Elizabeth Moon - Czyny Paksenarrion 03 - Przysięga złota

Elizabeth Moon Przysięga Złota (Oath of Gold) Czyny Paksenarion 3 Rozdział pierwszy Wioska wydawała się jakby znana, lecz większość wiosek tak wygląda...

3 downloads 194 Views 2MB Size

Elizabeth Moon

Przysięga Złota (Oath of Gold)

Czyny Paksenarion 3

Rozdział pierwszy Wioska wydawała się jakby znana, lecz większość wiosek tak wyglądała. Dopiero gdy dotarła do skrzyżowania z gospodą, zorientowała się, że już tu kiedyś była. Przed budynkiem rozpościerał się brukowany podwórzec, a nad szerokim wejściem kołysał jaskrawy szyld: “Wesoły Garkotłuk”. Oddech zamarł jej w piersiach. Ruch na drogach był większy, niż pamiętała, w drzwiach gospody także mijało się wielu ludzi. Okna jadalni otwarto na oścież, z drugiej strony traktu dosłyszała znajomy ryk śmiechu. Wzdrygnęła się. Mogli ją rozpoznać, nawet w ubraniu, które obecnie nosiła. Pomyślała o monetach w sakiewce i posiłku, jaki chciała za nie kupić, lecz tam właśnie, do Josa Hebbinforda – najbardziej ze wszystkich miejsc na świecie – nie mogła pójść. Nie miała dokąd iść: znano ją w Moście Piwowarów i gdyby poprosiła o ochłap którąś z gospodyń, zaraz by ją rozpoznano. Potrząsnęła głową, walcząc z łzami. Kiedyś jeździła tymi ulicami – spała w tej gospodzie – miała przyjaciół. – Hej, skąd ten smutek? – Paks podskoczyła i uniosła wzrok, by ujrzeć przyglądającego się jej zbrojnego w mundurze hrabiego. Uśmiechnął się do niej, miał znajomą twarz. – Nie możemy pozwolić, by ładne dziewczęta chodziły po naszym miasteczku z nosami na kwintę, złotko – pozwól mi postawić ci kufel ale i nieco rozweselić. Serce zaczęło jej walić, a strach przyćmił wzrok. – Nie... nie, dziękuję, panie. Nic mi nie jest – po prostu zamyśliłam się... Mężczyzna zmrużył oczy. – Jesteś przerażona. Czy ktoś cię ściga? W tym miasteczku jest bezpiecznie – na tym polega moja praca. Sprawiasz wrażenie, jakbyś potrzebowała pomocy, powiedz mi, co się dzieje... Paks próbowała go obejść, zmierzając ku drodze na północ. – Nie... proszę, panie, nic mi nie jest. Złapał ją za ramię. – Nie sądzę. Coś mi przypominasz... kogoś. Może powinien obejrzeć cię kapitan – chyba że powiesz mi coś o sobie sama.

Znasz tu kogoś, kto mógłby za ciebie poręczyć? Gdzie chcesz przenocować? Przyszłaś na targ? Przez chwilę miała w głowie kompletną pustkę, zaraz jednak przed oczami przemknęły jej znajome twarze: marszałek Cedfer, Hebbinford, kapitan Felis, mistrz Senneth. Nie mogła jednak wymienić żadnego z nich, by za nią poręczył. Znali ją jako wojowniczkę, weterankę Phelana, najemniczkę, która oczyściła gniazdo zbójców. Wyjechała stąd do Fin Panir, spodziewali się, że wróci jako marszałek albo rycerz. Nawet gdyby ją rozpoznali – w co wątpiła – okazaliby jej pogardę lub litość. Trzęsła się jak szarak we wnykach w uścisku zbrojnego, który popychał ją już północną drogą ku strażnicy, gdy przypomniała sobie coś jeszcze: spokojne drzewa i czysty staw oraz ogorzałą, mądrą twarz Kuakgana. – Ja... szłam do gaju – wykrztusiła. – Żeby... zobaczyć się z Kuakganem. Mężczyzna przystanął, wciąż ją trzymając. – Naprawdę? A znasz imię Kuakgana? – Mistrz Oakhallow – odrzekła. – I chcesz tam się zatrzymać? – Ja... tak myślę, panie. Mam pytanie do Kuakgana, to dlatego tu przybyłam. – Uświadomiła sobie, że mówi prawdę. – Hmmm. No cóż, skoro to sprawy kuakgannirów... mówisz, że idziesz do gaju: możesz pokazać mi, gdzie to jest? Wejście do gaju znajdowało się sto kroków dalej, kiwnęła głową w tamtą stronę. – Przynajmniej tyle wiesz. No cóż, odprowadzę cię. I pamiętaj: jeśli zobaczę cię wieczorem, jak myszkujesz między domami, wylądujesz u kapitana. A mam dzisiaj służbę na wieży wartowniczej. – Podprowadził ją do oznaczonego białymi kamieniami wejścia między drzewa. – Jesteś pewna, że tam właśnie idziesz? Pokiwała głową. – Tak, panie... dziękuję. – Odwróciła się i zanurkowała w głąb gaju, wędrując krętą ścieżką o bokach wyłożonych białymi kamykami. W gaju panowała cisza. Przez zielone liście przeświecało

słońce. Jak poprzednio nie słyszała odgłosów pobliskiej wsi. Niedaleko śpiewał ptak, powtarzając w kółko te same trzy dźwięki. Zatrzymała się, by posłuchać, przestała dygotać. Coś zaszurało w krzakach po lewej i panika ścisnęła ją za gardło. Gdy na ścieżkę kicnął brązowy zając, prawie popłakała się z ulgi. Szła przed siebie. Wysoko nad głową szeleściły liście, lecz tutaj, w dole, było cicho. Pod jednym z drzew usłyszała brzęczenie i uniosła głowę, by zobaczyć rój pszczół uwijających się wśród maleńkich, żółtych kwiatków. Wreszcie dosłyszała pluskanie fontanny Kuakgana i wyszła na słoneczną polanę przed jego domkiem. Wszystko wyglądało tak, jak podczas jej pierwszej wizyty. Niski, szary budyneczek o dachu z kory trwał nieruchomo z pozamykanymi okiennicami. Poruszała się tylko woda, przelewając się ze śmiechem przez obrzeże kamiennej misy. Paks stała przez chwilę w słońcu, obserwując ją. Przypomniała sobie, co powiedziała strażnikowi – gdy wymawiała tamte zdania, kłamstwo brzmiało jak prawda. Lecz tym razem nie było dla niej ratunku. Kuakgan nie miał nic wspólnego z tym, co utraciła. Oni nie lubili żołnierzy. A jednak musiała tu zostać, przynajmniej do wieczora. Nie mogła wrócić do wioski. Może zdołałaby przekraść się przez gaj i uciec polami. Westchnęła. Była już taka zmęczona uciekaniem i ukrywaniem się przed tymi, którzy ją znali. A przecież nie mogła ich spotkać. Doprowadź to do końca, pomyślała. Wyślizgnęła się z pasków plecaka i zaczęła grzebać w nim w poszukiwaniu mieszka z monetami – rezerwy, którą podarowała jej Marszałek-Generał. Dodała do tego miedziaki i dwa srebrniki z sakiewki u pasa. Schludna kupka. Oszczędnemu wystarczyłaby na miesięczne utrzymanie, utracjuszowi – na sutą biesiadę. Poruszyła szczęką. Cisnęła monety do misy ofiarnej, zabrzęczały głośno i nieskładnie. Zajrzała do plecaka, szukając dalszych kosztowności. Znalazła jedynie zimowy płaszcz, zapasową koszulę, sznurowadła... nie, był jeszcze pierścień, który Książę Phelan podarował jej w dniu wyjazdu z Fin Panir. “Prześlij go albo przynieś, gdybyś mnie

potrzebowała” – powiedział. Wpatrywała się w niego. Nie chciała, żeby znaleziono go przy niej, kiedy będzie... Odsunęła tę myśl na bok i rzuciła pierścień na stertę monet. Spojrzała na plecak i postanowiła także go zostawić. Kuakgan znajdzie kogoś potrzebującego płaszcza i koszuli. Położyła bagaż na wierzchu misy i odwróciła się, rozważając, gdzie mogłaby się ukryć do zmierzchu. Może powinna ruszyć przez gaj już teraz. Po drugiej stronie polany stał Kuakgan, obserwując ją spod ocieniającego twarz kaptura. Zamarła, serce zaczęło jej szaleńczo walić. Jego głos zabrzmiał wyraźnie pomimo chlupotu fontanny, choć nie przemówił głośno. – Chciałaś rozmawiać z Kuakganem? Przeszedł ją chłód, choć po żebrach ściekał pot. – Panie, ja... przyszłam tylko po to, żeby złożyć ofiarę. Kuakgan podszedł do niej. Miał na sobie ciemnozieloną szatę we wzorki z liści i gałązek. – Rozumiem. Większość darczyńców życzy sobie w zamian przysługi. Rady, mikstury, leczenia – a ty nie chcesz niczego? – Pamiętała ten głos, basowy i wibrujący, pełen ukrytych znaczeń. Zupełnie jakby – przeszło jej nagle przez głowę – spędzał dużo czasu z elfami. Widoczne spod kaptura oczy przewiercały ją bystrym spojrzeniem. – Nie. Nie, panie, niczego nie chcę. – Spuściła oczy i wpatrzyła się w ziemię, mając nadzieję, że nie rozpozna jej i puści. – Czy wobec tego jest to ofiara dziękczynna? Otrzymałaś jakiś dar i dzielisz się nim? Nie, gdyż – jak widzę – oddałaś wszystko, nawet ostatniego miedziaka. Możesz powiedzieć dlaczego? – Nie, panie. – Wyczuła, że podszedł bliżej, do samej misy ofiarnej, wciąż ją obserwując. – Hmmm. A jednak słyszałem kogoś bardzo podobnego do ciebie, jak mówił strażnikowi, że chce ze mną rozmawiać, ma do mnie pytanie. A potem znajduję cię w moim gaju, wrzucającą do misy ostatniego miedziaka – ba, nawet ostatnią koszulę – a ty nie masz żadnych pytań. – Urwał. Patrzyła na przybliżający się do niej cień. Zadrżała. – Lecz ja mam pytania,

jeśli ty nie. Popatrz na mnie! – Głowa Paks uniosła się, jakby obdarzona własną wolą. Oczy miała pełne łez. – Hmmm. Tak, przypominam sobie. Szukałaś już u mnie kiedyś rady. Czy była tak zła, że nie chcesz więcej pytać... Paksenarrion? Gula w gardle uniemożliwiła odpowiedź, po policzkach pociekły jej łzy. Próbowała odwrócić się, lecz silna dłoń złapała ją pod brodę i musiała na niego patrzeć. – Widzę, iż od tamtej pory wiele się wydarzyło. Nie uważam cię jednak za kłamcę, niezależnie od tego, kim się stałaś. Zadasz więc swoje pytanie, Paksenarrion, i ponownie wysłuchasz mej rady. Zdołała pokonać napięcie gardła i wykrztusiła: – Panie, ja... ja nie mogę. Nie możesz nic zrobić... Po prostu pozwól mi odejść... – Nic nie mogę zrobić? Pozwól mi samemu to osądzić, dziecko. A jeśli chodzi o twe odejście, to dokąd chcesz iść bez pieniędzy i plecaka? – Dokądkolwiek. Na wschód albo na południe, na wzgórza... nieważne... – Wśród tamtych wzgórz dosyć jest już kości umarłych. Nie, nigdzie nie pójdziesz, dopóki nie opowiesz mi o swoich kłopotach. Chodź ze mną. Zorientowała się, że idzie za Kuakganem do jego domu. Bez zdziwienia odnotowała, że drzwi otworzyły się, nim do nich podszedł. Pochylił się pod niską framugą. Paks także się zgarbiła i zstąpiła na chłodne klepisko dużego, długiego pomieszczenia. W oknach w przeciwległej ścianie widać było gaj podchodzący niemal pod dom Kuakgana. Z belek sufitu zwieszały się pęki suchych ziół. Po drugiej stronie pokoju czerniało olbrzymie, uprzątnięte palenisko. Pod oknami stały dwa stoły, jeden zasłany był zwojami, a do drugiego, pustego, przystawiono ławeczkę. – Chodź – zachęcił ją gospodarz. – Usiądź i napij się. Opadła na ławę i patrzyła, jak nalewa jej do kubka przezroczystego płynu z glinianego dzbana. Napiła się. Woda, ale o korzennym posmaku. – Liście mięty – wyjaśnił. – I pół laski cynamonu. Proszę...

– Sięgnął po wiszący w siatce okrągły ser. Odkroił spory kawałek. – Najedz się przed rozmową. Była pewna, że nie przełknie choćby kęsa, lecz śmietankowy ser bez trudu pokonał zaciśnięte gardło i uspokoił żołądek. Uporała się z serem i drugim kubkiem wody, który jej napełnił. Kuakgan zdążył ukroić pajdę ciemnego chleba i położyć przed nią. Ugryzła, smakował orzechami. Mistrz Oakhallow usiadł za stołem, odrzucił kaptur i zjadł kawałek chleba z serem. Zerknęła na niego, miał tę samą ogorzałą twarz, gęste brwi i włosy przewiązane rzemienną plecionką barwy kory. Wyglądał przez okno, marszcząc lekko brwi. Podążyła za jego spojrzeniem. Do pnia pobliskiego drzewa przywarł czarno-biały ptak, gdy go obserwowała, zaczął bić dziobem w korę. Uderzenia były szybkie i donośne, niemal jak werbel. Zastanawiała się, jak to się dzieje, że nie rozłupał sobie łebka. Nigdy czegoś takiego nie widziała, choć słyszała już kiedyś taki odgłos i nie wiedziała, co go powodowało. W powietrzu zawirowały kawałki kory. – To dzięcioł – wyjaśnił, odpowiadając jej myślom. – Wyszukuje gnieżdżące się pod korą insekty i zjada je. Las bez dzięciołów zostałby pochłonięty przez maleńkich, którzy pożerają drzewa. Czuła, jak jej mięśnie rozluźniają się, jeden po drugim. – Czy to... jest ich więcej rodzajów? Kuakgan uśmiechnął się. – O tak. Na ogół nakrapianych, choć są także brązowo-białe lub szaro-białe. Są małe i duże – większe od tego – i przeważnie mają jaskrawo ubarwiony łebek. Ten ma żółty pasek, ale z tej odległości trudno go dojrzeć. – Jak mogą tak walić w drzewo, nie wyrządzając sobie krzywdy? Wzruszył ramionami. – Po to je stworzono, taka jest ich natura. Postępowanie zgodne z naturą nie krzywdzi zwierząt. Jakże inaczej konie mogłyby cwałować po kamienistym gruncie na tych swoich cienkich kopytach? Cienkich w stosunku do ich wagi, oczywiście. – Sięgnął po dzbanek i napełnił wodą kubek Paks

i swój własny. Dziewczyna wzięła kolejną kromkę chleba. – Gdy tu szłam, słyszałam ptaka. Śpiewał trzy nuty... – Spróbowała je zagwizdać. – Tak, znam go. Jest bardzo płochliwy. Nigdy go nie zobaczysz: ma brązowy grzbiet i szary, nakrapiany brzuch. Żywi się muchami i komarami i składa zielone jajka w brązowe wzorki. – Myślałam, że większość ptaków – za wyjątkiem sokołów i kruków – je ziarno.. – Część tak. Na przykład większość wróbli. Jest taki ptak, który wyjada nasiona z szyszek. Patrz... – Wziął kawałek chleba i rozkruszył go na szeroki parapet, po czym wyjął z zanadrza cienką, drewnianą rurkę i zadął w nią. Wydobyły się ciche, świergoczące dźwięki. Między gałęziami zatrzepotały skrzydła i na parapecie wylądowało pięć ptaków. Paks znieruchomiała. Trójka przybyszów była podobna do siebie: zielona, z żółtą piersią. Jeden brązowy i jeden ognistopomarańczowy z czarnymi skrzydłami. Ich małe ślepka błyszczały, gdy dziobały okruchy, popatrując na nią. Kiedy skończyły, Kuakgan poruszył ręką i ptaki odfrunęły. Odetchnęła. – Są takie śliczne. Nigdy nie widziałam czegoś równie pięknego – zwłaszcza ten czarno-pomarańczowy... – A więc przyznajesz, że nie widziałaś jeszcze wszystkiego na świecie, który tak skwapliwie chciałaś opuścić? Przygarbiła się w milczeniu. Usłyszała donośne westchnienie i zgrzyt odsuwanego stołka. – Zostań tutaj – powiedział – dopóki nie wrócę. Nie podniosła głowy, słyszała jednak przemierzające pomieszczenie kroki i cichy stukot zamykanych drzwi. Przez chwilę rozważała ucieczkę oknem, lecz o zmierzchu gaj wydawał się taki gęsty i ciemny. Nakrapiany ptak odleciał, stukanie dobiegało teraz z oddali. Odłożyła resztę chleba, przeszedł jej apetyt. W pokoju pociemniało. Zastanawiała się, czy odszedł na całą noc, rozejrzała się, lecz nie dostrzegła nigdzie miejsca do spania. Z gaju dobiegł dziwny okrzyk, zadrżała, przypominając

sobie pogłoski o tym, jak to Kuakgani przemierzają lasy pod postacią olbrzymich niedźwiedzi. Nie usłyszała otwierania drzwi, lecz nagle znalazł się obok niej. – Pomóż mi przynieść drewno – powiedział, a ona wstała i wyszła na dwór. Tuż przy drzwiach natknęła się na stertę chrustu. Na zachodzie jaśniały ostatnie promienie słońca. Połamali gałęzie na odpowiednią długość i wnieśli do środka. Zapalił świece i umieścił je w lichtarzach na ścianach, po czym ułożył drewno na palenisku, nie rozpalając jednak ognia. Wyszedł ponownie i wrócił z zawiniątkiem, w którym znajdował się gorący garnek. W środku parę węgielków podgrzewało kilka miseczek. Gdy odwinął tkaninę, pomieszczenie wypełniło się wspaniałym aromatem cebul, grzybów i mięsnego sosu. Poczuła, jak ślina napływa jej do ust i szybko ją przełknęła. – Najlepszy gulasz Hebbinforda – wyjaśnił, rozstawiając naczynia na stole. – Zawsze lubiłaś duszone grzyby, prawda? Usiądź i zabieraj się do jedzenia, nie pozwól mu ostygnąć. Wiesz, jesteś stanowczo za chuda. – Nie jestem głodna – wymamrotała żałośnie Paks. – Nonsens. Widziałem twoją minę, gdy poczułaś grzyby. Twoje ciało ma własny rozum, nawet jeśli ty go chwilowo postradałaś. Odgryzła kawałek grzyba: soczystego, gorącego, smakującego cebulą i mięsem. Zanim zdała sobie z tego sprawę, grzyby i gulasz zniknęły. Wyczyściła miseczkę kawałkiem chleba. Brzuch zaburczał jej z zadowoleniem, nie pamiętała, kiedy ostatni raz tyle zjadła. Dawno temu, odkąd... podniosła głowę. Mistrz Oakhallow obserwował ją. – Deser – zarządził stanowczo. – Ciasto ze śliwkami czy jabłecznik? – Jabłecznik – odparła. Pchnął ciasto w jej stronę. Wgryzła się w kruszonkę, słodki sok z jabłek pociekł jej po brodzie. Pochłonęła całą porcję, nim Kuakgan zdążył zjeść swoją. Otarła brodę rąbkiem tkaniny, w którą owinięty był garnek. Zauważyła, że ściska w ręce kolejną kromkę chleba i zjadła ją. Czuła się pełna i lekko senna. Mężczyzna dokończył deser i spojrzał na

nią.

– Tak lepiej – orzekł. – A teraz, jak sądzę, chciałabyś się umyć i pójść do ubikacji. Pokażę ci. – Dotknął panelu przy palenisku i ten odsunął się, odsłaniając wąski korytarzyk. W jednej ścianie znajdowały się drzwi, za którymi widać było łóżko, w drugiej zaś otwierało się trzystopniowe zejście do wyłożonego kamieniami pokoiku z kanałem pod jedną ze ścian. Usłyszała bulgotanie bieżącej wody, blask świecy zaiskrzył się na powierzchni. – Tylko zimna woda – stwierdził. – Oto korzeń mydlany i ręcznik... – Mówiąc, zapalał dodatkowe świece. – Jeśli wolałabyś zmienić ubranie, możesz założyć tę szatę. – Wskazał na brązowy strój, wiszący na kołku. – Wyjdę na trochę. Kiedy skończysz, przejdź do drugiego pomieszczenia. Pod żadnym pozorem nie wychodź na zewnątrz. Jasne? – Tak, panie – odrzekła. – Nie wyjdę. – Dobrze. – Obrócił się i wspiął na schodki, w korytarzyku zamigotał płomyk świecy. Pokoik był zimny i wilgotny, lecz pachniał czystością i ziemią. Zaczęła ostrożnie od umycia dłoni, lecz zimna woda tylko lekko szczypała, zamiast kąsać. Ochlapała sobie twarz i wytarła ją, po czym zerknęła podejrzliwie na drzwi. Z pewnością już poszedł. Weszła po schodach i wyjrzała. Nikogo. Zeszła na dół i przez chwilę przyglądała się wodzie, po czym chrząknęła i rozebrała się, była oblepiona brudem i potem. Namoczyła korzeń mydlany i wyszorowała się, po czym stanęła w kanale i opłukała wodą. Zanim skończyła, cała dygotała, lecz energiczne wycieranie ręcznikiem rozgrzało ją na nowo. Popatrzyła na ubranie i pożałowała, że wrzuciła zapasową koszulę do misy ofiarnej. Jej strój wyglądał tak samo brudny jak ona. Zerknęła na brązową szatę i zdjęła ją z kołka. Czuła jej ciepło i miękkość. Po wyjściu z ubikacji znowu spojrzała na ubranie. Rozważała wypranie go w kanale, lecz uznała, że potrzebuje gorącej wody i cebrzyka. Strzepnęła je i złożyła. Naciągnęła znoszone buty i weszła po schodach do korytarzyka, a stamtąd do głównego pomieszczenia. Przed wyjściem Kuakgan zapalił dodatkowe świece oświetlające pokój ciepłym blaskiem. Ucieszyła się, że

pozamykał okiennice. Usiadła przy stole, by na niego zaczekać i zastanawiała się, kiedy wróci. Pomyślała sobie, gdzie miała być tej nocy: sama wśród wzgórz, może nie ujrzałaby świtu... wzdrygnęła się, rozglądając szybko dookoła. To było całkiem przyjemne: miękka szata i dobry posiłek. Dlaczego ja nigdy...? Chociaż raz mogłam kupić grzyby... – odepchnęła te myśli. Zastanawiała się, gdzie jest Kuakgan i czy zapłacił za posiłek pieniędzmi, które położyła na ofiarę. A przede wszystkim: co zamierzał zrobić? Pomyślała, że powinna być przestraszona, ale nie była. Nawet nie wiedziała, kiedy zasnęła z głową na stole, nie miała pojęcia, o której przyszedł. Gdy się zbudziła, leżała na podłodze pod ścianą owinięta w zielony koc. Przez otwarte okna wpadał blask słońca. Była wypoczęta i wyspana. Zaburczało jej w brzuchu. Właśnie odrzucała koc, kiedy drzwi otworzyły się, wpuszczając powódź światła. – Pora na śniadanie – oświadczył Kuakgan, wchodząc. Nad miską niósł ociekający miodem plaster. Poczuła napływającą do ust ślinę. Wygrzebała się spod koca, złożyła go i podeszła do stołu, na którym leżał już ser, chleb i tylko co przyniesiony miód. – Takiego miodu jeszcze nie jadłaś – stwierdził. – To miód z żółtodrzewu, wczesnowiosenny, nigdy nie robią go zbyt wiele. – Zerknął na nią i uśmiechnął się. – Dobrze spałaś. Przyłapała się na uśmiechu. – Tak... tak, panie, faktycznie. – Usiadła. – Proszę. – Nalał jej z dzbanka. – To kozie mleko. Włóż do kubka trochę miodu. Zrobiła, jak jej radził. Pokroił ser i pchnął część w jej stronę. Siorbnęła mleka, było wspaniałe. Miód dodawał mu smaku i słodyczy. Kuakgan nalał sobie trochę na ser, uczyniła tak samo i wkrótce zjedli połowę gomółki. Przez okno wleciały pszczoły i usadowiły się na resztkach plastra. – Nie, siostrzyczki – zawołał Kuakgan. – Potrzebujemy go. – Zabuczał krótko i pszczoły odleciały. Paks spojrzała na niego, mistrz Oakhallow uśmiechnął się. – Naprawdę rozmawiasz z pszczołami? – zapytała. – To nie do końca jest rozmowa. Przypomina raczej śpiew –

to muzykalny ludek. Lubią też tańczyć, wiedziałaś o tym? – Pokręciła głową, zastanawiając się, czy z niej kpi. – To prawda, pokażę ci któregoś dnia. – Potrafisz rozmawiać ze wszystkimi zwierzętami? Wczoraj tamte ptaki, teraz pszczoły... – Sztuką Kuakgana jest poznanie natury wszystkich stworzeń: drzew i trawy, tak samo jak ptaków, zwierząt i pszczół. Kiedy wiesz, co jest czym – jaka jest tego natura – jakim jest elementem pajęczyny życia – możesz przemawiać językiem tegoż. To powolna nauka, żywe istoty są różnorodne, każda jest inna. – Niektórzy czarodzieje potrafią rozmawiać ze zwierzętami – zauważyła Paks. Kuakgan prychnął. – Czarodzieje! To co innego. Jak pierścień, który miałaś. Mag chce mocy dla siebie. Jeśli przemawia do zwierzęcia, czyni to we własnych celach. My, Kuakgani, uczymy się ich języków, ponieważ je kochamy. Takimi jakie są i dla powodów, z których powstały. Kiedy przemawiam do sowy, mieszkającej na tamtym jesionie – kiwnął głową w stronę okna – to nie po to, by ją wykorzystać, lecz pozdrowić. Oczywiście przyznaję, iż czerpiemy z tego moc. Możemy prosić je o rzeczy, które nie przeczą ich naturze. Niemniej jesteśmy po to, by służyć wszystkim stworzeniom, nie chcąc ich zmieniać. Dlatego właśnie marszałek sioła nigdy nie jest pewny, czy jestem wystarczająco dobry na sprzymierzeńca. Paks patrzyła na niego, czując, iż powinna odszukać głębsze znaczenie tego, co właśnie powiedział i co odnosiło się do niej. Nie potrafiła nic wymyślić. Zastanawiała się, kiedy zacznie ją wypytywać. Odsunął się od stołu i spojrzał na nią. – No dobrze. Twoje ubranie suszy się na krzakach na zewnątrz, lecz jest jeszcze wilgotne. Przypuszczam, że wygodniej będzie ci chodzić po dworze w czymś innym niż ta szata. – Wstał i podszedł do kufra pod ścianą. – To powinno pasować. – Wyciągnął spodnie z samodziału ze ściąganym pasem i płócienną koszulę. – Wyjdź, kiedy się ubierzesz, chcę ci

coś pokazać. – Wyszedł, a drzwi zatrzasnęły się za nim. Spojrzała na ubrania. Były pogniecione, jakby leżały w tym kufrze od bardzo dawna. Dotknęła ich palcem, zerkając nerwowo na okno. Poszukała korytarzyka za paleniskiem, lecz panel został zamknięty, a ona nie mogła znaleźć mechanizmu otwierającego. W końcu usiadła na podłodze koło stołu i szybko oddychając, przebrała się w spodnie i koszulę. Ścisnęła ją pasem i poszukała wzrokiem sztyletu, leżał na stole. Kiedy pchnęła drzwi, te otworzyły się cicho. Słoneczna polana wyglądała na pustą, dostrzegła jednak Kuakgana stojącego nieruchomo przy początku obłożonej kamieniami ścieżki. Skinął ręką i podeszła do niego. – Musisz trzymać się blisko mnie – powiedział. – Gaj nie jest bezpieczny dla spacerowiczów, nawet doświadczeni tropiciele nie mogą być pewni jego ścieżek. Jeśli się rozdzielimy, stań w miejscu. Odszukam cię. Nic ci nie grozi, dopóki stoisz nieruchomo albo przebywasz w moim towarzystwie. Może się zdarzyć, że będę musiał nagle cię opuścić... mam nadzieję, że nie, lecz zawsze może do tego dojść. Zwyczajnie zatrzymaj się tam, gdzie cię zostawię. Znajdziesz wystarczająco wiele piękna do podziwiania, zanim wrócę. – Zagłębił się między drzewa cicho jak powiew powietrza, deptała mu po piętach. Od czasu do czasu przystawał i w milczeniu dotykał lekko drzewa lub zioła. Paks także nie odzywała się. Im było cieplej, tym więcej ptaków śpiewało, a warstwa liści i poszycia wydzielała coraz mocniejszy zapach. Uświadomiła sobie, że oddycha wolno i głęboko. Nie miała pojęcia, w której części gaju się znajdują, lecz nie miało to najmniejszego znaczenia. Z większą uwagą przyglądała się mijanym drzewom i krzewom. Kuakgan dotknął pnia: Paks dojrzała niewielki porost, jaśniejący na tle ciemnej, pomarszczonej kory. Samodzielnie znalazła kępkę małych grzybków o lśniących, czerwonych kapeluszach, truskawkę między kwiatami, małą paproć wyrastającą z suchych liści. Zauważyła, że Kuakgan stoi nieruchomo i obserwuje ją. Gdy napotkała jego wzrok, pokiwał głową.

Rozdział drugi Tak minął dzień. Ciepło i cisza rozluźniały węzły mięśni jej grzbietu i szyi, od tak dawna napiętych. Natknęli się na maleńką strugę czystej wody i napili, po południu przysiedli koło stosu kamieni i Paks zdrzemnęła się. Gdy się obudziła, Kuakgana nie było, lecz nim zdążyła przeciągnąć się po raz wtóry, ujrzała go nadchodzącego między drzewami. Od czasu do czasu przypominała sobie wczorajsze cierpienie, lecz nie była w stanie go dotknąć. Zupełnie, jakby od rzeczywistości oddzielała je gruba tafla szkła. Nie potrafiła wymyślić, co powinna uczynić i dokąd pójść, toteż w końcu zarzuciła próby planowania. O zmierzchu wrócili do domu Kuakgana. Paks zdjęła suche rzeczy z krzaków i złożyła je. Czuła się przyjemnie zmęczona i lekko głodna. Kuakgan uśmiechnął się. – Usiądź w cieple, a ja przyniosę kolację – zaproponował. – A może chcesz pójść ze mną? Na myśl o gospodzie żal powrócił z całą mocą. Napięcie pofałdowało jej czoło i zgarbiło ramiona. Spróbowała wyprostować się. Zanim zdążyła ułożyć odpowiedź, Kuakgan pokręcił głową. – Nie. Jeszcze nie. Zostań. Tego się obawiałem: leczenie potrwa dłużej niż jeden dzień. – I poszedł na przełaj przez polanę, by dotrzeć ścieżką do wsi. Siedziała rozdygotana, nienawidząc siebie za strach, który z powrotem zagościł w jej umyśle. Nie mogła nawet pójść do karczmy – nawet tutaj, gdzie miała przyjaciół i żadnych wrogów. Przyjrzała się własnym dłoniom, szerokim i pobliźnionym przez lata wojen. Co mogła robić, skoro nie potrafiła utrzymać miecza ani łuku? Nie mogła zostać na zawsze u Kuakgana, to nic nie da. Pomacała pas w poszukiwaniu sakiewki i przypomniała sobie, że włożyła ją do misy ofiarnej. Wszystko zniknęło, nagromadzone przez te lata przedmioty odeszły, jakby nigdy ich nie było. Wojownicy nie mogą nosić zbyt wiele, lecz przywiązują się do swego skromnego dobytku. Wciąż bolało oddanie ostatnich skarbów Kuakganowi:

czerwonego konika Sabena, medalionu Canny. Nie zostawiła sobie nawet pierścienia Księcia, trzeciego, który jej dał, pomyślała ponuro, a ona wszystkie je jakoś straciła. Podobnie jak poprzednio nie była pewna, ile czasu go nie było. Pojawił się nieoczekiwanie w półmroku z garnkiem w ręku. Zmusiła się do wstania, gdy do niej podszedł. Kiwnął głową i razem udali się do domu. Tym razem pomogła mu odpakować garnek i nie protestowała przeciwko jedzeniu. Przyniósł plastry baraniny pływające w sosie i warzywa z masłem i grzybami. Znowu. Podniosła głowę, chcąc powiedzieć coś o kosztach, lecz napotkała jego wzrok i porzuciła ten pomysł. Jadła z apetytem, ciesząc się posiłkiem bardziej, niż oczekiwała, a jednocześnie z lękiem czekając na pytania, którymi z pewnością zasypie ją po kolacji. Lecz on nie odzywał się, kiedy jadła, a gdy skończyła i złożyła naczynia, wpatrywał się w przeciwległą ścianę. Zabrała stojący przed nim pusty talerz i wytarła go, po czym włożyła do garnka. Wtem spojrzał na nią i uśmiechnął się przelotnie. – Zastanawiasz się, kiedy zacznę cię wypytywać. Spuściła wzrok, zaraz jednak zmusiła się do spojrzenia mu w oczy. – Tak. – Myślałem o tym wieczorze, ale zmieniłem zdanie. – Zapadło długie milczenie. Paks odwróciła wzrok i rozejrzała się po pokoju, po czym wróciła do jego twarzy. Była nieprzenikniona. – Dlaczego? – zapytała wreszcie. Westchnął i potrząsnął głową. – Nie jestem pewny, jak – i ile – mam ci powiedzieć. Jak wiesz, Kuakgani kultywują sztukę uzdrawiania. – Przytaknęła. – Cóż, ważną częścią tej sztuki jest wiedza, kiedy. Kiedy zacząć, a kiedy zaczekać. W przypadku ludzi trzeba także wiedzieć, kiedy zapytać, a kiedy milczeć. Nie jesteś jeszcze gotowa o tym mówić, czymkolwiek to jest. Poruszyła się niespokojnie. – Ty... myślałam, że coś słyszałeś... – Hmmm. – Zawibrowało tak samo jak wcześniejsze buczenie do pszczół. Podniosła na niego wzrok. – Słyszę wiele

rzeczy. Większość z nich to fałszywe pogłoski. Most Piwowarów leży nieco na uboczu, nie dociera tu zbyt wiele wiarygodnych wieści. – Spojrzał jej w oczy. – A niezależnie od tego, co usłyszałem, liczysz się ty. To ty sama uleczysz się, gdy będziesz gotowa. Spojrzała w bok. Zapiekły ją oczy. – Nie jesteś jeszcze gotowa. Nie martw się, to przyjdzie samo. Niech przez najbliższe dni twoje ciało nabiera sił. Już jest z tobą lepiej, choć tego nie czujesz. – Ale nie mogłam pójść... – Głos jej się załamał, ukryła twarz w dłoniach. – To minie. To minie. – Poczuła ogarniającą ją falę ciepła i spokoju, ból zelżał. Lecz kilka nocy później sen powrócił. Znowu walczyła o życie głęboko pod ziemią, dręczona głodem, pragnieniem i bólem ran. Czuła smród zielonych pochodni i ciosy noża i bata, które rozszarpywały jej bok. Chwytała powietrze, dusiła się, gmerała palcami przy gardle – i obudziła się, by zobaczyć siedzącego przy niej Kuakgana, trzymającego ją za ręce. Pokój oświetlał łagodny blask świec. Patrzyła na niego dzikim wzrokiem, zatracona we śnie i rozdygotana od włożonego w walkę wysiłku. – Leż spokojnie – przemówił cicho. – Nie próbuj mówić. Rozpoznajesz mnie? Po sekundzie czy dwóch skinęła głową. Język nie mieścił się jej w ustach, z trudem nim poruszała. – Mistrz Oakhallow. – Jej głos zabrzmiał dziwnie. – Tak. Jesteś bezpieczna. Leż spokojnie, przyniosę coś do picia. Woda o miętowym smaku wypłukała z ust wspomnienie przeżytej grozy. Spróbowała usiąść, lecz Kuakgan pchnął ją lekko z powrotem na łóżko. Trzęsła się, a ból starych ran powrócił, wysysając z niej wszystkie siły. – Wciąż cię boli? – zapytał. Pokiwała głową. – Jak dawno zadano ci te rany? Próbowała policzyć wstecz. Umysł zasnuła jej mgła, która jednak rozwiała się zaraz.

– To było zeszłego lata. Pod koniec. – Tak dawno? – Uniósł brwi. – Jaka magia je wiąże? Pokręciła głową. – Nie wiem. Paladyn i marszałek próbowali leczenia. Pomogło, ale ci... kuaknomi coś zrobili... – Kuaknomi! Co z nimi robiłaś? Zwiesiła głowę, dygocząc. – Porwali mnie. W Kolobii. – Ach, tak. Nie dziwię się już, że masz poważne kłopoty. To oni zadali ci te rany? – Nie... niedokładnie. To... – Napływ wspomnień odebrał jej mowę. Gwałtownie pokręciła głową. Kuakgan złapał ją i unieruchomił. – Na razie wystarczy. Śpij. Nie będziesz miała koszmarów – odpowiedział lękowi w jej oczach. – Potrafię je odpędzić i będziesz smacznie spać, jak pierwszej nocy. Śpij. – Zanurzyła się w jego głosie i kryjącej się za nim ciszy. Usnęła. *** Rano obudziła się wypoczęta, jak jej obiecał. Wstydziła się jednak swojego załamania i przyszła do stołu milcząca i bez uśmiechu. – Nie będziesz więcej miała tych snów – powiedział cicho, gdy jadła. – Zaczniesz śnić dopiero, jak wyzdrowiejesz. Masz moją obietnicę. Czekałem z leczeniem twego ciała, jak długo mogłem, Paksenarrion, teraz przyszła pora na umysł. Cokolwiek złego cię spotkało, najwyraźniej wpłynęło na obie te sfery. Przytaknęła w milczeniu, zajęta chlebem. – Muszę obejrzeć rany, o których wspominałaś. – Sięgnął po jej ramię. Zamarła, po chwili wyciągnęła rękę. Podwinął rękaw, odsłaniając purpurowe, nabrzmiałe blizny. – Masz ich więcej? – Tak. – Dużo? – Tak. – Zadrżała mimo woli. – I wszystkie mają pół roku? – Pokiwała głową. – Oznacza to potężną i niebezpieczną magię. Czy one

w ogóle przybladły? Ile czasu zabrało im zabliźnienie się do takiego stanu? – Czasami... znikają – odparła cicho. – Na tydzień, czasem dłużej, jakby się goiły. A potem z powrotem nabrzmiewają i czerwienieją. Początkowo... nie wiem, ile to trwało. Chyba dzień lub dwa, ale straciłam poczucie czasu. – Rozumiem. Czy widział to jakiś prawdziwy elf? – Tak. Ten, który był z nami. Uznał, że wykorzystały magię, jakiej prawdziwe elfy używają do przyspieszania i spowalniania wzrostu roślin. – Ach. Faktycznie mogło tak być. Wypaczyli to, jak to w ich zwyczaju, żeby szybko zaleczyć rany i tak je pozostawić. Tylko po co? Walczyła z pragnieniem zwinięcia się w kulkę, niczym jeż. Nie spodziewała się, że mówienie o tym sprawi jej taką trudność. – Żebym... żebym mogła walczyć. – Walczyć? – Kuakgan zamilkł. Nie odzywała się, więc dodał: – Powiedziałaś, że to nie oni cię poranili. Chcieli, byś była zdolna do walki, ale utrudniali ci. A teraz nie możesz walczyć. To także ich dzieło? – Nie. – Nie była w stanie powiedzieć nic więcej. Usłyszała westchnięcie Kuakgana. – Wypróbuję coś na jednej z ran. Niestety, będzie bolało. – Ujął jej ramię i lekko ścisnął. Nie zwróciła na to uwagi. Wyczuła, jak przebiega palcami wzdłuż blizn. Po chwili poczuła w jednej chłód, a w innej gorąco. Wrażenie zaraz znikło. Zerknęła na niego, twarz miał zamkniętą i oddaloną. Ramię przeszył jej wściekły ból, który zaraz minął. Cierpienie równe temu, które towarzyszyło zranieniu, wyrwało jęk z jej ust. Spojrzała na ramię, szrama była ciemniejsza niż przedtem. Po chwili ból minął, Kuakgan skupił wzrok na niej. – Elf miał rację. Nie zagoją się bardziej bez interwencji. Podjął próbę? – Twierdził, że brak mu umiejętności. Znał kogoś, kto to potrafił, ale... – Rozumiem. Paksenarrion, będzie to wymagało czasu

i cierpliwości. Nie będzie to dla ciebie łatwe, trzeba oczyścić rany z trucizny. Jeśli zdołasz znieść ból nieco dłużej, twe ciało nabierze sił do dalszego leczenia. Podołasz? Zmusiła się do uśmiechu. – Po tylu miesiącach? Oczywiście. Odprężył się nieco. – Dobrze. Teraz musimy przejść do czegoś innego – to nie cierpienie pchało cię do pozbawienia się życia. Co jeszcze ci uczynili? – Czy muszę...? Teraz? – Tak uważam. Wyleczenie tego – usunięcie trucizny – będzie wymagało siły od nas obojga. Zanim zacznę, muszę wiedzieć, co jeszcze jest nie w porządku. – Jak każdego ranka zaczął sprzątać po śniadaniu. Paks siedziała w milczeniu. Po wysypaniu okruszków na parapet obrócił się do niej. – Na dworze będzie łatwiej. Światło słońca oczyszcza lepiej niż płócienna szmatka. Przespacerujmy się. Wędrowali po gaju przez godzinę, nim Paks przemówiła, zaczynając od pierwszych dni w koszarach Fin Panir. Słońce stało już wysoko na niebie, gdy doszła do kryjówki kuaknomów. Nawet w słonecznym blasku, gdyż zdążyli wrócić na polanę, czuła mrok i zepsucie tamtego miejsca. Mówiła krótkimi, urywanymi zdaniami, lecz Kuakgan nie poganiał jej. Gdy zamilkła, ciszę wypełniło bulgotanie fontanny. – Nie mogłam wymówić jego imienia – powiedziała w końcu. – Nie mogłam wezwać Girda. Z początku próbowałam. To pamiętam. Lecz potem... nie byłam w stanie go wymówić. I musiałam walczyć, byli przy mnie przy każdym przebudzeniu i zmuszali do pojedynków. – Opowiedziała wszystko, co pamiętała, o potyczkach na arenie i przerażeniu na widok olbrzymiego pająka pożerającego pokonanych. – Więcej nie pamiętam. Ci, którzy mnie uratowali, mówili, iż miałam na sobie zaczarowaną zbroję i symbol Achryi na szyi. – Kto cię znalazł? – Reszta wyprawy: Amberion, marszałek Fallis i pozostali. W ogóle tego nie pamiętam. Podobno następnego dnia obudziłam się i rozmawiałam z nimi, lecz następne, co sobie naprawdę uświadamiam, to marsz przez inną dolinę

w poszukiwaniu drogi do fortecy Luapa. – A więc ona istnieje – znaleźliście ją? – O tak, istnieje. Potężna twierdza, wydrążona głęboko w skale, pełna magii. – Oczyma wyobraźni ujrzała tamten łuk z czerwonej skały prowadzący do głównej twierdzy. – Gdyby nie czary, nie wrócilibyśmy tak szybko do Fin Panir. – Magia, ale nie lecząca? Przerwała na chwilę. – Nie. Przynajmniej nie mnie. – Opowiedziała o wydarzeniach po powrocie do Fin Panir. Jak Marszałek-Generał orzekła, że została skażona złem kuaknomów i jak w końcu wyraziła zgodę na zabieg. Drżała, opisując to, Kuakgan przerwał jej. – Wracajmy na kolację. Już późno. – Słońce zdążyło skryć się za drzewami. Kiedy weszli do domu, Paks bała się zostać sama, choć nie przyznała się do tego. Lecz Kuakgan wyjął chleb i ser. Zjedli w milczeniu, był zamyślony. Po kolacji po raz pierwszy rozpalił w kominku. Usiedli przed płomieniami. – Mów dalej – zachęcił ją. – Tylko się nie spiesz. Co zaproponowała Marszałek-Generał? Czemu, jej zdaniem, Gird cię nie ochronił? – Tego nie powiedziała – zaczęła od odpowiedzi na ostatnie pytanie. – Myślę jednak, iż ich zdaniem byłam zbyt świeżą wyznawczynią Girda i zanadto podatną na wpływy kandydatką na paladyna. Mówili, że w trakcie szkolenia jesteśmy bardziej otwarci na zło. Walka dla iynisin otworzyła złu dostęp do mego umysłu. Można je było wykorzenić, ale... – Urwała, po czym uspokoiła się i ciągnęła wpatrzona w płomienie: – Powiedziała, że zło było bardzo blisko tego, co czyniło ze mnie wojowniczkę i że zniszczenie jednego może pociągnąć za sobą zniszczenie drugiego. – A co to było według niej? – Moja odwaga. – Z trudem to wyszeptała, lecz ukryty w słowach ból zadźwięczał w całym pomieszczeniu. Kuakgan zanucił cicho. Paks siedziała sztywno jak pika, czekając na jego reakcję. Poruszył pogrzebaczem drwa w kominku. W górę komina poleciały skry. – A teraz nie jesteś wojowniczką. Myślisz, że to dlatego?

– Ja to wiem, panie. – Siedziała zgarbiona, wpatrzona w złożone na podołku dłonie. – Ponieważ poznałaś strach? Przedtem nigdy się nie bałaś? Myślałem, że lękałaś się mnie podczas pierwszej wizyty. I zaklęcia prawdy mistrza Zinthysa – sama to przyznałaś. – Przedtem zawsze dawałam sobie z tym radę. Mogłam walczyć. I zazwyczaj nie bałam się. Zanadto. – A teraz nie możesz. – W jego głosie nie usłyszała nic. Ani aprobaty, ani przygany. – Zgadza się. Próbowałam od pierwszej chwili, jak tylko opuściłam łóżko, lecz przerażała mnie własna zbroja. Broń, hałas, ich miny, wszystko. Z początku nie mogłam chodzić i nie radziłam sobie z najprostszymi czynnościami. MarszałekGenerał twierdziła, że to normalne, więc kiedy po raz pierwszy wzięłam do ręki miecz i poczułam się dziwnie, nie byłam zaniepokojona. Lecz potem... – Pokręciła głową, przypominając sobie pierwszą lekcję szermierki. – To były zwykłe ćwiczenia – powiedziała powoli. – Wiedzieli, że zostałam ranna, nie skrzywdziliby mnie. Lecz ja nie mogłam stawić im czoła. Zamarłam na widok zbliżającego się ostrza. Powiedzieli mi potem, że zemdlałam. Nawet mnie nie dotknęło. Nazajutrz było jeszcze gorzej. Cała dygotałam, zanim jeszcze znalazłam się na placu ćwiczeń. Nie potrafiłam dosiąść konia. Wiesz przecież, panie, jak kochałam konie – podniosła głowę i Kuakgan przytaknął. – Mój własny rumak – karosz, którego tutaj dostałam – nie pozwolił mi się dosiąść. Wyczuwał mój strach i płoszył się, a ja byłam w stanie myśleć jedynie o tym, jakie ma wielkie kopyta. Mieli nadzieję, że pomoże mi przejażdżka, więc wsadzili mnie na najłagodniejszą klacz. Siedziałam na niej sztywna i spadłam, gdy tylko przeszła w trucht. – Więc odeszłaś. A może wyrzucili cię? Pokręciła głową. – Nie. Byli wspaniałomyślni. Marszałek-Generał zaproponowała mi pozostanie u nich i przyuczenie do dowolnego zawodu. Wiesz jednak, panie, że Gird jest patronem wojowników. Jakże mogli mnie zrozumieć? Byłoby to nie w porządku i wyznawcy Girda doskonale o tym wiedzieli. A Książę... – Głos się jej załamał.

