A właści​wie su​kienkę Ani​ki. Woda oka​zała się pi​wem. – Sor​ry, sor​ry – mruknął Ry​dzyk. Kie​dy Ry​dzyk porządnie się schlał, po​wta​rzał wszyst​ko dwa razy. – Nic nie szko​dzi – od​parłam, wyżymając su​kienkę i sta​rając się nie pa​trzeć na dolną część jego ciała. Poszłam do łazienki, ale była długa kolejka, więc skierowałam się do kuchni. Kilka osób robiło body shoty na stole, je​den z członków brac​twa, Luke, właśnie wy​li​zy​wał sól z pępka ru​dowłosej dziew​czy​ny. – Cześć, Isa​bel – po​wie​dział, pod​nosząc wzrok. – Em, cześć, Luke – od​parłam. Na wi​dok dziew​czy​ny wy​m io​tującej do zle​wu na​tych​m iast się zmyłam. Ruszyłam do łazienki na górze. Niechcący nadepnęłam na rękę chłopakowi, który intensywnie zajmował się na scho​dach koleżanką. – Bar​dzo prze​pra​szam – po​wie​działam, ale chy​ba ni​cze​go nie za​uważył, bo drugą rękę aku​rat wkładał jej za bluzkę. Kiedy wreszcie dotarłam do łazienki, zamknęłam za sobą drzwi i westchnęłam z ulgą. Ta impreza była jeszcze bardziej szalona niż zwykle. Pewnie w związku z końcem roku i egzaminów wszystkim puszczały hamulce. Cieszyłam się, że Ani​ka nie mogła przyjść. To zde​cy​do​wa​nie nie była za​ba​wa w jej guście. W moim zresztą też nie. Na​m y​dliłam pla​m y i błagałam w myślach, żeby znikły. Na​gle ktoś na​cisnął klamkę. – Chwi​leczkę – zawołałam. Wal​czyłam da​lej z pla​m a​m i. Na zewnątrz roz​m a​wiały ja​kieś dziew​czy​ny. Nie słuchałam, aż do chwi​li, gdy usłyszałam głos La​cie.

– Sek​sow​nie dzi​siaj wygląda, co? – Za​wsze wygląda sek​sow​nie – stwier​dził inna. – Nie da się za​prze​czyć – wybełkotała La​cie. Dru​ga dziew​czy​na dodała: – Ale ci za​zdroszczę. La​cie od​parła śpiew​nie: – Co​kol​wiek stało się w Cabo, zo​stało w Cabo. Zakręciło mi się w głowie. Oparłam się o drzwi. Nie​m ożliwe, żeby mówiła o Je​re​m im. Wy​klu​czo​ne. Ktoś zabębnił do drzwi, aż pod​sko​czyłam. Nie​wie​le myśląc, otwo​rzyłam. Na mój widok Lacie uniosła rękę do ust. Jej mina była jak cios prosto w żołądek. Autentycznie poczułam fizyczny ból. Słyszałam, jak pozostałe dziewczyny gwałtownie wstrzymują oddech, ale wszystko to działo się gdzieś bardzo da​le​ko. Minęłam je, czułam się, jak​bym lu​na​ty​ko​wała, i zeszłam na dół. Nie mogłam w to uwie​rzyć. To nie mogła być praw​da. Nie mój Je​re​m i. Poszłam do jego pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. Usiadłam na łóżku, podciągając kolana pod brodę, myśli kłębiły się w mojej głowie. „Cokolwiek stało się w Cabo, zostało w Cabo”. Mina Lacie, reakcja pozostałych dziewczyn. Ta sce​na wyświe​tlała się w mo​j ej głowie jak film po​wta​rza​ny bez końca. Mu​siałam wie​dzieć na pew​no. Mu​siałam usłyszeć to od nie​go. Wyszłam z pokoju i zaczęłam go szukać. Czułam, jak szok zmienia się we wściekłość. Przepychałam się przez tłum. Nadepnęłam na stopę jakiejś pijanej dziewczynie, która wybełkotała „Hej!”, ale ani na chwilę się nie zatrzymałam i nie prze​pro​siłam. W końcu go zna​lazłam. Stał na zewnątrz, pijąc piwo z chłopa​ka​m i z brac​twa. – Mu​si​m y po​roz​m a​wiać – po​wie​działam. – Chwi​leczkę, Bel​ly. – Nie. Te​raz. Fa​ce​ci zaczęli re​cho​tać. – Uuuu, ktoś ma kłopo​ty. Fi​sher jest skończo​ny. Cze​kałam. Jeremi chyba zobaczył coś w moim wzroku, bo posłusznie wszedł za mną do środka i ruszył na górę, do swojego po​ko​j u. Za​trzasnęłam drzwi. – O co cho​dzi? – spy​tał wyraźnie za​nie​po​ko​j o​ny. Wy​plułam z sie​bie: – Kręciłeś z La​cie Ba​ro​ne pod​czas fe​rii wio​sen​nych? Je​re​m i zro​bił się biały jak ścia​na. – Co? – Czy kręciłeś z La​cie? – Bel​ly… – Wie​działam – szepnęłam. – Wie​działam. Cho​ciaż tak na​prawdę nie wie​działam. Nic nie wie​działam. – Za​cze​kaj, wszyst​ko ci wytłumaczę. – Za​cze​kaj?! – wrzasnęłam. – Jezu, Je​re​m i. Jezu. Osunęłam się na podłogę. Nie​ste​ty nogi od​m a​wiały mi posłuszeństwa. Ukląkł obok mnie, próbował mnie pod​nieść, ale ode​pchnęłam jego ręce. – Nie do​ty​kaj mnie! Usiadł na podłodze, zwie​sił głowę. – Bel​ly, to było na tym wyjeździe. Kie​dy ze​rwa​liśmy. Po​pa​trzyłam na nie​go. Nasze tak zwane zerwanie trwało raptem tydzień. To nie było prawdziwe zerwanie, w każdym razie nie dla mnie. Przez cały czas wiedziałam, że znowu będziemy razem. Płakałam przez cały tydzień, a on lizał się w Cabo z Lacie Ba​ro​ne. – Wie​działeś, że nie ze​rwa​liśmy tak na​prawdę! Wie​działeś, że to nie było se​rio! Przełknął ślinę, a jego grdy​ka po​ru​szyła się w górę i w dół. – Lacie wszędzie za mną łaziła. Nie odstępowała mnie na krok. Przysięgam, nie chciałem. Po prostu się stało. – Głos mu się załamał. Po​czułam się brud​na. Zupełnie znie​sma​czo​na. Nie chciałam myśleć o nich ra​zem, nie chciałam so​bie tego wy​obrażać. – Milcz – po​wie​działam. – Nie mam ocho​ty tego słuchać.

– To był błąd. – Błąd? Nazywasz to błędem? Błąd to ja popełniłam, kiedy zostawiłam klapki pod prysznicem i spleśniały, a potem mu​siałam je wy​rzu​cić. To się na​zy​wa błąd, pa​lan​cie. – Wy​buchłam płaczem. Nic nie po​wie​dział. Przyj​m o​wał wszyst​ko w mil​cze​niu, nie unosząc głowy. – Już nie wiem, kim je​steś. – Żołądek mi się wywrócił. – Chy​ba zwy​m io​tuję. Jeremi podał mi wiadro stojące przy łóżku i zaczęłam wymiotować, płacząc jednocześnie. Chciał dotknąć moich pleców, ale od​sunęłam się. – Nie do​ty​kaj mnie – wy​m am​ro​tałam, ocie​rając usta wierz​chem ręki. To było całkowicie bez sensu. To nie był Jeremi, jakiego znałam. Mój Jeremi nigdy tak by mnie nie zranił. Nigdy na​wet nie spoj​rzałby na inną dziew​czynę. Mój Je​re​m i był szcze​ry, sil​ny i wier​ny. A tego człowie​ka nie znałam. – Prze​pra​szam – po​wie​dział. – Na​prawdę bar​dzo cię prze​pra​szam. Te​raz i on płakał. „I do​brze – pomyślałam. – Cierp, sko​ro ja cier​pię przez cie​bie”. – Chcę być z tobą całko​wi​cie szcze​ry. Żad​nych więcej se​kretów. – Kom​plet​nie się załamał, ry​czał jak dziec​ko. Wstrzy​m ałam od​dech. – Upra​wia​liśmy seks. Zanim zdążyłam się zastanowić, moja ręka już znalazła się przy jego twarzy. Walnęłam z całych sił. W ogóle nie myślałam. Po pro​stu to zro​biłam. Na jego pra​wym po​licz​ku zo​stał czer​wo​ny ślad. Pa​trzy​liśmy na sie​bie. Nie mogłam uwie​rzyć, że go ude​rzyłam. On też nie. Na jego twarzy pokazał się wyraz kompletnego zaskoczenia, ja pewnie wyglądałam podobnie. Nigdy przedtem ni​ko​go nie ude​rzyłam. Po​tarł po​li​czek i powtórzył: – Prze​pra​szam. Zaczęłam płakać jeszcze bardziej rozpaczliwie. Widziałam w myślach, jak robią różne rzeczy. A ja nawet nie brałam sek​su pod uwagę. Co za idiot​ka! – To nic dla mnie nie zna​czyło. Przy​sięgam. Próbował do​tknąć mo​j e​go ra​m ie​nia, ale za​brałam je, wzdry​gając się. Otarłam po​licz​ki i po​wie​działam: – Może dla ciebie seks nic nie znaczy. Ale dla mnie tak i dobrze o tym wiesz. Wszystko zepsułeś. Już nigdy ci nie za​ufam! Chciał przy​ciągnąć mnie do sie​bie, ale ode​pchnęłam go. Po​wie​dział zroz​pa​czo​nym głosem: – Za​pew​niam cię, to z La​cie nie miało dla mnie żad​ne​go zna​cze​nia. – Ale dla mnie tak. I naj​wy​raźniej dla niej również. – Nie kocham Lacie! – wykrzyknął. – Kocham ciebie! – Jeremi przyczołgał się do mnie, objął moje kolana. – Nie od​chodź, proszę, nie od​chodź! Próbowałam go odepchnąć, ale był silniejszy. Wczepił się we mnie, jakbym była tratwą, a on rozbitkiem na środku oce​anu. – Tak bar​dzo cię ko​cham – po​wie​dział, cały się trzęsąc. – Za​wsze byłaś tyl​ko ty. Chciałam dalej płakać i krzyczeć, znaleźć jakieś rozwiązanie. Ale nie widziałam żadnego. Kiedy na niego patrzyłam, czułam się jak skamieniała. Jeszcze nigdy tak się na nim nie zawiodłam. A najgorsze, że stało się to całkowicie z zaskoczenia. Nie mogłam uwierzyć, że zaledwie kilka godzin wcześniej niósł mnie na plecach, a ja czułam, że ko​cham go jesz​cze bar​dziej niż kie​dy​kol​wiek. – Nie możemy odzyskać tego, co było. – Widziałam, że moje słowa go ranią. – Wszystko stracone. Straciliśmy to dzi​siaj, nie​odwołal​nie. – Możemy to od​zy​skać – od​parł de​spe​rac​ko. – Wiem, że możemy. Potrząsnęłam głową. Z oczu znów popłynęły mi łzy, ale nie chciałam płakać, szczególnie przy nim. Z nim. Nie chciałam czuć tego smut​ku. Ni​cze​go nie chciałam czuć. Jesz​cze raz otarłam twarz, pod​niosłam się i oznaj​m iłam: – Wy​chodzę. Wstał nie​pew​nie. – Za​cze​kaj! Minęłam go, zabrałam torebkę leżącą na łóżku i wyszłam, zbiegłam po schodach, wypadłam na zewnątrz. Biegłam przez całą drogę na przystanek, torebka obijała mi się o ramię, obcasy klaskały o chodnik. Potknęłam się i o mało nie upadłam, ale jakoś utrzymałam równowagę. Zdążyłam na autobus w ostatniej chwili. Nie obejrzałam się, żeby spraw​dzić, czy Je​re​m i za mną bie​gnie. Moja współspaczka, Jenny, wyjechała tego dnia do domu, więc przynajmniej miałam pokój wyłącznie dla siebie i mogłam porządnie się wypłakać. Jeremi dzwonił i pisał tony esemesów, więc wyłączyłam telefon. Ale zanim poszłam spać, włączyłam go i spraw​dziłam, co na​pi​sał. „Tak bar​dzo mi wstyd. Proszę, ode​zwij się. Ko​cham cię i za​wsze będę cię ko​chał”.

Po​ry​czałam się na całego.

roz​dział piąty

Nasze kwietniowe zerwanie było jak grom z jasnego nieba. Owszem, kłóciliśmy się od czasu do czasu, ale tak na​prawdę na​wet trud​no byłoby na​zwać te sprzecz​ki kłótnia​m i. Na przykład wtedy, gdy Shay zorganizowała imprezę w letnim domu swojej chrzestnej. Zaprosiła mnóstwo ludzi i powiedziała, że mogę przyprowadzić Jeremiego. Mieliśmy się wystroić i tańczyć na zewnątrz do samego rana. I zostać na cały weekend. Shay twierdziła, że będzie niesamowicie. Bardzo cieszyłam się z tego zaproszenia. Ale Jeremi powiedział, że w ten weekend odbędzie się wewnątrzuczelniany mecz piłki nożnej. A ja mam iść bez niego. Zapytałam: „Naprawdę musisz? To przecież nie jest prawdziwy mecz”. Zachowałam się wstrętnie, ale cóż, stało się. Poza tym na​prawdę tak uważałam. To była nasza pierwsza kłótnia. No, nawet nie do końca prawdziwa kłótnia, nie krzyczeliśmy na siebie ani nic ta​kie​go, ale Je​re​m i był wściekły i ja też. Zawsze spędzaliśmy czas z jego towarzystwem. W pewnym stopniu było to zrozumiałe. Znał tych ludzi już od jakiegoś czasu, ja dopiero zdobywałam nowe znajomości. Ale poznawanie ludzi wymaga czasu. Ciągle przesiadywałam u niego, a tymczasem dziewczyny z mojego korytarza zaprzyjaźniały się beze mnie. Czułam, że coś straciłam, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Zaproszenie na imprezę do Shay wiele dla mnie znaczyło i chciałam, żeby zna​czyło coś również dla Je​re​m ie​go. Były też inne rzeczy, które mnie irytowały. Rzeczy, których o nim nie wiedziałam, których nie mogłam wiedzieć, widując go tylko latem w domu nad morzem. Jak beznadziejnie zachowywał się w towarzystwie swoich kumpli, kiedy palili zioło, obżerali się pizzą z szynką i ananasem, słuchali Gangsta’s Paradise Coolio i rechotali przez godzinę albo i dłużej. I te jego aler​gie. Nig​dy nie spo​ty​ka​liśmy się wiosną, więc nie miałam o nich pojęcia. Raz za​dzwo​nił do mnie, na​ki​chał do słuchaw​ki i po​pro​sił żałośnie przez nos: – Mogłabyś przy​j e​chać i po​sie​dzieć przy mnie? – Po​tem wy​smar​kał się i dodał: – I przy​nieść za​pas chu​s​te​czek. I sok po​m a​rańczo​wy. Miałam wielką ochotę po​wie​dzieć: „Masz aler​gię, a nie świńską grypę”, ale ugryzłam się w język. Byłam u niego poprzedniego dnia. Grał z kumplami na komputerze, podczas gdy ja odrabiałam zadania domowe. Potem obejrzeliśmy film kung-fu i zamówiliśmy indyjskie jedzenie, chociaż nie przepadam za indyjską kuchnią, bo często boli mnie po niej brzuch. Jeremi oznajmił, że kiedy alergia naprawdę bardzo mu dokucza, jedynie indyjskie żarcie przynosi ulgę. Jadłam więc naan i ryż, patrząc z wściekłością, jak on pochłania swojego kurczaka tikka masala i gapi się na film. Cza​sa​m i całko​wi​cie mnie lek​ce​ważył i za​sta​na​wiałam się, czy robi to spe​cjal​nie. – Bardzo bym chciała, ale muszę napisać na jutro esej – powiedziałam, starając się nadać głosowi zmartwiony ton. – Więc to ra​czej nie​m ożliwe. Przy​kro mi. – To może ja do ciebie przyjdę? – zaproponował. – Wezmę tonę tabletek przeciwhistaminowych i pośpię, kiedy będziesz pisać. A po​tem może zno​wu zamówimy coś z in​dyj​skiej re​stau​ra​cji. – Aha – od​parłam cierp​ko. – Ja​sne, dla​cze​go nie. Przynajmniej nie będę musiała wychodzić z domu i tłuc się autobusem. Ale za to będę musiała pójść do łazienki po rolkę pa​pie​ru to​a​le​to​we​go, bo Ji​lian nieźle by się wku​rzyła, gdy​by Je​re​m i zno​wu zużył jej wszyst​kie chu​s​tecz​ki. Jeszcze nie wiedziałam, że te wydarzenia przygotowują grunt pod naszą pierwszą prawdziwą kłótnię. Taką z wrzaskami i płaczem, dokładnie taką, jakiej obiecywałam sobie nigdy nie odbyć. Słyszałam, jak Jilian kłóci się w ten sposób przez telefon, dziewczyny z mojego korytarza, Taylor. Nigdy nie przypuszczałam, że i mnie to spotka. Sądziłam, że za długo zna​m y się z Je​re​m im, żeby coś ta​kie​go nam gro​ziło. Kłótnia jest jak ogień. Wydaje ci się, że go kontrolujesz i możesz powstrzymać w każdej chwili, ale zanim się obejrzysz, staje się żywą oddychającą istotą, nad którą nie potrafisz zapanować, i nagle zdajesz sobie sprawę, że byłaś idiotką, wierząc, że jest in​a​czej.

Jeremi i jego koledzy z bractwa w ostatnim momencie zdecydowali się na wyjazd do Cabo w czasie ferii wio​sen​nych. Zna​leźli jakąś okazję w in​ter​ne​cie. Ja już planowałam, co będę robić w domu: pojeździmy z mamą do centrum, pójdziemy na balet. Steven też miał przyjechać. Bardzo chciałam pojechać do domu, ale kiedy patrzyłam, jak Jeremi organizuje wyjazd, czułam się coraz bardziej rozżalona. Początkowo on też zamierzał pojechać do domu. Teraz, kiedy Conrad przeniósł się do Kalifornii, panu Fisherowi doskwierała samotność. Jeremi mówił, że chciałby spędzić z nim trochę czasu, może odwiedzić grób Susanny. Planowaliśmy, że na kilka dni wybierzemy się do Cousins. Wiedział, ile to dla mnie znaczy. W tym domu wydarzyło się tyle ważnych rzeczy, więcej niż w moim domu rodzinnym. A po śmierci Susanny czułam, że tym bar​dziej po​win​niśmy tam wra​cać. Ale nie, Je​re​m i po​sta​no​wił po​j e​chać do Cabo. Beze mnie. – Je​steś pe​wien, że to do​bry po​m ysł? – za​py​tałam. Sie​działam na łóżku, on zaś przy biur​ku zgar​bio​ny, stu​kając w kla​wia​turę. Pod​niósł wzrok i po​pa​trzył na mnie z za​sko​cze​niem. – To bar​dzo ko​rzyst​na ofer​ta. Poza tym wszy​scy jadą. Nie mogę prze​puścić ta​kiej oka​zji. – No tak, ale myślałam, że chciałeś po​j e​chać do domu, pobyć z tatą. – Po​j adę la​tem. – To do​pie​ro za kil​ka mie​sięcy. – Skrzyżowałam ra​m io​na na pier​si, po​tem roz​plotłam je. Je​re​m i zmarsz​czył brwi. – O co cho​dzi? Nie po​do​ba ci się, że wyjeżdżam bez cie​bie? Oblałam się ru​m ieńcem. – Skąd?! Możesz sobie jechać, dokąd tylko chcesz .Co mi do tego. Po prostu pomyślałam, że twojemu tacie byłoby miło, gdy​byś spędził z nim trochę cza​su. I na​gro​bek jest go​to​wy. Sądziłam, że ze​chcesz go obej​rzeć. – Jasne, że chcę, ale mogę to zrobić po zakończeniu roku. Mogłabyś ze mną pojechać. – Zerknąwszy na mnie, dodał: – Je​steś za​zdro​sna? – Nie! Uśmiechnął się sze​ro​ko. – Pew​nie wy​obrażasz so​bie te wszyst​kie kon​kur​sy mo​kre​go pod​ko​szul​ka? – Nie! Wca​le mi się nie po​do​bało, że ob​ra​ca to wszyst​ko w żart. Wy​cho​dziło na to, że tyl​ko ja się przej​m uję. – Sko​ro tak się nie​po​ko​isz, to jedź z nami. Będzie faj​nie. Nie po​wie​dział: „Nie masz po​wodów do nie​po​ko​j u”. Po​wie​dział: „Sko​ro tak się nie​po​ko​isz, to jedź z nami”. Wie​działam, że nie miał na myśli ni​cze​go złego, ale i tak się zde​ner​wo​wałam. – Wiesz, że nie mam pieniędzy. Poza tym wcale nie chciałabym spędzić ferii w towarzystwie twoim i twoich „braci”. Byłabym je​dyną dziew​czyną i tyl​ko psułabym wam za​bawę. – Nie je​dyną. Dziew​czy​na Jo​sha, Ali​son, też tam będzie. A więc za​pro​si​li Ali​son, a mnie nie? Wy​pro​sto​wałam się czuj​nie. – Ali​son z wami je​dzie? – No, nie do końca. Alison jedzie z dziewczynami ze swojego stowarzyszenia. Wynajęły kilka pokoi w tym samym ośrodku, co my. To właśnie od nich dowiedzieliśmy się o tej promocji. Ale nie będziemy spędzać razem czasu. My zamierzamy bawić się jak na facetów przystało. Wycieczki off-road na pustyni i takie tam. Wypożyczymy quady, będzie​m y scho​dzić po li​nie… Po​pa​trzyłam na nie​go. – I w czasie, gdy ty będziesz sobie jeździł po pustyni, ja mam spędzać czas w towarzystwie dziewczyn, których na​wet nie znam? Wywrócił ocza​m i. – Znasz Ali​son. Byłyście ra​zem w drużynie, kie​dy gra​liśmy w piw​ne​go ping-pon​ga. – Nie​ważne. I tak nie wy​bie​ram się do Cabo. Jadę do domu. Mama za mną tęskni. – Nie po​wie​działam: „A twój tata tęskni za tobą”. Kie​dy Je​re​m i wzru​szył ra​m io​na​m i, jak​by chciał stwier​dzić, że to moja spra​wa, pomyślałam: „A co tam”. – A twój tata tęskni za tobą. – O rany. Bel​ly, przy​znaj, że wca​le nie cho​dzi o mo​j e​go tatę. Świ​ru​j esz, bo jadę bez cie​bie. – To może ty przy​znasz, że wca​le nie chciałeś, żebym z wami je​chała? Wahał się. Wi​działam jego minę. – Do​bra. Nie miałbym nic prze​ciw​ko ściśle męskiej wy​pra​wie. Pod​niosłam się i od​parłam: – Hm, wygląda na to, że będzie tam mnóstwo dziew​czyn. Miłej za​ba​wy.

Jego szy​j a oblała się pur​purą. – Skoro mi nie ufasz, to naprawdę nie wiem, co mam powiedzieć. Nigdy dałem ci powodu do podejrzeń. I na​prawdę nie mu​sisz bu​dzić we mnie po​czu​cia winy z po​wo​du ojca. Zaczęłam wkładać buty. Byłam wściekła i ręce tak mi się trzęsły, że nie mogłam zawiązać sznu​ro​wa​deł. – Nie mogę uwie​rzyć, że je​steś tak sa​m o​lub​ny. – Ja? To ja je​stem sa​m o​lub​ny? Potrząsnął głową, mocno zaciskając usta. Potem otworzył je, jakby chciał jeszcze coś powiedzieć, ale zaraz zamknął z po​wro​tem. – Tak, niewątpliwie to ty jesteś samolubną osobą w tym związku. Zawsze wszystko kręci się wokół ciebie, twoich przyjaciół i twojego kretyńskiego bractwa. Mówiłam ci już, że uważam twoje bractwo za kretyńskie? Bo tak właśnie uważam. – A co w nim jest ta​kie​go kre​tyńskie​go? – za​py​tał ci​cho. – To banda nadzianych uprzywilejowanych gości, którzy wydają pieniądze rodziców, oszukują na testach i przy​chodzą na​wa​le​ni na zajęcia. Zro​bił urażoną minę. – Nie wszy​scy tak się za​cho​wują. – Nie miałam na myśli cie​bie. – Owszem, miałaś. Co, tylko dlatego, że nie studiuję medycyny, to od razu jestem według ciebie jednym z tych obi​boków? – Nie próbuj po​gry​wać na swo​im kom​plek​sie niższości – po​wie​działam. Zrobiłam to całkowicie bez zastanowienia. Owszem, taka myśl pojawiła się wcześniej w mojej głowie, ale nigdy głośno o tym nie wspo​m i​nałam. To Conrad studiował medycynę. Conrad uczył się na Uniwersytecie Stanforda i pracował na część etatu w la​bo​ra​to​rium. A Je​re​m i opo​wia​dał, że jego przed​m iot kie​run​ko​wy to pi​wo​lo​gia. Wbił we mnie wzrok. – Co, do cho​le​ry, ma zna​czyć „kom​pleks niższości”? – Za​po​m nij. Zbyt późno zo​rien​to​wałam się, że spra​wy zaszły za da​le​ko. Żałowałam, że nie mogę cofnąć tam​tych słów. – Sko​ro według cie​bie je​stem taki głupi, sa​m o​lub​ny i bez​na​dziej​ny, to dla​cze​go ze mną je​steś? Zanim odpowiedziałam, zanim miałam szansę powiedzieć: „Nie jesteś głupi ani samolubny, ani beznadziejny”, za​nim zdążyłam zakończyć naszą kłótnię, Je​re​m i dodał: – Chrza​nić to. Nie będę więcej mar​no​wał two​j e​go cza​su. Zakończmy to te​raz. A ja od​parłam: – Do​sko​na​le. Chwy​ciłam torbę z książkami, ale nie od razu wyszłam. Cze​kałam, aż Je​re​m i mnie za​trzy​m a. Nie zro​bił tego. Płakałam przez całą drogę do akademika. Nie mogłam uwierzyć, że zerwaliśmy. To wydawało się całkowicie nierealne. Sądziłam, że Jeremi zadzwoni do mnie w nocy. Był piątek, w sobotę rano wyjeżdżał do Cabo. Rano też nie za​dzwo​nił. Fe​rie wio​sen​ne spędziłam, snując się bez celu po domu, pochłaniając tony chipsów i płacząc. Ste​ven po​wie​dział: – Wyluzuj. Nie dzwoni, bo połączenie z Meksyku strasznie dużo kosztuje. W przyszłym tygodniu znowu będziecie ra​zem, je​stem pe​wien. Ja też byłam tego zdania. Jeremi po prostu potrzebował oddechu. Okej, w porządku. Kiedy wróci, pójdę do niego i po​wiem mu, jak bar​dzo mi przy​kro, wszyst​ko na​pra​wię i będzie tak, jak​by ta kłótnia się nie zda​rzyła. Steven miał rację. Rzeczywiście wróciliśmy do siebie tydzień później. Poszłam do niego, przeprosiłam, on też przeprosił. Nie pytałam, czy coś wydarzyło się w Cabo. Nawet mi to przez myśl nie przeszło. Ten chłopak kochał mnie przez całe życie, a ja wie​rzyłam w tę miłość. W tego chłopa​ka. Jeremi przywiózł mi bransoletkę z muszelek. Małych białych muszelek puka. Poczułam się taka szczęśliwa. Bo to był znak, że myślał o mnie i tęsknił za mną tak samo, jak ja za nim. I tak jak ja wiedział, że to nie jest koniec, że zawsze będziemy razem. Cały pierwszy tydzień po feriach spędził w moim pokoju, tylko ze mną, a nie z kumplami z bractwa. Moja współspaczka Jilian mało nie oszalała, ale zupełnie się tym nie przejęłam. Czułam się z nim związana mocniej niż kie​dy​kol​wiek wcześniej. Tęskniłam za nim na​wet pod​czas zajęć. A teraz poznałam prawdę. Przywiózł mi tę głupią tandetną bransoletkę, ponieważ czuł się winny. A ja tak bardzo chciałam się po​go​dzić, że ni​cze​go nie za​uważyłam.

roz​dział szósty

Kiedy zamykałam oczy, widziałam ich dwoje, razem, całujących się w gorącej kąpieli. Na plaży. W jakimś klubie. La​cie Ba​ro​ne na pew​no znała różne sztucz​ki, o ja​kich ja na​wet nie słyszałam. Nic dziw​ne​go. Nadal byłam dzie​wicą. Nigdy nie uprawiałam seksu ani z Jeremim, ani z nikim innym. Kiedyś wyobrażałam sobie, że przeżyję swój pierwszy raz z Conradem. Ale nie czekałam na niego, nic z tych rzeczy. Czekałam na odpowiedni moment. Chciałam, żeby to było coś wyjątko​we​go, ide​al​ne​go. Wyobrażałam sobie, że to stanie się w letnim domu, przy wyłączonym świetle, wszędzie świece, żebym nie czuła się onieśmielona. Wyobrażałam sobie, że Jeremi będzie czuły i delikatny. Myślałam, że to może stanie się tego lata, kiedy spo​tka​m y się w Co​usins – wy​da​wało mi się, że właśnie wte​dy to nastąpi. Teraz czułam się taka upokorzona. Ale byłam naiwna. Sądziłam, że Jeremi poczeka, aż będę gotowa. Naprawdę w to wie​rzyłam. Ale jak mogłam teraz z nim być? Kiedy myślałam o nim i Lacie, starszej, bardziej seksownej i wyrafinowanej ode mnie – przynajmniej w moim mniemaniu – czułam tak silny ból, że traciłam dech w piersiach. Uważałam za naj​większą zdradę na świe​cie, że ona po​znała go w taki sposób, że przeżyła z nim coś, cze​go ja nie przeżyłam. Miesiąc wcześniej, mniej więcej w czasie, gdy przypadała rocznica śmierci Susanny, leżeliśmy razem w jego łóżku. Położył się na boku i spoj​rzał na mnie, jego oczy tak przy​po​m i​nały oczy Su​san​ny, że wyciągnęłam rękę i je za​kryłam. – Wiesz, cza​sa​m i pa​trze​nie na cie​bie spra​wia mi ból – po​wie​działam. Czułam się szczęśliwa, że po​tra​fiłam po​wie​dzieć coś ta​kie​go, a on wie​dział dokład​nie, co mam na myśli. – Za​m knij oczy. Zamknęłam, a on przysunął się tak, że poczułam na policzku jego ciepły, pachnący pastą oddech. Spletliśmy razem nogi. Ogarnęło mnie prze​m ożne uczu​cie, że chciałabym za​wsze mieć go tak bli​sko. – Myślisz, że za​wsze tak będzie? – spy​tałam. – A dla​cze​go nie? Zasnęliśmy objęci. Jak dzie​ci. Całko​wi​cie nie​win​nie. Te​raz nie mo​gliśmy do tego wrócić. Jak? Wszyst​ko wy​da​wało się brud​ne, zbru​ka​ne. Wszyst​ko, od mar​ca wszyst​ko było zbru​ka​ne.

roz​dział siódmy

Kiedy obudziłam się rano, oczy miałam tak spuchnięte, że ledwo mogłam je otworzyć. Opryskałam twarz zimną wodą, ale niewiele to pomogło. Umyłam zęby. A potem wróciłam do łóżka. Czasami budziłam się, słyszałam, ludzi na korytarzu i zaraz znów zasypiałam. Wiedziałam, że powinnam się spakować, ale chciałam tylko spać. Spałam cały dzień. Kie​dy zno​wu się obu​dziłam, było ciem​no. Nie włączyłam światła. Leżałam w łóżku, aż znów za​padłam w sen. Wstałam dopiero po południu następnego dnia. Przez „wstałam” rozumiem „usiadłam na łóżku”. Tak, wreszcie usiadłam na łóżku. Chciało mi się pić. Czułam się jak wyżęta, jakbym wypłakała z siebie wszystkie płyny. To skłoniło mnie do tego, żeby wreszcie zwlec się z łóżka, zrobić kilka kroków dzielących mnie od lodówki i wyjąć z niej butelkę z wodą, jedną z tych, które zo​sta​wiła Ji​lian. Popatrzyłam na jej puste łóżko i puste ściany i ogarnęło mnie jeszcze większe przygnębienie. W nocy chciałam być sama. Ale te​raz czułam, że muszę z kimś po​ga​dać, bo in​a​czej osza​leję. Wyszłam na ko​ry​tarz i za​pu​kałam do po​ko​j u Ani​ki. Kie​dy tyl​ko mnie zo​ba​czyła, spy​tała: – Co się stało? Usiadłam na jej łóżku i przytuliłam poduszkę do piersi. Przyszłam, żeby z nią porozmawiać, wyrzucić z siebie wszystko, a teraz nie mogłam znaleźć odpowiednich słów. Czułam wstyd. Przez niego i za niego. Wszyscy moi znajomi uwielbiali Jeremiego. Uważali go za chodzącą doskonałość. Wiedziałam, że kiedy powiem Anice, to wrażenie bez​pow​rot​nie znik​nie. Zo​sta​nie naga praw​da. A z ja​kie​goś po​wo​du nadal chciałam go bro​nić. – Iz, co się stało? Sądziłam, że już się wypłakałam, ale zno​wu kil​ka łez po​ciekło mi po twa​rzy. Ze​brałam się w so​bie i oznaj​m iłam: – Je​re​m i mnie zdra​dził. Ani​ka osunęła się na łóżko. – Za​m knij drzwi – wy​du​siła. – Kie​dy? Z kim? – Z La​cey Ba​ro​ne, tą dziew​czyną z jego sio​strza​nej or​ga​ni​za​cji. W cza​sie fe​rii wio​sen​nych. Kie​dy ze​rwa​liśmy. Kiwała głową, przy​swa​j ając in​for​m a​cje. – Jestem wściekła na niego – dodałam. – Że kręcił z inną i przez cały czas nic mi nie powiedział. Nie powiedzieć to to samo, co skłamać. Czuję się jak idiot​ka. Ani​ka podała mi pudełko chu​s​te​czek. – Dziew​czy​no, prze​cież masz pra​wo czuć to, co czu​j esz – po​wie​działa. Wy​dmu​chałam nos. – Czuję, że… może nie znałam go tak do​brze, jak mi się wy​da​wało. Czuję, że nie mogę mu więcej za​ufać. – Naj​gor​sze w tym wszyst​kim jest chy​ba właśnie to, że nic nie po​wie​dział – stwier​dziła Ani​ka. – A nie sama zdra​da? – Nie. To znaczy to też jest okropne. Ale powinien był ci powiedzieć. A ponieważ zrobił z tego tajemnicę, cała spra​wa na​brała nie​sa​m o​wi​tej mocy. Milczałam. Ja też miałam swój sekret. Nie powiedziałam o nim nikomu, nawet Anice ani Taylor. Powtarzałam so​bie, że to prze​cież nic ważnego i w końcu prze​stałam o tym myśleć. W ciągu ostatnich lat czasami przywoływałam wspomnienia o Conradzie, przyglądałam się im z przyjemnością, mniej więcej tak jakbym oglądała swoją kolekcję muszli. Lubiłam ich dotykać, przesuwać palcami wzdłuż krawędzi, czuć ich chłodną gładkość. Nawet wtedy, gdy już chodziłam z Jeremim, od czasu do czasu, siedząc na zajęciach czy cze​kając na au​to​bus, leżąc w łóżku przed snem, wyciągałam daw​ne wspo​m nie​nia. Pierw​szy raz, kie​dy po​ko​nałam go w wyścigu pływac​kim. Jak uczył mnie tańczyć. Jak mo​czył włosy co rano. Ale jed​ne​go wspo​m nie​nia nie śmiałam do​ty​kać.

Było za​ka​za​ne.

roz​dział ósmy

Było to pierwszego dnia po świętach Bożego Narodzenia. Mama pojechała na wycieczkę do Turcji, którą przekładała już dwa razy: raz, kiedy Susanna miała nawrót choroby, i drugi raz, kiedy Susanna zmarła. Tata był w Waszyngtonie, u rodziny swojej dziewczyny, a Steven na nartach ze znajomymi ze szkoły. Jeremi i pan Fisher pojechali z wizytą do krew​nych w No​wym Jor​ku. A ja? Siedziałam w domu, oglądając po raz trzeci Prezent pod choinkę. Miałam na sobie swoją gwiazdkową piżamę, którą kilka lat wcześniej dostałam od Susanny, z czerwonej flaneli w modny wzorek z jemioły. Nogawki i rękawy były za długie, należało je podwijać, na tym polegała cała zabawa. Właśnie zjadłam kolację – mrożoną pizzę pepperoni i cia​stecz​ka, które je​den z uczniów upiekł dla mo​j ej mamy. Zaczynałam czuć się jak Kevin. Ósma wieczorem, sobota, a ja tańczyłam w salonie do Rockin’ Around the Christmas Tree i użalałam się nad sobą. Miałam beznadziejne stopnie na koniec semestru. Cała rodzina wyjechała. Siedziałam sama i jadłam pizzę z mrożonki. A kiedy Steven zobaczył mnie po przyjeździe, przywitał mnie tekstem: „O, pierwszoroczny tłuszczyk. Widzę, że stołówkowe jedzonko ci służy”. Szturchnęłam go w ramię, a wtedy powiedział, że żartował, ale wcale nie żartował. W ciągu czterech miesięcy przybyło mi prawie pięć kilo. Pewnie wszystko przez objadanie się skrzydełkami i japońskim rosołem o czwartej rano. Ale co z tego? Pierwszoroczny tłuszczyk to część stu​denc​kie​go obrzędu przejścia. Poszłam do łazien​ki i po​kle​pałam się po po​licz​kach, tak jak to robi w fil​m ie Ke​vin. – I co z tego! – wrzasnęłam. Nie zamierzałam się dołować. Nagle przyszedł mi do głowy doskonały pomysł. Pobiegłam na górę i zaczęłam wrzucać rzeczy do plecaka: książkę, którą mama kupiła mi pod choinkę, legginsy, grube skarpety. Dlaczego mam sie​dzieć w domu, sko​ro za chwilę mogę zna​leźć się w naj​uko​chańszym miej​scu na świe​cie? Piętnaście minut później, kiedy pozmywałam naczynia i pogasiłam wszystkie światła, siedziałam w samochodzie Stevena. Lubiłam go bardziej niż swój, a poza tym, czego oczy nie widzą… Nie mówiąc już o tym, że był mi to winien za pierw​szo​rocz​ny tłuszczyk. I ruszyłam do Cousins, bujając się do Please Come Home for Christmas (oczywiście w wersji Bon Jovi) i pogryzając precelki w czekoladzie z czerwono-zieloną posypką (również prezent od mamy). Wiedziałam, że podjęłam słuszną decyzję. Za chwilę miałam znaleźć się w Cousins. Rozpalę w kominku, zrobię gorącą czekoladę – pasuje do precelków – a rano obudzę się i pójdę na plażę. Uwielbiałam plażę zimą. Jasne, latem uwielbiałam plażę jeszcze bardziej, ale zimą miała jakiś wyjątkowy urok. Postanowiłam, że nikomu nie powiem o swojej wyprawie. To miał być mój mały se​kret. Rzeczywiście, dotarłam do Cousins lotem błyskawicy. Na autostradzie było pusto. Zajechawszy przed dom, wydałam z sie​bie okrzyk radości. Tak się cie​szyłam, że zno​wu tu je​stem, po raz pierw​szy od po​nad roku. Zapasowe klucze leżały tam, gdzie zwykle – pod luźną deską na pomoście. Kiedy weszłam do środka i włączyłam światło, aż mi się zakręciło w głowie. W domu było potwornie zimno, w dodatku okazało się, że rozpalenie ognia jest znacznie trudniejsze, niż sądziłam. Dość szybko dałam za wygraną. Przygotowałam czekoladę i czekałam, aż ogrzewanie zacznie działać. Potem zniosłam na dół stos koców, które znalazłam w bieliźniarce, zrobiłam z nich ciepłe gniazdko na kanapie i zwinęłam się w nim zaopatrzona w czekoladowe precelki i czekoladę na gorąco. W telewizji leciał film Grinch: świąt nie będzie, śpiew miesz​kańców Kto​sio​wa ukołysał mnie do snu. A obudził zupełnie inny dźwięk. Ktoś włamywał się do domu. Najpierw zapukał do drzwi, a potem zaczął majstrować przy klamce. Przez chwilę leżałam zesztywniała pod kocami, śmiertelnie przerażona, starając się oddychać jak najciszej. Powtarzałam w myślach: „Jezu, Jezu, to zupełnie jak w »Kevinie«”. Co zrobiłby Kevin? Co zrobiłby

Ke​vin? Pew​nie podłożyłby bombę w holu, ale ja nie miałam na to cza​su. A po​tem włamy​wacz zawołał: – Ste​ven? Je​steś tu? Pomyślałam: „Boże, dru​gi włamy​wacz już jest w środ​ku, ma na imię Ste​ven!”. Schowałam się pod kocem, ale potem stwierdziłam, że Kevin na pewno tak by nie zareagował. Próbowałby bronić swo​j e​go domu. Do jednej ręki wzięłam pogrzebacz, do drugiej telefon i przekradłam się do holu. Byłam zbyt przerażona, żeby spojrzeć przez okno, a poza tym nie chciałam, żeby intruz mnie zobaczył, więc przywarłam całym ciałem do drzwi i nasłuchi​wałam, z pal​cem na kla​wia​tu​rze. – Ste​ve, otwórz. To ja. Moje ser​ce na chwilę prze​stało bić. Znałam ten głos. To nie był włamy​wacz. To był Con​rad. Otworzyłam drzwi. Tak, to był on. Wlepiłam w niego wzrok, a on wlepił wzrok we mnie. Nigdy nie przypuszczałam, że tak zareaguję, kiedy znów się spotkamy. Serce w gardle, prawie nie mogłam oddychać. Na kilka se​kund za​po​m niałam o całym świe​cie. Ist​niał tyl​ko on. Miał na sobie płaszcz, którego wcześniej nie widziałam, jasnobrązowy, w ustach trzymał cukrową laseczkę. La​secz​ka wy​padła i Con​rad za​py​tał: – Co, u li​cha? Nie za​m knął ust. Uści​skałam go. Pach​niał miętą i świętami. Po​licz​ki miał zim​ne. – Dla​cze​go trzy​m asz w ręku po​grze​bacz? Zro​biłam krok w tył. – Myślałam, że to włamy​wacz. – No tak. Po​szliśmy ra​zem do sa​lo​nu, usiadł na fo​te​lu na​prze​ciw​ko ka​na​py. Wy​raz kom​plet​ne​go za​sko​cze​nia nie zni​kał z jego twa​rzy. – Co ty tu ro​bisz? Wzruszyłam ramionami i położyłam pogrzebacz na stoliku. Poziom adrenaliny w moich żyłach gwałtownie opadał i po​czułam się strasz​nie głupio. – Siedziałam sama w domu i nagle stwierdziłam, że mam ochotę tu przyjechać. A co ty tu robisz? Nawet nie wie​działam, że wróciłeś. Conrad mieszkał teraz w Kalifornii. Nie widzieliśmy się od roku, od czasu, gdy się przeprowadził. Miał na twarzy lekki zarost, jakby nie golił się od paru dni, ale zarost wyglądał na miękki, nie szorstki. I był opalony. W pierwszej chwili pomyślałam, że to dziwne, bo przecież jest środek zimy, ale potem przypomniałam sobie, że przecież w Ka​li​for​nii za​wsze świe​ci słońce. – Tata przysłał mi bilet w ostatniej chwili. Z powodu śniegu strasznie długo lądowaliśmy, więc dotarłem dopiero te​raz. Po​nie​waż Je​re​m i i tata są w No​wym Jor​ku, po​sta​no​wiłem tu przy​j e​chać. – Zerknął na mnie z uko​sa. – Co? – za​py​tałam, na​gle zdając so​bie sprawę, że chy​ba nie wyglądam zbyt wyjścio​wo. Przygładziłam włosy po​tar​ga​ne od snu i dys​kret​nie do​tknęłam kącików ust. A jeśli się obśliniłam? – Na całej twa​rzy masz cze​ko​ladę. Otarłam usta wierz​chem dłoni. – Nie​m ożliwe. To na pew​no brud. Z roz​ba​wie​niem uniósł brwi, spoglądając na nie​m al pustą puszkę pre​celków. – Co, wsa​dziłaś tam całą głowę, żeby za​oszczędzić na cza​sie? – Za​m knij to – po​wie​działam, ale nie mogłam po​wstrzy​m ać się od uśmie​chu. Pokój oświe​tlał je​dy​nie mi​gający ekran te​le​wi​zo​ra. Wydawało się całkowicie nierzeczywiste, że jesteśmy tutaj razem. Niesamowity zbieg okoliczności, a może zrządze​nie losu. Wzdrygnęłam się i przy​ciągnęłam koc do sie​bie. Con​rad zdjął płaszcz i za​py​tał: – Chcesz, żebym roz​pa​lił w ko​m in​ku? – Ja​sne! Z ja​kie​goś po​wo​du nie udało mi się tego do​ko​nać. – To wy​m a​ga szczególnych umiejętności – od​parł aro​ganc​ko. Wie​działam, że nie mówi tego poważnie. Wszystko było takie znajome. Ta sama sytuacja, co w święta dwa lata temu. Od tamtego czasu tyle się wydarzyło. Conrad miał teraz zupełnie nowe życie, ja też. A jednak zdawało się, że nie dzieli nas przestrzeń ani czas. W jakiś sposób wszyst​ko było po sta​re​m u.

