Falls Kat - Podwodny świat 02-Osada - F

Kat Falls Podwodny świat. Osada Fragment Przełożyła Agnieszka Klonowska Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie frag...

7 downloads 309 Views 766KB Size

Kat Falls

Podwodny świat. Osada Fragment Przełożyła Agnieszka Klonowska

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment pełnej wersji całej publikacji. Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji kliknij tutaj. Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez NetPress Digital Sp. z o.o., operatora sklepu na którym można nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji. Zabronione są jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej od-sprzedaży, zgodnie z regulaminem serwisu. Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie internetowym Nexto.pl.

Podwodny świat. Osada Fragment Spis treści

4/65

Okładka Karta tytułowa W serii Dedykacja ROZDZIAŁ PIERWSZY ROZDZIAŁ DRUGI ROZDZIAŁ TRZECI ROZDZIAŁ CZWARTY ROZDZIAŁ PIĄTY ROZDZIAŁ SZÓSTY ROZDZIAŁ SIÓDMY ROZDZIAŁ ÓSMY ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY ROZDZIAŁ DZIESIĄTY ROZDZIAŁ JEDENASTY ROZDZIAŁ DWUNASTY ROZDZIAŁ TRZYNASTY ROZDZIAŁ CZTERNASTY ROZDZIAŁ PIĘTNASTY ROZDZIAŁ SZESNASTY ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY ROZDZIAŁ OSIEMNASTY ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

5/65

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTY EPILOG Przeczytaj także Karta redakcyjna

W serii PODWODNY ŚWIAT:

Mroczny dar Osada

Dla mojej drogiej przyjaciółki Merle – za to, że zamieniła swój dom w azyl dla pisarki. I dla mojej rodziny – za okazanie zrozumienia i wsparcia, kiedy się w tym azylu skryłam.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Cofnąłem lekko przepustnicę, aby zmniejszyć prędkość łodzi podwodnej. Otaczający nas ocean, poprzecinany smugami światła, wydawał się bezkresny i opustoszały. Wiedziałem, że to tylko złudzenie. Kierowaliśmy się ku największemu składowisku śmieci w Atlantyku. W każdej chwili groziła nam kolizja z obiektem z przeszłości. Rzeczywiście, z mroku wyłonił się jakiś kształt, połyskując w świetle naszych reflektorów. Gemma pochyliła się ku przedniej szybie. – Rower – oznajmiła ze zdziwieniem. – Zupełnie jak ze starych zdjęć. – To znaczy, że jesteśmy już blisko – powiedziałem.

9/65

– Ukryjemy kontener ze zbożem na otwartym oceanie? – W samym środku w i r u j ą c y c h ś m i e c i – wyjaśniłem. – Genialne, nie? – Zerknąłem na obraz ze wstecznej kamery, żeby sprawdzić, czy kontener ze zbożem nie odczepił się od łodzi. – Mało kto tutaj przypływa. Posłała mi znaczące spojrzenie. – Założę się, że nie bez powodu. – Nurkowie boją się, że coś ich zmiażdży... – Serio? – Uśmiech zamarł na jej wargach. – Ale ja bywałem tu wiele razy i żyję. – Tayu, proszę, nie zrozum mnie źle... – Odgarnęła długie włosy i sięgnęła po kapok. Skierowałem łódź ostro w dół. Opływowy kadłub z dwoma termicznymi silnikami łatwo przedzierał się przez pływające szczątki, unikając zderzenia z większymi obiektami. Kilkanaście metrów niżej dryfowały drobne rzeczy: bezgłowa lalka, worki foliowe, puszki po napojach i fragmenty porzuconych sieci rybackich. Te ostatnie nadal pełniły swoją funkcję – chwytały różne stworzenia. Żal ścisnął mi serce na widok uwięzionego w nich martwego delfina. Zanurzyliśmy się głębiej, mijając coraz większe przedmioty. Telewizor z wystającymi przewodami, manekin i lśniący żyrandol krążyły powoli, jakby napędzane podwodnym wirem. Zdawało

10/65

się, że wszystkie śmieci z przeszłości trafiły tu po to, by kręcić się w odwiecznym tańcu. – Skąd to się wzięło? – Gemma przyklękła na siedzeniu i wyjrzała przez szklany dach łodzi. – Wiatry i prądy zniosły je z całego Atlantyku. – Skręciłem gwałtownie, żeby wyminąć stary wózek dziecięcy. Włączyłem zewnętrzny szperacz i przesunąłem snopem światła po dryfujących wokół obiektach. Nie wiedziałem, że jest ich aż tyle. Silny prąd wstępujący unosił je w wodzie. Wrakonie, których długość przewyższała mój wzrost, penetrowały zakamarki, wysuwając naprzód dolną szczękę, jakby w gotowości do walki. Gdy ustał kolisty ruch, wiedziałem, że dotarliśmy do środka wiru. Tutaj śmieci obracały się w miejscu. – To pewnie głupie pytanie – odezwała się Gemma, kierując na mnie wzrok – ale jaką mamy pewność, że jeśli zostawimy tu kontener, prąd go nie zniesie? – Przymocuję go do czegoś większego. – No dobrze, a jeśli to coś też odpłynie? – Znajdujemy się w samym środku wiru. Stąd nic już nie odpłynie. Zresztą wrócę po kontener o świcie. Tato nie chciał go zostawiać na noc w polu, bo to łatwy łup. Jesteśmy wprawdzie jedynymi kolonistami, którzy chętnie sprzedają towar degeneratom, ale to nie znaczy, że mamy do nich zaufanie.