– Był tam? Odzyskała panowanie nad sobą. – Tak. Przyjechał, kiedy... kiedy powiedzieli mu, że ja... co zamierzają zrobić. Zaoferował mi posadę kapitana. Ale... ja wiedziałam... że to oni mają rację. Coś poszło źle. Trzeba było to zrobić. Nadal tak uważam. Był także później, kiedy wiedzieli już, że zabieg się nie udał. Dał mi... – Pierścień, który zostawiłaś w misie. – Przytaknęła. Kuakgan westchnął. – Twój Książę to niezwykły człowiek. Nie pała miłością do wyznawców Girda, a do Marszałka-Generała w szczególności. Musiał dużo o tobie myśleć. – Teraz już nie – mruknęła żałośnie. – Przecież dał ci pierścień później, prawda? Gdy wiedział już, co się stało? Nie oceniaj go zbyt nisko, Paksenarrion. – Znowu poruszył drwa. – Widziałem go kiedyś, dawno temu. Zastanawiałem się wtedy, kim zostanie. Potem słyszałem o nim, lecz tylko to, co wiedzieli wszyscy. Przeważnie. – Czemu tak nie lubi czcicieli Girda? – zapytała. Kuakgan pokręcił głową. – To nie moja sprawa. Słyszałem co nieco, lecz niekoniecznie prawdę. Może pewnego dnia opowie ci o tym sam. – Ja... nie sądzę. – Ponieważ uważasz, że nigdy nie wrócisz? Bzdura. Powinnaś spotkać się z nim i uspokoić z czystej grzeczności. – Ale... – Musisz. Niezależnie od tego, czy będziesz jeszcze kiedyś dla niego walczyć, czy też nie, nie wolno ci pozwolić, by zamartwiał się, czy żyjesz, czy może już nie. Nie dziś ani nie jutro, ale musisz spotkać się z nim. A kiedy pojedziesz, przyznasz mi rację. Nie odezwała się. Nie wyobrażała sobie wyprawy do twierdzy Księcia, zanim nie pokona swych lęków. Nie spotka się z Księciem ani dawnymi towarzyszami, dopóki nie odzyska odwagi i zdolności do walki. – Jeszcze jedna sprawa i możesz iść spać. Jak to było, kiedy po raz pierwszy pomyślałaś, że opuściła cię odwaga? Skąd

wiedziałaś? Zamyśliła się, jak to opisać. – Kiedy zaczęłam szkolenie u Księcia, czułam coś – ochotę – do nauki. Gdy Siger, zbrojmistrz, groził mi swym ostrzem, to uczucie tylko przybierało na sile. Podniecenie, wola walki – nie wiem, jak to nazwać – ale miałam ochotę bić się, ryzykować. Kiedy mnie trafił, ból był zwykłym bólem, jak przy upadku. Nie widziałam powodów do strachu czy niepokoju. A potem, podczas bitwy, zdarzało się, że ogarniało mnie przerażenie, lecz nawet wtedy czułam to w sobie. Gdy zaczynała się walka, ta ochota podrywała mnie i napędzała. Nigdy mnie nie zawiodła. Nawet w najgorszych chwilach, gdy wpadliśmy w zasadzkę albo razem z Macenionem stawialiśmy czoła staremu elfiemu władcy, brałam pod uwagę możliwość śmierci, lecz nie wpływało to na moje umiejętności. Wręcz przeciwnie: walczyłam jeszcze lepiej. Wszyscy tacy byliśmy. Ci, którzy obawiali się śmierci i ran, porzucali Kompanię. Niebezpieczeństwo było naszym życiem. Niektórzy tak lubili walczyć, że tylko zasady powstrzymywały ich przed bójkami. Sama wdałam się kiedyś w bijatykę, ale nie chciałam więcej kłopotów. Wolałam walczyć z konkretnych powodów. – Przerwała, zaschło jej w ustach, a oddech przyspieszył. Kuakgan wstał i przyniósł jej kubek wody. Podjęła opowieść. – W Fin Panir było jak we śnie. Znalazłam tam wszystko, o czym marzyłam w dzieciństwie: rycerzy, paladynów, pieśni i muzykę, codzienną naukę pod okiem wojowników znanych w całych Ośmiu Królestwach. Nie dostrzegałam tam niczego, co... niepokoiło mnie na południu. Mieliśmy walczyć jedynie z prawdziwym złem. Poznałam elfy i krasnoludy. Mogłam opanować sztukę walki każdą bronią, uczyć się, ile dusza zapragnie. Mówili, że dobrze mi idzie, chcieli, abym wstąpiła do Bractwa Girda, a potem kandydowała na paladynkę. To było wszystkim, o czym zawsze marzyłam... – Urwała i napiła się wody. – Przedtem nie ośmielałam się choćby śnić o takich rzeczach. To było niczym iluminacja. Wszystkie dziwne wydarzenia w Aarenis nabrały nagle sensu. Oczywiście wyraziłam zgodę. Czułam, że znalazłam prawdziwy dom, sens

mego istnienia. – A teraz? – To był najszczęśliwszy okres w moim życiu. – Dopiła wodę. – Tobie, mistrzu Oakhallow, może wydawać się to głupie. Córka owczarza marząca o walce z potworami magicznym mieczem, uciekinierka przyłączająca się do najemników, która nie wyrzekła się tego marzenia. W Fin Panir mnie zrozumieli, może to takie głupie, że nie ma znaczenia. Lecz zrobiłam wszystko, by opanować sztukę walki do tego stopnia, by być przydatną i w otoczeniu ludzi oddanych honorowi i walce czułam się naprawdę szczęśliwa. – Nie uważam tego za głupie – stwierdził Kuakgan. – Takie marzenie najtrudniej jest spełnić, co nie oznacza, że jest głupie. Powiedz mi jednak, co zmieniło się po ingerencji MarszałkaGenerała. – Po prostu wszystko odeszło. To uczucie, które ogarniało mnie, gdy walczyłam. Zniknęło, pozostawiając pustkę – zupełnie, jakby usunęła mi się ziemia spod stóp i nie miałam na czym stanąć. Zabrakło mi umiejętności i odwagi, by zapełnić tę pustkę. Najpierw sądziłam, że to wróci, cały czas próbowałam. Po pewnym czasie poruszałam się lepiej i odzyskałam umiejętność władania mieczem, lecz gdy tylko zaczynałam fechtować się z kimś, pustka rozpościerała się we mnie, pożerając wszystko inne. Czasami mdlałam, kiedy indziej... raz uciekłam, a dwa razy stałam bez ruchu, niezdolna do uczynienia czegokolwiek. Teraz, gdy muszę stawić czoła czemuś, co mnie przeraża, nie mam w sobie nic, co mogłabym temu przeciwstawić. – I dlatego opuściłaś Fin Panir, a potem... czy zamierzałaś przybyć tutaj? – Nie! Nigdy! Wałęsałam się po traktach, szukając pracy. Myślałam, że mogę wykonywać obowiązki nie wymagające żadnych umiejętności, na przykład pracować na wsi. Lecz przerażało mnie tyle rzeczy, których boją się jedynie najmniejsze dzieci... – Rozważała opowiedzenie mu o kupieckiej karawanie, zbójcach i gospodzie, uznała jednak, że lepiej nie. Jaką to uczyni różnicę? – Głównie podróżowałam. Nie

wiedziałam, że to Most Piwowarów, dopóki nie stanęłam przed karczmą. Uciekłabym, lecz strażnik uznał, że dziwnie się zachowuję i chciał doprowadzić mnie do strażnicy. – Czy marszałek Cedfer nie poręczyłby za ciebie? Mówiłaś, że Marszałek-Generał obiecała ci wstęp do wszystkich siół Girda. – Przypuszczam, że uczyniłby to, ale wolałam o to nie prosić. Kiedyś, w Finthcie, zwróciłam się do nich o pomoc, ale nie zrozumieli mnie. Gdybym straciła rękę albo nogę, coś widocznego – pojęliby. Lecz tchórzostwo uznali za hańbiącą słabość lub karę za dopuszczenie się wielkiego zła. Dla żołnierzy to jeszcze prostsze: tchórz jest tchórzem i nikim więcej. Przypuszczam, że mają rację, panie, ale nie mogę... – Głos się jej załamał, a z oczu pociekły łzy. – Nie mogę... żyć z tym... z ich pogardą. Marszałek znał mnie przedtem – zaświadczyłby, że nie jestem złodziejką ale potem potraktowałby z lekceważeniem... – Wystarczy. Znam marszałka lepiej od ciebie. Jest sprawiedliwy, choć czasami dość ograniczony. Nie jesteś uczciwa wobec samej siebie. Lecz jest już późno, a ty musisz wypocząć. Porozmawiamy jutro. Nie bój się zasnąć – na razie nie będziesz śnić. Paks myślała, że nie zdoła stawić czoła porankowi, kiedy jednak otworzyła oczy, była spokojniejsza niż kiedykolwiek. Czekała na pytania Kuakgana. Lecz on nie odzywał się przy śniadaniu, a potem zaprosił ją na codzienny spacer po gaju. Pierwsza godzina upłynęła w milczeniu. Jak zwykle, co kilka kroków znajdowała coś ciekawego. Wcześniej nigdy nie mieszkała w pobliżu lasu i nawet nie domyślała się, jaki może być pełen życia. W końcu mistrz Oakhallow odwrócił się do niej i przemówił: – Usiądź, dziecko, i porozmawiajmy. – Przycupnęła pod drzewem, a on wyciągnął się na ziemi nieopodal. – Jesteś silniejsza, niż kiedy tu przybyłaś, Paksenarrion, czujesz to? – Tak, panie. – Zarumieniła się. – Za dużo jadłam. – Nie, wcale nie za dużo. Byłaś stanowczo za chuda, a teraz potrzebujesz jeszcze więcej ciała niż zwykle. Niemniej w dniu twego przybycia nie zniosłabyś tego, co uczyniłaś wczoraj.

– Ale to mój umysł... Prychnął pogardliwie. – Paksenarrion, twój umysł i ciało są tak sobie bliskie jak ślimak i jego skorupa. Czy ślimak przeżyje, jeśli podziurawisz skorupę? – Nie, ale... – Na Drzewo, musisz już czuć się lepiej, skoro ze mną dyskutujesz! – Chichotał przez chwilę, zaraz jednak spoważniał. – Kiedy cię spotkałem, nie powiedziałaś, jak zamierzasz umrzeć – o ile o tym myślałaś – lecz było widać, iż z jakichś przyczyn jesteś bliska śmierci. Pewne oznaki było widać na pierwszy rzut oka: chudość, słabość. Zacząłem od tego, co najłatwiej uzdrowić – dobre jedzenie i odpoczynek wyleczą wiele ran ciała i ducha. Jednak po drodze tutaj przestraszył cię zwykły zając. Czy tak byłoby teraz? – Nie... nie tutaj, nie z tobą. Nie wiem jednak, jak byłoby na zewnątrz. – Próbowała to sobie wyobrazić, zobaczyć siebie na ulicy jakiegoś miasteczka. Paniczny strach, który czuła wcześniej, nie wrócił. – Mogę przynajmniej myśleć o pobycie gdzie indziej. – Bardzo dobrze. Twoje ciało zaczyna zdrowieć, a wraz z nim powraca do normy umysł. – Wydawało mi się, że powiedziałeś, iż uleczenie ran będzie wymagać czegoś więcej? – Tak, zgadza się. Podkopie to twoje siły, chciałem więc, żebyś je najpierw odbudowała. Wybór odpowiedniego momentu to bardzo delikatna sprawa, Paksenarrion. Najpierw muszę zdobyć twe zaufanie, żeby cierpienie, które wywołam, nie wzbudziło w tobie paniki. Potem jedzenie i odpoczynek zrobią, co będą mogły z tymi częściami twego ciała, które nie otrzymały ran, aby ich siła wyrównała... Rozumiesz coś z tego? – Nie za bardzo. Myślałam, że skoro jedzenie i odpoczynek potrafią uzdrawiać... – To wyleczyłyby wszystko? Zazwyczaj tak. Lecz kuaknomi władają trudną magią, a ich trucizna trwa dłużej od przeciętnego ludzkiego życia. Trucizna odbiera ci siłę ciała i woli. Musimy się jej pozbyć. A dopóki nie oczyścimy ciała, umysł także pozostanie zatruty.

– Och. – Boisz się, co mógłbym zrobić, żeby cię uzdrowić – dodał cierpko. – Tak. Panie, ja... już raz przez to przeszłam. Mówili, że to tkwi w moim umyśle, ale to jest to samo. Zło. Coś, co trzeba wyrwać z korzeniami. A teraz ty... – Hmmm. Tak. Ale ja mogę ci pokazać, co zamierzam zrobić. Popatrz na szramę na ramieniu – tę, która tak bardzo bolała cię w nocy. – Paks podwinęła rękaw i spojrzała. Rano była bardziej czerwona, teraz przybladła do różu. Nie zabolało, gdy nacisnęła ją palcem. – Naprawdę się goi? – nie dowierzała. Tak. Za kilka tygodni powinna stać się tak samo blada, jak twoje stare blizny. Po tym, co ci zrobili, nie mogę sięgnąć po szybsze metody. – A reszta? – Pamiętasz ból tej jednej rany? Prawie taki sam, jaki czułaś w chwili jej otrzymywania, prawda? – Przytaknęła. – Masz ich dużo więcej. Zajęcie się wszystkimi naraz byłoby dla ciebie zbyt bolesne. Mógłbym cię uśpić, lecz dochodzą nam jeszcze kłopoty z twoim umysłem. Jeśli wciąż myślisz o śmierci, to mogłabyś wykorzystać moje skupienie na ranach. Sam nie mogę zadbać o obie sfery jednocześnie. Nim zacznę, wolę zapewnić sobie współpracę twego umysłu i ciała. – Patrzył ponad nią, gdzieś w dal. – Mógłbym wezwać na pomoc drugiego Kuakgana albo elfy czy nawet marszałka Cedfer, lecz dopóki nie poznam natury twych problemów, nie mam do tego prawa. – Ale możesz wyleczyć rany – odparła z przekonaniem Paks. – Tak. – Czy to uzdrowi... to drugie? Czy one to powodują? – Nie wiem. Myślę, że rany osłabiły cię do tego stopnia, iż nawet bez interwencji Marszałka-Generała wpłynęłyby na stan twego umysłu. Bez głębokiego sondowania nie mogę jednoznacznie określić, co zrobiła. Każde działanie, mające na celu wykorzenienie głęboko wrośniętego zła, musi wpływać na inne rzeczy, zło rozprzestrzenia się jak atrament w wodzie, plamiąc wszystko. Jej ingerencja dodatkowo osłabiła twe ciało –

powiedziałaś, że po przebudzeniu się nie mogłaś chodzić. Mam nadzieję, że całkowite uzdrowienie ciała ułatwi wyleczenie umysłu. Nie potrafię powiedzieć, czy odzyskasz to, co utraciłaś. Lecz już ci lepiej i to napawa mnie otuchą. Paks wbijała wzrok w ziemię. – Wciąż się lękam. Nie bólu – ten i tak mnie nie opuszcza – lecz tego drugiego. – Wiem. Mogę leczyć jedną ranę po drugiej, ale zabrałoby to miesiące. A muszę cię przestrzec, że im więcej czasu damy truciźnie, tym bardziej się uodporni. Ostatnia blizna będzie o wiele trudniejsza do wyleczenia niż pierwsza. A jednak uczynienie tego bez przyzwolenia tylko pogłębi nierównowagę twego umysłu. To dlatego zwlekałem, mając nadzieję, iż będziesz w stanie mi zaufać. – Ile czasu to zajmie? – Wszystkie naraz? Dzień przygotowań dla mnie – będziesz musiała siedzieć cicho w środku i pozwolić mi medytować. Mam większość potrzebnych mi materiałów, resztę zebrałbym jeszcze dzisiaj. Potem dzień, dwa na samo leczenie: trudno mi to dokładnie określić, muszę obejrzeć i dotknąć każdej blizny. Następnego dnia będziesz bardzo słaba, lecz szybko odzyskasz siły. – I wszystko prześpię? – Samo uzdrawianie tak. Zalecałbym to. Nawet gdybyś chciała pozostać przytomna i znosić ból, twoje reakcje mogłyby zmącić moją koncentrację. – Chciałabym... – zaczęła i urwała. Wzięła głęboki wdech i kontynuowała: – Chciałabym, żeby było już po wszystkim – nie musiałabym o niczym decydować. Odpowiedział łagodnym głosem: – Nie. Kuakgani nigdy niczego nie wymuszają na innych – nawet dla ich dobra – jeśli jest miejsce na wybór. Każda istota ma własny sposób na życie, uczymy się ich, lecz nie zmieniamy. W przypadku ludzi ten sposób zawiera w sobie wybieranie. – Pierwszego dnia zmusiłeś mnie do jedzenia. – Wtedy nie było czasu. Musiałem go sobie kupić, żeby dowiedzieć się, w czym tkwił problem. Teraz zaczynasz zdrowieć

i uznałem, iż jesteś w stanie sama dokonać wyboru. Dałem ci radę, lecz tylko od ciebie zależy, czy z niej skorzystasz oraz ile czasu potrzebujesz na podjęcie decyzji. Podniosła gałązkę i zaczęła wiercić nią dziurki w ziemi koło stóp. Zrobiła jeden rządek, potem drugi. Ujrzała w nich schemat szyku i szybko starła rysunek patykiem. – Uważasz, że powinnam pozwolić ci to zrobić? – Uważam, że powinnaś zapytać sama siebie, czy możesz mi zaufać. Uważam, że powinnaś zapytać własny umysł, czy wytrzyma na tyle długo, by dać wyzdrowieć ciału. Jeśli po uleczeniu nadal będziesz chciała rozrzucić swe kości na wzgórzach, to jestem pewny, że z przyjemnością pomoże ci w tym jakiś ork lub wilk. – Teraz już nie chcę – mruknęła cicho. – To dobrze. – Myślę... wiem, że chcę być znowu zdrowa. O ile to możliwe. Jeśli problemem jest trucizna... muszę pozwolić ci to zrobić. Cokolwiek to będzie. Przez resztę popołudnia zbierali w gaju zioła i inne ingrediencje. Większości nie znała, Kuakgan wyjaśniał niewiele, przeważnie tylko wskazując rośliny do zerwania. Wieczorem poszedł do karczmy po posiłek, nakazując jej uprzednio pozostanie wewnątrz domku. Wrócił z jednym z kuchcików, usłyszała jego głos. Kazał zostawić mu naczynia na stopniu, a kiedy chłopak odszedł, zawołał Paks, by pomogła wnieść jedzenie do środka. – Trzeba nam zapasów na kilka dni – wyjaśnił. – Jutro musisz się najeść podczas moich medytacji, a ja będę potrzebował jedzenia w trakcie uzdrawiania. – Rozpakował bochny chleba, małą szynkę, plastry baraniny, jajka i inne specjały. Następny dzień ciągnął się dla Paks w nieskończoność. Przyzwyczaiła się już do wędrówek po gaju, w domu była niespokojna. Kuakgan zostawił tajne przejście otwarte, spędziła więc trochę czasu na kąpieli i myciu włosów, lecz i tak miała przed sobą długie godziny nudy. Zapomniała o obiedzie. Trochę po południu brzuch przypomniał jej o sobie, więc wzięła kilka

plasterków szynki z serem. O zmierzchu rozważała, czy Kuakgan zjawi się na kolację. Drzwi do jego osobistego pokoiku były zaryglowane przez cały dzień, nie ośmieliła się zapukać. Uznała jednak, że zjedzenie kolacji bez niego byłoby nietaktem. Zapalała świece, gdy zjawił się w korytarzu. Bez słowa skinął jej głową i poszedł pozamykać okiennice. Chciała coś powiedzieć, lecz uciszył ją płynnym ruchem ręki. Rozpalił ogień w kominku. Paks stała, nie wiedząc, co ma robić. Pokazał na szynkę, a potem na nią. Gdy podała mu plasterek, pokręcił głową, ale usiadł przy stole i patrzył, jak je. Straciła apetyt, szynka ciążyła jej w żołądku niczym kamień, w ustach zaschło. Podniosła na niego oczy, przypatrywał się jej ciepłym wzrokiem. Jego spojrzenie ukoiło ją i zdołała przełknąć parę kęsów, zapijając je wodą. W końcu dotknął jej dłoni i wskazał legowisko pod ścianą. Spojrzała na nie i opanowała ją panika, o której zdążyła już zapomnieć. Zaczęła dławić się własnym oddechem, zacisnęła powieki, nie wypuszczając niechcianych łez, a dłonie pochwyciły kurczowo brzeg stołu. Milczał. Czas mijał. W końcu odetchnęła i zobaczyła pobielałe dłonie – rozkurczyła palec po palcu. Nie patrząc mu w oczy, zmusiła oporne ciało do wstania z ławy i przemierzenia pokoju. Dłonie, którymi dotknął jej skroni, były suche i chłodne, bezosobowe niczym kora drzewa. Leżała z zamkniętymi oczami, sztywna i wyczekująca. Pierwszy dotyk mocy był inny, niż oczekiwała. Przypominał raczej wspomnienie ostatnich poranków, wiosny, złotego blasku przesączającego się przez młode listowie. Nie czuła bólu, a jedynie ciszę i spokój, pozwoliła sobie na dryfowanie w to światło jak liść unoszący się w basenie fontanny. Nie wiedziała, kiedy światło snu przyblakło. Powrót z tego piękna i spokoju był trudniejszy. Wezwanie, na które nie mogła odpowiedzieć, walka, zamieszanie, powrót lęku. Obudziła się, nie mając pojęcia: gdzie ani kiedy – przez długą chwilę była pewna, iż wróciła do Kompanii Księcia i próbuje przedrzeć się do Phelana po napaści Siniavy na Strażnicę Krasnoludów. – Książę – wymamrotała. – Saben... – Potem przypomniała sobie na tyle dużo, by wiedzieć, że Saben nie żyje, a Książę

znajduje się daleko stąd. Nie poznała twarzy Kuakgana, a zrozumienie, gdzie jest, zabrało jej sporo czasu. – Przeszłaś długą drogę – odezwał się. Oblicze miał pobrużdżone i zapadnięte. – Zaiste długą. Nie byłem pewny, czy w ogóle powrócisz. – Sięgnął po jej nadgarstek i wymacał puls. – Znacznie silniejszy. Jak się czujesz? – Trochę słabo... to wszystko. Nie mam ochoty na ruch. – Nic dziwnego. Nie musisz, przynajmniej przez pewien czas. – Westchnął i przeciągnął się. – Dziwi mnie, iż twoja Marszałek-Generał nie dostrzegła, jak poważne są te rany. Możliwe nawet, że uległy pogorszeniu. Byłaś już prawie poza moją mocą. W jednej z ran wciąż tkwił ułamek jakiejś broni – czubek kamiennego ostrza. Musiałem ją otworzyć. – Złapał dzbanek i nalał do kubka jakiejś cieczy. – Postaraj się wszystko wypić. – Siorbała powoli, osuszając kubek do dna. Była rozpaczliwie zmęczona. Potem nie była w stanie przypomnieć sobie, czy obudziła się w dzień czy w nocy. Spała, budziła się i znowu zasypiała. Wreszcie obudził ją blask płomieni w kominku. Była głodna i mogła się ruszać. Kuakgan był przy niej. Jak zawsze. Kiedy poruszyła się i wymówiła jego imię, uśmiechnął się. – Z pewnością już ci lepiej. Głodna? Mam nadzieję. Pomogę ci dojść do ubikacji. Zachwiała się, gdy stanęła, oszołomiona i słaba, zanim jednak dotarli do korytarzyka i schodków, była już w stanie trzymać się ściany. Wróciła samodzielnie, choć powoli i bez odrywania ręki od ściany. Nie miała pojęcia, ile czasu minęło. Tymczasem Kuakgan postawił na stole jedzenie: gulasz z chlebem. Osunęła się na ławkę i oparła o stół. Zjadła wszystko i nieco pewniej wróciła do łóżka. Nazajutrz obudziła się normalnie, czując taką samą słabość jak po dniu zbyt ciężkiej pracy lub walki. Umysł zdawał się być dziwnie opróżniony z uczuć, lecz ciało słuchało jej, nawet jeśli nieco nieskładnie.

Rozdział trzeci – Przez jakiś czas nie wrócisz do pełni sił – oznajmił mistrz Oakhallow, zasiadając z nią do śniadania. – Musimy jednak zająć się twym drugim problemem. – Przerwał, by pociągnąć długi łyk osłodzonego miodem koziego mleka. – O ile nadal go masz. Możesz to określić? Pokręciła głową. – Nie czuję się teraz zbyt dobrze. Każda myśl o walce wydaje mi się bardzo odległa. – Hmmm. Może tak jest najlepiej. Może będziesz w stanie jaśniej myśleć. – Ukroił sobie chleba i ugryzł go. Napiła się mleka. Nic nie bolało, dotąd nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo ciążył jej ten ciągły ból. Przez chwilę nie obchodziło jej, czy będzie jeszcze kiedykolwiek w stanie walczyć, wystarczająco miło było siedzieć przy stole bez cierpienia i jeść śniadanie. Poczuła wzrok Kuakgana i podniosła głowę. Odprężył się. – No cóż... jesteś gotowa? – Na co, panie? – Na rozmowę o odwadze. Spięła się, lecz zaraz postarała się rozluźnić. Tak. – Bardzo dobrze. Wydaje mi się, że popełniasz dwa błędy. Pierwszym jest założenie, że wykazywanie tak małej odwagi jak każdy inny, zwyczajny, przeciętny człowiek jest powodem do wstydu, wobec czego ty musisz mieć jej więcej. To nic innego jak duma, Paksenarrion. Czułaś, że nie możesz żyć, mając jedynie tyle odwagi co owi zwykli ludzie i to dopiero jest powód do wstydu. I śmiechu. Oto ty: młoda, silna, zdrowa, rozumna – obdarzona ponad przeciętność – która uważa, że nie poradzi sobie bez dodatkowych darów od bogów. Zaczerwieniła się. Przy takim postawieniu sprawy... – Paksenarrion, chciałbym, żebyś przez chwilę pomyślała o tych zwyczajnych ludziach. Żyją w codziennym zagrożeniu ze strony rabusiów, gorączki, pożaru, burzy, wilków, złodziei, morderców, złych istot i mocy – oraz wojny. Większość z nich nie ma broni ani nie potrafi się z nią obchodzić. Żyłaś wśród nich zeszłej zimy i dowiedziałaś się, poczułaś, jak bezradna jest

żona rolnika w obliczu uzbrojonego obcego czy rzemieślnik przeciwko szajce złodziei. Masz rację: oni się boją, każdego dnia, każdej minuty boją się tak samo jak ty. A mimo to żyją. Orzą pola, hodują bydło, tkają ubranie dla ciebie na zimę, lepią garnki, wyrabiają sery, warzą piwo, szyją buty, budują wozy – ci przerażeni ludzie robią wszystko, czego potrzebujemy. Uważasz, że nie chcesz być taka jak oni. Ale na początku musisz. Musisz mieć ich odwagę, nim wróci ci własna. – Ale... panie, sam mówiłeś, że oni jej w ogóle nie mają. – Nie. Powiedziałem, że są przerażeni. I to jest właśnie jest twój drugi błąd. Odwaga nie jest czymś, co się posiada niczym sumę pieniędzy w sakiewce – nie można jej stracić, jak gubi się monety. Odwaga jest wrodzona wszystkim istotom, to jakość utrzymująca je przy życiu, pozwalająca wytrzymać. To odwaga, Paksenarrion, każe pękać żołędziom i zapuszczać korzenie w glebę w poszukiwaniu składników odżywczych. Owszem, możesz zranić istotę, nawet zabić, lecz póki ona żyje i wytrzymuje, ma w sobie tyle odwagi, ile tylko może pomieścić. Pogubiła się. – To dla mnie takie dziwne... – Ponieważ byłaś wojowniczką wśród wojowników. Uważasz odwagę za żądzę niebezpieczeństw, prawda? – Tak przypuszczam. Co najmniej za zdolność do niepoddawania się, walki i nieulegania strachowi. – Racja. Lecz sednem jest owo “niepoddawanie się”. Radość z ryzyka i niebezpieczeństwa jest jak słabość do orzechów, grzybów czy koloru żółtego. Większość ludzi ma jej trochę – zauważyłaś może, jak dzieci lubią się bać, na przykład wspinając się na drzewa – lecz jej ilość jest różna. Jedną z umiejętności wojownika jest ukrywanie strachu. Lecz nie to jest najważniejsze, Paksenarrion, nawet dla wojownika. Najistotniejsze to wytrzymać i nie poddawać się. Nawet najpotężniejszy wojownik może trafić na takie niebezpieczeństwo i tak straszliwego wroga, że cała radość i podniecenie znikną. Co wtedy? Czy ma opuścić tych, którzy polegają na jego odwadze, bo sytuacja przestała być zabawna? – Potrząsnęła głową. – Nie, tak stawiając sprawę, jest to

oczywiste. Sama możesz przypomnieć sobie takie sytuacje. To prawda, że ktoś nie znajdujący przyjemności w stawianiu czoła niebezpieczeństwom raczej nie zostanie wojownikiem, chyba że w wielkiej potrzebie. Pomyśl jednak o swoim patronie, Girdzie. Według legendy nie był wojownikiem, dopóki nie popchnęła go do tego konieczność. Możliwe, że nigdy nie czerpał radości z bitwy, lecz i tak dawał z siebie wszystko. Czy czyni go to mniej godnym czci? – Nie, panie. Jeśli jednak jest tak, jak twierdzisz, to czy pozostanę taką na zawsze? I czy z powrotem będę mogła walczyć? Mistrz Oakhallow obrzucił ja przeciągłym, taksującym spojrzeniem. – A jak to określisz? Czy czujesz się tak samo jak w dniu przybycia tutaj? Zastanawiała się przez chwilę. – Nie. Czuję, że sobie poradzę, nadal jednak wolałabym być taka, jak kiedyś byłam. – Bez wątpienia przyjemniej jest nie czuć strachu i być podziwianym. Zwiesiła głowę. – Tak, panie, ale... mogłam czegoś dokonać. Pomagać... – Wiem. Zrobiłaś wiele dobrego. Jeśli jednak rozważamy, czy zostaniesz taka, jaka jesteś, musimy zastanowić się, kim obecnie jesteś i kim chciałabyś być. Musimy to jasno określić. Musimy skończyć z marzeniami na jawie i przekonać się, czy ta sadzonka – dotknął jej ramienia – będzie dębem, ostrokrzewem, jesionem czy wiśnią. Nie doczekamy się wiśni na dębie czy żołędzi na ostrokrzewie. Poza tym – niezależnie od tego, jak potoczy się dalej twe życie, Paksenarrion – już nigdy nie będziesz taka sama jak kiedyś. Cierpienie zostawi blizny. Lecz tak samo jak połamane drzewo pozostanie tym samym drzewem – będzie dębem, jeśli wcześniej nim było – tak ty pozostaniesz Paksenarrion. Jest w tobie cała przeszłość, ta dobra i ta zła. – Już jej nie czuję. Wszystko, co wydarzyło się przed Kolobią... nie potrafię do tego dotrzeć.

– Zmienimy to. To jest tam i jest tobą. Chodź, jesteś już na tyle silna, że możesz iść na spacer, a słońce dobrze ci zrobi. *** Podczas wędrówki po cichych ścieżkach gaju wyciągnął z niej kawałek po kawałku historię jej życia. Odkryła, że pamięta drobiazgi z dzieciństwa: jak obserwowała ojca, pomagającego urodzić owcy i wycierającego jagnię, noszenie młodszego brata na plecach z pola do domu, nasłuchiwanie wycia wilków zimą, gdy podchodziły do stajni. Zupełnie, jakby znowu tam była: przywarta do zadu kudłatego kucyka, którym ojciec orał ich jedyne urodzajne pole, i wtykająca palce w krosna, na których matka tkała pasiaste koce, żeby mieli pod czym spać. Jej ojciec nie wydawał się już gniewną personą, jaką zapamiętała go z ostatnich dni w domu, tylko silnym, kochającym mężczyzną, uprawiającym rolę dla swych bliskich. – Dbał o mnie – przyznała w końcu, wpatrzona w płomienie. – Myślałam, że mnie nienawidził, a on tylko chciał, żebym była bezpieczna. To dlatego... Kuakgan przytaknął. – Widział niebezpieczeństwa czyhające na ciebie jako wojowniczkę. Jak każdy ojciec. Myśl o własnym dziecku – córce – wystawionym na miecze i włócznie, rany, konanie wśród obcych... – Tak. Nigdy tak nie myślałam. Chciałam niebezpieczeństw. – I miałaś je. Nie, nie krzyw się. Byłabyś bardzo złą żoną dla hodowcy świń, marzącą o zostaniu wojowniczką. Nawet teraz byłabyś złą żoną dla kogoś takiego. – Nie z tych samych względów. – Nie. Ale twemu świniarzowi – jakże on miał na imię? – jest lepiej z tą, z którą jest teraz. Od lat nie myślała o Fersinie Amboissonie. Nigdy nie zastanawiała się, kogo poślubił. Przypomniała sobie jego sympatyczną, choć surową twarz. Nie wyglądał na typowego wieśniaka, podobnie jak Saben. – Mam nadzieję, że spotkał kogoś miłego – powiedziała

z powagą. – Świat pełen jest dobrych żon – stwierdził mistrz Oakhallow, odwracając się do innych zajęć. Każdego dnia wracali do kolejnych lata jej życia. Pierwsze dni w Kompanii Księcia, tamtejsi przyjaciele, kłopoty z Korrynem i Stephim, co wielce zainteresowało Kuakgana: dopytywał się o najmniejsze szczegóły tamtego dnia, zdające się nie mieć żadnego związku z samym zajściem. W miarę jak mówiła, życie zdawało się nabierać realności. Wracała więź z hożą, żądną przygód dziewczyną, mocującą się ze starszymi braćmi i kuzynami, ze zdeterminowaną, młodą kobietą, która uciekła z domu i młodą wojowniczką walczącą u boku zaufanych przyjaciół w Kompanii Księcia. To była prawdziwa ona – odważna, pełna dobrej woli, impulsywna, porywcza i bezgranicznie lojalna wobec tych, którzy zdobyli jej zaufanie. Zaczęła dostrzegać, jak te same cechy stają się jej siłą lub słabością w zależności od sytuacji. Zaufanie do Księcia prowadziło do czego innego niż zaufanie do Maceniona. – Przedtem nigdy nie myślałam – oznajmiła pewnego dnia, siedząc na rozsłonecznionej polanie – że powinnam wybierać. Uważałam innych za złych albo dobrych, nic pomiędzy. Vik ostrzegał mnie kiedyś przed tym, ale go nie zrozumiałam. To nadal ja, prawda? Muszę zdecydować, kto jest godzien mego zaufania i nawet wtedy, za każdym razem, powinnam decydować, czy coś jest dobre czy złe. Kuakgan przytaknął. – To najtrudniejsza rzecz dla wojowników, Paksenarrion. Żołnierz musi nauczyć się posłuszeństwa, często bez zadawania pytań: nie ma na to czasu. To dlatego wielu z nas, Kuakganów, nie ma nic wspólnego z wojownikami. Zbyt wielu z nich nie potrafi dochować lojalności, pozostawiając sobie jednocześnie wybór pomiędzy dobrem a złem. Szerzą chaos, sami o tym nie wiedząc. Dla takich jak ty, którzy wybrali lub zostali wybrani do odegrania roli w większej bitwie, myślenie jest równie ważne, jak sama walka. Paks pokiwała głową. – Rozumiem. Nie robiłam tego, prawda? Wykonywałam rozkazy, zakładając, że moi dowódcy zawsze mają rację. Jeśli

ich lubiłam, przyjmowałam, że są dobrzy i zapominałam o tym. – Przerwała, sięgając pamięcią wstecz. – Nawet kiedy się martwiłam – kiedy chciałam, by Książę szybko zabił Siniave – nie roztrząsałam tego później. – Tak. Wyrzucałaś to z pamięci i wracałaś do roli zwykłego żołnierza. Co rusz stawałaś przed wyzwaniem, by wyłamać się z roli i zacząć samodzielnie myśleć – te wypadki z symbolem Girda, o których wspominałaś – lecz... – Odrzucałam to. Cofałam się. Rozumiem. – Westchnęła i nagle wyciągnęła przed siebie zaciśnięte pięści, kierując je w stronę drzew. – Ha. Myślałam, że nigdy nie uchylę się przed wyzwaniem, a nawet ich nie dostrzegłam. Czy to także było tchórzostwo? – Czy ustaliliśmy, czym jest tchórzostwo? Dlaczego to odrzucałaś? Jedną sprawą jest odmowa wynikająca z pewności, iż powinnaś być wykonawczynią poleceń, jeśli jednak obawiałaś się dokonania wyboru, podjęcia ryzyka, że wybierzesz źle... – To byłoby to tchórzostwem. W takim razie, choć uważałam się za odważną – wszyscy tak uważali – może ja wcale... – Może lękałaś się czegoś, jak każdy z nas. Nie bądź śmieszna, dziecko! Nie jesteś doskonała, nikt nie jest. Próbujemy ustalić, kim jesteś i kim możesz być, a to nie oznacza tarzania się w poczuciu winy. Wpatrzyła się w niego, wyrwana z żalu. – Ale myślałam, że chcesz powiedzieć, iż... – Mówiłem, że konsekwentnie odmawiałaś dokonywania pewnych wyborów. Musisz to rozpoznać, a nie zamartwiać się przeszłością, której nie możesz już zmienić. Jeśli chcesz, możesz postanowić przyjąć to wyzwanie od tej chwili. – Mogę? – Oczywiście. Nie mówię o powrocie do żołnierki. Będąc wojowniczką, wykazujesz skłonność do postrzegania wszystkich wyzwań w kategoriach fizycznych. Lecz z pewnością możesz postanowić, że będziesz samodzielnie rozstrzygać, co jest dobre, a co złe, i postępować zgodnie z własną oceną. Rozważała to w milczeniu. Kiedy odwróciła głowę, by

odpowiedzieć, Kuakgana już nie było. Czekając na jego powrót, dokładnie przemyślała całą sprawę. Zjawił się w towarzystwie elfa. Paks wstała niezgrabnie, od dłuższego czasu nie widywała nikogo poza Kuakganem. – To jest Paksenamon – przedstawił ją elfowi. – Została ciężko zraniona przez mrocznych kuzynów... – Przybysz zamruczał coś cicho i Kuakgan zmarszczył brwi. – Znasz prawdę, Haleronie: oni nie są mitem. Paksenarrion, to jest Haleron, elf z Lyonyi. Powiadomił mnie, że łowcy z południowych wzgórz szukają nowych towarzyszy. Uważam, że dobrze by ci to zrobiło – praca na świeżym powietrzu pomoże ci odzyskać siły. Przyjmą cię dzięki mojej rekomendacji. Zaskoczenie odebrało jej mowę. Elf zmarszczył brwi i odwrócił się do Kuakgana. – Nie potrzebujemy słabeuszy – oznajmił w swoim języku. – Niech znajdzie sobie inne miejsce do odzyskiwania sił. A poza tym, czy nie jest aby tą, o której słyszałem, z Fin Panir... Po raz pierwszy od wielu miesięcy poczuła falę gniewu. – Wybacz, panie – przemówiła w swym najlepszym elfim – lecz nie chciałabym, żebyś uznał mnie później za osobę wścibską. Wlepił w nią wzrok. – Wybacz mi, pani, moją nieuprzejmość. Nie wiedziałem, że znasz naszą mowę. – Wie o wiele więcej – wtrącił Kuakgan. – I zapewniam cię, że jest wystarczająco silna, by podołać pracy w lesie. – Mierzyli się z elfem spojrzeniami, Paks wyczuwała pojedynek woli. Elf zdawał się jarzyć mocą, Kuakgan był nieporuszony niczym drzewo. W końcu Haleron pokręcił głową. – Moc Kuakganów pochodzi z korzeni świata. – Zabrzmiało to jak cytat. Obrócił się do Paks. – Lady, łowcy potrzebują pomocy. Jeśli faktycznie szukasz takiego zajęcia i jesteś biegła w walce, z radością przyjmiemy twoją ofertę. Zerknęła na Kuakgana. Twarz miał zamkniętą, odniosła wrażenie, że pogrąża się w mroku, odcięta od jego ciepła. Przypomniała sobie, co mówił i westchnęła. Skoro ją odprawiał...

– Z przyjemnością pomogę elfom – oznajmiła, ważąc słowa – w każdej słusznej sprawie. – Spojrzała szybko na Kuakgana, oczy mu zabłysły, choć twarz pozostała nieprzenikniona. Elf skinął głową. – Bardzo dobrze. Wyruszam jak najwcześniej... chyba że potrzebujesz dłuższego odpoczynku – skoro jesteś słaba? Paks czuła się dobrze. – Nie. Chciałabym przedtem coś zjeść. – Oczywiście. I spakować się, jak sądzę. – Nie mam niczego. – Pomyślała o plecaku, płaszczu i ubraniach, lecz nawet nie zerknęła na Kuakgana. Elf uniósł brwi. Patrzyła na niego w milczeniu. – Gdzie zjemy, mistrzu Oakhallow? – zapytał. – Och, zapewne w gospodzie. – Obserwował Paks, czuła na sobie ciężar jego wzroku. Przełknęła ślinę i zebrała siły na to ciężkie przejście. Okazało się jednak, że żadnych przejść nie było. Na ulicach nikt nie zwracał na nią uwagi, choć kilku przechodniów obejrzało się za elfem. W “Wesołym Garkotłuku” spierał się przez chwilę cicho z Kuakganem, kto płaci. Wygrał Haleron. Początkowo nie odrywała wzroku od blatu stołu, wreszcie jednak odważyła się rozejrzeć dookoła. Karczma nie była tak pełna, jak to będzie miało miejsce później, dostrzegła jednak jedną czy dwie znajome twarze. Mai jak zwykle opierał się o ścianę z kuflem ale koło łokcia. Matka Hebbinforda wyszywała w kącie kolejną przepaskę. Sevri właśnie wybiegała na zewnątrz, urosła co najmniej o dwa palce, odkąd Paks widziała ją po raz ostatni. Odprężyła się nieco, ponieważ nikt jej nie rozpoznał. Przysłuchiwała się rozmowom, szczękowi naczyń – po pobycie w gaju Kuakgana było tu naprawdę głośno – lecz zgiełk już jej nie przerażał. Niemal żałowała, że nikt jej nie zawołał. Niemal. Kuakgan zamówił ciastka na deser. Elf rozsiadł się wygodnie na ławie i rozejrzał po sali. Obserwowała go ukradkiem. Był o pół głowy wyższy od niej, miał ciemne włosy i oczy koloru morskiej zieleni. Na skórzanej tunice, którą narzucił na koszulę i spodnie, widniały ślady, które uznała za

wytarcia od miecza i łuku. Przyłapał ją na przyglądaniu się mu i uśmiechnął. – Czy mogę zapytać, lady, gdzie nauczyłaś się naszej mowy? – Zostałam zaszczycona naukami elfa z południowych gór. – Skoro wiedział, że przybyła z Fin Panir, musiał wiedzieć także o tym. – Dobrze mówisz jak na człowieka. Większość jest zbyt popędliwa, by przeznaczyć na to odpowiednio dużo czasu. – Paksenarrion, choć jest wojowniczką, poznała głupotę pośpiechu – odezwał się Kuakgan. Paks spojrzała na niego. Uśmiechnął się, unosząc kufel. – To dziwne – stwierdził elf. – Czyżby młodsze rasy wreszcie nauczyły się cierpliwości starszych braci? – Przypatrywał się Kuakganowi. – To doświadczenie – odparł mistrz Oakhallow. – Wszyscy uczyli się cierpliwości w ten sposób. Elfy z pewnością nie zapomniały własnych początków? – Niestety, nie. Choć odległe, wspomnienia pozostały. – Obrócił się do Paks. – Proszę wybaczyć, lady, jakąkolwiek nieuprzejmość. – Nie czuję się dotknięta – zapewniła go ostrożnie. Zastanawiała się, czy Kuakgan i elf nie saaby starymi wrogami. Mistrz Oakhallow z pewnością nie wysłałby jej do kogoś złego. Przypomniała się jej ich ostatnia rozmowa. Wyszli z gospody, gdy słońce opuściło się już za wysokie wzgórza na południowym zachodzie. Drogą z północy maszerował do skrzyżowania oddział zbrojnych ze strażnicy, zadrżała wbrew sobie. – Zimno ci? – zapytał elf. – Nie. Coś sobie pomyślałam. – Spojrzała na Kuakgana. Uśmiechnął się. – Jeśli będziesz jeszcze kiedyś tędy przechodzić, jesteś zawsze mile widziana w gaju. – Dziękuję, panie. Ja... – Ale Kuakgan już odchodził, kiwając głową maszerującym żołnierzom i machając ręką do sterczącego w drzwiach dziecka.

– Lepiej już chodźmy – rzucił cicho elf. – Nie chcę być niegrzeczny, lecz czeka nas daleka droga, a jeśli nie czujesz się najlepiej, możesz mieć kłopot z nadążaniem za moim krokiem. Oderwała wzrok od Kuakgana. Nie myślała, że rozstaną się tak szybko. – Ja... dobrze, w porządku. Jestem gotowa. – Nie masz bagażu? Nic? – Nie. Mam tylko to, co na sobie. – Hmmm. Te buty nie wytrzymają podróży. Spojrzała na swoje stopy. – Długo nosiłam gorsze. Elf zaśmiał się srebrzystym śmiechem, który tak dobrze pamiętała. – Bardzo dobrze. Chodźmy, najpierw tędy. – Ruszyła o krok za nim, potem dogoniła go. Ruszyli na wschód od Mostu Piwowarów drogą którą przybyła tu półtora roku wcześniej. Po lewej miała gaj Kuakgana, mroczny i groźny o zmierzchu. Po prawej mijała domki, próbowała przypomnieć sobie, do kogo należały. Kobieta z drugiego gospodarstwa zrobiła jej skarpety, które nosiła aż do zeszłej zimy. Za ostatnim zaoranym polem elf zszedł z drogi. – Tędy będzie najkrócej i nie spotkamy innych podróżnych. Podążaj moimi śladami, poprowadzą cię. Nie spodobało się jej to polecenie, lecz nie chciała wszczynać kłótni. Wolała myśleć o Kuakganie, o tym, co i w jaki sposób zrobił. Ruszyła za elfem przez łąkę. Niebo było jeszcze dość jasne, by wyraźnie widziała drogę. W gęstniejącym mroku przekonała się, że ślady elfa lekko świecą. Gdy na nich stawała, znajdowała solidne, płaskie oparcie dla stopy. O świcie była bardzo zmęczona, potykała się nawet na jego śladach. Nie miała pojęcia, ile przeszli ani w jakim kierunku: nie mogła jednocześnie śledzić jego tropu i patrzeć w gwiazdy. Wyczuła jednak las, potem łąkę, potem znowu las. – Odpoczniemy tu przez chwilę – oznajmił elf. Rozejrzała się dokoła. Znajdowali się w środku lasu, między kępami drzew leżały nieregularnie porozrzucane polanki. Elf znalazł rozłożysty dąb nad strumykiem i rozłożył pod nim płaszcz. Paks

wyciągnęła ramiona nad głowę i przeciągnęła się. Spacery po gaju nie przygotowały jej na tak długi marsz. Bolały ją nogi, wiedziała, że po odpoczynku będzie cała sztywna. – Proszę – dodał. – Połóż się i prześpij. Stanę na straży. Spojrzała na niego, upewniając się, że nie kpi, lecz uśmiech na jego twarzy był prawie przyjacielski. – Szedłeś tyle samo co ja – zauważyła. – Mam własne metody wypoczywania. Gdybyś znała elfy, wiedziałabyś, iż rzadko kiedy mocno śpimy. Poza tym Kuakgan powiedział, że leczysz poważne rany. Śpij. Czeka nas daleka droga. Paks zdjęła buty i wyciągnęła się na rozłożonym na ziemi płaszczu. Stopy miała gorące i opuchnięte, ściągnęła skarpetki i roztarta sobie łydki i podbicia. Gdy podniosła wzrok, elf przypatrywał się jej bliznom. – Naprawdę zadali ci je mroczni kuzyni? – zapytał. – Nie oni – odparła – tylko orki. Na ich rozkaz. – Elf zesztywniał, zmarszczył brwi i odwrócił głowę. – Słyszeliśmy, że paktują z thribandami, lecz nigdy w to nie wierzyłem. Sądziłem, że nawet iynisin uważają ich za wrogów. Pokręciła głową, zdumiona, że mogła tak swobodnie o tym mówić. – Tam gdzie byłam, kuaknomi – iynisin – rozkazywali orkom jak sługom lub żołnierzom. Kiedy ujęto mnie podczas nocnego rajdu, iynisin kazali orkom i innym swym poddanym walczyć ze mną. Bez broni. To znaczy: ja nie miałam broni. Elf spojrzał na nią z dziwną miną. – Walczyłaś bez broni z thribandami? – Na początku. Potem dawali mi oręż pokonanego, bym mogła stoczyć kolejną walkę. Tyle że wówczas było ich więcej. A potem... – Ile razy? – przerwał jej. – Ile walk stoczyłaś? – Nie wiem. Nie pamiętam. Sądząc po szramach – dużo. – I przeżyłaś. – Elf usiadł gwałtownie i spojrzał jej prosto w oczy. – Nigdy bym nie przypuścił, że jakikolwiek człowiek mógłby przetrwać ich niewolę i takie rany, nie popadając w szaleństwo. Może powinienem przyznać, iż muszę dowiedzieć

się o ludziach wielu rzeczy. Kto oczyścił twe rany z trucizny? – Kuakgan. Inni próbowali zaklęć leczących, lecz te, choć na pewien czas tłumiły ból, nie były w stanie uzdrowić ran. Mistrz Oakhallow znał inny sposób. – Hmmm. No cóż, odpoczywaj. Myślę, że dobrze sprawisz się w Lyonyi. Leżała przez parę minut, obserwując liście nad głową, wraz ze świtaniem nabierające kształtów i kolorów. Zasnęła. Obudziła się w ciepłe południe, na twarz padały jej ukośne promienie słońca. Elf zniknął. Rozejrzała się, wzruszyła ramionami i poszła do strumyka napić się i obmyć twarz i stopy. Była zesztywniała i niezdarna, lecz po paru ćwiczeniach i ponownym napiciu się wody mogła już bez odrazy myśleć o nocnym marszu. Po powrocie znad strumyka zastała elfa stojącego pod drzewem i wpatrzonego w drogę, którą przyszli. – Kłopoty? – zapytała. Widziała tylko drzewa, trawę i trzepot skrzydeł przelatującego ptaka. – Nie. Po prostu patrzę. Pięknie tutaj, żaden budynek nie szpeci widoku. Podczas podróży nikt nie będzie nas niepokoił. Rzuciłem – nie wiem, czy to zrozumiesz – pewien czar. Nie dostrzeże nas oko śmiertelnika, choć inne elfy przebiją zaklęcie wzrokiem. – Och. – Rozejrzała się w poszukiwaniu jakichś oznak – migoczącego światła lub czegoś dziwnego. Lecz wszystko wyglądało normalnie. – Jesteś głodna? Za kilka godzin powinniśmy wyruszyć. Łatwiej jest zamaskować nasze przejście, gdy nie rzucamy wyraźnych cieni. Faktycznie była głodna, żołądek przywarł jej do kręgosłupa. Kiwnęła głową i elf zaczął przetrząsać swój niewielki plecak. Wyciągnął płaski pakiecik i rozpakował go. – To nasz chleb podróżny. Spróbuj. Wzięła kawałek, przypominał suchary, które Kompania Księcia brała na długie marsze. Wgryzła się weń, oczekując twardości i zęby zadzwoniły o siebie – chleb był lekki i chrupiący. Miał niespotykany, lecz dobry smak. Najadła się jedną kromką.

