Historia znieczulenia i antybiotyków w XX w

HISTORIA ZNIECZULENIA I ANTYBIOTYKÓW W XX W. (opracowałi: Bartłomiej Sokołowski i Maciej Romak) Historia znieczulenia ogólnego. Do początków XX w. Głó...

7 downloads 497 Views 152KB Size

HISTORIA ZNIECZULENIA I ANTYBIOTYKÓW W XX W. (opracowałi: Bartłomiej Sokołowski i Maciej Romak)

Historia znieczulenia ogólnego. Do początków XX w. Główną substancją używaną w celu znieczulenia ogólnego był chloroform. Mimo nieocenionej wartości, stosowanie tego związku nie było wolne od efektów ubocznych. Sytuacja zmieniła się drastycznie kiedy w 1902 niemieccy chemicy – Hermann Emil Fischer i Joseph von Mering odkryli zastosowanie barbitalu jako skutecznego środka nasennego. Był to pierwszy barbituran wprowadzony do lecznictwa. Stosowany jako sól sodowa. Do 1913 głównymi sposobami podawania środków znieczulenia w chirurgii szczękowotwarzowej były: inhalacja, miejscowe podawanie środków znieczulających w błonę śluzową, aplikacja doodbytnicza lub dożylna. W tymże roku amerykański lekarz Chevalier Jackson z powodzeniem zastosował, z dużym sukcesem, bezpośrednią laryngoskopię. W trakcie I wojny światowej pacjentami, na których istaniała konieczność stosowania zniczulenia ogólnego byli zazwyczaj młodzi mężczyźni, w wieku ok. 18-20 lat. Głównymi preparatami używanymi do tego rodzaju znieczulania były: chloroform, eter dietylowy, chlorek etylu i tlenek azotu, podawane niemal zawsze drogą wziewną. Chlorek etylu i tlenek azotu były substancjami używanymi głownie do krótkich operacji (m. in. na stawach), podczas gdy z pozostałych związków, korzystano podczas dłuższych i bardziej skomplikowanych zabiegów. Kamieniem milowym w dziedzinie znieczulenia ogólnego było zsyntetyzowanie w 1934 Ernesta Volwilera i Donalee'ego Taberna, pracujących dla Abbott Laboratories, tiopentalu sodu. Powodował on krótkotrwałą narkozę. I już w 3 miesiące po jego odkryciu, zaczął byc regularnie stosowany przez lekarzy. W roku 1939 intensywne poszukiwania syntetycznego substytutu szeroko stosowaniej atropiny dały nieoczekiwany rezultat, kiedy odkryto meperydynę – syntetyczny, przeciwbólowy opoid o działaniu narkotycznym. Dzięki temu odkryciu, w 1947 nastąpiło wprowadzenie, na szeroką skalę, metadonu – kolejnego przeciwbólowego, opoidowego leku, o działaniu zbliżonym do morfiny, jednakże 4-krotnie silniejszym. Po I wojnie światowej sir Ivan Whiteside Magill we współpracy z chirurgiem plastycznym – sir Haroldem Gillisem dokonali kolejnego przełomowego odkrycia w dziedzinie anestezjologii. Mianowicie opracowali oni sposób przeprowadzania intubacji nosowo-tchawiczej na przytomnym pacjencie. W tym celu wymyślił on, używane do dziś, "kleszcze Magilla" które ułatwiają tego rodzaju zabieg, oraz kilka innych przyrządów służacych do serwowania lotnych czynników znieczulających. Od 1932 roku, w celu wprowadzenia pacjenta w narkozę, zaczęto powszechnie stosować heksobarbital dożylnie. Co więcej, związek ten używany był w trakcie II wojny światowej do egzekucji więźniów w KL Dachau, jako zastrzyk dosercowy. Część substancji chemicznych, mających zastosowanie praktyce lekarskiej, zostało w okresie II wojny światowej niechlubnie wykorzystane przez nazistów do zabijania więźniów w obozach koncentracyjnych. W 1936, w Szpitalu Głównym w Massachusets powstał pierwszy na świecie oddział anestezjologii pod przewodnictwem Henry'ego K. Beechera. Duży wkład w rozwój znieczulania drogą intubacyjną wniósł nowozelandzki anestezjolog - sir Robert Reynolds Macintosh, który opracował wiele usprawnień dla technik intubacji. Jego "ostrze Macintosha" jest, po dziś dzień, najpowszechniej używanym ostrzem dla laryngoskopu stosowanego w intubacji. W 1943 wydał artukuł mówiący o użyciu gumowego przewodu cewnika w intubacji. Zainspirowany tym raportem P. Hex Venn opracował rurkę intubacyjną na bazie pomysłu Macintosha. Umożliwiło to jeszcze skuteczniejsze stosowanie znieczulenia tą drogą. W drugiej połowie XX w. zostało zsyntetyzowane wiele nowych związków chemicznych, używanych szeroko do dziś, przy znieczulaniu drogą dożylną i inhalacyjną. Paul