11/65

– Jakoś sobie nie przypominam, żeby twój tato kazał ci ukryć zboże w g i g a n t y c z n y m w i r z e ś m i e c i . – Wszystko mu jedno, gdzie jest kryjówka, byle była bezpieczna. Uśmiechnęła się. – O, proszę, mamy kotwicę. – Na wprost dryfował fragment kadłuba samolotu, otoczony pełzającymi rozgwiazdami. Wrzuciłem jałowy bieg i sięgnąłem po kask. Gemma otworzyła szeroko swoje niebieskie oczy. – Chyba tam nie popłyniesz? – A jak inaczej mam przyczepić kontener do tej kupy złomu? – Za pomocą chwytników. – Szkoda na to czasu. – Przecisnąłem się między siedzeniami. – Mówiłeś, że stworzenia wodne krążą po całym oceanie. Skoro prądy naniosły tu tyle różnych śmieci, nie wiadomo, na co można się natknąć. Rzecz jasna, miała rację. Rybacy często wyławiali z Atlantyku różne okazy, które kiedyś bytowały wyłącznie w Pacyfiku lub u wybrzeży Australii. Podczas Przypływu woda pokryła sporą część lądu i między oceanami powstały nowe korytarze wodne. – Nic mi nie będzie – odparłem z nadzieją, że moje słowa okażą się prawdą. Przez rurkę przy kasku

12/65

wciągnąłem w płuca porcję ciekłego tlenu i wypłynąłem z łodzi. – Obyś się nie mylił – usłyszałem w słuchawce kasku. – Ratowanie cię z opresji zepsułoby mi cały dzień. Bardzo oględnie powiedziane. Gemma od miesiąca nie zanurzyła stopy w oceanie, nad czym ubolewałem. Dzisiaj, po raz pierwszy od tygodni, zgodziła się wypłynąć ze mną łodzią podwodną; liczyłem na to, że jeszcze kiedyś zechce zanurkować. Z ciekłym tlenem w płucach nie mogłem mówić, więc tylko uniosłem kciuki. Wystarczyło kilka machnięć nogami, żebym znalazł się przy rufie łodzi. Prąd wstępujący był tak silny, że ledwo utrzymywałem się w pionie. Przyczepiłem do paska linę od kontenera i ruszyłem z wolna w stronę pokrytego glonami kadłuba samolotu. Nagle się zatrzymałem, gdy obok mnie przemknęły długie, cieniste smugi. Korzystając z mrocznego daru, wyemitowałem dźwięk. Okazało się, że to kolenie, czyli rekiny niegroźne dla ludzi. Jednak ich szaleńczy pęd wzbudził moje podejrzenia – wyglądało, jakby uciekały. Wysłałem w mroczną toń serię odgłosów i chwilę czekałem w napięciu, zanim echo wróciło. Obraz okazał się aż nazbyt wyraźny. Głęboko na dnie znajdowało się cmentarzysko starych łodzi zniesionych przez prądy. Miały mnóstwo wgnieceń i szpar, jak po karambolu. Poza zasięgiem mojego wzroku mogły się

13/65

czaić różne stwory. Co prawda liczyłem na mroczny dar, ale ta myśl mnie zmroziła. Mimo wszystko dziękowałem losowi za mój biosonar. Nieważne, że lekarze z lądu tłumaczyli to zjawisko negatywnym wpływem ciśnienia pod wodą na mózg. Czułem się świetnie i cieszyłem się dobrym zdrowiem, a rodzice – na szczęście – przestali się o mnie martwić. Uwierzyli, że mroczny dar istnieje i że dwójka ich dzieci go posiada. Od tamtej chwili upłynęły zaledwie cztery miesiące. Obraz spiętrzonego złomowiska na dnie oceanu zamazał się, więc zacząłem szukać miejsca, gdzie mógłbym zostawić kontener ze zbożem. W kadłubie samolotu dostrzegłem dwa okienka. W tym momencie w słuchawce rozległ się krzyk Gemmy. Zawróciłem w stronę łodzi. Mój mózg odebrał obraz, który po chwili dostrzegłem kątem oka – tuż obok mnie znajdował się ogromny nieruchomy cień. Obróciłem się lekko i ujrzałem olbrzymią kałamarnicę. Wyciągnięta ku górze mogła mieć około dwóch metrów długości, a jej fioletowawo-czerwone ciało było tak masywne, że mimo usilnych starań nie zdołałbym objąć go ramionami. Unosiła się w wodzie, nie spuszczając ze mnie wzroku. Gdy jej skóra błysnęła świetlistą bielą, a potem przybrała krwistoczerwoną barwę, przypomniałem sobie jej nazwę – diablo rojo.