Możliwe, że pomyślał o tym sa​m ym, bo po​wie​dział: – Już trochę za późno, żeby rozpalać ogień. Chyba pójdę się położyć, padam z nóg. – Podniósł się i skierował w stronę schodów, ale jesz​cze odwrócił się i dodał: – Śpisz tu, na dole? – Aha. Już so​bie uwiłam gniazd​ko. Przy scho​dach przy​stanął jesz​cze raz. – Wesołych świąt, Bel​ly. Miło cię zno​wu wi​dzieć. – Wza​j em​nie. Kiedy obudziłam się rano, ogarnęło mnie dziwne przeczucie, że Conrad wyjechał. Sama nie wiem dlaczego. Zerwałam się z łóżka i pobiegłam sprawdzić i akurat w chwili, gdy dopadłam schodów, potknęłam się o swoje długie no​gaw​ki i wyłożyłam na ple​cy, boleśnie ude​rzając się w głowę. Przez chwilę leżałam wpatrzona w sufit, ze łzami w oczach. Ból wydawał się aż nierzeczywisty. Nagle zobaczyłam twarz Con​ra​da. – Wszyst​ko w porządku? – za​py​tał z usta​m i pełnymi je​dze​nia, chy​ba płatków śnia​da​nio​wych. Wyciągnął rękę, ale szyb​ko go odpędziłam, ma​chając ze znie​cier​pli​wie​niem. – Zo​staw mnie – mruknęłam z na​dzieją, że jeśli będę mru​gać w wy​star​czająco szyb​kim tem​pie, łzy same wy​schną. – Ude​rzyłaś się? Możesz wstać? – Myślałam, że wy​j e​chałeś. – Jak widać, nadal tu je​stem. – Ukląkł obok mnie. – Może spróbuję cię pod​nieść? Potrząsnęłam głową. Położył się obok mnie. Leżeliśmy tak obok siebie na drewnianej podłodze jak dzieci, które chcą zrobić orła w śnie​gu. – Jak bar​dzo boli w ska​li od je​den do dzie​sięciu? Coś so​bie uszko​dziłaś? – W ska​li od je​den do dzie​sięciu… Je​de​naście. – Nie masz ani odro​bi​ny od​por​ności na ból – stwier​dził, ale jego głos zdra​dzał za​nie​po​ko​j e​nie. – Nie​praw​da. Chy​ba jed​nak mu​siałam przy​znać mu rację. Sama słyszałam, jak płacz​li​wie to za​brzmiało. – Hej, to był poważny upadek. Wyglądałaś zupełnie jak te zwierzątka w kreskówkach, kiedy poślizgną się na skórce od ba​na​na. Ocho​ta do płaczu przeszła mi w oka​m gnie​niu. – Według cie​bie je​stem zwierzątkiem? – za​py​tałam, spoglądając na nie​go. Próbował zachować kamienną twarz, ale kąciki jego ust same się uniosły. Potem odwrócił głowę i również na mnie spoj​rzał. Obo​j e zaczęliśmy się śmiać. Śmiałam się tak bar​dzo, że roz​bo​lały mnie ple​cy. – Au – po​wie​działam. Usiadł i oznaj​m ił: – Zbiorę cię z podłogi i za​niosę na ka​napę. – Nie ma mowy – zaprotestowałam słabo. – Jestem za ciężka. Zaraz sama wstanę. Pozwól mi jeszcze chwilę poleżeć. Con​rad zmarsz​czył brwi, jak​by po​czuł się urażony. – Może nie wy​ci​skam tak jak Je​re​m i, ale je​stem w sta​nie unieść dziew​czynę. Za​m ru​gałam. – Nie o to cho​dzi. Je​stem cięższa, niż ci się wy​da​j e. No wiesz, pierw​szo​rocz​ny tłuszczyk, te spra​wy. Zaczerwieniłam się i na chwilę zapomniałam, jak okropnie bolą mnie plecy. I jak dziwnie się poczułam, kiedy wspo​m niał o Je​re​m im. Te​raz czułam je​dy​nie zakłopo​ta​nie. Od​po​wie​dział ci​cho: – Według mnie wyglądasz tak samo. – Potem bardzo delikatnie wziął mnie na ręce. Objęłam jego szyję. – Nic się nie martw. Trzy​m am cię. Zaniósł mnie na ka​napę i po​sa​dził. – Dam ci coś prze​ciwbólo​we​go. Po​win​no trochę pomóc. Spoj​rzałam na nie​go i na​gle prze​m knęło mi przez głowę: „O rany. Ja nadal go ko​cham”. Sądziłam, że moje uczucia do Conrada leżą bezpiecznie na jakimś strychu, tak jak stare wrotki czy złoty zegarek, który tata mi kupił, kie​dy na​uczyłam się od​czy​ty​wać go​dzinę. Ale nie wystarczy schować jakiejś rzeczy, żeby przestała istnieć. Te uczucia nigdy nie znikły. Były tam przez cały czas. Musiałam to przyznać. Conrad stanowił część mojego DNA. Tak jak miałam brązowe włosy i piegi, tak on na za​wsze po​zo​stał w moim w ser​cu. Zamieszkiwał taki niewielki jego skrawek, ten należący do małej dziewczynki wierzącej w świat z musicali. Ale to

wszyst​ko. Nic więcej. To Je​re​m i miał do​stać całą resztę, mnie obecną i przyszłą. I tyl​ko to się li​czyło. Nie przeszłość. Może tak to jest w przypadku każdej pierwszej miłości. Na zawsze pozostaje w twoim sercu. Conrad w wieku dwunastu lat, trzynastu, czternastu, piętnastu i nawet siedemnastu. Zawsze będę o nim ciepło myśleć, tak jak wspomina się ciepło pierwszego psa czy kota, pierwszy samochód. Pierwsze razy są najważniejsze. Ale ostatnie chyba jesz​cze ważniej​sze. A Je​re​m i miał być moim ostat​nim, na za​wsze i na wie​ki wieków. Ten dzień spędziliśmy razem, ale jakby nie razem. Conrad rozpalił w kominku, a potem czytał przy stole w kuchni, a ja oglądałam To wspa​niałe życie. Na obiad zjedliśmy zupę pomidorową z puszki i resztę czekoladowych precelków. Potem Conrad poszedł biegać na plaży, a ja zaczęłam oglądać Ca​sa​blankę. Kie​dy Con​rad wrócił, aku​rat ocie​rałam oczy ręka​wem. – Ser​ce mi pęka, kie​dy oglądam ten film – wy​chry​piałam wzru​szo​na. Con​rad zdjął po​lar i za​py​tał: – Dla​cze​go? Prze​cież kończy się szczęśli​wie. To do​brze, że Ilsa zo​stała z Lasz​lem. Po​pa​trzyłam na nie​go z za​sko​cze​niem. – Oglądałeś Ca​sa​blankę? – No ja​sne. To kla​syk. – Hm, wi​docz​nie nie uważałeś, bo prze​cież Rick i Ilsa są so​bie prze​zna​cze​ni. Con​rad prychnął. – Ten ro​m an​sik to nic w porówna​niu z tym, co robił Lasz​lo dla Ru​chu Opo​ru. Wy​dmu​chałam nos w chu​s​teczkę i po​wie​działam: – Jak na tak młode​go człowie​ka je​steś sta​now​czo zbyt cy​nicz​ny. Wywrócił ocza​m i. – A ty jak na teo​re​tycz​nie do​rosłą dziew​czynę je​steś sta​now​czo zbyt emo​cjo​nal​na. Skie​ro​wał się w stronę schodów, a ja wrzasnęłam za nim: – Ro​bot! Cy​borg! Śmiejąc się, za​m knął za sobą drzwi łazien​ki. Następnego ranka już go nie było. Znikł dokładnie tak, jak myślałam. Bez pożegnania, bez słowa. Po prostu znikł. Jak duch. Con​rad, duch mi​nio​nych świąt Bożego Na​ro​dze​nia. Kiedy wracałam do domu, zadzwonił do mnie Jeremi. Zapytał, co porabiam, a ja odparłam, że jadę samochodem, ale nie powiedziałam, skąd wracam. Nie zastanawiałam się, dlaczego tak zrobiłam, dlaczego skłamałam. Wiedziałam tyl​ko, że nie chcę mu po​wie​dzieć. Stwierdziłam, że Conrad jednak miał rację. Ilsa dobrze zrobiła, zostając z Laszlem. Tak właśnie powinno się skończyć. Rick był tylko drobną cząstką jej przeszłości, cząstką, którą zawsze będzie nosiła w sercu, ale nikim więcej. Bo hi​sto​rie z przeszłości są właśnie tym i ni​czym więcej – hi​sto​rią.

roz​dział dzie​wiąty

Wyszedłszy

od Aniki, włączyłam telefon. Jeremi przysłał mnóstwo esemesów i e-maili. Wlazłam pod kołdrę i przeczytałam je wszystkie po kolei. A potem jeszcze raz. Potem odpisałam: „Daj mi trochę czasu”. Odpowiedział „OK” i to była ostatnia wiadomość od niego tego dnia. Co jakiś czas sprawdzałam, czy przypadkiem nie napisał, i za każdym razem przeżywałam rozczarowanie, choć wiedziałam, że nie mam prawa. Chciałam, żeby dał mi spokój – i jednocześnie chciałam, żeby wszystko naprawił. A skoro sama nie wiedziałam, czego chcę, to skąd on miał to wie​dzieć? Resztę dnia spędziłam w pokoju, pakując się. Byłam głodna i nadal miałam niewykorzystane obiady w abonamencie, ale bałam się, że mogę wpaść na Lacie. Albo, co gorsza, na Jeremiego. W każdym razie cieszyłam się, że mam ja​kieś zajęcie. I że mogę głośno słuchać mu​zy​ki bez narażania się na skar​gi Ji​lian. Kiedy już nie mogłam wytrzymać z głodu, zadzwoniłam do Taylor i o wszystkim jej opowiedziałam. Darła się tak głośno, że musiałam trzymać telefon daleko od ucha. Zjawiła się po chwili z burrito z czarną fasolą i smoothie o sma​ku ba​na​no​wo-tru​skaw​ko​wym. Potrząsała głową i po​wta​rzała: – Co za suka, co za suka. – To nie tyl​ko jej wina. Jego też – za​uważyłam między jed​nym kęsem a dru​gim. – No wiem. Poczekaj tylko, jak go zobaczę, to podrapię mu gębę pazurami i zrobię takie blizny, że już żadna nigdy na niego nie spojrzy. – Przyjrzała się swoim paznokciom, jakby robiła przegląd broni. – Akurat jutro idę na manikiur. Po​wiem Da​niel​le, żeby porządnie je na​ostrzyła. Zrobiło mi się ciepło na sercu. Pewne rzeczy można usłyszeć tylko od przyjaciółki, która znała cię przez całe twoje życie. Od razu ciut le​piej się po​czułam. – Nie mu​sisz robić mu blizn. – Ale chcę. – Splotła mały pa​lec z moim i dodała: – Jak tam? Kiwnęłam głową. – Le​piej. W każdym ra​zie le​piej, od kie​dy tu je​steś. Kie​dy sączyłam ostat​nie kro​ple smo​othie, Tay​lor za​py​tała: – Jak myślisz, po​zwo​lisz mu wrócić? Z za​sko​cze​niem i praw​dziwą ulgą stwier​dziłam, że w żaden sposób nie próbuje mnie osądzać. – A co ty myślisz? – za​py​tałam. – To zależy od cie​bie. – Wiem, ale… Czy ty na moim miej​scu tak byś zro​biła? – W normalnych okolicznościach nie. Gdyby jakiś facet zdradził mnie czy choćby spojrzał na inną dziewczynę, nie. Byłby skończony. – Przez chwilę żuła słomkę, po czym dodała: – No ale Jeremi to nie jest „jakiś facet”. Wiele was łączy. – A co tymi bli​zna​m i? – Nie odwracaj kota ogonem. W tym momencie nienawidzę go śmiertelnie. Dał ciała na całej linii. Ale nigdy nie będzie „ja​kimś fa​ce​tem”, na pew​no nie dla cie​bie. To jest fakt. Nic nie po​wie​działam. Ale zda​wałam so​bie sprawę, że Tay​lor ma rację. – Mogłabym zebrać dziewczyny z organizacji, pocięłybyśmy mu opony – zaproponowała Taylor, waląc mnie w ramię. – Hmm? Co ty na to? Próbowała mnie roz​ba​wić. I na​wet jej się udało. Śmiałam się – po raz pierw​szy od chy​ba całej wiecz​ności.

roz​dział dzie​siąty

Po naszej kłótni tamtego lata myślałam, że szybko się pogodzimy, tak jak zwykle. Byłam przekonana, że po tygodniu wszystko wróci do normy, maks. Bo tak naprawdę o co się pogniewałyśmy? Jasne, obie mówiłyśmy przykre rzeczy, ja nazwałam ją dzieckiem, a ona mnie pseudoprzyjaciółką, ale przecież wcześniej też się kłóciłyśmy. Najlepsze przy​j a​ciółki cza​sem się kłócą. Kiedy wróciłam z Cousins, włożyłam rzeczy Taylor do torby gotowa odnieść je do niej do domu, kiedy tylko da mi sygnał, że już się na siebie nie gniewamy. To zawsze ona dawała sygnał, zawsze ona pierwsza wyciągała dłoń do zgo​dy. Czekałam, ale na próżno. Kilka razy poszłam do Marcy’s z nadzieją, że może wpadnę na nią i po prostu będziemy mu​siały po​ga​dać. Ale nig​dy jej nie spo​tkałam. Mijał ty​dzień za ty​go​dniem. Lato po​wo​li się kończyło. Je​re​m i po​wta​rzał to samo, co po​wta​rzał w lip​cu i przez pra​wie cały sier​pień. – Nie martw się. Na pew​no się po​go​dzi​cie. Za​wsze się go​dzi​cie. – Nie ro​zu​m iesz, tym ra​zem jest in​a​czej. Ona na​wet nie chce na mnie spoj​rzeć. – Za chwilę wam mi​nie. Wku​rzyłam się. – Nie​praw​da. – Wiem, wiem… Zaczekaj, Belly. – Usłyszałam, jak z kimś rozmawia, potem znów powiedział do słuchawki: – Przy​j e​chały skrzy​dełka. Mam za​dzwo​nić do cie​bie, jak zje​m y? Mogę się po​spie​szyć. – Nie, nie trze​ba. – Nie bocz się. Odparłam, że wcale się nie boczę. I nie boczyłam się. Nie tak naprawdę. Jak niby miał zrozumieć, co się dzieje między Taylor a mną? Był facetem. To znajdowało się poza zasięgiem jego możliwości. Nie rozumiał, że dla mnie to nie​m al kwe​stia życia i śmier​ci, żeby po​go​dzić się z Tay​lor i ra​zem z nią zacząć ostat​nią klasę li​ceum. A więc dlaczego nie mogłam po prostu do niej zadzwonić? Częściowo przeszkadzała mi duma, częściowo coś jeszcze. To ja oddalałam się od niej przez cały czas, to ona zabiegała o naszą przyjaźń. Może odnosiłam wrażenie, że z tego wyrosłam, że tak będzie lepiej. Następnej jesieni i tak miałyśmy się pożegnać, w ten sposób łatwiej nam to przyjdzie. Może za bardzo się od siebie uzależniłyśmy, szczególnie ja od niej, i teraz chciałam stanąć na własnych no​gach. Tak to so​bie tłuma​czyłam. Następne​go dnia po​dzie​liłam się tymi prze​m yśle​nia​m i z Je​re​m im, a on po​wie​dział: – Po pro​stu do niej za​dzwoń. Przy​pusz​czałam, że nie ma ocho​ty więcej wysłuchi​wać mo​ich żalów, więc od​parłam: – Może i za​dzwo​nię. Za​sta​no​wię się. W ostatnim tygodniu przed rozpoczęciem szkoły – zwykle wracałam wtedy z Cousins – zawsze chodziłyśmy razem na zakupy. Zawsze. Od podstawówki. Taylor wiedziała, które dżinsy należy kupić. Szłyśmy do Bath&Body; Works i korzystałyśmy z tych promocji typu „kup trzy, jedno dostaniesz za darmo”, a potem, w domu, dzieliłyśmy się łupami, tak że każda dostawała cały zestaw, mleczko do ciała, żel do mycia i peeling. Zapasy starczały co najmniej do Gwiazd​ki. Tego roku wy​brałam się z mamą. Mama nie​na​wi​dziła cho​dzić na za​ku​py. Właśnie cze​kałyśmy w ko​lej​ce do kasy, gdy do skle​pu wkro​czyły Tay​lor i jej mama obłado​wa​ne tor​ba​m i. – Luce! – zawołała moja mama. Pani Jewel pomachała do nas i ruszyła w naszą stronę. Taylor powlokła się za nią. Miała na sobie szorty z obciętych dżinsów i oku​la​ry prze​ciwsłonecz​ne. Moja mama uści​skała Tay​lor, pani Je​wel uści​skała mnie i po​wie​działa: – Dawno się nie widziałyśmy. – A do mojej mamy: – Laurel, czy potrafisz uwierzyć, że nasze dziewczynki są już

dorosłe? Pamiętam, kiedy jako małe brzdące upierały się, że wszystko będą robić razem. Kąpać się, podcinać włosy. Wszyst​ko. – Tak, pamiętam – od​parła moja mama z uśmie​chem. Uchwy​ciłam spoj​rze​nie Tay​lor. Na​sze mamy gawędziły, a my zer​kałyśmy na sie​bie ukrad​kiem. Po chwi​li Tay​lor wyciągnęła te​le​fon. Nie chciałam prze​ga​pić oka​zji, więc za​py​tałam: – Kupiłaś coś faj​ne​go? Przytaknęła. Ponieważ ciemne szkła zasłaniały jej oczy, trudno było odgadnąć, co myśli. Ale ja dobrze znałam Tay​lor. Uwiel​biała opo​wia​dać o naj​now​szych zdo​by​czach. Za​wa​hała się, ale w końcu po​wie​działa: – Świetne buty z dwudziestopięcioprocentową zniżką. I kilka sukienek na ramiączkach. Zimą można nosić do nich raj​sto​py i swe​try. Kiwnęłam głową. Na​deszła na​sza ko​lej​ka, więc rzu​ciłam jesz​cze tyl​ko: – No to do zo​ba​cze​nia w szko​le. – Na ra​zie – od​parła i odwróciła się. Niewiele myśląc, podałam dżinsy mamie i zatrzymałam Taylor. Wiedziałam, że jeśli nic nie zrobię, być może jest to na​sza ostat​nia roz​m o​wa. – Zaczekaj. Może wpadniesz dziś wieczorem? Kupiłam spódnicę, ale nie wiem, czy mam nosić do niej bluzki do środ​ka, czy jak… Wydęła war​gi. Po chwi​li od​parła: – Okej. Za​dzwoń. I przyszła wieczorem. Pokazała mi, jak nosić nową spódnicę, które buty i które topy będą najlepiej do niej pasować. Między nami było teraz inaczej niż przedtem. Może już tak miało zostać. Dorastałyśmy. Cały czas uczyłyśmy się, jak ist​nieć w życiu tej dru​giej oso​by, nie będąc przy tym dla niej całym świa​tem. Zabawne, ale trafiłyśmy na tę samą uczelnię. Ze wszystkich szkół na całym świecie musiałyśmy wylądować w tej samej. To było przeznaczenie. Widać nasza przyjaźń miała trwać wiecznie. Widać nadal dla każdej z nas istniało miejsce w życiu tej drugiej. I wcale mnie to nie martwiło. Nie spędzałyśmy ze sobą wszystkich wolnych chwil tak jak kiedyś. Taylor miała swoje koleżanki z organizacji, a ja dziewczyny z akademika. Nadal jednak miałyśmy też siebie na​wza​j em.

roz​dział je​de​na​sty

Następnego dnia nie wytrzymałam i zadzwoniłam do Jeremiego. Powiedziałam, że muszę się z nim zobaczyć, że ma do mnie przyjechać. Głos mi drżał. Słyszałam z jego tonu, że czuje wielką wdzięczność, że bardzo chce wszystko naprawić. Próbowałam usprawiedliwić swój pośpiech i wmawiałam sobie, że muszę go zobaczyć, żeby ruszyć dalej. Ale tak na​prawdę po pro​stu za nim tęskniłam. I chciałam, pew​nie po​dob​nie jak on, za​po​m nieć o tym, co się stało. Ale chociaż tak bardzo mi go brakowało, kiedy otworzyłam drzwi, ból powrócił, intensywny i uparty. Jeremi to zauważył. W pierwszej chwili miał minę pełną nadziei, ale kiedy na mnie spojrzał, wyglądał tak, jakby świat mu się zawalił. Próbował przyciągnąć mnie do siebie. Chciałam go objąć, ale nie mogłam. Potrząsnęłam głową i go ode​pchnęłam. Usie​dliśmy na łóżku, opie​rając się o ścianę, nogi zwi​sały nam za brzeg. – Skąd mam wie​dzieć, że zno​wu tego nie zro​bisz? – za​py​tałam. – Jak mogę ci za​ufać? Je​re​m i pod​niósł się. Przez se​kundę myślałam, że wy​cho​dzi, i ser​ce mi stanęło. Ale po​tem Je​re​m i ukląkł przede mną na jed​nym ko​la​nie i bar​dzo ci​cho po​wie​dział: – Mogłabyś za mnie wyjść. W pierw​szej chwi​li nie byłam pew​na, czy się nie przesłyszałam. Ale po​tem to powtórzył, tym ra​zem głośniej: – Wyjść za mnie. Sięgnął do kie​sze​ni dżinsów i wyjął pierścio​nek. Srebr​ny pierścio​nek z małym bry​lan​tem. – To na początek, dopóki nie będę mógł zapłacić z własnych pie​niędzy, nie z pie​niędzy taty. Nie czułam własnego ciała. Jeremi nadal coś mówił, ale ja nie słuchałam. Wpatrywałam się tylko w pierścionek na jego dłoni. – Tak bar​dzo cię ko​cham. Te ostat​nie dni bez cie​bie były jak piekło. – Wziął głęboki wdech i dodał: – Przy​kro mi, że cię zraniłem, Belly. To, co zrobiłem, jest niewybaczalne. Wiem, że cię zraniłem. I że będę musiał ciężko pracować, żeby od​zy​skać two​j e za​ufa​nie. Zro​bię wszyst​ko, co każesz. Czy… czy dasz mi szansę? – Nie wiem – wy​szep​tałam. Przełknął ślinę, a jego grdy​ka prze​sunęła się w górę i w dół. – Będę naprawdę się starał. Przysięgam. Wynajmiemy mieszkanie poza kampusem, ładnie urządzimy. Będę robił pra​nie. Na​uczę się go​to​wać inne rze​czy niż tyl​ko płatki i japoński rosół. – Nasypanie płatków do miski trudno określić gotowaniem – stwierdziłam, odwracając wzrok, bo wizja, którą stwo​rzył w mo​j ej głowie, była zbyt oszałamiająca. Wi​działam to tak wyraźnie. Jak cu​dow​nie by było. Tyl​ko my dwo​j e za​czy​nający wspólne życie we własnym miesz​ka​niu. Je​re​m i chwy​cił moje dłonie, ale je za​brałam. – Nie ro​zu​m iesz, Bel​ly? To jest na​sza hi​sto​ria. Two​j a i moja. Wyłącznie. Za​m knęłam oczy, próbowałam oczyścić myśli. Otwo​rzyłam oczy i po​wie​działam: – Chcesz wziąć ze mną ślub tyl​ko po to, żeby wy​m a​zać to, co zro​biłeś. – Nie. Nieprawda. To, co się stało… – zawahał się. – Coś sobie uświadomiłem. Mianowicie to, że zawsze chcę być z tobą. Zawsze. Jesteś jedyna. Zawsze o tym wiedziałem. Nigdy nie pokocham innej dziewczyny tak jak kocham cie​bie. Zno​wu ujął moje dłonie. Tym ra​zem ich nie za​brałam. – Nadal mnie ko​chasz? – za​py​tał. Przełknęłam ślinę. – Tak. – W ta​kim ra​zie wyjdź za mnie, proszę. – Nig​dy więcej mnie tak nie zra​nisz – po​wie​działam. Za​brzmiało to jak ostrzeżenie i prośba za​ra​zem.

– Nig​dy – od​parł. Wie​działam, że po​wie​dział to szcze​rze. Spojrzał na mnie. W jego oczach dostrzegłam szczerość i determinację. Tak dobrze znałam jego twarz, może najlepiej ze wszystkich ludzi na świecie. Każdą linię, każdy łuk. Ta lekka wypukłość na nosie – złamał go podczas surfingu, i niemal niewidoczna blizna na czole – siłowali się z Conradem w salonie i zrzucili doniczkę. Byłam przy nim w tych chwilach. Może znałam jego twarz nawet lepiej niż własną. Godzinami patrzyłam na niego, kiedy spał, prze​su​wając pal​cem wzdłuż kości po​licz​ko​wej. Może on robił tak samo, kie​dy ja spałam? Nie chciałam, żeby nadszedł taki dzień, kiedy zobaczę bliznę na jego twarzy i nie będę wiedziała, skąd się wzięła. Chciałam być przy nim. Tę twarz ko​chałam naj​bar​dziej na świe​cie. Bez słowa wysunęłam lewą dłoń z jego dłoni. Na jego twarzy odbiło się rozczarowanie. Ale kiedy wyciągnęłam dłoń w jego stronę, oczy mu pojaśniały. Radość, którą poczułam w tym momencie – nie, nie potrafiłabym tego opisać. Drżącą ręką wsunął pierścio​nek na mój pa​lec. – Isa​bel Con​klin, czy ze​chcesz zo​stać moją żoną? – za​py​tał poważnym to​nem. Jesz​cze nig​dy nie słyszałam, żeby prze​m a​wiał z taką po​wagą. – Tak – od​parłam. Objął mnie i staliśmy tak przez chwilę uczepieni siebie, jakby to drugie było bezpieczną przystanią. Pomyślałam tylko, że jeśli zdołamy przez to przebrnąć, to musi nam się udać. Jeremi popełniał błędy, ja też, ale kochaliśmy się i tyl​ko to się li​czyło. Przez całą noc snuliśmy plany: gdzie zamieszkamy, jak powiemy rodzicom. Ostatnie dni wydawały się odległą przeszłością. Teraz zdecydowaliśmy, nawet o tym nie wspominając, zostawić przeszłość za sobą. Interesowała nas wyłącznie przyszłość.

roz​dział dwu​na​sty

Tej nocy śnił mi się Conrad. Ja miałam tyle lat, co teraz, ale on był młodszy, miał dziesięć-jedenaście lat. Bawiliśmy się przed moim do​m em, bie​ga​liśmy po podwórzu, aż za​padł zmrok. Po​wie​działam: – Su​san​na pew​nie za​sta​na​wia się, gdzie je​steś. Po​wi​nie​neś wra​cać. On na to: – Nie mogę. Nie wiem jak. Pomożesz mi? Zro​biło mi się smut​no, bo ja też nie wie​działam. Już nie znaj​do​wa​liśmy się obok mo​j e​go domu, było bar​dzo ciem​no. Byliśmy w środ​ku lasu. Zgu​bi​liśmy się. Obu​dziłam się z płaczem. Obok spał Je​re​m i. Usiadłam na posłaniu. Ciem​ności rozświe​tlał tyl​ko bu​dzik. Czwar​ta pięćdzie​siąt sie​dem. Położyłam się z po​wro​tem. Otarłam oczy i zanurzyłam się w zapachu Jeremiego, w jego pięknej twarzy, w opadaniu i wznoszeniu się klatki piersiowej. Był tutaj. Był prawdziwy i tuż obok, bardzo blisko, tak blisko, jak tylko można być z drugą osobą, kiedy śpi się na wąskim łóżku w aka​de​m i​ku. Byliśmy właśnie tak bli​sko. Kiedy obudziłam się rano, nie wszystko pamiętałam. Sen znajdował się gdzieś z tyłu głowy, w miejscu, do którego nie mogłam dotrzeć. Rozpływał się szybko, ale jeszcze nie znikał, nie całkiem. Musiałam myśleć szybko i intensywnie, po​zbie​rać wszyst​kie ele​m en​ty układan​ki. Zaczęłam się pod​no​sić, ale Je​re​m i przy​ciągnął mnie do sie​bie, mrucząc: – Jesz​cze pięć mi​nut. Był dużą łyżką, a ja małą łyżeczką w jego ramionach. Zamknęłam oczy, żeby przypomnieć sobie sen, zanim zniknie. Tak jak te kilka ostatnich sekund, zanim słońce schowa się za horyzontem – zachodzi, zachodzi i nagle go nie ma. Przy​po​m nij so​bie, przy​po​m nij, in​a​czej sen znik​nie na za​wsze. Je​re​m i zaczął mówić coś o śnia​da​niu. Za​kryłam mu usta. – Szsz. Jed​na se​kun​da. I nagle sobie przypomniałam. Conrad, taki śmieszny w swoim dżinsowym kombinezonie. Bawiliśmy się razem na podwórzu. Wydałam wes​tchnie​nie ulgi. Tak, na​prawdę mi ulżyło. – Co mówiłeś? – spy​tałam. – Śnia​da​nie – od​parł Je​re​m i, cmo​kając mnie we wnętrze dłoni. Przy​tu​liłam się do nie​go. – Jesz​cze pięć mi​nut.

roz​dział trzy​na​sty

Chciałam powiedzieć to wszystkim naraz. To będzie idealny moment. Nasze rodziny wybierały się do Cousins na cały tydzień. Schronisko dla kobiet, ofiar przemocy domowej, w którym Susanna pracowała jako wolontariuszka i na którego rzecz zbierała fundusze, urządził ogród na jej cześć. W następną sobotę miała się odbyć z tej okazji niewielka uro​czy​stość. Wszy​scy się tam wy​bie​ra​liśmy: ja, mama, Je​re​m i, jego tata, Ste​ven. Con​rad. Nie widziałam go od Gwiazdki. Miał przylecieć na pięćdziesiąte urodziny mojej mamy, ale w ostatniej chwili odwołał. – Cały Con – stwier​dził Je​re​m i, potrząsając głową. Spoj​rzał na mnie. Chy​ba ocze​ki​wał, że się z nim zgodzę. Ja jed​nak nic nie po​wie​działam. Moją mamę i Conrada łączyła szczególna więź. Od zawsze. Rozumieli się wzajemnie na jakimś zupełnie nieznanym mi poziomie. Po śmierci Susanny stali się sobie jeszcze bardziej bliscy, może dlatego, że oboje przeżywali żałobę w ten sam sposób – samotnie. Często rozmawiali przez telefon, nie mam pojęcia o czym. Widziałam więc, że poczuła się bardzo zawiedziona, kiedy odwołał przyjazd, choć nie dała nic po sobie poznać. Chciałam jej powiedzieć: „Możesz go ko​chać, ale nie ocze​kuj ni​cze​go w za​m ian. Na nim nie można po​le​gać”. Przysłał za to piękny bu​kiet czer​wo​nych cy​nii. – Moje ulu​bio​ne – stwier​dziła mama roz​pro​m ie​nio​na. Co powie, kiedy usłyszy o naszych planach? Nawet nie śmiałam zgadywać. W przypadku Conrada trudno cokolwiek prze​wi​dzieć. Mar​twiłam się też, jak za​re​agu​j e mama. Je​re​m i się nie mar​twił, ale on w ogóle rzad​ko czymś się przej​m o​wał. – Kiedy zobaczą, że mówimy poważnie – stwierdził – będą musieli to zaakceptować. Nie mogą nam niczego za​bro​nić. Je​steśmy dorośli. Kie​dy wra​ca​liśmy ze stołówki, Je​re​m i na​gle puścił moją rękę, wsko​czył na ławkę, od​rzu​cił głowę do tyłu i wrzasnął: – Hej, lu​dzie! Bel​ly Con​klin zgo​dziła się zo​stać moją żoną! Kil​ka osób obej​rzało się, ale po​szli da​lej. – Złaź – po​wie​działam, śmiejąc się i kryjąc twarz w kap​tu​rze. Zeskoczył na ziemię i obszedł ławkę, wyciągając ramiona na boki na kształt skrzydeł samolotu. Potem odwrócił się w moją stronę, ujął pod pa​chy i pod​niósł. – No da​lej, la​taj – roz​ka​zał. Wywróciłam ocza​m i i za​m a​chałam rękami. – Szczęśliwy? – Tak – od​parł i po​sta​wił mnie na zie​m i. Ja też byłam szczęśliwa. To był Je​re​m i, ja​kie​go znałam. Chłopak z domu nad mo​rzem. Te​raz, kie​dy zaręczy​liśmy się i obiecaliśmy sobie zawsze być razem, czułam, że mimo tych wszystkich zmian, które zaszły w ciągu ostatnich lat, on nadal jest tym sa​m ym chłopa​kiem, a ja tą samą dziew​czyną. Te​raz nikt nie mógł nam tego ode​brać. Już nie.

roz​dział czter​na​sty

Musiałam koniecznie porozmawiać z Taylor i Aniką przed przyjazdem taty. Rozważałam, czy powiedzieć im obu naraz, ale wiedziałam, że Taylor poczułaby się urażona, gdybym wrzuciła je do jednego wora, ją, moją najstarszą przy​j a​ciółkę, ra​zem z Aniką, którą znałam krócej niż rok. Tay​lor mu​siała do​wie​dzieć się pierw​sza. Wiedziałam, że uzna nas za kompletnych wariatów. Pogodzić się po kłótni to jedna rzecz, ale wziąć ślub – zupełnie inna. W przeciwieństwie do większości dziewczyn z organizacji Taylor zamierzała wyjść za mąż najwcześniej po dwu​dzie​stym ósmym roku życia. Zadzwoniłam do niej i poprosiłam, żebyśmy spotkały się w Drip House, kawiarni, w której wszyscy się uczyli. Po​wie​działam jej, że mam nie​sa​m o​witą wia​do​m ość. Próbowała wyciągnąć ją ze mnie przez te​le​fon, ale nie dałam się. – Ta​kie rze​czy należy ogłaszać oso​biście. Kiedy przybyłam na miejsce, Taylor już siedziała przy stoliku ze swoją ulubioną beztłuszczową mrożoną latte. Na no​sie miała oku​la​ry Ray Ban i pisała ese​m es. Na mój wi​dok odłożyła te​le​fon. Usiadłam na​prze​ciw​ko, pamiętając, żeby na ra​zie nie po​ka​zy​wać ręki. Zdjęła oku​la​ry i po​wie​działa: – Wyglądasz dziś znacz​nie le​piej. – Dzięki, Tay. Czuję się też le​piej. – To o co cho​dzi? – spy​tała, przyglądając mi się bacz​nie. – Wróciliście do sie​bie? Czy ze​rwa​liście na do​bre? Teatralnym gestem podniosłam lewą dłoń. Spojrzała na nią zdezorientowana. A potem jej oczy spoczęły na pierścion​ku. I zro​biły się wiel​kie jak spodki. – Żartujesz chyba?! Zaręczyliście się?! – wrzasnęła. Kilka osób odwróciło się i popatrzyło na nas z przyganą. Skur​czyłam się na krześle. Tay​lor chwy​ciła moją rękę i po​wie​działa: – O rany! Pokaż to! Pew​nie uważała, że pierścio​nek jest za mały, ale mnie to nie ob​cho​dziło. – O rany – powtórzyła, nie od​ry​wając od nie​go wzro​ku. – Wiem. – Ale, Bel​ly… On cię zdra​dził. – Za​czy​na​m y od początku. Ja na​prawdę go ko​cham, Tay. – No tak, ale to trochę dziw​ny mo​m ent – po​wie​działa z na​m ysłem. – To zna​czy tak na​gle i w ogóle. – I tak, i nie. Jak sama wcześniej za​uważyłaś, tu cho​dzi o Je​re​m ie​go. Jest miłością mo​j e​go życia. Tay​lor tyl​ko pa​trzyła na mnie, jej usta two​rzyły wiel​kie O. W końcu wy​rzu​ciła z sie​bie: – Ale… ale chy​ba możecie po​cze​kać, aż przy​najm​niej skończysz stu​dia? – To nie ma sensu, skoro tak czy inaczej się pobierzemy. – Upiłam jej kawy. – Zamierzamy wynająć mieszkanie. Pomożesz mi wy​brać zasłony i tak da​lej? – Cze​m u nie – od​parła. – Ale cze​kaj, co na to two​j a mama? Pew​nie trochę spa​ni​ko​wała? – Mo​j ej ma​m ie i ta​cie Je​re​m ie​go po​wie​m y za ty​dzień, pod​czas spo​tka​nia w Co​usins. A po​tem mo​j e​m u ta​cie. Tay​lor wy​pro​sto​wała się czuj​nie. – To jesz​cze nikt nie wie? Tyl​ko ja? Przy​taknęłam. Wi​działam, że spra​wiło jej to wielką przy​j em​ność. Tay​lor uwiel​biała se​kre​ty, to była jed​na z jej uko​cha​nych roz​ry​wek. – Zapowiada się prawdziwa apokalipsa – stwierdziła, sięgając ponownie po kubek z kawą. – Martwe ciała, krew na uli​cach. A kie​dy mówię „krew”, mam na myśli twoją krew. – Jezu, dzięki, Tay. – Mówię, jak jest. Laurel to zajadła feministka, Gloria Steinem numer dwa. Wasz pomysł na pewno nie przypadnie jej do gu​stu. Naj​pierw roz​szar​pie na strzępy Je​re​m ie​go. A po​tem cie​bie. – Moja mama kocha Jeremiego. Zawsze mówiły sobie z Susanną, że poślubię jednego z jej synów. Można

po​wie​dzieć, że te​raz ma​rze​nie się spełni. Tak, na pew​no tak właśnie to od​bie​rze. Nie wie​rzyłam w to ani odro​binę, na​wet w chwi​li, gdy mówiłam te słowa. Tay​lor też nie wyglądała na prze​ko​naną. – Może masz rację – po​wie​działa. – To kie​dy ten ślub? – W sierp​niu. – Niedługo. Mamy bardzo mało czasu, żeby wszystko zaplanować. – Przez chwilę żuła słomkę. Potem rzuciła mi spoj​rze​nie z uko​sa i spy​tała nie​spo​dzie​wa​nie: – Będziesz miała druh​ny? – Sama nie wiem… Chcemy, żeby to była skromna uroczystość. Zamierzamy pobrać się w domu nad morzem. Coś bez​pre​ten​sjo​nal​ne​go, żadna tam wiel​ka feta. – Żar​tu​j esz? Ole​wasz własny ślub? – Wca​le nie. Po pro​stu nie dbam o ta​kie rze​czy. Chcę tyl​ko być z Je​re​m im. – O ja​kie rze​czy? – No, druh​ny, tort. Ta​kie tam. – Kłamczucha! – Wymierzyła we mnie palcem. – Zawsze mówiłaś, że będziesz miała pięć druhen i czteropiętrowy tort mar​chew​ko​wy. I wy​rzeźbio​ne w lo​dzie ser​ce z wa​szy​m i ini​cjałami. Na​wia​sem mówiąc, ohy​da. – Tay! Uniosła rękę, uci​szając mnie. – Chciałaś muzykę na żywo, pulpeciki krabowe i deszcz baloników po waszym pierwszym tańcu. Jak się nazywała ta pio​sen​ka? – Stay Maurice Williams and the Zodiacs – odparłam automatycznie. – Ale, Taylor. Miałam wtedy chyba dziesięć lat. – Czułam się jednak szczerze wzruszona, że Taylor pamięta. Zresztą ja też pamiętałam, jak miał wyglądać ślub Tay​lor. Gołębie, ko​ron​ko​we ręka​wicz​ki, wście​kle różowe czółenka. – Powinnaś mieć na swoim ślubie wszystko, czego zapragniesz – powiedziała, wysuwając brodę w ten swój cha​rak​te​ry​stycz​ny sposób. – Ślub bie​rze się tyl​ko raz w życiu. – Wiem, ale nie mamy tylu pieniędzy. Zresztą naprawdę nie zależy mi już na tych wszystkich rzeczach. To były dzie​cin​ne ma​rze​nia. Pomyślałam jednak, że przecież nie muszę realizować tych marzeń w całości. Może wystarczy jakaś część. Może jednak moglibyśmy urządzić prawdziwy ślub, tyle że skromny. Miło byłoby włożyć białą suknię i zatańczyć z tatą obo​wiązko​wy ta​niec. – Myślałam, że papa Je​re​m ie​go jest na​dzia​ny. Chy​ba mógłby urządzić wam ślub z praw​dzi​we​go zda​rze​nia? – Moja mama na pew​no by się nie zgo​dziła. Poza tym, jak już wspo​m i​nałam, nie chce​m y ni​cze​go wymyślne​go. – Okej – powiedziała. – Zapomnijmy o lodowym sercu. Ale baloniki są tanie. Możemy kupić baloniki. I ciasto mar​chew​ko​we. Dwu​piętro​we. I nie ob​cho​dzi mnie two​j e zda​nie. Masz wystąpić w pięknej suk​ni. – Brzmi nieźle – zgo​dziłam się i zno​wu ukradłam jej łyk kawy. Kiedy Taylor udzieliła mi błogosławieństwa, od razu lepiej się poczułam. Tak jakbym dostała przyzwolenie, że teraz mam pra​wo eks​cy​to​wać się nad​chodzącym ślu​bem – sama nie zda​wałam so​bie spra​wy, że tego właśnie mi bra​ku​j e. – I będziesz miała druh​ny. Albo przy​najm​niej jedną. – Cie​bie. Tay​lor zro​biła za​do​wo​loną minę. – A co z Aniką? Jej nie za​pro​po​nu​j esz? – Hm, może i tak – od​parłam. Kie​dy mina jej zrzedła, dodałam: – Ale ty będziesz naj​ważniejszą druhną. Okej? Łzy błysnęły w oczach Tay​lor. – Czuję się za​szczy​co​na. Tay​lor Je​wel, moja naj​wier​niej​sza przy​j a​ciółka na świe​cie. Trochę ra​zem przeszłyśmy i te​raz już wie​działam: to było praw​dzi​we szczęście, że jakoś do​tarłyśmy ra​zem na drugą stronę.

roz​dział piętna​sty

Następna była Anika. Bałam się. Bardzo szanowałam jej zdanie. Nie chciałam, żeby źle o mnie myślała. Wiedziałam, że per​spek​ty​wa zo​sta​nia druhną nie zro​bi na niej naj​m niej​sze​go wrażenia. Nie dbała o ta​kie rze​czy. Planowałyśmy, że od jesieni zamieszkamy razem w segmencie, ona, ja i jej dwie przyjaciółki, Shay i Lynn, w nowym budynku na drugim końcu kampusu. Miałyśmy kupić śliczne talerze i kubki, Anika zamierzała przywieźć lodówkę, a ja te​le​wi​zor. Wszyst​ko było usta​lo​ne. Wieczorem poszłam do niej i pomogłam jej się spakować. Ja, siedząc na podłodze, układałam książki w wielkiej skrzyni, Anika zwijała plakaty. Radio było włączone, nasz radiowęzeł nadawał The Power of Good-Bye Madonny. Uznałam, że to znak. Włożyłam do skrzyni ostatnią książkę, próbowałam zebrać się na odwagę. Nerwowo oblizałam war​gi. – Ani. Muszę ci coś po​wie​dzieć. Ani​ka właśnie wal​czyła z pla​ka​tem fil​m o​wym wiszącym na drzwiach. – O co cho​dzi? The​re’s no gre​ater po​wer than po​wer of good-bye. Przełknęłam ślinę. – Mam wy​rzu​ty su​m ie​nia, że muszę ci to zro​bić. – Co zro​bić? – spy​tała, od​wra​cając się gwałtow​nie. – Nie będę mogła miesz​kać z wami w przyszłym roku. Ściągnęła brwi. – Co? Dla​cze​go? Coś się stało? – Je​re​m i po​pro​sił mnie o rękę. Do​pie​ro po chwi​li za​re​ago​wała. – Isa​bel Con​klin! Ty bre​dzisz! Po​wo​li uniosłam dłoń ozdo​bioną pierścion​kiem. Ani​ka gwizdnęła. – Łał. Praw​dzi​we sza​leństwo. – Wiem. Otwo​rzyła usta, a po​tem za​m knęła. – Czy wiesz, co ro​bisz? – za​py​tała w końcu. – Taak. Chy​ba tak. Na​prawdę, na​prawdę go ko​cham. – Gdzie będzie​cie miesz​kać? – Chce​m y wy​nająć coś poza kam​pu​sem. – Za​wa​hałam się i dodałam: – Mam wy​rzu​ty su​m ie​nia. Je​steś na mnie zła? Potrząsnęła głową i od​parła: – Nie jestem zła. To znaczy kiepsko, że nie zamieszkamy razem, ale coś się wymyśli. Może zapytam Trinę z zajęć tańca. I moja ku​zyn​ka Bran​dy wspo​m i​nała, że za​m ie​rza się tu prze​nieść. A więc nic takiego się nie stało, że z nimi nie zamieszkam. No tak, życie toczy się dalej. Czułam lekki żal, że to nie ja będę tą czwartą. Shay potrafiła wspaniale układać włosy, a Lynn uwielbiała piec babeczki. Na pewno świetnie bym się bawiła. Ani​ka usiadła na łóżku. – Jest okej. Tyl​ko… czuję się trochę za​sko​czo​na. – Ja też. Po​nie​waż nic nie mówiła, spy​tałam: – Myślisz, że popełniam błąd? Od​parła w ten swój pełen na​m ysłu sposób: – A moje zda​nie ma ja​kie​kol​wiek zna​cze​nie?

– Tak. – Nie mnie to oce​niać. – Ale je​steś moją przy​j a​ciółką. Sza​nuję twoją opi​nię. Nie chcę, żebyś źle o mnie myślała. – Za bar​dzo przej​m u​j esz się cu​dzym zda​niem – po​wie​działa to sta​now​czo, ale jed​no​cześnie łagod​nie. Gdybym usłyszała takie słowa od kogoś innego – mamy, Taylor, nawet Jeremiego – od razu bym się zjeżyła. Ale nie w przypadku Aniki. Na nią nie mogłam się gniewać. Dostrzegała moje różne strony, a nadal mnie lubiła, traktowałam to jak komplement. Przyjaźnie, które nawiązuje się na studiach, takie właśnie są. Spędzasz z ludźmi cały czas, jesteś z nimi każdego dnia, razem siadacie do stołu. Nie da się ukryć przed nimi, jaka jesteś naprawdę. Jesteś naga. Szczególnie przy kimś takim jak Anika: szczerym, otwartym i przenikliwym, kto zawsze mówi, co myśli. Jej nic nie mogło umknąć. – Przy​najm​niej nie będziesz mu​siała nosić kla​pek pod prysz​nic – po​wie​działa. – Ani wyciągać cu​dzych włosów z odpływu – dodałam. – Je​re​m i ma krótkie. – Ani cho​wać je​dze​nia. Współspaczka Aniki, Joy, zawsze podkradała jej zapasy. W końcu Anika zaczęła chować batoniki w szufladzie z bie​lizną. – Tu aku​rat nie mogę się zgo​dzić. Je​re​m i strasz​nie dużo je – po​wie​działam, ob​ra​cając pierścio​nek na pal​cu. Zostałam jeszcze chwilę, pomogłam jej zdjąć resztę plakatów i zebrałam koty spod łóżka, posługując się w tym celu starą skarpetką naciągniętą na dłoń jak rękawiczka. Rozmawiałyśmy o planach na lato: Anika miała odbyć staż w cza​so​piśmie, a ja po​sta​no​wiłam, że może przy​j adę do niej kie​dyś do No​we​go Jor​ku na week​end. Potem wróciłam do swojego pokoju. Po raz pierwszy dokoła panowała cisza: nie szumiały suszarki do włosów, nikt nie gadał na korytarzu przez telefon, popcorn nie strzelał w mikrofalówce. Większość już wyjechała do domu. Następne​go dnia ja też miałam wy​j e​chać. A od przyszłego roku moje stu​denc​kie życie miało wyglądać już zupełnie in​a​czej.

roz​dział szes​na​sty

To nie ja sprawiłam, że zaczęto mówić na mnie Isabel. Tak po prostu wyszło. Przez całe moje życie wszyscy zwracali się do mnie Belly i nie miałam tu nic do gadania. Aż do chwili, gdy pierwszego dnia stanęliśmy przed drzwiami mo​j e​go po​ko​j u w aka​de​m i​ku: Je​re​m i, moja mama, tata i ja. Tata i Jeremi dźwigali telewizor, moja mama walizę, a ja kosz na pranie, pełen kosmetyków i obrazków w ram​kach. Pot spływał ta​cie po ple​cach, na brązo​wej ko​szu​li wid​niały trzy mo​kre pla​m y. Jeremi też się pocił, bo przez cały ranek próbował zaimponować mojemu tacie i dźwigał najcięższe bagaże. Wi​działam, że tata nie naj​le​piej czu​j e się z tego po​wo​du. – Po​spiesz się, Bel​ly – po​wie​dział, dysząc ciężko. – Ona ma te​raz na imię Isa​bel – za​uważyła moja mama. Pamiętam, jak walczyłam z kluczami, podniosłam wzrok i zobaczyłam napis z naklejanych diamencików. Nasze wi​zytówki zro​bio​no z pu​stych pudełek po CD, Ji​lian Ca​pel z Ma​riah Ca​rey, a moją z Prin​ce’a. Jilian już zdążyła się rozpakować, jej rzeczy leżały po lewej stronie, bliżej drzwi. Łóżko przykrywała narzuta w drobne granatowo-rdzawe kwiatki, chyba nowiusieńka. Na ścianie wisiały plakaty: jeden z filmu Tra​in​spot​ting, a dru​gi ja​kiejś ka​pe​li, o której nig​dy nie słyszałam, Run​ning Wa​ter. Tata usiadł na pustym biurku – moim pustym biurku. Wyjął chustkę i otarł czoło. Wyglądał na porządnie zmęczo​ne​go. – Do​bry pokój – stwier​dził. – Dużo światła. Je​re​m i, który kręcił się bez​czyn​nie dokoła, po​wie​dział: – Zejdę do sa​m o​cho​du po to duże pudło. Tata zaczął się pod​no​sić. – Pójdę z tobą. – Nie ma po​trze​by – za​pew​nił Je​re​m i, po​spiesz​nie wy​bie​gając na ko​ry​tarz. Tata usiadł z po​wro​tem. Wyraźnie mu ulżyło. – No to zro​bię so​bie przerwę. Tym​cza​sem mama do​ko​ny​wała in​spek​cji po​ko​j u. Otwo​rzyła szafę, zaj​rzała do wszyst​kich szu​flad. Usiadłam ciężko na łóżku. A więc to tu miałam mieszkać przez kolejny rok. W pokoju obok ktoś słuchał jazzu. Gdzieś dalej jakaś dziewczyna kłóciła się z mamą, gdzie postawić kosz na pranie. Co chwila dzwoniła winda, kiedy ktoś wsiadał czy wysiadał. Nie przeszkadzało mi to. Podobał mi się ten dźwięk. Świadomość, że dokoła są ludzie, do​da​wała mi otu​chy. – Chcesz, żebym roz​pa​ko​wała ubra​nia? – spy​tała mama. – Nie, nie trze​ba – od​parłam. Chciałam zro​bić to sama, po​czuć, że to na​prawdę jest mój pokój. – To przy​najm​niej pościelę ci łóżko. Kie​dy na​deszła chwi​la pożegna​nia, po​czułam, że nie je​stem go​to​wa. Wcześniej myślałam, że będę, ale nie. Tata stał przy drzwiach, wspar​ty pod bio​dra. W tym świe​tle jego włosy wyglądały na całkiem siwe. – No, mu​si​m y się zbie​rać, jeśli chce​m y zdążyć przed go​dzi​na​m i szczy​tu – po​wie​dział. Mama od​parła z lek​kim roz​drażnie​niem: – Zdążymy. Kiedy patrzyłam na nich, miałam niemal wrażenie, że nigdy się nie rozwiedli, że nadal jesteśmy rodziną. Ogarnęło mnie po​czu​cie wiel​kiej wdzięczności. Nie wszystkie rozwody tak wyglądają. Starali się ze względu na Stevena i mnie, ale nie kryli się z tym. Nadal łączyło ich jakieś uczucie, a co najważniejsze: kochali nas. Ta miłość sprawiała, że potrafili działać razem w takich sytuacjach jak dzi​siaj. Uściskałam tatę i z zaskoczeniem odkryłam, że w jego oczach błyszczą łzy. Nigdy nie wiedziałam, żeby płakał. Mama

objęła mnie szyb​ko, prze​lot​nie, ale wie​działam, że in​a​czej w ogóle by mnie nie wypuściła. – Pamiętaj, zmie​niaj pościel przy​najm​niej dwa razy w mie​siącu – po​wie​działa. – Do​brze. – I sta​raj się ście​lić rano łóżko. Pokój będzie ład​niej wyglądał. – Do​brze – powtórzyłam. Mama po​pa​trzyła na dru​gi ko​niec po​ko​j u. – Szko​da tyl​ko, że nie po​zna​liśmy two​j ej koleżanki. Przez cały czas Je​re​m i sie​dział na biur​ku ze spusz​czoną głową i bawił się te​le​fo​nem. Tata za​py​tał: – Je​re​m i, ty też wy​cho​dzisz? Gwałtow​nie pod​niósł wzrok. – Za​m ie​rzałem za​brać Bel​ly na obiad. Mama rzuciła mi znaczące spojrzenie. Wiedziałam, o czym myśli. Parę dni wcześniej zrobiła mi długi wykład na temat poznawania nowych osób i przestrzegała, żebym nie spędzała czasu wyłącznie z Jeremim. „Życie studenckie dziew​czyn, które mają chłopaków, jest bar​dzo ogra​ni​czo​ne”. Obie​całam, że ja nie będę jedną z ta​kich dziew​czyn. – Tyl​ko wróćcie o przy​zwo​itej po​rze – ostrzegł tata groźnym to​nem. Po​czułam, że robię się czer​wo​na. Tym razem moja mama spojrzała na tatę – w taki sposób, że poczułam się jeszcze gorzej. Ale Jeremi powiedział tyl​ko, jak to on, na zupełnym lu​zie: – No ja​sne. Jilian poznałam, wracając z obiadu. Jeremi odprowadził mnie pod drzwi akademika. Wsiadłam do windy i od razu ją rozpoznałam – ze zdjęć stojących na komodzie. Miała kręcone brązowe włosy i była bardzo niska, na fotografiach nie wyglądała na aż tak niską. Zastanawiałam się, co powiedzieć. Pozostałe dziewczyny wysiadły na piątym piętrze i zo​stałyśmy same. Odchrząknęłam i za​py​tałam: – Prze​pra​szam, ty je​steś Jil​lian Ca​pel? – Tak – od​parła wyraźnie za​sko​czo​na. – Isa​bel Con​klin. Dzie​li​m y pokój. Zastanawiałam się, czy ją uściskać, czy może podać dłoń. Ale nie zrobiłam ani tego, ani tego, bo ona tylko wpa​try​wała się we mnie. – A, cześć. Jak się masz? – Nie cze​kając na od​po​wiedź, dodała: – Właśnie byłam na obie​dzie z ro​dzi​ca​m i. Później zorientowałam się, że Jillian często pyta „Jak się masz?”, ale nigdy nie traktuje tego jak pytania, tylko ra​czej taki sposób roz​poczęcia roz​m o​wy. – W porządku – od​parłam. – Ja też byłam na obie​dzie. Wy​siadłyśmy z win​dy. Serce waliło mi z podekscytowania, myślałam sobie: „Łał, to jest moja współspaczka”. Miałam dzielić z nią pokój przez cały nadchodzący rok. Myślałam o niej od chwili, gdy dostałam pismo z akademika. Jillian Capel z Waszyngtonu, niepaląca. Wyobrażałam sobie, jak będziemy plotkować długo w nocy, dzielić się sekretami, butami i po​pcor​nem z mi​kro​falówki. Kie​dy zna​lazłyśmy się w po​ko​j u, Jil​lian usiadła na łóżku i za​py​tała: – Masz chłopa​ka? – Tak. Też tu studiuje – odparłam, wsuwając dłonie pod pośladki. Miałam ochotę od razu przejść do dziewczęcych po​ga​duch i zacząć two​rze​nie bli​skich więzi. – Ma na imię Je​re​m i. Jest na dru​gim roku. Zerwałam się i chwyciłam zdjęcie stojące na biurku. Zrobiono je w czasie matury. Jeremi miał na nim krawat i był bar​dzo przy​stoj​ny. Nieśmiało podałam zdjęcie Jil​lian. – Na​prawdę niezły – stwier​dziła. – Dzięki. A ty masz chłopa​ka? Przy​taknęła. – W domu. – Faj​nie – po​wie​działam, bo nic in​ne​go nie przyszło mi do głowy. – Jak ma na imię? – Si​m on. Po​nie​waż naj​wy​raźniej nie za​m ie​rzała po​dej​m o​wać wątku, za​py​tałam: – Jak wszy​scy się do cie​bie zwra​cają? Jill? Lil​ly? Czy po pro​stu Jil​lian? – Jil​lian. Cho​dzisz spać wcześnie czy późno? – Późno. A ty? – Wcześnie. – Za​gryzła dolną wargę. – Ale coś się wymyśli. Wstaję też wcześnie. A ty? – Yy, cza​sa​m i.