Tej nocy przeszli granicę Lyonyi. Drzewa były tu wyższe i o świcie przemierzali już głęboką puszczę, wędrując wąską ścieżką przez gęste poszycie. Kiedy się zatrzymali, elf pokazał jej jadalne jagody. – To dobra pora dla leśnych wędrowców – oświadczył. – Aż do końca lata trudno będzie głodować w lesie temu, kto zna się na roślinach. – Niewiele wiem o lesie – przyznała. – Tam gdzie dorastałam, rosło mało drzew. Nazwali miasteczko Trzy Jodły, bo tyle właśnie ich było. – Ach tak, to na północno-zachodnich wrzosowiskach. Byłem kiedyś w okolicy Trzech Jodeł, bardzo dawno wedle twej rachuby czasu. Zmierzałem do Królewskiego Lasu, daleko na zachód stamtąd, a wracając, natknąłem się na najazd thribandów – orków, jak je nazywasz. Tamtejsi farmerzy odparli napaść, ponosząc ciężkie straty. – To było za życia mego dziadka. A może pradziadka. – Od tamtej pory nie wybuchła tam żadna wojna. Co skłoniło cię do zostania wojowniczką? – Och, pieśni i opowieści, jak przypuszczam. Mój kuzyn uciekł z domu i przyłączył się do kompanii najemniczej. Kiedy wrócił i opowiedział o tym, wiedziałam, że muszę pójść w jego ślady. – Spodobało ci się? Uśmiechnęła. – Owszem. Nawet rekrutce, choć musieliśmy wykonywać prace, których nie lubiliśmy. Pamiętam radość, kiedy po raz pierwszy wzięłam miecz do ręki. Oczywiście później doszło do wydarzeń... nie podobały mi się wojny na południu... – Brałaś udział w kampanii przeciwko Siniavie? – Przytaknęła. Elf westchnął. – Do gorzkich ziem powróciły gorzkie kłopoty. Kiedy zamieszkiwaliśmy południe... – Żyły tam elfy? – Pamiętała, jak mówiono jej, że elfy mieszkały tylko na północy. – Owszem, bardzo dawno temu. Część ludzi z południa uważa, że zostaliśmy wyparci przez przybyszów z Aare. Mylą się im daty, odeszliśmy znacznie wcześniej. Chciała zapytać dlaczego, lecz nie zrobiła tego. Wrócił do

opowieści po przebyciu dłuższego odcinka, gdy słońce było już wysoko na niebie. – Elfy nie zawsze były mądre i dobre. W Aarenis, jak nazywacie tamtą krainę, popełniliśmy szereg błędów, co sprowadziło wielkie zło. Wielu z nas zginęło, a reszta uciekła. – Zaczął śpiewać po elfiemu, Paks nie była w stanie nadążyć za długimi, rytmicznymi wersami, opisującymi smutek i przeznaczenie. Potem pieśń zmieniła charakter na lżejszy, zakończył ją frazą, którą słyszała w wykonaniu Ardhiela. – Pora odpocząć – przemówił cicho. – Nic nie mówisz, lecz twe stopy gubią rytm. – Dotarli na niewielką polankę, spod skał na jej skraju tryskał strumyczek. – Opowiedz mi o Lyonyi – poprosiła go po napiciu się z zimnej strugi. – Jedyne, co wiem o tej krainie, to fakt, że znajduje się tam siedziba Aliama Halverica. A król jest półelfem, prawda? Wbił wzrok w dal i rozpoczął tonem bajarza: – W dawnych dniach elfy przeniosły się na północ. Było to, nim do Aarenis przybyli ludzie, a nad pustyniami południa górowały wieże Aare. Od gór po Honnorgat rozciągały się lasy, sięgając aż do morza traw, krainy koni. W Dzordanyi puszcza rozpościerała się po Krainy Mrozu, gdzie rosną tylko mchy. Zasiedliliśmy lasy pomiędzy górami a wielką rzeką, rzadko zapuszczając się na północ. Tam las był inny, obcy. – Przerwał, zerknął na nią, po czym odwrócił wzrok. – Czy przez przypadek nie jesteś tą Paksenarrion, która uwolniła elfane taig? – Tak. – Hmmm. Wiesz, że elfy przeważnie nie mieszkają w kamiennych budowlach. Mamy swoje miejsca ceremonialne. Tamto... gdzie walczyłaś, było jednym z nich, bardzo potężnym. Stanowiło centrum całego regionu elfów, elfane taig było jednocześnie miejscami mocy i piękna. Lecz wyśledziło nas tam zło z Aarenis. Najpotężniejszy z naszych magów zdołał jedynie opóźnić upadek na tyle, by reszta zdążyła uciec. Zapłacił za to wiekami zniewolenia. – To ten, którego widziałam? Ten sam? Elf przytaknął. – Tak. Podjął ryzyko dla ocalenia pozostałych, nie potrafił jednak uratować siebie. Niczego nie lękamy się tak jak takiego

zniewolenia. Człowiek ma zawsze nadzieję na śmierć – nie żyjecie nawet stu lat – lecz elf musi żyć z taką nieczystością wiecznie... – Urwał gwałtownie i wstał, odwracając twarz. Nie wiedziała, co powiedzieć. Dokończyła chleb i poszła do strumyka, by zaspokoić pragnienie. Po powrocie zastała elfa siedzącego i spokojniejszego. – Wyruszamy nocą? – Nie. Spotkamy się z łowcami tutaj, przy tym strumyku. Jeśli nie chcesz jeszcze spać, mogę opowiedzieć ci więcej o Lyonyi... Pokiwała głową a on rozłożył na ziemi płaszcz i legł na nim. – Opowiedziałem ci, jak przybyły tu elfy – zaczął. – Lecz kraina nie była bezludna. Góry i wzgórza zamieszkiwały skalne ludy: krasnoludy i gnomy. W lasach grasowały liczne plemiona orków – te wyparliśmy z naszej domeny. Żyły tu także mniejsze istoty, które szybko znikły i nie zdążyliśmy ich poznać. Po niedługim czasie mieliśmy las tylko dla siebie i rozpoczęliśmy kształtowanie go, kwiatów, drzew i mchu. A potem zjawili się ludzie. – Przerwał, marszcząc brwi. – Pierwszy był okręt Ludu Morza, uciekający Honnorgatem przed nieprzyjaciółmi. Wycięli drzewa nad brzegiem rzeki i zasiali zboża. Obserwowaliśmy ich z oddali. Pierwsza osada powstała tam, gdzie obecnie znajduje się Bannerlith, a druga u ujścia rzeki. Potem przypłynęły następne statki. Zwołaliśmy radę i postanowiliśmy spotkać się z nimi. – I co się stało? – To byli porywczy ludzie, przywykli do wojny. Myślę, iż sądzili, że są w stanie nas przepędzić. Lecz syn jednego z kapitanów wraz ze swoją załogą zaprzyjaźnił się z elfem osaczonym na brzegu przez wilki i tak jak jeden dźwięk zwiastuje harmonię, tak jeden dobry uczynek daje nadzieję na zawarcie przyjaźni. Po pewnym czasie ci, którzy chcieli żyć z nami w zgodzie, zostali na południowym brzegu, a reszta zajęła północ. Elfy nie są mile widziane w Pargunie i Kostandanie. Potem pojawili się ludzie z południa. Ci byli inni, założyli Finthę i Tsaia. Kiedy się spotkaliśmy, powitali nas miłymi słowy, a nie ciosami mieczy. Wielu z nich spotykało elfy w górach na zachód od południowego pogranicza. W Lyonyi

zawarliśmy układy z ludźmi, dzieląc się ziemią i lasami. Zaczęły się mieszane małżeństwa i gdy Lyonya rozrosła się w królestwo, w żyłach królewskiego rodu płynęła elfia krew, choć aktualny król ma jej niewiele. – A królestwo dzielone jest przez elfy i ludzi? – Tak, na tyle, na ile śmiertelni i nieśmiertelni mogą coś dzielić. Ci, z którymi się tutaj spotkamy, są zarówno ludźmi, jak i elfami, a w większości płynie krew obu ras. – Czy nie jesteś jednym z nich? – Ja? – Roześmiał się cicho. – Nie. Zbyt wiele podróżuję. Mistrz Oakhallow wie o tym i wykorzystuje mnie jako posłańca i przewodnika. Podobnie jak pozostali Kuakgani wykorzystuje każdą nadarzającą się okazję. – Nie lubisz go? – Lubić go? A co to ma do rzeczy? Kuakgani są obcy dla elfów, choć dobrze nas znają, a my jesteśmy obcy dla nich. Zajęli nasze miejsce przy Pierwszym Drzewie, niektórzy z nas nigdy im tego nie darowali, a wszyscy o tym pamiętamy. Ani lubię, ani nie lubię Kuakgana. Szanuję go. Wyprostowała nogi, a potem ręce. Cieszyło ją, że nie musieli tej nocy podróżować. – Lepiej się prześpij – doradził jej elf. – Stanę na straży.

Rozdział czwarty Nie zobaczyła łowców, dopóki nie weszli na polankę, jasnozielone i płowe tuniki i płaszcze dobrze ich maskowały. Haleron powitał ich. – Właśnie wracam z Tsaia, przyjaciele, z kandydatką dla was. To jest Paksenarrion, doświadczona wojowniczka. – Witaj, pani – przemówił najwyższy z łowców. – Znasz nasz język? – Tak, dzięki uprzejmości Ardhiela z Doliny Kierin – odparła oficjalnie Paks. Skinął jej głową z uśmiechem i obrócił się do Halerona. – Dziękujemy za pomoc, Haleronie, choć mieliśmy nadzieję na więcej osób. Elf zmarszczył brwi i zerknął na Paks. Odniosła wrażenie, iż wolałby, żeby nie znała ich mowy. Chciała coś powiedzieć, lecz nie wiedziała, co. Wysoki łowca zauważył jej skrępowanie i obdarzył kolejnym uśmiechem. – Nie chodzi o to, że uważamy cię za złą kandydatkę, lecz wskutek gorączki straciliśmy tylu towarzyszy, że choćbyś była półbogiem, potrzebowalibyśmy liczniejszych uzupełnień. Czy mogę zapytać o twe doświadczenie? Słowo Halerona wystarczy, jeśli chodzi o charakter, lecz każdy miecz ma swoją wartość. Spodziewała się takiego pytania, miała nadzieję, że wahanie zostanie położone na karb słabej znajomości języka. – Panie... – Wybacz! – przerwał jej. – Nie poznałaś jeszcze naszych imion. Jestem Giron i pochodzę z mieszanego małżeństwa, jak większość z nas. A tamci to: Phaer, Clevis, Ansuli i Tamar. – Skinęli Paks głowami, a ona oddała ukłon. – A teraz, jeśli pozwolisz? Przerwa przywróciła jej spokój. – Oczywiście, panie. Przez trzy sezony walczyłam jako piechur w Kompanii Księcia. Potem przez kilka miesięcy... samodzielnie... – Nie chciała wspominać o elfane taig. Haleron nie miał takich oporów. – Nie bądź taka skromna, Paksenarrion. Gironie, to ona

uwolniła naszego brata w elfane taig – znasz tę historię. – Zaiste! A więc jesteś tą Paksenarrion. Słyszałem, że potem poszłaś do wyznawców Girda w Fin Panir. Przytaknęła. – Zgadza się. Uczyłam się u nich przez pół roku, a później wyruszyłam z ekspedycją do Kolobii. – Czy odnaleziono twierdzę Luapa? – Giron wydawał się szczerze zainteresowany. – Tak. – Czuła, jak zaciska się jej gardło, nie chciała opowiadać obcym o wszystkim, co się tam wydarzyło. Haleron ponownie wtrącił się do rozmowy. – Paksenarrion przebywała u Kuakgana w Moście Piwowarów, gdy tam się zjawiłem. Pod jego opieką kurowała stare rany, polecił mi ją. – Ach. – Giron spojrzał twardo na Paks. – Czyli opuściłaś wyznawców Girda. Dlaczego? – Po jego tonie poznała, że słyszał coś o tym i zastanawiała się, która opowieść dotarła do jego uszu i czy była prawdziwa. – Przez dłuższy czas nie byłam w stanie walczyć. Oni... ja... myślałam, że już nigdy nie będę mogła. Toteż odeszłam. – Kuakgan uleczył to, czego nie zdołali uzdrowić wyznawcy Girda? – Przytaknęła. – Hmmm. Wiele rzeczy pozostawiłaś niedopowiedzianych, Paksenarrion. Czy teraz możesz walczyć? Nie potrzeba nam niesprawnych łowców, mamy dosyć własnych. – Tak sądzę, panie. – Przybyliśmy z Mostu Piwowarów tak szybko, jakbym szedł sam – dodał Haleron. – To możliwe, ale... – Pokręcił głową i uśmiechnął się ze smutkiem. – Potrzebujemy pomocy, ale nie mogę przyjąć kogoś, kto nie jest w stanie służyć naszej sprawie. Ludzie zmieniają się tak samo, jak miecze słabną i pękają. Oceniam, iż sama sobie do końca nie ufasz, jakże więc mam zaufać tobie ja? – Kuakgan... – wymamrotał cicho Haleron. – Kuakgan! Sam ich nie kochasz, czy mam pozwolić starcowi z dalekiego gaju wybierać mi towarzyszy broni? Czyja krew spłynie po tych korzeniach, jeśli się pomylił? Nie jego,

ośmielę się stwierdzić! Przez chwilę wszyscy zamarli, gdy gniew Girona przetaczał się po polanie, nawet słońce lekko przygasło. Paks rozpaczliwie marzyła o fali gniewu, który ogarnąłby ją jeszcze rok temu i tchnął w nią odwagę do konfrontacji i zażądania szansy. Gniew nie przychodził. Czuła na sobie ich spojrzenia, ledwo skrywane lekceważenie. Niemal widziała siebie ich oczyma: wymiętą, brudną, w przetartym ubraniu i znoszonych butach, bez broni. Na pierwszy rzut oka żadna z niej wojowniczka. Nagle uznała to za zabawne. Jak to możliwe, że nic jej nie zostało – żadnego oręża, zbroi ani wyuczonych umiejętności? Uśmiechnęła się do Girona. – Panie, każdy wojownik pragnie dobrać sobie broń, która najlepiej będzie mu leżała w ręku, głupotą jednak jest wybieranie po samym wyglądzie. Ostrze z wygrawerowanym “Jestem mistrzem” może okazać się bronią dekoracyjną, przeznaczoną na książęcy dwór. Sam Gird odkrył, że kawał drewna może powalić rycerza, o ile zetknie się z jego głową. Może stałam się taką prostą pałką, jeśli jednak potrafisz wykorzystać umiejętności, które mi pozostały, to lepsze to niż nic. Niemniej jeśli nie, to mogę wrócić do Mostu Piwowarów, choćby i bez przewodnictwa Halerona. Łowcy uśmiechnęli się, Tamar, jedyna kobieta w tym towarzystwie, otwarcie i radośnie szczerzyła zęby. Giron znowu pokręcił głową, lecz nieco ochłonął. – Widzę, że przynajmniej jesteś inteligentna. I odważna, skoro chcesz sama wracać. Co byś jadła? Paks uśmiechnęła się. – Cóż, panie, jeśli bym nic nie złowiła, wędrowałabym głodna – żadna to dla mnie nowina. – Hmmm. Umiesz strzelać z łuku? – Kiedyś ćwiczyłam, choć nie uważam się za eksperta. – Słyszałem, że jesteś szermierzem. – Tak. – Kiedy walczyłaś po raz ostatni? – Ponad pół roku temu. – Tamar, pożycz jej miecz, ten najlżejszy, jaki mamy. – Kobieta podeszła do niej i wyciągnęła miecz. Podała go na

modłę elfów, położony rękojeścią na nadgarstku. Paks czuła, jak wali jej serce. Potrafi? Ujęła miecz w dłoń i zawołała w duchu do Girda: opiekunie wojowników, pomóż mi, teraz albo nigdy. Po tak długiej przerwie miecz dziwnie leżał jej w ręce. Zmieniła nieznacznie chwyt i rękojeść dopasowała się do dłoni. O tak. Przynajmniej nie upuści go. Usłyszała cichy brzęk stali, towarzyszący dobywaniu broni przez Girona. Gdy podniosła wzrok, przyglądał się jej. – Przed podjęciem decyzji chciałbym poznać twe umiejętności – oznajmił. – Nie dbam o plotki, lecz muszę wiedzieć, co jesteś warta. – Dał krok naprzód. Przez chwilę Paks była pewna, że ucieknie. Wzrok się jej zaćmił, a oddech utknął w gardle. Zacisnęła palce na mieczu, starając się myśleć o Girdzie. Zamiast tego usłyszała głos Kuakgana: odwagą jest niepoddawanie się. Pokiwała gwałtownie głową i ruszyła Gironowi na spotkanie. Brzęk stali jakby przeczyścił jej umysł. Ramię poruszało się własnym rytmem, parując pierwsze, lekkie ciosy. Widziała, że zadaje je wolno, tylko ją badając. Potem nieco przyspieszył. Obserwowała ruchy jego nadgarstka, przypominając sobie zwolna, co oznaczają. Skoro tak, to potem tak. Łokieć wygięty w ten sposób umożliwia to – pewnie blokowała każde pchnięcie. Zupełnie, jakby uczyła się od nowa: musiała zastanawiać się nad każdym ruchem. Przypominała sobie coraz więcej, spróbowała pchnięcia. Sparował je, lecz wyglądał na zaskoczonego. Ona także. Poruszała się bardziej płynnie, miecz coraz pewniej leżał jej w dłoni. Okrążył ją, obracała się, nie tracąc go z oczu. Jej stopy przesuwały się bez udziału świadomości. Znów ją obszedł, przyspieszając. Przestraszyła się, lecz zaraz opanowała panikę, blokując kolejne ciosy i postękując z wysiłku. Myśl tylko o ciosach – powtarzała sobie. Tylko o tym. Natrafiła lewą stopą na kamień i na chwilę wypadła z rytmu. Ostrze zadrasnęło jej ramię, pozostawiając cienką, krwawą linię. Przechwyciła następne pchnięcie. Dał krok wstecz. – Wystarczy. – Patrzył na nią z nowym szacunkiem. – Potrzebujesz praktyki, lecz wykazujesz wielkie umiejętności. Rzadko korzystamy z mieczy, łuki są bardziej przydatne w lesie.

Witamy cię jednak w naszych szeregach. Usłyszała go, lecz nie odpowiedziała od razu. Ulga oszołomiła ją: nie upuściła miecza, nie uciekła, nie zemdlała. Skaleczone ramię piekło, ale nie dokuczało, nie był to ból, którego się bała. – Dobrze się czujesz? – zapytał. Podniosła głowę. – Och, tak. Całkiem dobrze. Minęło sporo czasu, to wszystko. – Spojrzała na Tamar i wyciągnęła miecz. – Dziękuję za użyczenie go, faktycznie – świetna broń. – Rodzinna – odparła z uśmiechem. – Wcześniej należał do mojej ciotki, a przedtem do jej matki. – Paks pomyślała o mieczu starego Kanasa wiszącym nad kominkiem na płaszczu ojca. – Proszę – łowczyni podała jej słoiczek i szmatkę. – Oczyść ranę i posmaruj. – Paks podziękowała jej i podwinęła rękaw, by otrzeć krew. – Masz już dosyć blizn – zauważył Giron. Przytaknęła bez słowa, rozprowadzając maść wzdłuż rany. – Będziesz potrzebować więcej ubrań – dodał. – Rozbijemy obóz przed zapadnięciem zmroku, w okolicy jest mnóstwo składów. Nie zapytałaś o zapłatę. Podniosła na niego wzrok i oddała słoiczek Tamar. – Faktycznie nie. Przyjmę każdą. Roześmiał się, po raz pierwszy zabrzmiało to naturalnie. – Świetnie. Nie będzie tak wysoka, jak mogłaby być, gdyż musimy wyposażyć cię w ubranie i broń. Niemniej korona Lyonyi ma swój honor. Po tygodniu czuła się wśród nich jak w domu, niemal tak dobrze jak w Kompanii Księcia. Nosiła zieleń i brąz we wzorki liści i korony i nabawiła się takich samych odcisków od wielkiego łuku z czarnodrzewu. Jak dotąd nie zakosztowała walki, włóczyła się po lasach z tą samą grupką, niepewna, co robią ani gdzie są. – Nadal nie rozumiem – oznajmiła pewnego dnia, wygrzewając się na słońcu. – Strzeżemy granic, polujemy na rabusiów czy robimy jeszcze coś innego? – Lyonya nie przypomina innych królestw – odrzekł Giron. Słyszała to już tyle razy, że była tym znużona, nie takiego

wyjaśnienia oczekiwała. – Wierno tym, ale... – Niecierpliwość! – Roześmiała się łagodnie Tamar. – Typowy z ciebie człowiek, co? – Za wyjątkiem imienia. Mów dalej. – W Lyonyi nie zajmujemy się tylko czuwaniem nad granicami, lecz także nad taig samego lasu. Byłaś w elfane taig w dolinie, lecz to był tylko jeden taig. Każde miejsce ma własny, mniejszy i większy. Tutejszy las jest na tyle nienaruszony, by mieć własny taig, a raczej: by zamienić się w taig. – Ma nazwę? – Nawet jeśli, to ja go nie znam. Taig lasu nie przemawia do mnie, nie bezpośrednio. Jest zbyt potężny. Nawet Kuakgani nie rozmawiają z tak wielkimi taig. – Wciąż nie wiem, czym jest taig. Roześmiali się, lecz był to przyjacielski śmiech. – Nie. A ja nie wiem, jak to wytłumaczyć. Jeśli pożyjesz wystarczająco długo, być może zrozumienie przyjdzie samo. Jednak, jak wiesz, możesz poczuć taig, nawet jeśli do ciebie nie mówi – poczułaś przyciąganie Ereisbrit. – Jak jej powiedzieli, tak nazywał się niewielki wodospad, zraszający porośnięty mchem grzbiet szaroniebieskiej skały. Gdy zobaczyła go pierwszy raz, zamarła z podziwu. – Tak. Pamiętam. – Mamy wczuwać się w taig lasu i meldować królowi, gdyby coś się w nim zmieniło. Podróżujemy daleko, nasłuchując i wyczuwając wszystko. Jeśli zaś chodzi o rabusiów, to w Lyonyi jest ich niewielu, a lordowie mają własnych strażników. Mogą poprosić nas o pomoc, a my udzielamy jej, jeśli mamy czas. A granice... tak, strzeżemy ich. Z pewnością jednak zdajesz sobie sprawę, że mamy tu nie tylko fizyczne granice. – Spojrzał przenikliwie na Paks. Rozejrzała się po nasłonecznionej polanie, na której leżeli. – Nie jestem pewna... Lyonya należy do ludzi i elfów. Elfy są nieśmiertelne. Czy to nic ci nie mówi? Zastanawiała się intensywnie. Haleron wspominał coś

o magii elfów i innych poziomach. – Granice magiczne? – odgadła w końcu. Chrząknął. – Magiczne... tak. Elfy – prawdziwe elfy, a nie półelfy, jak my – nie należą w całości do świata znanego ludziom. Królestw elfów strzegą granice, których ludzie nie są w stanie sami sforsować, nawet nie wiedzą, że one istnieją. Tutaj, we wspólnym królestwie, mamy oba typy granic. My, łowcy, nie przejmujemy się zbytnio tymi oczywistymi. Mając lojalnych lordów, zbliżonych do Tsaia – i samą Tsaia jako sojusznika – nie musimy martwić się armiami. Zbójcy – jeśli natykamy się na nich, pozbywamy się ich, lecz lordowie rzadko potrzebują pomocy. Jednak na południu, w wysokich górach, pozostało stare zagrożenie: czasami schodzi z gór i próbuje inwazji. Przekracza obie granice. Nie tylko thribandowie – orkowie, jak ich nazywacie, lub urchii – lecz czasami coś gorszego. – Jak to, co opanowało starego lorda? Przytaknął. – To i inne. Niektóre są naprawdę subtelne. Nie każde zło chce natychmiastowego panowania. Upadła tkaczka sieci – nie wymówię jej imienia... – zerknął na Paks. Wzdrygnęła się i pokiwała energicznie głową. Nie chciała go usłyszeć. – Jej słudzy ciągle przenikają przez nasze granice. Ukrywają się – być może udają kupców albo chłopów. Przez lata nic nie robią, tkając jedynie wokół siebie delikatne pajęczyny zła i spiskując na różne sposoby. Mała ploteczka tu, sekret, który mogą sprzedać tam. Zwykła straż ich nie wykryje. Lecz my mamy wczuć się w taig lasu i dostrzec pola nawet najlżejszych zakłóceń. Paproć wie, kiedy zdepcze ją zła stopa, przebiegły levet... – Levet? – Nigdy nie słyszała tego słowa. – Szybko biega, długi i niski. Poluje na myszy i inne gryzonie. Ma ciemne oczy, ostre pazury i mnóstwo zębów. Gospodarze uznają je za złe, gdyż podbierają im jajka, a większe są nawet w stanie wedrzeć się do kurnika. Lecz podobnie do innych małych stworzeń nie są ani złe, ani dobre, to tylko levety. Są jednak czczone przez wyznawców Pajęczyny, a ich ciała wykorzystuje się w rytuałach zła. Można je także zaczarować i wykorzystać jako posłańców. Jesteśmy w stanie

wyczuć to po ich zachowaniu. – Rozumiem. Skoro jednak posiadacie tę umiejętność dzięki elfiej krwi, to jak mogę wam pomóc? Chyba tylko w walce. – Czujesz taig – wtrąciła prędko Tamar. – Natychmiast to zauważyliśmy. A wcześniej miałaś do czynienia z elfane taig. – Poza tym – dodał Giron – przysłał cię Kuakgan z Mostu Piwowarów. Nie poleciłby nam nikogo ślepego na taig. – Nie zgodziłeś się... – Nie zawierzyłem jego ocenie twych umiejętności bojowych, Paksenarrion. Ku memu wstydowi dałem posłuch plotkom. Wiedziałem jednak, że będziesz w stanie wyczuć zło w taig. *** Kilka dni później, gdy biegła truchtem pomiędzy Tamar a Phaerem, poczuła dziwny ucisk w głowie. Zatoczyła się oszołomiona. Phaer złapał ją za ramię, ratując przed upadkiem. Tamar obróciła się, zaalarmowana. – Co się stało? – Phaer przyjrzał się jej dokładnie. Paks czuła spływający jej po szyi zimny pot. – Ja... nie wiem. Coś wewnątrz... mojej głowy. Wszystko zawirowało... – Wiedziała, że to nie miało sensu. Przewracało się jej w żołądku. Potworny nacisk miażdżył pierś, z trudem chwytała oddech. Z otchłani pamięci wypłynęło wspomnienie zasadzki Siniavy w lesie, podczas burzy. – Niebezpieczeństwo – zdołała wyszeptać. – Gdzie? – Stanął nad nią Giron. Bardziej czuła, niż widziała, jego troskę. Oparła się o Phaera, niezdolna wykrztusić słowa, chora i trzęsąca się ze strachu pod niemożliwym do zniesienia dotykiem zła. Usłyszała, jak Giron dodaje: – Zostań z nią, Phaer. Reszta... Skuliła się na kwaśno pachnącej ziemi. W końcu zdołała zaczerpnąć tchu. Cokolwiek to było, nie zniknęło – nadal czuła ten pożądliwy napór – zdawało się jednak koncentrować gdzie indziej. Stanęła na czworakach. Z góry usłyszała głos Phaera: – Lepiej ci?

Skinęła głową. Nie ufała własnemu głosowi. Usiadła powoli, cały czas mając wrażenie, że za chwilę rozpadnie się na kawałki, po czym zdołała wstać. Zdjęła ostrożnie łuk z ramienia i nałożyła cięciwę. Wyciągnęła strzałę z kołczanu, sprawdziła upierzenie, a potem wyjęła drugą, trzymając ją tak, jak ją nauczyli. Rozejrzała się. Reszta znikła między drzewami, tylko Phaer pozostał widoczny, stojąc u jej boku z gotowym do strzału łukiem. – Możesz mówić? Zaczarowano cię? – Natychmiast zrozumiała, że jedna z jego strzał była dla niej, gdyby okazało się, że tak jest. – Nie. – Zaskoczył ją jej głos, czysty i niski, nie zdradzający niepewności, jaką czuła. – Nie, to spogląda gdzie indziej. Jest bardzo blisko, lecz nie potrafię określić gdzie... zbyt blisko. Przytaknął jej. – Po twoim upadku wszyscy poczuliśmy coś złego. Zaatakowało cię czy... Potrząsnęła głową. – Nie sądzę. Muszę być jakoś wyczulona – czymkolwiek to jest – jak nocne istoty są wrażliwe na światło. – Rzadko który człowiek jest bardziej czuły od elfa czy półelfa. – Poczuła się lekko urażona. – Może któryś z bogów oświecił twój umysł? Nie chciała o tym rozmawiać. Wrażenie zła i zagrożenia było bardzo silne, choć nie skupiało się na niej. Teraz, kiedy zwalczyła już słabość, spróbowała skierować się w stronę źródła niebezpieczeństwa. Obracała głowę, zaciskając powieki. Lekkie mrowienie, tam. Nic nie widziała. Zaalarmowany Phaer nie spuszczał z niej wzroku. – Chyba... w tę stronę – Kiwnęła głową ku wzniesieniu wzdłuż szlaku. – Nie wyczuwam żadnego kierunku. – Wyglądał na zmartwionego. – Może powinniśmy zaczekać na Girona. – Nie. Jeśli się ruszymy, mamy szansę zaskoczyć to, czymkolwiek jest. Jeśli będziemy czekać... – Zeszła ostrożnie ze ścieżki. Mrowienie nasiliło się, przechodząc w mentalne swędzenie. Wzdrygnęła się i ruszyła przed siebie. Oglądała

każde drzewo i kamień tak, jak nauczyli ją łowcy: znała już nazwy niemal wszystkich roślin. Obejrzała się – Phaer podążał za nią z napiętym łukiem. Jodła, jeszcze jedna, świerk. Wzniesienie wieńczył masywny, kamienny grzbiet, wysoki na tyle, by przebić się przez sklepienie lasu i wpuścić dodatkowe światło. Ruszyła dalej, krok za krokiem. Poczuła, jak z góry spływa fala zła. – Teraz już wiem – wymamrotał stojący za nią Phaer. – Nie ruszaj się, Paks, zawołam... Lecz sama skalna ostroga zadygotała, rozprostowując cuchnące zwoje. Instynktownie nałożyła strzałę, naciągnęła cięciwę i wypuściła pocisk, który pękł na twardych jak skała łuskach. Druga strzała już spoczywała w gotowości. – Daskdraudig! – wrzasnął Phaer. Nic jej to nie powiedziało. Górowała nad nimi groźba tak wielka, że aż nie do objęcia, większa od drzewa, jakby sama skała zamieniała się w węża. Wyszeptała szybką modlitwę do Girda i wypuściła drugą strzałę, mierząc w spód stwora. Utknęła między łuskami, nie zagłębiając się. Nie zwróciła na to uwagi. Przez jej umysł przetoczyła się fala nienawiści i obrzydzenia. Próbowała skupić wzrok na potworze i wyciągnąć z kołczanu kolejną strzałę. Wtem coś walnęło ją w plecy, rozciągając na ziemi. – Daskdraudig, mówię! – warknął jej do ucha Phaer. – Leż, człowieku, to robota elfów. – Przez szum w głowie usłyszała innych łowców: wykrzykującego coś w mowie elfów Girona i wysoki głos Tamar przypominający wycie sztormowej bryzy. Obróciła głowę i ujrzała, jak Phaer nakłada strzałę na cięciwę. – Czemu nie mogę... – Specjalne strzały. Nie masz ich. – Zauważyła, że opierzenie przypomina kamień, a grot wykonany był z pojedynczego kryształu. Wstała i podniosła łuk. Nad nimi piętrzyły się kolejne sploty, a przód stwora parł w dół zbocza na lewo od nich. Phaer dał krok naprzód, patrząc wzdłuż cielska potwora, nie wiedziała, po co, po czym wystrzelił szybko i rzucił się na dół. Pocisk pomknął prosto, wbijając się w łuski stwora niby w ser. Na jej oczach splot stężał i na powrót zamienił się

w kamień. Phaer zdążył wyciągnąć drugą specjalną strzałę. Tym razem wycelował w splot powyżej uprzednio trafionego. Znowu trafił. Lecz tylna część potwora rozprężyła się, spadając wprost na nich. Nim Paks zdążyła zerwać się do ucieczki, drzewa wokół nich pękły jak zapałki. Przetoczyły się po nich sploty ciężkie i twarde jak skała.

Rozdział piąty Zdała sobie sprawę z dotyku czegoś chłodnego i twardego na skórze, nim jeszcze uświadomiła sobie, co się stało. Było ciemno. Zaczęła dygotać z zimna. W nos kłuł ją gryzący, żywiczny zapach. Gdy próbowała podrapać się po nim, przekonała się, że nie może ruszać ramionami. Wpadła w panikę: mrok, zimno, uwięzienie. Chciała się uwolnić. Czuła nacisk na niemal całe ciało. Wszystko trwało w bezruchu. Szarpnęła się gwałtownie, nie zważając na ocierającą skórę szorstkość. Wzbiła tylko tumany kurzu, zatykające jej nos i wywołujące kichanie, które z kolei podniosło kolejną kurzawę. Powrócił cień rozsądku: kichanie oznaczało, że nie została całkowicie zmiażdżona. Starała się myśleć. Bolała ją głowa. Ramiona – próbowała je wyczuć, poruszyć palcami. Coś poskrobało ją w plecy, kiwała palcami w przód i w tył. Druga dłoń lekko drgnęła. Więziło ją coś podobnego do worka zjadłem: ciężkiego, lecz miękkiego. Gdy spróbowała unieść głowę z pyłu, uderzyła się o coś twardego i to dokładnie w bolące miejsce. Wymamrotała kompanijne przekleństwo i pozwoliła opaść głowie. Odnotowała także kolejną nieudaną próbę poruszenia nogami. Były uwięzione pod tym samym ciężarem co reszta ciała. Wtuliła policzek w pył i zasnęła. Kiedy usłyszała głosy, zrazu myślała, że śni. Srebrzyste elfie głosy, podobne do Ardhiela, tkały złożoną materię dźwięku. Leżała, mrugając w ciemnościach oczami i nasłuchując. Po chwili uświadomiła sobie, że ciemności nie są już całkowite. Kilka cali od nosa ujrzała powęźlony korzeń drzewa. Przypomniała sobie twardą przeszkodę nad głową i obróciła się ostrożnie, starając podnieść wzrok. Przez to, co ją więziło, przesączały się nieśmiałe promyki światła. Głosy wciąż rozmawiały ze sobą bądź śpiewały. Możliwe, że to nie sen. Nasłuchiwała. – ... gdzieś tutaj, o ile prawidłowo usłyszałem wezwanie. Matko Drzew! Daskdraudig musiał spaść prosto na nich. – Dokładnie tak. Patrz, jak połamane są drzewa. – Lecz jodły starały się wytrzymać...

– Żadne drzewo by tego nie wytrzymało. – Nagle zdała sobie sprawę, że zna te głosy. Giron. Łowcy. Wracały wspomnienia. – Muszą być martwi. – Kobiecy głos. Tamar? Tak, tak właśnie brzmiało jej imię. – Tego się obawiam. – Znowu Giron. – Zaprawdę, tego właśnie się obawiam. Lecz musimy szukać dalej. Nie zostawię ich kości pod tymi nieczystymi głazami. – O ile zdołamy je poruszyć. – Inny mężczyzna, Clevis albo Ansuli – nie potrafiła stwierdzić. Sprawiał wrażenie znużonego albo rannego – jego głosowi brakowało głębi. – Nie ty, Ansuli. Staniesz na warcie, a ja i Tamar będziemy szukać. Dotarło do niej, powoli jak we śnie, że powinna się odezwać. Spróbowała, lecz – znowu jak we śnie – nie mogła wydać dźwięku: usta miała wyschnięte i pełne kurzu. Podjęła drugą próbę i tym razem wydała z siebie cichy skrzek. Usłyszała kroki na pobliskim kamieniu, zabrzmiały głośniej od jej wołania. Jeszcze raz: nieco głośniejsze krakanie, nie przypominające dźwięków wydawanych przez człowieka. Kurz zakręcił jej w nosie i kichnęła. Buty zaszurały na skale. – Phaer! Żyjesz? Paksenarrion? – Dźwięki zbliżały się. Spróbowała ponownie. – Ehm! Tutaj. Tutaj. – Nie było to zbyt głośne, lecz łowcy mieli wyostrzony słuch. Usłyszała szuranie i rumor, z góry spłynęło więcej światła. – Pod tym drzewem? – zapytał skądś z wysoka Giron. – Kto tam jest? – Paks – wykrztusiła. – Tutaj, na dole. – Gdzie jest Phaer? Żyje? – Nie wiem. – Mówiąc to, uświadomiła sobie, czym musiał być ów “worek z jadłem”, przygniatający jej ramię. Próbowała wyczuć, czy oddycha, lecz nie mogła – ramię zupełnie jej zdrętwiało. – Chyba... chyba też jest tutaj. – Możesz się poruszyć, Paksenarrion? – To była Tamar, też na górze. – Nie... nie bardzo. Mogę obracać głowę. – Bezskutecznie

starała się rozprostować skurczone ramię. – No to zaczekaj i nie bój się. Uwolnimy cię. – Co mnie tu trzyma? – Po chwili ciszy usłyszała: – Nie martw się tym. Uwolnimy cię. Zabierze to trochę czasu. Odniosła wrażenie, że trwało to całą wieczność. Niebo pociemniało, zanim Tamar zsunęła się ostrożnie na dół i przytknęła Paks flaszkę wody do ust. Następnie postawiła stopę tuż przed jej nosem i zabrała się do pracy. Po dźwięku piłowania i noża Paks domyśliła się, że większość ciężaru pochodziła od drzewa – lub wielu drzew. Stopniowo otwierała się wokół niej coraz większa przestrzeń. Mogła już spojrzeć wzdłuż ciała, Tamar odcinała gałęzie, więżące jej biodra. Dokładnie nad nią zwieszał się pień dużej sosny – nadal nie mogła unieść głowy z pyłu wyżej niż na cal. Wyciągnęła spod siebie lewe ramię. Było ciężkie i pozbawione życia, nie mogła rozewrzeć pięści. Ostrożnie przekrzywiła głowę i spojrzała w inną stronę. Twarz Phaera była tak blisko niej jak kochanka. Zimna i blada, poważna i najwyraźniej martwa. Zamarła, przerażona. Nie wiedziała, że był tak blisko niej – poza tym, skoro znajdował się tak blisko, to czemu on nie żył, a ona była bezpieczna? Wyciągnęła szyję i spojrzała ponad prawym ramieniem. Leżał na nim Phaer, przykrywały go gałęzie, które przywalały głazy, ciągnące się w górę zbocza, aż do grzbietu, który wcześniej widziała. Znowu spróbowała uwolnić ramię, lecz nie mogła go poruszyć. – Tamar! – Pracujemy, Paks. Nie wolno nam pozwolić sobie na pośpiech – drzewo może obsunąć się i zgnieść cię. – Wiem. Mogę jednak lekko się obrócić i zobaczyłam Phaera... – Wiemy – dobiegł ją głos Girona z drugiej strony sterty głazów. – Tamar zdołała spojrzeć ponad tobą. – Ale on... – Nagle oczy wypełniły się jej łzami. – Zginął godnie. Strzelał grotami daskin, prawda? – Daskin? Kryształowymi? – Tak.

– Tak, strzelał nimi. Oba trafiły. Lecz potem chłosnął nas ogonem... – Wiem. – Giron westchnął, był wystarczająco blisko, by ją słyszeć. – Mimo wszystko musimy uważać się za szczęściarzy, tracąc jedynie dwóch towarzyszy w starciu z daskdraudigiem. Mógł zabić nas wszystkich, a potem ta wstrętna istota zbezcześciłaby skałę. Doceniam twoją percepcję, nikt z nas nie wyczuł go przed tobą ani nie potrafił odszukać. To jego umiejętność: rozpostarcie swojej esencji na skałę tak, by nie można było go znaleźć. – Paksenarrion – odezwała się Tamar, z powrotem przy jej głowie. – Możesz określić, jaka część twojego ciała jest uwięziona pod Phaerem? – Nie... co najmniej prawe ramię... może noga... – Nie możemy przyspieszyć, ale słabniesz. Proszę: wypij to i daj się nakarmić. Usiadła w opróżnionej przestrzeni i podsunęła jej butelkę. Paks napiła się powoli, mogła pociągać małe łyczki. Tamar rozmasowała jej lewe ramię, do którego powoli wracało czucie, najpierw jako mrowienie, potem fala ognia. Rozprostowała palce, krzywiąc się z bólu, zdołała jednak wziąć od opiekunki kawałek chleba podróżnego i podnieść do ust. Tamar zdjęła płaszcz i okryła nim Paks. – Nie upadaj na duchu – powiedziała. – Na pewno uwolnimy ciebie i ciało Phaera. – Czym jest daskdraudig? – zapytała Paks. – Phaer wykrzykiwał to, a ja nie wiedziałam. – Hmmm... – Było to niemal tak długie jak mruczenie Kuakgana. W końcu Tamar dodała: – Jeśli naprawdę nie wiesz, wolałabym nie rozmawiać o tym tutaj. Będzie na to wystarczająco wiele czasu, gdy znajdziemy się daleko stąd, w ciszy i spokoju. – Ale jest martwy... prawda? – Wyczuwasz w nim życie? Wzdrygnęła się, wolała nie wczuwać się w to obrzydlistwo. W jej umyśle jednak nic nie drgnęło: żadnego ostrzeżenia, żadnego wstrętu.

– Nie – odparła wreszcie. – Dobrze. W takim razie nie musimy się na razie martwić. – Tamar wstała i pogłaskała Paks lekko po głowie. – Zaufaj nam i leż spokojnie. Powiedz nam natychmiast, jak poczujesz przesuwanie się ciężaru. Nie chcemy wyrządzić ci jeszcze większej krzywdy. Pracowali, a ciemność gęstniała między drzewami. Spiętrzone głazy były wielkie, ciężkie i nieporęczne. Dwukrotnie przesunęły się nagle pod stopami Girona. Oboje z Tamar omal nie zostali zgniecieni przez kamienie, które próbowali poruszyć. Podszedł do nich Ansuli. Próbował pomagać, lecz Paks słyszała w jego postękiwaniu cierpienie. W końcu Giron kazał im przestać. – Nie możemy pracować po ciemku, jeden fałszywy krok grozi nam okaleczeniem. Musimy zapewnić sobie światło – Tamar, myślisz, że Paksenarrion wytrzyma tę noc? Słysząc to pytanie, Paks chciało się krzyczeć. Nie mogła – nie mogła – zostać unieruchomiona pod tym drzewem przez całą noc. Zacisnęła szczęki. Nie mogła ich do niczego zmusić: jeśli postanowią zostawić ją tam, będzie musiała zostać. – Gironie, zniosła więcej, niż oczekiwałabym po człowieku. Lecz jeszcze jedna noc w tym chłodzie – bez możliwości uwolnienia kończyn – nie. Musimy dalej pracować. – Uzgodniliśmy, że nie będziemy korzystać przy niej z elfane hier... – Jest teraz jedną z nas. Jesteśmy jej to winni. – Też tak uważam – wtrącił Ansuli. – Widziała elfane taig, wpadła w ręce mrocznych kuzynów, a czyż nie powiedziano nam, że lord Ardhiel zadął w elfi róg, o którym mówi się, że sam Wielki Książę Wewnętrznego Dworu Pana słyszy jego zew i spieszy z pomocą. Zdążyła już zobaczyć tyle elfane hier, ile każdy elf. Paks próbowała coś zrozumieć. Znała elfane taig, ale czym było elfane hier? Gra na rogu – nie potrafiła tego zapomnieć. Rozmyślania przerwało jej pojawienie się miękkiego, białego światła, jakby zmieszano ze sobą blask wszystkich gwiazd. Nie widziała, skąd się brało, zdawało się rozprzestrzeniać niczym

słońce we mgle, nie rzucając cieni. – Macie siłę, żeby to unieść? – zapytał Ansuli. – Więcej od ciebie – odparł Giron. – Podtrzymuj światło, jeśli możesz. Tamar? – Jestem gotowa. Paks znów usłyszała zgrzyt kamienia o kamień i odległe łupnięcia, towarzyszące upadkowi odrzucanych głazów. Przez Phaera nie widziała wielkości pozostałej sterty. Kostniała z zimna, ciągnącego od ziemi i otaczających ją kamieni. Próbowała leżeć spokojnie i oszczędzać siły, w końcu zasnęła wyczerpana. Obudził ją ostry ból. Prawe ramię, plecy, nogi – wszystko płonęło. Ktoś ją ciągnął i szarpał, obdzierając ze skóry. Otworzyła usta do krzyku i ujrzała nad sobą twarz Tamar. – Paksenarrion. Spokojnie. Jesteś wolna. Czujesz, jak wraca ci krążenie, to wszystko. Jakimś cudem nie masz złamanej ani jednej kości. Sądząc po cierpieniu, nie była tego taka pewna. Ból był wszędzie, kłujący, pulsujący. Próbowała wziąć głęboki wdech i rozkaszlała się gwałtownie. Tamar podtrzymała ją i podała wodę. Paks zdołała przełknąć kilka łyków. Cierpienie ograniczyło się stopniowo do znanych otarć i ran. Napięte mięśnie rozluźniły się, włókienko po włókienku. Rozejrzała się. Giron rozpalił małe ognisko, grzało jej bok. Nie wiedziała, gdzie są. Koło ogniska dojrzała kłębek koców: Ansuli nareszcie wypoczywał. – Ciało Phaera leży w lesie – powiedziała Tamar, jakby odpowiadając na pytanie. – Jutro ułożymy nad nim stos gałęzi, na razie Giron otoczył go zaklęciem strzegącym. Clevisa zabiła przednia część atakującego nas potwora, jego także zostawiliśmy. Ty i Ansuli wyzdrowiejecie, choć spodziewam się, że przez kilka dni będziesz słaba. – Wyjęła ręce spod głowy Paks. – Przyniosę ci coś gorącego, wciąż jesteś zmarznięta. Parzący napój uśmierzył ból dziewczyny. Spróbowała poruszyć stopami i poczuła, jak suną powoli po ziemi. Prawe ramię nadal pozbawione było czucia i nie odpowiadało na jej sygnały. Tamar zaczęła nim poruszać, zginając i prostując łokieć i nadgarstek. W końcu odzyskała w nim władzę. Była już

w stanie samodzielnie poruszać wszystkimi kończynami i właśnie miała pójść spać, gdy dojrzała na niebie pierwsze przebłyski świtu. Trzymający straż Giron wrócił do ogniska, by ugotować strawę. Tamar poszła po wodę. Ansuli przetoczył się, jęknął i podźwignął na łokciu. – Co z nią? – Nic mi nie jest – odrzekła Paks. Nadal czuła się ociężała i zesztywniała, wiedziała jednak, że to minie. – Cóż – ozwał się Giron, wodząc spojrzeniem od Ansuli do Paks i z powrotem – nawet gdyby coś jej było, to i tak sprawiła się lepiej, niżbym oczekiwał. – Zamieszał posiłek w garnku. – Tamar mówi, że nie wiesz, co to było. To prawda, Paksenarrion? – Tak, nigdy nie słyszałam tej nazwy. – Daskdraudig. Skalna groza. Niektórzy nazywają go skalnym wężem, choć nie jest gadem. Przypomina go jedynie kształtem – ma długie, wijące się i zwijające w sploty ciało. Inni twierdzą, iż dasksinyi, krasnoludy, hodują takie stwory, by strzegły ich skarbców. Uważam to za kłamstwo: skalny lud i elfy rzadko żyją ze sobą w zgodzie, lecz krasnoludy nie są złe. Przynajmniej większość z nich. Jak widziałaś, dopóki nikt go nie zbudzi, przypomina skałę – zwykle pojedynczy występ, choć także zrujnowany mur lub budynek. – Paks pomyślała o wszystkich ruinach, koło których przechodziła z Macenionem: a co, jeśli któraś była takim stworzeniem? – Zbudzony – ciągnął Giron – ma siłę i wagę skały. Zwyczajna broń tępi się lub łamie w zetknięciu z jego łuskami. Wyrabiane przez krasnoludy strzały daskin przebijają je i zamieniają go w kamień. Niestety, wiele czasu mija, zanim ich moc przeniknie cały tułów daskdraudiga, dzięki czemu ma on czas na zemstę. Co gorsza, po pewnym czasie może się odrodzić, odzyskując dawną mobilność. – Czemu jednak zaatakował mój umysł? – Nie wiem, Paksenarrion, dlaczego okazałaś się taka wrażliwa na jego obecność. Wstręt, jaki poczułaś, jest udziałem wszystkich, którzy wyczuwają taig, gdy znajdą się w odpowiedniej odległości. Ma to przestraszyć i zmylić. Nieczuli na taig mogą podejść wystarczająco blisko, by zostać pożarci. Nie rozumiemy, czemu stworzenie z kamienia pożąda krwi kyth,

ale tak właśnie jest. Bez wątpienia jest złe, a bogowie światła przeznaczyli rasy kyth dobru. Może to wystarcza. Gorący posiłek przywrócił Paks poczucie stabilizacji, lecz nadal była sztywna i słaba. Popatrzyła wzdłuż ramion: pokrywały je ciemne otarcia i była pewna, że reszta jej ciała wygląda równie źle. Ansuli został trafiony przez latające kamienie, miał połamane żebra i paskudną ranę na nodze. Tamar wykpiła się jedynie otarciem na czole – od gałęzi drzewa, jak wyjaśniła – a Giron lekko utykał. Po śniadaniu odpoczywali wokół ogniska. Wreszcie łowca westchnął i wstał. – Musimy zająć się ciałami naszych przyjaciół – oznajmił. – Ansuli, dasz radę iść, gdybym ci pomógł? – W takim celu zawsze. – Łowca wyprostował się z wysiłkiem, a dowódca podtrzymał go. – Paksenarrion, wątpię, żebyś była w stanie wstać, lecz gdybyś spróbowała, Tamar mogłaby ci pomóc. – Paks czuła się tak niezdolna do ruchu jak kamień, ale przy pomocy łowczyni zdołała w końcu stanąć na nogi. Spróbowała dać krok naprzód i omal nie upadła. Giron potrząsnął głową. – Nie zajdziesz tak daleko. Połóż się z powrotem... – Nie. – Paks pokręciła głową, budząc czający się w czaszce ból. – Nie chcę zostać tutaj sama... Giron uniósł brwi. – Stawiłaś czoła daskdraudigowi, a obawiasz się tego spokojnego miejsca? Może znowu coś wyczuwasz? – Nie. To znaczy... Phaer był ze mną. On... my... upadliśmy razem i gdyby nie odepchnął mnie, ja także... – Ach. Pragniesz okazać mu szacunek, idąc z nami. – Tak. Z pomocą Tamar będę w stanie maszerować. – Dla potwierdzenia dała krok naprzód i utrzymała równowagę, choć z trudem. – Bardzo dobrze. Pójdziemy powoli. – Przekonała się, że spędzili noc na skraju zagajnika zgruchotanego przez daskdraudiga. Znowu zdumiało ją jej ocalenie przed przygnieceniem głazem lub drzewem. Giron poprowadził ich w dół zbocza szlakiem, którym tu przyszli. Na otoczonej srebrzystymi topolami łączce leżeli razem Phaer i Clevis. Obok

nich ułożono łuki. – Zostańcie tutaj i trzymajcie straż – nakazał im Giron – a ja i Tamar poszukamy świętych konarów. – Paks i Ansuli osunęli się na trawę po przeciwnych stronach polany, by obserwować i czekać. Przez pewien czas nie odzywali się. Na srebrnych topolach igrało słońce, Paks wyczuła pod nimi warstwę gnijących liści. Przyjrzała się im: rysowała się na nich subtelna siateczka żyłek, na każdym inna. Omijała wzrokiem leżące na słońcu nagie ciała. Pozostawianie nie zakrytych twarzy zdało się jej nieprzyzwoite – słyszała, że elfy kultywują odmienne niż ludzie obyczaje, lecz nigdy ich nie widziała. W promieniach słońca – wlewającego się na polanę niczym do studni – charakterystyczne dla elfów łuki brwiowe i szczęki sprawiały wrażenie bardziej obcych niż za życia. Zadrżała. Była pewna, że Ansuli zastanawia się, jak przeżyła tam, gdzie zginął jego stary druh, półelf. Była pewna, że ją obserwował. Podniosła głowę i napotkała jego wzrok. – Nie płynie w tobie krew elfów, nie rozumiesz naszego stylu życia? – Ja... my grzebiemy zmarłych... – I zastanawiacie się, czemu my zostawiamy naszych na pastwę wichrów i zwierząt? – Pokiwała głową. – Wy, ludzie, obawiacie się krzywdy, jaką wasi zmarli mogliby odnieść przez uszkodzenie nawet ich wysuszonych kości, prawda? Tak? Elfy i ci spośród półelfów, którzy przyjęli elfie obyczaje, pozbawieni są takich lęków. Ludzie pochodzą z ziemi i jak wszystkie stworzenia ziemi dzielą ze sobą taigin. – Paks patrzyła na niego, jeszcze nigdy nie słyszała, żeby ktoś wymieniał razem ludzi i taigin. Uśmiechnął się i pokiwał głową. – Tak, naprawdę. Część z was jest bardziej... bardziej obdarzona przez bogów, lecz dla wszystkich ludzi ciała są tym samym, czym jest konkretne miejsce dla taig. Jednak gdy giną elfy, ich więź z ciałami znika i żadna szkoda, jaka przytrafia się zwłokom, nie może ich dotknąć. Elf może ulec opętaniu, lecz tylko za życia. Śmierć uwalnia elfy z wszelkich uroków. Dlatego właśnie oddajemy ciała ziemi, żeby ją nakarmić i obchodzi to jedynie żałobników. Sami z siebie kładziemy ich prosto i przykrywamy świętymi

gałęziami. Pokiwała głową, nadal jednak kłopotał ją widok ciał. Ansuli kontynuował: – W służbie Halvericowi z pewnością traciłaś towarzyszy? – Tak. Ale... – Spojrzała na niego, próbując znaleźć odpowiednie słowa. – Ale jeśli Phaer... – Spokojnie, człowieku. Któryś z bogów obdarzył cię umiejętnością wykrywania i tropienia zła. Z twych słów wynika, że Phaer trafił daskdraudiga dwoma strzałami daskin i to wystarczy, by ułożyć o nim pieśń. Zrobił, co mógł, a jodła przewróciła się tak, jak zapragnęło jej drewniane serce, dzięki czemu twój dar nie został zmarnowany. Chcesz spierać się z boskimi podarunkami? – Nie. Ale... Zaśmiał się krótko, jakby zaraz rozbolały go żebra. – Ludzie spieraliby się ze wszystkim. Nie, nie gniewam się. Paksenarrion, czy uważasz, że żałujemy, iż przeżyłaś? Owszem, opłakujemy naszych druhów, lecz to nie ty zabiłaś Phaera czy Clevisa. – Milczała. Wciąż czuła się intruzem, kimś pozbawionym elfiej krwi. Poza tym nie walczyła z daskdraudigiem. Ansuli rozkaszlał się. – Zastanawiałem się nad tym twoim darem – dodał. – Od dawna go masz? – Proszę? – Dar wyczuwania zła. Od jak dawna go masz? Od urodzenia? – Nie wiem – odrzekła. – W Fin Panir twierdzili, że paladyni są w stanie wyczuwać dobro i zło, że to dar Girda dla wybranych i przeszkolonych. Władali też pewnymi mocami, żebyśmy my, kandydaci, mogli poczuć, jak to jest, ale... – Nie mam na myśli ogółu ludzi. Chodzi mi o ciebie. – Och. Nie... od niedawna. Od przedwczoraj... – Lecz mówiąc to, wróciła myślami do tajemniczych wydarzeń w Kompanii Księcia. Opowiedziała o nich Ansuliemu, kończąc: – Ale to musiało brać się z medalionu Canny, a nie z mego własnego daru, gdyż Marszałek-Generał powiedziała, że mają go tylko paladyni Girda... – Odmówiła mocy paladynom Camwyna i Falka? – W jego

głosie zabrzmiała kpina. – Nie, ale... – Jakkolwiek mądra i potężna jest twoja Marszałek-Generał Girda, Paksenarrion, ustępuje wiekiem, mądrością i mocą samym bogom. I elfom. Wiedziałaś, że w Lesie Pani żyją elfy, które znały Girda tak, jak ty poznałaś Ardhiela? – Nie... – Nie pomyślała wcześniej o tym aspekcie długowieczności elfów. Popatrzyła z ciekawością na Ansuliego. – A ty? – Ja? Nie. Nie jestem taki stary, będąc jedynie półkrwi elfem. Rozmawiałem jednak z kimś, kto go znał. Twoja Marszałek-Generał – z całym należnym jej szacunkiem – nie. Nie do niej należy przyznawanie lub odmawianie boskich darów. Myślę, iż sama by to powiedziała, gdybyś ją o to zapytała. Być może w jej czasach bogowie obdarzają wyczuwaniem zła jedynie wybranych spośród kandydatów na paladynów. Lecz dawniej i w innych miejscach czynili inaczej – jak w twoim przypadku. Medalion twej przyjaciółki mógł skupiać moc kogoś, kto o niej nie wiedział i nie umiał używać, jak ty, lecz dar należy do ciebie. Paks poczuła falę dziwnych emocji, których nie potrafiła zdefiniować – zupełnie, jakby płakała i śmiała się jednocześnie. A w głębi ducha pewność tego daru zapuszczała korzenie i rosła. Mimo to protestowała: – Ale... to, jaka teraz jestem... – Ach, o tym mówisz, co? Nie tylko Giron słyszał plotki. A jednak pokonałaś chorobę, nieprawdaż? W twoim kołczanie brakuje strzał, podejrzewam, że ty także strzelałaś do daskdraudiga... – Strzały łamały się – wyszeptała, wbijając wzrok w ziemię. – Jak wszystkie, prócz daskin. Następnym razem dostaniesz lepszy oręż, wojowniczko, to nie twoje umiejętności zawiodły. – Roześmiał się miękko. – Ciekawe, jakie jeszcze dary skrywasz. Jesteś światłodawczynią lub uzdrowicielką? Wywołujesz wodę ze skał lub kierujesz wiatr w żagle statków? – Ja... nie, nie jestem kimś takim... nie mogę być. Oznaczałoby to...