14/65

Czerwony diabeł. Stwór, którego zła sława przeraża bardziej niż paskudny wygląd. Cofnąłem się powoli. Nie chciałem sobie przypominać opowieści o tych strasznych stworzeniach porywających ludzi w głąb oceanu, by pożreć ich żywcem. Nie były to historie wyssane z palca, lecz prawdziwe relacje świadków. Spośród wszystkich wodnych drapieżników najbardziej bałem się kałamarnic. Rekiny budziły strach, ale to tylko ryby, a w oczach tej bestii dostrzegłem spryt, który przerażał mnie do głębi. Kałamarnica ponownie zaświeciła jaskrawą bielą. Czułem, że to zły znak. Fosforyzująca skóra bez wątpienia miała zmylić ofiarę, czyli mnie.

ROZDZIAŁ DRUGI

Przywiązany linką holowniczą do kontenera nie zdołałbym umknąć czerwonemu diabłu. Powoli sięgnąłem po zatrzask, co wywołało natychmiastową reakcję. Bestia wyciągnęła mackę i grzmotnęła mnie w plecy z taką siłą, że odrzuciło mi głowę w tył. Oszołomiony wyprostowałem się – potwór rozcapierzył wszystkie ramiona, sięgając w moją stronę. Szybko rzuciłem się do ucieczki, ale nie zdążyłem odpłynąć. Zwierzę od razu mnie dopadło, powaliło uderzeniem w pierś i porwało w swoje macki. Gdy z trudem otworzyłem oczy, dostrzegłem nad sobą ciało kałamarnicy otaczające mnie jak parasol. Szamocąc się, próbowałem wydobyć nóż zza paska, ale macki stwora oplotły mnie i unieruchomiły ręce.

16/65

Ściskając coraz mocniej, zwierzę zaczęło mnie ciągnąć w kierunku swej paszczy z dziobem ostrzejszym niż brzytwa. Gdy natrafiło nim na kask, spróbowało rozłupać go jak czaszkę tuńczyka. Na szczęście gięte szkło okazało się wytrzymałe. Gemma wrzeszczała mi do ucha. Nie mogłem zareagować, bo kolczasty jęzor właśnie lizał mnie po głowie i bałem się, że uszkodzi mi oczy. Zacząłem się szamotać w uścisku potwora. Każda przyssawka na jego mackach była pokryta drobnymi zębami, które wpijały się w mój kombinezon niczym kolce. Pewnie nie zdołałyby przebić nanocząsteczkowej pianki, ale ich najmniejszy ruch mógł uszkodzić wplecione we włókna czujniki, a wtedy na pewno nie skończyłoby się na zadrapaniach. Na tej głębokości zamarzłbym na śmierć. Strach podziałał na mnie pobudzająco. Mimo silnego uścisku macek wyciągnąłem nóż i zacząłem machać nim na oślep, aż z cielska ośmiornicy popłynęła niebieska strużka krwi. Widocznie drasnąłem jedno z ramion – na tyle mocno, że bestia odsunęła się, machając kończynami, po czym poruszyła płetwami głowowymi i odpłynęła. Zerknąłem na łódź i ujrzałem Gemmę z twarzą przyklejoną do przedniej szyby. Walka z kałamarnicą trwała zaledwie minutę. Dziewczyna nie miała czasu na reakcję.

17/65

– Co to było?! – krzyknęła mi do ucha kolejny raz, ale dopiero teraz do mnie dotarło. – Mówiłam, żebyś użył chwytaków, ale ty wolisz pływać z potworami! – W jej głosie usłyszałem zarówno przerażenie, jak i złość. Machnąłem ręką na znak, że wszystko w porządku, ale na wszelki wypadek miałem nóż w pogotowiu. – Super. Cieszę się, że nic ci nie jest – fuknęła. – A teraz wracaj do łodzi. Wyciągnąłem palec i wyemitowałem serię dźwięków, jednak ogromne złomowisko na dnie uniemożliwiało mi ustalenie miejsca, w którym ukryła się kałamarnica. Szybko zaczepiłem linę holowniczą kontenera między dwoma okienkami samolotu i zapiąłem zatrzask. „Czy to mój połysk zwabił czerwonego diabła?” – zastanawiałem się. Nawet delikatnie lśniąca skóra stanowiła niekiedy przeszkodę w głębokich wodach oceanu. Ponieważ koloniści Strefy Bentonicznej żywili się przeważnie bioluminescencyjnymi rybami, nasza skóra w różnym stopniu nabierała połysku. A ja nie byłem emigrantem z lądu, jak większość z nich. Spędziłem pod wodą całe życie, dlatego mój połysk był nieco silniejszy. – Może byś się pospieszył...? – rzuciła Gemma, a po chwili jęknęła cicho. – Coś się unosi na ekranie sonaru! Obróciłem się z nożem w dłoni, oczekując powrotu kałamarnicy. Seria ultradźwięków wskazała, że bestia