Nie​na​wi​dziłam wcześnie wsta​wać, nie​na​wi​dziłam naj​bar​dziej na świe​cie. – Słuchasz mu​zy​ki przy na​uce czy wo​lisz ciszę? – Ciszę? Jil​lian wyraźnie ulżyło. – To dobrze. Nie mogę znieść hałasów, kiedy się uczę. Musi być naprawdę cicho. – Zaraz dodała: – Ale nie to żebym była jakąś upier​dliwą pe​dantką. Kiwnęłam głową. Jej obrazki były ustawione pod idealnymi kątami. Kiedy weszłyśmy do pokoju, starannie powiesiła kurtkę na wieszaku. A ja przed wyjściem ledwo zdążyłam posłać łóżko. Zastanawiałam się, czy mój nonszalancki sposób bycia nie będzie jej zbyt​nio działał na ner​wy. Miałam na​dzieję, że nie. Już zamierzałam zrobić jakąś uwagę na ten temat, gdy Jillian włączyła laptop. Zrozumiałam, że w kwestii tworzenia bliskich więzi na dzisiaj koniec. Teraz, kiedy moi rodzice pojechali do domu, a Jeremi wrócił do siebie, czułam się na​prawdę sa​m ot​na. Nie wiedziałam, co robić. Rozpakowałam się i miałam nadzieję, że razem pójdziemy poznać inne dziewczyny. Ale Jil​lian stu​kała w kla​wia​turę. Cza​to​wała z kimś, pew​nie z chłopa​kiem. Wyjęłam z to​reb​ki te​le​fon i na​pi​sałam do Je​re​m ie​go: „Wrócisz po mnie?”. Wie​działam, że wróci. Następnego wieczoru opiekunka naszego akademika urządziła spotkanie integracyjne i kazała przynieść jakiś przedmiot, który najlepiej nas charakteryzuje. Wybrałam okulary pływackie. Dziewczyny przyniosły pluszowe zwie​rza​ki i zdjęcia w ram​kach, a jed​na, mo​del​ka, swo​j e port​fo​lio. Jil​lian – lap​top. Siedziałyśmy w kręgu, naprzeciwko mnie Joy, tuląca w ramionach puchar za wygraną w stanowych rozgrywkach w piłce nożnej. Byłam pod wrażeniem. Bardzo chciałam się z nią zaprzyjaźnić, od poprzedniego wieczoru, kiedy to ucięłyśmy sobie pogawędkę w łazience, wystrojone w piżamy i czepki kąpielowe. Joy była niewysoka, miała piaskowo blond włosy do uszu i jasne oczy. Nie malowała się. Była mocnej budowy i emanowała tą pewnością siebie, typową dla dziew​czyn upra​wiających spor​ty opar​te na bez​pośred​niej ry​wa​li​za​cji. – Jestem Joy – powiedziała. – Moja drużyna piłkarska wygrała stanowe rozgrywki. Jeżeli któraś z was lubi piłkę nożną, może zor​ga​ni​zu​j e​m y drużynę. Kie​dy przyszła moja ko​lej, po​wie​działam: – Mam na imię Isa​bel. Lubię pływać. Joy uśmiechnęła się do mnie. Zawsze sądziłam, że studia to będzie to. Masa przyjaciół, poczucie przynależności do jakiegoś miejsca. Nie przy​pusz​czałam, że okaże się to ta​kie trud​ne. Myślałam, że czekają mnie imprezy, spotkania integracyjne, nocne wyprawy do baru. Przyjechałam tu cztery dni temu i jeszcze nie robiłam żadnej z tych rzeczy. Chodziłam z Jillian do stołówki i to wszystko. Jillian głównie rozmawiała przez telefon ze swoim chłopakiem lub ślęczała przed komputerem. Ani słowa na temat wypadów do klu​bu czy im​prez w brac​twach. Po​dej​rze​wałam, że Ju​lian jest po​nad tym. Ale ja nie byłam. I Taylor też nie. Odwiedziłam ją raz. Ona i jej współspaczka przywodziły na myśl dwa groszki w super- modnym designerskim strączku. Chłopak współspaczki należał do bractwa, mieszkał poza terenem kampusu. Taylor powiedziała, że zadzwoni do mnie, jeśli wyskoczy jakaś fajna impreza, lecz do tej pory nie dzwoniła. Taylor czuła się na uczelni jak złota rybka w nowiusieńkim akwarium. A ja nie. Wcześniej powiedziałam Jeremiemu, że spotkamy się raczej dopiero w weekend, bo na pewno będę zajęta poznawaniem nowych ludzi i za​cieśnia​niem więzi z koleżanką z po​ko​j u. Nie chciałam te​raz tego odwoływać. Nie chciałam być taka. W czwartek kilka dziewczyn zebrało się na małą popijawę w pokoju Joy. Słyszałam ich głosy na korytarzu. Właśnie wypełniałam planer, wpisując starannie wszystkie zajęcia i tak dalej. Jillian siedziała w bibliotece. Na razie miałyśmy dopiero jedne zajęcia, więc naprawdę nie wiem, co ona tam robi. Ale i tak żałowałam, że nie zaproponowała mi, żebym z nią poszła. Jeremi pytał, czy ma po mnie przyjechać, ale nie chciałam, bo miałam nadzieję, że dostanę jakieś za​pro​sze​nie. Ale na ra​zie spędzałam czas w to​wa​rzy​stwie pla​nera. Ale na​gle Joy zaj​rzała do środ​ka – po​dob​nie jak po​zo​stałe dziew​czy​ny miałam drzwi za​wsze uchy​lo​ne. – Isa​bel, chodź do nas. – Su​per! – krzyknęłam i dosłownie wy​sko​czyłam z łóżka. Po​czułam przypływ na​dziei i pod​eks​cy​to​wa​nia. Może za chwilę po​znam świet​ne oso​by? Były tam: Joy, jej współspaczka Anika, Molly, której pokój znajdował się na końcu korytarza, i Shay, ta modelka. Siedziały na podłodze, pośrodku stała wielka butla napoju gazowanego – tyle że zawartość nie wyglądała na napój gazowany. Miała barwę brązowawo-żółtawą – przypuszczałam, że to tequila. Unikałam tequili, od kiedy tak strasznie schlałam się w Co​usins po​przed​nie​go lata. – Chodź, siadaj – powiedziała Joy, poklepując podłogę obok miejsca, w którym sama siedziała. – Gramy w „nigdy nie”. Grałaś w to kie​dyś?

– Nie – od​parłam, sia​dając obok niej. – Chodzi o to, że kiedy nadchodzi twoja kolej, mówisz „nigdy nie…” – tu Anika powiodła wzrokiem po twarzach ze​bra​nych – nie kręciłam z kimś ze mną spo​krew​nio​nym. Za​chi​cho​tałyśmy. – A jeśli któraś po​wie coś, co w two​im przy​pad​ku jest prawdą, mu​sisz się napić – dokończyła Mol​ly, ssąc kciuk. – Za​czy​nam – oznaj​m iła Joy, po​chy​lając się do przo​du. – Nig​dy nie… ściągałam na spraw​dzia​nach. Shay chwy​ciła bu​telkę i upiła łyk. – No co? Praca modelki jest bardzo czasochłonna, nie miałam kiedy się uczyć – powiedziała i znów wybuchłyśmy śmie​chem. Następna była Mol​ly. – Nig​dy nie zro​biłam tego w miej​scu pu​blicz​nym! Tym ra​zem bu​tel​ka tra​fiła do Joy. – To było w par​ku – wyjaśniła. – Robiło się ciem​no. Ra​czej nikt nas nie wi​dział. – A to​a​le​ta w re​stau​ra​cji się li​czy? – spy​tała Shay. Po​czułam, że się czer​wie​nię. Bałam się chwili, gdy nastąpi moja kolej. Miałam na koncie niewiele doświadczeń. Moje „nigdy nie” można by wy​m ie​niać pew​nie przez całą noc. – Nig​dy nie robiłam tego z Cha​dem z trze​cie​go piętra! – po​wie​działa Mol​ly i zaczęła chi​cho​tać. Joy rzu​ciła w nią po​duszką. – To nie fair! Po​wie​działam ci o tym w ta​j em​ni​cy. – Pij! Pij! Pij! – za​krzyknęłyśmy chóral​nie. Joy posłusznie wypiła, otarła usta i po​wie​działa: – Two​j a ko​lej, Isa​bel. Na​gle zaschło mi w ustach. – Nig​dy nie… – „upra​wiałam sek​su”, po​wie​działam w myślach. – …grałam w tę grę – dokończyłam de​spe​rac​ko. Wyraźnie wyczuwałam rozczarowanie Joy. Może ona też miała ochotę się ze mną zaprzyjaźnić, a teraz zmieniła zda​nie. Ani​ka zaśmiała się z uprzej​m ości, po czym wszyst​kie dziew​czy​ny napiły się po ko​lei. Joy zaczęła ko​lejną rundę. – Nig​dy nie pływałam nago w oce​anie. Za to w ba​se​nie tak! Nie, tego też nigdy nie robiłam. Chociaż prawie, kiedy miałam piętnaście lat, z Camem Cameronem. Ale to raczej się nie li​czyło. Mol​ly po​wie​działa: – Nig​dy nie cho​dziłam z dwie​m a oso​ba​m i z tej sa​m ej ro​dzi​ny. Sięgnęłam po bu​telkę. – Z braćmi? – spy​tała Joy, na​gle bar​dzo za​in​try​go​wa​na. – Czy z bra​tem i siostrą? Za​krztu​siłam się, a po​tem od​parłam: – Z braćmi. – Bliźnia​ka​m i? – do​cie​kała Shay. – Jed​no​cześnie? – spy​tała Mol​ly. – Nie, nie jed​no​cześnie. I nie są bliźnia​ka​m i – wyjaśniłam. – Jest między nimi rok różnicy. – Ale nu​m er z cie​bie – stwier​dziła Joy, rzu​cając mi pełne uzna​nia spoj​rze​nie. Po​tem Shay po​wie​działa: – Nig​dy ni​cze​go nie ukradłam. Joy wzięła łyk. Kiedy zobaczyłam minę Aniki, musiałam wciągnąć policzki, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Wymieniłyśmy spoj​rze​nia. Czasami spotykałam Joy w łazience czy pokoju do nauki, rozmawiałyśmy, ale nigdy nie zbliżyłyśmy się do siebie. Z Jil​lian również nie udało mi się za​przy​j aźnić, ale oka​zała się dobrą współspaczką. Najbliżej zaprzyjaźniłam się z Aniką. Chociaż byłyśmy rówieśnicami, wzięła mnie pod swoje skrzydła jak młodszą siostrę i w tym przypadku jakoś nie miałam nic przeciwko temu. Anika była zbyt fajna, żeby robić z tego problem. Pachniała tak, jak wyobrażałam sobie, że muszą pachnieć kwiaty rosnące na piaszczystej ziemi. Potem odkryłam, że to był olejek do włosów. Prawie nigdy nie plotkowała, nie jadła mięsa i była tancerką. Bardzo ją za to wszystko po​dzi​wiałam. Żałowałam, że nie zamieszkamy w jednym pokoju. Teraz już do końca życia miałam mieć tylko jednego współspa​cza – Je​re​m ie​go, mo​j e​go przyszłego męża.

roz​dział sie​dem​na​sty

Następnego dnia obudziłam się wcześnie, wzięłam prysznic, wyrzuciłam klapki i przygotowałam się do wyjścia – po raz ostatni w tym miejscu. Nie włożyłam pierścionka, tak na wszelki wypadek. Schowałam go do zapinanej na suwak kieszonki w torebce. Mój tata wprawdzie nie był zbyt spostrzegawczy, jeśli chodzi o damskie ozdóbki, więc pewnie by nie za​uważył, ale wolałam za​cho​wać ostrożność. Przyjechał o dziesiątej. Jeremi przyszedł pomóc przy wyprowadzce. Nawet nie musiałam dzwonić, zjawił się w moim po​ko​j u o dzie​wiątej trzy​dzieści, z kawą i pączka​m i dla taty. Poszłam pożegnać się z dziew​czy​na​m i. Ści​skałyśmy się i życzyłyśmy so​bie wspa​niałych wa​ka​cji. Lor​rie po​wie​działa: – Do zo​ba​cze​nia w sierp​niu. A Ju​les: – W przyszłym roku mu​si​m y częściej się spo​ty​kać. Na końcu pożegnałam się z Aniką. Na​wet trochę się wzru​szyłam. Ani​ka uści​skała mnie i po​wie​działa: – Wy​lu​zuj. Spo​tka​m y się na we​se​lu. Prze​każ Tay​lor, że odezwę się do niej w spra​wie na​szych su​kien. Zaśmiałam się. Tay​lor na pew​no będzie za​chwy​co​na. Kiedy już zapakowaliśmy wszystko do samochodu, tata zabrał nas na obiad. Miejsce nie było szczególnie ele​ganc​kie, ale przy​j em​ne, taka bez​pre​ten​sjo​nal​na swoj​ska knaj​pa ze skórza​ny​m i ka​na​pa​m i i zakąska​m i z ma​ry​nat. – Zamówcie, na co ma​cie ochotę – po​wie​dział tata, zaj​m ując miej​sce w jed​nym z boksów. Jeremi i ja usiedliśmy naprzeciwko. Zajrzałam do menu i wybrałam stek, bo był najtańszy. Tata nie był ubogi, ale jakoś szczególnie majętny też nie. Po​deszła do nas kel​ner​ka, tata zamówił łoso​sia, a Je​re​m i po​wie​dział: – Po​proszę an​try​kot, śred​nio wy​smażony. To była najdroższa potrawa w całym menu. Kosztowała trzydzieści osiem dolarów. Zerknęłam na Jeremiego i pomyślałam, że pewnie nawet nie spojrzał na cenę. Nigdy nie musiał tego robić, wszystkie rachunki płacił jego tata. Ale z pewnością zmieni się to po naszym ślubie. Koniec przepuszczania kasy na wymyślne steki czy klasyczny model jor​danów. – Co za​m ie​rzasz po​ra​biać tego lata? – spy​tał tata Je​re​m ie​go. Jeremi popatrzył na mnie, potem na tatę i znowu na mnie. Lekko pokręciłam głową. Już widziałam w wyobraźni, jak pro​si tatę o błogosławieństwo. Wca​le mi się ta wi​zja nie po​do​bała. Nie mógł się do​wie​dzieć przed mamą. – Tak jak w zeszłym roku idę na prak​ty​ki do fir​m y ojca – od​parł Je​re​m i. – To do​brze. Nie będziesz się nu​dził. – Ja​sne. Po​tem tata spoj​rzał na mnie. – A ty, Bel​ly? Zno​wu chcesz kel​ne​ro​wać? Wy​ssałam przez słomkę reszt​ki z dna szklan​ki. – Tak. W przyszłym tygodniu pójdę porozmawiać z szefem. Zawsze potrzebują latem pomocy, więc powinno się udać. Wiedziałam, że w związku ze zbliżającym się ślubem powinnam pracować dwa razy, nie, nawet trzy razy tyle, co nor​m al​nie. Potem dostaliśmy rachunek. Widziałam, jak tata zmrużył oczy i z niedowierzaniem zbliżył do nich kartkę. Miałam na​dzieję, że Je​re​m i ni​cze​go nie za​uważy. I nie za​uważył, ale wte​dy pomyślałam, że jed​nak wolałabym, aby za​uważył. Zawsze czułam się z tatą najbliżej, kiedy jechaliśmy jego miniwanem, ja na przednim siedzeniu, patrząc na jego pro​fil, a z od​twa​rza​cza le​ciał Bill Evans. Tym ra​zem je​cha​liśmy w całko​wi​tym mil​cze​niu. Tata nucił so​bie pod no​sem.

W końcu za​gaiłam: – Tato? – Hm? Miałam taką straszną ochotę mu powiedzieć. Chciałam podzielić się z nim tą wiadomością, w tym doskonałym momencie, gdy ja nadal byłam jego małą córeczką zajmującą siedzenie pasażera, a on kierowcą. Ta chwila wyłącznie między nami. Już od dawna nie mówiłam do niego „tatusiu”, ale nadal nazywałam go tak w swoim sercu. „Tatusiu, wy​chodzę za mąż”. – Nie, nic – po​wie​działam w końcu. Nie mogłam tego zro​bić. Naj​pierw mu​siałam po​wia​do​m ić mamę. Zno​wu zaczął nucić. „Niedługo się do​wiesz, tato”.

roz​dział osiem​na​sty

Sądziłam, że trochę potrwa, zanim dostosuję się do życia w domu po całym roku na uczelni, okazało się jednak, że bardzo szybko powróciłam do dawnego rytmu. Nie minął tydzień, a zdążyłam się rozpakować, co dzień schodziłam na wczesne śniadania w towarzystwie mamy i kłóciłam się z bratem z powodu łazienki. Owszem, byłam bałaganiarą, ale Ste​ven nada​wał pojęciu bałaga​niarstwa całko​wi​cie nowy wy​m iar. Przy​pusz​czam, że to ro​dzin​ne. Do​stałam pracę w Behrs i brałam wszyst​kie możliwe zmia​ny, cza​sem na​wet po dwie dzien​nie. W wieczór poprzedzający nasz wyjazd do Cousins w związku z uroczystością na cześć Susanny rozmawiałam z Jeremim przez telefon o sprawach związanych ze ślubem. Przedstawiłam mu kilka pomysłów Taylor. Wszystkie mu się po​do​bały, za​pro​te​sto​wał jed​nak sta​now​czo, gdy usłyszał o cieście mar​chew​ko​wym. – Chcę cia​sto cze​ko​la​do​we – oznaj​m ił. – Z na​dzie​niem ma​li​no​wym. – Może zamówimy jedna warstwę marchewkową, a drugą czekoladową? – zaproponowałam, przyciskając telefon do ra​m ie​nia. – Słyszałam, że jest taka możliwość. Siedziałam na podłodze, licząc napiwki. Nie zdążyłam nawet się przebrać, chociaż na bluzce widniały tłuste plamy, ale byłam tak wykończo​na, że nie miałam siły. Zdo​byłam się je​dy​nie na to, żeby poluźnić kra​wat. – Cia​sto cze​ko​la​do​wo-ma​li​no​wo-mar​chew​ko​we? – Z po​lewą se​rową – do​rzu​ciłam. – Zda​j e się, że w re​zul​ta​cie otrzy​m a​m y bar​dzo złożony smak, ale okej, cze​m u nie. Uśmiechnęłam się do siebie, nie przerywając liczenia drobniaków. Od przyjazdu do domu Jeremi oglądał sporo pro​gramów ku​li​nar​nych. – Hm, przede wszystkim musimy mieć czym za nie zapłacić – zauważyłam. – Biorę wszystkie możliwe zmiany, ale na razie udało mi się zebrać dopiero sto dwadzieścia dolarów. Taylor mówi, że torty weselne naprawdę sporo kosztują. Może poproszę jej mamę. Pani Jewel piecze doskonałe ciasta. I tak nie moglibyśmy zamówić czegoś bardzo wymyślne​go. Je​re​m i mil​czał przez chwilę. W końcu po​wie​dział: – Nie je​stem pe​wien, czy po​win​naś pra​co​wać jako kel​ner​ka. – Co ty opo​wia​dasz? Po​trze​bu​j e​m y pie​niędzy. – Ala ja mam kasę po ma​m ie. Mo​gli​byśmy wydać ją na ślub. Nie po​do​ba mi się, że tak ciężko ha​ru​j esz. – Ty też pra​cu​j esz! – Ale w biurze. To łatwa praca. Nie męczę się nawet w połowie tak jak ty. Siedzę sobie wygodnie, a ty wypruwasz z sie​bie fla​ki i bie​rzesz po dwie zmia​ny. To nie​spra​wie​dli​we. – Jeśli mówisz tak dla​te​go, że je​stem dziew​czyną, a ty fa​ce​tem, to… – Wca​le nie o to mi cho​dzi. Po pro​stu nie ro​zu​m iem, po co tak ciężko pra​cu​j esz, sko​ro mam pie​niądze na kon​cie. – Chy​ba usta​li​liśmy, że urządzi​m y we​se​le za swo​j e pie​niądze. – Pogrzebałem trochę w internecie i zdaje się, że to kosztuje znacznie więcej, niż nam się wydawało. Nawet jeśli we​se​le będzie skrom​ne, trze​ba zapłacić za je​dze​nie, na​po​j e i kwia​ty. Ślub bie​rze się tyl​ko raz w życiu, Bel​ly. – To praw​da. – Moja mama na pew​no chętnie by się dołożyła. Nie sądzisz? – Pew​nie tak… Susanna z pewnością nie tylko by się dołożyła, lecz również czuwałaby nad każdym kolejnym etapem przygotowań – kupnem sukni, wyborem kwiatów i jedzenia, i tak dalej. Wszystkiego by dopilnowała. Zawsze wyobrażałam sobie, jak na moim ślu​bie sie​dzi obok mamy w ele​ganc​kim ka​pe​lu​szu na głowie. Bar​dzo ładny ob​ra​zek. – Skorzystajmy więc z jej pomocy. Poza tym przygotowania do ślubu zajmą ci mnóstwo czasu. Będę starał się pomagać, ale od dziewiątej do siedemnastej muszę być w pracy. Do tych wszystkich gości od kwiatów i cateringu trze​ba dzwo​nić w ciągu dnia. Ja nie mogę.

Naprawdę byłam pod wrażeniem, że o tym wszystkim pomyślał. Podobała mi się ta jego strona, zapobiegliwość, tro​ska o stan mo​j e​go zdro​wia. Nie​daw​no skarżyłam mu się na od​ci​ski. – Omówimy to dokład​niej, kie​dy po​wie​m y ro​dzi​com. Do​brze? – Nadal się de​ner​wu​j esz? – za​py​tał. Starałam się za bardzo o tym nie myśleć. W pracy skupiałam się na podawaniu koszyczków z chlebem, dolewaniu kawy i krojeniu sernika. Nawet cieszyłam się z tych podwójnych zmian, bo przynajmniej nie siedziałam w domu pod ob​strzałem bacz​nych spoj​rzeń mamy. Od po​wro​tu nie nosiłam pierścion​ka. Wyj​m o​wałam go tyl​ko w nocy, w swo​im po​ko​j u. – Denerwuję się – odparłam – ale chciałabym wreszcie to ogłosić. Dopiero wtedy poczuję prawdziwą ulgę. Nie​na​widzę trzy​m ać cze​goś w ta​j em​ni​cy przed mamą. – Wiem. Spoj​rzałam na ze​gar. Dwu​na​sta trzy​dzieści. – Wyjeżdżamy jutro wcześnie rano, więc chyba powinnam się położyć. – Po chwili wahania zapytałam: – Jedziesz z tatą? I co z Con​ra​dem? – Nie mam pojęcia. Nie roz​m a​wiałem z nim. Przy​pusz​czam, że przy​le​ci do​pie​ro ju​tro. O ile w ogóle się pokaże. Sama nie wie​działam, czy czuję roz​cza​ro​wa​nie, czy może ulgę. Może to i to jed​no​cześnie. – Pew​nie nie – stwier​dziłam. – Z Con​ra​dem nig​dy nic nie wia​do​m o. Może przy​j e​dzie, może nie. – Dodał: – Nie za​po​m nij pierścion​ka. – Nie za​pomnę. Potem rozłączyliśmy się. Długo nie mogłam zasnąć. Chyba się bałam. Bałam się, że Conrad jednak przyjedzie. I że nie przy​j e​dzie.

roz​dział dzie​więtna​sty

Wstałam, zanim zadzwonił budzik. A zanim wstał Steven, miałam już na sobie nową sukienkę. I pierwsza siedziałam w sa​m o​cho​dzie. Sukienka była uszyta z jedwabnego szyfonu w kolorze lawendowym. Miała obcisłą górę na cienkich ramiączkach i szeroką spódnicę, tego rodzaju, w jakich można wirować dokoła niczym bohaterki musicali. Takich z wczesnych lat sześćdziesiątych. Zobaczyłam ją w lutym na wystawie, kiedy nie dałoby się nosić jej bez grubych rajstop. Ale rajstopy kompletnie do niej nie pasowały. Zapłaciłam kartą taty, tą przeznaczoną na awaryjne sytuacje, której nigdy wcześniej nie używałam. Przez cały ten czas su​kien​ka wi​siała w sza​fie, na​wet nie roz​pa​ko​wałam jej z fo​lii. Na mój wi​dok mama uśmiechnęła się sze​ro​ko i po​wie​działa z za​chwy​tem: – Pięknie wyglądasz. Beck na pew​no spodo​bałaby się ta su​kien​ka. Ste​ven zaś stwier​dził: – Nieźle. Dygnęłam. Strój zo​bo​wiązuje. Pro​wa​dziła mama, ja zajęłam miej​sce z przo​du. Steven spał z tyłu, z otwartymi ustami. Miał na sobie koszulę i spodnie w kolorze khaki. Mama też bardzo ładnie wyglądała w swo​im gra​na​to​wym spodnium i kre​m o​wych czółen​kach. – Con​rad na pew​no dzi​siaj przy​j e​dzie, praw​da? – za​py​tała. – To ty masz z nim kon​takt, nie ja – od​parłam. Położyłam gołe sto​py na de​sce roz​dziel​czej. Buty na ob​ca​sach zo​sta​wiłam na podłodze. Mama spoj​rzała w lu​ster​ko i po​wie​działa: – Ostatnio rozmawiałam z nim kilka tygodni temu, ale jestem pewna, że przyjedzie. To zbyt ważna uroczystość. – Po​nie​waż nic nie mówiłam, zerknęła na mnie i spy​tała: – Chy​ba zgo​dzisz się ze mną? – Przy​kro mi, ale nie robiłabym so​bie zbyt wiel​kich na​dziei. Sama nie wiem, dla​cze​go po pro​stu nie przy​taknęłam. Nie wiem, dla​cze​go nie umiałam się na to zdo​być. Bo przecież szczerze wierzyłam, że Conrad przyjedzie. Czy w przeciwnym razie tego ranka ułożyłabym włosy tak starannie? Czy ogoliłabym nogi dwa razy, tak na wszelki wypadek? Czy włożyłabym tę sukienkę i buty na obcasach, od których już roz​bo​lały mnie nogi, gdy​bym nie wie​rzyła, że Con​rad przy​j e​dzie? Nie. Tak na​prawdę nie tyl​ko w to wie​rzyłam. Ja wie​działam. – Miałaś ostat​nio ja​kieś wieści od Con​ra​da, Lau​rel? – za​py​tał mamę pan Fi​sher. Sta​liśmy na par​kin​gu przed ośrod​kiem po​m o​cy dla ko​biet: pan Fi​sher, Ste​ven, mama i ja. Goście wcho​dzi​li do środ​ka. Pan Fi​sher spraw​dził dwa razy – Con​ra​da tam nie było. Mama potrząsnęła głową. – Nie. Roz​m a​wia​liśmy w zeszłym mie​siącu. Mówił, że się wy​bie​ra. – Może się spóźni. Zaj​m ie​m y miej​sce dla nie​go – za​pro​po​no​wałam. – Le​piej już tam pójdę – po​wie​dział Je​re​m i. Miał przyjąć ta​bliczkę upa​m iętniającą ten dzień. Od​pro​wa​dzi​liśmy go wzro​kiem. Po​tem pan Fi​sher po​wie​dział: – Może też po​win​niśmy wejść do środ​ka. Miał bar​dzo przygnębioną minę. Na jego po​licz​kach wid​niały zacięcia po go​le​niu. – Do​brze – po​wie​działa mama, pro​stując ple​cy. – Bel​ly, może za​cze​kasz tu​taj jesz​cze chwilę?

– Ja​sne – od​parłam. – Idźcie, idźcie. Kie​dy po​szli, usiadłam na mur​ku. Nogi wresz​cie prze​stały mnie boleć. Od​cze​kałam jesz​cze dzie​sięć mi​nut, ale po​nie​waż Con​rad się nie po​j a​wił, w końcu wstałam. A więc jed​nak nie przy​j e​chał.

roz​dział dwu​dzie​sty CON​RAD

Zobaczyłem ją, zanim ona zobaczyła mnie. Siedziała w pierwszym rzędzie, obok taty, Laurel i Stevena. Miała włosy upięte do tyłu, podniesione po bokach. Nigdy wcześniej nie nosiła takiej fryzury. Była ubrana w jasnofioletową sukienkę. Wyglądała dojrzale. Przyszło mi do głowy, że wydoroślała przez ten czas, kiedy jej nie widziałem, że prawdopodobnie zmieniła się i już jej nie poznam. Ale kiedy wstała, żeby klaskać razem z innymi, zobaczyłem plaster na jej ko​st​ce. To była ona, ta sama Bel​ly. Ciągle po​pra​wiała spin​ki we włosach. Jed​na ciągle się wy​su​wała. Mój samolot przyleciał z opóźnieniem i chociaż jechałem bardzo szybko, i tak nie zdążyłem na czas. Kiedy wszedłem, Jeremi właśnie rozpoczynał przemowę. Obok taty było wolne miejsce, ale zostałem z tyłu. Zobaczyłem, jak Lau​rel nie​spo​koj​nie wo​dzi wzro​kiem dokoła. Nie za​uważyła mnie. Kobieta z ośrodka pomocy wstała i podziękowała wszystkim za przybycie. Mówiła o tym, jak wspaniałą osoba była moja mama, jak bardzo oddaną ośrodkowi, z jakim zaangażowaniem zbierała pieniądze i informowała lokalną społeczność. Powiedziała, że mama była prawdziwym darem. Zabawne, wiedziałem, że mama działała w tym ośrodku, ale nie miałem pojęcia, że była taka zaangażowana. Poczułem lekkie wyrzuty sumienia, przypomniawszy sobie, jak raz poprosiła mnie o pomoc przy zorganizowaniu niedzielnego śniadania. Zbyłem ją, wykręcając się, że mam coś do zro​bie​nia. Po​tem Je​re​m i pod​niósł się i wszedł na po​dium. – Dziękuję, Mono – powiedział. – Dzisiejszy dzień znaczy wiele dla mojej rodziny, wiem, że znaczyłby nawet więcej dla mamy. Ten ośrodek zajmował bardzo ważne miejsce w jej życiu. Nawet daleko od Cousins zawsze o was myślała. I kochała kwiaty. Mawiała, że bez nich nie potrafiłaby oddychać. Czułaby się bardzo zaszczycona, wiedząc, że urządzi​liście ogród na jej pamiątkę. To była dobra mowa. Mama na pewno byłaby dumna z Jeremiego. A ja wiedziałem, że powinienem stać teraz obok bra​ta. Na pew​no by jej się to spodo​bało. Róże też. Patrzyłem, jak Jeremi wraca na swoje miejsce obok Belly. Jak ujmuję jej rękę. Poczułem ucisk w żołądku. Cofnąłem się i scho​wałem za ko​bietą w sze​ro​kim ka​pe​lu​szu. To był błąd. Przy​j azd tu​taj był poważnym błędem.

roz​dział dwu​dzie​sty pierw​szy

Kiedy skończyły się przemówie​nia, wszy​scy prze​szli do ogro​du. – Ja​kie kwia​ty chcesz mieć na ślu​bie? – spy​tał ci​cho Je​re​m i. Uśmiechnęłam się. – Ja​kieś ładne? Co ja wie​działam o kwia​tach? Co ja w ogóle wie​działam o ślu​bach? Byłam tyl​ko na dwóch, mo​j ej ku​zyn​ki Beth, jako mała dziewczynka, sypałam kwiaty w orszaku, i naszych sąsiadów. Ale podobała mi się ta gra. Trochę udawana, a mimo to praw​dzi​wa. W tym momencie go zobaczyłam. Stał z tyłu, w szarym garniturze. Uniósł rękę i pomachał. Ja uniosłam swoją, ale nie po​ru​szyłam nią. Nie byłam w sta​nie. Jeremi odchrząknął. Podskoczyłam. Zupełnie o nim zapomniałam. Na te kilka sekund zapomniałam o całym świe​cie. Potem pan Fisher podszedł do Conrada, objęli się. Moja mama również go uściskała, Steven zaszedł od tyłu i walnął w ple​cy. Kie​dy Je​re​m i się z nim przy​wi​tał, na​deszła moja ko​lej. Po​deszłam i po​wie​działam: – Cześć. Nie wie​działam, co zro​bić z rękami, więc trzy​m ałam je opusz​czo​ne wzdłuż boków. – Cześć – od​parł Con​rad. A potem otworzył szeroko ramiona i rzucił mi spojrzenie, które można by nazwać prowokującym. Zawahałam się, ale w końcu podeszłam do niego. Zatrzasnął mnie w niedźwiedzim uścisku i podniósł. Pisnęłam, przytrzymując spódnicę. Wszyscy zaczęli się śmiać. Kiedy Conrad postawił mnie na ziemi, przysunęłam się bliżej do Jeremiego. Który się nie śmiał. – Con​rad cie​szy się ze spo​tka​nia z młodszą sio​strzyczką – stwier​dził pan Fi​sher jo​wial​nie. Zastanawiałam się, czy on w ogóle wie, że kiedyś chodziliśmy ze sobą. Pewnie nie. To trwało tylko pół roku. Nic w porówna​niu z tym, jak długo już byłam z Je​re​m im. – Jak się miewasz, siostrzyczko? – zapytał Conrad z tym charakterystycznym wyrazem twarzy, trochę roz​ba​wio​nym, trochę złośli​wym. Do​brze znałam tę minę, wi​działam ją wie​le razy. – Świet​nie – od​parłam i spoj​rzałam na Je​re​m ie​go. – Mie​wa​m y się do​praw​dy świet​nie. Je​re​m i nie od​wza​j em​nił spoj​rze​nia. Wyjął z kie​sze​ni te​le​fon i oznaj​m ił: – Umie​ram z głodu. Po​czułam ucisk w żołądku. Czyżby się na mnie gnie​wał? – Zróbmy kil​ka zdjęć w ogro​dzie – za​pro​po​no​wała mama. Pan Fi​sher klasnął w dłonie, po czym za​tarł je, objął Je​re​m ie​go i Con​ra​da i po​wie​dział: – Chcę zdjęcie z małymi Fi​she​ra​m i! Tym ra​zem wszy​scy się zaśmia​li, Je​re​m i również. Zro​bi​liśmy więc zdjęcia na tle ogro​du różane​go Su​san​ny, wszyst​kie możliwe kom​bi​na​cje: Fi​she​ro​wie, Ste​ven, mama i ja, Ste​ven i Je​re​m i. W pew​nym mo​m en​cie Je​re​m i po​wie​dział: – Chcę jed​no tyl​ko z Bel​ly. Poczułam ulgę. Stanęliśmy na tle grządki i na sekundę, zanim moja mama pstryknęła fotkę, pocałował mnie w po​li​czek. – Piękne – po​wie​działa mama. Po​tem dodała: – A te​raz wszyst​kie dzie​cia​ki ra​zem. Stanęliśmy więc razem: Jeremi, Conrad, ja, Steven. Conrad objął Jeremiego i mnie. Jakby czas się cofnął. Wszyscy ra​zem w Co​usins.

Po​j e​chałam z Je​re​m im. Mama i Ste​ven wzięli je​den sa​m ochód, pan Fi​sher i Con​rad je​cha​li każdy swo​im. – Może nie po​win​niśmy ogłaszać tego dzi​siaj – po​wie​działam. – Może le​piej za​cze​kać. Je​re​m i ści​szył mu​zykę. – To zna​czy? Dla​cze​go? – Nie wiem. Może ten dzień po​wi​nien być poświęcony wyłącznie Su​san​nie i ro​dzi​nie. Może po​win​niśmy za​cze​kać. – Nie chcę czekać. Nasz ślub to też sprawa rodzinna. To sprawa naszych dwóch rodzin, które się połączą. – Uśmiechnął się od ucha do ucha, chwycił moją rękę i podniósł wysoko. – Chcę, żebyś nosiła swój pierścionek z dumą. – Noszę go z dumą – od​parłam. – No to zróbmy tak, jak za​m ie​rza​liśmy. – Okej. Kie​dy wjeżdżaliśmy na par​king przed re​stau​racją, Je​re​m i po​wie​dział: – Tyl​ko nie czuj się urażona, jeśli… no wiesz, jeśli on coś po​wie. Za​m ru​gałam. – Kto? – Mój tata. Sama wiesz, jaki jest. Nie bierz jego słów do sie​bie. Do​bra? Kiwnęłam głową. We​szliśmy do środ​ka, trzy​m ając się za ręce. Wszy​scy już sie​dzie​li przy dużym okrągłym sto​le. Usiadłam obok Stevena, Jeremi po mojej lewej stronie. Chwyciłam koszyk z pieczywem, wyjęłam bułeczkę, po​sma​ro​wałam masłem i we​pchnęłam do ust. Ste​ven potrząsnął głową. – Świ​nia – po​wie​dział bezgłośnie. Spoj​rzałam na nie​go i oznaj​m iłam: – Nie jadłam śnia​da​nia. – Zamówiłem przy​staw​ki – po​cie​szył mnie pan Fi​sher. – Dziękuję panu – od​parłam z pełnymi usta​m i. Uśmiechnął się. – Bel​ly, wszy​scy je​steśmy dorośli. Może po​win​naś zwra​cać się do mnie po imie​niu. Żad​nych panów. Je​re​m i ścisnął pod stołem moje udo. Mało bra​ko​wało, a wy​buchłabym śmie​chem. Nagle coś mi przyszło do głowy: czy po ślubie będę musiała mówić do pana Fishera „tato”? Stwierdziłam, że po​win​nam to omówić z Je​re​m im. – Spróbuję – po​wie​działam. Pan Fi​sher spoj​rzał na mnie wy​cze​kująco, więc dodałam: – Ada​m ie. – Utknąłeś w tej Ka​li​for​nii na do​bre. Nig​dy stamtąd się nie ru​szasz? – spy​tał Ste​ven Con​ra​da. – Je​stem tu​taj. – No tak, praktycznie po raz pierwszy od wyjazdu. – Steven dał mu kuksańca w bok i dodał, ściszając głos: – Masz tam dziew​czynę? – Nie – od​parł Con​rad. – Nie mam. Na stole pojawił się szampan. Po chwili wszystkie kieliszki były pełne, a pan Fisher zadzwonił nożem o swój i oznaj​m ił: – Pragnę wznieść to​ast. Moja mama dyskretnie wywróciła oczami. Pan Fisher słynął ze swoich przemówień. No, ale akurat dzisiejsza okazja wręcz wy​m a​gała tego typu ak​cen​tu. – Chciałbym podziękować wszystkim za przybycie na uroczystość upamiętniającą Susannę. To wyjątkowy dzień i cieszę się, że spędza​m y go ra​zem. – Uniósł kie​li​szek. – Za Suz. Moja mama kiwnęła głową. – Za Beck. Trąciliśmy się kieliszkami i wypiliśmy szampana. Jeszcze zanim zdążyłam odstawić kieliszek, Jeremi rzucił mi spoj​rze​nie pod tytułem: „Uwa​ga, to się za​raz sta​nie”. Żołądek wywrócił mi się na drugą stronę. Upiłam jesz​cze je​den łyk i kiwnęłam głową. – Chciałbym coś ogłosić – po​wie​dział Je​re​m i. Wszy​scy cze​ka​li w napięciu. Zerknęłam ukradkiem na Conrada. Trzymał rękę na oparciu krzesła Stevena, zaśmiewali się z czegoś obaj. Sprawiał wrażenie swo​bod​ne​go i roz​luźnio​ne​go. Ogarnęła mnie przemożna chęć, żeby powstrzymać Jeremiego, zatkać mu usta. Wszyscy byli tacy szczęśliwi. Nie chciałam tego psuć. – Ostrzegam, to naprawdę wspaniała wiadomość. – Jeremi uśmiechnął się promiennie, a ja próbowałam przygotować się na to, co za chwilę nastąpi. Pomyślałam, że Jeremi jest zbyt gładki, beztroski. Moja mama nie będzie za​chwy​co​na. – Po​pro​siłem Bel​ly o rękę, a ona się zgo​dziła. Zgo​dziła się! W sierp​niu bie​rze​m y ślub!

Na​gle za​padła całko​wi​ta ci​sza, jak​by ktoś uciął wszyst​kie dźwięki na​raz. Wszyst​ko stanęło w miej​scu. Po​pa​trzyłam na mamę. Jej twarz miała ko​lor po​piołu. Ste​ven za​krztu​sił się wodą. Za​kasz​lał i po​wie​dział: – Co jest? A twarz Con​ra​da nie wyrażała kom​plet​nie nic. Wszyst​ko to zda​wało się całko​wi​cie nie​re​al​ne. Kel​ner przy​niósł przy​staw​ki: kal​m a​ry, kok​tajl kre​wet​ko​wy i ostry​gi. – Są państwo go​to​wi zamówić da​nia główne? – za​py​tał, prze​su​wając rze​czy na sto​le, żeby zro​bić miej​sce. Pan Fi​sher od​parł zdu​szo​nym głosem: – Proszę dać nam jesz​cze kil​ka mi​nut. Spoj​rzał na moją mamę. Wyglądała na kom​plet​nie oszołomioną. Po​pa​trzyła mi pro​sto w oczy i spy​tała: – Je​steś w ciąży? Krew napłynęła mi do twa​rzy. Bar​dziej po​czułam, niż usłyszałam, jak Je​re​m i się krztu​si. Drżącym głosem mama podjęła: – Nie wierzę. Tyle razy roz​m a​wiałyśmy o an​ty​kon​cep​cji! Czułam się potwornie zażenowana. Zerknęłam na pana Fishera czerwonego jak burak, a potem na kelnera, który nalewał wodę do szklanek przy stoliku obok. Nasze oczy się spotkały. Byłam niemal pewna, że chodziliśmy razem na zajęcia z psy​cho​lo​gii. – Mamo, nie je​stem w ciąży! Je​re​m i oznaj​m ił: – Lau​rel, przy​sięgam, nie o to cho​dzi. Mama nie zwróciła na nie​go uwa​gi. Pa​trzyła tyl​ko na mnie. – No to o co? Skąd ten po​m ysł? Nagle w ustach mi zaschło. Przypomniałam sobie, co było bezpośrednim powodem oświadczyn. Ale ta myśl równie szyb​ko umknęła. To już nie miało zna​cze​nia. Te​raz li​czyło się tyl​ko to, że je​steśmy za​ko​cha​ni. – Chce​m y się po​brać – po​wie​działam. – Je​steś za młoda – od​parła bez​barw​nym głosem. – Obo​j e je​steście za młodzi. Je​re​m i od​kaszlnął i wtrącił: – Laur, ko​cha​m y się i chce​m y być ra​zem. – Jesteście przecież razem – warknęła mama. Potem, mrużąc oczy, popatrzyła na pana Fishera. – Wiedziałeś o tym? – Spo​koj​nie, Lau​rel. Oni na pew​no żar​tują. To taki żar​cik, praw​da? Spoj​rze​liśmy na sie​bie z Je​re​m im. – Nie, my nie żar​tu​j e​m y – od​parł. Mama dopiła szam​pa​na i oznaj​m iła: – Nie będzie żad​ne​go ślubu i krop​ka. Obo​j e jesz​cze się uczy​cie, na Boga! To ko​m icz​ne. Pan Fi​sher odchrząknął i po​wie​dział: – Może po​roz​m a​wia​m y o tym, kie​dy skończy​cie stu​dia. – Kil​ka lat po ukończe​niu stu​diów – dodała mama. – Właśnie – zgo​dził się pan Fi​sher. – Tato… – zaczął Je​re​m i. Za​nim zdążył po​wie​dzieć to, co miał do po​wie​dze​nia, wrócił kel​ner. Przez chwilę gapił się na nas z nie​pewną miną, w końcu po​wie​dział: – Może mają państwo ja​kieś py​ta​nia co do menu? Czy dzi​siaj tyl​ko przy​staw​ki? – Po​pro​si​m y o ra​chu​nek – wy​ce​dziła mama. Jedzenie nadal stało na stole, jakoś nikt się nie częstował. Ani nic nie mówił. Moje obawy okazały się słuszne. To był błąd, pomyłka gigantycznych rozmiarów. Nie powinniśmy byli ogłaszać tego w ten sposób. Teraz tworzyli drużynę, wszy​scy prze​ciw​ko nam. My właści​wie nie mie​liśmy pra​wa głosu. Sięgnęłam do torebki i pod osłoną obrusa wsunęłam na palec pierścionek zaręczynowy. Tylko to przyszło mi do głowy. Kie​dy sięgnęłam po szklankę z wodą, Je​re​m i za​uważył pierścio​nek i zno​wu ścisnął moje ko​la​no. Mama też za​uważyła – jej oczy błysnęły nie​bez​piecz​nie, odwróciła wzrok. Pan Fisher zapłacił, tym razem moja mama nie protestowała. Wszyscy wstaliśmy od stołu. Steven prędko zawinął w serwetkę trochę krewetek. I wyszliśmy, ja za mamą, Jeremi za ojcem. Usłyszałam, jak z tyłu Steven szepcze do Con​ra​da: – Wie​działeś o tym? Usłyszałam jeszcze, jak Conrad zaprzecza. Kiedy znaleźliśmy się na zewnątrz, uściskał moją mamę, wsiadł do sa​m o​cho​du i od​j e​chał. Nie obej​rzał się ani razu. Spy​tałam bar​dzo ci​cho:

– Mogłabym do​stać klu​czy​ki? – Po co? Ob​li​załam war​gi i od​parłam: – Muszę wyjąć torbę z książkami z bagażnika. Jadę z Je​re​m im. Za​po​m niałaś? Wi​działam, że z tru​dem pa​nu​j e nad sobą. W końcu po​wie​działa: – Nie, nie do​sta​niesz klu​czyków. Wra​casz z nami. – Ale mamo… Za​nim zdążyłam dokończyć, podała klu​czy​ki Ste​ve​no​wi, zajęła miej​sce z przo​du i za​m knęła drzwi. Rzuciłam Jeremiemu bezradne spojrzenie. Pan Fisher już siedział w samochodzie, Jeremi czekał. Tak bardzo chciałam z nim po​j e​chać. Bałam się wsiąść z mamą do sa​m o​cho​du. Jesz​cze nig​dy nie byłam w tak bez​na​dziej​nej sy​tu​acji. – Wska​kuj, Bel​ly – po​wie​dział Ste​ven. – Nie po​gar​szaj spra​wy. – Le​piej tak zrób – zgo​dził się z nim Je​re​m i. Pod​biegłam do nie​go i moc​no go uści​skałam. – Za​dzwo​nię wie​czo​rem – szepnął w moje włosy. – Jeśli nadal będę żywa – od​parłam również szep​tem. Po​tem ode​rwałam się od nie​go i wsiadłam. Steven uruchomił silnik. Na jego kolanach leżała biała serwetka pełna krewetek. Mama uchwyciła moje spojrzenie w lu​ster​ku. – Zwrócisz ten pierścio​nek, Isa​bel. Wie​działam, że jeśli te​raz ustąpię, wszyst​ko stra​co​ne. Mu​siałam być sil​na. – Nie ma mowy – od​parłam.

roz​dział dwu​dzie​sty dru​gi

Nie roz​ma​wiałyśmy przez cały ty​dzień. Ja uni​kałam mamy, a ona mnie igno​ro​wała. Dużo pra​co​wałam, głównie po to, żeby wyrwać się z domu. Jadałam w Behrs obiady i drugie śniadania. Po pracy szłam do Taylor, a wróciwszy do domu, rozmawiałam z Jeremim przez telefon. Prosił, żebym przynajmniej spróbowała porozmawiać z mamą. Martwił się, że mama go nie​na​wi​dzi, za​pew​niałam go, że to nie na nie​go jest wściekła. Cho​dziło wyłącznie o mnie. Pewnego wieczoru, kiedy wróciłam z późnej zmiany i szłam do siebie, nagle coś zatrzymało mnie w korytarzu. Zza drzwi pokoju mamy dochodził stłumiony płacz. Zamarłam w miejscu, serce waliło mi w piersi jak szalone. W tym momencie byłam gotowa porzucić plan ślubu. W tym momencie zrobiłabym wszystko, powiedziałabym wszystko, żeby tylko przestała płakać. W tym momencie całkowicie nade mną panowała. Moja ręka już dotykała klamki, słowa były na końcu języka: „Okej, ślubu nie będzie”. Ale nagle zapadła cisza. Płacz umilkł. Odczekałam jeszcze chwilę, ale ponieważ nic nie słyszałam, puściłam klamkę i poszłam do swo​j e​go po​ko​j u. Nie za​pa​lając światła, zdjęłam mun​du​rek kel​ner​ki, położyłam się i też zaczęłam płakać. Obudził mnie zapach tureckiej kawy taty. Przez kilka sekund między snem a jawą znów miałam dziesięć lat, tata nadal z nami mieszkał, a moim największym zmartwieniem było domowe zadanie z matematyki. Zaczęłam znów za​pa​dać w sen, na​gle roz​bu​dziłam się gwałtow​nie. Mógł być tutaj tylko z jednego powodu. Mama mu powiedziała. Chciałam sama mu powiedzieć, wytłumaczyć, ale ona mnie ubiegła. Byłam wściekła, lecz jednocześnie trochę się cieszyłam. Skoro mu powiedziała, to znaczy, że wresz​cie zaczęła trak​to​wać tę sprawę poważnie. Wzięłam prysznic i zeszłam na dół. Siedzieli w salonie, pijąc kawę. Tata miał na sobie weekendowe ubranie: dżinsy i kra​ciastą ko​szulę z krótkim ręka​wem. I pa​sek, nie​odłączny pa​sek. – Dzień do​bry – po​wie​działam. – Sia​daj – rzu​ciła mama, sta​wiając ku​bek na podkładce. Usiadłam. Moje włosy nadal były mo​kre, próbowałam roz​cze​sać grze​bie​niem splątane ko​smy​ki. Tata odchrząknął i zaczął: – Mama po​wie​działa mi o two​ich pla​nach. – Tato, chciałam sama ci po​wie​dzieć, na​prawdę, ale mama mnie uprze​dziła. Rzu​ciłam jej ostre spoj​rze​nie, lecz nie​ste​ty, nie zro​biło na niej wrażenia. – Ja też nie pochwalam tego pomysłu, Belly. Uważam, że jesteś za młoda. – Znów odchrząknął i dodał: – Omówiliśmy te sprawę. Jeśli chcesz wynająć z Jeremim mieszkanie, to nie mamy nic przeciwko temu. Jeśli koszty okażą się wyższe niż za akademik, będziesz musiała dołożyć brakującą część, a my będziemy płacić tyle, co do tej pory. Tego się nie spo​dzie​wałam. Kom​pro​m is. Byłam pew​na, że to po​m ysł taty. Ale nie mogłam się zgo​dzić. – Tato, nie chcę wy​naj​m o​wać miesz​ka​nia z Je​re​m im. Nie po to bie​rze​m y ślub! – W ta​kim ra​zie po co bie​rze​cie ślub? – za​py​tała mama. – Ko​cha​m y się. Prze​m yśleliśmy tę de​cyzję, na​prawdę. Mama wska​zała na moją lewą rękę. – A kto zapłacił za pierścio​nek? Wiem, że Je​re​m i nie pra​cu​j e. Położyłam rękę na ko​la​nach. – Zapłacił kartą kre​dy​tową. – Którą spłaca Adam. Jeśli Je​re​m ie​go nie stać na pierścio​nek, nie po​wi​nien go ku​po​wać. – Nie kosz​to​wał dużo. Nie miałam pojęcia, ile Jeremi zapłacił za pierścionek, ale diament był bardzo mały, przypuszczałam, że nie mógł być bar​dzo kosz​tow​ny.