– Oznaczałoby to, że czeka cię jakieś wielkie dzieło, do którego przygotowują cię bogowie. Oznaczałoby to, że powinnaś nauczyć się posługiwać swymi darami, a nie marnować słów na zaprzeczanie... – Urwał, słysząc cichy śpiew powracających Girona i Tamar. Na polanę pierwszy wszedł Giron, nie przerywając śpiewu, gdy pomagał wstać Ansuliemu. Tamar podparła Paks i razem udali się na środek polany, by przykryć ciała gałęziami ostrokrzewu, cedru, jarzębiny i dębu. Paksenarrion naśladowała wzór, jaki ułożyła Tamar, nie wiedząc ani wtedy, ani później, dlaczego tak właśnie zostały położone. Kiedy skończyli, łowczyni pomogła Paks wrócić do obozu, gdzie dziewczyna przespała resztę dnia i noc. Następnego ranka udało się jej wstać samodzielnie, choć nadal była obolała i sztywna. Ansuli spał jak kamień, na wąską twarz wypełzł mu rumieniec gorączki. Kiedy zjadła śniadanie, przysiedli się do niej Giron i Tamar. – Potrafisz uzdrawiać? – zapytał łowca, bez cienia emocji, jakby chciał wiedzieć, czy jada baraninę. Odpowiedziała równie spokojnie. – Kiedyś spróbowałam, używając należącego do przyjaciółki medalionu Girda. Nie wiem, czy podziałało... Rana czy choroba? – Rana od strzały. – Zagoiła się? – Owszem, ale nie od razu. To mogło być... znaleźliśmy maść leczniczą, której użyliśmy. – Została blizna? – Moja... moja przyjaciółka zmarła kilka dni później. – Paks spuściła wzrok. – Nie wiem, czy to zadziałało, czy nie. – Hmmm. Rozumiem. A potem nie chciałaś sprawdzić, czy masz takie możliwości...? – Pokręciła głową. – Dlaczego? Wzruszyła ramionami. – To nigdy nie wydawało się słuszne... niezbędne. Mieliśmy lekarzy... czarodzieja... – Dar uzdrawiania wymaga poważnych nauk – mruknęła Tamar. – Tak przynajmniej mi mówiono. Bez instrukcji nigdy nie

wiesz... – W takim razie musimy się przekonać. Doświadczyłaś tego typu leczenia z rąk innych, prawda? – Tak. – Przypomniała sobie paladyna w Aarenis i Amberiona w Fin Panir. Oraz Kuakgana, tak innego, a jednocześnie tak podobnego. – Wobec tego zrób to teraz. – Gdy spojrzała na niego, zaskoczona pomimo jego wcześniejszych słów, uśmiechnął się. – Kiedyś musisz spróbować, Paksenarrion, a równie dobrze możesz zacząć tu i teraz. Ansuli odniósł bolesne obrażenia, tak jak ty. Postaraj się je uleczyć i zobaczymy, co się stanie. – Ale... – Zerknęła na Tamar, która tylko się uśmiechnęła. – Nie będziemy o tym rozpowiadać – obiecał Giron. – To nie wstyd, jeżeli okaże się, że nie masz tego daru, niewielu może się nim poszczycić. Jeśli później zostaniesz paladynką, bez wątpienia będzie to poczytane na twoją korzyść. Tutaj jednak możesz spróbować z dala od ciekawskich oczu, żaden z bogów, których my czcimy, nie będzie miał za złe podjęcia próby uzdrowienia. A jeśli ci się powiedzie, nauczysz się czegoś pożytecznego, a Ansuli powróci na szlak. – Ale ja nie wzywałam Girda od kilku miesięcy – wyszeptała Paks. – Teraz wyglądałoby to na chciwość... – A skąd wzięła się jego moc? Powiedziałaś nam, że służy Panu. Wezwij więc jego, skoro wolisz. Paksenarrion zadrżała. Bała się mieć taką moc, a z drugiej strony obawiała się przekonać, że jej nie ma. Podniosła wzrok i napotkała spojrzenie Girona. – Spróbuję. – Łowca podniósł ją i położył koło Ansuliego. Będąc tak blisko, czuła żar jego gorączki. Położyła mu rękę na boku, w miejscu, w którym podejrzewała złamanie żeber. Nie miała pojęcia, czego ma się spodziewać. Z początku nic się nie działo. Nie wiedziała, co zrobić i zanadto koncentrowała się na myśleniu o Girdzie albo Panu. Przyłapała się na wracaniu wspomnieniami do Kuakgana, Księcia, Sabena i Canny. Czy naprawdę uzdrowiła Cannę dzięki mocy Pana? Próbowała przypomnieć sobie, co zrobiła: ujęła medalion... tyle, że teraz nie ma medalionu. Spojrzała na

zaczerwienioną od gorączki twarz Ansuliego. Nie miała pojęcia o gorączkach, lecz towarzyszyły one pewnym ranom. Brakuje nam ludzi – pomyślała, dumając, czemu Giron o tym nie wspomniał. Potrzebowali jej i wielu innych, a teraz dwóch było martwych, a dwoje innych rannych. Próbowała wyobrazić sobie drogę do rany Ansuliego, poprzez ciemne stłuczenia. Nagle siniak pod jej dłonią zaczął znikać. Usłyszała, jak Giron wciąga gwałtownie powietrze, starała się to ignorować. W ramieniu ani dłoni nie czuła niczego, co mogłoby ją poprowadzić, powiedzieć, co się dzieje... jedynie blednący siniec. Spojrzała szybko na twarz Ansuliego. Na czole łowcy perlił się pot. Pod jej dłonią oddech rannego stawał się coraz dłuższy i spokojniejszy. Poczuła na szyi zimne krople. Nie wiedziała, co zrobiła ani kiedy powinna przestać. Przypomniała sobie słowa Kuakgana o leczeniu – jego sposobie leczenia – i bała się dalszych działań. A co, jeśli coś uszkodzi? Cofnęła dłoń.

Rozdział szósty Odziana w brąz i zieleń łowców Lyonyi Paksenarrion szła przez las w kierunku granicy niemal równie cicho jak elfy. Dali jej długi, czarny łuk, którego używała przez całe lato i proponowali miecz, jeżeli zostanie z nimi do Zimowej Biesiady, lecz Paks czuła, że musi wracać do Księcia tak szybko, jak tylko zdoła. Znowu znalazła się w okolicy Mostu Piwowarów. Znam to miasto lepiej od rodzinnego – pomyślała ze smutkiem. Prawie nie pamiętała, gdzie w Trzech Jodłach mieści się piekarnia. Widziała przed sobą ciemną masę gaju Kuakgana. Obróciła się ku drodze: nie zaryzykuje wtargnięcia tam, pomimo nowo zdobytej wiedzy o lasach. Drogą przejeżdżała karawana, instynktownie zaobserwowała wzbijany przez nią kurz, unoszący się ponad wierzchołkami drzew. Zmierzała na wschód, w stronę Lyonyi. Gdy szła na przełaj przez pola, zauważyła obserwujących ją strażników. Tak blisko Mostu Piwowarów powinni wziąć ją raczej za pasterkę lub posłańca niż rozbójnika. Podeszła do traktu. – Hej, tam! Jakieś kłopoty na granicy? – To strażnik w kolczudze siedzący na pierwszym wozie z kuszą pod ręką. – Nie, ale nie korzystałam z dróg. Zmierzacie do Chaya czy leśną drogą do Prealith? Skrzywił się. – Do Chaya, jeśli to dla ciebie ważne. – W takim razie nie mogę ci pomóc. Trzy dni temu byłam jeszcze w lasach południa, spokojnie tam. – Jesteś łowczynią? – Był wyraźnie podejrzliwy. Odwinęła skraj tuniki, odsłaniając odznakę. Odprężył się. – Ha. Zwykle nie widuje się łowców z Lyonyi tak głęboko w Tsaia. Wybacz, ale nie wyglądasz na elfkę. – Nie jestem nią. – Uśmiechnęła się. – Wynajęłam się na lato. Jeśli zobaczysz oddział w pobliżu strumienia zwanego przez nich Kiessillin, możesz o mnie wspomnieć – powiedz im, że jestem bezpieczna w Moście Piwowarów. – O kim im powiedzieć: o wysokiej, jasnowłosej

dziewczynie? – O Paksenarrion – zawołała za oddalającym się wozem. Spojrzał na nią ze zdumieniem, lecz zmilczał. Latem nie odwiedzała Mostu Piwowarów. W stajni “Wesołego Garkotłuka” tłoczyły się konie i muły, pięć wozów blokowało wjazd. Przedarła się przez tłum. Mijając wejście, usłyszała Hebbinforda odprawiającego grupę podróżnych. Szlakiem z północy nadjeżdżała kolejna grupa wozów ciągniętych przez woły i kierowanych przez zwalistych woźniców wyglądających równie ciężko, jak ich zaprzęgi. W końcu pojęła, jak miasteczko mogło tak urosnąć. Z pewnością nie znajdzie pokoju w gospodzie – ugory wokół zabudowań pełne były obozowisk. Pewnie każdy pokój miał swojego mieszkańca. Pozostawało jej sioło Girda lub Kuakgan. Oczywiście, że musi porozmawiać z marszałkiem Cedferem, ale... ruszyła północną drogą ku wejściu do gaju. Zatrzymał ją oddział żołnierzy. – Ty! Łowco! Po pierwszym ukłuciu strachu zatrzymała się i odpowiedziała: – Tak? – Co robisz w Tsaia? Czy granica jest bezpieczna? – O ile wiem, to tak. Odeszłam od łowców, zmierzam na północ. – Na północ? Dokąd? I kim jesteś? – Nie znała żadnego z żołnierzy. – Do Twierdzy Księcia Phelana, jestem Paksenarrion Dorthansdotter... – Och! – rzucił ostro jeden ze zbrojnych. – Jesteś tą Paksenarrion, która...? – Cicho, Kevil! – Rudowłosy osiłek spojrzał na nią. – Paksenarrion, tak? Zna cię tu ktoś? – Owszem. – Zdumiał ją własny spokój. – Zna mnie marszałek Cedfer i mistrz Oakhallow... pewnie pamięta mnie również mistrz Hebbinford. – No dobrze. – Cmoknął. – Znasz naszego dowódcę? – Sir Felisa? – Skinął głową, a ona dodała: – Tak, poznałam kapitana Felisa.

– Hm. Mieliśmy tu ostatnio trochę kłopotów... musimy obserwować obcych... Obrzuciła wzrokiem zatłoczone ulice i uśmiechnęła się do niego. – Macie pełne ręce roboty, co? Nie odwzajemnił uśmiechu. – Tak, jesteśmy bardzo zajęci. I nie ma w tym nic śmiesznego. Słyszałem, że byłaś szermierzem, nie łucznikiem. – Łowcy używają łuków – odparła. – Spędziłam z nimi lato. – Ach. Cóż, gdzie zamierzasz się zatrzymać? – Jeszcze nie wiem. Gospoda jest pełna. Chciałam odwiedzić mistrza Oakhallow... – Chociaż byłaś paladynką Girda czy kimś takim? – rzucił wyzywająco jeden z żołnierzy. – Nie – odparła cicho Paks. – Jestem wyznawczynią Girda, ale nie paladynką. – Cisza – powtórzył rudzielec. – Z tego, co wiem, byłaś tutaj wcześniej... jeśli jesteś tą samą Paksenarrion. Ale rozumiesz, mieliśmy tutaj kłopoty... i więcej ich nie chcemy... – Nie zamierzam... – O to mi właśnie chodzi. Jeśli przenocujesz u marszałka Girda, Kuakgana lub któregoś z przyjaciół – to wszystko w porządku. Jeśli nie, przyjdź do strażnicy, a sir Felis z pewnością zechce z tobą pomówić. Ja mam tu tylko utrzymywać porządek... – Rozumiem – zapewniła go Paks. Żołnierz kiwnął gwałtownie głową i odprowadził oddział. Słyszała ich rozmowy, dopóki rudy znów ich nie uciszył. Zbliżając się do wejścia między drzewa, zastanowiła się, ile razy już tu była. Przez chwilę miała wrażenie, że ciągle tylko wchodzi i wychodzi z gaju. Potrząsnęła głową i poszła dalej. Hałas traktu ucichł nagle, jak zwykle zastąpiony odgłosami liści, wiatru i buszowania zwierzątek. Tym razem znała różne drzewa, nazwy kwiatów i jagód rosnących wzdłuż ścieżki, imiona ptaków, które śmigały nad głową. Wiedziała wystarczająco wiele, by zdumiał ją widok rosnących obok siebie cedru i żółtodrzewu oraz okrytych kwieciem poziomek. Znów znalazła się na pustej polance z szemrzącą fontanną

na środku. Zaczęła zastanawiać się, co włożyć do misy ofiarnej. W końcu położyła tam nasionko kwitnącego drzewa, jakiego nie widziała nigdzie z wyjątkiem pewnego regionu Lyonyi. Nikt się nie zjawił, stała przez pewien czas przy fontannie wsłuchana w szmer wody. Dokąd poszedł Kuakgan? Nie wyobrażała sobie gaju bez niego. Jakież to kłopoty tak zdenerwowały żołnierzy? Bolały ją stopy, zgięła nogi i usiadła przy niższym basenie. Pojawił się z uśmiechem trzy jardy od niej. Chciała wstać, lecz powstrzymał ją gestem. – A więc nosisz teraz łuk – powiedział. – Jak się czujesz? – Dobrze. – Uznała, że to uczciwa odpowiedź. Nie tak jak kiedyś, niemniej dobrze. – Świetnie. Lepiej wyglądasz. Dokąd zmierzasz? – Do Księcia Phelana. Poczułam, że już czas. Pokiwał z powagą głową. – Najwyższy czas. Walczyłaś, Paksenarrion? – Tak. Nie... nie czułam się tak samo. Lecz mogę walczyć. Nieźle, choć nie powiem, że równie dobrze, jak to było kiedyś. Łowcy są szkoleni inaczej. – To prawda. Niemniej znów jesteś wojowniczką? Także duchowo? Zawahała się. Według niej wojownik tęskni za wojną... lecz wiedziała, co miał na myśli. – Tak... tak, myślę, że tak. – Chciałaś zatrzymać się tutaj na noc? – Zamierzałam przenocować w gospodzie, ale jest pełna. Jeślibym mogła, panie... – Oczywiście. Na odchodnym powiedziałem ci, że jesteś mile widziana. Poza tym... – urwał nagle i zmienił temat. – Jadłaś? – Nie, panie. Od rana. – Nie tego cię uczyłem. – Przemawiał surowo, dostrzegła jednak, iż skrywa uśmiech. – Co ci mówiłem o jedzeniu? Uśmiechnęła się bez lęku. – Cóż, panie, łowcy karmili mnie aż za dobrze – jak widzisz – a ja po prostu nie zatrzymałam się w południe. Chciałam dotrzeć tutaj przed zmrokiem...

– Zjemy w gospodzie, jeśli nie masz nic przeciwko temu. – Wstał, ona także. – Możesz zostawić łuk, tutejsza milicja robi się nerwowa na widok broni... – Zauważyłam. Co z wyznawcami Girda? – Nie niepokoją marszałka, rzecz jasna. Inni... cóż, raczej nie noszą broni. Krążą plotki, że Lyonya ma kłopoty, że król umiera... – Powiódł ją do domu. – Boją się inwazji Lyonyi – prawdziwa głupota, bo gdyby mieli problemy, walczyliby u siebie. Lecz nasz hrabia martwi się. – Weszła za nim do środka i postawiła łuk w kącie pierwszej izby, obok zaś pieczołowicie ułożyła kołczan ze strzałami. – Chciałaś się umyć? – Tak. Dziękuję. – Myła się rano w strumieniu, lecz to było wiele pylistych godzin temu. Kiedy wróciła z łazienki, czuła się niemal wypoczęta. Kuakgan oglądał jej łuk. – Czarne drewno – skomentował. – Jestem zaskoczony, że ci go sprzedali. – Nie uczynili tego – odparła. – To prezent. Uniósł brwi. – Faktycznie. W takim razie dobrze sprawiłaś się w Lyonyi. – Starałam się. – Skończyła splatanie warkocza. – A skoro już wspomniałeś o posiłku... Uśmiechnął się i razem opuścili dom. *** Hebbinford natychmiast ją rozpoznał. – Paks! Nigdy bym nie przypuścił... to znaczy, cieszę się, że cię znowu widzę. – Zmierzył ją przenikliwym spojrzeniem. – Jak widzę, słyszałaś już o zakazie noszenia broni i zbroi... – Tak, dziękuję. – Przykro mi, że gospoda jest pełna – nie mam nawet miejsca na strychu... – Nieważne. Mam gdzie spać. Hebbinford spojrzał na Kuakgana, a potem z powrotem na dziewczynę. – Naprawdę miło cię widzieć. Zjecie tutaj? – Jeśli wystarczy na to miejsca – odrzekł Kuakgan. – I jedzenia. Paks mówiła mi, że jest naprawdę głodna.

– Znasz mój apetyt – dodała Paks z uśmiechem. Karczmarz gestem zaprosił ich do środka. – Oczywiście. Oczywiście. Duszone grzyby – nie zapomniałem. Zawołam Sevri – tyle razy mnie pytała... – Odszedł. – Masz wielu przyjaciół – zauważył Kuakgan. – Może to tylko wioskowy karczmarz, ale... – Hebbinford? – Paks spojrzała na niego. – Wiesz doskonale, panie, że nie powinieneś nazywać go tylko wioskowym karczmarzem. – Zgoda. Możesz chcieć wiedzieć, że Sevri broniła cię – do podbitego oka – kiedy wypłynął temat twoich, hm... problemów. Przykro mi, że wdała się przez to w bójkę. – Lojalność nie jest rzeczą błahą, nawet jeśli obelga takową była. – Paks! – Tylko radosny ryk Mala mógł przebić knajpiany gwar. – Paks! Wróciłaś! Gdzie twój wielki miecz? Gdzie karosz? Oczy Kuakgana zapłonęły figlarnie. Paks westchnęła i przygotowała się na uściski Mala. – Nie mogę nosić tutaj miecza – pamiętasz? – Och, to. To nie dotyczy ciebie, Paks. Pogadaj z marszałkiem albo sir Felisem... – Byłam w Lyonyi – uprzedziła go. – Używałam długiego łuku. – Ty? – Przyjrzał się jej krytycznie. – Mój brat Con strzela z łuku. – Mówiłeś o tym, więc postanowiłam spróbować. – Ja nadal lubię topór. – Mai przysiadł się do nich, a służące już niosły dzban ale. – Jak ci już mówiłem, Paks, topór jest najlepszy. Złamie miecz, roztrzaska maczugę i... – Tak. Próbowałam walczyć toporem. – Naprawdę? Gdzie? Czyż nie jest lepszy? – Nie dla mnie. Omal nie ucięłam sobie nogi. – No cóż, może nie dla wszystkich – przyznał Mai. – Mój brat Con, który używa łuku, też tak mówi. Lecz gdybym musiał mieć miecz i pracował w lesie, i ścinał drzewo, i coś by się stało,

to musiałbym upuścić topór i poszukać miecza. Dajcie mi topór, powiadam. – Pociągnął długi łyk z kufla i zaraz dolał sobie z dzbana. – Słuchaj, Paks, to prawda, co słyszałem? Poczuła, jak kurczy się jej żołądek. – Co jest prawdą? – Przylazł tu jakiś człowiek i rozpowiadał, że wpadłaś w kłopoty w Fin Panir – ukradłaś coś z Holu Pana – i wyznawcy Girda wyrzucili cię, i to dlatego nie zostałaś paladynką. Nie było tak, prawda? – Nie – odrzekła z ulgą. – Nie było tak. – Tak myślałem. – Rozsiadł się na krześle i potoczył wzrokiem po sali. – Gadał tak i powiedziałem mu, że to kłamstwo, a on wyśmiał mnie. – Zerknął na nią z ukosa, by wybadać jej reakcję, a potem spojrzał na Kuakgana. Paks milczała. – No to połamałem mu łapy – ciągnął z rozkoszą. – Taki łgarz. Myślał, że my tutaj, w małym miasteczku, nic nie wiemy. Powiedziałem mu, że nic byś nie ukradła, a nawet gdyby, to nigdy by cię nie złapali. Pamiętam, jak przemykałaś tamtymi korytarzami, cicho jak myszka. Pokręciła głową. Chciała się roześmiać, wolała jednak nie wywoływać kolejnych pytań. – Czy to nie ten człowiek, który wniósł skargę do sir Felisa? – spytał Kuakgan. – Pamiętam coś takiego. – Och, tak. Powiedział, że napadłem go bez powodu. Chciał postawić mnie prze sądem hrabiego. I tak bym nie poszedł. Miałem tyle drzew do obrobienia na nowy ratusz. Powiedział sir Felisowi, co zrobiłem, ja powtórzyłem mu, co o tobie gadał i Felis kazał mi iść do domu, a jego odprawił. – Słyszałem, jak mówił ci, żebyś poszedł do domu i został tam, nie łamiąc więcej nikomu rąk – – Głos Kuakgana był cichy. – Och... możliwe. Coś w tym guście. Ale wiesz, panie, że nie łamię nikomu rąk bez powodu. Taki łgarz. I Paksenarrion. Cóż, nawet gdyby była to prawda, nie powinien był tego rozgłaszać. Nie tutaj, gdzie ludzie ją znają. – Wbił wzrok w stół. – Nie, tym, który wściekł się najbardziej, był marszałek. Napadł na mnie tak, że można by pomyśleć iż jestem piechurem. Powiedziałem, że tamten był kłamcą, a on, że jeśli nawet, to co, a ja, że

trzeba mu było połamać nie tylko ręce, a on... – Powiedziałem, Mai, że jeśli ktoś ma bronić imienia Paksenarrion, to przede wszystkim Bractwo Girda. – Marszałek stanął przy stole, przeszywając leśnika wyzywającym spojrzeniem. – A ja powiedziałem, że cieszę się, iż sam nie połamałeś tamtemu rąk. – Mai rozsiadł się wygodnie i wyszczerzył szczerbate zęby w uśmiechu, który tak dobrze pamiętała, po chwili wstał i odszedł. – Paksenarrion. Miło mi cię znowu widzieć. – W powietrzu zawisło nie zadane: Co, u licha, robisz z Kuakganem? – A mnie pana, marszałku Cedferze – odrzekła Paks. – Zje pan z nami? Właśnie przybyłam do miasta. – Tak słyszałem od sierżanta Cannisa. Przysiądę się do was, to noc szkolenia. – Przerwał, po czym zapytał: – Przyjdziesz poćwiczyć? – Nie dzisiaj, marszałku. – Nie wdawała się w wyjaśnienia. – Ach, przypuszczam, że masz za sobą długą drogę. – Przyjrzał się jej, a potem rozglądnął po sali. – Tym razem trafiłaś na najruchliwszą porę roku. Jesteś... – spojrzał ostro na Kuakgana. – Zawsze znajdzie się dla ciebie miejsce w siole, Paksenarrion – dokończył formalnie. – Nawet bez pisma od Marszałka-Generała... – Dziękuję, marszałku. Jutro ruszam dalej, zmierzam na północ, do twierdzy Księcia. A dzisiejszego wieczoru... – Nocujesz w gaju. – Westchnął. – Może tak będzie najlepiej. Mam jednak nadzieję, że przed wyjazdem zajrzysz do sioła. Nadal uważamy cię za członkinię Bractwa – zwłaszcza tutaj, w Moście Piwowarów. Była poruszona. Obawiała się reakcji marszałka Cedfera. – Tak uczynię, panie. Tego lata służyłam u łowców w Lyonyi... Twarz mu pojaśniała. – Naprawdę?! Bardzo dobrze. A czy... – urwał, a ona zastanawiała się, czy zamierzał zapytać ją o walkę. – Mam na myśli – poprawił się – jeśli nie złamie to złożonych przez ciebie

przysiąg, to chciałbym wiedzieć, jak stoją sprawy w Lyonyi. Słyszałaś może tutaj pewne pogłoski... – Tak. – Paks ucieszyła się, że rozmowa zeszła na inne tory. – Nie mogę powiedzieć zbyt wiele, gdyż przebywałam w lasach południa. Lecz moi towarzysze martwili się jakimś zagrożeniem dla całego królestwa. Wspominali nawet o kłopotach, grożących im ze strony Tsaia. – Tsaia! Od nas? Na pewno nie. Nasze królestwa żyją w pokoju od wieków. Nie mamy planów... – Ani oni, zapewniam – przerwała mu Paks. – Wspominali jedynie o plotkach, jak i pan. Nie rozumieli tego, obawiali się jednak knowań... – przerwała i rozejrzała się po gwarnej sali – Achryi – dodała ściszonym głosem. Twarz marszałka ściągnęła się, a Kuakgan zmarszczył brwi. – Ona – mruknął Cedfer. – Ona. Cóż, to możliwe. Niedaleko rezydował przecież jej agent. Tak, przypominam sobie również jej szachrajstwa z pewnym lichwiarzem. Cóż. Jeśli znów jest aktywna... – A kiedykolwiek przestała być? – zapytał Kuakgan. – A czyż istnieje coś, co ucieszyłoby ją bardziej niźli swary przyjaciół? – Masz rację – orzekł marszałek. – Na pałkę Girda, ależ byłoby zamieszanie, gdyby do tego doszło. – Spojrzał na Paks. – No cóż, skoro służyłaś u łowców, to spodziewam się, że nauczyłaś się strzelać z łuku. – Tak. – Zastanawiała się, czy poprosi ją o pokaz, on jednak tylko pokręcił głową i wstał. – Jak powiedziałem, mam szkolenie, do którego muszę się przygotować. Będziesz mile widziana, Paks, gdybyś zmieniła zdanie. – Pomachał im i wyszedł. Kuakgan zasalutował mu kuflem. – Mówiłem ci kiedyś, Paksenarrion, że marszałek jeszcze cię zadziwi. Daleko zaszłaś od zeszłej wiosny. – Tak. – Zajrzała do własnego kubka, osuszyła go i napełniła. – Tak, ale? Nie do końca, co? – Nie odpowiedziała, tylko krótko pokręciła głową. – Czy tak się tym przejmujesz? –

ciągnął. – Nie. Tak naprawdę, to nie. Chciałabym mieć to z powrotem, ale radzę sobie. – Śledziła palcem rysunek słojów na blacie. – Zastanawiam się jednak, co się stanie w razie poważnych kłopotów... – Nie uważasz daskdraudiga za coś poważnego? Zaskoczona, poderwała głowę. – Wiedziałeś o tym? – Matko Drzew, naprawdę sądziłaś, że odesłałem cię i nic mnie więcej nie interesowało? Tak, wiem o tym. Wiem, że go nie zabiłaś i że odważnie stawiłaś czoła niebezpieczeństwu. – Przerwał, by opróżnić kufel. – Ach... nadchodzi jedzenie. – Milczeli, gdy służąca stawiała na stole posiłek: pieczone mięso, sos, grzyby, chleb i ser. Talerz cebuli, rzodkwi i duszonych gruszek. W końcu poszła sobie, zabierając pusty dzban i obiecując przynieść pełny. – Wiem, że nie wpadłaś w panikę, Paksenarrion, choć mogłaś. Powiedzieli mi także, że pierwsza wyczułaś daskdraudiga. – Tak. – Nałożyła sobie mięso na chleb. – Czułam się przerażona. Pamiętałam jednak twoje słowa, panie, i to, czego nauczono mnie o walce – ramię tak, krok tam – i byłam w stanie wytrzymać. – Odgryzła kęs. – Potem zwymiotowałam – dodała z ustami pełnymi mięsiwa i chleba. – Przynajmniej za pierwszym razem. – Tak. Niemniej byłaś w stanie wytrzymać. Dobrze. – Przez chwilę jedli w milczeniu. Paks miała coś powiedzieć, kiedy do stołu podeszła Sevri. Przez lato bardzo urosła. – Paks? Tata mówi, że zostajesz z nami – znalazłabym dla ciebie miejsce – mogłabyś spać ze mną. – Sevri! Zmęczyło cię już słuchanie od wszystkich, jak bardzo urosłaś? Nadal pracujesz w stajni? – Nie i tak. Pomagam trochę w gospodzie, ale wolę stajnię. – Miała taki sam przyjazny uśmiech, jak Paks zapamiętała. – Wszystko w porządku, Paksenarrion? Bez miecza wyglądasz inaczej. – Nic mi nie jest. Kiedy zakazali noszenia broni? – Latem. Trochę pomogło – mieliśmy mniej bójek. –

Zerknęła na Kuakgana. – Przepraszam, mistrzu Oakhallow, że cię nie powitałam... – Nie szkodzi. – Nadal masz karego konia, Paks? Czy może innego? – Obecnie podróżuję pieszo – odrzekła ostrożnie. – Zostawiłam Socks w Fin Panir – obiecali zajmować się nim, dopóki po niego nie wrócę. Widziała zamyślenie w oczach Sevri i czekała na jej reakcję. Dziewczyna jednak, jak zwykle, była dyskretna i nie dopytywała się o nic drażliwego. – Mam nadzieję, że nic mu nie jest. Pamiętam, jak się go bałam, a zanim wyjechałaś, jadł mi z ręki. – Obejrzała z ciekawością ubranie Paks. – Jesteś teraz łowczynią? Czy może nie powinnam pytać? – Spędziłam lato jako łowczyni. Teraz udaję się do Księcia Phelana. – Chciała powiedzieć coś uspokajającego, nie wiedziała jednak, co by to mogło być. Sevri posiedziała chwilę w milczeniu, po czym wstała. – Lepiej już wrócę do pracy. Żywimy jedną z karawan i zaraz przyślą kogoś po prowiant. – Odeszła kawałek i odwróciła się. – Cieszę się, że tu jesteś, Paks. Mam nadzieję, że wrócisz. – Wspominała o przyłączeniu się do sioła – powiedział mistrz Oakhallow. – Mówiła, że chce być taka jak ty. Paksenarrion zadrżała. – Nie powinna. Jest za... – Jest twardsza, niż sądzisz. Będzie dobrą wojowniczką – w pewien sposób podobną do ciebie – choć uważam, że nie powinna uczynić z tego swego zawodu. Jeśli jednak zawitają tu kłopoty, będzie potrafiła walczyć i to całkiem dobrze. Choć opuścili gospodę po zmroku, ulice nadal były pełne ludzi. Paks była syta i śpiąca: taki posiłek po męczącym dniu sprawił, że zatęskniła do łóżka – jakiegokolwiek łóżka. Lecz po przyjściu do domu Kuakgan rozpalił w kominku. Sprawiał wrażenie rześkiego i gotowego na długą rozmowę. – Nasienie, które mi przyniosłaś, jest zaprawdę rzadkie – oznajmił. – Nie mam w gaju arissy, toteż cieszy mnie szansa jej

wyhodowania. Widziałaś, jak kwitnie? – Tak. – Paks ziewnęła. – To jak... wielkie światła, głęboko w lesie. Jej kwiecie nie przypomina innych drzew. – Opowiedz mi o lasach, po których wędrowałaś. – Chciało się jej spać, ponownie ziewnęła, zaczęła jednak opowieść o jej letniej pracy, przypominając sobie drzewa, pnącza, ptaki i zwierzęta. Od czasu do czasu Kuakgan przerywał jej pytaniami. Potem spytał o daskdraudiga. – Czułam się... źle. Zrobiło mi się niedobrze. – Było jej nieswojo, gdy o tym mówiła. – Czułam go w mojej głowie... przewróciłam się. – A potem? – A potem mogłam określić kierunek. Niezbyt dokładnie. – Opisała poszukiwania daskdraudiga i walkę, gdy już go znaleźli. Rozbudziła się. Kuakgan usiadł ze skrzyżowanymi nogami naprzeciwko płomieni, wpatrzony w nie, gdy mówiła. Kiedy skończyła, odwrócił się do niej. – Paksenarrion, czy masz jeszcze jakąś nadzieję zostać paladynką? Umilkła. – Ja... nie myślałam o tym. – Nie było to prawdą, jako że łowcy zmusili ją do przyznania się do posiadanych darów i wykorzystania ich. Nie do końca wierzyła w to, co mówili, ale nie mogła też nie wierzyć, patrząc na zdrowego Ansuliego. Myślała wówczas o swoim marzeniu i bólu, gdy się rozwiało. Czy naprawdę? Kiedyś, owszem, potem jednak rozkwitło na nowo, zupełnie jak ożywające na wiosnę martwe ziarno. Czy było to jednak to samo marzenie, czy zupełnie inne? – Powiedziałaś kiedyś, że uważasz się za kogoś więcej niźli zwyczajną wojowniczkę. Wojowniczkę czego? – Ja... – Urwała. – Muszę to mówić? Tak. Wojowniczkę... dobra. – Nadał tak jest? – Tak. – Co oznacza dla ciebie paladynkę? Albo rycerza Girda, Falka, Camwyna lub kogoś takiego? – Co oznacza to, co powiedziałam. Walkę, ale tylko w sprawie uznanej przeze mnie za słuszną.

– Przez ciebie”? Nie przez innych? Zamyśliła się. – Cóż... nie. Już nie. Jeśli jednak bogowie... gdybym wiedziała, że bogowie powiedzieli... – Ach. Lecz nie mężczyzna ani kobieta. – Nie. – Gdy to powiedziała, poczuła się odcięta od wszystkich znanych jej rycerzy – właśnie wyparła się służby u lorda, kapitana czy nawet króla. Czy mogła uważać się za członkinię Bractwa Girda, skoro nie zamierzała być posłuszna Marszałkowi-Generałowi? Zadrżała. Czy to właśnie miała na myśli? Tak. Usiadł, jakby usatysfakcjonowany i zwrócił się z powrotem do ognia. – Czy elfy opowiedziały ci o pochodzeniu paladynów? – Nie, panie. – Wskazówki, owszem, lecz żadnych jasnych odpowiedzi na jej pytania, w końcu przestała je zadawać. – Hmmm. Kiedyś bogowie sami wybierali paladynów spośród śmiertelników, którzy pragnęli dobra i byli gotowi ponieść wszelkie ryzyko dla jego osiągnięcia. Dary, których wszyscy oczekują od paladynów, dawane są przez bogów, jedne tym, inne tamtym, w zależności od tego, jak szybko rośli w moc. Bohaterowie, których kult rozlał się na cały świat – niektórzy z nich nazywani są teraz świętymi – zostali wybrani i obdarowani w ten sam sposób. Tak przynajmniej mówią. Lecz po pewnym czasie kulty same zaczęły wybierać kandydatów, przygotowywać ich i w ten sposób stanęły między bogami a paladynami. Choć po wybraniu paladyni mieli przyjmować wskazówki od świętych lub bogów... – Paks pomyślała o Amberionie. Czy Gird naprawdę nakazał mu zabrać ją do Kolobii? Lub Marszałkowi-Generałowi? – Nie atakuję wyznawców Girda – dodał wolno Kuakgan. – Choć tak to musi brzmieć. Bractwo Girda wiele zrobiło dla tutejszych królestw, a szkoleni przez nich wojownicy otaczali pewną opieką bezbronnych. Jednak to, co kiedyś było darem przyznawanym swobodnie przez bogów – jak dzikie kwiaty na polach i w lasach – zamieniło się w zwyczaj kontrolowany przez kapłanów: kwiaty sadzono w schludnych rabatkach wzdłuż ścieżki. Kwiaty miały swoją urodę i miejsce, ale... – Przerwał

i spojrzał na nią. – Możliwe, Paksenarrion, że co jakiś czas bogowie postanawiają znowu zrobić to po swojemu. Skoro – jak sama twierdzisz – nie chcesz już, by jakikolwiek mężczyzna, ani kobieta, był dla ciebie przewodnikiem w sprawach dobra i zła, a jednocześnie okazujesz umiejętności typowe dla paladynów... – Zastanawiała się, skąd o tym wiedział, jeśli jednak opowiedzieli mu o daskdraudigu... Zwiesiła głowę. – Ja... sama nie wiem. Nie wiem, skąd miałabym wiedzieć. – O to chodzi. Paladyn nie związany z żadnym rycerskich zakonem ani religią jest w dzisiejszych czasach rzadkością. A Kuakgan nie zna się zanadto na tych sprawach. – Paks trudno było w to uwierzyć, zwłaszcza w przypadku tego Kuakgana. – Kiedy byłaś tu ostatnim razem – ciągnął – zostawiłaś wszystko w misie ofiarnej. Z własnej woli. – Tak. – Nie chciała myśleć o tamtym nastroju, nawet teraz. – Hmmm. Podarowałaś jednak coś, czego oddawać nie miałaś prawa. – Panie? – To. – Podał jej pierścień Księcia z lisim łbem wygrawerowanym na czarnym kamieniu. – To nie twoje, żebyś mogła dawać, Paksenarrion, więc nie mogę tego przyjąć. Przypatrywała się mu przez chwilę, po czym przeniosła wzrok na Kuakgana. – Ale, panie... – Weź. Idziesz do Księcia, możesz wziąć go z powrotem. – Trzymał go, dopóki nie wyciągnęła dłoni, na którą upuścił pierścień. – Załóż. – Nasunęła go na palec. Nie spodziewała się go więcej ujrzeć. Obracała pierścień kciukiem, dopóki sygnet nie znalazł się wewnątrz dłoni, niewidoczny, tak jak nosiła go przedtem. – Wydobrzałaś na tyle, by móc walczyć – ciągnął Kuakgan. – Sprawiasz wrażenie zdrowej na ciele i umyśle – jesteś w stanie wykrywać dobro i zło, czego nie potrafi umysł zaćmiony. Czy nadal pragniesz tej radości z walki, jaką czułaś przedtem, czy też może postrzegasz ją jako zagrożenie, pokusę walki bez powodu? – Panie, nabrałam wystarczającego doświadczenia, by

wiedzieć, jakie mogą być efekty walki dla przyjemności. To nie tak. Nadal jednak chciałabym czuć radość, gdy jej potrzebuję. Choć może nie powinnam mówić o potrzebie, gdyż mogę radzić sobie bez tego, ale... Słyszałam drwala, opowiadającego o tym, jak lubi ślizg hebla po drewnie i zapach strużyn. Mój ojciec lubił paść owce – pamiętam, jak stał na hali, wciągając pełną piersią wiatr w płuca i uśmiechając się. Czyż radość rzemieślnika ze swej pracy nie jest naturalna? Ja też chciałabym czasem móc się z niej cieszyć. Móc unieść miecz i uradować się jego wyważeniem, a nie wiecznie przezwyciężać strach przed nim. – Czy twe obawy nie osłabły? – Nie sądzę. Ale przyzwyczaiłam się do nich. – Nie zapytałaś mnie, Paksenarrion, czy dysponuję magią, która mogłaby przywrócić ci tę radość. – Nie, panie. Już zrobiłeś dla mnie wiele, a uznałam, że gdybyś chciał zrobić więcej, powiedziałbyś o tym. – Tak. Nie wiem. Zrobiłem, co mogłem. – Wyczuła w jego głosie pewność i nastawiła się na wieczne znoszenie własnych lęków. – Ale – ciągnął – możliwe, że jest coś, co ty mogłabyś zrobić. Spędziłaś lato z elfami, półelfami i mocami lasu. Uważam, że dobrze wykorzystałaś ten czas – nie myślałaś tylko o walce, lecz uczyłaś się świata natury. Nie mogę obiecać sukcesu, jeśli jednak nie brak ci odwagi do podjęcia rozpaczliwej próby, to może zdołasz odzyskać radość ze swego rzemiosła. – Spróbuję – odrzekła natychmiast Paks. – Nie powiedziałem ci jeszcze, co to jest. Potrząsnęła głową. – Nieważne. Spróbuję. – Bardzo dobrze. – Wstał i podszedł do drewnianej skrzyni. – Odłożyłem je sobie wiosną, powinny już wyschnąć. – Koło ogniska zaczął układać krótkie kawałki drewna. – Oto ziemny dąb – na pierwszy rzut oka przypomina zwyczajny czerwony dąb. Elfy nazywają go dębem ognistym. A tutaj mamy dwa kawałki czarnodrzewu – nie martw się, nie wystarczyłyby nawet na łuk dla dziecka. Nigdy nie spaliłbym budulca na łuk. I... daj mi pomyśleć. Żółtodrzew czy jarzębina? Co najlepiej pamiętasz ze swojej wizyty tutaj wiosną, Paksenarrion?

Zamyśliła się, przypomniała sobie pszczoły, który przyleciały do plastra miodu. – Pszczoły – odparła. – Odpędziłeś je śpiewem. – Od miodu z żółtodrzewu. Bardzo dobrze. – Przesunął płonące polana na jedną stronę szerokiego paleniska i położył w ich miejsce wybrane drewienka. Następnie podpalił je. Paks drgnęła: patyki buchnęły ogniem, jakby polano je oliwą. Płomienie przyćmiły jaskrawością dotychczas palący się ogień. Rozedrgany blask ożywił pokój. – To nie potrwa długo – oznajmił Kuakgan, obracając się do niej. – Musisz nazwać swych bogów i włożyć dłonie w te płomienie. Drewno ognistego dębu dla odwagi, czarnodrzew dla nabrania odporności, a żółtodrzew, by wzmóc lojalność wobec dobra. Szybko! Przez chwilę Paks nie mogła nawet drgnąć – magiczne płomienie były zbyt jasne i gorące. Czuła występujący na twarz pot, kurczący się żołądek i ogarniającą ją falę strachu. Wyciągnęła ręce przed siebie i pochyliła się ku palenisku. Płomienie radośnie wyskoczyły jej na spotkanie, by ją spowić. Rzuciłaby się do tyłu, lecz było już za późno – ogień był zbyt wielki. Jeśli mam spłonąć – pomyślała – równie dobrze mogę to zrobić. Zapomniała zapytać, co się stanie, jeśli płomienie okażą się naprawdę palące, jeśli ją zabiją, a teraz nie było już na to czasu. Girdzie – zawołała w duchu. – Girdzie, obrońco bezradnych. I wydało się jej, że dłoń potężnie zbudowanego mężczyzny oddziela ją od ognia. Wspomnienia przyniosły inną wizję i inne imiona: Pan – i pierwszy mężczyzna usunął się, rozległy się fanfary, a w płomieniach zmaterializował się puchar z czystego srebra, w którym odbijały się płomienie. “Weź go” – zabrzmiał głos, a ona sięgnęła w ogień i ujęła chłodny puchar pełen lodowatego płynu. “Wypij” – polecił jej głos. Uczyniła to. Wokół niej zahuczały płomienie, jednocześnie zimne i palące – czuła, jak przepływają jej wzdłuż rąk i nóg. Porywisty wicher wstrząsnął pożogą, a u jej stóp zadudniły bębny, pomyślała o koniach, Sabenie i Rumaku Wichru, ojcu wielu źrebiąt. Ujeżdżała płomienie, skacząc w mrok, w nicość, a potem przez bezkresne pola kwiatów, gdzie języki ognia otulił chłód i słodkie zapachy mięty, cynamonu i źródlanej wody.