Janssen – założyciel firmy Janssen Pharmaceutica, opracował około 80 nowych farmaceutyków. Udało mu się zsyntetyować niemal wszystkie związki na bazie butyfenonu stosowane jako leki antypsychotyczne, zaczynając od haloperydolu w 1958 i droperidolu w 1961. Substacje te zostały bardzo szybko wdrożone jako preparaty znieczulające. W 1960 ekipa Janssena dokonała syntezy fenantylu – pierwszego opoidu będącego pochodnego pipedryny. W ślad za tym odkryciem, w kolejnych latach syntetyzowane następne substancje: sulfentanyl (1974), alfentanyl i karfentanyl (1976), lofentanyl (1980) oraz etomidat (1980).

Paul Janssen Historia znieczulenia miejscowego. Na początku XX w. bo już w 1901, rumuński chirurg, jako pierwsza osoba stosował opoidy przy znieczuleniu dokanałowym. W roku 1904 została wprowadzona, jako środek znieczulający miejscowo, prokaina. Związek ten, jakkolwiek o dużej przydatności, z powodu nie przenikania przez błony śluzowe, nie nadawał się do znieczulenia powierzchniowego. W 1921, hiszpański chirurg wojskowy Fidel Pagés zaprojektował nowatorski sposób zewnątrzoponowego znieczulenia lędźwiowego, które zostało spopularyzowane w latach 30-stych przez włoskiego chirurga Achille Mario Dogoliottiego, znanego z opracowania metody odnajdywania przestrzeni zewnątrzoponowej, umożliwiającej poprawne wykonanie nakłucia lędźwiowego. Na początku 1941 roku, w trakcie II wojny światowej, Robert Andrew Hingson, Waldo B. Edwards i James L. Southworth, pracujący w szpitalu piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych opracowali technikę blokady nerwu sromowego. Zastosowaną po raz pierwszy w tym samym roku, a w następnym, po raz pierwszy na rodzącej kobiecie. W 1947 nastąpił pierwszy udokumentowany przypadek zastosowania lędźwiowego cewnika zewnątrzoponowego. Umożliwiło to powtarzające się podawanie środka znieczulającego (w tym wypadku 0,5% roztworu cynchokainy) w celu osiągniecią znieczulenia miejscowego, podczas operacji usunięcia guza jajnika 40-letniej kobiety. Tę nowatorską metodę zastosował kubański anestezjolog Pío Manuel María Martínez Curbelo. Od roku 1958, jako preparat znieczulający miejscowo, do użytku weszła bupiwakaina. Historia antybiotyków. Na początku XX wieku leczenie infekcji bakteryjnych opierało się przede wszystkim na medycynie ludowej. Najpowszechniejszym przykładem było przykładanie do trudno gojących się ran chleba zmieszanego z pajęczyną i pleśnią. Pierwsze mieszaniny związków antybakteryjnych zostały opisane już ponad 2000 lat temu. Wiele starożytnych kultur, jak na przykład Grecji i Egiptu, używało starannie wybranych pleśni i roślin do tworzenia leczniczych wyciągów przeciwdziałających chorobom bakteryjnym. W 1545 roku w Anglii pojawiła się pierwsza publikacja poświęcona stosowaniu grzybów w celach leczniczych. Bardziej współczesne badania, prowadzone w laboratoriach na mikroorganizmach, doprowadziły do odkrycia produkowanych przez nie środków bakteriobójczych. Louis Pasteur stwierdził iż „Jeśli będziemy w stanie