18/65

nie jest sama. Mogłem się tego spodziewać – czerwone diabły to jedyne kałamarnice polujące stadami. Podpłynąłem szybko do łodzi, a wtedy z mroku wyłoniły się trzy gigantyczne bestie. Zwolniły, próbując zablokować mi drogę. Ich skóra na przemian bielała i czerwieniała. Byłem pewien, że takie zachowanie poprzedza atak. – Kryj się, Tayu! – krzyknęła Gemma, dziobem łodzi nacierając na jedną z kałamarnic. Myślałem, że się rozproszą, ale odwróciły się i zaczęły atakować maszynę. – Och! – wrzasnęła z obrzydzeniem Gemma. – Spływajcie, oślizłe dziwolągi! – Uderzyła w przednią szybę, po czym uruchomiła wycieraczki. Wiedząc, że dziewczyna da sobie radę, skorzystałem z okazji i wślizgnąłem się pod wrak samolotu. – Ej, czy te cudaki przecisną się przez luk? – spytała niespodziewanie. – Daję głowę, że tak. Zamykam klapę. Postanowiłem się nie rozłączać. Po chwili znów usłyszałem ją przez mikrofon. – W porządku, już odpłynęły. Zaatakowały jakieś biedne rybki. Wyjrzałem przez okienko samolotu i zobaczyłem w oddali kałamarnicę, która ciągnęła w odmęty szamocącego się tarpona. Stwierdziłem, że ta trzymetrowa ryba na chwilę odwróci uwagę stwora – przynajmniej taką miałem nadzieję. W tym momencie

19/65

odebrałem obraz przypominający rozrywanie dziesiątków kombinezonów, a potem fragmentów ciał. Wzdrygnąłem się na myśl, że równie dobrze to mogłem być ja. – Tayu, gdzie jesteś? – spytała Gemma. Wyłoniłem się spod kadłuba wraku, by się pokazać. Nagle dostrzegłem w pobliżu gruby łańcuch, który ciągnął się głęboko w dół. Wypłynąłem drugą stroną i zamarłem. Okazało się, że nie tylko ja upatrzyłem sobie to miejsce jako kryjówkę. – Wychodź! – zawołała. – Nie widzę cię. Okrążyłem kadłub i przywołałem ją ruchem ręki, dając do zrozumienia, że znalazłem właściwe miejsce. Usłyszałem pełne poirytowania westchnienie, po czym Gemma ruszyła łódź. Upewniwszy się za pomocą biosonaru, że kałamarnica odpłynęła na bezpieczną odległość, skierowałem się do zakotwiczonego w pobliżu obiektu – przypominał kosmatą podwodną górę dryfującą w ciemnych odmętach. Oczywiście było to tylko złudzenie, bo podwodne góry nie pływają. Obiekt, który miałem przed oczami, okazał się tak ogromny, że jego kształtu nie dało się zmierzyć nawet echosondą. Podpłynąłem bliżej, żeby się lepiej przyjrzeć. Poczułem się jak maleńka płotka. – Co to jest?

20/65

Mimo trzasków w słuchawce usłyszałem w głosie Gemmy przerażenie. Ponieważ nadal nie umiała języka migowego, poruszyłem wargami, bezdźwięcznie wymawiając słowo „osada”. Obiekt wyglądał na statek osadniczy – okrągły, kilkupiętrowy i na tyle duży, by pomieścić kwatery dla mniej więcej pół tysiąca ludzi oraz wszelkie urządzenia niezbędne dla lokatorów: zbiorniki filtracyjne ze świeżą wodą, kuchnie, magazyny na żywność, generatory tlenu i ciepła. Do tego był stary i zapuszczony, jak każdy statek osadniczy, który dotąd widziałem. – To jakiś wrak? – spytała. Wzruszyłem ramionami. Określenie „wrak” brzmiało dość sensownie. Niby po co opustoszały statek dryfowałby w wirze śmieci? Z tego, co wiedziałem, statki osadnicze mogły się przemieszczać pod wodą, chociaż większość pozostawała na powierzchni oceanu. Miały rozsuwane dachy – częściowo lub całkowicie, w zależności od kształtu. Zatem prawdopodobnie był to wrak. Szkoda, że się tutaj marnował, skoro można by go sprzedać na części. W oknach nie dostrzegłem żadnych świateł, ruchu ani innych oznak życia, za to na zewnątrz aż roiło się od rozmaitych stworzeń. Wokół obiektu powstał odrębny miniekosystem. Pionowe okna były oblepione pąklami, wśród oślizgłych wodorostów porastających zewnętrzne deski buszowały kraby, wszędzie krążyły ławice ryb.

21/65

Zeskrobałem nożem glony z jednego z okien, lecz nie zobaczyłem nic prócz własnego świetlistego odbicia. Postukałem w ekranik przy nadgarstku, by zwiększyć moc lamp czołowych. Skierowałem snop światła na szybę i odskoczyłem zdziwiony. Przy parapecie siedział nastoletni chłopiec otulony kocem. Jego głowa spoczywała na łokciu, jakby zasnął, patrząc przez okno. Skoro tutaj mieszkał, musiał być degeneratem (tak nazywano ludzi zbędnych, nadwyżkę populacji). Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek widział kogoś podobnego – z ogoloną głową i wytatuowanymi wokół twarzy wzorami geometrycznymi. Właściwie to nigdy nie miałem okazji zobaczyć degenerata z bliska. – Co to jest? – dopytywała się Gemma. – Co tam widzisz? Dałem jej znak, żeby zaczekała, po czym uchwytem noża uderzyłem w szybę z giętego szkła. Pogrążony we śnie chłopak ani drgnął. Przepłynąłem pod oknem. Niepokój ogarnął mnie jak lodowata mgła. Wszystko wskazywało na to, że w osadzie nie działają maszyny – żadnego szumu turbin, żadnych świateł, żadnych pęcherzyków powietrza. To oznaczało brak tlenu i ciepła. Wzdrygnąłem się na myśl, że chłopak przy parapecie nie żył. Najbardziej przerażające było jednak to, że wyglądał na nastolatka – mógł być moim rówieśnikiem.