Mama wes​tchnęła, spoj​rzała na tatę, a po​tem na mnie. – Pewnie mi nie uwierzysz, ale kiedy my braliśmy ślub, byliśmy bardzo zakochani. Bardzo. Zawieraliśmy to małżeństwo z naj​lep​szy​m i in​ten​cja​m i. Ale to nie po​m ogło mu prze​trwać. Ich miłość do nas, Ste​ve​na i mnie, całej ro​dzi​ny, oka​zała się nie​wy​star​czająca. Już o tym wie​działam. – Żałujesz? – spy​tałam. – Bel​ly, to nie ta​kie pro​ste. – Czy żałujesz, że założyłaś ro​dzinę? – prze​rwałam jej. – Żałujesz, że Ste​ven i ja ist​nie​j e​m y? Wes​tchnęła. – Nie. – Tato, a ty? – Nie, Bel​ly. Oczy​wiście, że nie. I wca​le nie to próbuje po​wie​dzieć mama. – Jeremi i ja nie jesteśmy wami. Znamy się całe życie. – Teraz zwróciłam się do taty: – Twoja kuzynka Martha młodo wyszła za mąż, są z Bertem chyba od trzydziestu lat! Wiem, że to może się udać. Uda nam się tak jak im. Będzie​m y szczęśliwi. I chce​m y, żebyście wy też cie​szy​li się na​szym szczęściem. Proszę. Tata po​tarł brodę w ten tak do​brze zna​ny mi sposób: za​m ie​rzał ustąpić ma​m ie, jak zwy​kle. Zaraz popatrzy na nią pytającym wzrokiem. Teraz wszystko zależało od niej. Zresztą zawsze wszystko zależało od niej. Wpatrywaliśmy się w nią oboje. Mama była sędzią. Tak to funkcjonowało w naszej rodzinie. Przymknęła na chwilę oczy i oznaj​m iła: – Nie mogę wspie​rać tej de​cy​zji, Isa​bel. Jeśli za​m ie​rzasz wziąć ślub, nie ocze​kuj mo​j ej apro​ba​ty. Ani obec​ności. Straciłam dech w piersiach. Mimo że spodziewałam się tego, to jednak… Jednak chyba oczekiwałam, że ustąpi. Przy​najm​niej odro​binę. – Mamo – po​wie​działam łamiącym się głosem. – Daj spokój. Tata zro​bił zbo​lałą minę. – Bel​ly, wszy​scy po​trze​bu​j e​m y cza​su, żeby prze​m yśleć tę sprawę. Two​j a de​cy​zja bar​dzo nas za​sko​czyła. Nie od​po​wie​działam, pa​trzyłam tyl​ko na mamę. Błagal​nym to​nem po​wie​działam: – Mamo? Wiem, że wca​le tak nie myślisz. Potrząsnęła głową. – Owszem, myślę. – Mamo, nie możesz nie przyjść na mój ślub. To jakiś obłęd. Próbowałam za​cho​wać spokój, ale znaj​do​wałam się na skra​j u to​tal​nej hi​ste​rii. – Obłędem jest pomysł, żeby nastolatka wychodziła za mąż. – Zacisnęła wargi. – Nie wiem, jak cię przekonać. Jak mam cię prze​ko​nać, Isa​bel? – Nie prze​ko​nasz mnie – od​parłam. Mama po​chy​liła się do przo​du, świ​drując mnie wzro​kiem. – Nie rób tego. – Decyzja zapadła. Wychodzę za Jeremiego. – Podniosłam się cała roztrzęsiona. – Jeśli nie potrafisz cieszyć się moim szczęściem, to może… może rze​czy​wiście le​piej nie przy​chodź. Byłam już na scho​dach, kie​dy tata zawołał: – Bel​ly, cze​kaj. Przy​stanęłam, a wte​dy mama po​wie​działa: – Nie za​trzy​m uj jej. Zna​lazłszy się w po​ko​j u, za​dzwo​niłam do Je​re​m ie​go. – Chcesz, żebym z nią po​roz​m a​wiał? – za​py​tał. – To nic nie da. Mówię ci, ona już podjęła decyzję. Znam ją. Nie zmieni zdania. W każdym razie na pewno nie te​raz. Przez chwilę mil​czał, aż w końcu po​wie​dział: – To co chcesz zro​bić? – Nie wiem – od​parłam i zaczęłam płakać. – Chcesz odwołać ślub? – Nie! – No to co zro​bi​m y? Ocie​rając twarz, po​wie​działam: – Chy​ba po pro​stu zaj​m ie​m y się przy​go​to​wa​nia​m i. Kiedy się rozłączyliśmy, zobaczyłam wszystko w ostrzejszym świetle. Po prostu musiałam oddzielić emocje od

rozumu. Mama, odmawiając przyjścia na ślub, sądziła, że wyciąga asa z rękawa. Tylko na tym mogła się oprzeć. I blefowała. Na pewno blefowała. Niezależnie od tego, jak bardzo czuła się z mojego powodu przygnębiona czy roz​cza​ro​wa​na, jakoś nie mogłam so​bie wy​obra​zić, żeby nie zja​wiła się na we​se​lu swo​j ej je​dy​nej córki. Nie​m ożliwe. A teraz musiałam po prostu ruszyć z miejsca i rozpocząć przygotowania. Z mamą u mojego boku czy bez ten ślub miał się odbyć i już.

roz​dział dwu​dzie​sty trze​ci

Właśnie składałam pranie, kiedy Steven zapukał do drzwi. I jak zwykle otworzył je dosłownie po paru sekundach, nigdy nie czekał na zaproszenie. Wszedł do środka i zamknął drzwi. Niepewnie oparł się o ścianę, ramiona skrzyżował na pier​si. – No co? – za​py​tałam, cho​ciaż właści​wie nie mu​siał mówić. – Nooo… ty i Je​re​m i. To na poważnie? Rzu​ciłam kil​ka ko​szu​lek na stos i od​parłam: – Tak. Steven przeszedł przez pokój i usiadł przy biurku. Przez chwilę trawił moją odpowiedź. Potem usiadł okrakiem na krześle, spoj​rzał na mnie i po​wie​dział: – Ale zdajesz sobie sprawę, że to jakieś wariactwo? Nie mieszkamy w Zachodniej Wirginii, nie musisz tak młodo wy​cho​dzić za mąż. – A co ty wiesz o Za​chod​niej Wir​gi​nii? – warknęłam. – Na​wet nig​dy tam nie byłeś. – Nie w tym rzecz. – A w czym rzecz? – Uważam, że je​steście za młodzi. – Mama cię na mnie nasłała? – Nie. – Wie​działam, że kłamie. – Po pro​stu mar​twię się o cie​bie. Rzu​ciłam mu wy​m ow​ne spoj​rze​nie. – No do​bra, nasłała – przy​znał. – Ale i tak bym przy​szedł. – Nie zmie​nisz mo​j ej de​cy​zji. – Posłuchaj, nikt nie zna was tak dobrze, jak ja. – Urwał, po chwili podjął, ważąc każde słowo: – Kocham Jeremiego, jest dla mnie jak brat. Ale ty naprawdę jesteś moją siostrą. Jesteś dla mnie najważniejsza. Ten cały pomysł ze ślubem… Wybacz, ale uważam, że to głupota. Skoro tak bardzo się kochacie, to możecie poczekać kilka lat. A jeśli nie możecie, to zna​czy, że nie po​win​niście się po​bie​rać. Poczułam się zarazem wzruszona i dotknięta. Steven nigdy nie mówił takich rzeczy jak „Jesteś dla mnie naj​ważniej​sza”. No, ale po​tem za​su​ge​ro​wał, że je​stem głupia, to było sta​now​czo bar​dziej w jego sty​lu. – Nie wymagam od ciebie zrozumienia dla naszej decyzji – powiedziałam. Złożyłam koszulkę, potem znów rozłożyłam. – Je​re​m i chce, żebyś był jego drużbą. Ra​zem z Con​ra​dem. Na twa​rzy Ste​ve​na zajaśniał uśmiech. – Se​rio? – Aha. Ste​ven wyglądał na na​prawdę szczęśli​we​go, ale na​gle za​uważył, że na nie​go patrzę, i zma​zał uśmiech z twa​rzy. – Mama ra​czej mnie nie puści. – Ste​ven, masz dwa​dzieścia je​den lat. Możesz sam po​dej​m o​wać de​cy​zje. Zmarsz​czył brwi. Chy​ba ura​ziłam jego dumę. W końcu stwier​dził: – Nadal nie uważam, żeby to było mądre po​su​nięcie. – Za​no​tuję to so​bie – od​parłam. – Ale i tak to zro​bię. – O rany, mama mnie za​bi​j e. Miałem cię prze​ko​nać, żebyś zre​zy​gno​wała ze ślubu, a właśnie zo​stałem drużbą. Ste​ven pod​niósł się z krzesła. Ukryłam uśmiech. Na​gle Ste​ven dodał: – Chy​ba mu​si​m y za​pla​no​wać z Co​nem wieczór ka​wa​ler​ski. – Je​re​m i na pew​no nie ma na nic ta​kie​go ocho​ty – po​wie​działam prędko. Ste​ven wypiął pierś.

– Ty nie masz nic do ga​da​nia, Bel​ly. Je​steś dziew​czyną, a to są męskie spra​wy. – Męskie spra​wy? Szczerząc się od ucha do ucha, za​m knął za sobą drzwi.

roz​dział dwu​dzie​sty czwar​ty

Mimo że powiedziałam Stevenowi co innego, nadal czekałam na mamę. Czekałam, aż zmieni zdanie, podda się. Nie chciałam za​czy​nać przy​go​to​wań do ślubu bez jej zgo​dy. Ale dni mijały, a ona od​m a​wiała wszel​kich dys​ku​sji. W końcu nie mogłam dłużej cze​kać. Na szczęście była Tay​lor. Przy​niosła wiel​ki se​gre​ga​tor z wy​cin​ka​m i z ma​ga​zynów ślub​nych, listę po​trzeb​nych rze​czy i tak da​lej. – Zbie​rałam to wszyst​ko na własny ślub, ale może przy​dać się również przy two​im – po​wie​działa. Ja miałam tylko zwykły zeszyt, na okładce napisałam ŚLUB, w środku wypisałam wszystkie rzeczy do załatwienia. W porówna​niu z se​gre​ga​to​rem Tay​lor ze​szyt nie wyglądał zbyt im​po​nująco. Sie​działyśmy obie na moim łóżku, dokoła walały się pa​pie​ry i ko​lo​ro​we ma​ga​zy​ny. Tay​lor była bar​dzo pro​fe​sjo​nal​na. – Najpierw to, co najważniejsze – powiedziała. – Musimy kupić suknię. Do sierpnia zostało naprawdę bardzo mało cza​su. – Jakoś tego nie czuję. – Ale to fakt. Dwa mie​siące na za​pla​no​wa​nie ślubu to tyle co nic. W języku ślub​nym zna​czy „ju​tro”. – Cóż, sko​ro ślub ma być skrom​ny, to suk​nia chy​ba też – stwier​dziłam. Tay​lor zmarsz​czyła brwi. – Jak skrom​na? – No, skrom​na i pro​sta. Bar​dzo pro​sta. Żad​nych tam bu​fek i fal​ba​nek. Bezy wy​klu​czo​ne. Skinęła głową. – Widzę to. Bar​dzo w sty​lu „Cin​dy Craw​ford bie​rze ślub na plaży”. Bar​dzo Ca​ro​lyn Bas​set​te. – Aha, brzmi nieźle – stwier​dziłam. Nie miałam pojęcia, jak wyglądały ich suk​nie. Na​wet nie wie​działam, kto to jest Ca​ro​lyn Bas​set​te. Pomyślałam, że kiedy już będę miała suknię, wszystko stanie się bardziej realne, możliwe do wyobrażenia. W tym mo​m en​cie jed​nak wie​le spraw wy​da​wało się całko​wi​cie abs​trak​cyj​nych. – A buty? Spoj​rzałam na Tay​lor. – Ob​ca​sy na plaży to chy​ba nie​zbyt do​bry po​m ysł. Le​d​wo je​stem w sta​nie nosić je na nor​m al​nym podłożu. Tay​lor tego nie sko​m en​to​wała. – A moja suk​nia? Zepchnęłam kilka żurnali na bok i położyłam się na łóżku. Wyciągnęłam nogi najwyżej, jak potrafiłam, i oparłam sto​py o ścianę. – Myślałam o czymś w ko​lo​rze musz​tar​do​wym. Może z sa​ty​ny czy cze​goś w tym ro​dza​j u. Tay​lor nie​na​wi​dziła musz​tar​do​wej żółci. – Musztardowa satyna – powtórzyła, kiwając głową i z trudem panując nad grymasem obrzydzenia. Widziałam, że próżność walczy w niej z najświętszym dogmatem brzmiącym „panna młoda ma zawsze rację”. – Może Anika dobrze by w czymś ta​kim wyglądała. Ja je​stem ra​czej wiosną, ale może, jeśli zdążę się opa​lić… Zaśmiałam się. – Prze​cież żar​to​wałam. Możesz włożyć, co tyl​ko ci się po​do​ba. – Kretynka! – stwierdziła Taylor z wyraźną ulgą. Walnęła mnie w udo. – Jesteś taka dziecinna! Nie mogę uwierzyć, że wy​cho​dzisz za mąż. – Ja też nie. – Ale pewnie jest w tym jakiś sens. Coś w stylu Stre​fy Mro​ku. Ty i Jeremi znacie się od gryliona lat. To musiało się tak skończyć. – A gry​lion to ile?

– Cała wiecz​ność. – W po​wie​trzu na​pi​sała na​sze ini​cjały. – B.C.+J.F. na wiecz​ność. – Na wiecz​ność – powtórzyłam ura​do​wa​na. Brzmiało nieźle. Ja i Je​re​m i na wiecz​ność ra​zem.

roz​dział dwu​dzie​sty piąty

Następne​go dnia, idąc na spo​tka​nie z Tay​lor, zaj​rzałam do biu​ra mamy. – Idę po suk​nię – oznaj​m iłam, stając w drzwiach. Prze​rwała pi​sa​nie i spoj​rzała na mnie. – Po​wo​dze​nia – po​wie​działa. – Dzięki. Przypuszczam, że mogła powiedzieć coś znacznie gorszego niż „powodzenia”, ale ta myśl bynajmniej nie poprawiła mi hu​m o​ru. Sklep z eleganckimi strojami był pełen dziewczyn szukających w towarzystwie mam sukien na bal maturalny. Nie spodziewałam się, że na ich widok poczuję ukłucie w piersi. Dziewczyny zwykle kupują suknie ślubne w towarzystwie mam. W którymś momencie przyszła panna młoda wychodzi z przymierzalni, a mama roni łzę i wykrzykuje: „To jest to!”. Tak właśnie po​win​no to się odbyć. – Chy​ba trochę późno jak na bal ma​tu​ral​ny? Nasz był chy​ba w maju, o ile do​brze pamiętam? – spy​tałam Tay​lor. – Siostra mówiła mi, że musieli przesunąć termin z powodu jakiegoś skandalu z zastępcą dyrektora w roli głównej. Za​ginęły wszyst​kie pie​niądze czy coś tam. Zresztą pry​wat​ne szkoły za​wsze później urządzały bal, pamiętasz? – Ja byłam tyl​ko na jed​nym balu. I ten je​den sta​now​czo mi wy​star​czył. Przeszłam po sklepie i znalazłam jedną suknię, która mi się podobała: bez ramiączek, z oślepiająco białego materiału. Nie przypuszczałam, że biel występuje w różnych odcieniach, zawsze mi się wydawało, że biały to biały. Tay​lor zaś tuliła całe naręcze su​kien. Mu​siałyśmy stanąć w ko​lej​ce do przy​m ie​rzal​ni. Dziew​czy​na przede mną po​wie​działa do mamy: – Wpie​nię się, jak inna la​ska przyj​dzie w ta​kiej sa​m ej kiec​ce. Spoj​rzałyśmy z Tay​lor na sie​bie i wywróciłyśmy ocza​m i. „Wpie​nię się”, po​wie​działa bezgłośnie Tay​lor. Miałam wrażenie, że cze​ka​m y w tej ko​lej​ce całą wiecz​ność. – Przy​m ierz naj​pierw tę! – roz​ka​zała Tay​lor, kie​dy wresz​cie do​tarłyśmy do przy​m ie​rzal​ni. Posłusznie wy​ko​nałam po​le​ce​nie. – Wyłaź! – wrzasnęła Tay​lor ze swo​j e​go krzesła. Sie​działa obok potrójne​go lu​stra w to​wa​rzy​stwie wszyst​kich ma​tek. – Chyba mi się nie podoba – zawołałam w odpowiedzi. – Za bardzo błyszczy. Wyglądam jak Dobra Wróżka Glinda czy coś w tym sty​lu. – Wyłaź i pokaż się wresz​cie! Wylazłam. Przed lustrem tłoczyło się już kilka dziewczyn, które oglądały się namiętnie ze wszystkich stron. Stanęłam za nimi. Nagle z przymierzalni wyszła tamta dziewczyna z kolejki, w takiej samej sukni jak moja, tyle że w kolorze szam​pa​na. Na mój wi​dok za​py​tała: – Na który bal się wy​bie​rasz? Tay​lor i ja wy​m ie​niłyśmy spoj​rze​nia w lu​strze. Tay​lor za​chi​cho​tała, za​kry​wając usta. – Nie idę na żaden bal – po​wie​działam. – Ona wy​cho​dzi za mąż! – oznaj​m iła Tay​lor. Usta dziew​czy​ny otwo​rzyły się sze​ro​ko. – To ile ty masz lat? Wyglądasz bar​dzo młodo. – Nie je​stem taka zno​wu młoda – od​parłam. – Mam dzie​więtnaście lat. Dzie​więtnaście kończyłam do​pie​ro w czerw​cu, ale brzmiało znacz​nie le​piej niż osiem​naście.

– O – po​wie​działa. – Myślałam, że je​steśmy w jed​nym wie​ku. Popatrzyłam na nasze odbicie w lustrze. Rzeczywiście wyglądałyśmy na rówieśnice. Matka dziewczyny spojrzała na mnie, po czym szepnęła coś do sąsiad​ki. Po​czułam, że się ru​m ie​nię. Tay​lor na​tych​m iast przyszła mi z po​m ocą. – I w ogóle nie widać, że jest w trze​cim mie​siącu. Ko​bie​ta na chwilę prze​stała od​dy​chać, po​tem potrząsnęła głową. Wzruszyłam ramionami. Taylor chwyciła mnie za rękę i pobiegłyśmy z powrotem do przymierzalni, śmiejąc się głośno. – Je​steś naj​lep​sza na świe​cie – oznaj​m iłam, kie​dy roz​su​wała za​m ek. Popatrzyłyśmy na siebie w lustrze, ja w tej białej sukni, ona w szortach z obciętych dżinsów i japonkach. Miałam ochotę się popłakać. Ale Tay​lor znów mnie ura​to​wała. Zro​biła zeza i wy​wa​liła język bo​kiem. Od razu le​piej się po​czułam. Trzy sklepy później poszłyśmy do części restauracyjnej. Nadal bez sukni. Taylor wzięła frytki, a ja mrożony jogurt z tęczową posypką. Nogi mnie bolały i miałam ochotę wrócić do domu. Wbrew oczekiwaniom wcale dobrze się nie bawiłam. Tay​lor prze​chy​liła się przez stół i wsa​dziła umo​czoną ke​czu​pem frytkę w mój jo​gurt. Szyb​ko za​brałam ku​be​czek. – Tay​lor! Co za ohy​da. Wzru​szyła ra​m io​na​m i. – I to mówi ktoś, kto po​sy​pu​j e płatki śnia​da​nio​we cu​krem pu​drem? – Podała mi frytkę. – Spróbuj. Zanurzyłam frytkę w jogurcie, pilnując, żeby nie dostała się na nią posypka, bo to już naprawdę byłaby przesada. Wsa​dziłam do ust. Niezłe. Przełknęłam i za​py​tałam: – A jeśli nie znaj​dzie​m y od​po​wied​niej suk​ni? – Znaj​dzie​m y – za​pew​niła Tay​lor, po​dając mi ko​lejną frytkę. – Nie pa​ni​kuj bez po​trze​by. I miała rację. Znalazłyśmy suknię w następnym sklepie. Przymierzyłam ją jako ostatnią, wszystkie inne albo wyglądały tak so​bie, albo prze​kra​czały budżet. Ta była długa z białego je​dwa​bi​ste​go ma​te​riału i nada​wała się na plażę. I, co istotne, nie kosztowała bardzo dużo. Ale najważniejsze: kiedy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze, stwierdziłam, że po​tra​fię wy​obra​zić so​bie, jak biorę w niej ślub. Wyszłam z przy​m ie​rzal​ni, ner​wo​wo wygładzając suk​nię na bo​kach. Pod​niosłam wzrok i za​py​tałam: – I jak myślisz? Oczy Tay​lor zabłysły. – Do​sko​nała. Po pro​stu do​sko​nała. – Na​prawdę? – Po​patrz na sie​bie w lu​strze i sama mi po​wiedz, dur​na babo. Chi​chocząc, weszłam na pod​wyższe​nie i spoj​rzałam w potrójne lu​stro. Tak, to było to.

roz​dział dwu​dzie​sty szósty

Wie​czo​rem jesz​cze raz przy​mie​rzyłam suk​nię i za​dzwo​niłam do Je​re​mie​go. – Zna​lazłam suk​nię – oznaj​m iłam. – Właśnie mam ją na so​bie. – Jak wygląda? – Niespodzianka. Ale przysięgam, jest bardzo ładna. Znalazłyśmy ją w piątym sklepie z kolei. I nawet nie kosztowała tak znowu dużo. – Przesunęłam dłonią po jedwabistej tkaninie. – Leży jak ulał, więc nie trzeba jej prze​ra​biać ani nic. – Więc dla​cze​go masz taki smut​ny głos? Usiadłam na podłodze, przy​su​wając ko​la​na pod brodę. – Nie wiem. Może dlatego, że nie było z nami mojej mamy. Zawsze myślałam, że kupowanie sukni ślubnej to wyjątkowy moment i że powinna być przy nim mama panny młodej. A ona z nami nie poszła. Cieszę się, że Taylor mi po​m ogła, ale to jed​nak co in​ne​go. Je​re​m i mil​czał przez chwilę. Po​tem po​wie​dział: – Po​pro​siłaś ją, żeby z tobą poszła? – No, w su​m ie nie. Ale wie​działa, że bar​dzo bym tego chciała. To okrop​ne, że nie bie​rze w tym wszyst​kim udziału. Zostawiłam drzwi otwarte z nadzieją, że mama akurat będzie przechodzić, zobaczy mnie w sukni i zatrzyma się. Ale nic z tego. – Na pew​no zmie​ni zda​nie. – Mam nadzieję. Nie wiem, chyba nie potrafię wyobrazić sobie, że w takiej chwili nie będzie przy mnie mamy. Ro​zu​m iesz? Je​re​m i wes​tchnął. – Ta, ja chy​ba też nie – po​wie​dział i wie​działam, że myśli o Su​san​nie. Następnego dnia, kiedy siedziałyśmy w kuchni, jedząc śniadanie – mama musli z jogurtem, a ja gofry, ktoś za​dzwo​nił do drzwi. Mama pod​niosła wzrok znad ga​ze​ty. – Spo​dzie​wasz się kogoś? – spy​tała. Potrząsnęłam głową i poszłam sprawdzić, kto przyszedł. Myślałam, że to może Taylor z kolejną porcją kolorowych ma​ga​zynów. Ale to był Je​re​m i. Miał na so​bie białą ko​szulę w bla​do​nie​bieską kratę, w ręku trzy​m ał bu​kiet li​lii. Z za​chwy​tu przy​tknęłam ręce do ust. – Co ty tu ro​bisz? – pisnęłam. Przyciągnął mnie do siebie. Poczułam zapach kawy z McDonalda. Musiał wcześnie wstać, żeby dotrzeć tu o tej po​rze. Je​re​m i uwiel​biał śnia​da​nia w McDo​nal​dzie, ale nig​dy nie uda​wało mu się na nie załapać. – Nie pod​nie​caj się za bar​dzo – po​wie​dział. – To nie dla cie​bie. Za​stałem Lau​rel? Słabo mi się zro​biło. – Je śnia​da​nie. Wejdź. Otwo​rzyłam sze​ro​ko drzwi, Je​re​m i wszedł za mną do kuch​ni. Po​wie​działam radośnie: – Mamo, zo​bacz, kto przy​szedł! Mama za​m arła z łyżką w połowie dro​gi do ust. – Je​re​m i! Pod​szedł do niej z bu​kie​tem w ręku. – Mu​siałem uczcić jak należy przyszłą teściową – po​wie​dział i posłał jej ten swój szel​m ow​ski uśmiech. Pocałował mamę w po​li​czek i położył kwia​ty obok mi​secz​ki z jo​gur​tem. Przyglądałam się uważnie tej scenie. Jeżeli ktokolwiek potrafił oczarować moją mamę, to tylko Jeremi. Już dało się

wy​czuć, że napięcie zelżało. Uśmiechnęła się słabo, ale jed​nak. Wstała. – Cieszę się, że wpadłeś. Chciałam po​roz​m a​wiać z wami oboj​giem. Je​re​m i za​tarł dłonie. – Świet​nie. No to po​roz​m a​wiaj​m y. Bel​ly, chodź tu​taj. Naj​pierw uścisk gru​po​wy. Chwy​cił moją mamę w ra​m io​na. Niezbyt skutecznie walczyła ze śmiechem. Potem przywołał mnie ruchem ręki, a ja stanęłam za plecami mamy i objęłam ją w pa​sie. Te​raz już nic nie mogła po​ra​dzić i wy​buchła śmie​chem. – No, do​brze już, do​brze. Chodźmy do sa​lo​nu. Je​re​m i, jadłeś coś? Od​po​wie​działam za nie​go: – Egg McMuf​fin, co? Puścił do mnie oko. – Jak do​brze mnie znasz. Mama weszła do sa​lo​nu, aku​rat była odwrócona do nas ple​ca​m i. – Wy​czułam w two​im od​de​chu – po​wie​działam ci​cho. Przy​cisnął rękę do ust i zro​bił zakłopo​taną minę. To było do nie​go nie​po​dob​ne. – Bar​dzo śmier​dzi? – spy​tał. W tym mo​m en​cie bu​dził we mnie wielką czułość. – Nie – od​parłam. – Ani trochę. Usiedliśmy, Jeremi i ja na kanapie, moja mama na fotelu naprzeciwko. Wszystko zdawało się zmierzać w dobrym kierunku. Jeremi zdołał doprowadzić moją mamę do śmiechu. Nie widziałam, żeby śmiała się czy choćby uśmiechała, odkąd jej po​wie​działam. Po​czułam przypływ na​dziei, tak jak​by to na​prawdę mogło się udać. – Jeremi, wiesz, że cię kocham – zaczęła. – Pragnę tylko twojego dobra i właśnie dlatego nie mogę poprzeć wa​szych planów. Je​re​m i po​chy​lił się do przo​du. – Laur… Mama uniosła ostrze​gaw​czo rękę. – Jesteście za młodzi. Nadal się zmieniacie, wasze charaktery dopiero się kształtują. Jesteście jeszcze dziećmi. Nie je​steście go​to​wi na podjęcie ta​kie​go zo​bo​wiąza​nia. Pamiętaj, Je​re​m i, to zo​bo​wiąza​nie na całe życie. Je​re​m i od​parł z zapałem: – Lau​rel, ja chcę być z Bel​ly do końca życia. Je​stem go​to​wy podjąć się tego zo​bo​wiąza​nia. Mama potrząsnęła głową. – Właśnie takie słowa świadczą o tym, że nie jesteś gotowy. Bierzesz wszystko zbyt lekko. Takich decyzji nie po​dej​m u​j e się pod wpływem ka​pry​su. To poważna spra​wa. Jej protekcjonalny ton porządnie działał mi na nerwy. Miałam osiemnaście lat, nie osiem, a Jeremi był rok starszy. Oboje wiedzieliśmy, że małżeństwo to poważna sprawa. Oboje musieliśmy patrzeć, jak nasi rodzice niszczą swoje związki. Nie zamierzaliśmy popełnić tych samych błędów. Nic jednak nie powiedziałam. Zdawałam sobie sprawę, że jeśli okażę złość czy za​cznę się kłócić, będzie punkt dla niej. Sie​działam więc w mil​cze​niu. – Powinniście poczekać. Chcę, żeby Belly zdobyła wykształcenie. Kiedy skończy studia, jeśli do tego czasu nie zmie​ni​cie zda​nia, możecie się po​brać. Ale nie wcześniej. Gdy​by Beck tu była, na pew​no zgo​dziłaby się ze mną. – A ja myślę, że cieszyłaby się naszym szczęściem – odparł Jeremi. Zanim mama zdążyła mu się sprzeciwić, dodał: – Belly dokończy studia, obiecuję. Zaopiekuję się nią. Po prostu daj nam błogosławieństwo. – Pochylił się, dotknął ręki mamy i potrząsnął nią żar​to​bli​wie. – No, Lau​rel. Prze​cież wiem, że za​wsze chciałaś mnie na zięcia. Moja mama zro​biła zbo​lałą minę. – Nie w ten sposób. Przy​kro mi. Za​padła niezręczna ci​sza. Czułam, że za​raz się rozpłaczę. Je​re​m i objął mnie, po​kle​pał po ra​m ie​niu, puścił. – Czy to zna​czy, że nie przyj​dziesz na we​se​le? – za​py​tałam. Potrząsnęła głową. – Isa​bel, ja​kie we​se​le? Nie stać cię, żeby wy​pra​wić we​se​le. – To już nasz pro​blem, nie twój – od​parłam. – Chcę tyl​ko wie​dzieć, czy przyj​dziesz. – Już ci mówiłam. Nie, nie przyjdę. – Jak możesz tak mówić? – Wypuściłam powietrze z płuc, próbując zachować spokój. – Po prostu jesteś zła, bo nie możesz de​cy​do​wać. Nie masz wpływu na to, co się dzie​j e i to cię boli. – Tak, boli mnie! – warknęła. – Boli mnie, bo muszę pa​trzeć, jak popełniasz strasz​ne głupstwo! Wbiła we mnie wzrok. Odwróciłam głowę, ko​la​na mi drżały. Nie mogłam jej już słuchać.

Za​tru​wała na​sze szczęście swo​imi wątpli​wościa​m i i ne​ga​tyw​nym na​sta​wie​niem. Wszyst​ko psuła. Pod​niosłam się. – W ta​kim ra​zie wy​pro​wa​dzam się. Za​oszczędzę ci przy​kre​go wi​do​ku. Je​re​m i zro​bił prze​rażoną minę. – Daj spokój, Bells, sia​daj. – Nie mogę tu​taj zo​stać. Mama nie ode​zwała się ani słowem. Sie​działa w swo​im fo​te​lu sztyw​no wy​pro​sto​wa​na. Wyszłam z sa​lo​nu i po​biegłam na górę. Szybko spakowałam trochę rzeczy, wrzuciłam bieliznę i garść koszulek do walizki. Kiedy pakowałam kosmetyki, do po​ko​j u wszedł Je​re​m i. Za​m knął drzwi i usiadł na łóżku. – Co się stało przed chwilą? – za​py​tał nadal oszołomio​ny. Nie od​po​wie​działam, pa​ko​wałam się da​lej. – Co ty wy​pra​wiasz? – A jak myślisz? – Do​bra, ale masz jakiś plan? Za​sunęłam wa​lizkę. – Owszem, mam. Zo​stanę w Co​usins aż do ślubu. Nie mogę miesz​kać z nią w jed​nym domu. Je​re​m i wciągnął po​wie​trze. – Poważnie? – Sam słyszałeś. Ona nie ustąpi. Sama tego chciała. Za​wa​hał się, a w końcu po​wie​dział: – No nie wiem… A co z pracą? – Sam mówiłeś, że powinnam z niej zrezygnować. Tak będzie lepiej. W Cousins mogę zająć się przygotowaniami lepiej niż tutaj. – Podniosłam walizkę, pot spływał mi po plecach. – Jeśli ona nie chce wsiąść do tego pociągu, to trud​no. Bo on i tak od​j e​dzie. Je​re​m i chciał wziąć ode mnie wa​lizkę, ale po​wie​działam, że to nie​po​trzeb​ne. Zwlekłam ją na dół, za​ta​chałam do sa​m o​cho​du. Mama nie ode​zwała się ani słowem. Nie za​py​tała, dokąd się wy​bie​ram, nie za​py​tała też, kie​dy wra​cam. Po dro​dze za​trzy​m a​liśmy się w Behrs. Je​re​m i zo​stał w sa​m o​cho​dzie. Weszłam do środka. Gdyby nie ta kłótnia, nigdy nie zrezygnowałabym z pracy w ten sposób. Pracownicy ciągle się zmie​nia​li, szczególnie stu​den​ci, ale mimo wszyst​ko… Poszłam prosto do kuchni, znalazłam szefową, Stacey. Powiedziałam, że bardzo mi przykro, ale okazało się, że za dwa mie​siące wy​chodzę za mąż i nie​ste​ty nie mogę da​lej tu​taj pra​co​wać. Sta​cey zerknęła na mój brzuch, po​tem na pierścio​nek i od​parła: – Gra​tu​la​cje, Isa​bel. Ale pamiętaj, za​wsze możesz do nas wrócić. Kiedy wróciłam do samochodu, zaczęłam płakać, głośno i rozpaczliwie. Płakałam, aż gardło mnie rozbolało. Byłam wściekła na mamę, ale przede wszystkim czułam przytłaczający smutek. Byłam wystarczająco dorosła, żeby samodzielnie podejmować decyzje. Mogłam wyjść za mąż, mogłam rzucić pracę. Byłam dużą dziewczynką. Nie musiałam prosić o pozwolenie. Ona nie mogła już za mnie decydować. Ale jakaś część mnie żałowała, że nie jest in​a​czej.

roz​dział dwu​dzie​sty siódmy

Kiedy zo​stało nam ja​kieś pół go​dzi​ny jaz​dy, Je​re​mi za​dzwo​nił i oznaj​mił: – Con​rad jest w Co​usins. Cała ze​sztyw​niałam. Sta​liśmy na światłach, sa​m ochód Je​re​m ie​go z przo​du. – Od kie​dy? – Od zeszłego tygodnia. Został po tej aferze w restauracji. Raz pojechał do domu po swoje rzeczy, ale chyba za​m ie​rza spędzić tam całe lato. – O – po​wie​działam. – Myślisz, że nie będzie miał nic prze​ciw​ko, że przy​j eżdżam? Je​re​m i przez chwilę zwle​kał z od​po​wie​dzią. – Chyba nie, nie sądzę. Żałuję tylko, że też nie mogę zostać. Gdyby nie te głupie praktyki. Może też powinienem to rzu​cić. – Nie możesz. Tata by cię zabił. – No wiem. – Znów zamilkł na chwilę, w końcu dodał: – Uważam, że nie załatwiliśmy sprawy z twoją mamą tak, jak należy. Mam wy​rzu​ty su​m ie​nia. Może po​win​naś wrócić. – To nic nie da. Znowu się pokłócimy i tyle. – Światła zmieniły się na zielone. – Wiesz, może tak jest lepiej. Obie będzie​m y mogły ode​tchnąć. – Sko​ro tak mówisz. – Słyszałam w jego głosie, że nie do końca się ze mną zga​dza. – Po​roz​m a​wia​m y, kie​dy do​j e​dzie​m y na miej​sce – po​wie​działam i rozłączy​liśmy się. Wiadomość o Conradzie bynajmniej nie poprawiła mi samopoczucia. Może ten wyjazd nie był jednak najlepszym po​m ysłem. Ale w pew​nej chwi​li, gdy wje​chałam na pu​sty pod​j azd, po​czułam wielką ulgę, że znów tu je​stem. Dom wyglądał jak zwykle, wysoki, szaro-biały. I wywoływał we mnie to samo uczucie, co zawsze. Że to jest moje miej​sce. Że tu​taj mogę zno​wu swo​bod​nie od​dy​chać. Sie​dzie​liśmy na pomoście, w fo​te​lu, ja na ko​la​nach Je​re​m ie​go, gdy przed dom za​j e​chał jakiś sa​m ochód. Ze środka wysiadł Conrad, z torbą pełną zakupów. Na nasz widok zrobił skonsternowaną minę. Wstałam i po​m a​chałam do nie​go. Je​re​m i wyciągnął ręce nad głową i oparł się wy​god​nie. – Hej, Con. – Co słychać? – rzu​cił, pod​chodząc do nas. – Co wy tu ro​bi​cie? Od​sta​wił za​ku​py i zajął dru​gi fo​tel. Ja stałam nad nimi. – Or​ga​ni​zu​j e​m y we​se​le – od​parł Je​re​m i. – We​se​le – powtórzył Con​rad. – A więc na​prawdę za​m ier​za​cie wziąć ślub? – No ja​sne. – Je​re​m i pociągnął mnie do sie​bie na ko​la​na. – Praw​da, żonecz​ko? – Nie na​zy​waj mnie żoneczką – ostrzegłam, marszcząc nos. – Ohy​da. Con​rad nie sko​m en​to​wał mo​j ej uwa​gi. Zno​wu zwrócił się do Je​re​m ie​go: – To zna​czy, że Lau​rel zmie​niła zda​nie? – Jesz​cze nie, ale na pew​no zmie​ni – od​parł Je​re​m i. Nie po​pra​wiłam go. Przesiedziałam tak na kolanach Jeremiego jeszcze jakieś dwadzieścia minut, po czym wysunęłam się z jego objęć i wstałam. – Umieram z głodu – oznajmiłam, po czym schyliłam się i zaczęłam grzebać w torbie Conrada. – Kupiłeś coś do​bre​go?

Con​rad rzu​cił mi roz​ba​wio​ny półuśmie​szek. – Nie znajdziesz tam cheetosów ani mrożonej pizzy. Przykro mi. Ale kupiłem wszystko, co potrzeba na obiad. Za​raz coś ugo​tuję. Wstał, wziął torbę i po​szedł do środ​ka. Zro​bił sałatkę z po​m i​dorów i awo​ka​do z ba​zy​lią i upiekł pier​si kur​cza​ka. Je​dliśmy na pomoście. Z usta​m i pełnymi kur​cza​ka Je​re​m i po​wie​dział: – Je​stem pod wrażeniem. Od kie​dy ty go​tu​j esz? – Od kiedy mieszkam sam. Głównie tym właśnie się żywię. Kurczakiem. Kurczak siedem dni w tygodniu. – Conrad pchnął miskę z sałatką w moją stronę, nie patrząc na mnie. – Na​j e​dliście się? – Tak. Dzięku​j e​m y. Wszyst​ko jest prze​pysz​ne. – Prze – zawtórował mi Je​re​m i. Con​rad tyl​ko wzru​szył ra​m io​na​m i, ale ko​niusz​ki jego uszu poróżowiały. Wie​działam, że jest mu przy​j em​nie. Dźgnęłam Je​re​m ie​go w ramię wi​del​cem. – Też mógłbyś na​uczyć się go​to​wać. Od​wza​j em​nił cios. – Ty też. – Napchał sobie sałatki do ust, po czym oznajmił: – Belly zostaje tutaj aż do ślubu. Con, nie masz nic prze​ciw​ko temu? Wi​działam, że Con​rad jest za​sko​czo​ny, bo nie od razu od​po​wie​dział. – Nie będę ci prze​szka​dzać – za​pew​niłam. – Zajmę się przy​go​to​wa​nia​m i. – W porządku. Nic mi do tego – od​parł w końcu. Utkwiłam wzrok w ta​le​rzu. – Dzięki. A więc niepotrzebnie się martwiłam. Conradowi moja obecność tutaj była całkowicie obojętna. Nie musieliśmy przecież spędzać razem czasu. On jak zwykle zajmie się swoimi sprawami, ja przygotowaniami do wesela, a Jeremi będzie przy​j eżdżał w każdy piątek i mi po​m a​gał. Do​sko​na​le. Po obie​dzie Je​re​m i za​pro​po​no​wał wy​prawę na lody. Con​rad stwier​dził, że zo​sta​nie i po​zmy​wa. – Ku​charz nie po​wi​nien zmy​wać – po​wie​działam, ale on nie miał nic prze​ciw​ko temu. Pojechaliśmy więc do miasta we dwoje. Wzięłam kulkę ciasteczkowych ze śmietaną i drugą o smaku surowego cia​sta z po​sypką. W wa​fel​ku. Je​re​m i zaś tęczo​wy sor​bet. – Czu​j esz się już le​piej? W związku z mamą? – za​py​tał. – Nie bar​dzo – od​parłam. – Wolałabym już dzi​siaj o tym nie myśleć. Je​re​m i kiwnął głową. – Jak so​bie życzysz. Po​sta​no​wiłam zmie​nić te​m at. – Za​sta​na​wiałeś się, ile osób chcesz za​pro​sić? – Aha. – Zaczął wy​li​czać imio​na na pal​cach. – Josh, Ry​dzyk, Gabe, Alex, San​chez, Pe​ter​son… – Nie możesz za​pro​sić całego brac​twa. – Ale to moi bra​cia – od​parł wyraźnie zra​nio​ny. – Chy​ba usta​li​liśmy, że to będzie skrom​na uro​czy​stość. – No do​brze, to za​proszę tyl​ko niektórych. Okej? – Okej. Mu​si​m y za​sta​no​wić się nad menu – dodałam, ob​li​zując wa​fe​lek dokoła, żeby nie prze​cie​kał. – Możemy po​pro​sić Cona, żeby upiekł kur​cza​ka – za​pro​po​no​wał Je​re​m i, śmiejąc się. – Con będzie drużbą. Nie może pocić się nad gril​lem. – Żar​to​wałem. – Po​pro​siłeś go już? – Nie. Ale po​proszę. Po​chy​lił się i ugryzł mo​j e​go loda. Trochę zo​stało nad górną wargą, wyglądał jak​by miał siwe wąsy. Wciągnęłam po​licz​ki, żeby się nie roześmiać. – Co jest? – Nic. Kie​dy wróciliśmy, Con​rad oglądał w sa​lo​nie te​le​wizję. Usie​dliśmy, a wte​dy on pod​niósł się, prze​ciągnął i stwier​dził: – Idę spać. – Do​pie​ro dzie​siąta. Obej​rzyj z nami film – po​wie​dział Je​re​m i. – Niee, ju​tro chcę wcześnie wstać, po​sur​fo​wać. Chcesz się przyłączyć? Je​re​m i spoj​rzał na mnie, po czym od​parł: – Cze​m u nie. – Chy​ba mie​liśmy zro​bić listę gości.

– Wrócę, za​nim się obu​dzisz. Nic się nie martw. – Do Con​ra​da po​wie​dział: – Za​pu​kaj, jak wsta​niesz. Con​rad od​parł nie​pew​nie: – Nie chciałbym obu​dzić Bel​ly. Po​czułam, że się ru​m ie​nię. – Nic nie szko​dzi. Od kiedy zaczęliśmy ze sobą chodzić, byliśmy w Cousins tylko raz. Wtedy spałam z nim w jego pokoju. Wieczorami oglądaliśmy telewizję, bo lubił spać przy włączonym telewizorze. Ja nie, więc czekałam, aż zaśnie, i wyłączałam. Trochę dziwnie się czułam, śpiąc w jego łóżku, kiedy moje znajdowało się w innym pokoju, na drugim końcu ko​ry​ta​rza. W akademiku często spaliśmy razem, wydawało mi się to całkowicie naturalne. Ale tutaj, w letnim domu, chciałam spać we własnym pokoju, we własnym łóżku. Tam czułam się bezpiecznie, znów byłam małą dziewczynką na rodzinnym wyjeździe. Moja pościel, cienka jak papier, w wyblakłe pączki żółtych róż, moja komoda z wiśniowego drzewa, toaletka. W pokoju początkowo stały dwa białe wąskie łóżka, potem Susanna pozbyła się ich i wstawiła tam łoże, które określiła mia​nem „god​ne​go do​rosłej dziew​czy​ny”. Uwiel​białam je. Con​rad po​szedł na górę. Od​cze​kałam, aż drzwi za​m knęły się za nim, i po​wie​działam: – Może będę dzi​siaj spała u sie​bie. – Dla​cze​go? Obie​cuję, że rano będę ci​cho. Ostrożnie za​py​tałam: – A czy przy​szli państwo młodzi nie po​win​ni spać przed ślu​bem osob​no? – No, ale to dotyczy tylko ostatniej nocy przed ślubem. Nie wszystkich nocy. – Wyglądał na nieco urażonego, ale po chwi​li rzu​cił żar​to​bli​wie: – Daj spokój, prze​cież wiesz, że nic ci nie gro​zi. Wie​działam, że żar​tu​j e, ale i tak trochę za​bo​lało. – Nie o to chodzi. Gdybym spała w swoim pokoju, poczułabym się tak… zwyczajnie. Tutaj… to miejsce to coś innego niż uczelnia. W akademiku to wydaje się takie normalne. A tutaj wolę, żeby wszystko było jak zawsze. – Po​pa​trzyłam na nie​go, żeby spraw​dzić, czy nadal czu​j e się zra​nio​ny. – Ro​zu​m iesz, co mam na myśli? – Chy​ba tak. Nie wyglądał na prze​ko​na​ne​go. Za​czy​nałam żałować, że w ogóle po​ru​szyłam ten te​m at. Przy​sunęłam się do nie​go i położyłam sto​py na jego ko​la​nach. – Niedługo będzie​m y spać ra​zem każdej nocy, aż do końca życia. – Taa, to chy​ba rze​czy​wiście wy​star​czy. – Hej! – krzyknęłam ostrze​gaw​czo i za​m achnęłam się nogą. Jeremi tylko się uśmiechnął i przykrył moją stopę poduszką. Potem zmienił program i zaczęliśmy w milczeniu oglądać te​le​wizję. Później on po​szedł do swo​j e​go po​ko​j u, a ja do swo​j e​go. Tak do​brze nie spałam od wie​lu ty​go​dni.

roz​dział dwu​dzie​sty ósmy CON​RAD

Spytałem Jeremiego, czy ma ochotę ze mną posurfować, bo chciałem porozmawiać z nim w cztery oczy, dowiedzieć się, co się dzieje. Nie gadaliśmy od tamtego spotkania w restauracji, kiedy ogłosili te wspaniałe wieści. Ale teraz, kie​dy zo​sta​liśmy sami, nie wie​działem, co po​wie​dzieć. Uno​si​liśmy się na de​skach, cze​kając na ko​lejną falę. Na ra​zie mo​rze było dość spo​koj​ne. Odchrząknąłem i spy​tałem: – Lau​rel jest bar​dzo wku​rzo​na? – Wku​rzo​na – od​parł Je​re​m i, krzy​wiąc się. – Wczo​raj strasz​nie się pokłóciły, ona i Bel​ly. – Przy to​bie? – Aha. – Cho​le​ra. Nie byłem jednak zaskoczony. Jakoś mnie nie dziwiło, że Laurel nie powiedziała: „Super, tak się cieszę, że moja na​sto​let​nia córka bie​rze ślub”. – No. – A co mówi tata na te​m at tej całej sy​tu​acji? Po​pa​trzył na mnie z roz​ba​wie​niem. – Od kie​dy to in​te​re​su​j e cię opi​nia taty? Spoj​rzałem w kie​run​ku domu. Po chwi​li od​parłem: – Nie wiem. Jeśli Laurel jest przeciwko temu i tata też jest przeciwko, to może powinniście zrezygnować ze swoich planów. Prze​cież do​pie​ro stu​diu​j e​cie. Nie ma​cie pra​cy. Jak tak pomyśleć, to jest to dość ko​m icz​ny po​m ysł. Głos mi za​m arł. Je​re​m i pio​ru​no​wał mnie wzro​kiem. – Nie mie​szaj się, Con​rad – po​wie​dział, a właści​wie wy​pluł te słowa. – Do​bra. Sor​ry. Nie chciałem… Sor​ry. – Nie pytałem cię o zda​nie. To jest spra​wa między mną a Bel​ly. – Masz rację. Za​po​m nij. Jeremi nic nie powiedział. Spojrzał przez ramię, po czym zaczął odpływać. Kiedy zjawiła się fala, wynurzył się na niej i po​m knął do brze​gu. Walnąłem pięścią w wodę. Miałem ochotę sko​pać mu dupę. „To jest spra​wa między mną a Bel​ly”. Co za bzdu​ry. Żenił się z moją dziewczyną, a ja nic nie mogłem zrobić. Musiałem patrzeć bezczynnie, ponieważ był moim bratem, po​nie​waż obie​całem. „Za​opie​kuj się nim, Con​nie. Liczę na cie​bie”.

roz​dział dwu​dzie​sty dzie​wiąty

Kiedy obudziłam się następnego ranka, chłopcy jeszcze nie wrócili, więc zabrałam segregator, zeszyt i szklankę mle​ka i usiadłam na pomoście. Zgodnie z rozpiską Taylor, zanim przystąpimy do kolejnych punktów, przede wszystkim mieliśmy ustalić listę gości. To miało sens. In​a​czej nie dałoby się określić, ile zamówić je​dze​nia i tak da​lej. Moja lista była na razie bardzo krótka. Taylor, jej mama, kilka koleżanek: Marcy, Blair, może Katie, Anika, tata, Steven, mama. No tak, nawet nie wiedziałam, czy mama przyjdzie. Ale wiedziałam, że tata przyjdzie na pewno, nie​za​leżnie od tego, co mama o tym sądzi. Żałowałam, że babcia nie będzie mogła przyjechać, w zeszłym roku wyprowadziła się z domu na Florydzie i przeniosła do domu opieki. Nigdy nie lubiła podróży, a teraz już nie mogła podróżować. Zamierzałam napisać na jej za​pro​sze​niu, że od​wie​dzi​m y ją z Je​re​m im pod​czas fe​rii je​sien​nych. I to wszyst​ko. Miałam kil​ku ku​zynów po stro​nie taty, ale nie czułam się z nimi szczególnie związana. Jeremi miał zaprosić Conrada, trzech kolegów z bractwa, jak ustaliliśmy, chłopaka, z którym dzielił pokój na pierwszym roku, tatę. Poprzedniego wieczoru powiedział, że tata zaczyna mięknąć. Pytał, kto odprawi uroczystość i ile zamierzamy wydać na ten tak zwany ślub. Jeremi zapoznał go z budżetem. Tysiąc dolarów. Pan Fisher tylko prychnął. Dla mnie tysiąc do​larów to spo​ro. Pra​co​wałam przez całe zeszłe lato jako kel​ner​ka, żeby ze​brać taką sumę. Lista miała zamknąć się na dwudziestu osobach. Przy takiej liczbie mogliśmy urządzić piknik na plaży i bez trudu nakarmić wszystkich do syta. Zamówić kilka beczek piwa i trochę taniego szampana. Ponieważ ślub miał odbyć się na plaży, nie potrzebowaliśmy nawet dekoracji. Tylko nieco kwiatów do przybrania stołów, może muszle. Kwiaty i musz​le. Na​prawdę za​czy​nałam się wczu​wać. Tay​lor byłaby ze mnie dum​na. Właśnie spisywałam swoje pomysły, kiedy na schodach pojawił się Jeremi. Za jego plecami świeciło słońce, ostre, aż oczy bolały. – Cześć – po​wie​działam. – Gdzie Con? – Jesz​cze pływa. – Usiadł obok mnie, wy​szcze​rzył się sze​ro​ko i za​py​tał: – Oj, zro​biłaś wszyst​ko sama? Kapało z nie​go. Kro​pla mor​skiej wody spadła na mój no​tat​nik. – Chciałbyś. – Wy​tarłam ją i za​py​tałam: – Ej, a co sądzisz o pik​ni​ku na plaży? Owo​ce mo​rza i tak da​lej? – Po​do​ba mi się. – Ile be​czek piwa po​trze​ba na dwa​dzieścia osób? – Jeśli przyjdą Go​m ez i Pe​ter​son, to już dwie. Wy​m ie​rzyłam długo​pi​sem w jego pierś. – Chy​ba usta​li​liśmy: trzech bra​ci i ko​niec. Tak czy nie? Przy​taknął, a po​tem po​chy​lił się i mnie pocałował. Jego usta miały słony smak, skóra była chłodna. Musnęłam no​sem jego po​li​czek i od​sunęłam się. – Jak za​m o​czysz se​gre​ga​tor, Tay​lor cię za​bi​j e – ostrzegłam, cho​wając go za ple​ca​m i. Je​re​m i zro​bił smutną minę. A po​tem ujął mnie za ra​m io​na i oplótł je so​bie dokoła szyi, jak pod​czas wol​ne​go tańca. – Nie mogę się do​cze​kać tego ślubu – mruknął przy mo​j ej szyi. Zaczęłam chi​cho​tać. Mam straszne łaskotki na szyi i Jeremi doskonale o tym wiedział. Wiedział o mnie prawie wszystko, ale i tak mnie ko​chał. – A ty? – Co ja? Dmuchnął mi w kark, a ja znów wy​buchłam śmie​chem. Próbowałam się uwol​nić, ale nie chciał mnie puścić. Ciągle chi​chocząc, po​wie​działam: – No do​bra, też nie mogę się do​cze​kać.