wykorzystać antagonizmy zaobserwowane wśród pewnych kultur bakterii, otrzymamy największą szansę w historii lecznictwa” . Termin „Antybioza” oznaczający „przeciwko życiu” został stworzony przez francuskiego mikrobiologa Jeanna Paula Vuillemina na określenie fenomenu działania wczesnych antybiotyków. Antybioza została po raz pierwszy opisana przez Louisa Pasteura i Roberta Kocha, kiedy zaobserwowali, jak znajdujące się w powietrzu zarazki hamują wzrost Bacillus anthracis. Terapia syntetycznymi antybiotykami rozpoczęła się w Niemczech dzięki Paulowi Ehrlichowi w 1880. Ehrlich zauważył, że niektóre barwniki mogą szkodzić komórkom zwierzęcym, roślinnym i bakteryjnym, a inne nie. Na tej podstawie wysunął teorię, że można stworzyć związki chemiczne, działające niczym selektywny lek, mogący przyczepiać się do bakterii i zabijać je bez szkody dla człowieka. Po przebadaniu setek barwników przeciwko różnorodnym organizmom, w 1907 odkrył medycznie przydatny lek, syntetyczny antybakteryjny salwarsan. W roku 1942 Selman Waksman nazwie substancje tego typu antybiotykami. Wpływ niektórych pleśni na infekcje był na przestrzeni dziejów opisywany kilkukrotnie. W roku 1928 Alexander Fleming, późniejszy laureat Nagrody Nobla, zauważył, że zanieczyszczenie podłoża pleśnią Penicillinum notatum zapobiega rozmnażaniu się znajdujących się na nim bakterii. Fleming stwierdził, że efekt wywołał antybakteryjny związek zwany penicyliną i może on być z powodzeniem wykorzystywany do leczenia chorób. Początkowo zdołał określić część jego właściwości i eksperymentował jak wpływa na chore na gronkowca myszy, ale nie był w stanie kontynuować swoich badań bez pomocy wykształconych chemików

Alexander Fleming Pierwszy komercyjnie dostępny środek bakteriobójczy, prontosil, został wynaleziony przez grupę badawczą pod kierownictwem Gerharda Domagka w 1932 w laboratoriach Bayer w Niemczech. Za swe wysiłki Domagk został uhonorowany nagrodą Nobla w dziedzinie medycyny w 1939 roku. Prontosil był skuteczny przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, ale nie przeciwko enterobakteriom. Sukces przyspieszył postęp badań. Odkrycie i rozpowszechnienie tego sulfonamidu zapoczątkowało erę leków bakteriobójczych. W 1939 wraz z początkiem II Wojny światowej Rene Dubos ogłosił pozyskanie pierwszego antybiotyku naturalnego pochodzenia , tyrotrycyny, pozyskanej z B.Brevis. Był to jeden z pierwszych antybiotyków produkowanych fabrycznie i zarazem bardzo skuteczny w leczeniu ran i wrzodów w czasie II Wojny Światowej. Florey i Chain kontynuowali badania nad oczyszczeniem pierwszej penicyliny, penicyliny G, ale nie została ona rozpowszechniona poza państwami alianckimi aż do zakończenia II Wojny światowej. Skład chemiczny penicyliny odkryła Dorothy Crowfoot Hodgkin w 1945 roku. Miała wyjątkowe właściwości: silne działanie bakteriobójcze, przy jednoczesnym łagodnym działaniu dla człowieka. Co więcej, w przeciwieństwie do dotychczas stosowanych antybiotyków jej aktywności nie blokowały substancje pochodzenia organicznego takie jak ropa. Wynalezienie tak potężnego antybiotyku było bezprecedensowe, dlatego odkrycie penicyliny doprowadziło do wzrostu zainteresowania badaniami nad związkami wykazującymi podobną skuteczność działania. W czasie wojny w prace nad penicyliną było zaangażowanych 40 dużych laboratoriów i około 1000 wybitnych naukowców z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Za odkrycie i prace nad

penicyliną nagrodzona została trójka osób: Fleming, Wendt Chain i Howard Florey w roku 1945. Po latach badań pierwszej syntezy antybiotyku β-laktamowego dokonał w 1957 r. John Sheehan. W konsekwencji od pięćdziesięciu lat obserwujemy tzw. „cykl antybiotyków βlaktamowych”: wprowadzenie do lecznictwa antybiotyku powoduje stopniowe uodpornianie się bakterii, to pociąga za sobą prace i zastosowanie w terapii nowych antybiotyków, które zmuszają bakterie do kolejnej mutacji itd. Bibliografia •

http://en.wikipedia.org/wiki/Antibiotics



http://en.wikipedia.org/wiki/Antibiotics#mediaviewer/File:Alexander_Fleming.jpg



http://www.wikitree.com/photo/jpg/Img015-1



http://www.asaabstracts.com/strands/asaabstracts/abstract.htm;jsessionid=61059814DA02D 2759165C505AEC12C15?year=2007&index=12&absnum=114



http://anest.eu/prasa/Historia%20anestezjologii%20na%20swiecie%20i%20w %20Polsce.pdf



http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_general_anesthesia



http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_neuraxial_anesthesia



http://pl.wikipedia.org/wiki/Heksobarbital

Subscribe

© Copyright 2013 - 2019 AZDOC.PL All rights reserved.