22/65

– Czy tam są zwłoki? – spytała nagle Gemma. – Na co się tak zapatrzyłeś? Na topielca? Kiedy skinąłem głową, wrzuciła wsteczny bieg i wycofała łódź o kilka metrów. Unosząc się w wodzie, czułem w klatce piersiowej ból, jakby od nadmiaru ciekłego tlenu. Kimkolwiek był ten chłopak, zapewne nie żył już od dłuższego czasu, może nawet od lat. Trudno było stwierdzić, bo ciało wyglądało na dobrze zachowane. Z powodu braku powietrza i niskiej temperatury wody osada zmieniła się w gigantyczną chłodnię. – Tayu – odezwał się w słuchawce cichy głos Gemmy. – Wracaj. Wezwiemy pomoc przez radio. Miała rację. Zresztą wolałem się nie szwendać po wymarłym mieście. Po głowie krążyła mi jednak myśl, która nie pozwalała się oddalić. A jeśli tam, w środku, są żywi i potrzebują pomocy? Oczywiście, było to prawie niemożliwe, zwłaszcza że cały statek porastały wodorosty. To, że osada tkwiła w miejscu, wcale nie oznaczało, że jest nieczynna. Może tkwiła tu od dawna, a maszyny przestały działać zaledwie kilka dni temu? Bez względu na to, jak bardzo przerażała mnie ta perspektywa, musiałem się upewnić, czy w środku nie ma żywych ludzi. Dałem Gemmie znak, że płynę do środka. – Uważaj! – rzuciła.

23/65

Nagle do mnie dotarło, że w głębi duszy liczyłem, iż Gemma odwiedzie mnie od tego pomysłu. Wpływając pod zwalistą bryłę, miałem wrażenie, że jestem pod jakąś wyspą. Płaskie dno pozwoliło mi łatwo odszukać właz. Wystarczyło jedno spojrzenie, aby się zorientować, że coś tu nie gra. Wypłynąłem i zacząłem krążyć wokół obiektu. Mijając kolejno każdy właz, czułem, że zwalniam tempo. Gdy wróciłem do punktu wyjścia, ledwo zdołałem unieść ociężałe ramiona – nie ze zmęczenia, lecz z powodu tego, co zobaczyłem. Wszystkie włazy były zablokowane łańcuchem od zewnątrz.

ROZDZIAŁ TRZECI

– Lepiej zaczekajmy na twoich rodziców – zasugerowała Gemma, kiedy uruchomiłem metalowe chwytaki i zacząłem rozcinać łańcuchy kotwiczne. – Po co? – spytałem. – Oni zrobiliby dokładnie to samo co ja. Wreszcie pękło ostatnie ogniwo, łańcuchy puściły i bryła zaczęła się leniwie wznosić ku powierzchni. – Od razu widać, że to obiekt podwodny – wyjaśniłem. – Turbiny pod podłogą służą wyłącznie do napędu. Popatrzyliśmy za statkiem, który przedzierał się przez gąszcz odpadów. Spokojny, że nic go nie zatrzyma, skierowałem naszą łódź ku górze. Minęliśmy wypływającą osadę i wyłoniliśmy się na powierzchnię.

25/65

Zachodzące słońce oblewało bezkres oceanu różową poświatą. Wokół nie było widać ani skrawka ziemi, ani płynących statków. Gdy Gemma otworzyła klapę w dachu, przygotowałem się na falę gorącego powietrza. Dziewczyna wyskoczyła z łodzi, ześlizgnęła się po kadłubie i stanęła na wąskiej płozie obok kokpitu. Nie ruszałem się z miejsca. Potrzebowałem więcej czasu, żeby się przystosować. Mimo późnej pory raziło mnie światło, a upał nagrzewał moje ciało do temperatury rozgotowanych wodorostów. Wypływając na powierzchnię, myślałem tylko o tym, aby znów zanurzyć się w oceanie, jednak po kilku głębokich oddechach siłą woli wstałem z fotela i wyjrzałem przez górny luk. Gemma stała oparta o dach łodzi. Miała na sobie kombinezon, choć wcale nie zamierzała pływać. Ostatnio spędzała na Stacji Handlowej tyle czasu, że jej twarz była stale zaczerwieniona od słońca, a brązowe włosy jeszcze bardziej rozjaśnione refleksami. Efekty promieniowania UV podkreślały jej urodę. Skierowałem wzrok na wzburzone fale, skąd lada chwila miała się wyłonić osada. Niektórzy ludzie uważają życie pod wodą za coś nienaturalnego. Trudno im pokonać strach przed utonięciem, dziką fauną czy mroczną otchłanią. Nie byłem pewien, która z tych obaw najbardziej dręczyła Gemmę po zaledwie trzech miesiącach przebywania w głębinach. Dziewczyna