Jeremi wyjechał po południu. Odprowadziłam go do samochodu. Samochodu Conrada nie było na podjeździe. Nie miałam pojęcia, dokąd po​j e​chał. – Za​dzwoń, jak będziesz na miej​scu, żebym wie​działa, że wszyst​ko w porządku – po​pro​siłam. Kiwnął głową. Był dziwnie milczący, zupełnie jak nie on. Przypuszczałam, że nie ma ochoty wyjeżdżać. Też bym wolała, żeby zo​stał dłużej. Na​prawdę. Wspięłam się na pal​cach i uści​skałam go. – Do zo​ba​cze​nia za pięć dni. – Do zo​ba​cze​nia za pięć dni – powtórzył za mną. Patrzyłam, jak odjeżdża, stałam z kciukami założonymi za szlufki szortów. Kiedy zniknął w oddali, powoli wróciłam do środ​ka.

roz​dział trzy​dzie​sty

Przez cały pierwszy tydzień unikałam Conrada, jak tylko mogłam. Nie miałam siły wysłuchiwać od kolejnej osoby, że popełniam błąd, a już szczególnie od Conrada. Nie musiał nawet nic mówić, potrafił wyrazić to samym spojrzeniem. Wstawałam więc przed nim i jadałam śniadania, zanim zdążył zejść do kuchni. A kiedy w salonie oglądał telewizję, nie wy​cho​dziłam z po​ko​j u, pisałam za​pro​sze​nia i przeglądałam blo​gi ślub​ne, które po​le​ciła mi Tay​lor. Przypuszczam, że nawet nie zwrócił uwagi na moje zachowanie. Też był zajęty. Surfował, spotykał się ze znajomymi, wykonywał różne naprawy w domu. Nigdy bym się nie dowiedziała, że jest utalentowany w tym kierunku, gdybym nie zobaczyła tego na własne oczy: Conrad na drabinie sprawdza przewody wentylacyjne, Conrad na​pra​wia skrzynkę na li​sty. Wi​działam go z okna swo​j e​go po​ko​j u. Właśnie siedziałam na pomoście, zajadając truskawkowe pop-tarty, kiedy wbiegł po schodach. Wyszedł chyba wcześnie rano. Był spo​co​ny, miał na so​bie sta​ry T-shirt z logo szkol​nej drużyny piłkar​skiej i gra​na​to​we spoden​ki. – Hej – po​wie​działam. – Skąd wra​casz? – Z siłowni – od​parł, mi​j ając mnie. Na​gle przy​stanął. – To jest two​j e śnia​da​nie? Właśnie ob​gry​załam brzeg ko​lej​ne​go pop-tar​tu. – Aha, ale to ostat​ni. Sor​ry. – Zo​sta​wiłem płatki na bla​cie w kuch​ni. A w mi​sce są owo​ce. Wzru​szyłam ra​m io​na​m i. – Myślałam, że to two​j e. Nie chciałam zja​dać two​ich rze​czy bez py​ta​nia. – To dla​cze​go nie za​py​tałaś? – po​wie​dział nie​cier​pli​wie. – Jak miałam spy​tać, sko​ro nig​dy cię nie widać? Mie​rzy​liśmy się wzro​kiem przez ja​kieś trzy se​kun​dy, w końcu kąciki jego ust wygięły się do góry. – Racja – stwierdził. Cień uśmiechu już zdążył zniknąć. Pchnął szklane drzwi, ale jeszcze odwrócił się i powiedział: – Możesz jeść wszyst​ko, co leży w kuch​ni. – Wza​j em​nie – od​parłam. Zno​wu zalążek uśmie​chu. – Spo​koj​nie, two​j e pop-tar​ty, chip​sy i da​nia z mi​kro​falówki są całko​wi​cie bez​piecz​ne. – Ej, jem też inne rze​czy – za​pro​te​sto​wałam. – Ja​sne – od​parł i wszedł do środ​ka. Następnego dnia pudełko z płatkami znowu stało na blacie. Tym razem skorzystałam. Dodałam mleka i nawet wkroiłam ba​na​na. Sma​ko​wało całkiem nieźle. Conrad okazał się świetnym współlokatorem. Zawsze zamykał klapę w toalecie, od razu zmywał po sobie naczynia, na​wet do​ku​pił ręczni​ki pa​pie​ro​we, kie​dy się skończyły. Zresztą, cze​go mogłam się spo​dzie​wać. Con​rad za​wsze taki był. Całkowite przeciwieństwo Jeremiego, któremu nigdy nie przyszłoby do głowy, żeby założyć nową rolkę papieru to​a​le​to​we​go czy zalać tłustą pa​tel​nię wodą z płynem do na​czyń. Później tego samego dnia wybrałam się do sklepu i kupiłam coś na obiad. Spaghetti, sos, sałatę i pomidory. Około siódmej przygotowałam jedzenie, myśląc: „Cha! Teraz udowodnię mu, że umiem zdrowo się odżywiać”. Prze​go​to​wałam ma​ka​ron i źle wypłukałam sałatę, ale i tak było smacz​ne. Conrad nie wrócił, więc zjadłam sama przed telewizorem. Zostawiłam mu porcję na talerzu i postawiłam na blacie, po czym poszłam do sie​bie. Kie​dy następne​go ran​ka zeszłam do kuch​ni, je​dze​nie znikło, a ta​lerz stał na su​szar​ce.

roz​dział trzy​dzie​sty pierw​szy

Spotkaliśmy się około południa. Akurat siedziałam w kuchni ze swoim segregatorem. Teraz, kiedy już ułożyliśmy listę gości, mogłam zrobić kolejny krok, czyli wysłać zaproszenia. Wydawało się to trochę niepotrzebne zawracanie głowy przy tak niewielkiej liczbie gości, ale uznałam, że zbiorowy mail byłby jednak mało odpowiedni. Zamówiłam zaproszenia w David’s Bridal, białe, ozdobione turkusowymi muszelkami. Musiałam je tylko wydrukować. I oto za​pro​sze​nia go​to​we! Conrad otworzył drzwi przesuwne i wszedł do kuchni. Jego szara koszulka była przesiąknięta potem. Domyśliłam się, że bie​gał. – Uda​ny jog​ging? – spy​tałam. – Taa – od​parł. Minę miał co​kol​wiek zdzi​wioną. Po​pa​rzył na stos ko​pert. – Za​pro​sze​nia? – Tak jest. Muszę tyl​ko kupić znacz​ki. Nalał so​bie wody i po​wie​dział: – Wy​bie​ram się do mia​sta, żeby kupić nowe wiertło. Pocz​ta jest po dro​dze. Mogę kupić ci znacz​ki. Te​raz ja zro​biłam zdzi​wioną minę. – Dzięki, ale chcę kupić je sama. Może mają ta​kie spe​cjal​ne. Wypił wodę. – Wiesz, jakie? – Nie czekając na odpowiedź, wyjaśniłam: – Specjalne ślubne znaczki. Też nie wiedziałam o ich ist​nie​niu, ale Tay​lor powie​działa, że ko​niecz​nie muszę ta​kie mieć. Con​rad uśmiechnął się półgębkiem. – Możemy po​j e​chać moim sa​m o​cho​dem – za​pro​po​no​wał. – Jed​na wy​pra​wa mniej. – Ja​sne. – Tyl​ko wskoczę pod prysz​nic. Daj mi dzie​sięć mi​nut – rzu​cił i po​biegł na górę. Tak jak obiecywał, zjawił się z powrotem po dziesięciu minutach. Chwycił kluczyki, ja włożyłam zaproszenia do to​reb​ki i ru​szy​liśmy. Trochę dziwnie się czułam, znowu siedząc na miejscu pasażera w jego samochodzie. Jak zwykle był czysty i pach​niał jak za​wsze. – Nie pamiętam, kie​dy ostat​nio je​chałam two​im sa​m o​cho​dem – po​wie​działam, włączając ra​dio. – Na bal ma​tu​ral​ny – od​parł bez zająknięcia. O rany. Bal. Scena zerwania: kłócimy się na parkingu, pada deszcz. Czułam się zażenowana, wspominając teraz tamten wieczór. Jak płakałam, jak błagałam, żeby nie od​cho​dził. Hm, to na pew​no nie był je​den z mo​ich naj​lep​szych mo​m entów. Za​padła niezręczna ci​sza. Miałam wrażenie, że obo​j e myślimy o tym sa​m ym. Żeby prze​rwać mil​cze​nie, po​wie​działam wesoło: – Wy​da​j e się, że to było mi​lion lat temu, co? Nie od​po​wie​dział. Za​trzy​m ał się koło pocz​ty i po​wie​dział, że przy​j e​dzie po mnie za kil​ka mi​nut. Wy​sko​czyłam z sa​m o​cho​du i wbiegłam do środ​ka. Ko​lej​ka szyb​ko się prze​su​wała. Zna​lazłszy się przy okien​ku, po​wie​działam: – Chciałabym obej​rzeć znacz​ki ślub​ne. Kobieta przetrząsnęła szufladę i podała mi arkusz znaczków. Widniały na nich dzwony weselne, a na łączącej je wstędze słowo „miłość”. Położyłam ko​per​ty z za​pro​sze​nia​m i na kon​tu​arze i prze​li​czyłam je prędko. – Wezmę cały ar​kusz. Ko​bie​ta zmie​rzyła mnie wzro​kiem.

– To są za​pro​sze​nia ślub​ne? – Tak. – Czy mam ska​so​wać ręcznie? – Prze​pra​szam? – Czy mam ska​so​wać ręcznie? – powtórzyła z wyraźną iry​tacją. Spanikowałam. Co to znaczy? Miałam ochotę napisać esemes do Taylor, ale ponieważ za mną stała już spora ko​lej​ka, od​parłam po​spiesz​nie: – Nie, dziękuję. Zapłaciłam, wyszłam, usiadłam na murku i nakleiłam znaczki na wszystkich kopertach – również do mamy. Tak na wszelki wypadek. Może jednak zmieni zdanie. Nadal istniała taka szansa. Conrad przyjechał, kiedy wrzucałam za​pro​sze​nia do skrzyn​ki. To działo się na​prawdę. Na​prawdę miałam niedługo wziąć ślub. Już nie było od​wro​tu. Nie to, żebym tego nie chciała, rzecz ja​sna. Usiadłam w sa​m o​cho​dzie i za​py​tałam: – Kupiłeś wiertło? – Aha. I co, mie​li te spe​cjal​ne znacz​ki? – Aha. Ej, co to zna​czy „ska​so​wać ręcznie”? – Znaczki kasuje się, czyli przystawia na nich stempel, żeby nie można było ich ponownie użyć. Przypuszczam, że można to zro​bić ręcznie, a nie ma​szy​no​wo. – Skąd ty to wiesz? – za​py​tałam z po​dzi​wem. – Kie​dyś zbie​rałem znacz​ki. Rze​czy​wiście. Con​rad zbie​rał znacz​ki. Za​po​m niałam o tym. Trzy​m ał je w al​bu​m ie na zdjęcia, który do​stał od taty. – Zupełnie zapomniałam. O rany, traktowałeś te swoje znaczki śmiertelnie poważnie. Nie pozwalałeś nam dotykać albumu bez pozwolenia. Pamiętasz, jak Jeremi zwinął ci jeden znaczek, nakleił go na pocztówkę i wysłał, a ty tak się wściekłeś? – Tak. To był zna​czek z Abra​ha​m em Lin​col​nem. Do​stałem go od dziad​ka. Bar​dzo rzad​ki okaz. Zaśmiałam się, po chwi​li on też zaczął się śmiać. Jaki miły dźwięk. Kie​dy ostat​ni raz tak się śmia​liśmy? Potrząsnął głową i stwier​dził: – Byłem re​gu​lar​nym małym świ​ru​sem. – Nie​praw​da! Con​rad zerknął na mnie i zaczął wy​m ie​niać: – Zbie​ra​nie znaczków. Ze​staw małego che​m i​ka. Ob​se​syj​na miłość do en​cy​klo​pe​dii. – No tak, ale robiłeś to wszyst​ko tak, że wy​da​wało się strasz​nie faj​ne. W moich wspomnieniach Conrad nie był żadnym małym świrusem. Dla mnie był tym starszym, mądrzejszym ode mnie chłopa​kiem, który in​te​re​so​wał się do​rosłymi rze​cza​m i. – A ciebie tak łatwo było nabrać. – Po chwili dodał: – Kiedy byłaś bardzo mała, nienawidziłaś marchewki. Za nic nie chciałaś jej jeść. Powiedziałem ci, że jak będziesz jadła marchewkę, to będziesz mogła prześwietlać wzrokiem przed​m io​ty. A ty uwie​rzyłaś. Wie​rzyłaś we wszyst​ko, co mówiłem. To praw​da. We wszyst​ko. Uwierzyłam, kiedy powiedział, że od marchewki będę mieć rentgen w oczach. I uwierzyłam, kiedy powiedział, że nigdy mu na mnie nie zależało. A później tego samego wieczoru, kiedy próbował to cofnąć, chyba znów mu uwie​rzyłam. Te​raz sama już nie wie​działam, w co wie​rzyć. Wie​działam tyl​ko, że nie wierzę w nie​go. Zmie​niłam te​m at. – Za​m ie​rzasz zo​stać w Ka​li​for​nii po skończe​niu stu​diów? – Jesz​cze nie wiem. – Je​steś… Masz dziew​czynę? Wi​działam, że aż pod​sko​czył w miej​scu. Wi​działam, że waha się, co od​po​wie​dzieć. – Nie. – Usłyszałam w końcu.

roz​dział trzy​dzie​sty dru​gi CON​RAD

Miała na imię Agnes. Wiele osób wołało na nią Aggie, ale ja wolałem Agnes. Chodziła ze mną na zajęcia z chemii. W przypadku każdej innej dziewczyny imię Agnes brzmiałoby jak zgrzyt. To imię dla starszej pani. Agnes miała kręcone ciemnoblond włosy sięgające za ucho. Czasami nosiła okulary, a jej skóra była biała jak mleko. Pewnego razu, kiedy czekaliśmy, aż otworzą laboratorium, zapytała mnie, czy miałbym ochotę się z nią umówić. Tak mnie za​sko​czyła, że się zgo​dziłem. Często się spotykaliśmy. Lubiłem jej towarzystwo. Była bystra. Jej włosy pachniały szamponem, i to nie tylko zaraz po umyciu, ale również przez cały dzień. Przeważnie uczyliśmy się razem. Czasami wychodziliśmy później na jakieś jedzenie – hamburgery czy naleśniki, czasami, kiedy jej współspaczki nie było, siedzieliśmy w pokoju. Ale właściwie wszystko kręciło się wokół studiów. Nie zostawałem u niej na noc ani nie zapraszałem jej do siebie. Nie chodziłem nig​dzie z nią i paczką jej zna​j o​m ych, nie od​wie​dzałem jej ro​dziców, cho​ciaż miesz​ka​li nie​da​le​ko. Pewnego razu, pod koniec semestru, siedzieliśmy razem w bibliotece. Spotykaliśmy się od dwóch czy trzech mie​sięcy. Na​gle za​py​tała: – Byłeś kie​dy​kol​wiek za​ko​cha​ny? Agnes była do​bra nie tyl​ko z che​m ii, umiała też mnie za​sko​czyć. Ro​zej​rzałem się, czy przy​pad​kiem nikt nie słucha. – A ty? – Ja pierw​sza za​py​tałam. – No to tak. – Ile razy? – Raz. Agnes przez chwilę tra​wiła moje słowa, żując ołówek. – Jak bar​dzo, w ska​li od jed​ne​go do dzie​sięciu? – Nie można umieścić za​ko​cha​nia na ska​li – od​parłem. – Albo jest się za​ko​cha​nym, albo nie. – Ale gdy​byś ko​niecz​nie mu​siał określić. Zacząłem prze​rzu​cać no​tat​ki. Nie patrząc na Agnes, po​wie​działem: – Dzie​sięć. – Łoł. Jak miała na imię? – Agnes, daj spokój. W piątek eg​za​m in. Agnes wydęła war​gi, kopnęła mnie pod stołem i oznaj​m iła: – Nie będę mogła się sku​pić, jeśli mi nie po​wiesz. No proszę. Po​wiedz. Wypuściłem po​wie​trze z płuc. – Bel​ly. To zna​czy Isa​bel. Za​do​wo​lo​na? Potrząsnęła głową. – Ee. Te​raz mu​sisz mi po​wie​dzieć, jak się po​zna​liście. – Agnes… – Przy​sięgam, za​raz prze​stanę. Jesz​cze tyl​ko… – szyb​ko po​li​czyła w myślach – trzy py​ta​nia. Trzy i ko​niec. Nie od​po​wie​działem tak ani nie, spoj​rzałem tyl​ko na nią. – No to jak się po​zna​liście? – Nie mu​sie​liśmy się po​zna​wać. Znałem ją od za​wsze. – Kie​dy stwier​dziłeś, że je​steś za​ko​cha​ny?

Nie musiałem odpowiadać na to pytanie. To nie był jeden określony moment. To było jak stopniowe budzenie się. Przechodzisz ze snu do stanu między snem a jawą i w końcu do jawy. To powolny proces, ale kiedy się obudzisz, będziesz wie​dział, że nie śpisz. Nie po​m y​lisz tego sta​nu z ni​czym in​nym. Po pro​stu wiesz, że to miłość. Nie za​m ie​rzałem jed​nak mówić tego Agnes. – Nie wiem, tak jakoś samo się stało. Po​pa​trzyła na mnie, cze​kała, aż po​wiem coś więcej. – Zo​stało ci jesz​cze jed​no py​ta​nie. – A we mnie je​steś za​ko​cha​ny? Jak już wspomniałem, ta dziewczyna potrafiła mnie zaskoczyć. Nie miałem pojęcia, co powiedzieć. Ponieważ od​po​wiedź brzmiała „nie”. – Ee… Mina jej zrzedła, jed​nak próbowała nie po​ka​zać ni​cze​go po so​bie. – A więc nie? – rzu​ciła niby od nie​chce​nia. – A ty we mnie? – Mogłabym. Gdy​bym so​bie po​zwo​liła, chy​ba bym mogła. – O. – Po​czułem się jak ostat​ni du​pek. – Agnes, na​prawdę bar​dzo cię lubię. – Wiem. Czuję, że mówisz prawdę. Jesteś szczery i uczciwy. Ale nie można się do ciebie zbliżyć. – Próbowała zebrać włosy w kucyk, ale krótsze kosmyki zaraz wysuwały się i opadały na twarz. W końcu zrezygnowała i po​wie​działa: – I wiesz, wy​da​j e mi się, że nadal ko​chasz tę dziew​czynę, przy​najm​niej trochę. Mam rację? – Nie – od​po​wie​działem Bel​ly. – Nie wierzę ci – stwierdziła, przekrzywiając głowę. Dodała prowokująco: – Gdyby nie chodziło o dziewczynę, to po co ciągle byś tam sie​dział? Na pew​no cho​dzi o dziew​czynę. I rze​czy​wiście cho​dziło o dziew​czynę. Nie przyjeżdżałem do domu przez dwa lata. To było jedyne wyjście. Wiedziałem, że nie mogę wrócić na lato do Co​usins, bo w tym miej​scu, bli​sko niej, znów zacząłbym pragnąć tego, cze​go nie mogłem mieć. A to było nie​bez​piecz​ne. Bałem się, że stracę kon​trolę. W dniu, kiedy przyjechali z Jeremim, zadzwoniłem do Danny’ego i spytałem, czy mogę u niego pomieszkać. Zgo​dził się. Ale jakoś nie po​tra​fiłem. Nie mogłem wy​j e​chać z tego domu. Wie​działem, że muszę uważać. Za​cho​wać dy​stans. Gdyby Belly zorientowała się, jak bardzo nadal mi na niej zależy, wszystko by przepadło. Nie potrafiłbym znowu od niej odejść. Już za pierw​szym ra​zem było mi bar​dzo trud​no. Obietnice, które składa się przy łożu umierającej matki, są absolutne, są jak zrobione z tytanu. Nie wolno ich złamać. A ja obie​całem mat​ce, że za​opie​kuję się bra​tem. Że będę o nie​go dbać. Do​trzy​m ałem słowa. Zro​biłem wszyst​ko, co mogłem zro​bić. Wy​j e​chałem. Możliwe, że byłem bez​na​dziej​nym dup​kiem, ale nie byłem kłamcą. A jednak okłamałem Belly. Ten jeden raz, w tym koszmarnym motelu. Zrobiłem to, żeby ją chronić. Tak sobie po​wta​rzałem. Ale gdybym dostał szansę, aby zmienić jakiś moment w swoim życiu, jeden ze wszystkich fatalnych momentów, wybrałbym właśnie ten. Kiedy przypominałem sobie, jak wyglądała w tamtej chwili – jej skurczoną twarz, wciągnięte do środ​ka war​gi, zmarsz​czo​ny nos – jak próbowała nie po​ka​zy​wać bólu po so​bie – to wspo​m nie​nie mnie za​bi​j ało. Jezu, gdybym tylko mógł cofnąć się w czasie, powiedziałbym, że ją kocham, zrobiłbym wszystko, żeby jej twarz nig​dy więcej nie wyglądała w ten sposób.

roz​dział trzy​dzie​sty trze​ci CON​RAD

Tamtej nocy w motelu nie spałem. Wciąż na nowo przerabiałem w myślach wszystko, co wydarzyło się między nami. Czułem, że nie mogę tego ciągnąć, odchodzić i wracać, zbliżać się do niej, żeby zaraz znowu ją odepchnąć. To było nie fair. Kie​dy Bel​ly poszła rano pod prysz​nic, my dwaj również wsta​liśmy. Składając koc, po​wie​działem do Je​re​m ie​go: – Jeśli ci się po​do​ba, to w porządku. Po​pa​trzył na mnie, roz​dzia​wiając usta. – O czym ty mówisz? Po​czułem, że się duszę. – Nie mam nic prze​ciw​ko… jeśli chcesz z nią być. Pa​trzył na mnie, jak​bym osza​lał. Sam czułem się, jak​bym osza​lał. Ustał szum prysz​ni​ca. Odwróciłem się i dodałem: – Opie​kuj się nią. Potem Belly wyszła z łazienki, ubrana, z mokrymi włosami. Spojrzała na mnie z nadzieją, ja spojrzałem na nią – tak jak​bym jej nie po​zna​wał. Pust​ka. Wi​działem, jak jej oczy ciem​nieją. Jak jej miłość umie​ra. To ja ją zabiłem. Kiedy przywoływałem tę chwilę w pamięci, dostrzegłem, że to ja puściłem wszystko w ruch. To ja pchnąłem ich ku so​bie. To było moje dzieło. I to ja mu​siałem te​raz z tym żyć. Byli szczęśliwi. Znikanie szło mi całkiem nieźle, ale tak się złożyło, że tego piątkowego popołudnia zostałem w domu. Belly sie​działa na podłodze w sa​lo​nie z tym swo​im kre​tyńskim se​gre​ga​to​rem, dokoła walały się pa​pie​ry. Wyglądała na bliską obłędu ze zdenerwowania. Miała tę swoją zatroskaną minę, którą zawsze u niej widziałem, kiedy nie mogła rozwiązać ja​kie​goś za​da​nia z ma​te​m a​ty​ki. – Jeremi utknął w korku – powiedziała, zdmuchując kosmyki spadające jej na twarz. – Mówiłam mu, żeby wcześniej wy​szedł z pra​cy. Jest mi bar​dzo po​trzeb​ny. – A do cze​go jest ci po​trzeb​ny? – Mie​liśmy po​j e​chać do Mi​cha​els. No wiesz, tego skle​pu z różnymi ak​ce​so​ria​m i do ręko​dzieła. Od​parłem su​cho: – Oba​wiam się, że nig​dy tam nie byłem. – Po chwi​li dodałem: – Ale jeśli chcesz, mogę z tobą po​j e​chać. – Se​rio? Bo moje za​ku​py będą trochę ważyć. Ale ten sklep jest aż w Ply​m o​uth. – Nie ma pro​ble​m u. Po​czułem nie​wytłuma​czalną wdzięczność, że będę miał okazję po​no​sić ciężary. Pojechaliśmy jej samochodem, był większy. Prowadziła. Wcześniej jechałem z nią dosłownie kilka razy. Nie znałem jej z tej strony. Pewna siebie, zdecydowana. Jechała szybko, ale miała wszystko pod kontrolą. Podobało mi się. Przyłapałem się na tym, że ślę jej ukrad​ko​we spoj​rze​nia. Zmu​siłem się, żeby odwrócić wzrok. – Nieźle so​bie ra​dzisz za kie​row​nicą. Uśmiechnęła się sze​ro​ko. – Je​re​m i był do​brym na​uczy​cie​lem. Ra​cja. Je​re​m i uczył ją jeździć. – To ja​kie jesz​cze zmia​ny w to​bie zaszły? – Ej, za​wsze nieźle so​bie ra​dziłam. Prychnąłem i spoj​rzałem za okno.

– Ste​ven chy​ba by się nie zgo​dził. – Do końca życia nie wybaczy mi, że tak skrzywdziłam jego najdroższy samochodzik. – Zatrzymała się na światłach i dodała: – Co jesz​cze? – No​sisz te​raz buty na ob​ca​sach. Miałaś ta​kie na so​bie pod​czas uro​czy​stości w Co​usins. Po chwi​li wa​ha​nia po​wie​działa: – Tak, cza​sa​m i. Nadal się w nich po​ty​kam. – Dodała smętnie: – Je​stem te​raz praw​dziwą damą. Już miałem do​tknąć jej ręki, ale w ostat​niej se​kun​dzie wska​załem tyl​ko na jej pa​znok​cie. – Ciągle ob​gry​zasz. Przy​kur​czyła pal​ce wokół kie​row​ni​cy. Z lek​kim uśmie​chem stwier​dziła: – Ty to za​wsze wszyst​ko za​uważysz. – Do​bra, to co ku​pu​j e​m y? Na​czy​nia na kwia​ty? Bel​ly zaśmiała się. – Taa. Naczynia na kwiaty. Inaczej wazony. – Chwyciła wózek, odebrałem go jej i zacząłem pchać. – Wybór padł na sztormówki. – Co to są sztormówki? O skąd, do cho​le​ry, Je​re​m i wie​dział? – Nie usta​liłam tego z Je​re​m im, tyl​ko z Tay​lor. Chwy​ciła za rączkę wózka i ru​szyła do alej​ki nu​m er dwa​naście. Po​biegłem za nią. – Ta​kie – po​wie​działa, biorąc pękaty szkla​ny wa​zon. Skrzyżowałem ra​m io​na na pier​si. – Bar​dzo ładny – rzu​ciłem znu​dzo​nym głosem. Odłożyła wa​zon, wzięła do ręki inny, węższy, i, nie patrząc na mnie, po​wie​działa: – Przy​kro mi, że mu​sisz się tu ze mną męczyć. Wiem, że to bez​na​dzie​j a. – Nie… nie aż tak bar​dzo – od​parłem, po czym zacząłem ściągać wa​zo​ny z półek. – Ile? – Czekaj! Jak myślisz, lepsze będą duże czy średnie? Mnie się wydaje, że średnie. – Uniosła jeden z nich i spraw​dziła cenę. – Tak, zde​cy​do​wa​nie śred​nie. Ale zo​stało tyl​ko kil​ka. Mógłbyś po​szu​kać kogoś z obsługi? – Duże – powiedziałem, bo już wsadziłem cztery takie do wózka. – Duże są o wiele ładniejsze. Mieści się w nich więcej kwiatów czy pia​sku, czy co tam ze​chcesz do nich po​wsa​dzać. Bel​ly zmrużyła oczy. – Mówisz tak, bo nie chce ci się szu​kać sprze​daw​cy. – Ja​sne, ale i tak uważam, że duże są ład​niej​sze. Poważnie. Wzru​szyła ra​m io​na​m i i włożyła ko​lej​ny duży wa​zon do wózka. – Może po pro​stu po​sta​wię po jed​nym na każdym sto​le za​m iast po dwa śred​nie. – Co te​raz? – Pchnąłem wózek, ale Bel​ly mi go za​brała. – Świe​ce. Po​szedłem za nią do ko​lej​nej alej​ki, po​tem jesz​cze jed​nej. – Chy​ba nie za bar​dzo orien​tu​j esz się w te​re​nie? – Zabieram cię na wycieczkę – odparła, manewrując wózkiem. – Popatrz tylko na te wszystkie sztuczne kwiaty i gir​lan​dy. Pierw​szorzędny to​war. Przy​stanąłem. – Może kupimy trochę? Mogłyby ładnie wyglądać na werandzie. – Chwyciłem pęk słoneczników, dodałem kilka białych róż. – Po​do​ba ci się? – Żartowałam. – Wciągnęła policzki. Widziałem, że ciężko walczy, żeby zachować poważną minę. – Ale rzeczywiście wyglądają bar​dzo ład​nie. Może nie jakoś nad​zwy​czaj​nie, ale całkiem, całkiem. Odłożyłem kwia​ty. – No do​bra, pod​daję się. Od tej pory ogra​ni​czam się do dźwi​ga​nia za​kupów. – Ale do​ce​niam two​j e sta​ra​nia, nie myśl so​bie. Kie​dy wróciliśmy, przed do​m em stał sa​m ochód Je​re​m ie​go. – Ja i Je​re​m i możemy wy​pa​ko​wać za​ku​py – po​wie​działem, wyłączając zapłon. – Po​m ogę wam – rzu​ciła, wy​ska​kując z sa​m o​cho​du. – Tyl​ko się przy​wi​tam. Chwyciłem parę najcięższych toreb i ruszyłem za nią do środka. Jeremi leżał na kanapie i oglądał telewizję. Na nasz wi​dok usiadł i za​py​tał: – Gdzie byliście? Rzu​cił to niby od nie​chce​nia, ale jego oczy ci​skały błyska​wi​ce w moją stronę. – W Mi​cha​els – od​parła Bel​ly. – O której przy​j e​chałeś?

– Chwilę temu. Dla​cze​go na mnie nie za​cze​kałaś? Mówiłem, że będę wcześnie. Wstał, pod​szedł do Bel​ly i przy​tu​lił ją. – A ja ci mówiłam, że za​m y​kają o dzie​wiątej. Ra​czej byśmy się nie wy​ro​bi​li. Słyszałem, że jest wku​rzo​na, jed​nak po​zwo​liła się pocałować. Odwróciłem się. – Pójdę wy​pa​ko​wać za​ku​py. – Za​cze​kaj, po​m ogę ci. – Je​re​m i puścił Bel​ly i klepnął mnie w ple​cy. – Con, dzięki, że mnie zastąpiłeś. – Nie ma pro​ble​m u. – Już po ósmej – po​wie​działa Bel​ly. – Umie​ram z głodu. Chodźmy do Jim​m y’s. Potrząsnąłem głową. – E, ja nie je​stem głodny. Idźcie sami. – Ale nic nie jadłeś. – Zmarsz​czyła brwi. – No chodź. – Nie, dzięki. Chciała znów za​pro​te​sto​wać, ale Je​re​m i wtrącił: – Bells, Con nie ma ocho​ty. Chodźmy sami. – Je​steś pe​wien? – spy​tała mnie. – Całko​wi​cie – od​parłem. Za​brzmiało to ostrzej, niż chciałem. Ale widać od​niosło sku​tek, bo wy​szli.

roz​dział trzy​dzie​sty czwar​ty

Żadne

z nas nie zamówiło krabów. Ja wzięłam smażone przegrzebki i mrożoną herbatę, a Jeremi kanapkę z homarem i piwo. Kelner poprosił go o dowód osobisty. Spojrzał, obdarzył nas krzywym uśmieszkiem i w końcu podał piwo. Wsy​pałam do her​ba​ty kil​ka to​re​bek z cu​krem, spróbowałam i dodałam jesz​cze dwie. – Je​stem wykończo​ny – oznaj​m ił Je​re​m i, od​chy​lając się na opar​cie i przy​m y​kając oczy. – Obudź się. Mamy mnóstwo rze​czy do zro​bie​nia. Otwo​rzył oczy. – Niby ja​kie? – Jeszcze pytasz? Całą masę rzeczy. W sklepie zadawali mi przeróżne pytania. Jaką wybieramy paletę kolorów. I czy będziesz mieć na so​bie gar​ni​tur, czy smo​king. Je​re​m i prychnął. – Smo​king? Na plaży? Pew​nie nie będę mieć na so​bie na​wet butów. – No tak, wiem, ale chy​ba po​wi​nie​neś pomyśleć nad stro​j em. – Nie mam po​m ysłu. Pod​po​wiedz coś. Włożę wszyst​ko, co mi każecie, ty i Tay​lor. W końcu to wasz dzień, praw​da? – Cha, cha. Bar​dzo śmiesz​ne. Tak naprawdę nie bardzo interesowało mnie, w czym wystąpi Jeremi, ale chciałam, żeby coś wymyślił, tak, żebym mogła wy​kreślić ten punkt z li​sty. Bębniąc pal​ca​m i o stół, po​wie​dział: – Może biała ko​szu​la i szor​ty kha​ki. Ład​nie i pro​sto, tak jak mówiliśmy. – Okej. Je​re​m i upił piwa i za​py​tał: – Ej, a zatańczy​m y do You Can Ne​ver Tell? – Nie znam tej pio​sen​ki. – Na pewno znasz. To z mojego ulubionego filmu. Podpowiedź: soundtrack leciał na okrągło przez ostatni semestr w siedzibie bractwa. – Ponieważ nadal nic mi to nie mówiło, Jeremi zaśpiewał: – It was a teenage wedding and the old folks wi​shed them well. – Aaa. Pulp Fic​tion. – To jak? – Mówisz poważnie? – Daj spokój, Bel​ly. Wy​lu​zuj. Mo​gli​byśmy wrzu​cić to po​tem na YouTu​be. Zro​bi​m y fu​rorę. Będzie śmiesz​nie! Rzu​ciłam mu znaczące spoj​rze​nie. – Śmiesz​nie? Według cie​bie nasz ślub ma być śmiesz​ny? – No, Bel​ly. De​cy​du​j esz sama o wszyst​kim, ja mam tyl​ko to jed​no życze​nie. Jeremi zrobił nadąsaną minkę. Nie wiedziałam, czy mówi to serio, czy nie. W każdym razie porządnie mnie wku​rzył. W do​dat​ku nadal byłam wku​rzo​na, że spóźnił się i nie pomógł mi w za​ku​pach. Kel​ner przy​niósł je​dze​nie. Je​re​m i na​tych​m iast za​ata​ko​wał ka​napkę. – O czym niby sama za​de​cy​do​wałam? – Na przykład postanowiłaś, że będziemy mieć ciasto marchewkowe. – Majonez spływał mu po brodzie. – Ja lubię cze​ko​la​do​we. – Nie chcę sama po​dej​m o​wać wszyst​kich de​cy​zji! Tak na​prawdę to nie wiem, co robię! – W takim razie pomogę ci. Tylko powiedz, co mam robić. Ej, mam pomysł. A gdyby tak cały ślub zrobić w stylu filmów Ta​ran​ti​no? – Aha. A gdy​by tak – powtórzyłam cierp​ko, wbi​j ając wi​de​lec w prze​grzeb​ka. – Mogłabyś wyglądać jak Panna Młoda z Kill Bil​la. – Podniósł wzrok znad talerza. – Tylko żartowałem. Ale to będzie

taka luźna im​prez​ka? Usta​li​liśmy, że nie chce​m y ni​cze​go zbyt ofi​cjal​ne​go? – Tak, ale trze​ba na przykład podać coś lu​dziom do je​dze​nia. – O to się nie martw. Mój tata za​trud​ni kogoś, kto zaj​m ie się ta​ki​m i rze​cza​m i. Po​czułam iry​tację piekącą tuż pod skórą jak fala gorączki. Wypuściłam po​wie​trze i od​parłam: – Łatwo ci mówić, że mam się nie mar​twić. To nie ty masz wszyst​ko na głowie. Je​re​m i odłożył ka​napkę, wy​pro​sto​wał się. – Po​wie​działem prze​cież, że ci po​m ogę. Poza tym, po​wta​rzam, mój tata się tym zaj​m ie. – Ale ja nie chcę, żeby to on organizował nam ślub. Chcę, żebyśmy sami to zrobili, razem. A żarciki o ślubie w sty​lu Qu​en​ta Ta​ran​ti​no nie są zbyt po​m oc​ne. – Qu​en​ti​na – po​pra​wił mnie Je​re​m i. Rzu​ciłam mu mor​der​cze spoj​rze​nie. – Ale nie żartowałem z tym pierwszym tańcem – dodał. – Naprawdę uważam, że to fajny pomysł. I ja też nie siedzę z założonymi rękami. Wymyśliłem, co zrobimy z muzyką. Mój kumpel Pete pracuje w weekendy jako didżej. Obiecał, że przy​nie​sie głośniki, podłączy iPo​da i wszyst​kim się zaj​m ie. Tak przy oka​zji, ma też so​und​track do Pulp Fic​tion. Jeremi uniósł brwi i popatrzył na mnie, robiąc komiczną minę. Wiedziałam, że czeka na wybuch śmiechu czy przynajmniej uśmiech. Już miałam się poddać, żeby wreszcie ta dyskusja się skończyła i żebym mogła w spokoju zjeść swo​j e prze​grzeb​ki, gdy Je​re​m i spy​tał nie​win​nie: – Oj, cze​kaj, a może chciałaś naj​pierw omówić to z Tay​lor? Spy​tać, czy się zga​dza? Wbiłam w niego wzrok, myśląc, że powinien wreszcie skończyć z tymi żarcikami i zmienić postawę, bo akurat Tay​lor mi po​m a​gała – w prze​ci​wieństwie do nie​go. – Nie, nie za​m ie​rzam z nią tego oma​wiać. Po​m ysł jest bez​na​dziej​ny i w ogóle nie biorę go pod uwagę. Je​re​m i gwizdnął ci​cho. – No do​bra, ty rządzisz, Czar​na Mam​bo. – Nie je​stem żadną Czarną Mambą! I w ogóle nie chcę tego wszyst​kie​go. Je​re​m i po​pa​trzył na mnie. – Co to zna​czy, że nie chcesz tego wszyst​kie​go? Moje ser​ce na​gle przy​spie​szyło. – Chodzi mi o planowanie, organizowanie. Wcale nie mam ochoty tego robić. Nie miałam na myśli samego ślubu. Bo ślub chcę. – To do​brze. Ja też chcę. Sięgnął ręką przez stół, chwy​cił prze​grzeb​ka z mo​j e​go ta​le​rza i wsa​dził so​bie do ust. Po​spiesz​nie zjadłam ostat​nią sztukę, żeby i jej mi nie ukradł, po czym sprzątnęłam kil​ka fry​tek z jego ta​le​rza. – Hej – po​wie​dział, marszcząc brwi. – Masz swo​j e fryt​ki! – Two​j e są le​piej wy​smażone – od​parłam. Oczywiście zrobiłam to z czystej złośliwości. Zastanawiałam się, czy już na zawsze jestem skazana na to, że Jeremi będzie wyjadać mi ostatnie kęsy z talerza. Lubiłam zjadać wszystko do końca, nie byłam jedną z tych dziewczyn, które zo​sta​wiają trochę na ta​le​rzu, bo im się zda​j e, że tak wy​pa​da. Właśnie przeżuwałam frytkę, kie​dy Je​re​m i spy​tał: – Lau​rel dzwo​niła? Przełknęłam. Na​gle stra​ciłam ape​tyt. – Nie. – Za​pro​sze​nie chy​ba do​tarło do tej pory. – Aha. – Cóż, może zadzwoni w ten weekend – powiedział Jeremi i wepchnął resztki kanapki do ust. – To znaczy na pew​no za​dzwo​ni. – Może. – Upiłam herbaty i dodałam: – Możemy zatańczyć pierwszy taniec do You Ne​ver Can Tell, jeśli naprawdę ci zależy. Je​re​m i trium​fal​nie potrząsnął pięścią w po​wie​trzu. – Wi​dzisz, właśnie dla​te​go chcę się z tobą ożenić. Uśmiechnęłam się mimo woli. – Bo je​stem miła i do​bra? – Bo je​steś bar​dzo miła i do​bra. I po​do​basz mi się – oznaj​m ił, za​bie​rając swo​j e fryt​ki z mo​j e​go ta​le​rza. Kie​dy wróciliśmy, sa​m o​cho​du Con​ra​da już nie było.

roz​dział trzy​dzie​sty piąty CON​RAD

Gdybym mógł wybierać, zamiast oglądać tę dwójkę czulącą się do siebie na kanapie, wolałbym, żeby ktoś strzelił mi w łeb gwoździarką. I to wielokrotnie. Kiedy wyszli na kolację, wsiadłem do samochodu i pojechałem do Bostonu. W czasie drogi postanowiłem, że nie wracam do Cousins. Chrzanić to. Tak będzie prościej. W połowie drogi stwierdziłem, że tak, tak będzie najlepiej. A kiedy została mi jakaś godzina jazdy: chrzanić ich, mam takie samo prawo przybywać w tym domu, jak oni. Miałem wyczyścić kanalizację, poza tym byłem prawie pewien, że w rynnie za​gnieździły się osy. Tak, cze​kało mnie mnóstwo przeróżnych zadań. Nie mogłem tak po pro​stu tego zo​sta​wić. Około północy – akurat siedziałem przy stole w samych bokserkach i jadłem płatki – do kuchni wszedł tata, nadal w gar​ni​tu​rze. Na​wet nie wie​działem, że jest w domu. Wca​le nie robił wrażenia za​sko​czo​ne​go, że mnie wi​dzi. – Con, mo​gli​byśmy po​roz​m a​wiać? – spy​tał. – Ja​sne. Usiadł naprzeciwko mnie ze szklaneczką bourbona. W przytłumionym świetle wyglądał jak starszy mężczyzna. Włosy prze​rze​dzały mu się na czub​ku głowy, bar​dzo schudł, sta​now​czo za bar​dzo. Kie​dy on tak się po​sta​rzał? Dla mnie za​wsze miał ja​kieś trzy​dzieści sie​dem lat. Odchrząknął i spy​tał: – Jak sądzisz, co po​wi​nie​nem zro​bić w spra​wie Je​re​m ie​go? To zna​czy oni tak na poważnie? – No, chy​ba tak. – Laurel jest załamana. Próbowała wszystkiego, ale do tych dzieciaków nic nie dociera. Belly wyprowadziła się z domu, nie roz​m a​wiają ze sobą. Wiesz, jaka po​tra​fi być Lau​rel. To było coś no​we​go. Nie miałem pojęcia, że Bel​ly i Lau​rel nie od​zy​wają się do sie​bie. Tata upił łyk bo​ur​bo​na. – Jak myślisz, mogę coś zro​bić? Jakoś zakończyć tę aferę? Tym razem byłem skłonny z nim się zgodzić. Pomijając moje uczucia do Belly, wstępowanie w związek małżeński w wie​ku dzie​więtna​stu lat to głupo​ta. Jaki to ma sens? Co oni próbo​wa​li udo​wod​nić? – Mógłbyś zablokować mu dostęp do konta – rzuciłem i od razu poczułem się jak ostatni kutas. Dodałem: – Cho​ciaż Je​re​m i ma jesz​cze pie​niądze po ma​m ie, więc pew​nie nic by to nie dało. – Większość w for​m ie ra​chun​ku po​wier​ni​cze​go. – Jest bardzo zdeterminowany. Zrobi to, tak czy inaczej. – Po chwili wahania dodałem: – I nigdy nie wybaczyłby ci cze​goś ta​kie​go. Tata pod​niósł się i dolał so​bie bo​ur​bo​na. Wziął łyk i po​wie​dział: – Nie chcę go stra​cić tak, jak stra​ciłem cie​bie. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Siedzieliśmy więc w milczeniu. Kiedy wreszcie otworzyłem oczy i miałem po​wie​dzieć: „Nie stra​ciłeś mnie”, tata wstał i dopił bo​ur​bo​na. – Do​bra​noc, synu. – Do​bra​noc, tato. Patrzyłem, jak ciężko wspina się po schodach, każdy kolejny zdawał się trudniejszy do pokonania od poprzedniego. Wyglądał jak Atlas dźwigający świat na ramionach. Nigdy wcześniej nie musiał mierzyć się z takimi kłopotami. Nie musiał być tego rodzaju ojcem. Mama brała na siebie wszystkie skomplikowane sprawy. Teraz, kiedy jej zabrakło, zo​stał nam tyl​ko on. Za mało.

Zawsze byłem jego ulubieńcem. Jakubem, a Jeremi – Ezawem. Nigdy tego nie kwestionowałem, zawsze uważałem, że tak jest, ponieważ urodziłem się pierwszy. Akceptowałem to, Jeremi również. Ale kiedy zaczęliśmy dorastać, zobaczyłem, że wcale nie o to chodzi. Ojciec widział we mnie samego siebie. Byłem tylko jego lustrzanym odbiciem. Uważał, że jesteśmy do siebie bardzo podobni. Jeremi był jak mama, a ja jak tata. Tak więc to ode mnie wymagał najwięcej. To we mnie wkładał całą energię i pokładał całą nadzieję. Piłka nożna, szkoła, wszystko. Ciężko pra​co​wałem, żeby spro​stać tym wy​m a​ganiom, żeby stać się kimś ta​kim jak on. Po raz pierwszy zorientowałem się, że ojciec nie jest doskonały, kiedy zapomniał o urodzinach mamy. Przez cały dzień grał z przyjaciółmi w golfa, późno wrócił. Jeremi i ja upiekliśmy ciasto, przygotowaliśmy kwiaty i kartkę z życzeniami. Wszystko czekało na stole w jadalni. Tata wypił wcześniej kilka piw – poczułem po zapachu, kiedy mnie przytulił. Powiedział: „O cholera, zapomniałem. Chłopcy, mogę podpisać się na waszej kartce?”. Byłem wtedy w pierw​szej kla​sie li​ceum. Wiem, dość późno odkryłem, że nasz tata nie jest bez skazy. Po raz pierwszy mnie rozczarował. Później zaczęło po​j a​wiać się co​raz więcej po​wodów do roz​cza​ro​wania. Cała miłość i duma zmieniły się w nienawiść. A potem zacząłem nienawidzić samego siebie, bo to on mnie stwo​rzył. Bo wi​działem, jacy je​steśmy po​dob​ni. Prze​rażało mnie to. Nie chciałem być człowie​kiem, który zdra​dza żonę. Nie chciałem być człowiekiem, który stawia pracę ponad rodziną, który skąpi na napiwkach, który nie potrafi za​pa​m iętać imie​nia go​spo​si. Od tej chwili próbowałem zniszczyć obraz samego siebie, takiego, jakim on mnie widział. Koniec z porannym joggingiem, koniec z wyprawami na ryby, golfem – którego i tak nie lubiłem. I koniec z piłką nożną – którą uwielbiałem. Miał zwyczaj przychodzić na wszystkie moje mecze i nagrywać je, potem oglądaliśmy je razem, a on pokazywał mi momenty, kiedy nawaliłem. Za każdym razem, gdy ukazywał się na mój temat artykuł w gazecie, wy​ci​nał go i wie​szał w swo​im po​ko​j u. Skończyłem z tym wszyst​kim, żeby zro​bić mu na złość. Wszyst​kim, co spra​wiało, że czuł się ze mnie dum​ny. Dopiero po długim czasie zrozumiałem. Zrozumiałem, że to ja stawiałem go na piedestale. Ja, nie on sam. A po​tem gar​dziłem nim za to, że oka​zał się nie​do​sko​nały. Że oka​zał się tyl​ko człowie​kiem. W po​nie​działek rano wróciłem do Co​usins.

roz​dział trzy​dzie​sty szósty

W poniedziałkowe popołudnie jedliśmy obiad na pomoście. Conrad upiekł kurczaka i kukurydzę. Nie żartował, twierdząc, że pie​czo​ny kur​czak to pod​sta​wa jego die​ty. – Je​re​m i mówił ci może, co ty i Ste​ven ma​cie włożyć na ślub? – spy​tałam. Potrząsnął głową. Wyglądał na lek​ko zbi​te​go z tro​pu. – Myślałem, że fa​ce​ci występują w gar​ni​tu​rach czy czymś ta​kim. – No tak, ale jesteście jego drużbami i musicie ubrać się jednakowo. Szorty w kolorze khaki i biała lniana koszula. Nie mówił ci? – Pierw​szy raz słyszę o lnia​nej ko​szu​li. I o tym, że mam być drużbą też. Wywróciłam ocza​m i. – Je​re​m i jesz​cze nie zdążył wciągnąć się w tę za​bawę. Ja​sne, że będziesz drużbą. Głównym drużbą. Ty i Ste​ven. – Nie może być dwóch głównych drużbów naraz. „Główny” znaczy, że jest tylko jeden. – Wgryzł się w kolbę ku​ku​ry​dzy, a po​tem dodał: – Niech Ste​ven będzie drużbą, mnie nie zależy. – Nie! Je​steś bra​tem Je​re​m ie​go. Mu​sisz być głównym drużbą. Kiedy tłumaczyłam, co taka funkcja oznacza w praktyce, zadzwonił telefon. Nie rozpoznałam numeru, ale ponieważ przy​go​to​wa​nia do ślubu trwały w naj​lep​sze, ciągle ktoś do mnie dzwo​nił. – Czy to Isa​bel Con​klin? Głosu też nie znałam. Należał do dorosłej kobiety, gdzieś tak w wieku mojej mamy. Kimkolwiek była, niewątpliwie miała sil​ny bo​stoński ak​cent. – Y, to ona. To zna​czy, to ja. – Moje na​zwi​sko De​ni​se Co​let​ti. Dzwo​nię z biu​ra Ada​m a Fi​she​ra. – O… dzień do​bry. Miło mi. – Dzień dobry. Chciałam tylko, żeby potwierdziła pani kilka rzeczy w związku ze ślubem. Wybrałam formę cateringową Elegantly Tours, obsługują różne wydarzenia tutaj, w okolicy. Zgodzili się właściwie w drodze wyjątku, nor​m al​nie przyj​m ują zamówie​nia na wie​le mie​sięcy przed ślu​bem. Czy to pani od​po​wia​da? – Ja​sne – od​parłam słabo. Con​rad po​pa​trzył na mnie py​tająco, a ja sa​m ym ru​chem warg po​wie​działam „De​ni​se Co​let​ti”. Oczy zro​biły mu się wiel​kie jak spodki, po​ka​zał, że mam oddać mu te​le​fon. Prze​go​niłam go mach​nięciem ręki. Po​tem De​ni​se Co​let​ti po​wie​działa: – Ile osób za​m ie​rzają państwo za​pro​sić? – Dwa​dzieścia, o ile wszy​scy się zja​wią. – Adam mówił, że coś około czterdziestu. Muszę to z nim skonsultować. – Słyszałam, jak stuka w klawiaturę. – A więc pew​nie czte​ry–pięć przy​sta​wek na osobę. Wer​sja we​ge​ta​riańska da​nia główne​go? – Wy​da​j e mi się, że nikt z na​szym zna​j o​m ych nie jest we​ge​ta​ria​ni​nem. – Do​brze. Chciałaby pani przy​j e​chać na de​gu​stację? Moim zda​niem po​win​na pani. – Ee, no do​brze. – Wspaniale. Zamówię spotkanie na przyszły tydzień. A teraz ustawienie stołów i krzeseł. Dwa–trzy długie stoły czy może pięć mniej​szych, okrągłych? Jak państwo so​bie życzą? – Em… – Nie zastanawiałam się nad stołami. I o czym ona w ogóle mówi? Czterdzieści osób? Żałowałam, że nie ma przy mnie Tay​lor, ona po​wie​działaby mi, co mam robić. – Czy możemy wrócić do tego za jakiś czas? De​ni​se wes​tchnęła lek​ko. Wie​działam, że nie po​win​nam była tego mówić. – Oczywiście, ale jak najszybciej. Muszę przekazać wytyczne. To by było na tyle. Odezwę się za kilka dni. A, i proszę przyjąć gra​tu​la​cje. – Dziękuję.