Alyanya – pomyślała na koniec. Pani Pokoju – dziwna opiekunka dla wojowniczki. Usłyszała łagodny śmiech i poczuła leczący dotyk ziół Pani. Potem wyobraziła ich sobie wszystkich razem, a płomienie rozrosły się na podobieństwo wielobarwnych płatków kryształu, odcinając ją od wizji, jak witraże Holu oddzielają wiernych od nieba. Były coraz wyższe, a ona wędrowała między nimi, aż wreszcie ujrzała w oddali kres. Wróciła do siebie. Siedziała przed zimnym paleniskiem domu Kuakgana. Po drewnie została garstka popiołu. W ciemnościach wyczuła czekającego u jej boku mistrza Oakhallow. Wzięła głęboki wdech. – Paksenarrion? – Musiał dosłyszeć jej oddech, czekał na to. Nigdy nie słyszała w jego głosie takiej troski. – Tak. – Mówienie przychodziło jej z trudem. Myślenie też. Nie była pewna, co się stało ani ile czasu to trwało. Westchnął głęboko. – Zaczynałem się martwić. Kiedy nie wróciłaś od razu, bałem się, że mogłaś się zatracić. – Ja... nie wiem, gdzie byłam. – Nawet nie zamierzam ci tego sugerować. Jak się czujesz? Wsłuchała się w siebie. – Cóż... nie spłonęłam... Kuakgan roześmiał się. – Nie straciłaś też zmysłów. Tak przypuszczam. Zapalę światło... Nie myśląc, uniosła dłoń – czubek jej palca rozjarzył się blaskiem. – Matko Drzew! – wyrzucił z siebie w podnieceniu Kuakgan. – Czy właśnie to się wydarzyło? Skonfundowana, przyglądała się płomyczkowi. – Nie wiem, co zrobiłam! Nie wiem – co to jest? – To światło... zaklęcie światła. Potrafią to niektórzy paladyni – nigdy nie widziałaś? Przypomniała sobie paladynów przywołujących światło. – Tak, ale wtedy... – Co wtedy? Och, rozumiem. Cóż, tak jak przypuszczałem: jesteś paladynką wyjętą spod prawa, że tak się wyrażę. Prawa ludzi.

– Ale to nie może... to jest, ja nie mogę... a poza tym, jak ja to robię? I jak to powstrzymać? – Wciąż wpatrywała się w światełko, bała się odwrócić wzrok lub poruszyć dłonią. – Jedną chwilę. – Kuakgan wstał, wyjął spod płaszcza świecę i przytknął jej do dłoni. Nic się nie stało. – Ach. – Co? – To prawdziwe zaklęcie światła, a nie wiedźmi blask. Wiedźmi blask podpala świece, magiczne światło nie. – Usłyszała zgrzyt krzemienia o stal. Świeca zabłysła żółtym płomieniem, bladym w porównaniu z jej światłem. – Już go nie potrzebujesz. Poproś o ciemność. – Kogo mam poprosić? – Czuła się głupio. – Kogo nazwałaś? Kto był z tobą? Pamiętaj: jesteś paladynką, a nie magiem, nie władasz mocą, lecz o nią prosisz. Proszę – pomyślała zmieszana Paks. Światło znikło. W głowie zabrzmiało parsknięcie śmiechu. – Naprawdę chciałeś to powiedzieć? – zapytała Kuakgana, patrząc, jak zapala kolejne świece. – Chcesz powiedzieć, że naprawdę jestem paladynką, po tym wszystkim... – Urwała. – Nie jestem ekspertem w sprawach paladynów – powtórzył. – Lecz coś z pewnością się wydarzyło. Wiem, że nie jesteś Kuakganem. Oboje wiemy, iż nie jesteś marszałkiem Girda. Ani czarodziejką. Lub elfem. Zostawia to niewiele wyjaśnień twych umiejętności. Najbardziej pasuje paladyn. – Ale ja byłam... – Nie chciała tego powiedzieć, wiedziała jednak, że zrozumiał. – Hmmm. Zawsze zastanawiało mnie, jak paladyni Girda mogą być obrońcami bezradnych, skoro sami nigdy tacy nie byli. To jak proszenie sokoła, by wczuł się w sytuację pardwy, lub wilka, by współczuł owcom. Nawet jeśli z oswojonego wilka byłby dobry pies pasterski, nigdy nie zrozumiałby, co czuje owca. Ty, Paksenarrion, masz więcej szczęścia. Byłaś, jak sama uważałaś, tchórzem i nie mogłaś walczyć, więc wiesz, jak to jest. Wiesz, jaką budzi to gorycz i do jakiego zła może doprowadzić. Dlatego właśnie najlepiej nadajesz się do walki z nim. Przynajmniej ja w to wierzę. Patrzyła na swój tylko co świecący palec. Chciała sprzeciwić

się, że to nie może być prawda – została zbyt głęboko zraniona – musiała zbyt wiele przezwyciężyć. Lecz w głębi ducha czuła drżącą moc, śmiech i radość, jakiej nie znała wcześniej. Przypominała radość, którą kiedyś czuła, lecz była mocniejsza, jak blask jej światła przewyższał płomień świecy.

Rozdział siódmy Północny szlak z Verelli wydawał się mgliście znajomy, nawet po trzech latach. Większość nocy Paks spędziła w wiejskich gospodach – jesień była chłodna. Za dnia utrzymywała dobre tempo, lecz nie spieszyła się. Gdy weszła na ostatnie wzgórze przed Wschodnią Księcia, zaczął padać rzadki, zimny deszcz, matowiąc liście drzew. Paks uśmiechnęła się do siebie: to tyle w kwestii jej wyobraźni. Miała nadzieję zjawić się u Kolyi, budząc swym wyglądem szacunek. Zdjęła cięciwę z łuku i schowała ją w sakiewce przy pasie dla ochrony przed wilgocią. Przynajmniej nie musiała trzymać się drogi, gdyby ta stała się grząska, jak to miało miejsce wtedy, gdy szła tędy z Kompanią. Naciągnęła kaptur i ruszyła dalej. Było coraz zimniej. Co parę minut musiała strzepywać krople z rzęs. Przynajmniej z górki – mruknęła w duchu. Deszcz gęstniał. Zbocze złagodniało i Paks zaczęła wyglądać wioski. Tam. Po prawej stronie znajdował się kamienny domek, otoczony jabłoniami. Należał do Kolyi. Nieco dalej ujrzała most i młyn. Przyjrzała się ubłoconym butom i płaszczowi i postanowiła pójść do gospody. Kolya nie spodziewała się jej – mogła jej nawet nie poznać – odeszła od bramy. Płynąca pod mostem woda była brązowa i spieniona. Na wzgórzach musiało tęgo lać – pomyślała. Kamienie mostu wydały się jej bardziej niebieskie, niż pamiętała. Choć było jeszcze widno, niewielu ludzi chodziło ulicami. Zza firanek w oknach sączyło się światło. Na rynku skręciła w lewo, do majaczącej przed nią gospody. Ruszyła ku niej, myśląc o ciepłym ogniu i gorącym posiłku. Drzwi ściśle zawarto przed wiatrem i deszczem, lecz pchnięte – uchyliły się z łatwością. W jadalni jasno było od lamp i płonącego w kominku ognia. Mokry płaszcz zaczął parować. Strząsnęła krople deszczu z oczu i odrzuciła kaptur. – W czym mogę pomóc, podróżniczko? – Żylasty karczmarz wyglądał tak samo jak ostatnim razem, gdy go widziała. Wtedy była rekrutką, zastanawiającą się, czy kiedykolwiek zajrzy tu

mimochodem jak starzy weterani. – Potrzebuję posiłku i kąpieli – odrzekła. – Pokoju na noc? – Nie jestem pewna. – Zdjęła plecak i płaszcz. – Trochę późno na dalszą podróż przy takiej pogodzie... – Urwał nagle, wpatrzony w czarny sygnet na jej prawej dłoni. Podniósł wzrok i zmarszczył brwi. – Jesteś jedną z Książęcych...? Przytaknęła. – Służyłam w Kompanii. Książę dał mi go podczas naszego ostatniego spotkania i nakazał przyjście tutaj, jeśli... kiedy coś skończę. Karczmarz zmierzył ją przenikliwym spojrzeniem. – Rozumiem. I zamierzasz odwiedzić go wieczorem w twierdzy, hę? – Nie. Prawdę rzekłszy, chciałam najpierw spotkać się z przyjaciółką w miasteczku. Kolyią Ministierą. – Kolyę! Twoją przyjaciółkę... czy mogę zapytać o twe imię? – Oczywiście. Jestem Paksenarrion. – Nie potrafiła wyczytać nic z jego miny, nie dbała o to. Każdy z nich coś o niej słyszał. Zajęła się zawiązywaniem plecaka. – Byłam w kohorcie Arcolina. – Tak. Słyszałem... to i owo. – Przez chwilę przyglądał się jej twardym wzrokiem. Potem przemówił żywszym głosem: – Świetnie. Posiłek i kąpiel – co wolisz najpierw? – Kąpiel – zadecydowała. – Upiorę też ubranie, ale jestem ubłocona do kolan. Czy ktoś mógłby zanieść Kolyi wiadomość ode mnie? – Mój wnuk pójdzie. Potrzebujesz przyborów do pisania? – Nie. Niech jej powie, że jestem i z przyjemnością zobaczyłabym się z nią. – Bardzo dobrze. Proszę tędy, przygotuję kąpiel. Niedługo potem pozbywała się brudu z drogi za pomocą gorącej wody, płóciennego ręcznika i skrawka pachnącego mydła, które kupiła w Verelli. Kiedy skończyła, wylała na siebie resztę ciepłej wody, po czym wytarła się przed niewielkim ogniem w pomieszczeniu łaziebnym. Rozwiesiła czyste rzeczy

nad płomieniami, by wygnać z nich ziąb. Gdy je założyła, były miękkie i ciepłe. Przeliczyła monety w sakiewce i doszła do wniosku, że może pozwolić sobie na dobrą kolację. Po powrocie do jadalni gotowa była stawić czoła każdemu. W wielkim pomieszczeniu krzątały się tylko służące. Wybrała stolik niedaleko kominka i oparła łuk o ścianę. Kelnerka natychmiast do niej podeszła. – Gospodarz mówił, że zechce pani osobny pokój, by zjeść obiad? – Nie. – odrzekła. – Tutaj będzie dobrze. Co macie? – Pieczonego barana lub wołowinę, rzodkiew, ser biały i żółty, grzyby w sosie, pudding jęczmienny, paszteciki, ciasta... – Wystarczy – przerwała jej Paks ze śmiechem. – Zastanówmy się: może pieczoną baraninę z sosem, pudding, grzyby i – macie zupę? Dziewczyna pokiwała głową. – Zawsze ją podajemy. Jeśli pani zmarzła, mogę także przynieść korzenny jabłecznik. – Dobrze. Z chęcią. – Dziewczyna opuściła salę, a Paks przyciągnęła ławkę bliżej ściany, żeby mogła się o nią oprzeć. Wyciągnęła nogi do ognia. Płomienie mruczały do siebie, co jakiś czas odpowiadając trzaskiem na wysyczany komentarz. Słyszała bębniący o okiennice deszcz, czerwone zasłony w oknach poruszały się niespokojnie, jej jednak było sucho i ciepło. Ciekawe, jak Kolya zareaguje na wiadomość od niej. Co o niej słyszała? Zamknęła oczy i osunęła się lekko po ścianie. Wyprostowała się gwałtownie i ziewnęła. Nie pora na sen. Musiała wymyślić, co powie Kolyi i Księciu. Drzwi otworzyły się, wpuszczając powiew zimnego, wilgotnego powietrza i wysoką postać w długim, mokrym płaszczu. Pomyślała zrazu, że to Kolya, gdy jednak kobieta podeszła do ognia, zobaczyła, że jest młodsza i stanowczo ma oba ramiona. Za nią wszedł mężczyzna. Kobieta odrzuciła kaptur, odsłaniając misternie upięte, czerwonozłote loki. Pod płaszczem miała prostą suknię z ciemnozielonego jedwabiu, a gdy ściągnęła rękawice, na palcach obu dłoni zabłysły pierścienie. Jej odziany w czarną tunikę i spodnie towarzysz

wydał się Paks znajomy. Zastanawiała się, kim byli – pasowali raczej do miasta typu Verella, nie tutaj. Nie myśląc o tym, obróciła pierścień Księcia tak, że na zewnątrz widać było jedynie obrączkę. Służąca zamknęła drzwi i natychmiast poprowadziła parę w głąb gospody. Czyli są tu znani – pomyślała Paks. Ich przejście przez jadalnię wzbudziło w niej niepokój, lecz nawet na nią nie spojrzeli. – Tutaj jesteś – przemówił karczmarz, przerywając jej rozmyślania. Talerz z posiłkiem parował, rozsiewając przyjemne wonie. – Radna Ministiera przesyła ci wiadomość: ma teraz spotkanie, potem jednak z przyjemnością cię ugości. Przyjdzie tutaj, jak skończą. – Uznała, że zaproszenie Kolyi wywarło na nim duże wrażenie. – W porze kolacji to pomieszczenie często jest zatłoczone i gwarne – gdybyś wolała spokojniejsze miejsce, to mam kilka salek jadalnych. – Zastanowiła się nad tym i uznała, że raczej nie chciałaby spotkać się ze Stammelem w ten sposób. – Tak, dziękuję. Najpierw jednak skończę kolację – nie ma sensu przenosić tego wszystkiego. – Wskazała na talerz i miseczki. Uśmiechnął się i odszedł. Baranina była krucha i smaczna, zupa rozgrzała ją po koniuszki palców. Zanim skończyła, w karczmie pojawiło się kilku mieszczan i zamówiło posiłek, przyglądając się jej z zaciekawieniem. Dała znak służącej i zapytała, którędy do toalet i prywatnych sal. – Tamtędy, prosto – odparła kelnerka. – A właściciel powiedział, że jak pani skończy, może usiąść w tym pokoju – wskazała odpowiednie drzwi. Paks otworzyła je i ujrzała miły, mały pokoik z płonącym na kominku niewielkim ogniem. Umeblowanie stanowiły trzy fotele, niski, okrągły stolik i ława pod ścianą. Dziewczyna zapaliła świece w lichtarzach na kominku. – Będzie pani chciała coś z kuchni? – Nie, nie teraz. Raczej po przybyciu Kolyi. – Próbowała oszacować koszt posiłku, kąpieli i osobnego pomieszczenia. Wystarczy jej, gdyż nie zamierzała wynajmować pokoju na noc. Po powrocie z ubikacji usiadła w jednym z foteli przy kominku, kładąc łuk w poprzek kolan. Obejrzała go, jak ją nauczono i natarła oliwą, aż zalśnił. Wyjęła cięciwę z mieszka

i nałożyła ją, wyginając łęczysko. Był giętki i czuły, jak zawsze w jej dłoniach. Zdjęła cięciwę i odstawiła łuk pod ścianę. Jej dłoń odnalazła sztylet i wstała, wpatrując się w drzwi. Potrząsnęła głową i usiadła. Głupie. Tutaj, w pokoju w dziedzinie Księcia, nic nie mogło jej grozić. Obróciła pierścień i przyjrzała się grawerunkowi na czarnym kamieniu. To zwykłe nerwy – strach przed tym, co słyszała Kolya lub co może powiedzieć. Uświadomiła sobie, że ściska w dłoni obnażony sztylet. Obejrzała ostrze i wypróbowała je kciukiem. Wystarczająco ostre i gładkie. Schowała broń do pochwy i wstała. Zaczęła krążyć po pokoiku. W drugim jego końcu, z dala od kominka, dosłyszała stłumione głosy. Nie mogły dochodzić z jadalni, więc z pewnością dobiegały z innej odosobnionej salki. Wpatrywała się w ścianę, wyczuwając narastające zło, po czym odwróciła się do ognia. Przyciągnęła sobie doń fotel i odkryła, że nie może usiedzieć plecami do tamtej ściany. Zapomniała o senności. Nic takiego nie przydarzyło się jej podczas całej podróży na północ, walczyła ze sobą, kiedy usłyszała pukanie do drzwi. – Tak? – Drzwi uchyliły się i do środka zajrzał karczmarz. – Radna Ministiera – zapowiedział, po czym odsunął się na bok. W przejściu pojawiła się Kolya. Siwe pasma we włosach poszerzyły się, lecz poza tym nic się nie zmieniła. Mocną, ogorzałą twarz przeciął uśmiech. – Paks! Przyniosłaś ze sobą deszcz. – Obrzuciła ją przeciągłym, taksującym spojrzeniem. – Wejdź. Chcesz ale? Czy jabłecznika? – Ale – odpowiedziała Kolya. – Jabłka mam w domu. – Weszła i usiadła w fotelu, a Paks zamówiła u karczmarza piwo. Radna przechyliła głowę i zerknęła na dziewczynę. – Zatrzymasz się u mnie na noc, prawda? – Paks przytaknęła. – Świetnie. Dobrze wyglądasz. Księciu będzie miło cię zobaczyć. Słyszeliśmy co nieco... – Przerwała i znowu spojrzała przeciągle na Paks. Ta jednak była gotowa na taką reakcję. Uśmiechnęła się. – Nie wątpię. Było co usłyszeć. Mam dla ciebie wiadomość, Kolyo, od mistrza Oakhallow. – Odwróciła się i przetrząsnęła

plecak w poszukiwaniu pisma w natłuszczonym papierze oraz niewielkiej sakiewki, której nigdy nie otworzyła. – Dziękuję. – Kolya chciała coś dodać, lecz przerwała, gdy karczmarz przyniósł im ale. – Przesyła mi nasiona i sadzonki... wiedziałaś, że pomógł mi założyć sad, kiedy straciłam ramię? – Nie. – Była zaskoczona, orientowała się tylko, że Kolya jest kuakgannirem, a i to dopiero od chwili, gdy Kuakgan wręczył jej przesyłkę dla niej. – Tak. Znał mnie, zanim wstąpiłam do Kompanii. – Pochodzisz z Mostu Piwowarów? – Nie. – Nie wyjaśniała więcej. Czytała zwój. Potem uniosła głowę. – Cóż, widzę, że część zasłyszanych przez nas historii nie mogła być prawdziwa. – Uhm. – Paks nalała ale do kufli. – Nie wiem, co słyszałaś, Kolyo. Pewne rzeczy są prawdą, choć wołałabym, żeby było inaczej. Ale teraz... – Teraz z powrotem jesteś wojowniczką... prawda? – Kolya uniosła kufel i napiła się. – Książę twierdził, że byłabyś nią nadal bez interwencji wyznawców Girda. – Tak, jestem wojowniczką. – Zastanawiała się, ile jej powiedzieć i jak szybko. Widząc ją ponownie, uświadomiła sobie, jaka jest stara i jaka ona jest w porównaniu z nią młoda. – To, co się stało, nie było winą wyznawców Girda – zaczęła. Kolya prychnęła. – Tak uważa Książę. Nie chcesz mi chyba powiedzieć, że... – Urwała, szukając taktownego sposobu dokończenia zdania. – Chcę powiedzieć, że zrobili wszystko, o czym wiedzieli. Kuakgan wiedział więcej... o pewnych sprawach. – Jesteś teraz kuakgannirem? – Nie. – Nie wiedziała, jak to wyjaśnić. – Nadal należysz do Bractwa Girda? – W tych słowach kryła się wątpliwość. – Nie... cóż, w pewien sposób... trudno to wytłumaczyć... – A jak się teraz czujesz? Możesz znowu walczyć? – Tak, czuję się dobrze. Spędziłam lato z łowcami Lyonyi, stoczyliśmy kilka potyczek. – Nie nosisz miecza – zauważyła Kolya.

– Nie, to prawda. Używałam pożyczonego, nie mam pieniędzy, żeby kupić sobie własny. W Fin Panir obiecali mi przechować rzeczy. Nawet jeśli ich nie mają, to powinni dać mi jakieś ostrze, kiedy już otrząsną się z szoku. Z szoku? – Cóż, nie spodziewali się, że wrócę do siebie. – Och. Ale Książę mówił, że dali ci pieniądze... co się stało? – To długa historia, która w skrócie brzmi tak, że już ich nie mam. Kolya pokiwała głową. – Kiedy zamierzasz wrócić do Fin Panir? – Nie wiem. – Paks poczuła ten sam niepokój, z którym walczyła na chwilę przed przybyciem Kolyi. – Chciałam najpierw przyjść tutaj, żeby zobaczyć się z tobą i podziękować Księciu za pomoc. Myślałam, że mogę coś dla niego zrobić... sama nie wiem. Kolya osuszyła kufel. – Możesz wrócić do Kompanii, jeśli tego właśnie chcesz. Wiem, że cię przyjmie. A może ciągle masz ochotę zostać paladynką? Paks obróciła kubek w dłoniach. – Nie mam wyboru, Kolyo... powiedziałabyś raczej, że już go dokonałam. – Dokończyła ale i odstawiła kufel. – Ja... nie chcę rozmawiać o tym tutaj. Możemy już iść? Kolya spojrzała na nią ze zdumieniem. – Paks, tutaj jest bezpiecznie. Piter jest tak samo człowiekiem Księcia jak ja. Nie plotkuje. Dziewczyna wstała. – Nie wątpię w twe słowa, ale coś... Kolya, nie potrafię wyjaśnić tego tu i teraz, nie mogę jednak ignorować ostrzeżeń. – Podeszła do drzwi, otworzyła je i wyjrzała na korytarz. Nic. – Zapłacę rachunek. – Już idę. – Kolya wstała, a Paks wzięła łuk i plecak. Następnie przeszła korytarzem do jadalni. Było tam rojno i gwarno, dopiero po chwili karczmarz zwrócił na nie uwagę. Podszedł, pozdrowił Kolyę, po czym zapytał Paks, czego jeszcze potrzebuje.

– Tylko rachunku – odparła. – Twoja gościnność była więcej niż doskonała. Spojrzał na nią, a potem na Kolyę. – Nie ma... nie trzeba płacić. Tym razem. Paks obejrzała się na radną, lecz z jej miny nie można było nic wyczytać. – Co? Nie miałeś chyba tego na myśli, panie. Otrzymałam bardzo dobry posiłek, pyszny jabłecznik i ale, kąpiel, osobny pokój... Karczmarz zrobił upartą minę. – Nie. Nosisz pierścień Księcia. Raz dla każdego członka Kompanii – byłem kiedyś żołnierzem, wiem, co znaczy potrzeba. Paks zarumieniła się. – Dziękuję, panie. Lecz w potrzebie mogę być innym razem. Teraz mam czym zapłacić. – Nie nosisz miecza. Nie, jeśli pewnego dnia przyjdziesz tutaj z całym ekwipunkiem i zechcesz zapłacić, to świetnie. Lecz dzisiejszego wieczoru nie wezmę od ciebie ani miedziaka. To moje ostatnie słowo. – Przeszył ją ostrym spojrzeniem. – Cóż, wobec tego bardzo dziękuję. Mam nadzieję cieszyć się twym piwem przez wiele zimnych wieczorów. – Paks i Kolya wyszły w chłodną, wietrzną noc. Przestało padać, choć wiatr niósł zapach wilgoci. Przez pewien czas nic nie mówiły, kiedy jednak skręciły na rynek, Paks zapytała: – O co tu chodziło? – Co? – Nie musiałam płacić. On naprawdę daje darmowy posiłek każdemu żołnierzowi Księcia? Nie sądzę, żeby w ten sposób był w stanie się utrzymać. – Zaczekaj, aż dojdziemy do domu. – Po paru minutach przeszły przez most i zbliżyły się do bramy Kolyi. Poprowadziła wyłożoną kamieniami ścieżką do domu i pchnęła ciężkie drzwi. Ogień na kominku oświetlał nieco pierwszą izbę. Kolya dorzuciła drew i zapaliła świece. – Jeśli masz coś do wysuszenia, to tutaj jest wieszak – oznajmiła, wyciągając z kąta drewnianą ramę. Paks sięgnęła do plecaka po mokre rzeczy i rozwiesiła je, rozglądając się po

pomieszczeniu. Służyło jednocześnie jako kuchnia i salon, nad paleniskiem wisiały garnki, w kredensie tłoczyły się talerze i kubki, a ze stropu zwisały siatki z serem, cebulą i szynkami. Przy kominku ustawiono masywny stół i kilka krzeseł. W drugim końcu izby stało biurko i stołek oraz następne krzesła otaczające pasiasty dywan. Pod oknem znajdowała się długa ława zakryta wzorzystymi makatkami. Kolya zniknęła za drzwiami przy kominku, skąd wróciła z głęboką misą jabłek i mniejszą orzechów. – Możesz być zmęczona jabłkami, ale te wyglądają naprawdę dorodnie – zauważyła Paks. – Są takie. To pierwszy rok obfitych zbiorów z dwóch drzew. Czerwone w zielone pasy są z Lyonyi: kilka lat temu mistrz Oakhallow przysłał mi sadzonki. Ciemniejsze to nowa odmiana – tak twierdzą kupcy – a przynajmniej była taka, gdy ją kupowałam. Te drzewa mają teraz... och... dziewięć lat. Na południe posłałam ci Królewski Ogród – hodują takie w monarszych sadach w Pargunie. Dobrze znoszą podróż i są słodkie, ale te są lepsze: mają cieńszą skórkę. – Jasne było, że Kolya cieszy się z możliwości rozmowy na niegroźny temat. Paks pogodziła się z tym. – Ile odmian jabłek hodujesz? – Ile tylko zdołam zdobyć. Jabłkom dobrze robi mieszanie gatunków, poza tym niektóre co jakiś czas w ogóle nie rodzą. Teraz mam siedem dających dobre zbiory: te dwa, Królewskie Ogrody, Zachodnie Orzechy z Finthy, Wielkie Jabłecznikowe i Małe Jabłecznikowe oraz Zielone z Zachodnich Ziem. Dwie inne odmiany zaczęły rodzić dopiero w tym roku, ale niewiele: letnie jabłka, z tym, że są żółte, a nie zielone, oraz duże czerwone w żółte pasy, sprzedające się świetnie na rynkach na południe stąd. Od twojego wyjazdu doszły mi jeszcze gruszki. W tym roku zebrałam ponad dwadzieścia buszli. Paks ugryzła czerwono-zielony owoc. Usta wypełnił jej sok. – To jest dobre – orzekła, przełykając. Kolya objęła silną dłonią dwa orzechy, zgniotła je i zaczęła wybierać kawałki jąder spomiędzy skorupek. – Tak. Paks – możesz korzystać z mojej gościny, mam

nadzieję, że przyjmujesz zaproszenie. Ale... po co tu wróciłaś? Czy tylko, żeby podziękować Księciu za pomoc? Albo...? Paks odgryzła kolejny kawałek jabłka. – Nie jestem pewna, czy mogę ci powiedzieć. Nie wiem, ile słyszałaś o tym, co naprawdę mi się przydarzyło... – Książę opowiedział nam – Radzie – trochę... Nic, za co można byłoby mieć do ciebie pretensje... – Nie wiedział wszystkiego. – Czuła na sobie wzrok Kolyi, jak gdyby położyła jej dłoń na twarzy. – Powiedział, że to była wina Marszałka-Generała – oznajmiła radna. – Nigdy o nic cię nie obwiniał... – To nie była jej wina. Nie tak, jak on to widział. Opowiadał wam o Kolobii? Co się tam wydarzyło? – Raczej nie. – Kolya poruszyła się niespokojnie. – Coś o porwaniu i mocach zła. – Zgadza się. – Paks starała się uspokoić. Z pewnością potrafi opowiedzieć o tym spokojnie. – Zostałam wzięta do niewoli przez kuaknomów, którzy służyli Achryi. – Radna przytaknęła, nie odrywając wzroku od miski z orzechami. – Dali mi szansę walczyć... o możliwość ucieczki. Tak przynajmniej to rozumiałam. Walczyłam z orkami – przeważnie – na wielkiej, podziemnej arenie. – Przeważnie? Ile razy? – Nie wiem. – Paks odłożyła jabłka ostrożnie, jakby były żywe. – Nie pamiętam. Wiele razy, sądząc po śladach, jakie mi zostały. W końcu zmusili mnie do założenia zaczarowanej zbroi... – Matko Drzew! – rzuciła Kolya, wbijając w nią wzrok. Uniosła dłoń, chcąc skreślić znak ochronny. Potem spojrzała na rękę i pokręciła głową. – Przepraszam. Mów dalej. Paks wzięła z misy kolejne jabłko i obejrzała je. – Podczas walki do mego umysłu wdarło się wielkie zło. Urosło, wyrywając się spod mej władzy. To właśnie zobaczyła Marszałek-Generał w Fin Panir. Nie tylko ona, Kolyo. Nawet ja, kiedy oni... – Urwała dla zaczerpnięcia tchu. – Nieważne. Widzieli tylko jedno lekarstwo. Marszałek-Generał, dwaj paladyni i elf podjęli próbę wycięcia zła. Powiodło się im.

– Zostawiając cię, zdaniem Księcia, okaleczoną tak samo, jakby odrąbali ci nogi. Paks pokręciła głową. – Wcale nie tak samo. Ty – wybacz mi, Kolyo – ale naprawdę straciłaś ramię. Nic nie sprawi, że ci odrośnie. Ja zachowałam kończyny – nogi i ramiona – choć przez pewien czas nie mogłam ich używać. – A w środku? Książę mówił, że większe szkody wyrządzili w twym wnętrzu, wyrywając samo jądro twojego jestestwa – odwagę. – Tak sądziłam – oni również – lecz Kuakgan pokazał mi, że wcale tak nie było. – Jesteś pewna? – Kolya przyjrzała się jej uważnie. – Słyszeliśmy, że miałaś być paladynką – a oto brakuje ci pieniędzy na miecz... – Czy bogactwo świadczy o byciu paladynem? A może wyglądam na przerażoną? – Paks uśmiechnęła się do niej. – No cóż, nie. Nie wyglądasz. Ale i tak nie bałabyś się mnie. – Bałabym się. Kolyo, nie mogę tego ukrywać: przez te miesiące byłam niewyobrażalnym tchórzem. Nie wiem, co powiedział wam Książę, ale widział mnie, kiedy nie byłam w stanie unieść miecza nawet podczas ćwiczeń. Widział mnie, kiedy bałam się dosiąść konia – nawet najłagodniejszego. Widział mnie – weterankę jego Kompanii – mdlejącą ze strachu na widok zbrojmistrza idącego na mnie z uniesionym mieczem. – Byłaś zraniona... Paks prychnęła. – Stać cię na więcej, Kolya. Znalazłam się tam, gdzie zawitali nieliczni żołnierze – w odmętach strachu i bezradności odczuwanych przez zwykłych ludzi. I powróciłam stamtąd, z pomocą. Dlaczego tu jestem – cóż, to długa historia. Powiedz, czy uznasz mnie za nienormalną, jeśli ci wyznam... – zająknęła się, a Kolya obrzuciła ją zaciekawionym spojrzeniem. – Co takiego? – Kolyo, kiedy służyłam w Kompanii, przydarzały mi się dziwne rzeczy. W Aarenis, szczególnie w trzecim roku służby, zauważyli to także inni... – Trudno jej było wykrztusić, że uważa się za paladynkę.

– Stammel wspominał mi o czymś. – Rozłupała kolejne orzechy. – Twierdził, że miały coś wspólnego z medalionem Girda, który otrzymałaś od przyjaciółki – że potrafiłaś wyczuć rzeczy niedostępne dla innych. – Tak. To była część tego. Dlatego właśnie uznałam, że mieli rację, kiedy mówili, iż mogę zostać paladynką. – A nie mieli? – Cóż, tak. W pewnym sensie. – Zauważyła, że się poci. – Prawda jest taka, że ja... posiadam pewne umiejętności. Przypominają moce paladynów, ale ja nigdy nie ukończyłam szkolenia ani nie złożyłam ślubów. Mistrz Oakhallow uważa, że otrzymałam je bezpośrednio od bogów. A jeśli tak jest... – Znów urwała. – To jesteś swego rodzaju paladynką, czy tak? – Kolya zerknęła na nią z ukosa. – Odważne twierdzenie. Nie, żebym wątpiła w twe słowa – dodała szybko. – Tylko... że nigdy o czymś takim nie słyszałam. Kiedy myślę o paladynie, przypominają mi się ci, których widywałam podczas służby w Kompanii. Nie wyglądali jak ty. – Wiem. – Paks pochyliła się naprzód, opierając łokcie na kolanach. – Szkoliłam się z nimi i wiem, co pamiętasz. Błyszcząca zbroja, lśniący rumak – za tą jasnością poszedłby każdy. Nie twierdzę, że jestem tego typu paladynką, Kolyo. Mówię jedynie, że ktoś – a wierzę, iż był to sam Pan lub Gird, jego sługa – wezwał mnie tutaj w konkretnym celu. W gospodzie wyczułam jakieś zło i usłyszałam w głębi duszy odzew: to dlatego tu przybyłam. Nie rozumiem, jak może to wyrządzić szkodę Księciu lub jego domenie, chyba że on sam przeszedł na stronę zła, w co nie mogę uwierzyć. – Powiesz mu to otwarcie? Paks pokręciła głową. – Nie. Jak sama powiedziałaś, nie wyglądam na paladynkę. Nie mam dla niego jasnego przesłania. Mogę jedynie być tutaj, gotowa służyć mu w potrzebie, kiedy ta nadejdzie. Myślę, że stanie się to wkrótce. Kolya poruszyła się w fotelu. – Nie mogę uwierzyć, że mogłabyś kłamać. Mistrz Oakhallow nakazuje mi ufać ci, a ja mam powody, by ufać

jemu. A z tego, co wiem o twej przeszłości... na Drzewo, Paks, chciałabym zrozumieć. – Ja też – przyznała Paks. – I nie jesteś już wyznawczynią Girda? – zapytała ponownie Kolya. – Nie potrafię tego powiedzieć. Nie słucham – nie mogę dłużej słuchać – rozkazów Marszałka-Generała. Przysięgłam jednak służyć Girdowi i tej przysięgi nie złamię. – Nie mogła po tym, co wydarzyło się w czarodziejskim ogniu. – Książę nie będzie tym zachwycony. – W głosie Kolyi zabrzmiały emocje, których Paks nie potrafiła nazwać. Satysfakcja? Zazdrość? Ruszyła tym tropem. – Możesz mi powiedzieć, co on ma przeciwko wyznawcom Girda, Kolyo? Wiem, że chodzi o coś więcej niż tylko o to, co przytrafiło się mnie, ale nie mam pojęcia, o co. Mistrz Oakhallow nie chciał powiedzieć. Kolya zacisnęła wargi, a potem westchnęła. – Co wiesz o żonie Księcia? – Niewiele. Tylko tyle, że był żonaty, a ona umarła dziesięć, dwanaście lat temu. Obwinia za to wyznawców Girda. Znałaś ją? – Tak. Wstąpiłyśmy do Kompanii w tym samym czasie. Zanim poślubiła Księcia. – Westchnęła ponownie i wbiła wzrok w płomienie. – Paks, nie rozmawiamy o niej zbyt często – Książę nie lubi tego – uważam jednak, że powinnaś poznać tę historię. To może pomóc ci zrozumieć. – Odetchnęła głęboko i zacisnęła dłoń w pięść. – Nazywała się Tamarrion Mistiannyi, wszyscy wołaliśmy na nią Tamar. Była wojowniczką jedną z najlepszych. Wysoka, silna i – zerknęła na Paks – podobna do ciebie, choć miała bardziej niebieskie oczy. Tak samo się poruszała. Czciła Girda – jak większość w Kompanii w tamtych dniach. Próbowała nawrócić mnie, ale delikatnie. Lubiła ją całą Kompania. Zawsze była radosna, nie kłóciła się, ciężko pracowała i – na wszystkich bogów – dobrze było mieć ją u boku podczas bitwy! Miała temperament i okazywała go. Oczy jej jaśniały i śmiała się, a ja nigdy nie widziałam, by ktoś dotknął ją ostrzem. Choć miała blizny.

Książę był starszy od nas raptem o kilka lat. Myślę, że każdy mężczyzna z ochotą poszedłby z nią do łóżka, lecz nie dbała o to. Nie interesowały ją również kobiety. Lecz Książę... Walczył wtedy razem z nami, Kompania składała się tylko z jednej kohorty, nieco ponad stu żołnierzy. Pod koniec mojego pierwszego sezonu poślubił ją. – Znowu poruszyła się w krześle i wybrała pasiaste jabłko. Paks milczała i radna podjęła opowieść. – Wtedy wszystko było inaczej. Kompania mała, a twierdza składała się z drewnianych chatek i ziemnych wałów. Tamar nigdy nie zachowywała się wobec nas jak wielka dama – pracowała równie ciężko jak zawsze, niczym druga połowa Księcia. Razem rozplanowywali budynki tutaj i w wioskach i razem wyjeżdżali na zakontraktowane kampanie. Wtedy rzadko udawali się do Aarenis – zgodnie z warunkami nadania Książę musiał zostawiać w twierdzy garnizon. To były dobre lata. Nie wyznaję Girda, ale ówczesna Kompania była dobra, a umowy oznaczały walki nie budzące wątpliwości. W twierdzy mieszkał marszałek. Irytował tych z nas, którzy nie wierzyli w Girda, choć wszyscy go lubiliśmy. Można było ufać towarzyszom i wykonywać swoją robotę, nie martwiąc się, czego dotyczyła, jeśli wiesz, co mam na myśli. – Pamiętając ostatnią kampanię, Paks doskonale ją rozumiała. Pokiwała głową. – A potem – ciągnęła Kolya – kiedy urodziły się dzieci... – Dzieci? Nie wiedziałam, że Książę miał dzieci. – Nikt o nich nie wspomina. Zginęły razem z nią. Starsze było dziewczynką, kiedy umarła, miała może osiem lat – gdyby przeżyła, byłaby dziś w twoim wieku. Chłopiec miał trzy lata. Kiedy się urodziły, Książę chciał odesłać Tamar w bezpieczniejsze miejsce, ale nie zgodziła się. Oczywiście przez pewien czas nie brała udziału w walkach, niemniej pamiętam ją dosiadającą konia i pracującą, kiedy była taka gruba – Kolya gestami pokazała, w jak zaawansowanej ciąży była. – A kiedy tylko z powrotem zmieściła się w zbroi, natychmiast wróciła do treningu. Zostawała tutaj, z częścią Kompanii, kiedy Książę otrzymywał zlecenia w dalekich

stronach, lecz nigdy nie przesiadywała przy krosnach. – W głosie Kolyi zabrzmiało coś cieplejszego niż szacunek. – Pewnego lata Marszałek-Generał – poprzednik obecnej – chciał, żeby Książę zabrał całą Kompanię na wojnę w Aarenis. Wszystko uzgodniono z dworem Tsaia. Phelan zamierzał zostawić z Tamar więcej ludzi, lecz ona uparła się, że powinien zabrać wszystkich ku chwale Girda. Mówiła, że dzieci są za małe na kampanię na południu, a ona będzie z nimi bezpieczna pod ochroną milicji Tsaia, która miała przybyć tutaj latem. Utrzymywała, że ktoś z rodziny Księcia powinien zostać na jego ziemiach na wypadek, gdyby coś przydarzyło się królowi. Wszyscy wiedzieliśmy, że ze sobą walczyli, a oboje byli w gorącej wodzie kąpani... – Przerwała na moment. – Byli sobie tak bliscy jak żadne inne stadło, jakie znałam, jak kochankowie i towarzysze broni zarazem. Lecz ona była odważniejsza. Zwłaszcza tam, gdzie chodziło o Girda. W końcu przekonała go, żeby zabrał obie kohorty. Ruszył na południe, zostawiając ją z dziećmi i dziesięcioma zbrojnymi, dopóki nie zjawi się milicja. Byli z nią również rzemieślnicy, służba, no i marszałek. Niezły był z niego wojownik. Ale to nie pomogło. – Radna wstała i zaczęła niespokojnie spacerować po izbie. – Chcesz coś do picia? Paks nie była spragniona, lecz uznała, że przerwa dobrze Kolyi zrobi. – Wodę – to ale jest za mocne. – Dobrze. Za minutkę. – Zniknęła na tyłach domku, skąd wróciła z dzbanem. Wyjęła z kredensu dwa kubki i napełniła je. – Proszę. – Dzięki. – Paks wzięła łyk i poruszyła się na krześle. Zastanawiała się, czy powinna coś powiedzieć. Wreszcie Kolya usadowiła się i poruszyła polana na palenisku. – Nikt nie wie, co się stało. Przypuszczamy, że wybrała się z dziećmi na przejażdżkę, może polowanie. Towarzyszyli jej służący i marszałek oraz dwóch żołnierzy do prowadzenia kucyków dzieci. Nie wrócili na obiad. Nikogo to nie zaniepokoiło. W końcu pojechało pięcioro wojowników na koniach, a od roku nie było tu żadnych kłopotów. Lecz nie wrócili o zmroku.

Przysłałaby wiadomość, gdyby zamierzała przenocować poza twierdzą. Sierżant wszczął poszukiwania na godzinę przed zapadnięciem ciemności, lecz niczego nie znaleźli. Zabrał pochodnie, psy i próbował iść ich śladem, lecz te co chwila gubiły trop. Dopiero nazajutrz, na wrzosowiskach, na północ od twierdzy, odkryli pierwsze ciało. Stary służący, naszpikowany strzałami i dobity mieczem lub sztyletem. Potem odnaleźli resztę. Musieli próbować wziąć Tamar żywcem, ponieważ otaczał ją stos trupów. Młoda Estil też próbowała walczyć – ćwiczyła niewielkim mieczykiem i Tamar pozwalała jej nosić sztylet. Był zakrwawiony po rękojeść. Przykryła ciałem młodszego brata. Nie zajmowali się dziećmi, lecz Tamar i marszałka rozebrali i rozsiekli. Ich zbroje i broń leżały nieopodal na kupie. Paks czuła, że oczy wypełniają jej łzy, gdy Kolya mówiła. Wyobraziła sobie piątkę dorosłych, rozpaczliwie próbujących ochronić dzieci, i małą dziewczynkę – ujrzała siebie w wieku ośmiu lat, mocującą się z braćmi – broniącą braciszka sztyletem. – Co ich zaatakowało, Kolyo? Orki? – Orki i półorki, sądząc po trupach. Znaleźliśmy dwanaście ciał i krwawe ślady pozostałych. Dwa truchła leżały milę dalej. – Więc byłaś tam? – Tak. Ja... Estil lubiła bawić się ze mną. Tamar poprosiła mnie o pozostanie do przybycia milicji. Tego dnia poszłam do młyna – nie mieliśmy tu wioski, tylko sam młyn – żeby przynieść mąkę. Kiedy wróciłam po południu, sierżant właśnie zaczynał się niepokoić. Nie wiemy, czemu pojechali na północ – w najbardziej niebezpiecznym kierunku ze wszystkich – ani dlaczego taki duży oddział orków zapędził się tam w dzień. Coś musiało ich zwabić, lecz nigdy nie dowiedzieliśmy się, co to było. – Odchrząknęła i łyknęła wody. – Cóż, przynieśliśmy ciała i wysłaliśmy kuriera do Księcia. Byliśmy przerażeni. Widziałaś go, kiedy był naprawdę rozgniewany – nikt nie chciałby, żeby ta złość była wymierzona w niego. Uznaliśmy, że musimy coś zrobić, żeby się zabezpieczyć. Płakałam przez tydzień, inni

także. Wreszcie przyjechał. Było tak, jak się spodziewaliśmy: gdzie stąpnął, dymiła ziemia. Wypytał każdego z nas, gdzie był i dlaczego nie z nią, lecz pozostał sprawiedliwy. Nie oskarżał nas. Cały gniew zwrócił przeciwko wyznawcom Girda: obwiniał Marszałka-Generała za zabranie go na południe i za zachęty Tamar. To było bardzo... trudne. – Paks uznała, że to za słabe słowo. – Pognał jak burza do Fin Panir i Verelli. Baliśmy się, że rozwiąże Kompanię, lecz nie uczynił tego. Wręcz przeciwnie: zaczął ją rozbudowywać i co roku zawierał kontrakt na walki w Aarenis. Nie zgadzał się na żadnego nowego marszałka, choć nigdy nie prześladował wyznawców Girda i nadal ich zatrudniał. Zaczął rekrutować magów dla ich sztuki uzdrawiania. Przestał być wybredny, jeśli chodziło o pobór: nie przyjmował złoczyńców, ale i nie dobierał nowych tak ostrożnie, jak czynił to kiedyś. W większości spraw nie zmienił się. Gdybym nadal miała oba ramiona, z przyjemnością walczyłabym dla niego. Jest odważny i prawy. Ale... słyszałam o zeszłorocznej kampanii w Aarenis takie rzeczy, które nie miałyby miejsca, gdyby Tamar żyła. Nie chciałby tego robić. Paks pomyślała o śmierci Siniavy i przez dłuższy czas wpatrywała się w płomienie. Kolya umilkła. Kiedy dziewczyna uniosła głowę, ujrzała, że radna zamknęła oczy, a po policzkach spływają jej łzy. – Dziękuję, że mi to powiedziałaś. Musiało być ci trudno rozprawiać o tym przy kimś, kto jej nie znał... – Jesteś do niej taka podobna! – przerwał jej chrapliwy szept Kolyi. – Kiedy wstąpiłaś do Kompanii, Stammel od razu to zauważył. Powiedział mi o tym, kiedy zjawiłam się jako świadek. Gdy wydobrzałaś, sama to zobaczyłam. Opowiedział mi, co zrobiłaś w Aarenis – kiedy powstrzymałaś Księcia. Paks, to musiało być tak, jakby usłyszał z zaświatów głos Tamar, tak przynajmniej twierdził Stammel. Nikt inny nie mógłby go powstrzymać. Myślę, że to dlatego wpadł w taką wściekłość, gdy otrzymał wiadomość o tobie z Fin Panir. Zupełnie, jakby wszystko się powtarzało... – Ale nigdy nic nie powiedział... – Nie. Oczywiście, że nie. Przecież jesteś w wieku jego

córki. Nie powiedziałby ci. A co mówił, dając ci pierścień? – Żebym przyniosła go lub przysłała, gdybym kiedykolwiek potrzebowała lub chciała jego pomocy. – Tak myślałam. Po powrocie powiedział nam – oficerom i Radom Wschodniej i Zachodniej Księcia – że jeśli pojawisz się ty albo pierścień, mamy zrobić wszystko, żeby ci pomóc. Wszystko. Bez pytania. Wydać ostatniego miedziaka lub zabić, gdybyś była w niebezpieczeństwie – on wszystko nam wynagrodzi. W dowolny sposób. Dlatego właśnie Piter nie wziął od ciebie pieniędzy. Dałby posiłek każdemu żołnierzowi Księcia, ale tutaj chodziło o pierścień i słowa Księcia. Paks poczerwieniała. – Ależ, Kolyo, nic mi nie jest. Nie potrzebuję... – Nie był pewny. Nie masz miecza. Książę powiedział, że możesz wyglądać jak żebraczka, złodziejka, niewolnica, pracownica, strażniczka, jeśli jednak nie pokażesz się konno i w pełnym rynsztunku, mieliśmy zakładać, że potrzebujesz pomocy. Oraz, że ty o nią nie poprosisz. – Radna przerwała i westchnęła. – Pójdziesz tam po tym, co ci opowiedziałam? – Tak. Jutro, chyba, że są powody, żebym zaczekała. – Nie. Idź. Zmartwi się, że nie masz miecza. – Powiedziałaś, że mnie zatrudni – może zarobię na broń. – Och, weźmie cię. W tym roku mieliśmy w twierdzy gorączkę. – Gdzie miała miejsce tegoroczna kampania? – Nie powiedział ci? Nie, przypuszczam, że nie. W tym samym czasie, kiedy opuściłaś Kompanię, miał kłopoty z Radą Regencyjną Verelli. Odkryli, że zabrał na południe cały garnizon i wpadli w furię. Paks była zdezorientowana i musiała to okazać, ponieważ Kolya pospieszyła z wyjaśnieniem. – Zarządza tą dziedziną z nadania korony Tsaia. Miał wzmocnić twierdzę – co uczynił – i utrzymywać garnizon na wypadek inwazji. Rozumiesz, przedtem był tutaj posterunek Tsaia. Zazwyczaj zostawiał co najmniej pięćdziesięciu zbrojnych. Lecz w zeszłym roku zabrał do Aarenis wszystkich, którzy byli w stanie machać mieczem, nawet weteranów. Regenci uznali,

że złamał dane koronie przyrzeczenie i chcieli odebrać mu ziemię. Tyle tylko, że nikt inny nie chciał przyjść tutaj i walczyć z orkami, wchodząc przy okazji Księciu w drogę. Arcolin słyszał część sporu: Książę powiedział, że pierwszeństwo ma jego przysięga wobec podwładnych, a on nie miał podstaw oczekiwać kłopotów. Po raz pierwszy w dwudziestoletniej historii w najmniejszym stopniu nie dopełnił warunków nadania. A potem, zanim zdążyli zakazać mu wyruszenia na południe, oznajmił, że zostaje na północy. Zarobił wystarczająco dużo i brakowało mu ludzi. Dlatego właśnie ostatnią zimę spędził na tępieniu orków i uzupełnianiu strat z Aarenis. Musiał pozbyć się wielu z tych, których najął na południu. Wiosną osiągnął niemal pełnią sił. Wysłał kohortę na wschód, do Pargunu, by pomóc obsadzić przygraniczne forty, sam jednak został tutaj. – Czyli siedzi na miejscu od ponad roku. – Tak, z wyjątkiem tygodni, które spędził z tobą w Fin Panir. To jego najdłuższy pobyt w siedzibie Bractwa Girda od śmierci Tamar. – Jak się czuje? Kolya odwróciła głowę. – Och, myślę, że dobrze. Cały czas zajęty. Nie zachorował, ciągle ćwiczy. – Ale...? – Sama nie wiem. Te kłopoty z regentami... MarszałkiemGenerałem... domyślam się też, że martwi go brak dziedzica. Zastanawialiśmy się, czy nie planuje ponownego ożenku. – Toczyła jabłko po stole. – Nie ma nic, co potrafiłabym nazwać, jedynie wrażenie olbrzymiej groźby. Martwimy się – weterani, starsi – co się stanie, kiedy on... jeśli on... Paks pokiwała głową. – Poczułam tę złość zeszłego lata w Aarenis... i kiedy przyjechał do Fin Panir. Ale on nie zrobi niczego złego, Kolyo. Jestem tego pewna. – Ty! A przecież to ja znam go od tylu lat? Nie, przepraszam. Możesz znać go lepiej.