26/65

powtarzała, że ocean ją przeraża, że brakuje jej słońca i powietrza. Mimo wszystko łudziłem się, że kiedyś zmieni zdanie. W górze skrzeczały mewy, fale rozbijały się o kadłub łodzi. Patrzyliśmy w milczeniu, jak z oceanu wyłania się coraz potężniejsza osada. – Ma spiralny kształt – stwierdziła wreszcie Gemma. – Jak muszla głowonoga – przyznałem na widok oblepionej pąklami bryły. – Okna tworzą pasiasty wzór, a wlot z kopułą z giętego szkła... – Wskazałem pochyły fragment kończący się spiczastym zwężeniem. – To jakby macki. – Gdzie ty tu widzisz macki? – Są złączone w jedno ramię. – Opadłem z powrotem na siedzenie. – Gotowa? Kiwnęła niepewnie głową. Uruchomiłem silnik i skierowałem łódź w stronę osady. Następnie włączyłem autopilota i wysiadłem. Sterowana komputerem pokładowym maszyna dryfowała obok osady. – Zajrzę tam na chwilę. Niczego nie będę dotykał. Najpierw musi to zobaczyć straż przybrzeżna. Gemma przytaknęła. – Pomogę ci otworzyć luk. Łańcuch łączący koliste drzwiczki z uchwytem włazu puścił prawie natychmiast. Gdy otworzyłem okienko, doznałem uczucia, jakbym znajdował się w grobowcu. Ze śluzy ulatywało z sykiem zimne powietrze. W in-

27/65

nych okolicznościach byłoby miłą ulgą w upale, ale od tego chłodu zrobiło mi się niedobrze. Oddychając głęboko, wyczułem niskie stężenie tlenu. Wciągnąłem w płuca porcję ciekłej substancji, żeby nie zemdleć. Gemma się cofnęła. Piegi odznaczyły się mocniej na jej pobladłej twarzy. – Na pewno chcesz to zrobić? Skinąłem głową i wcisnąłem się przez okienko do wnętrza. – Zostanę tutaj i przypilnuję łodzi! – zawołała za mną. Zastałem otwarty wylot śluzy powietrznej. Wszedłem do środka i znalazłem się na otwartym placu. Prawdopodobnie służył jako rynek. Przez szklaną kopułę, pokrytą glonami i wodorostami, przedzierały się zielonkawe promienie słońca, co nadawało pomieszczeniu upiorny wygląd. Jednak to nie półmrok wywołał mój niepokój, lecz widok ludzi skulonych na podłodze pod kocami. Miałem w płucach ciekły tlen, więc nie mogłem zawołać do nich na powitanie, choć i tak odpowiedziałaby mi martwa cisza. Kiedy się zbliżyłem, zauważyłem, że wszyscy są ubrani w kamizelki ratunkowe – czekali na pomoc, która nie nadeszła. Przełknąłem ślinę, by pozbyć się ucisku w gardle, i skierowałem się do wyjścia, aby mój wzrok nie zdążył spocząć na żadnej z tych osób. Nie

28/65

chciałem dopuścić do siebie myśli, że były wśród nich także małe dzieci. Spojrzałem na szklaną składaną kopułę. Jej łuki przypominały macki ośmiornicy. U szczytu otwierał się widok na niebo. Domyśliłem się, że panel sterowania nie działa. Uważając, by niczego nie zniszczyć, obszedłem płytką sadzawkę pośrodku placu. Nie było w niej wody, lecz po bokach i na dnie połyskiwały białe kryształki – za duże na kostki lodu. Odłamałem kawałek i polizałem – to była sól. Do sadzawki biegł wąski kanalik. Ruszyłem wzdłuż niego; wił się spiralnie przez plac i dalej, na kręte schody. Na piętrze zbudowano mieszkania. Prawie wszystkie drzwi były otwarte, ale nie miałem tam po co zaglądać – nikt nie przeżyłby straszliwego chłodu, który tu panował. Wróciłem na plac i spostrzegłem Gemmę. Stała zapatrzona w sadzawkę. Na mój widok podniosła wzrok. – Ani żywego ducha? Przez otwarte śluzy powietrzne do wewnątrz dostało się sporo tlenu. Zrobiłem wdech, aby pozbyć się ciekłej substancji z płuc. – Na to wygląda. Wzdrygnęła się lekko, a po chwili sięgnęła do sadzawki. Zdziwiło ją, że kryształki tak łatwo się kruszą pod wpływem dotyku. Gdy podniosła jeden, żeby obejrzeć

29/65

go pod słońce, przypomniała mi się pokryta tatuażami twarz nieżyjącego chłopca. – Co to? – spytała. – W Koczowni była warzelnia soli. – W Koczowni? Wskazałem namalowany nad placem napis. – Tak się nazywała ta osada. – Dlaczego ją zatopiono? Pokręciłem głową, bo nie znałem odpowiedzi na jej pytanie, ani na inne, które nurtowało mnie, od czasu gdy zobaczyłem zablokowane łańcuchami włazy: k t o to zrobił? W ciągu godziny wraz z rodzicami i kilkoma sąsiadami zaholowaliśmy osadę na Stację Handlową i zostawiliśmy przy platformie – wielkiej, dwupoziomowej konstrukcji na powierzchni oceanu. Dolna sekcja była zanurzona trzydzieści metrów pod wodą, a obie części łączył szyb windowy. O tej porze platforma świeciła pustkami. Targ rybny, ciągnący się wokół promenady pięć metrów nad falującym oceanem, już dawno zamknięto. Przy doku zacumowano kilka łodzi, które oświetlał blask lamp z promenady. – To ci dopiero znalezisko – stwierdził Raj, przypatrując się osadzie. Potężny, głośny, z wielką brodą, przypominał raczej banitę niż kolonistę. – Same