– Cześć, De​ni​se! – wrzasnął Con​rad. – Czy to Con​nie? – za​py​tała. – Proszę go po​zdro​wić. – De​ni​se po​zdra​wia – po​wie​działam. Po​tem dodała jesz​cze „ma​zel tov” i rozłączyła się. – Co jest? – spy​tał Con​rad. Ziarn​ko ku​ku​ry​dzy przy​kleiło mu się do po​licz​ka. – Dla​cze​go De​ni​se do cie​bie dzwo​ni? Odłożyłam te​le​fon. – Wygląda na to, że sekretarka twojego taty zajmuje się organizacją naszego ślubu. I że zapraszamy czterdzieści osób, nie dwa​dzieścia. – To do​bre wieści – stwier​dził bez​na​m iętnie. – Niby dla​cze​go do​bre? – To znaczy, że tata nie ma nic przeciwko waszemu ślubowi. I że zamierza nawet za niego zapłacić. – Conrad zaczął kroić kur​cza​ka. – Hu. Łoł. – Podniosłam się. – Chyba zadzwonię do Jeremiego. Nie, czekaj, jest środek dnia. Jeremi siedzi w pra​cy. Usiadłam z po​wro​tem. Pewnie powinnam czuć ulgę, że ktoś inny zajął się organizowaniem ślubu, ale zamiast tego czułam się tym wszystkim jeszcze bardziej przytłoczona. To zaczynało przybierać niespodziewane rozmiary. Mamy wynająć stoły? Za dużo rze​czy działo się na​raz, za szyb​ko. Conrad posmarował masłem następną kukurydzę. Spojrzałam w talerz. Straciłam apetyt. Poczułam, że żołądek mi się ści​ska. – Jedz – po​wie​dział Con​rad. Skubnęłam kur​cza​ka. Mogłam porozmawiać z Jeremim dopiero wieczorem. Ale w gruncie rzeczy najbardziej pragnęłam porozmawiać z mamą. Ona by wiedziała, jak ustawić stoły i jak rozsadzić gości. Nie miałam ochoty słuchać żadnej Denise. Ani pana Fi​she​ra. Na​wet Su​san​ny nie miałabym ocho​ty pro​sić o radę. Tyl​ko mama mogła mi pomóc.

roz​dział trzy​dzie​sty siódmy CON​RAD

Nie miałem pojęcia, że Belly jest tak ciężko, dopóki parę dni później nie usłyszałem, jak rozmawia z Taylor przez te​le​fon. Nie za​m knęła drzwi do po​ko​j u, a ja aku​rat myłem zęby w łazien​ce. – Taylor, naprawdę doceniam wysiłki twojej mamy, ale przysięgam, nie trzeba… Wiem, ale dziwnie bym się czuła, gdyby przyszły wszystkie sąsiadki, a mojej mamy by tam nie było… – Westchnęła i powiedziała jeszcze: – Wiem, wiem. Okej, po​dziękuj jej ode mnie. Za​m knęła drzwi. Byłem pra​wie pe​wien, że słyszę płacz. Wróciłem do po​ko​j u, położyłem się i za​ga​piłem w su​fit. Belly nigdy nie wspominała, że jest jej przykro z powodu mamy. Miała pogodne, wesołe usposobienie, tak jak Jeremi. Jeśli istniała jasna strona jakiejś sprawy, to Belly z pewnością potrafiła ją odnaleźć. Byłem wstrząśnięty, słysząc, że płacze. Wiedziałem, że nie powinienem się wtrącać. Tak podpowiadał rozsądek. Nie potrzebowała mojej opie​ki. Była do​rosła. Zresztą jak ja mogłem jej pomóc? Nie za​m ie​rzałem się wtrącać. Następne​go ran​ka wstałem wcześnie. Kie​dy wyjeżdżałem, było jesz​cze ciem​no. Zadzwoniłem do Laurel po drodze i zapytałem, czy możemy zjeść razem śniadanie. Była zaskoczona, lecz o nic nie pytała. Za​pro​po​no​wała spo​tka​nie w ka​fej​ce przy au​to​stra​dzie. Laurel chyba zawsze była dla mnie kimś wyjątkowym. Już w dzieciństwie lubiłem jej towarzystwo. Podobało mi się, że można przy niej mil​czeć. Przy niej i z nią. Nie trak​to​wała dzie​ci z góry, ale jak równych so​bie. Po śmierci mamy i przeprowadzce do Stanford dzwoniłem do niej od czasu do czasu. Lubiłem te rozmowy. Przypominała mi o mamie, ale w taki sposób, że nie sprawiało to nadmiernego bólu. Była jak ogniwo łączące mnie z do​m em. Przy​j e​chała pierw​sza na miej​sce. Cze​kała w jed​nym z boksów. – Con​nie – po​wie​działa, wstając i otwie​rając ra​m io​na. Miałem wrażenie, że bar​dzo ze​szczu​plała. – Hej, Laur. Uści​skałem ją. Wy​da​wała się taka drob​na. Ale pach​niała tak jak zwy​kle. Za​wsze ota​czał ją taki świeży za​pach. Może cy​na​m o​nu? Usiadłem na​prze​ciw​ko. Zamówiliśmy naleśniki z bocz​kiem. Lau​rel za​py​tała: – Co u cie​bie słychać? – W porządku – od​parłem, upi​j ając soku. Nie bardzo wiedziałem, jak poruszyć ten temat. To było kompletnie nie w moim stylu. Takie rzeczy nie przy​cho​dziły mi na​tu​ral​nie, tak jak Je​re​m ie​m u. Wty​kałem nos w cu​dze spra​wy. Ale mu​siałem. Dla niej. Odchrząknąłem. – Za​dzwo​niłem, bo chciałem po​roz​m a​wiać o ślu​bie. Jej twarz ściągnęła się. Ale Lau​rel nic nie po​wie​działa. – Laur, uważam, że po​win​naś pójść. Po​win​naś wziąć w tym udział. Je​steś jej mamą. Za​m ie​szała kawę, spoj​rzała na mnie i za​py​tała: – Two​im zda​niem ten ślub to do​bry po​m ysł? – Tego nie po​wie​działem.

– To ja​kie jest two​j e zda​nie? – Takie, że oni się kochają i pobiorą niezależnie od tego, co inni sądzą na ten temat. I… uważam też, że Belly bar​dzo cię te​raz po​trze​bu​j e. Po​wie​działa su​cho: – Isabel świetnie sobie radzi beze mnie. Nawet nie zadzwoniła, żeby powiedzieć, gdzie jest. Dowiedziałam się od Adama, który, nawiasem mówiąc, finansuje to nieszczęsne przedsięwzięcie. Cały Adam. Steven będzie drużbą, a tata Bel​ly na pew​no ustąpi, jak zwy​kle. Chy​ba zo​stałam sama. – Belly jest nieszczęśliwa. Prawie nic nie je. I… wczoraj wieczorem słyszałem, że płakała. Rozmawiała z Taylor przez te​le​fon, mama Tay​lor chce zor​ga​ni​zo​wać dla niej przyjęcie.Bel​ly mówiła, że sko​ro cie​bie nie będzie, nie ma to sen​su. Twarz Lau​rel złagod​niała. Odro​binę. – Lucinda organizuje dla niej przyjęcie? – Znowu zamieszała kawę. – Jeremi nie przemyślał tej sprawy tak do końca. Nie trak​tu​j e tego poważnie. – Masz rację. On w ogóle jest niepoważny. Ale zapewniam cię, że ją traktuje poważnie. – Wziąłem głęboki wdech i dodałem: – Lau​rel, jeśli nie przyj​dziesz, będziesz żałowała. Po​pa​trzyła mi pro​sto w oczy. – Roz​m a​wia​m y uczci​wie? – Czy nie za​wsze roz​m a​wia​m y uczci​wie? Przy​taknęła, upiła kawę. – Owszem. Po​wiedz mi w ta​kim ra​zie: jaki ty masz w tym wszyst​kim in​te​res? Wie​działem, że pad​nie ta​kie py​ta​nie. No tak, z Lau​rel nie było żartów. – Chcę, żeby była szczęśliwa. – Aha. Tyl​ko ona? – No, Je​re​m i też. – I tyle? Wpa​try​wała się we mnie uważnie, ba​daw​czo. W od​po​wie​dzi tyl​ko na nią spoj​rzałem. Chciałem zapłacić, w końcu to ja ją za​pro​siłem, ale nie zgo​dziła się. – Mowy nie ma – za​pro​te​sto​wała. W drodze powrotnej odtwarzałem w głowie naszą rozmowę, wyraz twarzy Laurel, kiedy spytała mnie, jaki mam w tym interes. Zastanawiałem się, co ja najlepszego wyprawiam. Pomagam Belly kupować wazony, bawię się w mediatora. Nagle wplątałem się w przygotowania do ślubu, a przecież w ogóle nie chciałem, żeby doszedł do skut​ku. Mu​siałem jakoś wy​m ik​so​wać się z tej całej afe​ry.

roz​dział trzy​dzie​sty ósmy

Gdzie byłeś? – spy​tałam, kie​dy Con​rad po​ka​zał się w drzwiach. Nie było go przez cały ra​nek. Nie od razu od​po​wie​dział. I le​d​wo ra​czył na mnie spoj​rzeć. W końcu się ode​zwał: – Załatwiałem różne spra​wy. Rzu​ciłam mu zdu​m io​ne spoj​rze​nie, ale nie ujaw​nił więcej żad​nych in​for​m a​cji. – Zechcesz dotrzymać mi towarzystwa podczas wyprawy do kwiaciarni w Dyerstown? Muszę wybrać kwiaty na ślub. – Zda​j e się, że Je​re​m i miał dziś przy​j e​chać. Nie możesz iść z nim? – W jego głosie po​brzmie​wała ura​za. Po​czułam się za​sko​czo​na i trochę zra​nio​na. Wy​da​wało mi się, że od kil​ku ty​go​dni na​prawdę nieźle się do​ga​du​j e​m y. – Przy​j e​dzie do​pie​ro wie​czo​rem. Poza tym to ty je​steś eks​per​tem od kom​po​zy​cji kwia​to​wych, za​po​m niałeś? Con​rad stał przy zle​wie odwrócony do mnie ple​ca​m i. Odkręcił wodę, napełnił szklankę. – Nie chciałbym go wku​rzyć. Miałam wrażenie, że słyszę w jego głosie nie​m al nie​do​strze​galną nutę bólu. Bólu i cze​goś jesz​cze. Stra​chu. – O co cho​dzi? Czy dzi​siaj rano coś się wy​da​rzyło? Nagle ogarnął mnie niepokój. Conrad nie odpowiadał, więc podeszłam do niego i już chciałam położyć rękę na jego ra​m ie​niu, gdy na​gle się odwrócił i ręka opadła. – Nic się nie stało. Idzie​m y. Ja pro​wadzę. W kwiaciarni prawie się nie odzywał. Wybrałyśmy z Taylor kalie, ale kiedy przejrzałam katalog kompozycji, zde​cy​do​wałam się jed​nak na pe​onie. Kie​dy po​ka​załam je Con​ra​do​wi, po​wie​dział: – Ulu​bio​ne kwia​ty mo​j ej mamy. – Pamiętam. Zamówiłam pięć kom​po​zy​cji, po jed​nej na każdy stół, zgod​nie z za​le​ce​niem De​ni​se Co​let​ti. – A bu​kie​ty? – za​py​tała sprze​daw​czy​ni. – Nie mogą być również z pe​onii? – Ależ oczywiście. Ułożę coś ładnego. – Zwróciła się do Conrada: – Czy przewidziane są kwiaty do butonierki dla pana i drużbów? Za​czer​wie​nił się. – To nie ja je​stem pa​nem młodym. – To brat pana młode​go – wyjaśniłam, po​dając sprze​daw​czy​ni kartę kre​dy​tową pana Fi​she​ra. Chwilę później wy​szliśmy. W drodze powrotnej minęliśmy stragan z owocami na poboczu. Chciałam się zatrzymać, ale nic nie powiedziałam. Con​rad wi​docz​nie domyślił się po mo​j ej mi​nie, bo za​py​tał: – Chcesz wrócić? – Nie, nie trze​ba, już prze​j e​cha​liśmy. Zawrócił – a byliśmy na jed​no​kie​run​ko​wej. Stragan składał się z kilku drewnianych skrzynek pełnych brzoskwiń i tabliczki informującej, że należy zostawić pie​niądze w prze​zna​czo​nym na ten cel po​j em​ni​ku. Włożyłam do​la​ra, bo nie miała drob​nych. – A ty nie chcesz? – Nie, mam aler​gię na brzo​skwi​nie. – Od kie​dy? Je​stem pew​na, że wi​działam, jak jesz brzo​skwi​nie. Albo przy​najm​niej cia​sto brzo​skwi​nio​we. Wzru​szył ra​m io​na​m i. – Od za​wsze. Owszem, cza​sa​m i jem, ale pod​rażniają mi śluzówkę w ustach. Przy​m knęłam oczy i wciągnęłam w noz​drza słodką woń. – Two​j a stra​ta – po​wie​działam. Nigdy dotąd nie jadłam tak pysznej brzoskwini. Była doskonale dojrzała, palce aż zagłębiały się w miąższu. Pożerałam ją łapczywie, sok spływał mi po brodzie, rękach. Była słodka i cierpkawa zarazem. Doskonałe zmysłowe

przeżycie, łączące smak, za​pach i wzrok. – Oto brzo​skwi​nia ide​al​na – oznaj​m iłam. – Aż boję się zjeść jesz​cze jedną. Nie wierzę, że będzie równie do​bra. – Najlepiej sprawdzić – odparł Conrad, po czym poszedł po następną brzoskwinię. Pochłonęłam ją czterema kęsami. – I co? Równie do​bra? – Aha. Równie. Conrad wyciągnął rękę i otarł mi brodę swoją koszulą. To chyba był najintymniejszy gest, jaki ktokolwiek kie​dy​kol​wiek wy​ko​nał w sto​sun​ku do mnie. Zakręciło mi się w głowie, nogi ugięły się pode mną. Sposób, w jaki na mnie pa​trzył, przez te kil​ka krótkich se​kund. Po​tem spuścił wzrok, jak​by raziło go słońce. Od​sunęłam się i po​wie​działam: – Kupię więcej, dla Je​re​m ie​go. – Do​bry po​m ysł – stwier​dził, co​fając się. – Za​cze​kam na cie​bie w sa​m o​cho​dzie. Pakowałam brzoskwinie do reklamówki, dygocząc na całym ciele. Jedno spojrzenie, jeden dotyk i już cała się trzęsłam. Obłęd. Niedługo miałam prze​cież wyjść za jego bra​ta. W samochodzie milczałam. Nie mogłam, nawet gdybym chciała. Brakowało mi odpowiednich słów. W klimatyzowanym wnętrzu cisza wydawała się przytłaczająca. Otworzyłam okno i skupiłam wzrok na prze​su​wających się na zewnątrz przed​m io​tach. Samochód Jeremiego stał na podjeździe. Kiedy weszliśmy do środka, Conrad natychmiast się ulotnił. Jeremi drze​m ał na ka​na​pie w oku​la​rach prze​ciwsłonecz​nych. Obu​dziłam go całusem. Za​m ru​gał i po​wie​dział: – Hej. – Hej. Chcesz brzo​skwi​nię? – spy​tałam, ma​chając re​klamówką jak wa​hadłem. Na​gle po​czułam się jakoś dziw​nie ner​wo​wa. Je​re​m i uści​skał mnie i od​parł: – Ty je​steś brzo​skwinką. – Wie​działeś, że Con​rad ma aler​gię na brzo​skwi​nie? – No ja​sne. Pamiętasz, jak raz je​dliśmy lody brzo​skwi​nio​we i usta mu spuchły? Wysunęłam się z jego uścisku i poszłam umyć owoce. Powtarzałam sobie, że nie mam powodów, żeby czuć wy​rzu​ty su​m ie​nia, nic się nie wy​da​rzyło. Nic nie zro​biłam. Opłukałam brzoskwinie na czerwonym plastikowym sitku, strząsając wodę w ten sam sposób, jak tyle razy robiła to Su​san​na. Je​re​m i za​szedł mnie od tyłu i chwy​cił jedną. – Moim zda​niem już są czy​ste. Usiadł na bla​cie i za​to​pił zęby w brzo​skwi​ni. – Do​bre, co? Zbliżyłam owoc do twa​rzy i wciągnęłam za​pach głęboko w noz​drza. Sta​rałam się oczyścić umysł z obłąka​nych myśli. Je​re​m i kiwnął głową. Zdążył pochłonąć swoją brzo​skwi​nię, pestkę rzu​cił do zle​wu. – Pysz​na. A kupiłaś może tru​skaw​ki? Mam straszną ochotę, mógłbym zjeść cały kosz. – Nie, tyl​ko brzo​skwi​nie. Ułożyłam owo​ce w srebr​nej mi​sie tak ład​nie, jak tyl​ko po​tra​fiłam. Ręce nadal mi się trzęsły.

roz​dział trzy​dzie​sty dzie​wiąty

Na podłogach leżała granatowa wykładzina. Mimo japonek na nogach czułam, że jest wilgotna. Kuchnia miała rozmiar łazienki w samolocie, a w sypialni nie było okien. Jedyną pozytywną rzeczą w tym mieszkaniu były wysokie su​fi​ty. Jeremi i ja przez cały dzień oglądaliśmy mieszkania w pobliżu uczelni. Na razie zaliczyliśmy trzy. To było najgorsze ze wszyst​kich. – Podoba mi się wykładzina – powiedział Jeremi z uznaniem. – Miło obudzić się rano i postawić stopy na czymś miękkim. Zerknęłam w stronę otwartych drzwi, za którymi czekał właściciel. Był mniej więcej w wieku mojego taty. Miał długi siwy kucyk, wąsy, a na przedramieniu tatuaż półnagiej syrenki. Zauważył, że wlepiam w nią wzrok, i wyszczerzył się od ucha do ucha. W od​po​wie​dzi posłałam mu bla​dy uśmiech. Po​tem wróciłam do po​ko​j u i przy​wołałam Je​re​m ie​go ru​chem ręki. – Czuć tu dy​m em pa​pie​ro​so​wym – szepnęłam. – Pew​nie wżarł się w wykładzinę. – Spsi​ka​m y spre​j em. – Chy​ba sam spsi​kasz. Bo ja nie za​m ie​rzam tu miesz​kać. – O co ci chodzi? To mieszkanie jest praktycznie na terenie kampusu. I można grillować na podwórku. Pomyśl, ja​kie im​pre​zy można tu urządzać. No, daj spokój, Bel​ly. – Nie dam. Wracamy do pierwszego mieszkania. Tam była klimatyzacja. – Przez sufit przechodziły basy z czyjegoś miesz​ka​nia, ra​czej czułam je, niż słyszałam. Je​re​m i wsa​dził ręce do kie​sze​ni. – Tam miesz​ka​li sta​rzy lu​dzie i ro​dzi​ny z dziećmi. To jest miej​sce dla osób w na​szym wie​ku. Stu​dentów. Spoj​rzałam na właści​cie​la. Miał wzrok utkwio​ny w te​le​fo​nie komórko​wym. Uda​wał, że nie słucha. Ści​szyłam głos. – To miej​sce ni​czym nie różni się od sie​dzi​by two​j e​go brac​twa. Gdy​bym chciała miesz​kać w sie​dzi​bie brac​twa, to po pro​stu zamiesz​kałabym u cie​bie. Wywrócił ocza​m i. Po​wie​dział głośno: – Chyba nie zdecydujemy się na to mieszkanie. – Wzruszył ramionami, spoglądając na właściciela z po​ro​zu​m ie​wawczą miną. Jak​by byli w jed​nej drużynie, dwójka koleżków. – Dzięku​j e​m y za poświęcony nam czas – po​wie​działam. – No pro​ble​m o – od​parł fa​cet, za​pa​lając pa​pie​ro​sa. Kiedy wychodziliśmy, rzuciłam Jeremiemu paskudne spojrzenie. „Co?”, zapytał samym ruchem warg, szczerze zdu​m io​ny. Tyl​ko potrząsnęłam głową. – Robi się późno – stwierdził Jeremi, kiedy już siedzieliśmy w samochodzie. – Chciałbym załatwić to dzisiaj i mieć z głowy. – Okej – od​parłam, podkręcając kli​m a​ty​zację. – W ta​kim ra​zie ja wy​bie​ram pierw​sze. – Świet​nie – po​wie​dział. – Do​sko​na​le – od​parłam. Wróciliśmy do pierwszego mieszkania, żeby wypełnić papiery. Poszliśmy prosto do biura zarządu. Kierowniczka, o imieniu Carolyn, była wysoka, miała rude włosy i była ubrana we wzorzystą portfelową sukienkę. Pachniała tymi sa​m y​m i per​fu​m a​m i, co Su​san​na. Uznałam to za do​bry znak. – Rodzice nie wynajmują dla państwa mieszkania? – spytała. – W większości przypadków to rodzice podpisują umowę naj​m u. – Nie, nie, chcie​liśmy zro​bić to oso​biście – od​parł Je​re​m i. – Je​steśmy zaręcze​ni. Zro​biła za​sko​czoną minę, zerknęła ukrad​kiem na mój brzuch. – O! – po​wie​działa. – Moje gra​tu​la​cje.

– Dzięku​j e​m y – od​parł Je​re​m i. Ja nic nie powiedziałam. Miałam tego serdecznie dosyć. Wszyscy sądzili, że jestem w ciąży, tylko dlatego, że tak młodo bie​rze​m y ślub. – Cóż, muszę jeszcze tylko sprawdzić waszą wiarygodność finansową i mogę przystąpić do rozpatrzenia podania – po​wie​działa Ca​ro​lyn. – Jeśli okaże się, że wszyst​ko jest w porządku, miesz​ka​nie będzie wa​sze. – A czy opóźnienia w spłacie karty kredytowej mogą, yyy, negatywnie wpłynąć na czyjąś wiarygodność? – spytał Je​re​m i, po​chy​lając się do przo​du. Na​gle po​czułam, że oczy robią mi się wiel​kie jak spodki. – O czym ty mówisz? – wy​szep​tałam. – Prze​cież tata spłaca twoją kartę. – No tak, ale na pierwszym roku załatwiłem sobie też własną. Żeby zbudować wiarygodność finansową – wyjaśnił, posyłając Ca​ro​lyn uj​m ujący uśmiech. – Na pewno wszystko będzie w porządku – powiedziała. Ale już bez uśmiechu. Zwróciła się do mnie: – Jak wygląda pani sy​tu​acja? – Em, chy​ba do​brze. Tata dał mi dostęp do swo​j ej kar​ty, ale ja nig​dy z niej nie ko​rzy​stam. – Hmmm. Ja​kieś kar​ty wy​sta​wio​ne przez skle​py? Potrząsnęłam głową. – Z pewnością mamy środki na opłacenie pierwszego czynszu i ostatniego – wtrącił Jeremi. – I na depozyt. Więc wszyst​ko gra. – Doskonale – powiedziała Carolyn, podnosząc się z miejsca. – Przejrzę to dzisiaj i dam państwu odpowiedź w ciągu kil​ku ko​lej​nych dni. – Trzy​m am kciu​ki – od​parłam, sta​rając się, żeby za​brzmiało to radośnie i bez​tro​sko. Wy​szliśmy z bu​dyn​ku. Kie​dy zna​leźliśmy się przy sa​m o​cho​dzie, po​wie​działam: – Bar​dzo bym chciała, żebyśmy do​sta​li to miesz​ka​nie. – Jeśli z tym się nie uda, to na pewno uda się z którymś z pozostałych. Nie sądzę, żeby Gary w ogóle chciał spraw​dzać na​sze kon​ta. – Jaki Gary? Je​re​m i prze​szedł na stronę kie​row​cy i otwo​rzył drzwicz​ki. – Ten gość z ostat​nie​go miesz​ka​nia. Wywróciłam ocza​m i. – A ja je​stem pew​na, że tak. – A ja nie. Gary jest w porządku. – Gary za​pew​ne pro​du​ku​j e amfę w piw​ni​cy. Tym ra​zem Je​re​m i wywrócił ocza​m i. – Jeśli wy​naj​m ie​m y to miesz​ka​nie, którejś nocy obu​dzi​m y się, leżąc w wan​nie z lo​dem. Bez ne​rek. – Belly, wielu studentów wynajmuje u niego mieszkania. Jeden gość z mojej drużyny piłkarskiej mieszkał tam przez ostat​ni rok i żyje. Ma obie ner​ki i tak da​lej. Po​pa​trzy​liśmy na sie​bie po​nad maską. – Dla​cze​go właści​wie o tym ga​da​m y? – spy​tał Je​re​m i. – Po​sta​wiłaś na swo​im, nie pamiętasz? Wie​działam, że miał ochotę zakończyć to zda​nie w inny sposób. „Po​sta​wiłaś na swo​im, jak zwy​kle”. – Tego jesz​cze nie wia​do​m o. Ja też nie dokończyłam tego zda​nia tak, jak​bym chciała. „Tego jesz​cze nie wia​do​m o, bo za​le​gasz ze spłata​m i”. Otwo​rzyłam drzwi moc​nym szarp​nięciem i wsiadłam. Carolyn zadzwoniła kilka dni później. Nie dostaliśmy mieszkania. Nie wiem, czy z powodu braku wiarygodności fi​nan​so​wej Je​re​m ie​go, czy mo​j ej, ale nie miało to zna​cze​nia. Tak czy in​a​czej miesz​ka​nia nie do​sta​liśmy.

roz​dział czter​dzie​sty

Nadszedł dzień przyjęcia Taylor. Myślałam o nim w ten sposób, ponieważ zorganizowała je Taylor z pomocą mamy. Za​pro​sze​nia wyglądały ład​niej niż moje za​pro​sze​nia ślub​ne. Przed domem stało już kilka samochodów. Rozpoznałam srebrne audi Marcy Yoo i niebieską hondę cioci Taylor, Mindy. Taylor ozdobiła skrzynkę na listy białymi balonami. Ten widok przypominał mi wszystkie imprezy u Taylor. Za​wsze ku​po​wała różowe ba​lo​ny. Za​wsze. Miałam na sobie białą sukienkę na ramiączka i sandałki. Nałożyłam róż, mascarę i różowy błyszczyk. Conrad powiedział, że ładnie wyglądam. To była nasza pierwsza rozmowa od tamtego dnia, kiedy kupiłam brzoskwinie. Po​wie​dział „ład​nie wyglądasz”, ja po​dziękowałam. Całko​wi​cie nor​m al​na roz​m o​wa. Nacisnęłam dzwonek – nigdy tego nie robiłam, kiedy przychodziłam do Taylor w odwiedziny. Ale uznałam, że przy ta​kiej oka​zji po​win​nam. Taylor stanęła w drzwiach. Miała na sobie różową sukienkę, wzdłuż brzegu pływały jasnozielone rybki. Włosy pod​pięła. To ra​czej ją każdy uznałby za przyszłą pannę młodą, nie mnie. – Ślicz​nie wyglądasz – po​wie​działa, ści​skając mnie. – Ty też – od​parłam, wchodząc do środ​ka. – Już pra​wie wszy​scy są – po​in​for​m o​wała mnie, ru​szając w stronę sa​lo​nu. – Muszę siku – oznaj​m iłam. – Po​spiesz się, je​steś gościem ho​no​ro​wym. Szyb​ko załatwiłam sprawę, umyłam ręce i prze​cze​sałam włosy pal​ca​m i. Nałożyłam trochę więcej błysz​czy​ku. Z ja​kie​goś po​wo​du czułam się bar​dzo zde​ner​wo​wa​na. Pod su​fi​tem wi​siały dzwon​ki z kre​pi​ny, z głośników le​ciało Go​ing to the Cha​pel. W pokoju siedziały nasze przyjaciółki, Marcy, Blair i Katie, ciocia Taylor Mindy, nasza sąsiadka pani Evans, mama Tay​lor, Lu​cin​da. A obok niej, na ko​zet​ce, ubra​na w ja​sno​nie​bie​ski ko​stium – moja mama. Łzy napłynęły mi do oczu. Nie wybiegłyśmy sobie na spotkanie, żadna z nas nie zaczęła łkać. Przeszłam przez pokój, przywitałam się ze wszyst​ki​m i po ko​lei. W końcu do​tarłam do mamy. Ści​skałyśmy się długo i moc​no. Nie mu​siałyśmy nic mówić, obie wie​działyśmy. Tay​lor złapała moją rękę, kie​dy spo​tkałyśmy się przy sto​le z przekąska​m i. – Szczęśliwa? – szepnęła. – Jesz​cze jak! – od​po​wie​działam, biorąc ta​lerz do ręki. Wszyst​ko szło tak gładko. Od​zy​skałam mamę. To działo się na​prawdę. – To świet​nie. – Jak to się stało? Two​j a mama z nią roz​m a​wiała? – Mm-hmm – od​parła i posłała mi całusa. – Mama mówiła, że właści​wie nie mu​siała jej na​m a​wiać. Lu​cin​da umieściła pośrod​ku stołu swo​j e sławet​ne cia​sto ko​ko​so​we. Oprócz tego była lemoniada, małe hot dogi, minimarchewki i dip cebulowy – wszystko, co lubię najbardziej. Mama przy​niosła swo​j e ciast​ka cy​try​no​we. Nałożyłam je​dze​nie na ta​lerz i usiadłam obok dziew​czyn. Wsa​dziłam hot doga do ust i po​wie​działam: – Wiel​kie dzięki, że przyszłyście! – Nie mogę uwie​rzyć, że wy​cho​dzisz za mąż! – Mar​cy ze zdu​m ie​niem potrząsnęła głową. – Ja też nie – stwier​dziła Bla​ir. – Ja też nie – stwier​dziłam. Najbardziej podobało mi się otwieranie prezentów. Czułam się tak, jakby to były moje urodziny. Formy do babeczek od Marcy, szklanki od Blair, ręczniki od cioci Mindy, książki kucharskie od Lucindy, szklany dzbanek od

Tay​lor, pi​ko​wa​na kapa od mamy. Taylor siedziała obok mnie, skrzętnie zapisywała, co kto dał, i zbierała wstążki. Potem zrobiła otwory w pa​pie​ro​wym ta​le​rzu i prze​ciągnęła przez nie wstążki. – A to po co? – spy​tałam. – To twój bu​kiet na przyjęcie, głupta​sie. Próbę ślubu – wyjaśniła Lu​cin​da. Widać, że opa​lała się tego dnia, bo miała na twa​rzy wyraźne białe miej​sca po oku​la​rach. – Ale my nie ro​bi​m y żad​nej próby – od​parłam. No bo szczerze, co tu próbować? Mieliśmy wziąć ślub na plaży. Prosto i bezpretensjonalnie, tak jak oboje sobie życzy​liśmy. Tay​lor podała mi bu​kiet. – W ta​kim ra​zie to będzie ka​pe​lusz. Lu​cin​da wstała i przy​wiązała mi ta​lerz do głowy, jak cze​pe​czek. Strasz​nie się śmiałyśmy, a Mar​cy zro​biła mi zdjęcie. Tay​lor wstała, dzierżąc no​tes w ręku. – Okej, a te​raz usłyszy​m y, co po​wie Bel​ly w noc poślubną. Zakryłam twarz kapeluszem. Tak, słyszałam wcześniej o tej zabawie. Główna druhna zapisuje wszystko, co przyszła pan​na młoda po​wie​działa, otwie​rając pre​zen​ty. – O, ja​kie to ślicz​ne! – wy​krzyknęła Tay​lor i wszyst​kie za​chi​cho​tały. Próbowałam ode​brać jej no​tes, ale trzy​m ała go wy​so​ko nad głową i czy​tała: – Je​re​m i będzie za​chwy​co​ny! Kiedy już odbył się konkurs na najpiękniejszą suknię ślubną z papieru toaletowego, posprzątałyśmy i wszyscy po​szli, od​pro​wa​dziłam mamę do sa​m o​cho​du. – Dziękuję, że przyszłaś, mamo. To wie​le dla mnie zna​czy. Czułam się strasz​nie skrępo​wa​na. Od​garnęła mi włosy z twa​rzy. – Je​steś moją córką – od​parła po pro​stu. Objęłam ją moc​no. – Tak bar​dzo cię ko​cham! Kie​dy wsiadłam do sa​m o​cho​du, od razu za​dzwo​niłam do Je​re​m ie​go. – To dzie​j e się na​prawdę! – wrzasnęłam. Tak jakbyśmy wcześniej było inaczej. Ale planowanie wesela, wyprowadzka z domu, spór z mamą – to wszystko bar​dzo mnie przytłaczało. Za to te​raz, kie​dy stanęła u mo​j e​go boku, zno​wu mogłam swo​bod​nie od​dy​chać. Moje zmartwienia znikły. Wreszcie czułam, że wszystko przebiega, tak jak należy. Czułam, że potrafię stawić czoła temu, co mnie cze​ka. Tej nocy wróciłam do domu. Obejrzeliśmy we trójkę program kryminalny w telewizji – jeden z tych, w których rekonstruuje się zbrodnie. Komentowaliśmy fatalne aktorstwo, wyjąc jak wilki, jedliśmy fritosy i ciastka cytrynowe. Było świet​nie.

roz​dział czter​dzie​sty pierw​szy CON​RAD

W dniu, kiedy Belly pojechała do domu, odwiedziłem Ernie’ego, byłego właściciela restauracji z owocami morza, w której kiedyś dorabiałem sprzątaniem. Każdy dzieciak, który kiedykolwiek był w Cousins, wiedział, kim jest Ernie, tak jak Ernie znał wszystkie dzieciaki. Nigdy nie zapominał twarzy, zachował dobrą pamięć mimo upływającego czasu. Odszedł z pracy, kiedy miał siedemdziesiąt lat albo i więcej, byłem wtedy w liceum. Teraz restaurację prowadził jego bratanek, John, straszny palant. Najpierw kazał Ernie’emu stać za barem, ale Ernie nie nadążał, więc oddelegował go do zawijania sztućców w serwetki. A w końcu całkowicie odciął go od interesu i zmusił do przejścia na emeryturę. Jasne, Ernie był stary, ale potrafił ciężko pracować i wszyscy go uwielbiali. Chodziliśmy razem na papierosa. Wiedziałem, że nie powinienem dawać mu fajek, ale był starym człowiekiem, a przecież nie odmawia się starym lu​dziom. Ernie mieszkał w niewielkim domku przy autostradzie, zachodziłem do niego przynajmniej raz w tygodniu. Żeby dotrzymać mu towarzystwa. I przede wszystkim żeby sprawdzić, czy jeszcze żyje. Nie miał w pobliżu nikogo, kto przypominałby mu o lekarstwach, a palant John z pewnością go nie odwiedzał. Kiedy John odsunął Ernie’ego od in​te​re​su, ten po​wie​dział, że John nie jest już jego ro​dziną. Tak więc mocno się zdziwiłem, gdy, zajechawszy przed dom Ernie’ego, zobaczyłem odjeżdżający samochód Johna. Za​par​ko​wałem, za​pu​kałem do drzwi i wszedłem. – Przy​niosłeś pa​pie​ro​sa? – spy​tał Er​nie ze swo​j e​go miej​sca na ka​na​pie. To po​wta​rzało się za każdym ra​zem. Le​karz nie po​zwa​lał mu palić. – Nie – od​parłem. – Rzu​ciłem. – To wy​no​cha mi stąd. Po​tem zaśmiał się – też tak jak zwy​kle. Usiadłem na ka​na​pie. Oglądaliśmy stare seriale policyjne i jedliśmy orzeszki w milczeniu. W końcu, podczas przerwy na reklamę, zaczęliśmy roz​m a​wiać. – Słyszałeś, że mój brat żeni się w przyszłym ty​go​dniu? Prychnął. – Jeszcze nie leżę pod ziemią, synu. Jasne, że słyszałem. Wszyscy słyszeli. To miła dziewczyna. Kiedy była mała, za​wsze dygała na po​wi​ta​nie. Uśmiechnąłem się. – Bo powiedzieliśmy jej, że kiedyś byłeś włoskim księciem. Zanim zostałeś mafiosem. Ojcem chrzestnym z Co​usins. – A niech was. Re​kla​m y się skończyły, znów mil​cze​liśmy. Pod​czas ko​lej​nej prze​rwy Er​nie po​wie​dział: – To jak, za​m ie​rzasz mazać się jak gówniarz czy coś z tym zro​bisz? Mało nie udławiłem się orzesz​kiem. Kaszląc, za​py​tałem: – O czym ty mówisz? Zno​wu prychnął. – Nie ściem​niaj. Ko​chasz ją, praw​da? Jest tą je​dyną? – Er​nie, chy​ba za​po​m niałeś wziąć le​kar​stwa. Gdzie pudełko z ta​blet​ka​m i? Machnął białą kościstą ręką, a po​tem znów za​pa​trzył się w te​le​wi​zor.

Ci​sza. Ko​niec prze​rwy. Od​cze​kałem do ko​lej​nej prze​rwy i za​py​tałem jak​by od nie​chce​nia: – Na​prawdę w to wie​rzysz? Że każdy z nas ma tę je​dyną prze​zna​czoną so​bie osobę? Obrał orzesz​ka i od​parł: – Pewnie, że tak. Elizabeth była dla mnie tą jedyną. Kiedy odeszła, nie zamierzałem szukać innej. Moja dziewczyna odeszła. Od tego mo​m en​tu tyl​ko za​bi​j am czas. Po​dasz piwo? Wstałem i po​szedłem do lodówki. Przy​niosłem piwo i czystą szklankę. Er​nie bar​dzo nie lubił brud​nych szkla​nek. – Co John tu robił? – spy​tałem. – Wi​działem jego sa​m ochód. – Przy​j e​chał przy​strzyc mi traw​nik. – To chy​ba moja ro​bo​ta – za​uważyłem. Nalałem mu piwo. – Za cho​lerę nie umiesz przy​ci​nać brzegów. – Od kie​dy w ogóle ze sobą roz​m a​wia​cie? Er​nie wzru​szył ra​m io​na​m i i wsa​dził orzesz​ka do ust. – Pewnie węszy, bo ma nadzieję, że zostawię mu dom, kiedy odwalę kitę. – Upił piwo i rozparł się wygodnie w fotelu. – Ech, to dobry dzieciak. Jedyny syn mojej siostry. Rodzina. Rodzina to rodzina. Nigdy o tym nie za​po​m i​naj. – Ernie, dwie reklamy temu zasugerowałeś, że jeśli nic nie zrobię w sprawie ślubu brata, to znaczy, że jestem gównia​rzem. Er​nie podłubał w zębie i stwier​dził: – Ale kie​dy w grę wcho​dzi ta je​dy​na, to zupełnie co in​ne​go. Kie​dy parę go​dzin później wy​cho​dziłem od Er​nie’ego, czułem się znacz​nie le​piej. Zresztą tak jak zwy​kle.

roz​dział czter​dzie​sty dru​gi

To była środa. Do ślubu zostało zaledwie kilka dni. Następnego dnia do Cousins mieli przyjechać Taylor i Anika, Josh, Ry​dzyk i mój brat. Chłopcy zamierzali urządzić sobie wieczór kawalerski, a dziewczyny, Taylor, Anika i ja, spokojnie spędzić czas nad ba​se​nem. De​ni​se Co​let​ti i Tay​lor stwier​dziły, że przy​go​to​wa​nia można uznać za zakończo​ne. Zamówiliśmy jedzenie – kanapki z homarem i koktajl krewetkowy. Ozdobiliśmy pomost i podwórze lampkami cho​in​ko​wy​m i. W chwi​li, gdy tata będzie mnie wpro​wa​dzał, Con​rad miał za​grać coś na gi​ta​rze. Miałam włożyć biżute​rię po Su​san​nie i sama ucze​sać się i uma​lo​wać. Wszyst​ko było właści​wie go​to​we, a ja nadal nie mogłam po​zbyć się wrażenia, że o czymś za​po​m niałam. Właśnie odkurzałam w salonie, gdy Conrad otworzył przesuwne drzwi. Surfował przez cały ranek. Wyłączyłam od​ku​rzacz. – Co się stało? – spy​tałam. Był bla​dy, woda z włosów kapała mu na twarz. – Je​stem le​d​wo żywy – od​parł Con​rad. – Ska​le​czyłem się o sta​tecz​nik. – Moc​no? – Nie, nie tak zno​wu bar​dzo. Pokuśtykał do łazien​ki. Pobiegłam za nim. Siedział na brzegu wanny, krew przeciekała przez ręcznik, który przyciskał do rany, spływała po no​dze. Słabo mi się zro​biło. – Już nie krwawi – powiedział Conrad. Twarz miał białą jak ściana. Jakby za chwilę miał zemdleć. – Nie jest aż tak strasz​nie, jak wygląda. – Przy​ci​skaj, a ja po​szu​kam cze​goś do de​zyn​fek​cji. Chyba porządnie go bolało, bo w ogóle nie protestował. Kiedy wróciłam z wodą utlenioną, środkiem odkażającym i gazą, nadal sie​dział w ten sa​m ej po​zy​cji, z no​ga​m i w wan​nie. Usiadłam okra​kiem na brze​gu wan​ny, twarzą do nie​go. – Puść – po​le​ciłam. – Nic mi nie jest. Sam to zro​bię. – Bzdu​ry. W końcu za​brał rękę. Przy​cisnęłam ręcznik. Con​rad skrzy​wił się. – Sor​ry – po​wie​działam. Przytrzymałam jeszcze przez chwilę, po czym oderwałam zakrwawiony ręcznik od ciała. Rana była wąska i długa. Już nie krwa​wiła tak bar​dzo, więc zaczęłam po​le​wać ją wodą utle​nioną. – Au! – wrzasnął Con​rad. – Nie wygłupiaj się, to właści​wie ska​le​cze​nie – skłamałam. Za​sta​na​wiałam się, czy może po​trzeb​ne jest szy​cie. Conrad pochylił się w moją stronę, jego głowa lekko wspierała się na moim ramieniu. Czułam, jak oddycha, każdy gwałtow​ny wdech, kie​dy do​ty​kałam rany. Gdy oczyściłam ranę, nie wyglądała już tak strasznie. Posmarowałam jeszcze środkiem odkażającym i owinęłam gazą. Po​kle​pałam ko​la​no Con​ra​da. – Wi​dzisz? Już le​piej. Uniósł głowę. – Dzięki. – Nie ma spra​wy. Przez chwilę patrzyliśmy sobie prosto w oczy. Oddech mi przyspieszył. Gdybym pochyliła się jeszcze odrobinkę

w jego stronę, mo​gli​byśmy się pocałować. Wie​działam, że po​win​nam się od​sunąć, ale nie po​tra​fiłam. – Bel​ly? – Po​czułam jego od​dech na szyi. – Tak? – Pomożesz mi wstać? Chy​ba pójdę na górę, zdrzemnę się. – Stra​ciłeś spo​ro krwi. – Mój głos odbił się od wyłożonych gla​zurą ścian. – Chy​ba nie po​wi​nie​neś spać. Uśmiechnął się słabo. – Po​m y​liło ci się ze wstrząsem mózgu. Wstałam i po​m ogłam mu się pod​nieść. – Możesz cho​dzić? – za​py​tałam. – Po​wi​nie​nem dać radę – od​parł, od​sunął się ode mnie i pokuśtykał, ręką przy​trzy​m ując się ścia​ny. Na koszulce została mokra plama w miejscu, gdzie trzymał głowę. Automatycznymi ruchami zaczęłam sprzątać bałagan. Serce waliło mi w piersi jak oszalałe. Co wydarzyło się przed chwilą? Co jeszcze mogło się wydarzyć? To nie było jak wte​dy z brzo​skwi​nia​m i. Tym ra​zem to byłam ja. Conrad przespał obiad. Zastanawiałam się, czy zanieść mu trochę jedzenia, ale w końcu uznałam, że nie. Podgrzałam pizzę z mrożonki. Wieczór upłynął mi na sprzątaniu parteru. Czułam wielką ulgę, że następnego dnia przy​j eżdżają goście. Już nie będę z nim sam na sam. A kie​dy przy​j edzie Je​re​m i, wszyst​ko wróci do nor​m y.

roz​dział czter​dzie​sty trze​ci

Iwszystko wróciło do normy. Ja zachowywałam się normalnie, Conrad zachowywał się normalnie. Jak gdyby nic się nie wy​da​rzyło. No bo nic się nie wy​da​rzyło. Gdy​by nie ban​daż na jego no​dze, myślałabym, że to był sen. Chłopcy spędzali czas na plaży, z wyjątkiem Conrada, który nie mógł moczyć nogi. Okupował kuchnię, przy​go​to​wy​wał mięso na grill. My leżałyśmy nad basenem, torba z popcornem krążyła z rąk do rąk. Pogoda dopisała, było po prostu idealnie. Słońce przygrzewało wysoko na niebie, po którym snuły się nieliczne chmurki. Żadnego deszczu ani zapowiedzi opadów na ko​lej​ne sie​dem dni. Po​godę na ślub mie​liśmy za​pew​nioną. – Ry​dzyk jest niezły, co? – za​gaiła Tay​lor, po​pra​wiając sta​nik od bi​ki​ni. – Kosz​m ar – stwier​dziła Ani​ka. – Fa​cet o ta​kiej ksyw​ce? O nie, wiel​kie dzięki. Tay​lor zmarsz​czyła brwi. – Nie bądź taka kry​tycz​na. Bel​ly, co ty sądzisz? – Em… miły chłopak. Je​re​m i mówi, że jest bar​dzo lo​j al​ny. – A wi​dzisz? – po​wie​działa Tay​lor trium​fal​nie, mierząc w Anikę pal​cem u nogi. Ani​ka spoj​rzała na mnie znacząco, a ja uśmiechnęłam się podstępnie i dodałam: – Bar​dzo, bar​dzo lo​j al​ny. Więc chy​ba nie szko​dzi, że znaj​du​j e się na po​zio​m ie roz​wo​j u ne​an​der​tal​czy​ka, praw​da? Tay​lor rzu​ciła we mnie garścią po​pcor​nu, a ja, chi​chocząc, próbowałam złapać trochę usta​m i. – Wy​cho​dzi​m y dziś wie​czo​rem z chłopa​ka​m i? – spy​tała Ani​ka. – Nie, mają swo​j e pla​ny. Wy​bie​rają się do baru, za​m ie​rzają od​pa​lić kil​ka bomb czy coś w tym ro​dza​j u. – Euu – po​wie​działa Tay​lor. Zerknąwszy w stronę kuch​ni, Ani​ka po​wie​działa, ści​szając głos: – Hej, nig​dy nie wspo​m i​nałyście, że Con​rad jest taki sek​sow​ny. – Bo nie jest – od​parła Tay​lor. – Tyl​ko tak mu się wy​da​j e. – Nie​praw​da – zaczęłam go bro​nić. Do Ani​ki po​wie​działam: – Tay jest wściekła, bo na nią nie po​le​ciał. – Jak niby miał na mnie po​le​cieć, był two​im fa​ce​tem. Uci​szyłam ją po​spiesz​nie. – Nig​dy nie był moim fa​ce​tem – od​parłam szep​tem. – Za​wsze był two​im fa​ce​tem – za​wy​ro​ko​wała Tay​lor i po​psi​kała się ko​lejną porcją olej​ku do opa​la​nia. Po​wie​działam sta​now​czo: – Ale już nie jest. Na obiad zjedliśmy steki i grillowane warzywa. To był taki dorosły obiad. Pijąc czerwone wino, siedząc przy stole z przy​j a​ciółmi, czułam się do​rosła. Sie​działam obok Je​re​m ie​go, który trzy​m ał rękę na opar​ciu mo​j e​go krzesła. A jed​nak… Przez cały wieczór rozmawiałam ze wszystkimi innymi, tylko nie z nim. Nie patrzyłam w jego stronę, ale zawsze wie​działam, gdzie jest. Uświadamiałam sobie jego obecność w bolesny sposób. Kiedy był w pobliżu, czułam, jak moje ciało śpiewa. Kiedy był da​le​ko, czułam głuchy ból. Gdy zno​wu był w po​bliżu, czułam wszyst​ko na​raz. Siedział obok Aniki. Właśnie powiedział coś zabawnego, zaczęła się śmiać. Serce ścisnęło mi się w piersi. Odwróciłam wzrok. Tom wstał i wzniósł to​ast. – Za Bel​ly i Fi​she​ra – tu beknął – wspa​niałą parę. Nor​m al​nie megawspa​niałą. Zauważyłam, że Anika rzuca Taylor znaczące spojrzenie: „I ty uważasz, że ten gość jest seksowny?”. Taylor

wzruszyła ramionami. Wszyscy unieśli puszki z piwem i kieliszki wina, stuknęliśmy się, a Jeremi przyciągnął mnie i pocałował w usta, przy wszystkich. Odsunęłam się zażenowana. Zobaczyłam minę Conrada. Wolałabym jej nie wi​dzieć. Po​tem Ste​ven po​wie​dział: – Jeszcz je​den to​ast. – Pod​niósł się nie​zgrab​nie. – Znam Je​re​m ie​go od za​wsze. Bel​ly też, nie​ste​ty. Rzu​ciłam w nie​go ser​wetką. – Jesteście fajną parą – podjął Steven, patrząc na mnie. Potem spojrzał na Jeremiego. – Bądź dla niej dobry, stary. Jest strasz​nie upier​dli​wa, ale to moja je​dy​na sio​stra. Po​czułam, że zbie​ra mi się na płacz. Wstałam i uści​skałam go moc​no. – Du​pek – po​wie​działam, ocie​rając oczy. Kie​dy zno​wu usiadłam, przemówił Je​re​m i: – Ja chyba też powinienem coś powiedzieć. Przede wszystkim dziękuję wszystkim za przybycie. Joshowi, Rydzykowi. Taylor i Anice. Wasza obecność tutaj wiele dla nas znaczy. – Jeremi dał mi kuksańca w bok. Popatrzyłam na niego, czekałam, aż wspomni o Conradzie. Rzuciłam mu znaczące spojrzenie, ale najwidoczniej nie załapał. Dodał tyl​ko: – Te​raz ty coś po​wiedz, Bel​ly. – Tak. Dziękuję wszystkim za przybycie – powtórzyłam za nim. – Conrad, dzięki za wspaniały obiad. Normalnie megawspa​niały. Wszy​scy zaczęli się śmiać. Po obie​dzie poszłam z Je​re​m im do jego po​ko​j u i pa​trzyłam, jak przy​go​to​wu​j e się do wyjścia. Dziew​czy​ny zo​stały na zewnątrz. Po​wie​działam Tay​lor, że po​win​na za​ga​dać do Ry​dzy​ka, ona jed​nak stwier​dziła, że ra​czej nie. – Jadł stek rękami – po​wie​działa, robiąc zde​gu​sto​waną minę. Usiadłam na nie​posłanym łóżku. Je​re​m i po​sma​ro​wał się dez​odo​ran​tem pod pa​cha​m i. – Je​steś pew​na, że nie chcesz z nami pójść? – Jestem pewna. – Nagle zapytałam: – Hej, a pamiętasz, jak znalazłeś tego psa na plaży? Nazwaliśmy go Rosie, a po​tem od​kry​liśmy, że to chłopak, ale i tak wołaliśmy na nie​go Ro​sie. Pamiętasz? Po​pa​trzył na mnie, lek​ko marszcząc brwi. – To nie ja go zna​lazłem, tyl​ko Con​rad. – Nie​praw​da. To byłeś ty. Płakałeś, kie​dy przy​szli po nie​go właści​cie​le. – Nie, to był Con​rad. Na​gle jego głos za​brzmiał jakoś tak twar​do. – Nie wy​da​j e mi się. – Ale tak było. – Je​steś pe​wien? – Ab​so​lut​nie. Ste​ven i ja strasz​nie mu za to do​ku​cza​liśmy. Na​prawdę, Con​rad? A ja byłam prze​ko​na​na, że Je​re​m i. Rosie mieszkał z nami przez trzy fantastyczne dni, aż zjawili się właściciele. Był przesłodki. Miał miękkie żółte futro. Biliśmy się o to, w czyim łóżku będzie spać, i w końcu ustaliliśmy, że będziemy się wymieniać. Ponieważ byłam najmłod​sza, Ro​sie miał spać u mnie trze​ciej nocy z ko​lei. Tak więc nie do​cze​kałam się. Ciekawe, co jeszcze źle zapamiętałam? Uwielbiałam bawić się w swojej głowie w „A pamiętasz, jak?”. Zawsze czułam się taka dumna, że pamiętam wszystko ze szczegółami. Trochę się wystraszyłam, że moje wspomnienia być może jed​nak wca​le nie są zgod​ne z prawdą.

roz​dział czter​dzie​sty czwar​ty

Kiedy chłopcy już po​szli, za​siadłyśmy w moim po​ko​ju, żeby po​ma​lo​wać pa​znok​cie i przećwi​czyć mój ślub​ny ma​ki​jaż. – Nadal uważam, że po​win​naś oddać się w ręce pro​fe​sjo​na​listów – po​wie​działa Tay​lor. Sie​działa na moim łóżku i ma​lo​wała pa​znok​cie u nóg na bla​dy pu​dro​wy róż. – Nie chcę wydawać więcej pieniędzy pana Fishera. Już i tak sporo na nas stracił. Poza tym nienawidzę mocnego ma​ki​j ażu. Nie czuję się wte​dy sobą. – Ci lu​dzie wiedzą, co robią. – Jak za​brałaś mnie wte​dy do sto​iska MAC-a, wyglądałam jak drag qu​een. – Taki mają styl – od​parła Tay​lor. – Pozwól przy​najm​niej, że przy​kleję ci sztucz​ne rzęsy. Ja będę miała. Ani​ka też. Spoj​rzałam na Anikę leżącą na podłodze z ma​seczką ogórkową na twa​rzy. – Two​j e rzęsy są prze​cież bar​dzo długie – po​wie​działam. – Ona mnie robi – od​parła Ani​ka przez zaciśnięte zęby, żeby ma​secz​ka się nie po​kru​szyła. – Cóż, ja nie mam na to ochoty – powiedziałam. – Jeremi wie, jak wyglądają moje rzęsy, jemu to nie robi różnicy. Poza tym sztuczne rzęsy podrażniają mi oczy. Pamiętasz, Tay? Przykleiłaś mi takie na Halloween, od razu je zdjęłam, gdy nie pa​trzyłaś. – Piętnaście dolców wy​wa​lo​ne w błoto – prychnęła Tay​lor. Zsunęła się z łóżka i usiadła obok mnie na podłodze. Właśnie wypróbowywałam różne kolory szminek, które przy​wiozła ze sobą Tay​lor. Na ra​zie wahałam się między różanym błysz​czy​kiem a brzo​skwi​niową szminką. – Która bar​dziej ci się po​do​ba? – spy​tałam. Na górnej war​dze miałam błysz​czyk, a na dol​nej szminkę. – Szmin​ka – za​wy​ro​ko​wała Tay​lor. – Le​piej wygląda na zdjęciach. Początkowo zdjęcia miał robić Josh – robił zdjęcia klasowe w Finch, pełnił też funkcję oficjalnego fotografa na wszystkich imprezach w bractwie. Ale teraz planowaniem ślubu zajmowali się pan Fisher i Denise Coletti. Wynajęli pro​fe​sjo​na​listę, kogoś, kogo znała De​ni​se. – A ja chy​ba jed​nak pójdę do fry​zje​ra – stwier​dziła Tay​lor. – Śmiało – po​wie​działam. Przebrałyśmy się w piżamy. Taylor i Anika wręczyły mi prezent ślubny – koszulkę nocną w stylu baby doll, z białej ko​ron​ki, i maj​tecz​ki do kom​ple​tu. – Jak zna​lazł na noc poślubną – po​wie​działa znacząco Tay​lor. – No, zrozumiałam – odparłam, podnosząc koszulkę do oczu. Miałam nadzieję, że nie rumienię się za mocno. – Dzięki, dziew​czy​ny. – Może masz ja​kieś py​ta​nia? – za​su​ge​ro​wała Tay​lor, przy​sia​dając na łóżku. – Tay​lor! Nie żyję w izo​la​cji od świa​ta. I nie je​stem idiotką. – Chciałam tylko powiedzieć… – Urwała. – Prawdopodobnie na początku nie będzie ci się to zbytnio podobało. To znaczy, wiesz, na przykład ja jestem bardzo ciasna tam na dole, więc strasznie mnie bolało. Ale może z tobą będzie in​a​czej. Po​wiedz jej, Ani​ka. Ani​ka wywróciła ocza​m i. – Mnie nie bolało ani trochę, Iz. – Cóż, wi​docz​nie masz sze​roką pochwę – stwier​dziła Tay​lor. Ani​ka walnęła ją w głowę po​duszką i wszyst​kie zaczęłyśmy chi​cho​tać jak sza​lo​ne. W końcu wy​du​siłam: – Hm, a dokład​nie jak określiłabyś ten ból, Tay? Jak​by ktoś przy​wa​lił ci pięścią w brzuch? – Przy​wa​lił ci ktoś kie​dyś pięścią w brzuch? – zdzi​wiła się Ani​ka. – Mam star​sze​go bra​ta. – To inny ro​dzaj bólu – od​parła Tay​lor. – Gor​szy niż bóle mie​siączko​we?