Rozdział ósmy Rankiem słabe słońce walczyło, by przedrzeć się przez niskie, skłębione chmury. Paks wspięła się na wzgórze na południe od twierdzy i popatrzyła na jej masywne mury. Na zachodzie dojrzała ćwiczącą grupę i zastanawiała się, czy to rekruci, czy weterani. Gdy podeszła bliżej, przekonała się, że sama forteca nie zmieniła się w najdrobniejszych szczegółach. Chorągwie Księcia powiewały na wietrze. Główna brama stała otworem, jak to zwykle za dnia. Utrzymała równy krok. Żołądek zaczął się jej zaciskać. Czy wartownik rozpoznają? Kogo spotka na dziedzińcu? Przypomniała sobie swój pierwszy marsz ku tej bramie i jak się czerwieniła, gdy Stammel wprowadzał ich do środka. Dziwne, że wciąż się denerwowała, po tym wszystkim, co przeżyła. Wymacała kciukiem książęcy sygnet, obracając go na palcu. – Hej, tam! Podróżniczko! – Podniosła głowę i ujrzała strażników na murach. Zatrzymała się. W bramie pojawił się wartownik. – Podejdź i przedstaw się. Co cię tu sprowadza? Ruszyła naprzód. Nie rozpoznała smagłej, brodatej twarzy. – Jestem Paksenarrion Dorthansdotter – powiedziała. – Należałam do Kompanii. Chciałabym zobaczyć się z Księciem. Skrzywił się, Paks uznała, że jest całkiem młody – może dopiero co przestał być rekrutem. – Księciem Phelanem? Co sprawia, że uważasz... powiedziałaś, że kim jesteś? W Kompanii? – Paksenarrion Dorthansdotter. Przez trzy lata służyłam w kohorcie Arcolina. Wytrzeszczył oczy. – Paksenarrion... tak... – Opuścił spojrzenie na jej dłonie, a ona wyciągnęła sygnet. – Oczywiście. Chodź ze mną, Książę ma naradę, lecz natychmiast go powiadomię. Jadłaś? – Tak, dziękuję. – Przeszła za nim przez bramę na znajomy dziedziniec, za którym znajdowały się jadalnia i lazaret. Ktoś prowadził rosłego rumaka. Wszędzie spieszyli z zadaniami mężczyźni i kobiety w znajomych mundurach. Szła za

przewodnikiem do Książęcej Bramy, starając się nie gapić. Niemal natychmiast wpadła na Stammela. – Paks! Na Tira, niemal nie wierzyłem, że to ty! – Porwał ją w mocarne objęcia. – Mam nadzieję, że do nas wracasz. Paks złapała się na szerokim uśmiechu. – Muszę zobaczyć się z Księciem... – Oczywiście. Oczywiście. Ale zostań, Paks – nie wracaj do Fin Panir... – Na razie nie wrócę. – Odwróciła się, młody wartownik patrzył na nią szeroko otwartymi oczami. Stammel uśmiechnął się do chłopca. – No dalej – wprowadź ją. Nie znajdziesz nikogo, kogo Książę powitałby z równą radością. – Po czym ponownie zwrócił się do Paks: – Zobaczymy się, kiedy wyjdziesz. – Ruszyła za wartownikiem. Wyczuwała nie zadane pytania, wiszące mu na końcu języka. Byli w połowie drogi, gdy usłyszała inne znajome głosy. – Wygląda na to... – Bogowie, to Paks! Paks! Niech to bogowie... – Odwróciła się, by ujrzeć Arńe i Vika. W mgnieniu oka utonęła w dźwiękach i ramionach, a z oczu trysnęły jej łzy. – Wiedziałam, że przyjdziesz. Wiedziałam. – Rzadko poddająca się emocjom Arńe śmiała się i płakała jednocześnie. – Wiedziałam, nieważne, co mówili... Otaczało ich coraz więcej ludzi. – Zaczekaj, aż Barra się dowie... – usłyszała kogoś. Jej dawni podopieczni, Volya i Jenits, przyłączyli się do uścisków. Paks nie spodziewała się tego, nie przypuszczała, jak bardzo brakowało jej tych szczególnych ludzi. Wreszcie uniosła ramiona, broniąc się przed deszczem pytań i komentarzy. Ucichli, jakby była oficerem. – Ja... muszę zobaczyć się z Księciem – oznajmiła. – Najpierw, a potem... – Wrócisz – orzekła Arńe. – Prawda? – Na pewien czas, tak. To zależy od Księcia. – Przyjmie cię. Zawsze tego chciał. – Arńe odrzuciła głowę i zaniosła się śmiechem. – Ach, cóż to były za czasy. Wy,

żółtodzioby, nie macie pojęcia, co straciliście. Tylko poczekajcie. – Arńe... – zaczęła zakłopotana Paks. – Nieważne – przerwała jej przyjaciółka. – Idź już. Do Księcia. Potem razem zapolujemy na orki. Założę się, że już zapomniałaś, jak się to robi. Paks pokręciła głową i ruszyła za oszołomionym wartownikiem przez Bramę Księcia. Jeszcze nigdy nie gościła w tej części twierdzy. Wewnętrzny dziedziniec był oddzielony od głównego murami jadalni, lazaretu i koszar. Po drugiej stronie znajdowały się kwatery Księcia, gdzie mieszkali także kapitanowie kohort i książęca służba, zbrojownia i magazyny. Na środku dziedzińca kamienna ława otaczała studnię, w pobliżu rosło niewielkie drzewko. Książęca rezydencja zajmowała północną i zachodnią część. Przy drzwiach przejął ją inny strażnik. Jego też nie rozpoznała. Poprowadził ją w głąb holu, gdzie spotkał ich schodzący z góry Arcolin. – Paks? To naprawdę ty? Ale się Książę ucieszy... – Tak, kapitanie. – Paks złapała się na powrocie do roli szeregowca. – Dobrze wyglądasz... czy tak? – Tak. Bardzo dobrze. – Świetnie. Chodź za mną... – Machnięciem ręki odesłał żołnierza i wspiął się z nią po schodach, po czym ruszyli korytarzem w głąb północnego skrzydła. – Książę jest w biurze – nigdy tam nie byłaś, prawda? – Nie, panie. – Trzecie drzwi po prawej. – Lecz i tak poprowadził ją przez całą drogę. Drzwi były otwarte, gdy do nich podeszli, Paks ujrzała dużą komnatę rozświetloną wpadającym przez okna blaskiem z dziedzińca. Wszedł do środka, ona zaś zatrzymała się na progu. – Mój lordzie, to Paksenarrion. – Zobaczyła Księcia siedzącego za zawalonym papierami biurkiem. Uniósł głowę, nie zmienił się na twarzy, może trochę postarzał. Spojrzał na nią i rozchmurzył się, gdy ujrzał jej oczy. – Wejdź, Paks. A może używasz teraz pełnego imienia?

– Dziękuję, mój lordzie. Oba są dobre. – Weszła do komnaty, którą cicho opuścił Arcolin. Książę dokładnie ją obejrzał. – Wyglądasz lepiej niż ostatnim razem, kiedy cię widziałem. – Tak, mój lordzie. Jest mi lepiej. – Chodź, usiądź. – Wskazał na fotel przy biurku. Zajęła go. – Nie nosisz miecza – dodał. – Czy w takim razie wszystko zostało po staremu? – Nie, mój lordzie. Spędziłam lato w Lyonyi, z łowcami. Oni używają przeważnie łuków. Nie miałam pieniędzy na miecz. – Z łowcami? – Twarz mu ożyła, lecz zaraz zamarła. – Więc możesz... – Urwał, a ona wiedziała, o co nie zapytał. – Mój lordzie, mogę z powrotem walczyć i robiłam to. Przybyłam, żeby podziękować za pomoc... i zaufanie. – Kiedy mówiła, wstał i podszedł do niej. Zatrzymał się kilka stóp od niej i ponownie zlustrował ją wzrokiem. – Wystarczającą nagrodą jest widzieć cię znowu zdrową. Co mogę dla ciebie zrobić – oprócz dania ci miecza? – Mój lordzie, nie przyszłam tu prosić o miecz, lecz o miejsce. Jeśli potrzebujesz żołnierza, to ja potrzebuję pracy. – W takim razie nie wracasz do Fin Panir? – Wyglądał na zadowolonego. – Jeśli nawet, to wolałabym z własną bronią – odparła. – Ha! – Uśmiechnął się nagle. – Już ci lepiej. Pamiętasz, obiecałem ci kapitana. Roześmiała się. – Mój lordzie, jesteś szczodry ponad miarę. Lecz szczerze mówiąc, nie sądzę, żebym mogła zostać w Kompanii na zawsze. – Co potem? Fin Panir i wyznawcy Girda czy coś innego? – Nie jestem pewna. Niemniej zostanę z panem przez pół roku – może dłużej – jeśli mnie pan zatrudni. Ale nie na pozycji kapitana. Nie zasługuję na taki awans z pańskich rąk, są inni, którym się należy. – Nie bardziej od ciebie. – Książę spuścił wzrok. – Nie. Rozumiem, co masz na myśli. Oczywiście przyjmę cię z radością. Mieliśmy tutaj latem gorączkę. Popatrzmy. Przypuśćmy, że wrócisz do kohorty Arcolina. Płaca weterana: do

wiosny powinnaś zarobić na miecz, bez dwóch zdań. Nadal myślisz o zostaniu paladynką, prawda? – Przeszył ją bystrym spojrzeniem. Przytaknęła. Nie pytał dalej. – W takim razie będziesz potrzebowała doświadczenia w dowodzeniu... ale mamy sporo kłopotów z orkami: otrzymasz własny szwadron. Poza tym... – Tak? – Większość paladynów pochodzi z zakonów rycerskich. Mają tam szansę nauczyć się dworskich manier. Z tego, co widziałem rok temu, wnioskuję, iż nie idzie ci to jeszcze najlepiej. Prawda? Zarumieniła się. – Tak, mój lordzie. Próbowałam się nauczyć... – I nieźle sobie radzisz jak na córkę owczarza. Ja też nie zaczynałem w pałacu, Paks, a teraz mogę jeść obiad u królów, nie martwiąc się o łokcie. Pewnych rzeczy możemy cię tutaj nauczyć. – Przerwał na chwilę, patrząc jej w twarz. – Nie będziesz miała kłopotów z towarzyszami z Kompanii, to oczywiste, że nie jesteś zwyczajnym żołnierzem. Jeśli się zgodzisz, część swego wolnego czasu spędzisz w bibliotece, ucząc się historii i innych rzeczy, a ze mną i kapitanami będziesz dyskutować o polityce i strategii. W porządku? Oferta oszołomiła ją. – Mój lordzie, ja... tak. Chciałabym. Wiem tak mało. – Bardzo dobrze – zanieś ten rozkaz do kwatermistrza, a ten do Arcolina i urządź się. Arcolin zajmie się rozkładem twoich zajęć. Chcę, żebyś jadła z nami tak często, jak to tylko możliwe bez zakłócania twych obowiązków. – Tak jest, mój lordzie. Godzinę później miała już miecz u boku i kasztanową tunikę Kompanii Phelana na grzbiecie. Znowu było jej zimno w nogi, wiedziała, że na tle innych są białe jak kreda. Zbrojmistrz Siger z podziwem obejrzał jej łuk i poprosił o demonstrację. – Nie teraz, Sigerze – rzucił Stammel. – Musimy wciągnąć ją na listę. – No to po południu – nie poddawał się zbrojmistrz. – Świetny łuk, mam nadzieję, że dorównują mu twe umiejętności

strzeleckie. Chcę też zobaczyć, jakich to sprytnych pchnięć nauczyli cię w Fin Panir. Paks zaśmiała się. – Nic dla krótkiego miecza, a ostatnimi czasy rzadko miewałam ostrze w ręku. Ale przy odrobinie praktyki... – Dobrze. Dobrze. Wiem, że uczą tam rycerskiego rzemiosła, a zawsze lubię poznawać nowe sztuczki. Przed obiadem odbyła długą rozmowę z Arcolinem. Zmusił ją do przyjęcia stopnia kaprala zarówno dlatego, że takowego potrzebował, jak i celem dania jej więcej czasu i możliwości dodatkowej nauki zalecanej przez Księcia. Zgodziła się, dumając, czy jej przyjaciele nie odniosą się niechętnie do tak szybkiego awansu. Ucieszyli się na jej widok, ale jak zareagują na wszystko, co się wydarzyło i postawienie jej ponad nimi? Nie wspominała o tym Arcolinowi, który przekonywał ją, że ma już wyrobioną pozycję u nowicjuszy i to dobrą, sądząc po jego tonie. Podczas obiadu omawiała ze Stammelem i Devlinem swoje obowiązki i zmiany w zwyczajach, które pamiętała. Zaszło ich sporo – w twierdzy przebywały trzy stare kohorty oraz rekruci. Następnie Stammel wyprowadził kohortę na ćwiczenia z bronią. Siger był już na placu z jej łukiem i porozstawianymi celami. – Pokaż mi – zażądał niecierpliwie. Nałożyła cięciwę i wybrała strzałę. Wiatr nieco osłabł, wiedziała jednak, że pierwszy pocisk może chybić. Płynnym ruchem naciągnęła łuk i zwolniła cięciwę. Miała szczęście, Siger uśmiechnął się z zachwytem. – Powtórz – zarządził. Umieściła trzy dalsze strzały w takiej odległości od siebie, że można by je przykryć dłonią, tak szybko, jak tylko nadążała naciągać łuk. Wśród widzów podniósł się pomruk. – Mogę spróbować? – poprosił zbrojmistrz. – Oczywiście – odrzekła. – Ale jest dostosowany do mojego wzrostu. – Ha, silny naciąg. – Puścił do połowy naciągniętą cięciwę. – Masz rację, jest za długi, jak dla mnie. Zostawiam go tobie. Przekonajmy się, jak robisz mieczem. – Jasne. – Zdjęła cięciwę i ruszyła w stronę celu, by zebrać

strzały. – Nie zajmuj się tym – rzucił Siger. – Hej, Sim! Idź po te strzały. – Chudy wyrostek w rekruckich brązach pobiegł do tarczy. – Odstaw łuk tam – wskazał jej odpowiedni stojak. Paks odłożyła oręż i wróciła na placyk, który Siger dla nich oczyścił. Czekał na nią z mieczem w dłoni. – Chcesz ochraniacz? – zapytał. – Walcząc przeciwko tobie? Zawsze. – Zauważyła leżącą nieopodal stertę ochraniaczy i poszła po jeden z nich. Za podwójnym szeregiem gapiów dostrzegła Arcolina. Siger także zauważył otaczających ich rekrutów. – Na Tira, będziecie tak stać dokoła jak cielęta u płotu? Chcecie zobaczyć, jak walczy Paks? Niedługo sami będziecie z nią ćwiczyć. Zabierać się zaraz do treningu albo żebra poobijam! Dalej! – Gapie rozeszli się niechętnie do swoich zajęć. Paks czuła dreszczyk oczekiwania. Dawno już nie używała krótkiego miecza ani nie ćwiczyła tak, jak czynił to Siger. Dobyła miecza i dała krok naprzód. Po pierwszym ciosie zbrojmistrza wszystko sobie przypomniała. Radość, którą poczuła ostatniej nocy z Kuakganem, obudziła się i wypełniła jej zbrojne ramię. Zupełnie, jakby nie dotykała ziemi. Siger przyspieszył, porzucili sekwencję ćwiczeń. Przeszedł do trudniejszych manewrów. Odkryła, że jej umiejętności, instynkt i radość walki powróciły. Przez pewien czas nawet jej nie dotknął. Potem sprytnym obrotem odsunął jej ostrze i trafił ją w ramię. Odskoczył z uśmiechem. – Już myślałem, że jesteś poza moim zasięgiem, dziewczyno. – Słyszała strudzenie w jego głosie. Czyżby Siger – Siger Niezmordowany – męczył się? Zastanawiała się, czy to nie podstęp i atakowała ostrożniej. – To ty powinieneś być poza moim zasięgiem – odparła wesoło. – Wcześniej zacząłeś. – Ach, ale... – Uśmiechnął się szeroko, z trudem unikając trafienia – ...jestem starszy i wolniejszy... – Towarzyszyło temu szybkie jak błyskawica pchnięcie, które zatrzymało się na ochraniaczu. – Masz szczęście, że go założyłaś – skomentował.

– Tarcza też by pomogła – stwierdziła. – Stary, faktycznie. Jesteś wolny jak język żmii. – Spróbowała sztuczki, której użyła przeciwko niemu w Aarenis, lecz pamiętał kontrę. – Twój stary przyjaciel Vik często mi to przypomina – powiedział. Paks wypróbowała inny ruch i tym razem prześlizgnęła się przez jego obronę i dotknęła ramienia. – Aha! – zawołał. – Bardzo dobrze. Bardzo dobrze. Przekonajmy się, co pamiętasz z walki w szyku – nie ma tutaj rycerzy. – Dał krok wstecz i opuścił miecz. Paks rozejrzała się. Pomimo usilnych starań, by wyglądać na zajętych, było oczywiste, że obserwowała ich większość kohorty. Przez kilka dni była zapracowana i szczęśliwa, odpoczywając w przyjacielskiej atmosferze Kompanii. Obowiązki kaprala przeganiały ją z miejsca na miejsce, zapomniała o zdumiewającej ilości ćwiczeń w szyku. W każdej wolnej chwili otaczali ją przyjaciele, zasypując pytaniami i opowieściami. Najwyraźniej nie mieli jej za złe awansu, wręcz przeciwnie: wyrażali zdziwienie, że została zaledwie kapralem. Ona sama miała więcej pytań niż opowieści. Dowiedziała się, że Peska, zastępca Dorrin w Aarenis, odszedł z Kompanii, jak tylko ta ruszyła na północ. Miejsce obcego zajął starszy giermek Phelana: najpierw Jori, którego pamiętała z Aarenis, a obecnie Selfer. Jori poszedł na przeszkolenie do rycerzy Falka. Jedynym giermkiem Księcia pozostał Kessim, którego Paks pamiętała jako chłopca. Zmarszczyła brwi, rozważając sprawy personalne. – To nadal pozostawia dwie kohorty bez zastępców kapitanów – albo rekrutów bez żadnego oficera. – Do rekrutów wrócił Valichi – odparł Kefer. – Masz rację. Czterech kapitanów na trzy kohorty, a Pont znów zastępuje Cracolnyę. Niemniej jesteśmy razem, w jednym miejscu – nie potrzebujemy obcych... – Oby bogowie uchronili ich przed gorączką. Wiesz, Kef, jak byłoby ciężko, gdyby zachorował Arcolin lub Dorrin, albo zarobił strzałę od orków. – Stammel ziewnął, było już późno. – Ale Książę nigdy nie miał kłopotów z gorączką – zauważyła pewnego ranka. – A tutaj, na północy...

– Wiem – przytaknął Vik. – To dziwne. Lekarze uważają, że powodem może być nasza liczebność, choć obecnie opróżniamy kloaki dwa razy do roku... – Nie tylko to – wtrącił Stammel. – Bardzo ożywił się handel – coraz więcej ludzi napływa z Verelli i tak dalej. Może oni coś przywlekli. – Hmmm. – Paks wróciła myślami do wykładów w Fin Panir na temat fortyfikacji i zasobów wody. Z pewnością w systemie nie było żadnego błędu, ale uznała, że lepiej będzie, jak sama to sprawdzi. – Poza tym mogliśmy też zarazić się od tych wszystkich orków dookoła. – Devlin sięgnął ponad nią po kawałek chleba. – Tir świadkiem, że tych brudnych bestii jest wystarczająco wiele. – Skąd przychodzą? – Z samych skał, tyle wiemy. – Stammel zmarszczył brwi. – Na północny wschód stąd znajduje się istny labirynt jaskiń i korytarzy pełnych orków w czasach, kiedy Książę otrzymał to nadanie. Nazywają to legowiskami i tam właśnie lęgną się kłopoty. Problem w tym, że do oczyszczenia ich potrzeba byłoby pięciu takich kompanii jak nasza. Ciągną się na zachód od twierdzy – zastanawiamy się, czy nie ma tam innego kompleksu podziemi. – Co robiliście? – Wszystko, co tylko wymyślili kapitanowie. Patrole? Świetnie, ale część z nich przez trzy dni nie widzi żadnego potwora, a inne natykają się na bandy zbyt wielkie, by sobie z nimi poradzić. Pościg za wykrytymi grupami? Ostatnia, z którą tego spróbowaliśmy, udała się prosto na północ i bez zatrzymania zagłębiła się we wrzosowiska. Zasadzki w prawdopodobnych miejscach? I znowu bywa, że patrol szuka ich całymi dniami, a kiedy indziej niemal ginie w potyczce. Kontrola obrzeża? Nie ma nas tylu, skoro musimy bronić dwóch wsi, twierdzy i chronić trakty. Nie potrafiła wymyślić nic więcej. – Na razie są pod kontrolą – pomimo pewnych strat nadal zbieramy plony, a wsie nie spłonęły. Lecz ciągle dają nam zajęcie, dzień po dniu. Nie wiemy, o co im chodzi. Czasami,

jakby same prosiły się o walkę. Nie próbowały jeszcze napaści na twierdzę ani na wioski – oczywiście to byłoby z ich strony głupie. – Ja myślę... – Stammel urwał i rozejrzał się. Większość pozostałych wyszła, spojrzał na Vika, a ten wzruszył ramionami i także ich opuścił. Przy stole zostali Stammel, Devlin i Paks. – Ja myślę – powtórzył cicho sierżant – że Księcia to wcale nie obchodzi. Ta siostra Vennera... – Nie wierzę, że ją poślubi – stwierdził Devlin. – Nie mogę... Stammel pokręcił głową. – On myśli teraz o następcy. W jego wieku, kiedy jest się panem na własnych włościach, to najwyższa pora. Nie jest bynajmniej tak, że lubię ją bardziej niż ty, Dev, ale jest jedyną kobietą w okolicy, która... – Nie rozumiem – stwierdziła Paks. – Mówisz, że Książę planuje ożenek? Wydawało mi się, że Kolya powiedziała, iż on nigdy się nie ożeni, po... – Przerwała, nie wymieniając imienia. – Sam to mówiłem. Lecz te dwa lata tutaj widzisz, on zaczął myśleć nad tym, co się stanie, kiedy będzie stary. Wiem, że zamyślał uczynić następcą jednego z synów Halverica. Lecz oni są z Lyonyi, a to może nie spodobać się na dworze. Nie należy do tych, którzy uganiają się za młodymi kobietami. A siostra Vennera jest przystojna i wie, jak postępować z mężczyznami... – To wdowa – wtrącił Devlin. – Tak się przynajmniej mówi. Przybyła tutaj, by Venner pomógł jej z posiadłością ziemską. – Jak wygląda? – zapytała Paks. – Czy kiedykolwiek opuszcza dwór? – Jest... cóż, ładna. Rude włosy. Zawsze jeździ z Vennerem. – Była z nim w “Rudym Lisie” – dodał Devlin. – Piter mi to powiedział. Wzięli osobną salkę i zjedli razem. Paks przypomniała się para, którą widziała pierwszego wieczoru. Nie mogła sobie wyobrazić Księcia biorącego za żonę kogoś takiego. – To nie nasza sprawa – stwierdził bez przekonania Stammel. – Jeśli Książę ją chce... – Raczej ona chce jego. Każda kobieta by chciała: jest bogaty, sławny, ma duże dobra ziemskie...

– Nadal nie mogę w to uwierzyć – oświadczyła Paks. – Cóż, miejmy nadzieję. Chciałbym tylko, żeby już podjął decyzję i zajął się orkami. Nie wierzę, że po tylu latach spokoju robią nam tyle problemów bez żadnych dodatkowych powodów. – Gdybyśmy mieli tutaj paladyna… – zaczął Devlin, po czym zerknął szybko na Paks i poczerwieniał. – Przepraszam, Paks. Nie pomyślałem... Potrząsnęła głową. – W porządku. – Nie była gotowa przyznawać się ani demonstrować swoich umiejętności. – Myślisz o kimś zdolnym wykryć źródło zła? – Tak. Zgadzam się ze Stammelem, że coś musiało poruszyć plemiona orków. A co, jeśli to przykrywka dla czegoś innego? Musiałaś mieć do czynienia z większym złem w Kolobii – co będzie, jeśli coś takiego kryje się tam? *** W ciągu następnych dni Paks miała kilka spotkań z orkami równie frustrujących i nierozstrzygniętych, jak opisywali inni. Zastanawiała się, co w takiej sytuacji powinien zrobić paladyn. Nie chodziło o to, że żołnierze nie chcą walczyć czy są źle dowodzeni. Nie potrafiła wymyślić niczego, czego by już nie spróbowano. Wiedziała, że Stammel oczekiwał od niej czegoś więcej, cudownej interwencji, która rozwiązałaby tajemnicę zainteresowania ziemiami Księcia, jakie od zeszłego lata wykazywały orki, a potem wyeliminowania ich. Wysilała umysł, próbując przekształcić słabe przeczucie, które – jak zakładała – zesłali jej bogowie, w coś bardziej bezpośredniego i zdecydowanego. Dlaczego miała zjawić się tutaj? W jakim celu? Jakiego zagrożenia lub zła miała tu szukać? Lecz jedyne, czego dowiedziała się na pewno, to było to, że powinna być tu, gdzie jest i robić to, co właśnie robi. A to zdawało się prowadzić donikąd.

Rozdział dziewiąty Po pierwszym spotkaniu Paks prawie nie widywała Phelana. Teraz, przygotowując się do wejścia do Dworu Księcia, miała trochę czasu, żeby zastanowić się, co ją tam czeka. Czy będzie to przypominało obiad u Marszałka-Generała? Lub jadalnię kandydatów w Fin Panir? Okazało się, że nie ma pojęcia, co robili Książę i jego kapitanowie: co nosili, co jedli, o czym rozmawiali. Czy mieli minstrela? Jeszcze dziwniejsze wydawało się jej zasiadanie przy stole w mundurze... Otrząsnęła się z tych rozmyślań. Zwykłe nerwy, bez cienia wątpliwości. Wartownik przy drzwiach skinął głową. Znała go: weteran z kohorty Cracolnyi. Kolejny napad nerwowości złapał ją w holu, kiedy zastanawiała się, w którą stronę rga skręcić. – Paks? Tutaj. – Dorrin pomachała do niej z szerokiego korytarza po lewej. Skręciła tam i dotarła do podłużnej komnaty z dużym stołem na środku. – Tutaj jemy, to także sala konferencyjna. – Teraz, kiedy wiedziała, czego szukać, bez trudu znalazła symbol Falka: w blasku lamp lśnił mały rubin. – Jesteś wcześnie – ciągnęła kapitan. – Cracolnya nadal na patrolu. Ponta nie będzie. Arcolin jest na górze z Księciem, a Val wprowadza nowych rekrutów. – Przyjrzała się uważnie Paks. – Jak ci się podoba po powrocie? – Bardzo, pani kapitan. – Paksenarrion nigdy nie miała zbyt wiele do czynienia z Dorrin. Pod względem starszeństwa była druga po Arcolinie, ciekawe, czy znała Tamar. Rozejrzała się po sali. Stół był przygotowany: przed każdym krzesłem znajdowały się talerze i widelce z dwoma zębami, których używania nauczyła się w Fin Panir. Szklanice z bladobłękitnego szkła czekały na ale. Na stole znalazły się także pajdy chleba, sól i przyprawy, do których Książę przywykł w Aarenis. Na ścianie wisiała broń: pozłacany topór (zdziwiła się: nigdy nie widziała Księcia używającego topora), wąski miecz z zielonym brylantem w rękojeści, dwa pokryte runami zakrzywione miecze i wyszczerbione, czarne ostrze, na widok którego Paks przeszedł dreszcz. – Powinnaś wiedzieć, kto jeszcze może zasiąść z nami do

stołu. Czasami są to lekarze Księcia – może pamiętasz Visaniora i Simmitta. Mistrz Vertifuge, mag, byłby z nami, lecz od paru tygodni bawi z wizytą u innego czarodzieja w pobliżu Verelli. Oczywiście Kessim. I kamerdyner Księcia – czy podczas poprzedniego pobytu tutaj poznałaś Venneristimona? – Nie, pani kapitan. – Nic dziwnego. Nie ma nic wspólnego z rekrutami. Często jada z nami. Odwiedza nas również jego siostra: wdowa, której pomaga zarządzać majątkiem. Tak to przynajmniej tłumaczy. – Po lekkim chłodzie, który zagościł w głosie Dorrin, Paks domyśliła się, że pani kapitan nie darzy jej sympatią. Zastanawiała się, czy ktokolwiek ją lubi, pamiętając rozmowę Stammela i Devlina. – Paks. Dobrze, że jesteś. – Arcolin i Valichi przyszli razem. Wtem Paks zauważyła, że żaden z oficerów nie nosi miecza. Arcolin dostrzegł spojrzenie, jakim omiotła ich biodra. – Nie nosimy tutaj broni – wyjaśnił cicho. – Książę miewa czasami gości, których woli nie widzieć uzbrojonych przy stole. – Ale wy... – zaczęła Paks. – Nie mogą mieć obiekcji, skoro my jesteśmy bezbronni. – Rozumiem. – Nie musimy bać się siebie nawzajem – dodał. Paks poczuła nagłą falę niepokoju, zupełnie jakby podłoga lekko podskoczyła. Nieomal potrząsnęła głową i rozejrzała się dokoła. W drzwiach stanął Książę w towarzystwie rudowłosej kobiety w błękitnej szacie. Trzymała dłoń na jego ramieniu i zdawała się przylegać do niego całym ciałem. Natychmiast ją rozpoznała: widziała ją w karczmie pierwszego wieczoru po powrocie. Za nimi majaczyła drobna sylwetka Kessima, książęcego giermka. – Siostra Vennera, lady Arvys Terrostin – mruknął Arcolin. Książę wprowadził ją do środka. Z uśmiechem zamieniła kilka słów z każdym z kapitanów, po czym przedstawiono jej Paks. – Paksenarrion? Cóż za niezwykłe imię, moja droga. Kieri tyle mi o tobie opowiadał – mogłabym czuć zazdrość, gdybym miała do tego prawo... – Wyciągnęła do niej miękką dłoń, którą Paks ujęła świadoma własnej, stwardniałej ręki. Co więcej, aż

zatrzęsła się z obrzydzenia. Walczyła, żeby to ukryć. Niezależnie od tego, jak bardzo jej nie lubiła, kobieta ta pozostawała gościem Księcia. Lecz Dorrin zmieniła temat, odzywając się do Paks. – To rodzinne imię? Pamiętam, że zastanawiałam się nad tym... – Moja cioteczna babka miała na imię Paksenarrion. Nie wiem dlaczego, ale otrzymałam je po niej. – Wytarła rękę w tunikę, czuła się zbrukana. – Ach. A mnie nazwano po babce ojca. Na jej cześć, kiedy jednak zostałam wojowniczką, rodzina wpadła we wściekłość i zmieniła jej imię w rodowych zapisach. – Dorrin uśmiechnęła się. – Przysłali mi tylko jeden list, żeby mieć pewność, że o tym wiem. – Paks nigdy nie zastanawiała się nad początkami karier kapitanów. Mój lordzie... przepraszam za spóźnienie... – Cracolnya odpasał w drzwiach miecz i cisnął go służącemu. – Co znalazłeś? – zapytał Książę. – To co do tej pory. – Podszedł, utykając, do stołu, najwyraźniej zesztywniały po pobycie w siodle, po czym wlał w siebie szklanicę wina. Kolczuga pobrzękiwała cichutko przy każdym ruchu. Wypił wino. – Znowu uciekły do legowisk – co najmniej czterdzieści orków. Zabiliśmy piętnaście, parę zraniliśmy, lecz nie dopadliśmy reszty, zanim zniknęły pod ziemią. – Jestem pewna, że bardzo się staraliście – wtrąciła lady Arvys. Przez mgnienie oka wszyscy na nią patrzyli, po czym ruszyli do stołu. – Nie przestrzegamy zanadto form – powiedział Valichi, kapitan rekrutów. – Chyba że mamy gości z zewnątrz. Znajdź sobie jakieś miejsce... – Paks zaczekała, aż zasiądą pozostali i zajęła miejsce na drugim końcu stołu, naprzeciwko Księcia. Odnotowała, że lady Arvys usiadła po lewicy Phelana, a mistrz Simmitt, w ciemnej szacie, po jego prawej ręce. Cracolnya, Valichi i Visanior, drugi lekarz, zasiedli wzdłuż lewej strony stołu, Arcolin zaś Dorrin i książęcy kamerdyner (który wszedł w ostatniej chwili) zajęli prawą stronę. Kessim usiadł koło Paks.

Służący wnieśli talerze z jedzeniem i rozpoczął się posiłek. Paks jadła w milczeniu, boleśnie świadoma, że coś jest nie w porządku, nie wiedziała tylko co. Przypomniało się jej wrażenie z gospody, rozważała, czy to wina rudej kobiety. Przyglądała się twarzom, próbując wytypować, kto jej towarzyszy. Dookoła trwały rozmowy o orkach i ich rajdach. – Po tylu spokojnych latach zwyczajnie nie jestem w stanie tego pojąć. – Valichi gestykulował ręką ze szklanicą wina. – Musiałem coś przeoczyć, zajmując się rekrutami – musiałem pozwolić im urosnąć w siłę – lecz przysięgam, mój lordzie, że nie mieliśmy kłopotów. Żadnych kłopotów. – Wierzę ci. – Książę mrużył oczy. – Jedyne, co przychodzi mi do głowy, to poruszenie ich przez jakąś moc... – Przerwał, gdy na jego ramieniu spoczęła lekko dłoń lady Arvys. Wymruczała mu coś do ucha. Twarz Phelana wygładziła się i potrząsnął głową. – Cóż – dodał spokojniejszym tonem – nie powinniśmy psuć sobie posiłku takimi rozmowami. Tir wie, że już wcześniej miewaliśmy takowe problemy. Czy dla poprawienia nastroju ktoś może opowiedzieć coś wesołego? – Paks zauważyła, jak wszyscy popatrują po sobie. Nie potrafiłaby wyobrazić sobie, że cokolwiek może odwrócić uwagę Księcia od poważnych spraw, a już zwłaszcza ktoś taki jak lady Arvys. Simmitt zaczął powtarzać plotki z Lyonyi: o chorobie króla i zamieszaniu wokół jego następców. Lady słuchała chciwie. – Słyszałeś coś o lordzie Penninalcie? – zapytała, gdy lekarz zamilkł. – Nie, lady. Znałaś go? – O tak. To wspaniały człowiek. Mój ostatni mąż otrzymał od niego dobra ziemskie i co roku bywaliśmy u lorda Penninalta na ucztach. – Obróciła się do Księcia. – Nie jest tak rosły, jak ty, mój książę, ani równie słynny ze stoczonych bitew, a jednak to odważny człowiek. – Nie musisz mi schlebiać – stwierdził Phelan, choć nie wydawał się niezadowolony. Paks zadygotała. Podniosła wzrok i napotkała spojrzenie siedzącego po przekątnej Venneristimona. – Dobrze się czujesz, Paks? – zapytał. Przemawiał łagodnie

i z troską w głosie, lecz ona miała wrażenie, że po jej gołym ciele przejechał pilnik. – Tak – odparła krótko. W jego oczach coś przemknęło i podał jej butlę innego wina. – Proszę, spróbuj tego. Może ci pomoże. – Pozostali spojrzeli na nią z zaciekawieniem. Paks nalała sobie białego wina do szklanicy. Nie miała na nie ochoty, ale wolała nie robić zamieszania. – Nic mi nie jest – stwierdziła. Oddała butelkę i nadziała na widelec kolejny plaster pieczonej baraniny. Zamoczyła go w sosie i wsunęła szybko do ust. Pozostali zajęli się własnymi talerzami. Kiedy zerknęła na niego, Venner wciąż obserwował ją ukradkiem. Szczęka mu się napięła, gdy napotkał jej wzrok. Serce zaczęło jej walić, a skóra zamrowiła. Lady Arvys i Simmitt pogrążyli się w wymianie bzdurnych ploteczek z dworu. Paks wróciła spojrzeniem do talerza. Prawie go oczyściła, zastawa na stole była już niemal pusta. Sięgnęła po ostatnie warzywa. – Wciąż głodna? – Głos Arvys, choć ciepły i przyjacielski, działał na nią tak samo jak Vennera. – Przypuszczam, że ciężko pracujesz... Paks poczuła, że się czerwieni. Nie zauważyła, że inni już skończyli. Ścisnęło ją w żołądku, lecz Val ją uprzedził. – Każdy żołnierz uczy się jeść wtedy, kiedy może, lady. – Obejrzała się i zobaczyła, jak odkrawa sobie kolejny plaster baraniny. – Paks nie należy do osób odzywających się, gdy nie mają nic do powiedzenia. – Nie zamierzałam nikogo urazić – odrzekła lady, uśmiechając się do niej przez stół. – Wybaczysz mi, Paks...? Dziewczyna miała w ustach sucho jak pieprz. Pociągnęła łyk białego wina i powiedziała: – Nie mam czego wybaczać, lady, nie chciałaś mnie obrazić. – Wino zdawało się uderzać wprost do głowy, wzrok się jej zamglił. Zupełnie, jakby patrzyła przez dym. Napotkała spojrzenie Arvys. Jej oczy zmieniły kolor z zielonego na czarny. Poczuła w głowie szarpnięcie, obróciła jaku Vennerowi, jakby ktoś pociągnął za sznurek. Obserwował ją ze ściągniętymi wargami, jak ktoś zadowolony, choć czujny. Ciało Paks

przeszyło poczucie, że coś jest zdecydowanie nie tak. Przyglądała się twarzom, oszołomiona winem, zastanawiając się, jak jeden łyk mógł okazać się taki mocny. Oczywiście. To Venner był jej obstawą. Co się tu działo? Siedziałaby tak jeszcze długo, gdyby ten nie przemówił. – Ach... czyżby wino było dla ciebie za mocne, Paks? Nadal źle się czujesz? Poczuła ukłucie gniewu, to ją ostrzegło. Złość też była nienaturalna. Obca, jakby napływała od kogoś innego. Sięgnęła w głąb siebie w poszukiwaniu własnego, ja” i odnalazła nie tylko je, lecz także słowa prośby o przewodnictwo. Pomimo zdrętwiałego języka wymamrotała: – W imię Pana... Twarz Vennera skurczyła się, oczy zapłonęły furią. Sala natychmiast pogrążyła się w ciemnościach. Zerwał się zimny wiatr, przesycony swądem z lamp. Paks poprosiła bezwiednie o światło i jej ciało spowiła roziskrzona jasność. Poderwała się, szukając wzrokiem Vennera. Słyszała szuranie krzeseł o podłogę, okrzyki zgromadzonych i przekleństwa siostry kamerdynera. Książę sapnął, wiedziała bez patrzenia, że został jakoś zraniony. Kraniec stołu Vennera spowił wir mroku. – Ty idiotko – padły stamtąd słowa. – Uczyniłaś z siebie idealny cel. – Coś uderzyło w nią z siłą oszczepu. Zachwiała się lekko, lecz blask odparł atak. Zerknęła na kapitanów: siedzieli bezwładnie na krzesłach, w ich oczach odbijała się magiczna poświata. – Nie pomogą ci – ciągnął Venner. – Nie mogą. A ty jesteś bezbronna, lecz ja... – Ujrzała przesuwającą się w stronę ściany ciemność, która po chwili spowiła wiszące tam, przerażające, wyszczerbione ostrze. – Podczas, gdy ona zaopiekuje się Księciem, ja zabiję ciebie – jak poprzednio – i znowu nikt nie będzie o niczym wiedział. Kiedy uwolnię kapitanów, okaże się, że zwariowałaś – jak wcześniej Stephi – i zamordowałaś Phelana, a ja próbowałem go bronić. Paks była już w ruchu. Podniosła tacę z brązu – największy przedmiot na stole – i omiotła wzrokiem ścianę w poszukiwaniu oręża dla siebie. Niemal za późno. Venner wziął nie tylko miecz: z ciemności nadleciał wirujący topór. Zasłoniła się paterą, która

wybrzuszyła się od ciosu i zepsuła rzut. Miała w dłoni sztylet – o wiele za krótki przeciwko niewidocznemu przeciwnikowi. Zębate ostrze niemal wyrwało jej go z ręki. Odskoczyła. – Nie uciekniesz – dobiegł ją głos z czerni. – Ty... Dostrzegła poświatę na ścianie i skoczyła w tamtym kierunku. Szczerbata klinga zadźwięczała o ścianę tuż za jej plecami. Ona jednak miała już w dłoni miecz – ten z zielonym klejnotem. Pod jej dotykiem klinga zalśniła błękitem. Venner uderzył, nim zdążyła się odwrócić. Czarny miecz otworzył ranę w jej boku, zwinęła się i odtoczyła, po czym zerwała gotowa do walki. W ciemności wyczuwała teraz jądro – raczej jakby szkielet człowieka niż zwykłe ciało. Jedno chude ramię dzierżyło miecz, a drugie krótszy o połowę sztylet. Uderzyła w czarne ostrze. Zadźwięczała stal. Venner sparował cios, dźgając jednocześnie sztyletem. Odtrąciła cios i zaatakowała z wigorem, spychając go do obrony. – Nie możesz mnie widzieć! – wrzasnął kamerdyner. – Nie możesz... Lecz ona mogła. Mrok w mroku – im dłużej walczyli, tym jego kształt był coraz wyraźniejszy. Wtem ciemność rozwiała się, jakby Venner zrzucił czarny płaszcz. Paks patrzyła niezdecydowana. Zniknął, w miejscu, gdzie powinien stać, widziała tylko podłogę i ścianę. Znikąd wychynęło ostrze, mierząc w jej ramię, wyczuła raczej, niż dostrzegła ruch i zdołała sparować cios. Wyczuwała go jako męczące zgęstnienie powietrza, niemal przezroczyste lśnienie, omal niewidoczne w jej blasku. Nacierała na niego. Miecz, którym władała, zdawał się żyć własnym życiem, pozbawiony ciężaru i idealnie wyważony. Venner cofał się w stronę szczytu stołu. Paks podążała za nim. Nie spodziewała się po książęcym kamerdynerze takiej wprawy we władaniu mieczem. Nagle Venner przewrócił stół, ciskając w jej kierunku potrawami i zastawą. Poślizgnęła się na tłustym kawałku pieczeni. Przeciwnik natychmiast pchnął mieczem. Odturlała się, unikając ciosu. Przejechała mu mieczem po żebrach. Usłyszała gulgoczące sapnięcie i zmaterializował się, łapiąc się za bok.

Skoczyła na niego. Upuścił miecz i uchylił się. Korzystając z tego, że była wytrącona z równowagi, chwycił ją wpół, usiłując dźgnąć nożem. Zatrutym – wzdłuż ostrza ciągnął się brązowy naciek. – Śmierdzący kellich! – prychnął. – Dziwka Girda! I tak też umrzesz, a w tej sali zapanuje Achrya... W tak bliskim kontakcie nie mogła użyć miecza, upuściła go i wbiła twarde palce w jego nadgarstek. Siłowali się na podłodze. Na usta wystąpiła mu krwawa piana. Był zaskakująco silny. – Arvys! – krzyknął nagle. – Arvys! Pomóż mi! – Usłyszała hałas – szuranie butów i krzeseł, głosy – była jednak zbyt zajęta, by słuchać. Venner trzymał sztylet oburącz, ona także musiała trzymać go obiema dłońmi. – Achrya – wysyczał zjadliwie, wbijając wzrok w Paks. – Przekonałaś się już, że nie jesteś w stanie jej sprostać. Omota cię palącą siecią na wieczność, ty suko Girda... – Na Pana – rzuciła nagle – ani ty, ani Achrya nie będziecie tu triumfować, Vennerze. On jest mocą, a Gird dał błogosławieństwo... – Umrzesz – powtórzył. – Wszyscy w tej sali... a ona wynagrodzi mnie, jak czyniła to przedtem... – Lecz słabł, zdołała go odepchnąć. Czuła wiotczejące ścięgna jego nadgarstka. Zacisnęła palce i wtem dłoń mężczyzny otworzyła się, wypuszczając broń, która zabrzęczała o posadzkę. Odkopnęła ją i oderwała rękę, by sięgnąć po leżący nieopodal jej własny oręż. – A teraz – odezwała się – posłuchamy sobie trochę... – Pluję na ciebie, suko Girda. Śmieję się... – Zakrztusił się jednak i zwisł w jej mocnych rękach. – Paks! Stój! – Głos Arcolina. Przyłożyła ostrze do gardła Vennera i czekała. – Co... – Książę! – Tym razem to był Simmitt. – Bogowie... – Nie żyje... albo umiera... – ozwał się dziki głos Arvys. – A Achrya dostanie jego duszę... i twoją... – Zaniosła się wrzaskiem. – Jeszcze nie – przemówił Cracolnya. – Nie wiesz, że nie

można zadźgać człowieka w kolczudze? – Odwrócił na chwilę uwagę Paks. Venner rzucił się w jej uchwycie, bez namysłu opuściła dłoń. Sztylet rozorał mu gardło i skonał. Podniosła się i rozejrzała, by zobaczyć, co się wydarzyło. Cienie pierzchły przed jej zaklęciem światła. Simmitt pochylał się nad Księciem, który osunął się na fotelu. Po drugiej stronie stołu Cracolnya trzymał Arvys, wykręcając jej ramiona. – Światła – warknął lekarz. – Podejdź tutaj, Paks, jeśli to ty je dajesz. – Obeszła stół. Dorrin mozoliła się z krzemieniem i kawałkiem stali, chcąc zapalić lampy. Książę miał szarą twarz, tętnica pulsowała mu powoli. Z trudem łapał oddech. Visanior także podszedł do niego i obaj lekarze podźwignęli go z fotela i położyli na stole. Simmitt rozciął i rozgarnął tunikę. W lewym boku ziała wąska rana – Paks przyjrzała się Arvys i dostrzegła zwisającą jej z nadgarstka pochewkę niewielkiego ostrza. – Tak blisko... – zauważył Visanior. – Trucizna czy cios w serce? – Simmitt nachylił się, wsłuchując w bicie serca Księcia. – Trucizna blisko serca. – Visanior odwrócił się. – Mam w komnacie kilka kropli mikstury... – Za późno – zasyczała Arvys. – Nie uratujecie jego... ani siebie. Nie zadziała nic, co macie... a wasz bezcenny Książę już nigdy nie zasiądzie na swym miejscu... – Cracolnya wzmocnił chwyt i sapnęła. Paksenarrion wyciągnęła rękę, by dotknąć ramienia Phelana. – Cofnij się, Paks – nie jesteś lekarzem, a ja nie mam czasu... – Pozwól jej. – Dorrin podeszła z lampą, której złocisty blask ustępował magicznemu światłu dziewczyny. – Ona jedna przejrzała naturę Vennera, ona jedna otrząsnęła się z zaklęcia, by z nim walczyć. Może... – Zerknęła na nią, sięgając po drobny symbol Falka na piersiach. – Być może nauczyłaś się więcej, niż sądzimy, czy tak? Paks poczuła w głowie nacisk, nie mogła odpowiedzieć. Wiedziała jedynie, że musi dotknąć Księcia – musi wezwać moce, które nazwała. Kiedy położyła dłoń na barku Phelana,

magiczna poświata ograniczyła się do jej ramienia. Zamknęła oczy: nie miała czasu zastanawiać się nad tym. Dotknięcie Księcia przypominało położenie dłoni na powierzchni rwącego potoku: czuła słaby opór, napięcie i wrażenie ukrytej pod spodem mocy. Bezwiednie złapała go za drugie ramię. Czuła w sobie tę samą moc, która buzowała w Phelanie, choć w jej ciele krążyła ona żwawiej, lżej. Spróbowała je połączyć. Z początku wydawało się, że bariera między nimi grubieje, stawiając opór. Rytm Księcia zwolnił i ochłódł, jakby ciecz stężała w kamień. Lecz jej prośby do Pana i Girda zesłały jej wizję ruchu, zapadania się, jak gdyby zanurzała dłoń w wodzie. Pozwoliła sobie zagłębić się w niego. W gęstniejącym, chłodnym strumieniu uwolniła własny ogień, płomienie, które tańczyły w niej od nocy, kiedy to objęła ją pożoga magii Kuakgana. Phelan zaczął zwolna reagować. Strumień krążył coraz szybciej, lżej, radośniej. Dała się mu ponieść, by dotrzeć do źródła stagnacji – esencji zła. Dotknęła go i rozpuściła swym płomieniem. Ciało Księcia odzyskało równowagę. Poczuła, jak wraca do zdrowia, a jednocześnie odrzucają i natychmiast wycofała się do własnego ciała. Otworzył oczy. Przez chwilę patrzył pusto, zaraz jednak zapaliła się w nich świadomość: był zaskoczony i baczny zarazem. Cofnęła się, wstrząśnięta swym darem. Simmitt przyglądał się jej. Pozostali także. Pomieszczenie rozświetlał złocisty blask lamp, jej magiczna poświata znikła. – Co...? – Phelan uniósł głowę, omiatając salę spojrzeniem. Położył rękę na żebrach, gdzie ugodził go sztylet. – To był Venner, mój lordzie... – Ta tak zwana lady... – Jedynie Paks mogła... – Cisza. – Głos Arcolina uciął wrzawę, przywracając porządek. – Cracolnya, Valichi: pilnujcie jej, nic więcej. Mój lordzie, Książę, wygląda na to, że twój kamerdyner był zdrajcą. Paks zabiła go. Nas zaczarował, unieruchamiając, choć usłyszeliśmy dosyć. Kessim nie żyje. A ona... – urwał i zerknął na Arvys.