30/65

trupy... – Potrząsnął cygarem z suszonych wodorostów. – Osada należy teraz do ciebie, bez dwóch zdań. – Jakoś mnie to nie cieszy – rzuciłem. Czekaliśmy na tatę i Larsa, którzy weszli do wnętrza osady sprawdzić silniki. – Bo nie myślisz o tym, ile zarobisz – odparł Raj, jakbym nie rozumiał, o co mu chodzi. – Właśnie. Im już nic z tego nie przyjdzie – przyznał Jibby, kiwając jasną, kędzierzawą głową. – Ale ty możesz się nieźle obłowić. – To odkrycie moje i Gemmy – sprostowałem. Gdy tylko dotarliśmy do stacji, dziewczyna zniknęła w holu, żeby zrzucić z siebie kombinezon do nurkowania i się przebrać. – Nawet jeśli silniki są do niczego, to można rozkręcić to cacko i sprzedać na części – ciągnął Jibby. Nie zauważył nawet, że wspomniałem o Gemmie. Miał dwadzieścia trzy lata i był dla niej za stary, przynajmniej według mnie. Gemma miała zaledwie piętnaście, ale to jedyna dziewczyna w Strefie Bentonicznej, prawie dorosła, a do tego ładna. Jibby oświadczał się jej już dwukrotnie, i choć za każdym razem dostawał kosza, nie dawał za wygraną. Wydawało mi się to zabawne, a zarazem denerwujące. Wkrótce tato i Lars wyłonili się z osady. Lars, z natury potężny i blady, przywarł do drabiny prowadzącej na promenadę. Jego cera stała się bardziej

31/65

przejrzysta niż u beczkooka. Tato zatrzasnął klapę włazu i zablokował metalowym prętem, po czym przykląkł przy basenie dokowym i spryskał twarz wodą. Nikt się nie odezwał, wszyscy czekali, aż odzyskają panowanie nad sobą. – Odłączono silnik. To musiał być sabotaż – orzekł tato chrypliwym głosem. – Zdaje się, że mieli tam zasilanie awaryjne, które funkcjonowało jeszcze przez jakiś czas. Nie wystarczyło prądu na ogrzewanie, działały tylko wentylatory. Nieszczęśnicy poumierali z wychłodzenia, jeszcze zanim zabrakło im powietrza. – Prawie cały sprzęt pochodzi sprzed pięćdziesięciu lat – dodał Lars, wciąż oparty o drabinę. – Mieli szczęście, że zasilanie awaryjne w ogóle zadziałało. – Chyba raczej pecha – mruknąłem. – Pewnie liczyli na to, że ktoś dotrze do nich na czas – stwierdził ze smutkiem Jibby. Lars przytaknął ruchem głowy. – Tyle że nie mieli jak wezwać pomocy. Strach pomyśleć, że ci ludzie patrzyli, jak ich najbliżsi zamarzają na śmierć. – Kto mógł zrobić coś takiego? – spytała mama. Stała ze skrzyżowanymi rękami, próbując opanować przerażenie. – Komu przyszłoby do głowy ściągnąć na dno całą osadę i zablokować włazy?

32/65

– Nie wiem – odparł tato rozgniewany, co było u niego rzadkością. – Nie mamy szeryfa, więc trzeba wezwać straż przybrzeżną. – Uważasz, że to rozsądna decyzja? – Lars odzyskał siły i odsunął się od drabiny. – Jutro spotykacie się z degeneratami z Dryfu. – Co to ma do rzeczy? – wtrąciła mama. – Teraz możemy już legalnie sprzedawać nasze uprawy. Kongresman Tupper z dumą ogłosił tę wiadomość. Zgromadzenie odrzuciło wniosek o przyznanie nam statusu niezależnego terytorium – twierdzili, że Strefa Bentoniczna to nowy, nieustabilizowany, słabo zaludniony obszar. Zgodzili się jednak na małe ustępstwo: od tej chwili, zamiast w naturze, wolno nam było płacić podatki w postaci pieniężnej. Niewątpliwie to dla nas krok naprzód, mimo że rząd skupował nasze produkty prawie za darmo. Wtedy doszliśmy do wniosku, że nie możemy sobie pozwolić na to, by sprzedaż naszych upraw na rynku, sztuka po sztuce, zabierała tyle czasu. – Rozejdą się słuchy. – Lars wskazał ruchem głowy osadę. – Jeśli sprowadzisz tu straż przybrzeżną, degeneraci z Dryfu zaraz się o wszystkim dowiedzą. – I co z tego? – spytałem. Gemma prześlizgnęła się obok Raja i stanęła przy mnie. W luźnym zielonym kaftanie, przewiązanym w pasie sznurkiem z frędzlami (tylko to pozostało jej