– Gor​szy. Coś jak za​strzyk znie​czu​lający w dziąsło. – Super, Taylor właśnie porównała utratę dziewictwa z borowaniem zęba – podsumowała Anika, podnosząc się. – Iz, nie słuchaj jej. Zapewniam cię, że to znacznie lepsza zabawa niż wizyta u dentysty. Gorzej, gdybyście oboje nie mie​li żad​nych doświad​czeń, ale Je​re​m i wie, co robić. Za​trosz​czy się o cie​bie. Tay​lor do​stała ko​lej​ne​go ata​ku śmie​chu. – Za​trosz​czy się! Usiłowałam się uśmiechnąć, ale twarz miałam jak zamrożoną. Jeremi był z dwiema dziewczynami. W liceum chodził z Marą, no a potem była Lacie Barone. Tak, z pewnością wiedział, co robić. Chociaż wolałabym, żeby nie wie​dział. Leżałyśmy wszystkie trzy w moim łóżku i rozmawiałyśmy przy zgaszonym świetle. Pierwsza zasnęła Anika. Zastanawiałam się gorączkowo, czy zwierzyć się Taylor, powiedzieć jej o Conradzie, o swoich skomplikowanych uczu​ciach. Chciałam, ale jed​no​cześnie bałam się. – Tay? – szepnęłam. Leżała obok mnie, pośrodku, ja na samym brzegu, ponieważ miałam później, kiedy chłopcy wrócą, pójść do po​ko​j u Je​re​m ie​go. – Co? – spy​tała za​spa​nym głosem. – Stało się coś dziw​ne​go. – Co? – Na​gle sen​ność jej minęła. – Wczoraj Conrad zranił się w nogę podczas surfowania, pomogłam mu założyć opatrunek i przez chwilę zrobiło się tak jakoś dziw​nie. – Pocałowa​liście się? – wy​sy​czała. – Nie! – Po​tem do​rzu​ciłam szep​tem: – Ale chciałam tego. Miałam… straszną ochotę. – Łoł – po​wie​działa, wzdy​chając lek​ko. – Ale nic się nie wy​da​rzyło? – Nic. Po prostu czuję… Spanikowałam, bo naprawdę miałam ochotę. Tak przez sekundę. – Wypuściłam powietrze z płuc i dodałam: – Za parę dni biorę ślub. Nie po​win​nam ma​rzyć o całowa​niu się z in​nym chłopa​kiem. Tay​lor po​wie​działa łagod​nie: – Con​rad to nie jest jakiś inny chłopak. To two​j a pierw​sza miłość. Pierw​sza wiel​ka miłość. – Masz rację! – Od razu mi ulżyło. – To tyl​ko sen​ty​m en​ty. Nic więcej. Po chwi​li Tay​lor po​wie​działa: – O czymś ci nie mówiłam. Con​rad wi​dział się z twoją mamą. Wstrzy​m ałam od​dech. – Kie​dy? – Parę ty​go​dni temu. Prze​ko​nał ją, żeby przyszła na przyjęcie. Po​wie​działa mo​j ej ma​m ie, a mama mnie. Mil​czałam. Na​prawdę to dla mnie zro​bił? – Nie mówiłam ci, bo nie chciałam niepotrzebnie mieszać. No bo kochasz Jeremiego, prawda? Chcesz wyjść za nie​go? – Aha. – Jesteś pewna? Bo wiesz, jeszcze nie jest za późno. Jeszcze możesz wszystko odwołać. Nie musisz brać ślubu w ten week​end. Może po​trze​bu​j esz cza​su… – Nie po​trze​buję. – Okej. Przewróciłam się na bok. – Do​bra​noc, Tay. – Do​bra​noc. Po ja​kimś cza​sie jej od​dech stał się ciężki i re​gu​lar​ny. Ja leżałam obok, myśląc in​ten​syw​nie. Conrad nadal się o mnie troszczył. Wstałam po cichu i podeszłam do biurka. Przez chwilę macałam rękami w ciem​ności, aż wresz​cie zna​lazłam. Mój szkla​ny jed​no​rożec.

roz​dział czter​dzie​sty piąty

Za każdym ra​zem, gdy Su​san​na pod​wo​ziła nas pod cen​trum han​dlo​we, po​wta​rzała Con​ra​do​wi: – Opie​kuj się nimi, Con​nie. Liczę na cie​bie. Któregoś razu rozdzieliliśmy się, bo oni chcieli pochodzić po sklepach, a ja nie. Miałam osiem lat. Powiedziałam, że za godzinę spotkamy się w części restauracyjnej i pomaszerowałam prosto do sklepu z wyrobami ze szkła. Chłopcy nigdy nie chcieli tam ze mną chodzić, ale ja to uwielbiałam. Snułam się po sklepie, gapiłam na wystawione towary. Szczególnie podobały mi się figurki jednorożców. Bardzo chciałam takiego mieć, choćby malutkiego, ale kosztowały dwa​naście do​larów. A ja miałam tyl​ko dzie​sięć. Nie mogłam ode​rwać wzro​ku od tego jed​no​rożca. Wzięłam go do ręki, odstawiłam, znów wzięłam do ręki. Nawet nie spostrzegłam, kiedy minęła godzina, prawie dwie. Co sił w nogach po​biegłam na umówio​ne miej​sce. Bałam się, że nie cze​ka​li na mnie i już po​szli. Con​ra​da nie było. Je​re​m i i Ste​ven sie​dzie​li w Taco Bell, licząc ku​po​ny. – Gdzieś ty była? – spy​tał Ste​ven wyraźnie wku​rzo​ny. Nie od​po​wie​działam. – A gdzie Con​rad? – wy​dy​szałam. – Poszedł cię szukać – odparł Jeremi. Zapytał Stevena: – Chcesz wykorzystać je teraz czy zachować na następny raz? – Wolę za​cze​kać. Tam​ten gość po​wie​dział, że w przyszłym ty​go​dniu będzie więcej nagród. Po jakimś czasie wrócił Conrad. Był wściekły. Spiorunował mnie wzrokiem – siedziałam spokojnie obok chłopaków i jadłam lody. – Gdzie byłaś?! – wrzasnął. – Miałaś wrócić o trze​ciej! Po​czułam, że gardło mi się ści​ska, wie​działam, że za​raz się po​ryczę. – W skle​pie ze szkłem – wy​szep​tałam. Lody ście​kały mi na rękę. – Gdy​by coś ci się stało, mama by mnie zabiła! Od​po​wia​dam za was! – Ale tam był ten jed​no​rożec… – Nie​ważne. Więcej nig​dzie cię nie za​bie​rze​m y. – Nie! Proszę cię, Con​ra​dzie! – Zaczęłam płakać, ocie​rając łzy lepką dłonią. – Bar​dzo prze​pra​szam. Wi​działam, że jest mu głupio, bo na mnie na​krzy​czał. Usiadł obok i po​wie​dział: – Nig​dy więcej tak nie rób, Bel​ly. Od tej chwi​li trzy​m a​m y się ra​zem. Okej? – Okej – od​parłam, pociągając no​sem. Tamtego roku Conrad dał mi na urodziny szklanego jednorożca. Nie z tych najmniejszych, ale takiego dużego, za dwadzieścia dolarów. Róg odpadł podczas jednej z walk zapaśniczych między Jeremim a Stevenem, ale i tak go za​trzy​m ałam. Za​wsze trzy​m ałam go na biur​ku. Jak mogłabym wy​rzu​cić taki pre​zent?

roz​dział czter​dzie​sty szósty CON​RAD

Zgłosiłem się na ochotnika, że będę prowadził. Już kiedy wyjeżdżaliśmy, wszyscy byli trochę wstawieni, od wina i piwa. Pojechaliśmy samochodem tego całego Toma czy Rydzyka, czy jak mu tam. Był największy, dosłownie jak hum​m er. Je​re​m i sie​dział z przo​du, po​zo​sta​li z tyłu. Tom pochylił się między naszymi siedzeniami i włączył radio. Zaczął śpiewać, kompletnie nie trzymając rytmu i myląc tekst. Josh dołączył do nie​go po chwi​li. Ste​ven otwo​rzył szy​ber​dach i wy​sta​wił głowę. Po​pa​trzyłem na Je​re​m ie​go. – To są twoi przy​j a​cie​le? Zaśmiał się i też zaczął śpie​wać. W barze kłębił się dziki tłum. Wszędzie dziewczyny na szpilkach, usta lśniące od błyszczyka, włosy lśniące i wyprostowane. Rydzyk usiłował tańczyć ze wszystkimi po kolei, za każdym razem z tym samym rezultatem: od​pra​wio​ny z kwit​kiem. Poszedłem do baru po pierwszą kolejkę, Steven za mną. Czekaliśmy, aż barman zwróci na nas uwagę. Nagle Ste​ven klepnął mnie w ramię i za​py​tał: – I jak so​bie ra​dzisz w za​ist​niałej sy​tu​acji? – Cho​dzi ci o ślub? – No. Odwróciłem się. – Nie mam nic do po​wie​dze​nia na ten te​m at. – Myślisz, że to błąd? Nie mu​siałem od​po​wia​dać, bo wresz​cie pod​szedł do nas bar​m an. – Pięć razy podwójna te​qu​ila i jed​no piwo – po​wie​działem. – Nie na​pi​j esz się z nami? – spy​tał Ste​ven. – Ktoś musi za​opie​ko​wać się tą bandą pa​lantów. Czyżbyś za​po​m niał? Zanieśliśmy kieliszki do stolika. Chłopcy dzielnie wypili, Rydzyk wstał i zaczął walić się po klacie i pokrzykiwać jak Tarzan. Pozostali zaczęli rechotać. Potem podpuszczali go, żeby poszedł zagadać do tańczących niedaleko dziewczyn. Ruszył w ich stronę razem ze Stevenem, my patrzyliśmy. Steven miał więcej szczęścia. Zaczął tańczyć z rudowłosą dziew​czyną, a Ry​dzyk wrócił do sto​li​ka wyraźnie przy​bi​ty. – Zamówię następną ko​lejkę – po​wie​działem. Zda​wałem so​bie sprawę, że jako drużba mam obo​wiązek schlać wszyst​kich w trzy de. Przyniosłem do stolika pięć kieliszków. Ponieważ Steven nadal szalał na parkiecie, Jeremi wypił również jego przy​dział. Właśnie spo​koj​nie sączyłem piwo, gdy usłyszałem, jak ten gość o imie​niu Josh mówi do Je​re​m ie​go: – Sta​ry, na​resz​cie do​bie​rzesz się do Bel​ly. Uniosłem głowę. Je​re​m i objął Jo​sha ra​m ie​niem i zaśpie​wał It’s a nice day for whi​te wed​ding. Nie spa​li ze sobą? Po​tem Josh dodał: – W su​m ie ty też je​steś jak dzie​wi​ca. Ostat​ni raz za​m o​czyłeś w Cabo. Cabo? Je​re​m i był tam w cza​sie fe​rii wio​sen​nych. W tym cza​sie cho​dził z Bel​ly. – Like a vir​gin, to​uched for a very first time – zafałszo​wał Je​re​m i, po czym pod​niósł się i oznaj​m ił: – Idę do ki​bla. Pa​trzyłem, jak kro​czy przed sie​bie chwiej​nym kro​kiem.

Josh po​wie​dział: – Fi​sher to szczęściarz. La​cie jest nie​sa​m o​wi​ta. Tom trącił go łokciem w bok. – Pamiętasz, jak wywalili nas z pokoju? – Zwrócił się do mnie: – Co za historia, stary. Zamknęli się tam razem, byli tak zajęci, że na​wet nie słysze​li, jak pu​ka​m y. Mu​sie​liśmy spać na ko​ry​ta​rzu. Ja pier​dolę. Josh za​re​cho​tał. – A la​ska nieźle się darła. O, Je​re​m i, aaa, mmm, aa… Ogarnęła mnie wściekłość. Zacisnąłem pięści pod stołem. Miałem wielką ochotę w coś przywalić. Najlepiej w tych dwóch de​bi​li. A po​tem po​szu​kać swo​j e​go bra​ta i sprać go na kwaśne jabłko. Ze​rwałem się z miej​sca i ru​szyłem w stronę łazien​ki, prze​py​chając się przez tłum. Za​pu​kałem. – Zajęte – wybełkotał Je​re​m i. Po​tem usłyszałem, jak rzy​ga. Po​stałem tam kil​ka se​kund, a po​tem po​szedłem. Minąłem nasz sto​lik. Po chwi​li byłem na par​kin​gu.

roz​dział czter​dzie​sty siódmy

Godzinę później chłopcy wrócili do domu zalani w trupa. Nie raz widziałam Jeremiego pijanego, ale nie tak. Tamci prak​tycz​nie mu​sie​li wnieść go na górę. Oczy zmie​niły mu się w wąskie szpar​ki. – Belllll​ly – wy​darł się. – Ożenię się z tobą, dziew​czy​no! Krzyknęłam z dołu: – Idź spać! Con​ra​da z nimi nie było. Spy​tałam Toma: – Gdzie Con​rad? Myślałam, że jest wa​szym kie​rowcą. Tom za​chwiał się i wybełkotał: – Nie wiem. Był z nami. Poszłam do samochodu, myślałam, że może zasnął na tylnym siedzeniu. Ale nie. Już zaczynałam się martwić, ale na​gle go zo​ba​czyłam. Sie​dział na plaży w bud​ce ra​tow​ni​ka. Zdjęłam buty i ru​szyłam w jego stronę. – Złaź – zawołałam. – Jesz​cze tam zaśniesz! – Właź – od​parł. – Tyl​ko na chwilę. Nie spra​wiał wrażenie pi​j a​ne​go, mówił całkiem nor​m al​nie. Wdra​pałam się na górę i usiadłam obok nie​go. – Do​brze się ba​wi​liście? – spy​tałam. Nie od​po​wie​dział. Pa​trzyłam na fale liżące brzeg. Na nie​bie wi​siał wąski sierp księżyca. Po​wie​działam: – Pięknie tu dzi​siaj. Na​gle Con​rad oznaj​m ił: – Muszę ci coś po​wie​dzieć. Jakaś nuta w jego głosie wzbu​dziła we mnie strach. – Co? Spoglądając na oce​an, od​parł: – Je​re​m i zdra​dził cię na wyjeździe do Cabo. Nie tego się spodziewałam. To chyba była ostatnia rzecz, jakiej mogłabym się spodziewać. Szczęki miał zaciśnięte, wyglądał na za​gnie​wa​ne​go. – Jeden z jego debilnych kumpli powiedział dzisiaj w klubie. – Wreszcie na mnie spojrzał. – Przykro mi, że do​wie​działaś się ode mnie. Uznałem, że po​win​naś wie​dzieć. Nie miałam pojęcia, jak za​re​ago​wać. W końcu od​parłam: – Wiem o tym. Uniósł głowę gwałtow​nym ru​chem. – Wiesz? – Tak. – I mimo to za​m ie​rzasz za nie​go wyjść? Po​czułam ru​m ie​niec na po​licz​kach. – Popełnił błąd – odparłam miękko. – Nienawidzi siebie za to, co zrobił. Wybaczyłem mu. Między nami już wszyst​ko do​brze. Na​prawdę. Usta Con​ra​da wy​krzy​wiły się z od​razą. – Chy​ba żar​tu​j esz? Spędził noc w ho​te​lu z jakąś dziew​czyną, a ty go bro​nisz? – Ja​kim pra​wem nas osądzasz? To nie two​j a spra​wa. – Nie moja sprawa? Ten palant jest moim bratem, a ty… – Nie dokończył. Zamiast tego dodał: – Nie spo​dzie​wałem się po to​bie, że po​tra​fisz po​go​dzić się z czymś ta​kim. – Go​dziłam się ze znacz​nie gor​szy​m i rze​cza​m i z two​j ej stro​ny – po​wie​działam to bez za​sta​no​wie​nia.

Oczy mu błysnęły. – Nig​dy cię nie zdra​dziłem. Na​wet nie spoj​rzałem na inną, kie​dy byliśmy ra​zem. Od​sunęłam się od nie​go i zaczęłam scho​dzić na dół. – Nie chcę o tym więcej roz​m a​wiać. Nie wie​działam, dla​cze​go po​ru​szył ten te​m at. Chciałam tyl​ko, żeby to wszyst​ko znikło. – Myślałem, że cię znam. – No to wi​docz​nie się po​m y​liłeś – od​parłam i ze​sko​czyłam na pia​sek. Usłyszałam, że on zrobił to samo. Ruszyłam przed siebie. Czułam, że łzy napływają mi do oczu, ale nie chciałam, żeby to wi​dział. Conrad podbiegł do mnie i chwycił mnie za ramię. Próbowałam odwrócić głowę w drugą stronę, ale zdążył zo​ba​czyć. Jego twarz się zmie​niła. Wi​działam na niej współczu​cie. – Nie​po​trzeb​nie się od​zy​wałem. Masz rację. To nie moja spra​wa. Odwróciłam się w drugą stronę. Nie po​trze​bo​wałam jego litości. Ruszyłam w przeciwnym kierunku niż dom. Nie miałam pojęcia, dokąd idę, po prostu chciałam znaleźć się jak naj​da​lej od nie​go. – Wciąż cię ko​cham! – krzyknął. Za​m arłam w miej​scu. Po​tem bar​dzo po​wo​li odwróciłam się i spoj​rzałam na nie​go. – Nie po​wi​nie​neś tego mówić. Zro​bił krok w moją stronę. – Nie wiem, czy kiedykolwiek zdołam się ciebie pozbyć, tak do końca. Tego uczucia… że już zawsze będziesz tutaj. – Con​rad przy​cisnął rękę do ser​ca i za​raz ją za​brał. – Mówisz tak tylko dlatego, że wychodzę za Jeremiego. – Nienawidziłam tonu swojego głosu, był cienki i drżący. Słaby. – Tyl​ko dla​te​go na​gle coś ci się od​m ie​niło. – Nie na​gle – od​parł, nie od​ry​wając wzro​ku ode mnie. – Za​wsze tak czułem. – To nie ma zna​cze​nia. Za późno. Odwróciłam się, a on chwy​cił mnie za rękę. – Po​cze​kaj. – Zo​staw mnie. Te​raz mój głos brzmiał tak zim​no, że le​d​wo go po​znałam. Con​rad wzdrygnął się za​sko​czo​ny, jego ręka opadła. – Po​wiedz mi jedną rzecz. Dla​cze​go bie​rze​cie ślub? Dla​cze​go nie możecie po pro​stu być ra​zem? Za​da​wałam so​bie to samo py​ta​nie. I nadal nie zna​lazłam za​do​wa​lającej od​po​wie​dzi. Ru​szyłam przed sie​bie, on za mną. Na​gle objął mnie, oto​czył ra​m io​na​m i. – Puść. Próbowałam wal​czyć, ale nie słuchał. – Za​cze​kaj. Za​cze​kaj. Moje ser​ce waliło jak sza​lo​ne. A gdy​by ktoś nas te​raz zo​ba​czył? Usłyszał? – Jeśli mnie nie puścisz, za​cznę krzy​czeć. – Posłuchaj mnie. Daj mi jedną mi​nutę. Proszę. Błagam. Głos miał zdu​szo​ny, schryp​nięty. Wypuściłam powietrze z płuc. Zaczęłam liczyć w myślach do tyłu. Sześćdziesiąt sekund, tyle mógł ode mnie dostać. Mógł mówić przez sześćdziesiąt sekund, potem odejdę i nawet się nie obejrzę. Dwa lata wcześniej bardzo pragnęłam usłyszeć od nie​go te słowa. Te​raz jed​nak było za późno. Po​wie​dział ci​cho: – Dwa lata temu spieprzyłem sprawę. Ale nie tak jak myślisz. Tamtej nocy… Pamiętasz tamtą noc? Kiedy je​cha​liśmy ze szkoły i tak strasz​nie padało, i mu​sie​liśmy za​trzy​m ać się w mo​te​lu. Pamiętasz? Pamiętałam tę noc. Oczy​wiście, że pamiętałam. – Tamtej nocy w ogóle nie spałem. Zastanawiałem się, co robić. Co będzie właściwe. Bo wiedziałem, że cię ko​cham. Ale wie​działem też, że nie po​wi​nie​nem. W tam​tym cza​sie nie miałem pra​wa ni​ko​go ko​chać. Po śmier​ci mamy byłem strasznie wkurzony. Ciągle nosiłem w sobie ten gniew. Jakbym w każdej chwili miał eksplodować. – Wziął głęboki wdech. – Nie potrafiłem kochać cię tak, jak na to zasługiwałaś. Ale wiedziałem, kto potrafi. Jeremi. On cię kochał. Wiedziałem, że jeśli cię zatrzymam, zranię cię w jakiś sposób. Wiedziałem, że tak będzie. I nie mogłem do tego dopuścić. Więc po​zwo​liłem ci odejść. Prze​stałam li​czyć. Sku​piłam się na od​dy​cha​niu. Na wde​chu i wy​de​chu. – Ale tego lata… Jezu, tego lata. Znowu blisko ciebie. Rozmawialiśmy tak jak kiedyś. Patrzyłaś na mnie tak jak kie​dyś. Za​m knęłam oczy. Jego słowa nie miały dla mnie zna​cze​nia. Tak so​bie po​wta​rzałam.

– Znowu cię spotykam i wszystko, co zaplanowałem, bierze w łeb. Nie potrafię… Kocham Jeremiego najbardziej na świecie. Jest moim bratem, rodziną. Nienawidzę siebie za to, co teraz robię. Ale kiedy widzę was razem, nienawidzę również jego. – Głos mu się załamał. – Nie wy​chodź za nie​go. Nie chcę, żebyś z nim była. Chcę, żebyś była ze mną. Jego ra​m io​na drżały. Płakał. Serce mi pękało, kiedy słuchałam, jak prosi. Stanął przede mną taki bezbronny, całkowicie się odsłonił. Tyle rzeczy pragnęłam mu po​wie​dzieć. Ale nie mogłam. Gdy​bym zaczęła, nie umiałabym tego po​wstrzy​m ać. Od​sunęłam się gwałtow​nie. – Con​rad… Złapał mnie za rękę. – Po​wiedz tyl​ko. Czy nadal coś do mnie czu​j esz? Ode​pchnęłam go. – Nie! Nie rozumiesz? Nigdy nie będziesz dla mnie tym, kim Jeremi. Jest moim najlepszym przyjacielem. Kocha mnie, niezależnie od wszystkiego. Nie zabiera swoich uczuć, kiedy tak mu pasuje. Nikt nigdy nie był dla mnie taki jak on. Nikt. A już na pewno nie ty. Ty i ja… – Nagle urwałam. Musiałam odnaleźć odpowiednie słowa. Musiałam po​wie​dzieć to tak, żeby na za​wsze zo​sta​wił mnie w spo​ko​j u. – Tak na​prawdę tego nig​dy nie było. Jego twarz zmar​twiała. Wi​działam, jak światło gaśnie w jego oczach. Nie mogłam na to pa​trzeć. Znów ruszyłam przed siebie, tym razem za mną nie pobiegł. Nie obejrzałam się. Nie mogłam. Gdybym znowu spoj​rzała na jego twarz, być może nie po​tra​fiłabym odejść. Przez cały czas powtarzałam sobie: „Wytrzymaj, wytrzymaj, jeszcze tylko trochę”. Dopiero kiedy była pewna, że mnie nie widzi, kiedy zobaczyłam dom, pozwoliłam sobie na łzy. Osunęłam się na piasek i płakałam – z powodu Con​ra​da, z po​wo​du sie​bie sa​m ej. Z po​wo​du tego, co nig​dy miało się nie zda​rzyć. To znana prawda, że w życiu nie można mieć wszystkiego. Moje serce wiedziało, że kocham ich obu, na tyle, na ile możliwe jest kochać dwie osoby jednocześnie. Conrad i ja byliśmy razem związani, tak miało zostać na zawsze. Nie mogłam tego zmienić. Teraz już o tym wiedziałam – że miłości nie można tak po prostu wymazać, choćby nie wiem, jak moc​no się sta​ra​m y. Podniosłam się, otrzepałam z piasku, weszłam do domu. Wsunęłam się do łóżka Jeremiego. Spał, chrapał głośno jak zwy​kle, kie​dy za dużo wypił. – Ko​cham cię – po​wie​działam do jego pleców.

roz​dział czter​dzie​sty ósmy

Następnego ranka Taylor i Anika pojechały do miasta po kilka rzeczy. Ja zostałam, chciałam posprzątać łazienki, bo tego dnia mieli przyjechać rodzice. Chłopcy nadal spali, z czego bardzo się cieszyłam. Nie wiedziałam, co miałabym powiedzieć Jeremiemu. I czego nie mówić. Strasznie mnie to gryzło. Zastanawiałam się, czy, jeśli nic nie powiem, będzie to sa​m o​lub​ne, czy też litościwe. Wychodząc z łazienki, wpadłam na Conrada. Nie mogłam spojrzeć mu w oczy. Chwilę później usłyszałam, jak odjeżdża. Nie wiedziałam, dokąd pojechał, ale miałam nadzieję, że daleko i że tam zostanie. Czułam, że jest za wcześnie. Marzyłam o tym, żeby znikł. Albo żebym ja znikła. Nie mogłam wyjechać, w końcu brałam ślub. Chciałam, żeby on wyjechał. Tak byłoby łatwiej. To była samolubna myśl, zdawałam sobie z tego sprawę. Ten dom należał prze​cież w połowie do nie​go. Kiedy pościeliłam łóżka i sprzątnęłam łazienkę gościnną, zeszłam do kuchni, żeby zrobić sobie kanapkę. Myślałam, że je​stem bez​piecz​na, ale on tam sie​dział, również z ka​napką w ręku. Na mój wi​dok odłożył ją na ta​lerz. Chy​ba była z pie​czoną wołowiną. – Mógłbym zająć ci chwilkę? – Wybieram się do miasta po kilka rzeczy – odparłam, patrząc gdzieś ponad jego ramieniem, gdzieś, byle nie na nie​go. – Na ślub. Ru​szyłam do wyjścia, ale po​szedł za mną. – Posłuchaj, prze​pra​szam za wczo​raj. Nie od​po​wie​działam. – Czy mogłabyś coś dla mnie zrobić? Zapomnieć o wszystkim? – Po jego twarzy przebiegł lekki, nieco ironiczny uśmiech. Miałam ochotę zetrzeć go jednym brutalnym ruchem. – Nie wiedziałem, co mówię, schlałem się i w ogóle. Ten dom przywołał wiele wspomnień. No, ale to już historia, dawno temu i nieprawda. Szczerze, prawie nie pamiętam, co ci na​opo​wia​dałem, ale na pew​no ja​kieś strasz​ne bzdu​ry. Bar​dzo mi przy​kro. Na chwilę ogarnęła mnie taka wściekłość, że zaniemówiłam. Nie mogłam złapać oddechu. Czułam się jak wyjęta z wody ryba, która otwiera i zamyka pyszczek, chwyta powietrze. Ostatniej nocy w ogóle nie zmrużyłam oka, zadręczałam się, rozpamiętując każde jego słowo. Czułam się jak kretynka. I pomyśleć, że zawahałam się, przez krótką, ulotną chwilę. Wyobraziłam sobie, jak by to było, gdybym wyszła za niego, nie za Jeremiego. Nienawidziłam go za to. – Nie byłeś pi​j a​ny. – Byłem, byłem. I to jak. Tym ra​zem posłał mi prze​pra​szający uśmiech. Który zi​gno​ro​wałam. – Mówisz takie rzeczy na dwa dni przed moim ślubem, a teraz każesz mi zapomnieć? Jesteś chory. Nie rozumiesz, że nie wol​no po​gry​wać z ludźmi w ten sposób? Uśmiech znikł z jego twa​rzy. – Po​cze​kaj. Bel​ly… – Nie wy​po​wia​daj mo​j e​go imie​nia. – Zro​biłam krok w tył. – Na​wet w myślach. I więcej się do mnie nie od​zy​waj. Te​raz zno​wu powrócił ten iro​nicz​ny półuśmie​szek. – To może być dość trud​ne, biorąc pod uwagę fakt, że wy​cho​dzisz za mo​j e​go bra​ta. Daj spokój, Bel​ly. Chwilę wcześniej nie przypuszczałam, że mogę być jeszcze bardziej wściekła, teraz jednak okazało się to możliwe. Wy​plułam z sie​bie: – Chcę, żebyś znikł. Wymyśl jedną z tych swoich gównianych wymówek i po prostu zniknij. Wracaj do Bostonu czy Ka​li​for​nii, nie​ważne. Po pro​stu nie chcę cię wi​dzieć. Jego po​wie​ki drgnęły. – Nig​dzie nie idę.

– Idziesz – od​parłam i pchnęłam go moc​no. – Idź, zni​kaj, precz. I wte​dy zo​ba​czyłam szcze​li​ny w jego zbroi. Łamiącym się głosem za​py​tał: – Cze​go się spo​dzie​wałaś, że co po​wiem, Bel​ly? – Prze​stań mówić do mnie po imie​niu! – wrzasnęłam. – Czego ty chcesz?! – wrzasnął w odpowiedzi. – Wczoraj w nocy całkowicie się przed tobą odsłoniłem! Wyznałem ci wszystko, a ty mnie odrzuciłaś. I słusznie. Wiem, że nie powinienem był tego mówić. A teraz próbuję jakoś wyplątać się z tego i zachować przynajmniej odrobinę honoru, tak by móc spojrzeć ci prosto w oczy, ale ty nawet na to nie chcesz mi po​zwo​lić. Tej nocy złamałaś mi ser​ce. Po​do​ba się? To chciałaś usłyszeć? Zno​wu ode​brało mi mowę. Ale w końcu ją od​zy​skałam. – Ty nie masz ser​ca. – A mnie się wy​da​j e, że to ra​czej ty nie masz. Odwrócił się i już miał pójść, kie​dy krzyknęłam: – A to co miało zna​czyć?! Po​deszłam do nie​go, chwy​ciłam za ramię i odwróciłam, tak że stanęliśmy twarzą w twarz. – Wiesz do​brze co. – Con​rad za​brał rękę. – Nadal cię ko​cham. Nig​dy nie prze​stałem. Wy​da​j e mi się, że o tym wiesz. Za​wsze wie​działaś. Za​cisnęłam usta i potrząsnęłam głową. – Nie​praw​da. – Nie kłam. Po​now​nie potrząsnęłam głową. – Niech ci będzie. Ale ja już nie za​m ie​rzam uda​wać. Po​tem zszedł po scho​dach i wsiadł do sa​m o​cho​du. Usiadłam ciężko na pomoście. Moje serce waliło z prędkością milionów trylionów razy na minutę. Nigdy nie czułam w tak in​ten​syw​ny sposób, że żyję. Gniew, smu​tek, radość. To on wywołał te wszyst​kie emo​cje. Nikt inny nig​dy nie do​ko​nał cze​goś po​dob​ne​go. Nikt. I nagle pojawiło się to przekonanie, całkowita pewność, że nigdy nie będę umiała pozwolić mu odejść. Tak po prostu było i już. Trzymałam się go kurczowo przez wszystkie te lata i nie potrafiłam się odczepić. Z własnej winy. Nie umiałam puścić go wol​no i nie umiałam odejść od Je​re​m ie​go. I dokąd mnie to za​pro​wa​dziło? Następne​go dnia miał odbyć się mój ślub. Gdybym wybrała Conrada, nie mogłabym wrócić do tego, co miałam teraz. Już nigdy nie położyłabym dłoni na karku Jeremiego, nigdy więcej nie poczułabym pod palcami delikatnego puchu. Jak piórka. Jeremi już nigdy nie spojrzałby na mnie tak, jak patrzył teraz. Jak na swoją dziewczynę. Tak, byłam jego dziewczyną i miałam wrażenie, że to trwa od za​wsze. Stra​ciłabym to, co miałam te​raz. Pew​nych rze​czy nie da się cofnąć. Jak niby miałam z tego zrezygnować? Nie mogłam. A nasze rodziny? Moja mama, jego ojciec? To zniszczyłoby nas wszystkich. Nie mogłam. Szczególnie, że od śmierci Susanny byliśmy tak bardzo narażeni na zranienie. Próbowaliśmy pro​wa​dzić wspólne życie, już bez niej, po​zo​stać tą samą ro​dziną. Nie mogłam zrezygnować z tego, ot tak, po prostu. Dla Conrada. Conrada, który powiedział, że mnie kocha. Tak, w końcu to po​wie​dział. A kiedy Conrad Fisher powie dziewczynie, że ją kocha, to nie są to puste słowa. Dziewczyna może im wierzyć. Dziew​czy​na może po​sta​wić na nie całe życie. Ale ja nie mogłam tego zro​bić. Po pro​stu nie mogłam.

roz​dział czter​dzie​sty dzie​wiąty CON​RAD

Jechałem przed sie​bie, ad​re​na​li​na pul​so​wała w mo​ich żyłach. Wreszcie to powiedziałem. Powiedziałem te słowa, głośno, prosto w twarz. Poczułem wielką ulgę, że już nie muszę dźwigać tego ciężaru. Jakbym dostał kopa. To było prawdziwe radosne oszołomienie, narkotykowy haj. A ona kochała mnie. Nie musiała tego mówić, po prostu wiedziałem, zobaczyłem to w jej oczach, kiedy spojrzała na mnie w tam​tej chwi​li. Tyl​ko co te​raz? Sko​ro ona ko​cha mnie, a ja ją, to co z tym zro​bi​m y, sko​ro stoi między nami tyle osób? Jak mam się do niej zbliżyć? Chwycić ją za rękę i uciec? Wierzyłem, że poszłaby za mną. Gdybym tylko poprosił. Tylko dokąd niby mielibyśmy pójść? Czy oni by nam wybaczyli? Jeremi, Laurel, tata. Gdybym zabrał ją ze sobą, dokąd miałbym ją za​pro​wa​dzić? Oprócz tych wszystkich pytań i wątpliwości czułem też żal, jak ucisk w głębi żołądka. Gdybym powiedział jej rok temu, miesiąc temu, nawet tydzień, czy teraz wszystko wyglądałoby inaczej? A jutro miał odbyć się jej ślub. Za dwa​dzieścia czte​ry go​dzi​ny miała poślubić mo​j e​go bra​ta. Dla​cze​go cze​kałem tak długo? Jeździłem przez chwilę, trochę po mieście, potem nad oceanem, w końcu wróciłem. Na podjeździe było pusto, więc ucie​szyłem się, że po​siedzę sam w spo​ko​j u, ale po​tem zo​ba​czyłem Tay​lor na gan​ku. – Gdzie są wszy​scy? – za​py​tałem. – Mnie również miło cię wi​dzieć. – Prze​sunęła oku​la​ry na czu​bek głowy. – Po​szli popływać na łódce. – A dla​cze​go ty nie poszłaś? – Cier​pię na cho​robę morską. – Tay​lor zmie​rzyła mnie wzro​kiem. – Muszę z tobą po​roz​m a​wiać. Po​pa​trzyłem na nią nie​uf​nie. – O czym? Wska​zała na wol​ne krzesło. – Chodź, sia​daj. Usiadłem. – Co po​wie​działeś wczo​raj Bel​ly? Uciekłem wzro​kiem. – A co ona ci po​wie​działa? – spy​tałem. – Nic. Ale widzę, że coś jest nie tak. Wiem, że w nocy płakała. Rano miała strasznie spuchnięte oczy. Mogłabym się założyć, że płakała z two​j e​go po​wo​du. Zno​wu. Bra​wo, Con​ra​dzie. Po​czułem, że tracę od​dech. – To nie two​j a spra​wa. Tay​lor rzu​ciła mi groźne spoj​rze​nie. – Przyjaźnię się z Belly od najdawniejszych czasów. Jasne, to nie moja sprawa. Ostrzegam cię, zostaw ją w spo​ko​j u. Mie​szasz jej tyl​ko w głowie. Zno​wu. Zacząłem się pod​no​sić. – Już skończyłaś? – Nie. Po​sadź dup​sko z po​wro​tem. Posłusznie wy​ko​nałem po​le​ce​nie. – Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę z tego, jak wiele razy ją raniłeś? I jak mocno? Traktujesz ją jak zabawkę, którą w każdej chwili można odłożyć. Jesteś jak dziecko. A teraz ktoś zabrał twoją zabawkę, nie podoba ci się to, więc na​gle wra​casz i ro​bisz wszyst​ko, żeby spie​przyć in​nym za​bawę.

Wypuściłem po​wie​trze z płuc. – Nie​praw​da, wca​le tak nie robię. Tay​lor za​gryzła usta. – Belly powiedziała, że jakaś jej część zawsze będzie cię kochać. Nadal chcesz mi powiedzieć, że to nic dla ciebie nie zna​czy? Tak po​wie​działa? – Nig​dy nie twier​dziłem, że to nic dla mnie nie zna​czy. – Prawdopodobnie tylko ty możesz odwieść ją od tego ślubu. Ale radzę ci, dobrze się zastanów, czy naprawdę chcesz z nią być, bo inaczej spaprasz życie sobie i jej zupełnie na nic. – Z powrotem zsunęła okulary na nos i dodała: – Postaraj się nie spaprać życia mojej najlepszej przyjaciółce. Raz w życiu nie bądź samolubnym palantem. Bądź tym faj​nym gościem, którym, jak za​wsze twier​dzi, je​steś. Pozwól jej odejść. „Tym faj​nym gościem, którym, jak za​wsze twier​dzi, je​steś”. Myślałem, że potrafię to zrobić, walczyć o nią aż do końca, nie myśląc o innych. Po prostu chwycić ją za rękę i uciec. Ale gdybym tak postąpił, czy tym samym nie dowiódłbym, że Belly się myliła? Nie byłbym fajnym gościem. Byłbym sa​m o​lub​nym pa​lan​tem. Tyle że byłbym z Bel​ly.

roz​dział pięćdzie​siąty

Tamtego wieczoru pojechaliśmy razem do nowej restauracji: moi rodzice, pan Fisher, wszystkie dzieciaki. Nie byłam głodna, ale zamówiłam kanapkę z homarem i zjadłam wszystko co do okruszka, bo tata płacił. Nalegał. Mój tata, który na wszystkie tak zwane okazje wkładał tę samą białą koszulę w szare prążki. Miał ją na sobie również tego wieczoru. Siedział obok mamy ubranej w granatową szmizjerkę. Moje serce wzbierało miłością za każdym razem, gdy na nich pa​trzyłam. Była też Taylor. Udawała, że słucha z zainteresowaniem wykładu mojego taty na temat układu nerwowego homara. Obok niej sie​działa Ani​ka, która nie uda​wała, obok niej zaś mój brat, który wy​wra​cał ocza​m i. Conrad zajmował miejsce na końcu stołu, razem z kolegami Jeremiego. Bardzo starałam się nie patrzeć w jego stronę, skupiałam wzrok na talerzu i na Jeremim siedzącym obok mnie. Ale niepotrzebnie się przejmowałam, bo Conrad też nie patrzył w moją stronę. Rozmawiał z chłopakami, ze Stevenem, z moją mamą. Ze wszystkimi oprócz mnie. „Tego właśnie chciałaś”, przy​po​m niałam so​bie w myślach. Po​wie​działaś, żeby dał ci spokój. Sama o to pro​siłaś. Nie można mieć wszyst​kie​go. – Do​brze się czu​j esz? – spy​tał szep​tem Je​re​m i. Uniosłam głowę i uśmiechnęłam się do nie​go. – Ja​sne! Po pro​stu strasz​nie się ob​j adłam. Je​re​m i ukradł mi frytkę i po​wie​dział: – Zo​staw so​bie miej​sce na de​ser. Kiwnęłam głową. Potem pochylił się i pocałował mnie, i ja pocałowałam jego. I zobaczyłam, jak zerka w tamtą stronę, tak szyb​ko, że równie do​brze mogło mi się to tyl​ko wy​da​wać.

roz​dział pięćdzie​siąty pierw​szy CON​RAD

Czułem, że zaraz oszaleję. Siedziałem razem ze wszystkimi przy stole, wznosiłem toasty i próbowałem nie patrzeć, kie​dy Je​re​m i całował ją przy wszyst​kich. Po obiedzie Jeremi, Belly i ich przyjaciele poszli na promenadę, na lody. Mój tata i tata Belly udali się do hotelu. W domu zo​sta​liśmy tyl​ko Lau​rel i ja. Już miałem pójść do swo​j e​go po​ko​j u, gdy Lau​rel za​pro​po​no​wała: – Hej, może po pi​wie? Chy​ba zasłużyliśmy, praw​da? Usie​dliśmy przy sto​le w kuch​ni. Lau​rel stuknęła swoją bu​telką o moją i spy​tała: – To… za co pi​j e​m y? – Oczy​wiście za młodą parę. Nie patrząc na mnie, zadała ko​lej​ne py​ta​nie: – Jak tam? – Do​brze. Świet​nie. – Daj spokój. To ja, Lau​ra. No, po​wiedz. Jak się czu​j esz? – Szcze​rze? – Upiłem piwa. – To mnie za​bi​j a. Lau​rel po​pa​trzyła na mnie. Jej twarz wyrażała współczu​cie. – Przy​kro mi. Wiem, że bar​dzo ją ko​chasz. To musi być dla cie​bie strasz​nie trud​ne. Poczułem, że ściska mnie w gardle. Próbowałem odchrząknąć, ale bezskutecznie. Czułem, jak płacz narasta w mojej piersi, w głębi oczu. Tak, byłem bliski płaczu, bo powiedziała to w taki sposób, tak jak mama, jej też nie mu​siałem nic mówić, po pro​stu wie​działa. Lau​rel wzięła moją rękę i ścisnęła. Próbowałem ją za​brać, ale przy​trzy​m ała moc​niej. – Jakoś to prze​trwa​m y, obie​cuję ci. Ty i ja. – Nadal ści​skając moją dłoń, dodała: – Tak mi bra​ku​j e two​j ej mamy. – Mnie też. – Bar​dzo by nam się te​raz przy​dała, co? Po​chy​liłem głowę i zacząłem płakać.

roz​dział pięćdzie​siąty dru​gi

Tej nocy chciałam spać w po​ko​ju Je​re​mie​go, ale kie​dy ru​szyłam na górę, Tay​lor po​gro​ziła mi pal​cem. – Ee. To przy​no​si pe​cha. Tak więc ja poszłam grzecz​nie do swo​j e​go po​ko​j u, a Je​re​m i do swo​j e​go. Było gorąco. Nie mogłam zasnąć. Skopałam z siebie kołdrę, odwróciłam poduszkę na drugą stronę, ale nic to nie dało. Co chwi​la spoglądałam na ze​ga​rek. Pierw​sza, dru​ga. W końcu stwierdziłam, że dosyć tego, wyskoczyłam z łóżka i włożyłam kostium kąpielowy. Nie włączając światła, zeszłam po scho​dach. Księżyc oświe​tlał mi drogę. Wszy​scy spa​li. Podeszłam do basenu. Zanurkowałam, wstrzymując oddech tak długo, jak tylko zdołałam. Poczułam, jak moje ciało powoli się odpręża. W końcu wynurzyłam się i położyłam na plecach. Spojrzałam w niebo usiane gwiazdami. Było tak cu​dow​nie ci​cho i spo​koj​nie. Słyszałam tyl​ko ude​rze​nia fal o brzeg. Pomyślałam, że jutro będę nazywać się Isabel Fisher. Zawsze tego chciałam. Moje dziecięce marzenie wreszcie się spełni. A ja wszystko zepsułam. To znaczy zepsuję. Wiedziałam, że muszę powiedzieć prawdę. Nie mogłam jak gdyby nig​dy nic wyjść za Je​re​m ie​go. Nie mogłam uda​wać, że ta wiel​ka ta​j em​ni​ca nie ist​nie​j e. Wyszłam z ba​se​nu, owinęłam się ręczni​kiem i wróciłam do domu. Poszłam do po​ko​j u Je​re​m ie​go. Spał, ale go obu​dziłam. – Mu​si​m y po​roz​m a​wiać. Woda z mo​ich włosów kapała mu na po​duszkę, na twarz. – To po​dob​no przy​no​si pe​cha? – po​wie​dział za​spa​nym głosem. – Nie​ważne. Je​re​m i usiadł na łóżku, po​tarł po​licz​ki. – Co jest? – Chodźmy na zewnątrz. Wy​szliśmy na ga​nek i usie​dliśmy na so​fie. Bez dal​szych wstępów oznaj​m iła bar​dzo ci​cho: – Wczo​raj wie​czo​rem Con​rad po​wie​dział mi, że nadal coś do mnie czu​j e. Je​re​m i cały ze​sztyw​niał. Cze​kałam, aż się ode​zwie, ale na próżno, więc mówiłam da​lej: – Oczywiście powiedziałam mu, że ja nie czuję tego, co on. Chciałam powiedzieć ci wcześniej, ale potem pomyślałam, że to byłby błąd, że po​win​nam za​cho​wać to dla sie​bie… – Za​biję go. Usłyszeć ta​kie słowa z jego ust to był praw​dzi​wy szok. Pod​niósł się. Pociągnęłam go za rękę, ale sta​wiał opór. – Je​re​m i, nie. Proszę cię. Proszę, usiądź i po​roz​m a​wiaj ze mną. – Dla​cze​go go bro​nisz? – Nie… nie bro​nię go. Po​pa​trzył na mnie z góry. – Wy​cho​dzisz za mnie, żeby o nim za​po​m nieć? – Nie. – Za​brzmiało to bar​dziej jak wes​tchnie​nie. – Nie. – Problem polega na tym, że ci nie wierzę – powiedział dziwnie bezdźwięcznym głosem. – Widzę, jak na niego pa​trzysz. Na mnie chy​ba nig​dy tak nie pa​trzyłaś. Ani razu. Poderwałam się z miejsca i desperacko chwyciłam jego dłonie, ale zabrał je. Z trudem łapiąc oddech, po​wie​działam: – To nieprawda. Nieprawda. To nie ma nic wspólnego z nami. To przeszłość. Czy nie możemy po prostu za​po​m nieć o przeszłości i ra​zem zbu​do​wać naszą przyszłość? Tyl​ko ty i ja?