– Dźgnęła mnie – stwierdził spokojnie Phelan. – Pamiętam. Jakiś spór, potem mrok i ostrze w mym boku. – Przysiadł na brzegu stołu i przyjrzał się plamom krwi na skórze i ubraniu. – Ha. Ani śladu. Kto miał pod ręką miksturę? – Spojrzał na Visaniora i Simmitta. – To nie my, mój panie, Paksenarrion. – Nie tylko walczysz, ale i leczysz? – Phelan obrzucił wzrokiem Paksenarrion. Popatrzyła mu w oczy. – Mogę to robić za pozwoleniem Pana. Czasami. Spojrzał na Arvys i rysy mu stwardniały. – Ty – zaczął i urwał. – Ty... powiesz mi, dlaczego to zrobiłaś? Mówiłaś, że pragniesz dzielić moje nazwisko... więc czemu chciałaś mnie zabić? Milczała, dopóki Cracolnya nie poruszył się za nią. Jęknęła. – Ty... żałosny prostaku! Nazywasz się Księciem – nie taki tytuł powinieneś nosić. Chciałam mieć twe nazwisko tak długo, jak długo służyłoby to celom mojej pani. Lecz pewnego dnia i tak miałbyś nóż w sercu, co zresztą nadal cię czeka. Uniósł brwi. – Twoja pani? A kto to taki? Czyżby królowa gniewała się na mnie? Wybuchła chrapliwym, wymuszonym śmiechem. – Królowa! Co ty wiesz o królowych, kto nazywa śmiertelniczki królowymi? Kiedy poczujesz wokół siebie jej pajęczynę, jej truciznę, dopiero wtedy poznasz królową. Mówię o Pajęczycy Achryi, której mocy nikt nie sprosta. – A jednak żyję, a ty zostałaś uwięziona. Czy Venneristimon także był jej agentem? – Czemu miałabym ci odpowiadać? – Ponieważ twoja pani jest daleko, a ja blisko. Może wolałabyś lekką śmierć... – Zabijaj sobie, jak ci się podoba – odparła. – Cokolwiek zrobisz, moja pani pomści mnie i jego, skazując cię na niekończące się cierpienia. – Wątpię. – Książę omiótł wzrokiem walające się na podłodze rzeczy i podniósł mały sztylecik o wąskim ostrzu, krótszym od jego dłoni. – To twoje, prawda? Masz ochotę

posmakować własnego wywaru? – Jak sobie życzysz. – Zwiotczała w uchwycie Cracolnyi, Paks i pozostali spojrzeli na nią z zaskoczeniem. Dziewczyna jęknęła, widząc, jak jasna twarz Arvys zmienia się, tracąc miękkie krągłości, spod których wychynęło coś o wiele starszego i groźniejszego. Okrzyki uprzedziły Cracolnyę, który wzmocnił chwyt. Wiła się, złocistorude włosy poszarzały, a krągłe kończyny powęźliły się i powykrzywiały. Walczyła, Valichi skoczył koledze na pomoc. Paks szukała na podłodze upuszczonego miecza. Podniosła go. Transformacja dobiegła końca – zamiast atrakcyjnej wdowy Cracolnya trzymał zasuszoną, muskularną wiedźmę. Przytknęła jej czubek miecza do gardła. – Mam tu coś, czego tak łatwo nie przełkniesz – oznajmiła. – Elfie ostrze. – Ty wiejska dziewucho! – Głos wiedźmy ścinał krew. – Ocaliłaś swoje cenne książątko, co? Tak? I doprowadzisz go do wyznaczonego mu końca. Myślisz, że podziękuje ci za to? Gdy będzie konał w łożu, które ty dla niego pościelisz? – Obróciła głowę, mało kto w komnacie nie spuścił wzroku pod jej jadowitym spojrzeniem. – Powiedz jej, Książę Phelanie, jak doszedłeś do swego tytułu. Powiedz, co przydarzyło się poprzedniej jasnowłosej dziewce, która dzierżyła ten miecz. – Jej głos stał się bardziej świdrujący. – A może ja powinnam? Powinnam powiedzieć jej, skąd thribandowie wiedzieli, którędy będzie jechała twoja żona i dzieci tego właśnie dnia? I kto zasugerował ścieżkę, przy której kwitły kwiatki? Nie dosięgnie go twój gniew, przepotężny Phelanie, lecz twoje dzieci nigdy już nie powrócą. – Wybuchła obrzydliwym śmiechem. – Ty, Książę Kieri Phelanie – nie, użyjmy pełnego imienia – Kieri Artfielu Phelanie, to ty przygarnąłeś tamtego kornika i uczyniłeś swym pupilem. To twoja żona zasugerowała, żeby uczynić go pomocnikiem kamerdynera... a potem... Paks nacisnęła delikatnie ostrzem skórę wiedźmy. – Uspokój się. Nie masz do powiedzenia nic godnego uwagi. – Czyżby? Chętna jesteś do zabijania, mała wieśniaczko. Zbiegu z domu owczarza – ile razy już uciekałaś? Myślisz, że

mogę im powiedzieć? Książę nie wie najgorszego, prawda? O mężczyznach w Morskiej Łące? O tym, jak uciekałaś przed psem – nawet nie wilkiem – w Ambow? – Urwała, dysząc przez chwilę, po czym dodała: – Wiem o wielu sprawach, o których powinnaś wiedzieć – on także – zanim ci zaufa... – Zamilkła, zaciskając usta. – Opieko Falka wymruczała stojąca za nimi Dorrin. – Przed złym językiem. – W imię Pana – wymówiła Paks. Oczy jędzy zalśniły, lecz zmilczała. Książę podszedł bliżej, przenosząc wzrok z jednej na drugą. – Kiedy jedna dźga mnie nożem, a druga leczy – stwierdził – wiem, której zaufać. – Ty! Nie jesteś prawdziwym księciem, a ona doprowadzi do twego końca, jeśli nie będziesz miał szczęścia zginąć wcześniej. – Zaryzykuję. Paks, miałaś z takimi rzeczami do czynienia wcześniej: jak należałoby ją zabić? Nie oderwała wzroku od czubka miecza. – Możliwie szybko, mój panie. – Oszczędzę wam kłopotu – warknęła wiedźma i rzuciła się naprzód, raniąc o trzymany przez Księcia sztylecik. Niemal natychmiast zwiotczała. – Nie wierzę jej – orzekł Cracolnya. – Paks – albo Val dobijcie ją. Dziewczyna przeszyła jej pierś mieczem, szukając między żebrami serca. Bezwładne truchło zadygotało, tracąc ludzki kształt: napęczniał szary brzuch, rozrywając noszoną przez Arvys błękitną suknię, a górna połowa ciała zapadła się, zamieniając w twardą chitynę, spod której wyrosły liczne odnóża. Cracolnya rzucił się do tyłu, puszczając ją. Stwór odzyskał wolność krępowaną nieco przez resztki ubioru. Głowa – nie przypominająca już ludzkiej – obróciła się, wbijając w Paks rząd szmaragdowych ślepi, z kłów kapał jad. Tylko ona była w stanie poruszyć się, nie wiedziała, co się dzieje, dopóki jej ramię nie uniosło się, by długim cięciem odrąbać potworny łeb. Cielsko zadygotało, a z ukrytych pod brzuchem gruczołów trysnęła fala lepkiego płynu, nie sięgając jednak nikogo.

– Bogowie – wymamrotał Cracolnya. – Co to jest? Demonpająk? – Wyższy sługa Achryi – odparła Paks, obserwując leżące na podłodze ścierwo. – Mają moc przyjmowania dowolnego kształtu. – Czy temu właśnie stawiałaś czoła w Kolobii? – zapytał Arcolin. – Na flaki Tira, nie mógłbym... – urwał, dławiąc się. Książę pobladł. – Paksenarrion, ponownie... nie wiem, jak ci dziękować. – Otrząsnął się, niczym mokry pies i rozejrzał po sali. – Panowie: musimy dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi, najpierw jednak trzeba wiedzieć, na czym stoimy. O ile cokolwiek z tego zrozumiałem – i można w to wierzyć – twierdza jest w niebezpieczeństwie, nawet pomimo śmierci tych dwojga. Podwoimy straże. Arcolinie, byłeś przy budowie tej fortecy: weź paru weteranów i zacznij szukać... – Przerwał, przeczesując włosy dłonią. – Nie wiem czego. Czegoś niezwykłego. Dorrin, czy są jacyś żołnierze z Aarenis, którzy cię niepokoją? Zastanawiała się przez chwilę. – Nie w mojej kohorcie, panie. Ten Kerin u Arcolina... – Arcolinie, odpraw go. – Kapitan przytaknął. – Ktoś jeszcze, Dorrin? – Nie, mój panie. – Dopilnuj tego. Służba... – Dlaczego nie przyszli? – Valichi rozejrzał się z niepokojem dokoła. – Nie wiem. To Venner ich zatrudniał, nie wiem, czy są niewinni, czy może zostali jego agentami. Sprowadź tu szwadron – nie, dwa szwadrony – i sprawdzimy to. Paks – spojrzał na nią i dostrzegł trzymany przez nią miecz. – Na... masz jej miecz! – Mój panie? – Przyjrzała się orężowi. – Tamarrion... mojej... żony... – Przepraszam. Nie wiedziałam... tylko on był w zasięgu... Potrząsnął głową. – Dobrze go użyłaś. Nie żałuję tego, tylko że nikt nie trzymał go, odkąd... – Odetchnął głęboko i dokończył: – Paks

i Val, zostajecie ze mną... i lekarze. Zrobimy, co można dla Kessima. Cracolnya, wyjrzyj na korytarz – gdybyśmy musieli wyrąbać sobie drogę... Oficer podszedł do drzwi, uchylił je lekko i wyjrzał. – Pusto, mój panie. Pozwól mi przywołać strażnika. – Nie. Lepiej niech zostanie przy drzwiach. Paks – Arcolin i Książę pochylili się nad bezwładnym ciałem Kessima. Trafił go odbity przez Paks topór. Cios roztrzaskał czaszkę, był martwy. Książę podniósł głowę. – Niech diabli porwą tę wiedźmę! Ten chłopak nie miał żadnych szans. Był dobrym giermkiem i gdyby nie to, zostałby poważanym człowiekiem. W Paks wezbrało poczucie winy – gdyby tylko nie sparowała tamtego ciosu – przez myśl jej nie przeszło, że siedzi tam unieruchomiony Kessim – lecz Phelan przewidział jej słowa, nim je wymówiła. – Gdybyś tego nie zrobiła, Paks, wszyscy bylibyśmy martwi. Na pewno ja i ty, a nie sądzę, żeby reszta pożyła dłużej. Nawet nie myśl o obwinianiu się. A teraz... – Mój panie, pozwól mi sprawdzić wejście do kuchni. – Paks podeszła do drugich drzwi, którymi służba wniosła posiłek. Otworzyła je i zajrzała do środka. Korytarz był węższy niż frontowy. Z lewej strony dobiegał zapach gotowanego jedzenia i dym, przejście było puste. Zamknęła drzwi i podparła je krzesłem. – Nikogo w zasięgu wzroku – zameldowała. – Dobrze – mruknął Książę. – W takim razie uzbrójmy się i ruszajmy. Paks, zatrzymaj na razie ten miecz – dopóki nie postawimy na nogi całej Kompanii. Dowódcy kohort wyszli, Cracolnya wrócił po chwili z mieczem i kolczugą Księcia. – Powiedziałem wartownikowi, że mieliśmy drobny problem z kamerdynerem – stwierdził. – Zatrzyma wszystkich służących, przynajmniej tych, którzy zechcieliby wyjść tamtymi drzwiami. A przy okazji: nic nie słyszał. Może magia Vennera uwięziła dźwięki tak samo jak nas. Wkrótce będą tutaj szwadrony Dorrin. Co zrobimy z ciałami? Mocujący się z kolczugą Phelan nie odpowiedział, dopóki nie zapiął pasa z bronią.

– Wiedziałbym, gdybym miał pewność, że Venner był człowiekiem, a tak, nie jestem pewny, czy lepiej go spalić, zakopać czy rozczłonkować. A ty, Paks? – Nie, mój panie. Zmiennokształtnym sługom należy ucinać głowy, gdyż wraz ze zmianą formy mogą przemieszczać serce. Lecz Venner... wierzę, że jego ciało jest martwe, nie wiem jednak, jakimi mocami może nadal władać. Wczuła się w siebie w poszukiwaniu ostrzeżeń, nie znalazła jednak nic, prócz niesmaku. – Nie wyczuwam zła, mój panie, które odkryłam wcześniej... – Wcześniej? – Brwi Księcia powędrowały w górę. – Kiedy? Przed kolacją... nie. Jeszcze nie wtedy. Porozmawiamy o tym, kiedy będziemy bezpieczni. Nie chcę takiego bałaganu w mojej jadalni – wyniesiemy ich przed twierdzę, a Vennerowi jednak, na wszelki wypadek, utniemy głowę. Kessim może poczekać do jutra. Przetrzymamy służbę, a trupy pokażemy żołnierzom, żeby dowiedzieli się, co tu zaszło. – Phelan zauważył poruszenie w drzwiach: weszła Dorrin, a za nią wkroczyli żołnierze dwóch szwadronów o otwartych szeroko oczach, lecz zdyscyplinowani. – Zbierz służbę – nakazał jej Książę. – Nie mów, co się stało, ani nie rób im krzywdy, mogą być niewinni, za to dobrze ich strzeż.

Rozdział dziesiąty Na początku trzeciej nocnej warty w twierdzy panował zgoła inny nastrój. Służący, których zatrudnił Venner, siedzieli stłoczeni w magazynie na trzeciej kondygnacji pilnowani przez żołnierzy Dorrin. Byli wyraźnie zagubieni i przestraszeni. Paks kręciła się między nimi pod pretekstem noszenia kapitańskich wiadomości. Ostrzeżenie przed złem nie odezwało się i Książę uwierzył, że są niewinni. Wolał jednak nie ryzykować i pozostali pod strażą przez następne półtora dnia. Okryte całunem ciało Kessima leżało na marach w jednej z komnat pilnowane przez straż honorową ze wszystkich trzech kohort. Arcolin i najstarsi weterani przeczesywali twierdzę, szukając ukrytych słabych punktów. Odnaleźli kilka w komnatach Księcia. – Nie tak to zbudowałem – mamrotał stary stolarz, oglądając obluzowaną płytę z tyłu szafki w sypialni Phelana. – Spójrzcie: łatwo odróżnić nowsze płyty, dla niepoznaki przyciemnione. Łatwo to otworzyć – jak drzwi – i przejść lub podsłuchiwać. Taka robota musiała zająć tydzień. Komu? Na pewno nie mnie. Venner sprowadzał tu ludzi z Verelli – moja żona widywała ich czasami na trakcie, lecz sądziliśmy, że taka była twoja wola, panie... – Także w gabinecie Księcia ukryty panel otworzył się, dając dostęp do sąsiedniego pokoju, gdzie przechowywano dokumenty. Na murach podwójne straże wpatrywały się w mrok. Z twarzy sierżantów żołnierze wyczytali, że nie była to noc na wymianę ploteczek czy zadawanie pytań. Wielu widziało wynoszone na zewnątrz, zawinięte w koce ciała, nie wiedzieli czyje, przewidywali jednak kłopoty. Książę zdawał się być wszędzie, z nieodłączną Paks u boku. Podczas drugiej warty osobiście sprawdził mury i koszary. W lazarecie przystawał przy każdym łóżku, dopóki chorzy go nie rozpoznali. Zamieniał po parę słów z wartownikami na każdym posterunku. Kompania stopniowo nabierała czujności. Książę był cały, zdrowy i absolutnie zdolny do dowodzenia. Niektórzy zerkali na Paks, zastanawiając się, czemu nosi długi miecz, lecz o nic nie pytali.

W środku trzeciej warty Arcolin skończył badać przedni dziedziniec. – Przeszukanie wszystkiego zajmie wiele dni, mój panie – zameldował. – Niemniej razem z Sigerem uważamy, że zabezpieczyliśmy większość groźnych miejsc. Podejrzewaliśmy tajne wyjście na zewnątrz, lecz żadnego nie ma. Pomyśleliśmy także o kloakach, ale kraty tkwią solidnie na swoich miejscach. Tutaj jednak... – Tak. – Książę sprawiał wrażenie zmęczonego, usiadł ciężko na fotelu w gabinecie. – Tyle już odkryliśmy. Głównie sposoby szpiegowania mnie i was, kapitanów. Przypuszczam, że przez ostatnie lata nie wypowiedzieliśmy ani jednego słowa, o którym by nie wiedział. Chyba domyślam się też, kto poinformował Radę Regencyjną o ostatniej kampanii w Aarenis. – Czy... czy słyszałeś, co mówił podczas walki z Paks? – Nie. Po ciosie sztyletu nic nie widziałem ani nie słyszałem. – Zrobił dużo więcej, Kieri. On... – Potem. Podejrzewam dużo więcej. Teraz jednak... czy przygotował sobie drogę na zewnątrz i czy zostaniemy napadnięci? I kiedy? – Myślę, że raczej “kiedy” niż “czy”. Czy Dorrin sprawdziła dolne poziomy? – Jeszcze nie. Jest tyle roboty tutaj... – Czy w zeszłym roku prosił o zgodę na dokonanie jakichś zmian lub zbudowanie czegoś? – Chyba nie... bogowie, ależ tak! Nowa piwnica na wina – pamiętasz? – Arcolin przytaknął. – Mówił, że chce ją powiększyć, skoro zamierzamy tu siedzieć... Kazałem mu zmieścić się w starych murach, ale on... – Chodźmy. – Arcolin wstał i rozprostował ramiona. Ziewnął szeroko. – Czemu ten łajdak nie zaczął wszystkiego po tym, jak prześpię smacznie całą noc... Książę nie był pewny, która z piwnic została poszerzona. On, Paks, Arcolin i szwadron z kohorty Dorrin zaczęli poszukiwania od kuchennych schodów. Korytarz biegł na północ, pod całą budowlą. Co pewien czas otwierały się kolejne drzwi. Nigdzie nie znaleźli śladu nowych konstrukcji.

– Może któryś ze służących będzie coś wiedział? – podsunęła Paks. – Możliwe. – Phelan potarł oczy. – Na flaki Tira, ależ jestem zmęczony. Świt musi być blisko. Wracajmy na górę i przekonajmy się. Kucharze od razu wiedzieli, o którą piwnicę chodzi. – Trzecia po prawej, panie, ostatnia po tej stronie przed zakrętem. Mówił, że chce mieć więcej miejsca, nie nadziewając się na studnię z dziedzińca. Czy możesz powiedzieć nam, panie, co się stało? Czy Venner gniewa się na nas? Nic nie zrobiliśmy, panie, przysięgam... – W porządku. Trzecia po prawej? – Tak, panie, to... – Lecz oni już wychodzili na zimny świt, ponownie przemierzając dziedziniec. – Wewnętrzna piwnica – rozmyślał Arcolin. – Co on zamierzał? – Nic dobrego – odparł krótko Książę. Kulił się przed chłodem. Czterech wartowników przy drzwiach energicznie zasalutowało. Idący za nimi żołnierz ze szwadronu Dorrin potknął się na schodach. Phelan zmarszczył brwi. Kapitan czekała w środku. – Mój panie, przyniosłam posiłek z kuchni Kompanii. – Nie potrzebuję... – Przerwał raptownie i spojrzał na pozostałych. – Może faktycznie potrzebuję. Dziękuję. Zapomniałem, że zamknąłem kucharzy. W nocy Dorrin wysprzątała jadalnię. Na środku wielkiego stołu stanął parujący dzban naparu i kocioł owsianki. Na jednym krańcu piętrzyły się miski i kubki. Paks zasiadła z innymi, nie przejmując się porządkiem ani starszeństwem. Miska owsianki i kilka kubków naparu orzeźwiły ją. Oblicze Księcia także się rozluźniło. W środku czekał wypoczęty szwadron Dorrin, tamten odesłała na śniadanie z resztą Kompanii. – Cóż, a teraz obejrzymy tamtą piwnicę – rzucił Książę znad trzeciego kubka naparu. – Jeśli nie natkniemy się na kłopoty, pójdziemy spać. – Zgoda. – Arcolin przeciągnął się i ziewnął. – Pont wrócił, Dorrin?

– Tak. Posłałam go spać zaraz po powrocie, już wstał i jest gotowy przejąć dzienną wartę. Na zewnątrz spokój. Ach, tak – panie, pozwoliłam sobie ostrzec wioski... – Powinienem był o tym pomyśleć. Bardzo dobrze. – Rano także nic się nie wydarzyło. Radni spotkają się w dogodnej dla pana porze, postawili już na nogi wszystkich weteranów. Piter ma listę podróżnych, którzy zatrzymali się w “Czerwonym Lisie”. Dzisiaj i tak nigdzie nie pojadą. – Och? – Coś przytrafiło się ich koniom... albo wozom... chyba jakiś złodziej przeszedł się między nimi poprzedniej nocy, kradnąc lewe podkowy. Książę wybuchnął śmiechem, pozostali zawtórowali mu. – Ten Piter! Dobrze mieć go po swojej stronie. – Odepchnął fotel. – W takim razie chodźmy do tej piwnicy w nadziei, że nie znajdziemy niczego, co mogłoby popsuć nam odpoczynek. Do drzwi piwnicznych nie pasował żaden klucz z kółka. Dorrin przeszukała komnatę Vennera i w schowku w zagłówku łóżka znalazła drugi komplet. Klucze były cieńsze i nowsze od tamtych. Jeden z nich wszedł w dziurkę i przekręcił się. W środku wyglądało jak w każdej piwnicy z winami: rzędy stojaków z wysmukłymi, zielonymi butelkami po jednej stronie oraz unieruchomione klinami beczki po drugiej. Wyraźnie widoczne poszerzenie niemal podwajało powierzchnię. Na końcu ustawiono następne stojaki na butelki, w większości puste. Zbadali piwnicę, opukując ściany. Sprawiały wrażenie solidnych. Paks trzymała się blisko Księcia. Miała wrażenie, że pomieszczenie pomieściłoby więcej stojaków z butelkami, gdyby tylko odpowiednio je rozstawić. Wszystko zdawało się być dobrze umocowane do ścian. Zapytała o to Phelana. – Nie wiem... – odparł z zaskoczeniem w głosie. – Przypuszczam... może chodzi o cyrkulację powietrza między nimi... albo łatwość sprzątania. Było bardzo czysto, jakby ktoś tu niedawno pozamiatał. Paks pochyliła się i zajrzała pod stojaki. Z pewnością znajdzie tam kurz – nie mogli za każdym razem przesuwać wszystkich butelek i beczek. Dojrzała coś ciemnego i ciężkiego. Nie

przypominało kurzu. Zgarnęła to ręką i pokazała pozostałym. Sucha gruda gliny – taka sama jak ta, która oblepiała im buty na polu. – Co to? – zapytała stojąca za nią Dorrin. – Nie wiem, chyba glina. Czemu jednak tam? – Mówiąc to, pomyślała o błocie, które mogło odpaść z butów i zostać wmiecione pod spód... – Hmmm. Nie przypomina naszej gliny, jest bardziej szara. – No cóż, wyschła... – Nawet mimo to. – Dorrin rozpłaszczyła się na podłodze i zajrzała pod stojak. – Czy to... widzisz tamten kamień o innym kolorze? Paks położyła się i spojrzała. Jedna z kwadratowych płyt podłogowych była ciemniejsza od reszty, ale przecież znajdowała się pod stojakiem. Wyciągnęła rękę i dotknęła jej. Kamień. Dorrin wstała. Książę schylił się, żeby popatrzeć. – Przesuniemy stojak – postanowił. Paks i pozostali przepchnęli mebel na inne miejsce. Podejrzana płyta była lekko ciemniejsza od innych. Dzielące ją od reszty rowki zalepiono ziemią. – To nie może być przejście – orzekł Arcolin. – Spójrzcie na wypełnienie tych szczelin. – Inne takiego nie mają – zauważyła Dorrin. Spomiędzy pozostałych kamieni szczotka wymiotła ziemię, zostawiając płytkie zagłębienia. Jednak wokół tej fuga była nienaturalnie gładka, licując się z powierzchnią. Dorrin dobyła sztyletu i wbiła go w szczelinę. Ziemia wykruszała się długimi grudami, zupełnie jak zeschnięte błoto, zostawiając pustą szparę. Przyglądali się temu przez chwilę. – Ruszmy głowami – mruknął wreszcie Książę. – Nie wiedząc kto, co i jak, bylibyśmy głupcami, otwierając ją teraz. Możemy to jakoś zablokować? – Na pewno możemy tego strzec. Jeśli chodzi o zablokowanie, to zależy od tego, co będzie chciało tędy przejść. Jeśli jednak będzie tam mag, może unieszkodliwić strażników. – Dwie warty – zadecydował Książę. – Poodsuwajcie

wszystko pod ściany i ustawcie straże tutaj i na korytarzu. Nie chcę otwierać tego przejścia, dopóki nie dowiem się, co się dzieje. Po opróżnieniu pomieszczenia i ustawieniu wartowników Książę udał się do swoich komnat spać, nakazując reszcie uczynić to samo. Paks sądziła, że nie uśnie, ledwo jednak położyła się na pryczy, zapadła w pozbawiony marzeń sen. *** Stammel obudził ją w południe. Ciemne chmury tłumiły światło, zapalono lampy. Paks ziewnęła i potrząsnęła głową, oczyszczając myśli. Sierżant rozejrzał się po opustoszałym baraku, zanim przemówił. – Mówi się, że uzdrowiłaś Księcia. – Przerwał, a Paks próbowała wymyślić, jak ma powiedzieć to, co powinna. – Pamiętasz – ciągnął – naszą dawną rozmowę o tym, jak pewnego dnia mogłabyś zostać paladynką. Nigdy nie zapomnę, co powiedziałaś wtedy o Cannie. Przypuszczam, że naprawdę ją wtedy uleczyłaś. A potem wrócił Książę – nigdy nic nam nie mówił, słyszeliśmy jednak, że miałaś jakieś kłopoty w Fin Panir. – Znowu przerwał i odwrócił głowę, zaraz jednak spojrzał na nią ponownie. – Chcę, żebyś wiedziała, iż nigdy w to nie uwierzyłem. A Książę – służyłem w jego Kompanii od opuszczenia domu i nie znałem lepszego dowódcy. Kiedy odeszłaś, ogarnęły mnie wątpliwości, skoro jednak po to wróciłaś – to dobrze. – Lekko rozluźnił twarz. – Myślę jednak, że mogłaś mi powiedzieć, co potrafisz. Zaoszczędzilibyśmy na lekarzach. Pokręciła z uśmiechem głową. – Sama nadal próbuję zrozumieć, co mogę zrobić. – Chcesz powiedzieć, że nie wiedziałaś, iż potrafisz uzdrawiać? A co z resztą? Światłem i tak dalej? – Kto ci o tym powiedział? Nie, trochę wiem. Przychodziło to powoli. Wciąż jednak nie wiem, co mogę, zanim nie spróbuję. Dopiero po raz drugi przywołałam światło, za pierwszym razem omal nie umarłam ze strachu.

– Tak przypuszczam – rzucił w zamyśleniu Stammel. – Czy to było w Kolobii? – Nie. Miesiąc temu w Moście Piwowarów. U Kuakgana. – Przyjaciela Kolyi? – Tak. Tak czy owak, kiedy zeszłej nocy Venner rzucił zaklęcie mroku, ja... po prostu poprosiłam o światło. – I o leczenie. Uzdrawiałaś już przedtem: Cannę... – I kogoś w Lyonyi. Łowcę. Lecz nadal się uczę. Elfy powiedziały, że uzdrawianie jest trudną sztuką. To nie tylko moc, jak w przypadku światła, lecz również wiedza. Rana Księcia była zwykłym ugodzeniem sztyletem... obawiałabym się próbować poskładać połamane kości. – Cóż, cieszymy się z tego, co zrobiłaś. Nie sądzę, żebyś została tu dłużej...? Wzruszyła ramionami. – Czemu nie? Nie zamierzam wyjeżdżać. Nic mnie nie wzywa. – Ale coś przyzwało cię tutaj, prawda? – Przytaknęła. – Tak myślałem. Wiedziałem, że nie chodziło jedynie o oddanie Księciu pierścienia. No cóż. Jesteś paladynką, Paks? Paladynką Girda? Czekała na to. – Nie mam pewności, kim jestem. Dysponuję pewnymi umiejętnościami paladyna. Wyznaję Girda. Lecz sam Gird oddawał cześć Panu, a ja miałam... – Nie wiedziała, jak opisać wydarzenia tamtej nocy u Kuakgana. Wizja? Cud? Urwała, po czym podjęła. – Usłyszałam wezwanie i musiałam za nim podążyć. Przywiodło mnie tutaj przeczucie, że Książę mnie potrzebuje. Zostanę, dopóki kolejne wezwanie nie powiedzie mnie gdzieś indziej. Kuakgan i elfy powiedziały mi, że bogowie czasami sami wybierają sobie paladynów. Może jestem kimś takim, nie tego jednak oczekiwałam. – Długa droga od Trzech Jodeł – zauważył poważnie Stammel. – Byłaś... – Pokręcił głową. – Byłaś taką młodą rekrutką. W twych oczach widziałem marzenia: pieśni, magiczne miecze, skrzydlate konie, a jednocześnie byłaś nadzwyczaj praktyczna. Kompania zaś nie okazała się taka, jak

oczekiwałaś, prawda? Roześmiała się. – Nie. Sprzątanie, naprawa murów, cerowanie mundurów – na początku wszyscy tego nienawidziliśmy. – Sama się tego domagałaś. A teraz uratowałaś Księciu życie – znowu. Nie zapomnę, co wydarzyło się w Aarenis. Cóż, gadałem już wystarczająco długo. Może nawet za długo. Książę chce, żebyś wzięła udział w naradzie przed kolacją. *** Phelan wyglądał dużo lepiej, wypoczęty i czujny pochylał się nad rozpostartymi na stole mapami. Byli wszyscy kapitanowie, prócz Cracolnyi, który pełnił wartę. Podnieśli głowy na wejście Paks. Książę uśmiechnął się i pomachał jej ręką nad stołem. – Próbujemy przypomnieć sobie, Paks, wszystko, co wydarzyło się, kiedy przejmowałem tę twierdzę. Gdy tu przybyliśmy, przegnaliśmy orki – mieliśmy nadzieję, że na dobre – i zbadaliśmy część ich tuneli. Niezdrowe zajęcie: straciliśmy kilku ludzi i w końcu zakazałem tego robić. Lecz Jandelirowi wydaje się, że pamięta korytarz prowadzący na południowy zachód – w naszą stronę... – Jestem tego pewny – stwierdził Arcolin. – Pamiętam go, ponieważ był prostszy i szerszy od innych. Nie był taki długi... – Wskazał punkt na mapie. – Nie mógł biec tędy. Znasz tamten podmokły teren ze źródłami? Tam się kończy, w grocie. Te głupie orki próbowały ryć w błocie. Myśleliśmy, że chciały podejść na tyle blisko, by móc znienacka zaatakować. Tamte stare mury nie były zbyt wiele warte... – Pierwsza twierdza – wtrąciła Dorrin. – Zbudowana przez kogoś z Verelli. – Teraz jednak zastanawiamy się, czy tamten tunel nie został naprawiony i przedłużony – powiedział Książę. – Jeśli kończy się, na przykład, w piwnicy z winami... – Zaskoczyliby nas – orzekła ponuro Dorrin. – Kiepskie miejsce do walki – zauważył Pont. – Ciasne. Biorąc pod uwagę styl walki orków, będziemy musieli liczyć się

ze stratami. – Przerwał, by łyknąć wody. – Choć to i tak lepsze od potykania się w ich tunelach. Gdyby miały piki, byłoby to samobójstwem. – Z pewnością możemy zastawić na nie pułapkę. – Dorrin oparła łokcie na stole. – Jeśli opróżnimy pomieszczenie, łucznicy mogliby ustrzelić pierwszych wychodzących. Otwór jest na tyle mały, by mogły przezeń przejść tylko dwa orki naraz. – Gdybyśmy wiedzieli, jakie są ich plany... – zaczął Arcolin. – Dokładnie – przerwał mu Książę. – Paksenarrion, w tych sprawach masz większe doświadczenie od nas. Rozpoznałaś w lady Arvys agenta Achryi, a wcześniej walczyłaś z jej szpiegami i kapłanami. Czego możemy się spodziewać? Przez chwilę wszyscy na nią patrzyli, a ona milczała. Była tu najmłodsza wiekiem i stopniem – jakże mogła im doradzać? – Mój panie, nie jestem pewna, co już wiecie... – Nie martw się tym. Zacznij od początku. – W takim razie... według moich nauczycieli z Fin Panir Achrya, Pajęczyca, nie stoi zbyt wysoko w hierarchii złych mocy, lecz osobiście angażuje się w sprawy ludzi i elfów, przez co jest najbardziej znana. Lubuje się w skomplikowanych intrygach, sprowadzając ludzi na ścieżkę zła subtelnymi, trwającymi wiele lat zaklęciami. Podczas gdy Liart – Pan Tortur – preferuje bezpośrednią napaść i męczarnie, Achrya tka sieci w sieciach, radując się miotaniem ofiary w równym stopniu, jak ostatecznym posiłkiem. Tak przynajmniej mówią. – Przerwała dla zaczerpnięcia tchu. Nie cierpiała rozprawiać o Achryi lub Liarcie. – Mówi się, że najbardziej nienawidzi elfów i ich przenikliwego wzroku, przez który nie działa na nich jej sztuka... oraz wyznawców Girda i Falka, gdyż nigdy nie godzą się oni na paktowanie ze złem, nawet dla osiągnięcia doraźnego dobra. Jej spiski nie przynoszą efektów w bogatych krainach, gdzie panuje pokój, toteż zawsze angażuje się w knowania i zdrady. Tak samo zwykły pająk chętnie wywołałby w domu zamieszanie, by łatwiej tkać swe pajęczyny, powstrzymując gospodynię przed ich zamiataniem. – A co z tym zmienianiem kształtów? – Już do tego dochodzę. Część jej kapłanów potrafi

zmieniać formę, przeistaczając się zarówno w innych ludzi, jak i w wizerunek swojej bogini – gigantycznego pająka. Widziałam to w Kolobii i słyszałam o tym w Fin Panir. – Czy oznacza to, że wszyscy jej kapłani są ludźmi? Wydawało mi się, że w Kolobii widziałaś kuaknomów... – Tak, to prawda. Czczą ją elfy, które odwróciły się od Pana – według niektórych stało się to, gdy pierwsi Kuakgani zaśpiewali do Drzewa. – Ale co zrobi tutaj? – chciała wiedzieć Dorrin. – Dowie się, że jej kapłanka zginęła? I Vernier? – To zależy. Nie wiem, jak jej kapłani kontaktują się z nią. Uczono mnie, że w odróżnieniu od potężniejszych bóstw Achrya nie jest wszechwiedząca. Informacje uzyskuje dzięki szpiegom. Jeśli to prawda, a Vernier i jego siostra byli jej jedynymi agentami, może nie znać sytuacji. Możliwe jednak, że jest świadoma śmierci swych kapłanów. Co zrobi, gdy się dowie, zależy od sił, jakimi tutaj dysponuje. Orki, owszem, lecz nawet według niej są niezdyscyplinowanymi wojownikami. I nadal nie wiemy, dlaczego opętała Vennera – przynajmniej ja tego nie wiem. Jak długo był kamerdynerem? – Od dnia, w którym stary kamerdyner zginął z Tamarrion – odrzekł Książę. – Jako rekrut został ranny i uczyniłem go pomocnikiem mego służącego. Pracował przez kilka lat, a po masakrze... cóż, znał się na tym. – Z jego słów wynika – powiedział Arcolin – że także w tym maczał palce. Phelan pokiwał głową z ponurą miną. – Tak podejrzewam. Zastanawiam się, czy od początku był jej agentem. – Z pewnością nie. Marszałek nie przeoczyłby tego. Książę spojrzał pytająco na Paksenarrion. – Nie, mój panie – odrzekła. – Zauważyłby, gdyby Venner służył jej wcześniej. Lecz Achrya zdobywa zwolenników w bardzo subtelny sposób. Z początku mógł nawet nie zdawać sobie sprawy z tego, co robi... Phelan poczerwieniał. – Jakże to? Aranżując masakrę?

– Nie to miałam na myśli, mój panie. Wcześniej. Nie wiemy: może kogoś oszukał lub okłamał – słyszałam, że ona lubi wykorzystywać takie rzeczy. A może okłamano go na twój temat, co początkowo pozwalało mu usprawiedliwiać swoje czyny. Zanim uświadomił sobie, komu zaczął służyć, było już za późno. – Chcesz powiedzieć, że to nie była jego wina? – Nie, mój panie. Odpowiadał za swoje decyzje, chyba że cały czas znajdował się pod wpływem zaklęcia. Chciałam powiedzieć, że kiedy zaciągał się do Kompanii, mógł nie mieć złych intencji... całkiem prawdopodobne, że osuwał się w zło krok po kroku. Być może śmierć twojej żony była jego pierwszym złym uczynkiem. Marszałek także zginął – może zaczął coś podejrzewać? Atak mógł być wymierzony w równej mierze w niego, jak i w twoją żonę. – Nie! – Książę zesztywniał, po czym opadł na fotel. – Nie może być. A jednak... – Ona także mogła coś zauważyć, mój panie – zastanowiła się Dorrin. – Biorąc pod uwagę, jaka była... Jeśli przeszkadzała kamerdynerowi bardziej niż marszałek... – Jednak nadal nie wiemy, dlaczego Achrya trwoni tutaj swe siły – ciągnęła Paks. – Północna granica zawsze była ważna... – Lecz sam Arcolin nie wyglądał na przekonanego. – Od tak dawna – dumał Książę. – Jeśli Venner faktycznie realizował tak długoterminowy plan... na Tira, w takim razie knuła od szesnastu lat. Przeciwko mnie? Przeciwko tej twierdzy? Wiemy, że wspierała Siniave w Aarenis. Cracolnya poruszył się w fotelu. – Gdyby chodziło o opanowanie fortecy przed inwazją z północy, czemu nie uczyniła tego, gdy przebywałeś z całą Kompanią w Aarenis? – To wtedy zaczęły się problemy z orkami... – Tak, lecz to nie wystarczyło, by nas stąd wyprzeć. Niemniej zdyskredytowało cię. Chciałbym wiedzieć, kogo Venner znał w Verelli. I dlaczego ty, mój panie? Nie twierdzę, że nie stanowisz zagrożenia dla zła w tej krainie, niemniej jednak, za

pozwoleniem, nie jesteś aż taki ważny. – Też tak uważam – zgodził się Książę z uśmiechem. – Bogowie, kapitanowie, przyznaję, że próbowałem wzmocnić moją pozycję w tym królestwie, nie sądziłem jednak, że powiedzie mi się do tego stopnia, by przebudzić demony ani że moje czyny są takie dobre. – Czemu Venner po prostu nie zasztyletował cię którejś nocy? – ciągnął Cracolnya. – A może to odzywa się moje koczownicze dziedzictwo? Nie byłoby to trudne, biorąc pod uwagę te wszystkie ukryte przejścia, które znaleźliśmy. – Nie takie są metody Achryi – wtrąciła Paks. – Woli raczej psuć, niż całkowicie niszczyć. Jej słudzy mogli z łatwością zabić mnie w Kolobii, woleli jednak uczynić ze mnie wypaczoną paladynkę lub bezużytecznego tchórza, niż pozbawić życia. – Zaskoczyło ją, że potrafi tak spokojnie o tym mówić. – Jakiekolwiek są jej plany tutaj, z pewnością okażą się pokrętne i złożone – zamach kapłanki był aktem rozpaczy, a nie pierwotnym zamierzeniem. – Hmmm. Zastanawiam się. Wiedźma odwracała moją uwagę od orków. Powinienem był rozważać, dlaczego atakują i skąd się tu wzięły. Walczyłem z orkami wcześniej i nigdy nie zachowywały się w ten sposób. A co, jeśli zamierzała rozpraszać mnie tyle czasu, by zdążyli podkopać się pod twierdzę? Śmierć, jak przypuszczam. – Rozejrzał się wokół stołu. – Myślę, że nie musimy rozumieć wszystkich jej motywów, by wiedzieć, przeciwko czemu występujemy. Jak jednak możemy przewidzieć jej posunięcia? Zaatakują nas orki czy jakieś inne monstra? – Mój panie, Achrya nie zaryzykuje wystąpienia przeciwko zaalarmowanemu przeciwnikowi – wysyła do walki innych. Powinniśmy spodziewać się orków. Jeśli ma w pobliżu ludzi lub kuaknomów, ich także może użyć albo wycofa się, by zaplanować inną pułapkę. Poza tym nie jest też wykluczone, że ma w twierdzy lub okolicy innych agentów. Musimy ich jak najszybciej znaleźć. – Wśród służących nikogo nie wykryłaś... – Nie, kapitanie – odrzekła Paks Arcolinowi. – Nie jestem jednak całkowicie pewna, że bym potrafiła. Wielkie zło tak,

ale... – Tu dochodzimy do kolejnego punktu – stwierdził Książę. – Jak to się stało, że zjawiłaś się tutaj właśnie wtedy, kiedy okazałaś się potrzebna? I kim jesteś? Czy możesz mi powiedzieć, że zjawiłaś się tutaj tylko po to, by oddać mi pierścień? – Nie, mój panie. – Paks spojrzała na niego z powagą. – Kiedy byłam z łowcami w Lyonyi, odniosłam wrażenie – jakby wezwanie – że jestem ci potrzebna, mój lordzie. Nie wiedziałam dlaczego, ale musiałam tu przybyć. – Wiedziałaś, że władasz tymi mocami? Przywoływanie światła, wykrywanie zła, uzdrawianie? – Tak. Nie jestem jednak pewna, jak ich wszystkich używać, mój panie. – Czy w takim razie jesteś paladynką, Paks? – spytała Dorrin, gładząc broszkę Falka. – Tak uważają zarówno łowcy, z którymi byłam w Lyonyi, jak i Kuakgan – odrzekła powoli Paksenarrion. – Nie znam innego wyjaśnienia tych mocy. Muszą pochodzić od bogów – wierzę, że od sama Pana. Nie znam jednak ograniczeń mych darów. Myślę, mój panie – dodała, odwracając się do Księcia – że powinieneś wezwać marszałka lub paladyna z Verelli czy Fin Panir – kogoś, kto wie, jak używać takich mocy – i upewnić się, że w Kompanii nie ma więcej zdrajców. – Nie ufasz własnym umiejętnościom? Próbowała wyjaśnić źródło jej rezerwy. – Ufam im, mój panie, lecz nie mojej wprawie w korzystaniu z nich. Byłoby mądrze, gdybyś oparł się także na cudzym doświadczeniu. – Rozumiem. – Książę popatrzył wzdłuż stołu. Arcolin marszczył brwi, mnąc w dłoni kawałek materiału. Dorrin siedziała nieruchomo ze schowanymi rękoma. Pont odchylił się w fotelu, wyglądał, jakby drzemał. Cracolnya popatrywał to na niego, to na Paks. Phelan wrócił spojrzeniem do dziewczyny. – Może tego nie wiesz, ale po śmierci żony odmówiłem marszałkom Girda prawa pobytu w mojej twierdzy. Zawsze ich o to obwiniałem – o wynajęcie mnie i reszty Kompanii, o to, że

została tutaj sama bez wystarczającej ochrony, o słabość marszałka tamtego dnia, o to, że jej nie uratował. Wydawało mi się, że choć twierdzą, iż chronią słabych i bezbronnych, w istocie tego nie czynią. – Mój panie, po utracie żony i dzieci taka gorycz jest zupełnie zrozumiała. – Może. Nie wiesz wszystkiego, co powiedziałem Marszałkowi-Generałowi, kiedy odkryłem, co się z tobą stało. O to także ich oskarżyłem. Sądzę jednak, że nie ty? – Nie, mój panie. Każdy wyznawca Girda jest naturalnym wrogiem knowań Achryi. Zdawałam sobie sprawę z niebezpieczeństwa. Oczywiście każdy czciciel Girda – nie wyłączając Marszałka-Generała – może popełnić błąd, lecz ci, których znam, są ludźmi honoru, nawet jeśli nieco ograniczonymi w poglądach. – Ale nie uleczyli cię. Odesłali cię samą i bezradną... Zaśmiała się. – Pamiętaj, mój panie, że chcieli udzielić mi schronienia. Nalegałam na odejście wbrew prośbom Marszałka-Generała. To prawda, że nie uleczyli wszystkiego. Wykorzenili jednak najgorsze zło, choć zostawili blizny. Poza tym... Co straciłam? Widziałeś, jak walczę. Marszałkowie nie twierdzą, że mądrość można znaleźć tylko w siołach. – I ty – tyle od nich wycierpiawszy – prosisz mnie, bym któregoś z nich wezwał? Wiedząc o wydarzeniach z mej przeszłości? – Wiem o nich jedynie to, co sam powiedziałeś, mój panie. Nie wyobrażam sobie, by mogli zabrać dokądś Kompanię, wiedząc, co groziło twojej pani. Nie wyobrażam sobie, by marszałek nie walczył do końca, by ochronić twoją żonę i dzieci. Potrafię pojąć twój gniew i gorycz – uczciwie mówiąc, przez tę okropną zimę sama nieco zgorzkniałam. Wygląda jednak na to, że ty, wyznawcy Girda, twoja rodzina – wszyscy padliście ofiarą dalekosiężnego spisku. Tak przemyślnie ukrytego, że do zeszłej nocy nikt – łącznie z tobą – nie wykrył zdrajcy. Ośmielam się przypuszczać, że Achrya ucieszyła się, gdy zamknąłeś bramy przed marszałkami i paladynami.

Książę zasłonił dłonią twarz, tłumiąc głos. – Bogowie, nigdy o tym nie pomyślałem. Pamiętałem tylko, że jest martwa, a mnie nie było tutaj, by jej strzec. A maleństwa... – A potem – zastanawiała się na głos Dorrin, ukrywając zmieszanie – przez te wszystkie lata wprowadzała do Kompanii zepsucie. Nie mając w swych szeregach nikogo zdolnego do wykrywania zła, mogliśmy krok po kroku wkraczać na jej ścieżkę. – Ale nie doszło do tego – przerwała jej Paks. – To Kompania honoru... – Nie taka, jaka była wcześniej – oznajmił Książę, podnosząc wzrok. W oczach lśniły mu nieukrywane łzy. – Nie taka, jaka była, Paksenarrion, nie znałaś jej przedtem. Kiedy Tamarrion żyła i przebywał tutaj marszałek... – urwał i wziął głęboki wdech. – Cóż – dodał – pomyliłem się. To był największy błąd, jaki kiedykolwiek popełniłem. To nie była wina Girda ani jego wyznawców, zaślepiła mnie wściekłość. – Omiótł wzrokiem siedzących przy stole. – Zgadzacie się ze mną, kapitanowie? Zareagowali na nowy ton w jego głosie, prostując się w fotelach i kiwając głowami. Pierwszy przemówił Arcolin. – Mój Książę, zawsze za tobą podążaliśmy... ale przyznaję, że przez długi czas niepokoił mnie twój spór z Girdem i ucieszyłbym się z powrotu marszałków. – Ja także – dodała szybko Dorrin, a jej twarz pojaśniała. – Choć jestem falkianką. – Ciekawe, czy wrócą – mruknął Książę. – Po tym, co jej powiedziałem, Marszałek-Generał może chcieć nas trochę poddusić... – Wątpię w to – uśmiechnął się Cracolnya. – Ucieszy się z okazji udowodnienia, że miała rację. Książę pokręcił głową. – Po tych wszystkich latach minie trochę czasu, zanim nauczę się myśleć po nowemu. Lecz teraz naszym wrogiem jest Achrya, nie Gird, i tyle przynajmniej wiemy. Paksenarrion, uratowałaś tutaj więcej niż jedno życie. Musisz także zrozumieć,

że przy twoich mocach nie możesz dłużej służyć w randze kaprala. Chcę mieć cię przy sobie – może jako giermka? – dopóki nie rozpłaczemy tego węzła. – Pięknie – burknął z uśmiechem Arcolin. – Najpierw pozwalasz mi wyszkolić sobie dobrego kaprala, a potem mi go zabierasz. I co mam teraz zrobić – wyczarować sobie drugiego z powietrza? – Masz mnóstwo dobrych żołnierzy. Dopóki nie przybędzie tutaj marszałek albo paladyn, tylko ona jest w stanie wykryć agentów Achryi. – Książę odwrócił się do niej. – Zgadzasz się, Paksenarrion? – Mój panie, przybyłam tutaj, by służyć ci w każdej potrzebie. Zrobię, o co mnie poprosisz, dopóki nie odwołają mnie bogowie. – A więc dobrze. Zostań przy mnie. Masz jakiekolwiek pojęcie, gdzie może być najbliższy marszałek Girda? – Nie, mój panie. Jak wiesz, najbliższe sioło znajduje się w Płonącej Nagrodzie, dwa dni na południe stąd. Lecz kiedy tamtędy przejeżdżałam, marszałek wybrała się w podróż, nie wiem, kiedy wróci. Szybciej będzie pchnąć posłańca do Verelli. – Nie podoba mi się takie otwarte posunięcie... jeśli obserwują nas szpiedzy Achryi, zorientują się, że coś się stało. – Podejrzewam, że Achrya już wie – stwierdził Cracolnya. – Ona ma szpiegów wszędzie, pomimo naszych wysiłków. Od śmierci jej kapłanki minął niemal cały dzień. Albo uderzy, albo zniknie, by ułożyć nowy plan.