33/65

z życia w piętrowym mieście), wyglądała jak typowa nawodniaczka. – A jeśli ciebie obarczą winą za to, co się stało z Koczownią? – zastanawiał się Lars. – Degeneraci bywają nieprzewidywalni. Wystarczy jedno krzywe spojrzenie i zaraz wpadają w szał. Ten twój pomysł z hurtową sprzedażą zboża osadom, John... Wiesz, chyba ci odbiło. – Przerwał, jakby wciąż niedowierzał, że tato naprawdę ma zamiar handlować z degeneratami. – Uważam tylko, że dopóki nie zawrzesz z nimi umowy, powinniśmy zachować to znalezisko w tajemnicy. – Sachem Dryfu oczekuje stałej współpracy – powiedział tato. – Co miesiąc chce skupować od nas warzywa. Na pewno nie wpadnie w szał. – Kto to jest sachem? – spytała mnie szeptem Gemma. – Wódz osady. – Przecież to d e g e n e r a c i – wtrącił się Raj, wyjmując z ust cygaro. – Lars ma rację. Przez swoje nasłonecznione mózgi mogą błędnie odczytać twój każdy ruch, a potem potraktują cię trójzębami. – Posłuchajcie – powiedział tato. – Nie możemy polegać na Wspólnocie. Nie przydzielono nam nawet nowego szeryfa. Działając w pojedynkę, stanowimy tylko odosobnioną wioskę w głębi oceanu. Żeby przetrwać, musimy się zjednoczyć. Dlatego chcę wezwać straż przybrzeżną. Gdyby to byli nasi – wskazał Koczownię

34/65

– nie tracilibyśmy czasu na takie dyskusje. – Po tych słowach skierował się do telefonu w holu. – Osadnicy nie zabijają ludzi i nie przerabiają ich wnętrzności na ubrania! – zawołał za nim Raj. Gemma zrobiła wielkie oczy. – Degeneraci są aż tak okrutni? – Nie – odparła mama i zgromiła Raja wzrokiem. – To tylko plotki rozpuszczane przez głupców. – Każdy z nas widział ich nieprzemakalne płaszcze z ludzkich jelit – odrzekł Raj, wskazując cygarem wszystkich zebranych. – Myślałem, że szyją je z foczych wnętrzności – zdumiał się Jibby. – Bo tak jest – potwierdziła stanowczo mama. – Skąd ta pewność? – naciskał Raj. Mama uniosła ręce w geście rozpaczy. – O co tyle hałasu? – zapytała mnie Gemma, kiedy dorośli się rozeszli. – O handel z innymi osadami? – To pierwsza taka transakcja. Wszyscy siedzą jak na szpilkach. Pewnie dlatego, że degeneraci słyną z napadów i kradzieży. Atakują siebie nawzajem, okradają statki z zasobów świeżej wody. Podobno wrzucają do oceanu chorowite dzieci i starców. – I wy chcecie się z nimi przyjaźnić? – Przyjaźń to za dużo powiedziane. Chodzi nam tylko o interesy.

35/65

Gdy zapatrzyła się na ocean, w świetle księżyca dostrzegłem na jej twarzy delikatny połysk. Nieraz mówiła, że chciałaby mieć lśniącą skórę, tak jak ja. Podczas ostatnich trzech miesięcy, które spędziła z nami pod wodą, spożywała mnóstwo fluorescencyjnych ryb. Zwykle nowy osadnik musiał przebywać pod wodą co najmniej rok, żeby jego skóra nabrała połysku. Jednak tego wieczoru twarz Gemmy lśniła. – Zaczynasz świecić – zagadnąłem, opanowując chęć dotknięcia jej policzka. – Co? Chyba nie... Tayu, spójrz! Obróciłem głowę. Dorośli osadnicy zatrzymali się nagle, wpatrzeni w ocean. Nic dziwnego – woda wokół Koczowni mieniła się srebrzystym blaskiem. Niecodzienne światło odbijało się na twarzy Gemmy, nadając jej połysk. Gemma się cofnęła. – To one, prawda? – Kto? Wskazała ogromną bryłę osady na tle nocnego nieba. Ciąg dalszy w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZWARTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ ÓSMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

EPILOG

Dostępne w wersji pełnej

Przeczytaj także

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł angielskiego oryginału Rip Tide Copyright © 2011 by Kat Falls All rights reserved. Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY 10012, USA © Copyright for the Polish translation by Agnieszka Klonowska, 2012 © Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2012 Projekt okładki Marta Weronika ŻurawskaZaręba Zdjęcia na okładce: © Valua Vitaly | Dreamstime.com © Sandmanx | Dreamstime.com Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka Opieka merytoryczna Magdalena Korobkiewicz Redakcja Anna Brynkus-Weber Korekta Baharat Joanna Morawska, Krystyna Lesińska, Jolanta Karaś Przygotowanie pliku do konwersji Agnieszka Dwilińska-Łuc ISBN 978-83-10-12363-3 Plik wyprodukowany na podstawie Podwodny świat. Osada, Warszawa 2012

65/65

www.naszaksiegarnia.pl Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o. 02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49, faks 22 643 70 28 e-mail: [email protected]

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl al. Szucha 8, 00-582 Warszawa e-mail: [email protected] www.eLib.pl

Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment pełnej wersji całej publikacji. Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji kliknij tutaj. Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez NetPress Digital Sp. z o.o., operatora sklepu na którym można nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji. Zabronione są jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej od-sprzedaży, zgodnie z regulaminem serwisu. Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie internetowym Nexto.pl.

Subscribe

© Copyright 2013 - 2018 AZDOC.PL All rights reserved.