Po​wie​dział spo​koj​nie: – To przeszłość, je​steś pew​na? Wiem, że spo​tka​liście się w cza​sie świąt. Wiem, że obo​j e byliście tu​taj. Otwo​rzyłam usta, ale nie mogłam wy​du​sić ani słowa. – No, po​wiedz coś. Da​lej, po​wiedz, że to nie​praw​da. – Nic się między nami nie wydarzyło. Przysięgam. Nie miałam pojęcia, że on też tu będzie. Nie powiedziałam ci tylko dlatego, że… – Właściwie dlaczego? Dlaczego mu nie powiedziałam? Dlaczego nie przychodziło mi do głowy żadne wyjaśnie​nie? – Nie chciałam, żebyś de​ner​wo​wał się bez po​wo​du. – Skoro nie było powodu, to mogłaś mi powiedzieć. A ty zrobiłaś z tego tajemnicę. Po tych wszystkich gadkach o zaufaniu nic mi nie powiedziałaś. Czułem się jak gówno po tym z Lacie, a przecież nawet nie byliśmy razem w tym cza​sie. Ja też czułam się strasz​nie. – Od kie​dy wie​działeś? – Czy to ma zna​cze​nie? – warknął. – Dla mnie ma. Je​re​m i cofnął się o kil​ka kroków. – Wiedziałem od samego początku. Conrad wspomniał, że się spotkaliście. Myślał, że mi mówiłaś. Musiałem uda​wać, że tak było. Wiesz, jak się wte​dy czułem? Jak ostat​ni de​bil. – Wy​obrażam so​bie – szepnęłam. – Dla​cze​go nic nie po​wie​działeś? Staliśmy w odległości może jakichś dwóch metrów od siebie, ale miałam wrażenie, że dzielą nas setki kilometrów. Jego oczy. Były ta​kie da​le​kie. – Cze​kałem, aż ty mi po​wiesz. Ale nie po​wie​działaś. – Przepraszam. Naprawdę bardzo mi przykro. Powinnam była ci powiedzieć. – Co za głupota. Moje serce biło jak sza​lo​ne. – Ko​cham cię. Ju​tro nasz ślub. Ty i ja. Tak? Po​nie​waż nie od​po​wia​dał, powtórzyłam: – Tak? – Nie mogę tu zo​stać – po​wie​dział w końcu. – Muszę pomyśleć. – Mogę z tobą po​j e​chać? Tym ra​zem od​po​wiedź na​deszła bar​dzo szyb​ko. I była dru​zgocząca. – Nie. Poszedł, a ja nie próbowałam go dogonić. Usiadłam ciężko na schodach. Nie czułam nóg. Nie czułam ciała. Czy to działo się na​prawdę? Bo wy​da​wało się całko​wi​cie nie​re​al​ne.

roz​dział pięćdzie​siąty trze​ci

Gdzieś za oknem śpiewał szczygieł. A może pasówka. Tata próbował nauczyć mnie, jak rozpoznawać ptaki po głosie, ale nie byłam zbyt pojętna. Niebo zasnuło się szarością. Jeszcze nie padało, ale widać było, że w każdej chwili może porządnie lunąć. Poranek w Co​usins jak każdy inny. Z tą drobną różnicą, że tego dnia miałam wyjść za mąż. Bo byłam prze​ko​na​na, że to nastąpi. Tyle że nie miałam pojęcia, gdzie po​dzie​wa się Je​re​m i. I czy w ogóle wróci. Siedziałam przed lustrem w różowym szlafroku, usiłując zakręcić włosy. Taylor pojechała do salonu piękności, próbowała namówić mnie, żebym jej towarzyszyła, ale odmówiłam. Tylko raz dałam ułożyć włosy profesjonaliście i efekt był koszmarny. Wyglądałam jak kandydatka na miss, włosy sztywne i uniesione do góry, to nie byłam ja. Uważałam, że kie​dy jak kie​dy, ale w dniu ślubu po​win​nam ra​czej przy​po​m i​nać sie​bie. Na​gle ktoś za​pu​kał do drzwi. – Proszę – po​wie​działam, walcząc z lo​kiem, który już zdążył oklapnąć. Drzwi się otworzyły i stanęła w nich mama, już gotowa. Miała na sobie żakiet i lniane spodnie. W ręku miała kopertę w kolorze cytrynowej żółci. Od razu ją rozpoznałam: papeteria Susanny. To było bardzo w jej stylu. Żałowałam, że nie je​stem tego god​na. Za​wiodłam ją i ta świa​do​m ość spra​wiała mi ból. Co ona by po​wie​działa? Mama za​m knęła drzwi. – Pomóc ci? – spy​tała. Podałam jej lokówkę. Położyła list na to​a​let​ce. Stanęła za mną i po​dzie​liła moje włosy na pa​sma. – Tay​lor cię po​m a​lo​wała? Bar​dzo ład​nie. – Aha. Ty też ład​nie wyglądasz. – Nie czuję się na to go​to​wa – po​wie​działa. Popatrzyłam na nią w lustrze. Nawijała moje włosy na lokówkę, głowę miała spuszczoną. W tym momencie wyglądała nie​zwy​kle pięknie. Położyła dłonie na mo​ich ra​m io​nach i też spoj​rzała na mnie w lu​strze. – Nie o tym dla cie​bie ma​rzyłam. Ale je​stem tu. Dzi​siaj bie​rzesz ślub. Moja je​dy​na córka. Dotknęłam jej dłoni. Ścisnęła mocno moją rękę, tak mocno, aż zabolało. Chciałam o wszystkim jej powiedzieć, powiedzieć, że sprawy strasznie się skomplikowały, że nawet nie wiem, gdzie jest Jeremi i czy w ogóle bierzemy ślub. Ale gdybym choćby jednym słówkiem wspomniała, że mam jakieś wątpliwości, natychmiast by to wykorzystała. Prze​rzu​ciłaby mnie so​bie przez ramię i wy​niosła. Dla​te​go po​wie​działam tyl​ko: – Dzięki. – Dro​biazg. – Spoj​rzała w stronę okna. – Myślisz, że po​go​da się utrzy​m a? – Nie wiem. Mam na​dzieję. – W najgorszym przypadku przeniesiemy całą imprezę do środka. Nic takiego się nie stanie. – Potem podała mi list. – Su​san​na chciała, żeby dać ci to w dniu two​j e​go ślubu. Pocałowała mnie w czu​bek głowy i wyszła. Wzięłam list, przesunęłam palcami po swoim imieniu wypisanym kursywą. Potem odłożyłam go z powrotem na to​a​letkę. Jesz​cze nie te​raz. Zno​wu ktoś za​pu​kał. – Kto tam? – Ste​ven. – Właź. Steven wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi. Miał na sobie białą lnianą koszulę i szorty w kolorze khaki, zgod​nie z wcześniej​szy​m i usta​le​nia​m i. – Hej – po​wie​dział, sia​dając na łóżku. – Masz faj​ne włosy.

– Wrócił? Ste​ven nie od​po​wia​dał. – No po​wiedz. – Nie. Nie wrócił. Con​rad po​j e​chał go szu​kać. Chy​ba wie, gdzie można go zna​leźć. Wypuściłam powietrze z płuc. Czułam ulgę, ale jednocześnie nie wiedziałam jak zareaguje Jeremi, kiedy zobaczy Con​ra​da. Czy to aby je​dy​nie nie po​gor​szy sy​tu​acji? – Za​dzwo​ni, gdy tyl​ko go znaj​dzie. Kiwnęłam głową. Znów wzięłam lokówkę. Palce mi drżały, musiałam podeprzeć rękę, bo inaczej poparzyłabym so​bie po​li​czek. – Mówiłaś ma​m ie? – Nie. Nikomu. Na razie nie ma o czym mówić. – Nawinęłam pasmo na lokówkę. – On wróci. Wiem, że wróci. – Pra​wie w to wie​rzyłam. – Taa. Na pew​no masz rację. Chcesz, żebym z tobą po​sie​dział? Potrząsnęłam głową. – Muszę się przy​go​to​wać. – Je​steś pew​na? – Aha. Daj znać, jak cze​goś się do​wiesz. Ste​ven wstał i od​parł: – Ja​sne. – Po​tem pod​szedł i nie​zgrab​nie po​kle​pał mnie po ra​m ie​niu. – Wszyst​ko się ułoży, Bel​ly. – Wiem. Nie martw się o mnie. Znajdźcie Je​re​m ie​go. Kiedy wyszedł, odłożyłam lokówkę. Ręka mi drżała. Musiałam przerwać, bo na pewno bym się poparzyła. Zresztą moje włosy kręciły się już w za​do​wa​lającym stop​niu. On wróci. On wróci. Na pew​no wróci. Po​tem, po​nie​waż nie miałam nic in​ne​go do ro​bo​ty, włożyłam suk​nię. Sie​działam przy oknie, patrząc, jak tata roz​wie​sza świa​tełka na gan​ku, kie​dy do po​ko​j u wpadła Tay​lor. Włosy miała wysoko upięte, gładko przylizane wokół twarzy. W ręku trzymała torbę z szarego papieru i mrożoną kawę. – No, masz tu coś do zjedzenia, Anika pomaga twojej mamie ustawić stoły, a pogoda stanowczo nie jest łaskawa dla mojej fryzury – oznajmiła jednym ciągiem. – I nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale po drodze z samochodu chyba spadła na mnie kropla deszczu. – Po chwili dodała: – Dlaczego już włożyłaś suknię? Masz jeszcze mnóstwo czasu. Zdej​m uj to. Za​raz się po​gnie​cie. Po​nie​waż mil​czałam, spy​tała: – Co jest? – Je​re​m ie​go nie ma. – No ja​sne, że nie, głupta​sie. Pan młody nie może oglądać pan​ny młodej przed ślu​bem, bo to przy​no​si pe​cha. – Nie ma go w domu. Wyjechał w nocy i nie wrócił. – Mój głos brzmiał zdumiewająco spokojnie. – Powiedziałam mu. Oczy Tay​lor zro​biły się wiel​kie jak spodki. – Con​rad po​wie​dział mi wczo​raj, że nadal coś do mnie czu​j e. A ja po​wie​działam Je​re​m io​wi. Wypuściłam powietrze z płuc, zabrzmiało to trochę jak westchnienie. Te ostatnie dni wydawały się tygodniami. Sama nie wiedziałam, kiedy i jak to wszystko się stało. Jak to możliwe, że sprawy tak się skomplikowały. W głowie i w ser​cu miałam strasz​ny mętlik. – O rany – po​wie​działa Tay​lor, przy​ci​skając dłonie do ust. Osunęła się na łóżko. – I co te​raz? – Con​rad po​j e​chał go szu​kać. Znów za​pa​trzyłam się za okno. Tata skończył ozda​biać ga​nek, te​raz przy​cze​piał lamp​ki do krzaków. Odeszłam od okna i roz​sunęłam za​m ek. – Co ty wy​pra​wiasz? – spy​tała Tay​lor z prze​rażeniem. – Sama po​wie​działaś, że mam ją zdjąć, bo się po​gnie​cie, nie pamiętasz? Wyszłam z suk​ni, która opadła na podłogę, biała je​dwa​bi​sta kałuża. Pod​niosłam ją i po​wie​siłam na wie​sza​ku. Taylor narzuciła mi szlafrok na ramiona, odwróciła mnie twarzą do siebie i zawiązała pasek, jakbym była małą dziew​czynką. – Wszyst​ko będzie do​brze, Bel​ly. Ktoś za​pu​kał do drzwi. Obie spoj​rzałyśmy na nie. – Tu Ste​ven – usłyszałam. Mój brat otwo​rzył drzwi, wszedł do środ​ka i za​m knął je za sobą. – Con​rad go przy​wiózł. Osunęłam się na podłogę i wypuściłam po​wie​trze z płuc. – Wrócił – po​wie​działam. – Te​raz bie​rze prysz​nic, po​tem ma się ubrać do wyjścia i tak da​lej. Zna​czy do ślubu. On już nig​dzie nie idzie.

Tay​lor uklękła obok mnie, chwy​ciła moje ręce i splotła swo​j e pal​ce z mo​imi. – Ale zimne – powiedziała, ogrzewając je drugą ręką. Potem spytała: – Nadal tego chcesz? Nie musisz tego robić, jeśli nie chcesz. Zacisnęłam powieki. Tak się bałam, że nie wróci. A teraz, kiedy jednak wrócił, razem z nim wrócił też paniczny strach. Ste​ven usiadł obok nas na podłodze. Objął mnie i po​wie​dział: – Bel​ly. Mam ci do po​wie​dze​nia kil​ka słów. Je​steś go​to​wa? Idź na całość albo idź do domu. – A to co ma zna​czyć, do cho​le​ry? – warknęła Tay​lor. Wy​buchłam nie​po​ha​m o​wa​nym śmie​chem. – Idź na całość albo idź do domu? Idź na całość albo idź do domu. – Śmiałam się jak obłąkana, łzy ciekły mi po po​licz​kach. Tay​lor ze​rwała się z miej​sca. – Twój ma​ki​j aż! Chwy​ciła z to​a​let​ki pudełko chu​s​te​czek i zaczęła de​li​kat​ny​m i ru​cha​m i wy​cie​rać mi twarz. A ja da​lej się śmiałam. – Opa​nuj się – po​wie​działa Tay​lor, rzu​cając za​tro​ska​ne spoj​rze​nie Ste​ve​no​wi. Kwiatek w jej włosach przekrzywił się. Miała rację, wilgotne powietrze z pewnością nie poprawiało wyglądu jej włosów. – Pięknie wygląda – za​wy​ro​ko​wał Ste​ven. – Po pro​stu ma atak śmie​chu. Zga​dza się, Bel​ly? – Idź na całość albo idź do domu – powtórzyłam, chi​chocząc. – Chy​ba do​stała hi​ste​rii czy coś. Może po​win​nam ją walnąć? – Nie, ja to zro​bię – oznaj​m ił, zbliżając się w moją stronę. Prze​stałam się śmiać. Wca​le nie do​stałam hi​ste​rii. A może, tak trochę. – Ej, nic mi nie jest! Niech nikt nie waży się mnie tknąć. Jezu. – Pod​niosłam się. – Która go​dzi​na? Ste​ven wyjął te​le​fon z kie​sze​ni. – Dru​ga. Nadal mamy trochę cza​su, za​nim wszy​scy się zjadą. Wzięłam głęboki wdech. – Okej. Steven, powiedz mamie, że trzeba przenieść imprezę do środka. Chyba jakoś się zmieścimy, jeśli od​su​nie​m y sofy pod ścianę. – Po​wiem chłopa​kom. – Dzięki. Tay​lor, czy mogłabyś… Dokończyła z na​dzieją: – Zo​stać i po​pra​wić ci ma​ki​j aż? – Nie. Chciałam cię po​pro​sić, żebyś też wyszła. Muszę pomyśleć. Po​pa​trzy​li na sie​bie, po czym wy​szli. Za​m knęłam za nimi drzwi. Kie​dy go zo​baczę, wszyst​ko zno​wu na​bie​rze sen​su. Na pew​no.

roz​dział pięćdzie​siąty czwar​ty CON​RAD

Ste​ven obu​dził mnie tego ran​ka, potrząsając moim łóżkiem. – Wi​działeś Je​re​m ie​go? – spy​tał. – Jesz​cze trzy se​kun​dy temu spałem – mruknąłem, nie otwie​rając oczu. – Niby kie​dy miałem go wi​dzieć? Ste​ven prze​stał potrząsać łóżkiem i usiadł na brze​gu. – Je​re​m i prze​padł. Nig​dzie nie mogę go zna​leźć. Zo​sta​wił te​le​fon. Co się stało w nocy? Usiadłem. Bel​ly mu po​wie​działa. Cho​le​ra. – Nie wiem – od​parłem, prze​cie​rając oczy. – Co te​raz zro​bi​m y? To była moja wina. Wy​szedłem z łóżka i od​parłem: – Idź się ubrać. Ja go po​szu​kam. I nic nie mów Bel​ly. Wyraźnie mu ulżyło. – Brzmi nieźle. Ale chyba powinna wiedzieć? Do ślubu nie zostało tak znowu dużo czasu, nie chcę, żeby przy​go​to​wała się i w ogóle, jeśli nic z tego nie będzie. – Jeśli nie wrócę za go​dzinę, możesz jej po​wie​dzieć. Zrzu​ciłem ko​szulkę i włożyłem ko​szulę z białego lnu, którą Je​re​m i kazał mi kupić na ślub. – Gdzie chcesz go szu​kać? Może po​j adę z tobą? – Nie, zo​stań i pil​nuj jej. Znajdę go. – A więc wiesz, gdzie go szu​kać? – Aha, tak mi się wy​da​j e – od​parłem. Nie miałem pojęcia, gdzie ten du​pek się po​dzie​wa. Wie​działem tyl​ko, że muszę to załatwić. Wy​chodząc, wpadłem na Lau​rel. – Wi​działeś Je​re​m ie​go? Muszę mu coś dać. – Po​j e​chał coś kupić – od​parłem. – Za​raz mam się z nim spo​tkać, więc mogę mu to prze​ka​zać. Podała mi kopertę. Od razu rozpoznałem papier. To była papeteria mamy. Na wierzchu widniało imię Jeremiego na​pi​sa​ne jej cha​rak​te​rem pi​sma. Lau​rel dodała z uśmie​chem: – Wiesz, może na​wet le​piej, że to ty dasz mu ten list. Beck na pew​no by się to spodo​bało, praw​da? Przy​taknąłem. – Ja​sne, na pew​no. Nie było mowy, żebym wrócił bez nie​go. Co sił w no​gach po​gnałem do sa​m o​cho​du. Najpierw sprawdziłem promenadę, potem skatepark, siłownię, bar, w którym zatrzymywaliśmy się po drodze do miasta. Zawsze lubił ich truskawkowe shake’i. Ale nigdzie go nie było. Okrążyłem parking przed centrum handlowym. Ani samochodu Jeremiego, ani Jeremiego. Nigdzie nie mogłem go znaleźć. Minęła prawie godzina. Masakra. Steven powie Belly i tym sposobem po raz kolejny schrzanię jej życie. A jeśli Jeremi po prostu wyjechał i nie zamierza wrócić? Może po​j e​chał do Bo​sto​nu? Bardzo chciałem doznać olśnienia, zobaczyć w nagłym przebłysku, gdzie on jest. W końcu łączyły nas więzi krwi. Ale niestety mogłem tylko sprawdzać kolejne miejsca. Dokąd poszedłby Jeremi, gdyby czuł się naprawdę przybity? Do mamy. Ale jej grób znaj​do​wał się w Bo​sto​nie. To właśnie w Cousins wszędzie były ślady jej obecności. Nagle pomyślałem: ogród. Może Jeremi pojechał do tego

ogro​du nie​da​le​ko ośrod​ka dla ko​biet. Uznałem, że war​to spróbować. Po dro​dze za​dzwo​niłem do Ste​ve​na. – Chy​ba wiem, gdzie on jest. Na ra​zie nic nie mów Bel​ly. – Do​bra. Ale jak nie dasz znać w ciągu pół go​dzi​ny, po​wiem jej. W każdym ra​zie sko​pię mu za to dupę. Rozłączyliśmy się. Wjechałem na parking. Od razu zobaczyłem jego samochód. Poczułem ulgę wymieszaną z prze​rażeniem. Ja​kie miałem pra​wo co​kol​wiek mu wy​rzu​cać? To prze​cież ja na​m ie​szałem. Je​re​m i sie​dział na ławce, miał głowę ukrytą w dłoniach. Na​wet się nie prze​brał. Kie​dy usłyszał moje kro​ki, uniósł głowę. – Ostrze​gam cię, nie pod​chodź te​raz do mnie. Nie za​m ie​rzałem słuchać. Stanąłem tuż przed nim i po​wie​działem: – Wra​caj ze mną do domu. Spoj​rzał groźnie. – Spier​da​laj. – Za kilka godzin się żenisz. Nie ma czasu. Po prostu mi przyłóż. Lepiej się poczujesz. – Chwyciłem go za ramię, ale mnie ode​pchnął. – Nie, to ty le​piej się po​czu​j esz. Ale po tym, co od​wa​liłeś, należy ci się porządny wpier​dol. – Proszę bardzo – powiedziałem. – Wpierdol mi, a potem jedziemy. Belly czeka. Nie każ jej czekać w dzień wa​sze​go ślubu. – Za​m knij się! – wrzasnął, za​m a​chując się na mnie. – Za​bra​niam ci o niej mówić! – Sta​ry, daj spokój. Proszę. Błagam cię. – Dlaczego? Bo nadal ją kochasz, tak? – Nie czekał na odpowiedź. – Chcę wiedzieć, dlaczego dałeś mi wolną rękę, skoro wciąż coś do niej czujesz. Co? Ja postąpiłem fair. Nie zrobiłem niczego za twoimi plecami. Zapytałem cię. Po​wie​działeś, że między wami skończo​ne. – No, nie tak całkiem. Nie pytałeś o pozwolenie, kiedy przyłapałem cię, jak całowałeś ją w samochodzie. Tak, dałem ci wolną rękę, bo wierzyłem, że będziesz opiekować się Belly i traktować ją jak należy. A ty zdradziłeś ją w Cabo. Może więc to ja powinienem zapytać ciebie, czy ją kochasz, czy nie. – W chwili, gdy wypowiedziałem ostatnie słowo, pięść Jeremiego znalazła się w bezpośrednim kontakcie z moją twarzą. Przywalił naprawdę mocno. Czułem się, jakby uderzyła we mnie wielka fala. Aż w uszach mi zadzwoniło. Zatoczyłem się w tył. – Super – wydyszałem. – Możemy już wra​cać? Walnął mnie jesz​cze raz. Upadłem na zie​m ię. – Zamknij się! – wrzasnął. – Nie licytuj się ze mną, kto ją bardziej kocha. Zawsze ją kochałem. Ty nie. Traktowałeś ją jak śmie​cia. Zo​sta​wiłeś ją tyle razy. Je​steś tchórzem. Na​wet te​raz nie po​tra​fisz tego przy​znać. Ciężko dysząc, wy​plułem trochę krwi, po czym od​parłem: – Dobra. Kocham ją. Przyznaję. Czasem… czasem wydaje mi się, że tylko z nią mógłbym być. Ale ona wybrała ciebie. Chce poślubić ciebie, a nie mnie. – Wyciągnąłem list z kieszeni, podniosłem się z trudem i przycisnąłem rękę z li​stem do jego pier​si. – Prze​czy​taj. To do cie​bie, od mamy. W dniu ślubu. Przełknął ślinę i rozerwał kopertę. Przyglądałem się, jak czyta. Miałem nadzieję, nie, wiedziałem, że mama znalazła od​po​wied​nie słowa. Za​wsze wie​działa, ja​kich słów użyć w sto​sun​ku do Je​re​m ie​go. Zaczął płakać, a ja odwróciłem wzrok. – Wrócę – powiedział w końcu. – Ale nie z tobą. Już nie jesteś moim bratem. Dla mnie jesteś martwy. Nie chcę cię na swo​im ślu​bie. Ani w swo​im życiu. Zni​kaj. – Je​re​m i… – Mam nadzieję, że zdążyłeś powiedzieć jej wszystko, co chciałeś. Bo więcej jej nie zobaczysz. Ani mnie. To ko​niec. – Podał mi list. – Jest do cie​bie. A po​tem po​szedł. Usiadłem na ławce i rozłożyłem kartkę. Na górze było na​pi​sa​ne „Dro​gi Con​ra​dzie”. I wte​dy też zacząłem płakać.

roz​dział pięćdzie​siąty piąty

Patrzyłam przez okno, jak dzie​ci z wia​der​ka​mi i szu​fel​ka​mi szu​kają krabów na plaży. Je​re​m i i ja też kie​dyś tak się ba​wi​liśmy. Któregoś razu, miałam chyba osiem lat, więc on musiał mieć dziewięć, szukaliśmy krabów przez całe popołudnie. Con​rad i Ste​ven przy​szli po nie​go, ale zo​stał. Po​wie​dzie​li: – Je​dzie​m y na ro​we​rach do mia​sta wypożyczyć grę. Jak z nami nie po​j e​dziesz, nie będziesz grał. – Możesz je​chać, jeśli chcesz – wtrąciłam. Czułam się strasznie. Wiedziałam, że zaraz mnie zostawi. No bo kto wolałby polowanie na kraby od nowej gry wi​deo? Za​wa​hał się, w końcu od​parł: – Nie zależy mi. I zo​stał. Poczułam się trochę winna, ale jednocześnie triumfowałam, bo Jeremi wybrał mnie. Ktoś wybrał moje to​wa​rzy​stwo, uznał, że to ze mną war​to spędzić czas. Bawiliśmy się na plaży aż do zapadnięcia zmroku. Łapaliśmy kraby do plastikowego pojemnika, a potem wypuszczaliśmy z powrotem na wolność, patrzyliśmy, jak zakopują się w piasku. Dokładnie wiedziały, dokąd mają pójść. Je​den oczy​wi​sty kie​ru​nek. Dom. Wieczorem Conrad i Steven grali w nową grę. Jeremi przyglądał się im, ale nie spytał, czy może zagrać, chociaż wi​działam, że ma ogromną ochotę. W moim wspo​m nie​niu miał po​zo​stać naj​wspa​nialszą osobą na świe​cie. Ktoś za​pu​kał do drzwi. – Tay​lor, daj mi jesz​cze mi​nutę – po​wie​działam, od​wra​cając się. Ale to nie była Taylor. To był Conrad. Wykończony. Jego biała koszula pogniotła się, podobnie jak szorty. Przyj​rzaw​szy mu się bliżej, za​uważyłam, że jed​no oko ma prze​krwio​ne, a na po​licz​ku za​czy​na wyłazić si​niak. Pod​biegłam do nie​go. – Co się stało? Biliście się? Potrząsnął głową. – Nie po​wi​nie​neś tu przy​cho​dzić – po​wie​działa, co​fając się. – Je​re​m i może zja​wić się w każdej chwi​li. – Wiem, muszę ci coś po​wie​dzieć. Po​deszłam do okna, stanęłam ple​ca​m i do Con​ra​da. – Po​wie​działeś już wy​star​czająco dużo. Wyjdź, proszę. Usłyszałam, jak na​ci​ska klamkę, jak za​m y​ka drzwi. Myślałam, że po​szedł, ale na​gle po​wie​dział: – Pamiętasz nie​skończo​ność? Odwróciłam się po​wo​li. – Nie bar​dzo ro​zu​m iem. – Łap – od​parł, rzu​cając coś do mnie. Złapałam. Srebrny naszyjnik. Zbliżyłam go do oczu. Naszyjnik ze znakiem nieskończoności. Nie lśnił już tak jak kie​dyś, pożółkł. Ale to był ten sam na​szyj​nik. Pamiętałam, oczy​wiście, że tak. – Co to jest? – Do​brze wiesz, co to jest. Wzru​szyłam ra​m io​na​m i. – Nie. Wi​działam, że jest urażony i wściekły jed​no​cześnie.

– Do​bra. Nie pamiętasz. To ci przy​pomnę. Kupiłem ten na​szyj​nik na two​j e uro​dzi​ny. Uro​dzi​ny. To musiały być szesnaste. Tylko tego jednego roku zdarzyło się, że zapomniał kupić mi prezent – ostatniego lata, które spędziliśmy wszyscy razem w tym domu, Susanna jeszcze żyła. Rok później, kiedy Conrad znikł i próbowaliśmy go szukać, znalazłam ten naszyjnik w jego biurku. Wzięłam go, bo wiedziałam, że należy do mnie. Potem go zabrał. Nie miałam pojęcia, kiedy go kupił i po co, ale byłam pewna, że kupił go dla mnie. A teraz, kiedy usłyszałam, że to był prezent urodzinowy, poczułam, że Conrad trafił dokładnie tam, gdzie absolutnie nie chciałam, żeby trafił – prosto w moje ser​ce. Wzięłam go za rękę i położyłam na niej na​szyj​nik. – Przy​kro mi. Wyciągnął na​szyj​nik w moją stronę i po​wie​dział miękko: – Należy od ciebie. Od samego początku. Tylko że wtedy bałem się ci go dać. Potraktuj to jako wcześniejszy pre​zent uro​dzi​no​wy. Albo spóźnio​ny. Możesz z tym zro​bić, co ci się tyl​ko po​do​ba. Ja… Nie może leżeć u mnie. Kiwnęłam głową. I wzięłam od nie​go na​szyj​nik. – Przepraszam, że wszystko spaprałem. Znowu cię zraniłem. Przepraszam. Przepraszam. Nie chcę więcej tego robić. Dlatego… nie zostanę na ślubie. Wyjeżdżam. Więcej się nie zobaczymy, w każdym razie nieprędko. I tak chyba będzie najlepiej. Nie potrafię przebywać blisko ciebie, to boli. A Jeremi… – Conrad odchrząknął i zrobił krok w tył, powiększając prze​strzeń między nami. – …on bar​dziej cię po​trze​bu​j e. Za​gryzłam usta, żeby się nie rozpłakać. Podjął zdu​szo​nym głosem: – Chcę, żebyś wiedziała, że niezależnie od wszystkiego, to było dla mnie bardzo ważne. Być z tobą, kochać cię. Było war​to. – Po chwi​li dodał: – Życzę wam oboj​gu wszyst​kie​go naj​lep​sze​go. Dbaj​cie o sie​bie. Musiałam walczyć ze sobą z całej siły, żeby nie wyciągnąć ręki, nie dotknąć siniaka, który rozkwitał na jego lewym po​licz​ku. Con​rad nie chciałby tego. Wie​działam, że nie. Znałam go. Podszedł i pocałował mnie w czoło, a ja zamknęłam oczy, próbowałam zapisać tę chwilę w pamięci. Chciałam zapamiętać go dokładnie takim, jakim był właśnie w tym momencie, ramiona, takie brązowe przez kontrast z białą ko​szulą, włosy, trochę za krótko obcięte nad czołem. Na​wet si​niak, bo prze​cież po​wstał z mo​j e​go po​wo​du. A po​tem po​szedł. Myśl, że mogę go więcej nie zobaczyć… To było gorsze niż śmierć. Chciałam za nim pobiec. Powiedzieć mu wszystko. Wszystko. Nie odchodź. Proszę, zostań, na zawsze. Bądź zawsze w pobliżu, żebym przynajmniej mogła na cie​bie pa​trzeć. To wydawało się takie ostateczne. Wcześniej wierzyłam, że jeśli się rozstaniemy, zawsze będziemy mogli się odnaleźć. Choćby nie wiem co, zawsze będzie istniała między nami więź – nasza wspólna przeszłość, ten dom. Ale teraz wydawało się, że to jest ostateczne pożegnanie. Że już nigdy go nie zobaczę. A jeśli nawet się spotkamy, wszyst​ko będzie in​a​czej, będzie nas dzie​lił wiel​ki mur. Czułam to całą sobą. Że to koniec. Podjęłam ostateczną decyzję, on również. Pozwolił mi odejść. Czułam ulgę, tak jak się tego spo​dzie​wałam. Ale nie spo​dzie​wałam się, że po​czuję również tak wiel​ki smu​tek. Bye, bye, Bir​die.

roz​dział pięćdzie​siąty szósty

To było w walentynki. Miałam szesnaście lat, on osiemnaście. Tego roku święto wypadło w czwartek, Conrad miał zajęcia aż do siódmej, więc wie​działam, że nig​dzie nie pójdzie​m y. Wcześniej rozmawialiśmy, że może zrobimy coś w sobotę, obejrzymy film, ale o walentynkach żadne z nas nie wspomniało. To nie było w jego stylu, kwiatki i cukierki w kształcie serduszek. Nieważne. W moim stylu też nie, tym różniłam się od Tay​lor. Na czwartej lekcji członkowie szkolnego kółka teatralnego wręczali róże, wcześniej, przez cały tydzień, można było kupić je i wysłać wybranej osobie. W pierwszej klasie żadna z nas nie miała chłopaka, więc Taylor i ja potajemnie wysłałyśmy sobie nawzajem po jednej. Ale tego roku jej chłopak przysłał tuzin różowych, kupił też czerwoną opaskę na włosy, którą kie​dyś za​chwy​cała się w skle​pie. Nie zdej​m o​wała jej przez cały dzień. Wieczorem, kiedy siedziałam w pokoju nad lekcjami, przyszedł esemes od Conrada. „Wyjrzyj przez okno”. Myślałam, że może za​po​wie​dzie​li spa​dające gwiaz​dy. Con​rad pil​nie śle​dził tego typu wy​da​rze​nia. Ale to był on. Machał do mnie z naszego podwórka, siedział na kocu. Przycisnęłam dłonie do ust i wydałam z siebie pisk. Nie mogłam w to uwierzyć. Wcisnęłam stopy w trampki, narzuciłam kurtkę na piżamę i zbiegłam po schodach tak szyb​ko, że mało się nie wy​wa​liłam. Ze​sko​czyłam z we​ran​dy pro​sto w jego ra​m io​na. – Nie wierzę, że tu je​steś! – wy​krzyknęłam, ści​skając go moc​no. – Przy​szedłem pro​sto ze szkoły. Za​sko​czo​na? – Jesz​cze jak! Myślałam, że na​wet nie wiesz, jaki dzi​siaj dzień. Zaśmiał się. – Zapraszam – powiedział, ujął mnie za ramiona i podszedł do koca, na którym czekały termos i pudełko cia​ste​czek. – Kładź się – po​wie​dział. – Jest pełnia. Położyłam się obok niego i zapatrzyłam na atramentowo czarne niebo i biały lśniący księżyc. Cała się trzęsłam, ale nie z zim​na, tyl​ko ze szczęścia. Otu​lił mnie brze​giem koca. – Zim​no? – za​py​tał z troską. Potrząsnęłam głową. Con​rad odkręcił ter​m os i napełnił zakrętkę. Podał mi ją ze słowa​m i: – Pew​nie trochę wy​stygło, ale po​win​no pomóc. Wsparłam się na łokciach i upiłam łyk. To było ka​kao. Jesz​cze trochę ciepłe. – I co, wy​stygło? – Nie – od​parłam. Potem położyliśmy się na plecach i razem patrzyliśmy w niebo usiane gwiazdami. Było strasznie zimno, ale nie zwracałam na to uwagi. Conrad wziął mnie za rękę i zaczął pokazywać nią różne konstelacje, przeciągał nią linie między poszczególnymi punktami. Opowiedział mi o Pasie Oriona i Kasjopei. Nie miałam serca wyznać, że znam te historie – tata pokazał mi te konstelacje, kiedy byłam mała. Ale uwielbiałam słuchać Conrada. Zawsze z takim zdu​m ie​niem i za​chwy​tem mówił o na​uce i przy​ro​dzie. – Chcesz wra​cać? – za​py​tał po ja​kimś cza​sie, ogrze​wając moje dłonie w swo​ich. – Do​pie​ro wte​dy, gdy zo​ba​czy​m y spa​dającą gwiazdę. – Nie wia​do​m o, czy aku​rat jakaś spad​nie. Umościłam się wy​god​nie obok nie​go i od​parłam: – Nic nie szko​dzi. Chcę spróbować. Po​wie​dział z uśmie​chem: – Czy wiesz, że astro​no​m o​wie mówią na nie pył między​pla​ne​tar​ny? – Pył między​pla​ne​tar​ny – powtórzyłam, sma​kując słowa na języku. – Brzmi jak na​zwa ze​społu.

Con​rad dmuchnął gorącym od​de​chem na moją rękę, po czym włożył ją do kie​sze​ni swo​j e​go płasz​cza. – No, może. – Ten wieczór… Niebo jest jak… – Szukałam słów, które potrafiłyby wyrazić, co czuję, jakie to jest wspaniałe. – Kiedy tak patrzę na te wszystkie gwiazdy, naprawdę czuję, że znajduję się na planecie. To jest takie ogromne. Nie​skończo​ne. – Wie​działem, że załapiesz, o co cho​dzi. Uśmiechnęłam się. Jego twarz była tuż obok mojej, czułam ciepło jego ciała. Gdybym się odwróciła, moglibyśmy się pocałować. Ale nie zro​biłam tego. Wy​star​czyło mi, że je​steśmy tak bli​sko. – Cza​sa​m i wy​da​j e mi się, że nig​dy nie za​ufam żad​nej dziew​czy​nie tak jak to​bie – po​wie​dział na​gle. Spoj​rzałam na nie​go za​sko​czo​na. Nadal wpa​try​wał się w nie​bo. Nie zo​ba​czy​liśmy spa​dającej gwiaz​dy, ale nie miało to zna​cze​nia. Za​nim ta noc się skończyła, po​wie​działam: – To jed​na z naj​wspa​nial​szych chwil w moim życiu. – W moim też – od​parł. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, co nas czeka. Byliśmy parą nastolatków patrzących w niebo w zimną lutową noc. Con​rad nie dał mi kwiatów ani cu​kierków. Dał mi księżyc i gwiaz​dy. Nie​skończo​ność.

roz​dział pięćdzie​siąty siódmy

Zapu​kał do drzwi, tyl​ko raz. – To ja. – Wejdź. Sie​działam na łóżku. Zno​wu miałam na so​bie suk​nię, za chwilę mie​li przy​j e​chać goście. Jeremi otworzył drzwi. Miał na sobie lnianą koszulę i szorty khaki. Nie zdążył się ogolić. Nie miał żadnych sińców na twa​rzy. Uznałam, że to do​bry znak. Usiadł obok mnie. – Chy​ba nie po​win​niśmy oglądać się przed ślu​bem. Po​dob​no to przy​no​si pe​cha. Po​czułam wielką ulgę. – A więc jed​nak będzie ślub? – Cóż, ja już się prze​brałem, ty też. – Pocałował mnie w po​li​czek. – Pięknie wyglądasz. – Gdzie byłeś? Przestąpił z nogi na nogę. – Mu​siałem pomyśleć. Ale już je​stem go​to​wy. – Po​chy​lił się i pocałował mnie jesz​cze raz, w usta. Od​sunęłam się. – Co się z tobą dzie​j e? – Wszystko w porządku. Bierzemy ślub, prawda? Bo chyba nie zmieniłaś zdania? – Powiedział to lekko, ale wy​czu​wałam w jego głosie napięcie, którego wcześniej nie było. – Może przy​najm​niej po​roz​m a​wiać o tym, co się stało? – Nie chcę o tym roz​m a​wiać – warknął. – Na​wet nie chcę o tym myśleć. – Ale ja chcę. Po​trze​buję tego. Mało nie osza​lałam. Na​gle zniknąłeś. Nie wie​działam, czy w ogóle za​m ie​rzasz wrócić. – Ale wróciłem, jestem tu. Zawsze będę przy tobie. – Znów próbował mnie pocałować, ale tym razem go ode​pchnęłam. Po​tarł szczękę, wstał i zaczął cho​dzić w tę i z po​wro​tem. – Chcę cię całą. Każdą two​j a cząstkę. Ale ty nadal trzy​m asz mnie na dy​stans. – O czym my mówimy? – spy​tałam drżącym głosem. – Cho​dzi ci o seks? – To też. Ale nie tyl​ko. O two​j e ser​ce. Bądź ze mną szcze​ra. Mam rację, praw​da? – Nie! – Jak myślisz, jak się czuję, wiedząc, że je​stem na dru​gim miej​scu? Że tak na​prawdę miałaś być z nim? – Nie je​steś na dru​gim miej​scu! Je​steś na pierw​szym! Potrząsnął głową. – Nie i nigdy nie będę. Na pierwszym zawsze będzie Con. – Walnął pięścią w ścianę. – Myślałem, że jestem w sta​nie to zro​bić, ale nie, nie mogę. – Czego nie możesz? Ożenić się ze mną? – Mój umysł wirował jak bąk. Potem zaczęłam mówić, bardzo szybko: – Okej, może masz rację. W tym momencie to przypomina jakiś obłęd. Nie bierzemy ślubu. Wprowadźmy się po prostu do tego miesz​ka​nia. Tego, które ci się po​do​bało, u Gary’ego. Zga​dzam się. W dru​gim se​m e​strze. Do​brze? Po​nie​waż mil​czał, powtórzyłam już całkiem porządnie spa​ni​ko​wa​na: – Do​brze? – Nie mogę. Chy​ba że spoj​rzysz mi te​raz pro​sto w oczy i po​wiesz, że już nie ko​chasz Con​ra​da. – Je​re​m i, ko​cham cie​bie. – Nie o to py​tam. Wiem, że mnie ko​chasz. Py​tam, czy nadal ko​chasz również jego. Chciałam zaprzeczyć. Otworzyłam usta. Dlaczego nie mogłam wypowiedzieć tych słów? Dlaczego nie potrafiłam powiedzieć tego, co chciał usłyszeć? Wszystko stałoby się takie proste. Jedno słowo i po sprawie. Chciał mi wybaczyć i zapomnieć. Widziałam to w jego twarzy. Chciał tylko usłyszeć „nie”. Wzięlibyśmy ślub. Tylko jedno słowo. Tylko

jed​no. – Tak. Gwałtow​nie wciągnął po​wie​trze. Pa​trzy​liśmy na sie​bie przez długą chwilę. W końcu Je​re​m i po​chy​lił głowę. Po​deszłam do nie​go. – Chyba… chyba zawsze będę go kochać. W jakiś sposób. Na zawsze zachowam go w sercu. Ale to nie jego wy​brałam. Wy​brałam cie​bie. Nigdy wcześniej nie czułam, że w przypadku Conrada miałam jakikolwiek wybór. Ale teraz wiedziałam, że to nieprawda. Owszem, miałam wybór. Postanowiłam odejść. Wybrałam Jeremiego. Wybrałam chłopaka, który nigdy nie odej​dzie ode mnie. Nadal nie podnosił głowy. Chciałam, żeby na mnie spojrzał, uwierzył mi jeszcze ten jeden raz. W końcu uniósł głowę i po​wie​dział: – To za mało. Nie chcę cię częścio​wo. Chcę cię w całości. Łzy napłynęły mi do oczu. Pod​szedł do to​a​let​ki, wziął list od Su​san​ny. – Nie prze​czy​tałaś. – Nie wie​działam na​wet, czy wrócisz! Prze​sunął pal​cem wzdłuż brzegów. – Ja też dostałem taki list. Ale okazało się, że nie jest do mnie. Był do Cona. Mama musiała pomylić koperty. Napisała… napisała, że tylko raz widziała go zakochanego. W tobie. – Spojrzał na mnie. – Nie zamierzam być przyczyną, dla której go zostawisz. Nie zamierzam być twoim usprawiedliwieniem. Musisz to zrozumieć, inaczej nigdy nie po​zwo​lisz mu odejść. – Już po​zwo​liłam – szepnęłam. Je​re​m i potrząsnął głową. – Nie​praw​da. A naj​gor​sze, że o tym wie​działem, ale po​pro​siłem cię o rękę. Więc to chy​ba także moja wina, co? – Nie. Jak​by w ogóle mnie nie słuchał. – Za​wie​dzie cię. Bo za​wsze za​wo​dzi. Bo taki właśnie jest. Miałam pamiętać te słowa do końca życia. Wszystko, co powiedział Jeremi tego dnia, dnia, w którym miał odbyć się nasz ślub, wszystko to zapamiętałam dokładnie. Jego słowa i to, jak na mnie patrzył, kiedy je wypowiadał. Z litością i goryczą. Nienawidziłam siebie za to, że jestem przyczyną tej goryczy, ponieważ była czymś obcym w przypadku Je​re​m iego. Wyciągnęłam rękę i dotknęłam jego policzka. Mógł ją odepchnąć, mógł odsunąć się ode mnie. Ale tego nie zrobił. I dzięki temu wie​działam to, co chciałam wie​dzieć: że to jest nadal ten sam Je​re​m i i nic nig​dy tego nie zmie​ni. – Wciąż cię kocham – powiedział w taki sposób, że gdybym tylko go poprosiła, na pewno ten ślub doszedłby do skut​ku, mimo tych wszyst​kich rze​czy, które się wy​da​rzyły. Są takie chwile w życiu każdej dziewczyny, które okazują się ważne dopiero po czasie. I kiedy potem spoglądasz wstecz, mówisz sobie: to był jeden z tych decydujących momentów, a ja nie miałam pojęcia, że właśnie zmienia się całe moje życie. Są też takie chwile, o których od razu wiadomo, że są niezwykle ważne. Że to, co teraz zrobisz, będzie miało za​sad​ni​cze zna​cze​nie dla two​j ej przyszłości. Sto​isz na roz​sta​j u i mu​sisz wy​brać jedną z dróg. I to była właśnie taka chwi​la. Wiel​ka. Trud​no wy​obra​zić so​bie większą. Tego dnia jednak nie padało. „Bracia” Jeremiego i mój brat, prawdziwy, niepotrzebnie przestawiali stoły, krzesła i wa​zo​ny-sztormówki. Nie wy​da​rzyła się jesz​cze jed​na rzecz: nie wzięliśmy ślubu. To byłoby nie​uczci​we. I w sto​sun​ku do nie​go, i do mnie. Czasami zastanawiałam się, czy przypadkiem nie wymyśliliśmy sobie tego ślubu, bo oboje chcieliśmy udowodnić coś tej drugiej osobie. I może sobie. Ale jednak nie. Naprawdę się kochaliśmy. Naprawdę mieliśmy najszczersze intencje. Po pro​stu tak miało być.

kil​ka lat później

Naj​droższa Bel​ly! W tym momencie wyobrażam sobie Ciebie w dniu ślubu. Jesteś piękna, promieniejesz, najpiękniejsza panna młoda na całym świecie. Masz około trzydziestu lat, przeżyłaś wiele przygód i romansów. Wychodzisz za mężczyznę godnego zaufania, solidnego i silnego. Mężczyznę o dobrych oczach. Jestem pewna, że to absolutnie wspaniały człowiek, na​wet jeśli nie ma na na​zwi​sko Fi​sher! Cha. Wiesz, że nie mogłabym kochać Cię bardziej, nawet gdybyś była moją córką. Moja Belly. Niezwykła dziewczyno. Ob​ser​wo​wa​nie, jak do​ra​stasz, było jedną z naj​większych radości w moim życiu. Pragnęłaś tylu rze​czy, o tylu rze​czach ma​rzyłaś… O kotku, którego nazwałabyś Margaret, tęczowych rolkach, jadalnej pianie do kąpieli! O chłopcu, który będzie całował Cię tak jak Rhett całował Scar​lett. Mam na​dzieję, że go zna​lazłaś, ko​cha​nie. Bądźcie szczęśliwi. Bądźcie do​brzy dla sie​bie na​wza​jem. Ko​chająca Su​san​na O, Su​san​no. Gdy​byś nas te​raz wi​działa. Pomyliłaś się co do kilku rzeczy. Jeszcze nie mam trzydziestki. Mam dwadzieścia trzy lata, prawie dwadzieścia cztery. Po naszym zerwaniu Jeremi wrócił do siedziby bractwa, a ja jednak zamieszkałam z Aniką. Trzeci rok studiów spędziłam w Hisz​pa​nii. Przeżyłam tam całe mnóstwo przygód. I tam też dostałam pierwszy list od niego. Przysyłał prawdziwe listy, ręcznie pisane, nie mejle. Nie odpisywałam, ale listy wciąż przychodziły, jeden w miesiącu, regularnie co miesiąc. Spotkaliśmy się rok później, pod koniec moich stu​diów. I od razu wie​działam. Tak, mój mężczyzna jest miły, dobry i silny, dokładnie taki, jak go sobie wyobrażałaś. Ale nie całuje mnie jak Rhett całował Scar​lett. Robi to znacz​nie le​piej. Nie po​m y​liłaś się co do jesz​cze jed​nej rze​czy. Tak, ma na na​zwi​sko Fi​sher. Jestem ubrana w suknię, którą wybrałyśmy razem z mamą: kremową, z krótkimi kimonowymi rękawami z koronki i dekoltem na plecach. Upinałyśmy włosy chyba przez godzinę, a już zaczynają wysuwać się z koka, długie mokre kosmyki fruwają dokoła twarzy, kiedy biegniemy w ulewie do samochodu. Wszędzie baloniki. Zdjęłam buty, jestem boso, osłaniam głowę jego szarą marynarką. On trzyma moje buty na wysokich – nie za wysokich – obcasach, po jed​nym w każdej ręce. Wy​prze​dza mnie, otwie​ra drzwicz​ki. Właśnie się po​bra​liśmy. – Je​steś pew​na? – pyta. – Nie – od​po​wia​dam, wska​kując do środ​ka. Wiem, że wszyscy będą na nas czekać. Nie powinni czekać. Nie zaczną bez nas. Musimy odtańczyć pierwszy taniec. Do Stay w wy​ko​na​niu Mau​ri​ce’a Wil​liam​sa and the Zo​diacs. Przez okno widzę Jeremiego. Obejmuje swoją dziewczynę. Nasze oczy się spotykają. Macha do mnie. Ja też ma​cham i posyłam mu całusa. Uśmie​cha się i od​wra​ca do dziew​czyny. Conrad otwiera drzwiczki i wślizguje się na siedzenie kierowcy. Koszulę ma przemoczoną, prześwituje przez nią skóra. Cały drży. Chwy​ta moje dłonie, spla​ta pal​ce z mo​imi pal​ca​m i, uno​si je do ust. – W ta​kim ra​zie zróbmy to. Już i tak je​steśmy całkiem mo​krzy. Zapala, ruszamy. Ruszamy w stronę oceanu. Przez całą drogę trzymamy się za ręce. Na plaży jest pusto, więc par​ku​j e​m y dosłownie na pia​sku. Nadal pada. Wy​ska​kuję z sa​m o​cho​du, zbie​ram suk​nię i wołam: – Go​to​wy? Con​rad pod​wi​j a no​gaw​ki, po​tem chwy​ta mnie za rękę.

– Go​to​wy. Biegniemy przez plażę, z trudem stawiając kroki na piasku, krzyczymy i śmiejemy się jak dzieci. W ostatniej se​kun​dzie bie​rze mnie na ręce, jak​by prze​no​sił mnie przez próg. – Jeśli wrzu​cisz mnie do wody, nie uj​dzie ci to na su​cho – ostrze​gam, cia​sno obej​m ując go za szyję. – Gdzie ty, tam i ja – od​po​wia​da i rzu​ca się w fale. To jest nas początek. W tym momencie to staje się prawdziwe. Jesteśmy małżeństwem. Jesteśmy razem aż po nieskończoność. Ja i Conrad. Pierwszy chłopak, z którym tańczyłam wolnego, pierwszy chłopak, z którego powodu płakałam. Którego ko​chałam.

po​dzięko​wa​nia

Przede wszystkim bardzo gorąco dziękuję Emily Meehan za przejrzenie tej książki. Dziękuję też Julii Maguire za właściwe podejście, Lucy Ruth Cummins za kolejną cudowną okładkę, Justinowi Chanda i Annie Zafian za niezachwiane wsparcie oraz całej (szczerze mówiąc niesamowitej) ekipie S&S.; Od działu sprzedaży przez produkcję po marketing i PR... Rządzicie! Jak zawsze dziękuję Emily van Beek, Folio, mojej rodzinie Pippinów oraz Siobhan Vi​vian, mo​j ej pierw​szej i naj​lep​szej czy​tel​nicz​ce.

Subscribe

© Copyright 2013 - 2019 AZDOC.PL All rights reserved.