Rozdział jedenasty Natychmiastową konsekwencją jej nowego przydziału było oddzielenie od reszty kohorty. Stammel nie był zaskoczony, kiedy przyszła wieczorem zabrać swoje rzeczy z koszar. – Nie jesteś już zwykłym żołnierzem – oznajmił dobitnie, odzyskując spokój. – Nie możesz dłużej udawać. Gdybyś potrzebowała przyjaciela, to zawsze tutaj jestem, będę jednak przyjmował od ciebie rozkazy tak samo jak od Arcolina czy Księcia. Potrząsnęła w milczeniu głową. Nie wiedziała, co powiedzieć. – Jedną rzecz musisz sobie uświadomić – kontynuował. – Widziałem, jak wycofujesz się z tego w Aarenis. Jeśli zamierzasz być paladynką – albo dowódcą – powinnaś pogodzić się z samotnością. Odzyskała głos. – Kuakgan też tak mówił. Wiem, że to prawda – teraz muszę być posłuszna moim bogom. Ale... – Trochę minie, zanim przywykniesz. Zgadza się. I jesteś jeszcze młoda. Niemniej Książę w twoim wieku dowodził kohortą – wtedy była to cała jego Kompania. A Marrakai powierzył mu dowództwo... słyszałaś o tym? – Nie – odparła, nagle zainteresowana. Niewiele wiedziała o przeszłości Księcia. – Nie możesz tu zostać zbyt długo, toteż skrócę tę opowieść, niemniej warto ją poznać. Jego pierwszy niezależny kontrakt z koroną Tsaia polegał na wspieraniu ekspedycji do Pargunu. Książę dowodził w polu, a Phelan – wtedy kapitan – wystarał się o bezpośrednią umowę, na mocy której dorównywał pozycją innym niezależnym dowódcom, książętom i hrabiom. Słyszałem, że wcale im się to nie spodobało. Zapytaj kiedyś Sigera, był tam. Dotarli do granicy z Pargunem, na wschód stąd, gdy pewnej nocy książę zwołał naradę. W jednym namiocie znaleźli się wszyscy dowódcy – i ich eskorta. Oddział Parguńczyków przedarł się przez linię obrony i zabił prawie wszystkich. Nasz Książę został ogłuszony, książę Tsaia zginął,

Marrakai – najpotężniejszy z baronów – odniósł ciężkie rany. Powszechnie wierzono, że za napaścią stał Marrakai – większość ludzi sądziła, że nie darzył korony miłością. W obozie zapanował chaos: książęcy dowódcy kłócili się o objęcie zwierzchnictwa, a kamerdyner księcia groził, że zabierze jego ciało do Verelli. Według Arcolina Phelan objął dowodzenie, krzycząc głośniej od innych. Wtedy wezwał go do siebie Marrakai i przekazał dowództwo nad swoimi żołnierzami – pięcioma kohortami – z rozkazem zaatakowania Parguńczyków i pomszczenia księcia Tsaia. Uczynił to, pobił przeciwnika i przyniósł głowę sagona, wodza zachodniej armii Pargunu. To było jego pierwsze poważne doświadczenie jako dowódcy. Wtedy właśnie otrzymał ziemię i tytuł. Rok później ogłosił na północy zaciąg. Pamiętam go, jak przejeżdżał przez moje rodzinne miasteczko. Byłem wtedy za młody, lecz nie czekałem zbyt długo. – Zastanawiałam się, jak otrzymał tę ziemię – przyznała Paks. – Pogadaj z Arcolinem – był wtedy zastępcą Księcia, podkupionym z Gwardii Tsaia. Siger zna go z jeszcze wcześniejszych czasów: służył wówczas jako sierżant u Aliama Halverica. Tam właśnie szkolił się Książę. – Wiesz, skąd przybył? Zanim założył Kompanię? Stammel pokręcił głową. – Nie. Nikt nie wie, może poza Halverikiem. Próbowałem kiedyś podpytać Sigera i omal nie straciłem ramienia. Nie radzę. – Spojrzał na nią z uśmiechem. – Idź już i rób to, po co tu przybyłaś. Ledwo zdążyła upchnąć skromny dobytek w szafce, gdy usłyszała z korytarza głos Księcia, pytający, czy już wróciła. Wyszła prędko i podążyła za nim do gabinetu. Byli już tam Cracolnya i Valichi, brakowało reszty kapitanów. – Im więcej o tym myślę – zaczął bez wstępów Książę – tym mocniej wierzę, że Venner stał za większością wydarzeń tutaj. Val przypomniał o kłopotach, jakie miałaś z sierżantem – jak on się zwał? Stephi? – Przytaknęła. – To oczywiste, że został czymś odurzony, a podejrzenie padło na tamtą miksturę. Jeśli

jednak Venner potrafił czynić się niewidzialnym, jak to miało miejsce podczas walki z tobą... – urwał, a Paks kiwnęła głową – ... to mógł zatruć ale, które przyniósł, a także buteleczkę po miksturze. – Nadal nie rozumiem, po co, mój panie – rzucił Cracolnya, obdarzając Paks przeciągłym spojrzeniem. – Po co tyle zamieszania i ryzyka – żeby wpędzić Stephiego w kłopoty? – Myślę, że nie chodziło o Stephiego – odparł Książę. – Tylko o Paks. Skoro jej przeznaczeniem było zostać paladynką... – Nie lepiej byłoby ją zabić? – W głosie Cracolnyi pobrzmiewała irytacja. – Przepraszam, mój panie, lecz wydaje mi się to nazbyt okrężne... – Nie miał dostępu do rekrutów – mruknął cicho Valichi. – Nigdy nie opuszczał dworu Księcia, chyba że udając się do wiosek, a i to rzadko. Nie mógł, ot, tak sobie, pójść do koszar bez wezwania... – Skoro jednak potrafił być niewidzialny? Niepewna swej pozycji Paks milczała, teraz jednak wtrąciła się. – Mój panie, jestem pewna, że chodziło o coś więcej. Jak przy każdej intrydze Achryi musimy brać pod uwagę więcej korzyści i złożoność spisku. Mogło chodzić o zdyskredytowanie dobrego żołnierza – może i Stephiego, i mnie – wywołanie w Kompanii napięć pomiędzy rekrutami a weteranami, mężczyznami i kobietami, kohortą Dorrin i Arcolina... – Przerwała. Obaj kapitanowie wolno kiwali głowami, Książę obserwował ją bacznie. – Byli jeszcze tamci rekruci – Korryn i Jens – których nikt nie znał, mój panie... – Obwiesie – wtrącił Valichi. – Tak jest, panie. Gdyby zostali w Kompanii dłużej, mogli uczynić wiele złego swym wpływem. Nawet sama rozprawa i kara odstraszyła paru rekrutów – chyba pamiętasz, panie. I to nie najgorszych. – To prawda – ponownie pokiwał głową Valichi. – Przypuszczam też, że przyjaciele Stephiego z początku nie darzyli cię zaufaniem. Przypomniała sobie niesprawiedliwe zachowanie Donaga.

– Nie, panie. Stephi robił, co mógł – zawsze był uczciwy... – Był dobrym człowiekiem – stwierdził Książę. – Gdybyśmy tylko wiedzieli... – Westchnął i zacytował stare powiedzenie: – Gdyby nie wygrywa bitew. Musimy trzymać się tego, co mamy. Posłałem po marszałka. – Rozejrzał się po zgromadzonych. – Paksenarrion, mamy nadzieję, że do jego przybycia twe umiejętności wystarczą, by nas ostrzec. Skoro nie odkryłaś wśród służby niczego niewłaściwego, zamierzam przywrócić ich do pracy. Nie potrzeba ich aż tylu i część odprawię, lecz tak blisko zimy nie znaleźliby sobie innego zatrudnienia. Wiem, jak podchodzi się do przyjmowania ludzi do pracy późną jesienią i zimą. – Głos mu się zaostrzył i Paks zaczęła zastanawiać się, skąd się dowiedział. Sama doznała tej niechęci zeszłej zimy. – Części z nich możesz dać zajęcie w wioskach – zasugerował Cracolnya. – W razie potrzeby umożliwiłoby to twoim weteranom zasilenie milicji. – Mógłbym tak uczynić, chcę jednak mieć absolutną pewność, że są niegroźni. Jesteśmy lepiej przygotowani do radzenia sobie ze zdrajcami niż wioski. Jeszcze jedna sprawa: czy jest prawdopodobne, że napotkamy więcej tych pająkowatych stworów, Paksenarrion? – Nie wiem. – Zmarszczyła w zamyśleniu brwi. – To był trzeci, jakiego widziałam. Tamte spotkałam w Kolobii. Nie mam pojęcia, jak powszechnie występują. Musimy być przygotowani na inne, wątpię jednak, by było ich specjalnie dużo. – Czy wszyscy są zmiennokształtnymi sługami Achryi? – zapytał Valichi. Pokręciła głową. – Nie sądzę. Jeden – większy niż ten tutaj – sprawiał wrażenie maskotki kapłanów w Kolobii. Kłaniali się mu przed walką, nazywając sługą Achryi. On... – Większy od tego? – Cracolnya ledwo to wykrztusił. Przytaknęła. – Tak, o wiele większy. Miał nogi jak ja cała i ślepia wielkości pięści. – Wielcy bogowie! Czy on... czy on coś robił? – Omotywał nicią pokonanych i zjadał ich. Spojrzał na nią

z szacunkiem. – Nie zdawałem sobie sprawy – wybacz mi, panie, gdyż mówiłeś mi o tym, ja jednak miałem swoje wątpliwości, którymi nie dzieliłem się z tobą – że Paksenarrion stawiała czoła takim zagrożeniom. W mojej ojczyźnie opowiada się legendy o pająkach-demonach. To najgorsza śmierć, jaką znamy. – Nie wiem, jak walczą poza swoją pajęczyną – ciągnęła Paks. – Te przemienione, z którymi miałam do czynienia, używały kłów i gruczołów przędnych, jak to miało miejsce zeszłej nocy. Są bardzo szybkie i potrafią przeskoczyć człowieka. Jeśli takie poprowadzą atak przez tunel, łucznicy mogą ich nie powstrzymać. – Walczyłaś kiedyś z którymś? – spytał Cracolnya. – Nie sama. Walczyliśmy z nim we troje: paladyn, który mnie szkolił, krasnolud i ja. – Co z tymi gruczołami? – Nie może ciskać siecią w ruchu, w zamian ciągnie za sobą nić. Niemniej potrafi stanąć na tylnych odnóżach i wyrzucić pajęczynę do przodu. Strzały wbite w odwłok obniżają jego celność. Nogi są niebezpieczne – uzbrojone w pazury – lecz można je odrąbać jednym ciosem miecza. – Strzały w oczy też powinny zadziałać, prawda? – Tak, ale porusza się szybko, a to mały cel. Reszta głowy jest solidnie opancerzona, miecze i pociski odbijają się od niej. – Nadal uważam – oznajmił Książę – że jeśli Achrya nie jest głupim demonem, to wkrótce czekają nas kłopoty. Nawet tej nocy. Na jej miejscu działałbym szybko, wiedząc o naszych problemach i mając jakieś metody komunikacji. Szkoda, że nie ma z nami mistrza Vertifuge – jego magiczny ogień mógłby usmażyć pająka albo dwa. Paks milczała, cieszyła się jednak, że nie było z nimi czarodzieja. Magowie i paladyni kiepsko ze sobą współdziałali, wątpiła jednak, by Książę o tym pamiętał. – Mamy dosyć oleju w piwnicach – zauważył Cracolnya. – Śmiem podejrzewać, że te stwory nie lubią ognią magicznego czy zwykłego. A tamta piwnica jest murowana – pożar nie zagrozi reszcie budowli.

Książę pokiwał głową i obrócił się do kapitana Valichi. – Val, zauważyliście na zewnątrz jakieś ruchy? Zapytany pokręcił głową. – Nic, mój panie. Żadnych meldunków o orkach z wiosek czy gospodarstw. – Samo to zdradza, że coś wiedzą. – Phelan opuścił wzrok na biurko i przełożył papiery. – Podwojenie straży i pilnowanie wejścia do tunelu – nic innego nie wymyślę. A wy? – Valichi i Cracolnya pokręcili głowami, lecz Paks przemówiła: – Jeszcze jedno – zaczęła i zaczekała na jego skinienie. – Przypuśćmy, że w ogóle nas nie zaatakują tylko ominą i napadną na posterunki na południu. Na Wschodnią Księcia albo nawet poza naszymi ziemiami. Jeśli zamiarem Achryi jest zdyskredytowanie ciebie, panie... – Nie pomyślałem o tym. Taki plan przewidywałby szturm na twierdzę niewielkimi siłami, wystarczającymi do przekonania nas o zagrożeniu, podczas gdy główne siły ruszyłyby na południe. Cracolnya? – Nie mogli wyruszyć dzisiaj, chyba że obeszli wzgórza na wschód stąd. Mamy na zewnątrz mnóstwo ludzi, patrolują nawet trakt na zachodzie. Lecz w nocy albo jutro... – Żeby to zadziałało, muszą pokazać, że mnie ominęli – stwierdził Książę. – Gdyby zaatakowali ze wschodu lub zachodu, każdy uznałby, że nie mogę sam patrolować całej północy, a nikt nie wspiera mnie od zachodu. Dowód – potrzebują jakiegoś dowodu... – Żadna z wiosek nie wytrzyma napaści dużych sił – powiedział Valichi. – Złupienie ich, nawet pojmanie jeńców... – O to chodzi. – Głos Phelana stwardniał. – Bogowie, myślę, że to jest to. Paks? – Tak, mój panie. To prawdopodobne. – I co teraz? Niech pomyślę. Jakie siły przeznaczą do ataku na twierdzę? W ciemnościach dużo nie trzeba: parę płonących strzał, próba wdarcia się do piwnicy z winami, może pięćdziesiątka do szturmu na mury. Cracolnya, ilu łuczników utrzyma to miejsce? – Ja? Na flaki Tira! Hmmm, większość kohorty... całą,

jeśliby miała utrzymać się tutaj dłużej. Nie zapominaj o tunelu. – Nie zapominam. Nawet z nim... zostawię ci szwadron od Arcolina do wsparcia na murach i wezmę dwa szwadrony twoich łuczników. Paks, znajdź Dorrin i Arcolina, powiedz, żeby natychmiast przygotowali swoje kohorty do wymarszu, a potem przyszli do mnie. Sama pojedziesz do Wschodniej – to tam uderzą, ze względu na trakt do Verelli. Postaw na nogi milicję i powiedz im, że będziemy tam najszybciej, jak się da. Heribert Fontaine, burmistrz, ma wielki róg – niech zadmie w niego na widok orków. – Tak, mój panie. – Odwróciła się, żeby wyjść... – I pamiętaj, mimo że jesteś paladynką, nie próbuj powstrzymać ich sama. – Nie, mój panie, nie uczynię tego. – Uśmiechnęła się do niego i wybiegła z komnaty. Wcześniej nie wiedziała do końca, gdzie tkwił błąd, ten plan jednak wydawał się słuszny. Dorrin i Arcolin natychmiast zrozumieli, o co chodzi i zanim osiodłała szybkiego konia, kohorty zbroiły się już do wymarszu. Wyprowadziła wierzchowca przez furtkę i znalazła się sama w ciemnościach na zimnej, wietrznej równinie. Wskoczyła na siodło i zawróciła ku Wschodniej Księcia. Wiejący jej w plecy północny wiatr niósł odgłosy zaalarmowanej Kompanii. Popędziła konia do galopu, ufając dobremu wzrokowi zwierzęcia. Dźwięki twierdzy ucichły, zastąpione tętentem kopyt i szumem wiatru. Jeszcze nigdy nie jechała taką ciemną nocą. Zupełnie jak w pieczarze: ciężkie chmury przesłoniły niebo i nie widziała nawet końskiego karku. To, że dotarła na niewielkie wzniesienie, rozpoznała wyłącznie po tym, że wierzchowiec zaczął wspinać się na łagodne zbocze, gubiąc rytm. Zjechali na drugą stronę w identyczny mrok. Pomyślała o świetle, lecz postanowiła zaczekać na bitwę. Teraz tylko ujawniłaby się szpiegom. W końcu ujrzała przed sobą ognie strażnicze Wschodniej Księcia. Koń parsknął i przyspieszył. Światła zbliżały się, rozróżniała już pojedyncze pochodnie na niskim wale ziemnym usypanym po północnej stronie wioski. Zwolniła do kłusa

i zawołała straże. – Stój i mów – odkrzyknął wartownik z ciemności. Szarpnęła wodze, zatrzymując zwierzę. – Mam wiadomość od Księcia do burmistrza Fontaine – krzyknęła. – Jestem Paksenarrion... – Wchodź – odrzekł strażnik. – O co chodzi? Wjechała wolno w krąg świateł i zeskoczyła na ziemię. – Macie postawić na nogi milicję – oznajmiła. – Książę przyprowadzi tutaj całą Kompanię tak szybko, jak tylko zdoła. Podejrzewa, że zaatakują was orki. – Tutaj? Dlaczego? – Rozpoznała Pitera, karczmarza. Pokręciła głową. – Za długo wyjaśniać, ale ma swoje powody. Bądźcie gotowi. Gdzie jest burmistrz? – Znasz jego dom? – zapytał Piter. Przytaknęła. – Jedź tam i zwołaj resztę. Wiesz, ilu ich będzie? – Nie, ale Książę uważa, że wielu. – Ruszyła drogą, prowadząc za sobą konia. Za plecami słyszała polecenia Pitera i stukot butów, gdy żołnierze rozbiegli się budzić pozostałych. W domu burmistrza zastała Radę Wschodniej Księcia spożywającą późną kolację. Kolya uśmiechnęła się do Paks, jednak zaraz spoważniała, gdy usłyszała wieści. – Kiedy przybędzie Książę? – zapytał z niepokojem Fontaine. – Gdy wyjeżdżałam, kohorty już się szykowały – odparła. – Nie powstrzymamy prawdziwego oddziału – stwierdził. – Wał ma tylko spowolnić napastników, dając strażom szansę oddania jednej salwy. Niecała setka ludzi jest zdolna do walki... – Większość budynków nadaje się do obrony – zauważyła Kolya. – Książę nalegał na kamienne mury i dachy, więc nie da się ich spalić. Mój domek nie wytrzyma, ale i tak jest na południowym brzegu. – Zgromadzimy wszystkich, prócz milicji, w paru najsolidniejszych domach – postanowił burmistrz. – Mamy czas na sprowadzenie tu chłopów? Nie, raczej nie. Zapomnijmy o młynie i zabudowaniach na południowym brzegu – spróbujemy utrzymać się wokół rynku.

Paks nie spotkała się wcześniej z Radą i nie znała zwalistego, czarnowłosego mężczyzny, który teraz przemówił. – Dopilnuję sprowadzenia tutaj ludzi z południowego brzegu, burmistrzu... – Dziękuję, Tam – odrzekł Fontaine i tamten szybko wyszedł. Burmistrz odwrócił się do mężczyzny ze szramą na twarzy. – Vik, dopilnuj zaopatrzenia centralnych domów, jeśli zdążysz, skorzystaj z zimowych zapasów. I tak nie przydadzą się, jeśli przechwycą je orki. – Tak jest, burmistrzu, a co ze zdjęciem młyńskich kamieni? Jeśli podpalą młyn, żarna popękają. – Dobry pomysł. Powiedz to młynarzowi. Kolyo... – Wiem. – Była już w drzwiach, przesyłając Paks ostatni uśmiech. Burmistrz wstał niezgrabnie i zawołał żonę. – Przynieś róg, Arne. – Spojrzał na Paks. – Ten dom ma za dużo drzwi, wyślę rodzinę na rynek. *** Minęła pierwsza klepsydra i część drugiej. Paks czekała na najbardziej wysuniętym na północ odcinku wału, nasłuchując z innymi najmniejszych oznak ataku orków. Wiedzieli, że pokonanie tej odległości w szyku bojowym zabierze Kompanii Księcia przynajmniej pół klepsydry... o ile nie napotkają po drodze wroga. Wioska została zabezpieczona na tyle, na ile było to możliwe. Niezdolni do walki tłoczyli się w budynkach wokół rynku, które miały tylko jedne drzwi i wąskie, łatwe do obrony okna. Władający łukami siedzieli przy oknach na piętrze. Nagle Paks poderwała głowę i wciągnęła powietrze. Nic nie słyszała, lecz niepokojowi towarzyszył przyniesiony przez wiatr kwaśny smród. – Idą – powiedziała sąsiadowi. Był, jak większość, weteranem Księcia i utykał po odniesieniu poważnej rany w Aarenis w zeszłym roku. Uprawiał ziemię, dopóki orki nie spaliły mu gospodarstwa. Chrząknął i przekazał wiadomość następnemu zbrojnemu, dobywając miecza, usłyszała chrobot pochwy. Trzymali gotowe do zapalenia pochodnie, lecz dopóki

nie pojawił się wróg, płonęły jedynie rzadko porozmieszczane łuczywa. Paks poczuła w pobliżu coś strasznego, ścierpła jej skóra. Nie tylko orki przemykały przez mrok. Dobyła miecza Tamarrion. Klinga lśniła błękitem. Zmrużyła oczy, wbijając wzrok w noc – czy to tylko refleks światła? Wykrzyknęła imię Pana i z jej uniesionego ramienia trysnął niezmącenie biały blask, odkrywając zaledwie kilka jardów od nich dwa pająki i tłoczącą się za nimi zbitą masę orków. Paks wskoczyła na szczyt wału. Usłyszała okrzyki straży i ujrzała pierwsze płomienie zapalanych pochodni. Orki zaintonowały jedną z ich marszowych pieśni – dziką i zapalczywą – i rzuciły się naprzód. Daleko z tyłu usłyszała róg burmistrza. Pająki cofnęły się przed światłem, zaraz jednak skoczyły naprzód. Gdy bez wysiłku wspięły się na wał, zamachnęła się na nie mieczem. Jeden odskoczył, unikając ostrza. Stojący przed nią cofnął się, ratując głowę, i zamachnął się tylnym odnóżem. Uchyliła się i cięła wrażliwą szyję. Miecz Tamarrion przeszył powietrze i zagłębił się w czarny pancerz jak w masło. Głowa poleciała w bok, a nogi przeszedł dreszcz. Paks odskoczyła na szczyt wału, rozglądając się za drugim pająkiem. Zniknął, jeden ze zbrojnych machnął ręką i dostrzegła biegnący w stronę wioski błyszczący, przygarbiony kształt. – Uważaj! – krzyknął inny żołnierz i Paks okręciła się, stawiając czoła pierwszym orkom. Miecze zadźwięczały o jej klingę, milicja także wspięła się na nasyp i noc wypełnił klangor stali. Paks zabiła atakującego ją orka i raniła drugiego, lecz następne natychmiast wypełniły wyrwy. Napór zmusił ją do wycofania się za grzbiet wału. Tutaj przez chwilę było łatwiej – gdy orki wchodziły na szczyt, obrońcy atakowali z dołu ich odsłonięte, wrażliwe części ciał. Lecz liczba napastników ponownie zmusiła ich do cofania się w stronę rynku. Nie mogli nawet zabrać martwych, gdyż orki przelewały się przez wał niczym czarne fale, omal nie zmiatając ich wątłej obrony. A wtedy, z lewej, wybuchła wrzawa i ryk nacierającej Kompanii Księcia. Obie kohorty uderzyły na flankę orków. Widząc załamanie ataku wrogów, Paks zawołała do zbrojnych,

by uformowali dwuszereg. Natarli na przeciwników i zdołali odbić wał. Podwójna linia obrońców strzegła drogi, lecz na całym odcinku od nasypu do pierwszych domów nie mieli żadnej osłony. Korzystając z odwrócenia uwagi orków przez szarżę Książęcych, wznieśli naprędce zaimprowizowaną barykadę z mebli i beczek z najbliższego domostwa oraz kamieni z muru ogrodu. Zza niej udało się odepchnąć atakujących do strumienia, poza wioskę. Orki wyraźnie nie spodziewały się takiego oporu. Po ukończeniu zapory milicja natychmiast odczuła zmniejszenie nacisku – napastnicy zmienili kierunek natarcia. Paks utrzymywała redutę, dopóki nie upewniła się, że przeciwnik nie zamierza dłużej jej dobywać. Potem wezwała posiłki. – A dokąd ty..? – Tamten pająk – muszę go znaleźć. – Karczmarz, gdyż to on przybył na jej wołanie, chrząknął. – Pójdziesz za nim? Dobrze. Bogowie niech będą z tobą. Przepchnęła się przez resztki milicji w stronę rynku. Pomimo płonących pochodni widoczność była słaba: wszędzie tańczyły czarne cienie. Szukała błysku twardego pancerza lub licznych ślepi. Przerwy między budynkami zablokowano poprzewracanymi wozami, lecz takie barykady nie wystarczyły. Orki odciągnęły je na bok, cały rynek zaścielały trupy ich i ludzi. Na środku placu płonęły dwa wozy, wystarczająco dobrze go oświetlając, nigdzie jednak nie widziała śladu pająka. – Paks! – usłyszała głos Kolyi z okna na piętrze jednego z domów. Dziewczyna zadarła głowę. – Co? – Odeszli? – Nie wszyscy... szukam tamtego pająka. – Przelazł przez wóz i skręcił tam... – pokazała Kolya. Paks pomachała jej i ruszyła w tamtym kierunku. – Paks! Nie! Nie idź sama! Dziewczyna obejrzała się i dostrzegła na dachu nad oknem jakiś poruszający się cień. Próbowała go rozpoznać. Wtem zrozumiała, co to było.

– Kolya! Jest na dachu! – Jeszcze krzyczała, gdy stwór opuścił się raptownie na lśniącej nici. Dwie nogi złapały parapet okna, w którym stała Kolya i potwór zaczął gramolić się do środka. – Niech ktoś da mi łuk! – wrzeszczała Paks. Lecz Kolya lub ktoś inny rąbnął pochodnią przygarbiony kształt, nim ten zdążył przecisnąć się przez okno i pająk wycofał się, schodząc szybko na ziemię. Paks pobiegła mu na spotkanie, mając nadzieję zadać cios, nim stwór dobrze stanie na bruku, lecz ten odepchnął się od ściany i stawił jej czoła. Uchyliła się przed pierwszym zamachem, samej mierząc w głowę, lecz chybiła. Pająk odskoczył w bok, podążała za nim. Śmignął w bok, tak by blask płonących wozów bił jej w oczy. Uśmiechnęła się i pognała po płonącą szczapę. Potwór cofnął się, wciąż gotowy do skoku. Podchodziła do niego powoli, z szeroko rozpostartymi ramionami, przygotowana do uderzenia pochodnią lub mieczem. Usłyszała stukot strzały o bruk – ktoś próbował trafić bestię z któregoś z domów, lecz chybił. Pająk skoczył na nią, rozpościerając przednie odnóża jeszcze szerzej, niż ona ramiona i próbując ją pochwycić. Rzuciła się w stronę jego brzucha, dźgając wyżej pochodnią, a niżej mieczem. Ujrzała przed sobą pulsujące gruczoły przędne, gotowe wyrzucić z siebie trujący jedwab. Pająk zatoczył się w bok, ze skwierczącą od pochodni głową i ziejącą w brzuchu raną. Pojedynczy język szarawej substancji dotknął jej dłoni, przepalając rękawicę. Sapnęła z bólu, lecz uderzyła ponownie, oddzielając łeb od cielska. W tej chwili na rynek wkroczyli Książęcy. *** – Te narady o północy – mruknął Arcolin – robią się nudne. – Paks zastanawiała się, czy stroi sobie żarty. Arcolin? – Książę przyjdzie? – Heribert Fontaine, z powrotem w burmistrzowskim stroju, przerwał, wyciągając kubki na ale. – Wątpię. – Arcolin potarł kark. – Mistrz Simmitt utrzymuje, że nic mu nie będzie, upiera się jednak, że powinien odpocząć przez noc i dzień. Bogowie wiedzą, że tego potrzebuje...

– Ale jest pewny... – Jest pewny, że Książę wyzdrowieje, tak. Rany i wyczerpanie – nic więcej, a Simmitt nie skłamałby. Wszedł Valichi, zamykając za sobą pieczołowicie drzwi. – Zdumiewająco małe straty za rzeką, burmistrzu Fontaine. Włamali się do domu Kolyi, ale go nie spalili. Wyrwali tylko dwa drzewa. Wygląda, jakby spanikowali i uciekli. Rozstawiliśmy warty, także przy domkach na południowym brzegu, ale nie na najdalszych farmach. Reszta narady okazała się tak nudna, jak sugerował Arcolin, gdyż musieli wyjaśnić wydarzenia poprzedniego dnia Radzie Wschodniej Księcia, co nie było łatwe, jako że ciągle przerywali im pytaniami, komentarzami i wspomnieniami poprzednich kampanii. Wiadomość o zamieszaniu Vennera w śmierć Tamarrion wywołała falę oburzenia. Uciszyła ich dopiero informacja o posłaniu przez Księcia po marszałka. Na jednych twarzach Paks ujrzała ulgę i satysfakcję, na innych niesmak.

Rozdział dwunasty Spadł późnojesienny deszcz ze śniegiem, strażnicy z murów niewiele widzieli. Z trudem podsycali ogniska. Z trupów orków wzbijał się śmierdzący dym – płonęły z trudnością. W końcu Książę polecił stopić baryłkę baraniego sadła i połać nim truchła, które dopiero wtedy zamieniły się w popiół. Następnego popołudnia grupka konnych podjechała na strzał łuku od bramy, zanim ich dostrzeżono, słota i mgła doskonale ukryła nadjeżdżających. Paks usłyszała róg alarmowy i spotkała zmierzającego ku schodom Księcia. Trzymała się tuż za nim, gdy przecinał wewnętrzny dziedziniec. Zanim dotarli do Książęcej Bramy, strażnicy wiedzieli już, kto przybył: marszałek. – Imię? – zapytał poirytowany Książę. Paks zerknęła na niego. Wiedziała, że rany musiały mu dokuczać, choć za nic nie przyznałby się do tego. Zabronił jej “marnowania” mocy na uzdrowienie go. – Connaught, Amberion, Arianya i... – Marszałek-Generał! – Książę spiorunował wzrokiem wartownika. – Jesteś pewny? – Takie imiona podali. Nie wiem... Uciszył go gestem i obejrzał się na Paks. – Czy to możliwe? Dlaczego? Czy przybyła szydzić ze mnie? – Nie, mój panie – odparła stanowczo. – To nie to. Jeśli to Marszałek-Generał, to przyjechała tutaj ze względu na pilność twej wiadomości i przeczucie, że możesz potrzebować jej pomocy. Szyderstwo jest do niej niepodobne. – Nie. – Potarł w zamyśleniu ramię. Strażnik czekał, skulony. – Do licha! Nie mogę się przyzwyczaić... idźże, człowieku i wpuść ich. Z fanfarami, tylko nie trzymaj ich zbyt długo na dworze, gdy będą paradować żołnierze – jest za zimno. – Wartownik pobiegł do wieży bramnej, a Książę przeciął główny dziedziniec, wzywając kapitanów. Nad głowami zabrzmiały fanfary, zgrabiałe palce trębaczy ominęły kilka taktów. Zawiasy bramy zaskrzypiały na mrozie, a wierzeje zaszurały o śnieg. Paks dojrzała w bramie ciemną grupę konnych. Śnieg pobielił końskie grzywy, płaszcze i hełmy

jeźdźców. Ruszyli naprzód, kuląc się w podmuchach wiatru porywającego śnieg z dziedzińca i ciskającego im go w twarze. Nie rozpoznała nikogo, dopóki nie podjechali na parę kroków. Pierwszy z przybyszów zatrzymał się i odrzucił kaptur błękitnego płaszcza. – Mój Książę? – Pomarszczona twarz Arianyi zaróżowiła się od mrozu. – Marszałku-Generale, to dla mnie zaszczyt gościć cię w mych progach. – Książę Phelan postąpił kilka kroków i wyciągnął do niej dłoń. – Za pozwoleniem, sugeruję kontynuację powitania w cieplejszym miejscu. – Zaiste. – Mimo to została w siodle przez chwilę, rozglądając się po dziedzińcu, jakby zapamiętując położenie każdych drzwi i okien. Po chwili wróciła spojrzeniem do Księcia. – Niech łaska Girda spłynie na to miejsce i ciebie, mój Książę. – Phelan zesztywniał lekko, lecz ukłonił się. Zeskoczyła z siodła z resztą konnych, jeden z nich podszedł, by odebrać od niej wodze. – Mam nadzieję, że nie sprawi ci kłopotu, iż zabraliśmy ze sobą kilku naszych ludzi do doglądania koni i ekwipunku... – To żaden problem. Arcolinie, znajdź dla nich kwatery i ulokuj zwierzęta. Jeśli pozwolisz ze mną, MarszałkuGenerale... – Mam nadzieję, że w pobliże ognia. Na utracone zwoje, ostatniego dnia jechaliśmy ciągle pod wiatr, nieważne, w którą stronę skręcał szlak. – Dostrzegła Paks. – Paksenarrion! To tutaj ty... – Urwała zmieszana, przenosząc wzrok z Księcia na Paks i z powrotem. – Czy to Paks? – Stanął przy niej Amberion. – Łasko Girda, Paksenarrion, cieszę się, widząc cię w takim dobrym zdrowiu. – Zauważyła, jak omiótł spojrzeniem miecz u jej boku. – Czy ty...? Lecz ona nie zamierzała omawiać szczegółów na mrozie. Wiedziała, że Książę cierpi i powinien wrócić do dworu. – Sir Amberionie – odparła, kiwając mu głową – mój pan ma rację: powinniśmy wejść do środka. Książę poprowadził ich do jadalni i posłał strażnika do kuchni po gorącą strawę. Goście stanęli wokół ognia, ich mokre

stroje parowały. Po chwili wniesiono imbryki naparu i miski z zupą. Słudzy zabrali mokre płaszcze, przynosząc w zamian suche skarpety tym, którzy zamoczyli nogi. – Robię się na to za stara – oznajmiła szczerze MarszałekGenerał. – Od dawna już nie opuszczałam Fin Panir zimą. Ach! Gorąca zupa. Może przeżyję. – Uśmiechnęła się do Księcia, zaraz jednak spojrzała na niego ostrzej. – Mój panie, jesteś chory – albo ranny. Czemu wyszedłeś na dwór w taki ziąb? – Nie jestem dzieckiem! – warknął Phelan. Paks spojrzała na niego z niepokojem, on jednak zdążył już wziąć głęboki wdech. – Przepraszam, Marszałku-Generale. Parę dni temu zostałem zraniony... rana bolesna, acz niegroźna. Okryłbym się wstydem, gdybym nie powitał takich gości osobiście. – I nie życzysz sobie rad. Bardzo dobrze. Lecz, mój panie, pojawiliśmy się tutaj, by pomóc, a jeśli zużyjesz siły na gościnność, staniemy się ciężarem, nie pomocą. – Zaczerpnęła kolejną łyżkę zupy. – Zjadłabym nawet gorące kamienie, lecz ta zupa jest naprawdę smaczna. Zastanawiasz się, czemu prosząc o pomoc marszałka, ujrzałeś Marszałka-Generała. Byłam w Verelli, gdzie wezwał mnie książę Tsaia i Rada Regencyjna. – Zjadła jeszcze trochę zupy i wypiła kubek naparu. – Tam otrzymałam wiadomość od ciebie, w której wspominałeś o Achryi, zdrajcach i możliwej napaści orków. To wystarczyło – Rada martwiła się o twoje ziemie. Nie wiem dlaczego. – Spojrzała na Księcia popijającego w milczeniu napar. – Oczywiście nie odczytałem im twojego listu, ale uznałam, że uspokoi ich wiadomość o mojej podróży. Do komnaty wszedł Arcolin z pozostałymi kapitanami. Książę podniósł wzrok. – Marszałku-Generale – przemówił Arcolin – Umieściliśmy wasze wierzchowce w stajniach, a resztę grupy w koszarach. Czy to wystarczy? – Absolutnie – odrzekła. – Dwóch z nich jest nowych i dobrze im zrobi zakosztowanie koszarowego życia, to synowie wielmożów, przekonani, iż oszczędzamy na nich, przydzielając im pojedyncze pokoje, miast apartamentów. Kapitan uśmiechnął się.

– Dwóch z nich próbowało powiadomić mnie o swym urodzeniu, ale nie miałem czasu ich wysłuchać. – Świetnie. Cieszę się, widząc powiększanie Bractwa Girda, a jako Marszałek-Generał nie mogę pozwolić sobie na odpuszczenie żadnego miecza, niemniej żałuję, że synowie bogaczy nie spędzają paru lat młodości w miejscach, gdzie nikt nie wie o ich pochodzeniu. Robimy, co w naszej mocy, by wybić im to z głów, lecz Paks dobrze wie, że nie zawsze odnosimy sukces. Dziewczyna przyłapała się na uśmiechu. Martwiła się spotkaniem z Arianyą i nie spieszyło się jej do niego. Pomimo świadomości wyzdrowienia spodziewała się niezręcznej atmosfery i trudnych wyjaśnień. Poszło jednak zdumiewająco łatwo. Marszałek-Generał spojrzała na nią, pozostali także. – Paksenarrion, z trudem wierzę własnym oczom, lecz dzięki łasce Girda jesteś więcej niż uleczona. Czy powiesz nam kiedyś, jak to się stało? – Uczynię to z przyjemnością – odparła Paks. – Lecz po części sama tego nie rozumiem. – Wyczuwam w tobie przebudzenie wielkich darów – odezwał się Amberion. – Czy nadal wyznajesz Girda? Paks pokiwała głową. – Nie jestem odstępczynią, panie paladynie. Przysięgałam Girdowi w Holu w Fin Panir i pozostałam mu wierna. Niemniej wydarzyło się coś, czego nie oczekiwałam ani ja, ani wy. W oczach Marszałka-Generała zalśniły łzy. – Paksenarrion, nie interesuje mnie, jak zostałaś wyleczona ani jakie siły dobra to uczyniły. Cieszymy się z tego, wszyscy żałowaliśmy twojej straty. Giid mi świadkiem, że nawet gdybyś przeszła pod opiekę Falka lub Camwyna i tam została uzdrowiona, nie miałabym pretensji za nowe ślubowanie. To mój błąd – nie Girda – naraził cię na wielkie niebezpieczeństwo, co omal nie doprowadziło do twojej śmierci. Nie żałowałabym ci leczenia. – Ale – zaczęła delikatnie Paks – moce, które posiadam, nie są wynikiem ślubowania w Holu... – Nie zapomnieliśmy, jak powoływano pierwszych

paladynów – rzucił prędko Amberion. – Moc pochodzi od Pana – to, że od czasu do czasu użycza jej zakonom, nie ogranicza jej tylko do nich. Jeśli Gird przemówił do ciebie bezpośrednio... – Spojrzał na nią pytająco. Paks przenosiła wzrok z jednej twarzy na drugą. – Nikomu, nawet Księciu, nie opowiedziałam całej historii. – Może nie jest to najlepsza pora – zasugerowała Marszałek-Generał. – Jeśli tej twierdzy zagraża Achrya... – Moim zdaniem to już przeszłość – oświadczył powoli Książę. – Paksenarrion zdemaskowała zdrajców – kiedy posłałem po waszą pomoc, byli już martwi. Znaleźliśmy prowadzący do piwnic tunel i spodziewaliśmy się inwazji. Doszło do niej zeszłej nocy. Wczoraj spaliliśmy ostatnie ciała. – Macie rannych potrzebujących leczenia? – Tak, choć nie wszyscy czczą Girda. – Zrobimy, co w naszej mocy. Jesteś pewny, że wykryliście wszystkich zdrajców? – Mam nadzieję. Paksenarrion chciała, żebym poprosił o dodatkowe wsparcie, nie była pewna, czy kogoś nie przeoczyła. – Na pewno możemy w tym pomóc. – Nie spodziewałem się takiej szybkiej reakcji... a wy przybyliście z Verelli... – Twój posłaniec, lordzie, dotarł do sioła w Płonącej Nagrodzie, tamtejsza marszałek, obecna tu dziś z nami Kerrin – skinęła kobiecie głową – przyjechała do Verelli na spotkanie ze mną. Jej podoficer przekazał wiadomość, jak mógł najszybciej – czyli bardzo szybko. Książę skinął głową. – Pamiętam. – Zakaszlał, a Paks popatrzyła na niego z nowym niepokojem. Zaczerpnął tchu i kontynuował. – Moje pismo było krótkie, Marszałku-Generale, jak przystało na wiadomości o niebezpieczeństwie. Musisz jednak wiedzieć, iż uznaję – przyznałem to już przed moimi kapitanami – swój błąd, który popełniłem dawno temu, obarczając was winą za śmierć żony... – Mój lordzie – przerwała mu Arianya – w walce z wielkim

złem każdy może się pomylić. Niechaj Pan nigdy nie pozwoli mi popełnić większych błędów, niż te które już stały się moim udziałem. – Skinęła głową w kierunku Paks. – Z pewnością ani ja, ani moi poprzednicy nie zamierzali skrzywdzić twojej żony czy dzieci... ani Paksenarrion. Niezależnie jednak od tego, czy w wyniku błędu, czy wpływu wielkiego zła, wyrządzona została szkoda. Dobrze by było, gdybyś uwierzył, że doszło do tego w sposób niezamierzony i bardzo tego żałuję. – Ośmielę się sprzeciwić Marszałkowi-Generałowi – mruknął z krzywym uśmiechem Książę – ale to nie wystarczy. – Wziął głęboki oddech, wbijając wzrok w kubek. Nikt nie poważył się mu przerywać. – Pamiętasz może, że przed śmiercią mojej żony Kompania ta walczyła pod egidą Girda. – Pamiętam. – Potem, gdy go porzuciłem, starałem się mimo wszystko przestrzegać wymogów honoru zarówno w Kompanii, jak i w twierdzy. – Tak było – potwierdziła marszałek Kerrin. – Jesteś znany jako sprawiedliwy władca, a twoja Kompania... Uciszył ją machnięciem ręki. – Na tle innych mogło tak wyglądać. Lecz w porównaniu z tym, czym ta Kompania była... cóż, jeśli mi nie wierzycie, zapytajcie kapitanów. – Kiwnął głową w stronę Dorrin, Arcolina i reszty. Nikt się nie odezwał. – W zeszłym roku prowadziłem kampanię w Aarenis – podjął – i nawet ja zauważyłem zmiany. Wskutek zdrady zabrakło nam ludzi... pewnie słyszałaś o Strażnicy Krasnoludów... – Marszałek-Generał przytaknęła. – Tak. Więc wezwałem weteranów, a kiedy to nie wystarczyło, zwerbowałem lokalnych najmitów. To zmieniło Kompanię. Co gorsza, wykorzystałem ich tak, jak nie uczyniłbym tego nigdy przedtem, a kiedy schwytałem Siniave, ja... – Podniósł wzrok, gdy Paks poruszyła się na krześle. Arianya także na nią spojrzała. Dziewczyna wolałaby, że Książę w ogóle nie przypominał tamtych czasów, on jednak uśmiechnął się do niej i ciągnął: – Byłem na niego taki wściekły za zdradę i okrucieństwo wobec moich ludzi, że skazałbym go na tortury, gdyby nie powstrzymała mnie Paks. Na nią też byłem wtedy zły.

– Niemniej nie uczyniłeś tego. – Głos Marszałka-Generała był chłodny i obojętny. – Nie. Ale chciałem. – Mogłeś to uczynić – ty, dowódca, nie musiałeś słuchać – kim ona wówczas była? Szeregowcem? Kapralem? – Szeregowcem. Ale musiałem – dałem słowo. Jeśli chcesz usłyszeć całą historię, zapytaj ją albo paladyna, który tam był. Amberion poruszył się. – To musiał być Fenith. Zginął rok później w Górach Zachodnich. – Tak więc – podjęła wątek Arianya – postanowiłeś dotrzymać słowa, szybko także otrząsnąłeś się z gniewu na Paksenarrion. Nie widzę w tym szczególnego dyshonoru, mój Książę. – To wystarczyło – odparł z powagą Książę. – Wystarczyło, by odmienić Kompanię, by wystawić na ryzyko moich poddanych – wszak ogołociłem tę ziemię ze wszystkich weteranów, zdolnych jeszcze nosić broń. A potem poddałem się czarowi siostry Venneristimona... o ile to naprawdę była jego siostra... Marszałek-Generał wstała. – Mój lordzie, wysłucham reszty po obejrzeniu rannych. – Jak sobie życzysz. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, Dorrin zaprowadzi cię do nich, gdybym udał się tam osobiście, lekarze mieliby bardzo skwaszone miny. – Może powinniśmy zacząć od ciebie? – Nie. Nic mi nie grozi. Dorrin? – Oczywiście, mój lordzie. Marszałku-Generale, zechce pani pójść za mną? – Wojowniczka ruszyła do drzwi, a Arianya i Amberion za nią. Kerrin patrzyła za nimi, lecz MarszałekGenerał zatrzymała ją machnięciem ręki. – W razie potrzeby poślemy po ciebie, do tego czasu rozgrzewaj się. Po ich odejściu Kerrin spojrzała na Księcia. – Mój Książę, widywałam cię, jak przejeżdżasz, jednak nigdy nie spotkaliśmy się... – Faktycznie. Do ciebie należy najbliższe sioło?

– Na południe stąd, tak. Na zachodzie znajduje się Cicha Dolina. Jeszcze kilka lat temu był tam zaledwie folwark. Opróżniła kufel naparu i dolała sobie. – Pewnie tego nie pamiętasz, ale w twojej Kompanii służył mój wuj, Garin Arcosson, w kohorcie Arcolina. On... – Pamiętam. Był zastępcą lidera szeregu. Zabił go bełt podczas – niech pomyślę – oblężenia Cortes Cilwan, prawda? Chudy jegomość z grzywką, przedwcześnie posiwiały. Kerrin przytaknęła. – Jestem pod wrażeniem, mój panie, że tak to dobrze pamiętasz. To było lata temu... Phelan wzruszył ramionami. – Ważne jest, żeby znać swoich ludzi. A ja mam dar zapamiętywania imion. – Mimo wszystko. Pamiętam, jak do domu wrócił jego miecz i medalion Girda, marszałek naszego sioła wieszał je u siebie, by wszyscy mogli je podziwiać. A moja ciotka dobrze sobie żyła z pensji po nim. – Zakaszlała delikatnie. – Czy właściwie pojęłam twe słowa, panie, iż zamierzasz z powrotem oddać swoją Kompanię pod opiekę Girda? – To zależy. Od czasu, gdy zginął tutaj ostatni marszałek, zwerbowałem wielu ochotników nie czczących Girda ani innych patronów wojowników. Jednak w większości są to dobrzy ludzie, twardzi, lecz honorowi w walce. Nie chcę narażać ich na kłopoty – jestem im to winny. – Mój lordzie, jestem jak najdalsza od tego – a wierzę, iż mogę tak mówić również w imieniu Marszałka-Generała – by nawracać wojowników wiernych innym bohaterom. Jestem świadoma, iż służą ci wyznawcy Tira, Sertiga, Pana, Girda i Falka. Zdaję sobie także sprawę, iż twoje zobowiązania wobec korony Tsaia uniemożliwią Kompanii wyprawy w imieniu Girda. Jeśli jednak życzysz sobie takiej ochrony – czy wręcz przydzielenia tutaj marszałka na stałe – to jesteśmy w stanie ją zorganizować. – Jesteś pewna siebie. – Książę zmarszczył brwi. – Jestem. – Kerrin obróciła kubek w dłoniach. – Mój Książę, być może wyda ci się to dziwne, skoro tak długo żywiłeś urazę

do siół, lecz Gird zawsze rozpoznaje uczciwe serca. My nie braliśmy udziału w tym sporze, a jedynie go obserwowaliśmy. – Phelan chciał coś powiedzieć, lecz marszałek nie dała sobie przerwać. – Przysięgam ci, panie, że gdybyśmy wiedzieli coś pewnego – kto lub co jest źródłem zła zatruwającego twe ziemie i spiskującego przeciwko tobie na dworze – powiedzielibyśmy ci. – Książę poprawił się w fotelu, Paks zauważyła, jak sztywno siedzą na swych miejscach pozostali oficerowie. – Lecz – ciągnęła Kerrin – nie mogliśmy nic zrobić, nie mając prawa wstępu do twierdzy i przeprowadzenia śledztwa. Nie wiem, czy wierzysz w moc modlitw, zapewniam cię jednak, że sioła w Płonącej Nagrodzie i Cichej Dolinie przy każdej okazji modliły się o ciebie i twoją Kompanię. My, wyznawcy Girda – a także rozsądni możnowładcy z Rady – zdawaliśmy sobie sprawę, że ty i tylko ty stoisz pomiędzy Tsaia a pustkowiami północy i czyhającymi tam zagrożeniami. – Mogliście coś powiedzieć – mruknął Cracolnya. Książę zerknął na niego, lecz zmilczał. Kerrin przekrzywiła głowę. – Doprawdy? Pomyśl, kapitanie. Czy wysłuchalibyście mnie lub mojego podoficera, gdybyśmy przyszli i powiedzieli, że w waszych kohortach lub twierdzy źle się dzieje? Gdybym ujrzała zdrajcę – twojego kamerdynera, Venneristimona, prawda? – Cracolnya i pozostali przytaknęli. – Wiedziałabym, gdybym go zobaczyła. Ale jak miałabym was przekonać? – Modlitwą – mruknął Książę. Marszałek uśmiechnęła się skąpo. – Tylko modlitwą, mój lordzie. Lecz Gird dysponuje różnym orężem i zesłał ci znakomity miecz. – Kiwnęła głową w stronę Paks. – To prawda. – Książę westchnął i odchylił się na oparcie fotela. – Z całym szacunkiem, Kerrin, ale porozmawiam o tym z Marszałkiem-Generałem... – W rzeczy samej. – Choć mój gniew okazał się błędem, nadal twierdzę, iż wyznawcom Girda zdarza się mylić. Kerrin roześmiała się. – Mój Książę, nasze legendy powiadają, że nawet sam Gird

popełniał błędy. Jesteśmy tylko ludźmi. Marszałek-Generał sama przyznała ci się do jednego. Wszyscy jednak walczymy, jak potrafimy, z mocami zła. Wszyscy staramy się umocnić naszą krainę – niezależnie, czy w warowni, czy w siole. – Tak. Cóż... – Książę przerwał. Paks zauważyła jego poszarzałe oblicze. Zerknęła na Arcolina, który napotkał jej wzrok i skinął głową. Wstał i podszedł do fotela Phelana. – Mój panie, muszę przypomnieć ci o poleceniach lekarzy. – Nonsens. Mamy gości... – Marszałku – ciągnął Arcolin – lekarze zmusili mnie do przyrzeczenia im, że będę przypominał Księciu o ich opinii. Jeśli nam wybaczysz... – Oczywiście. – Kerrin wyglądała na zatroskaną. – Czy powinnam wezwać Marszałka-Generała? – Nie. Paks sprowadzi tutaj lekarza. – Na górze jest Viniet, kapitanie. – Świetnie. Książę zaczął protestować, po czym ucichł, wspierając się ciężko o poręcze fotela. – Na flaki Tira, Arcolinie... wybacz mi, marszałku... to tylko... – Zwykłe skaleczenie. Wiem. Wiem także, że nawet nie zdążyłeś rozgrzać łóżka, nim wróciłeś do swych obowiązków. A skoro naprawdę jesteśmy ostatnią barierą dla zagrożeń z północy, to tym bardziej nie chcielibyśmy cię utracić, panie. Paks nie była świadkiem późniejszego spotkania Księcia z Marszałkiem-Generałem w jego gabinecie. Siedzieli w zamknięciu przez kilka godzin, ona spędziła ten czas na rozmowie z Amberionem. Wezwano go do fortu na południowej granicy Finthy, gdzie przebywał całe lato, przekonując rolników, że są w stanie przegnać zamieszkujących góry rabusiów. – Choć większość zbójców sama była biedna – dodał w zamyśleniu. – Kilka lat wcześniej porzucili baronię w górskiej dolinie przegnani wielkim okrucieństwem tamtejszego wielmoży. Na wyżynach nie byli w stanie uprawiać wystarczającej ilości zbóż, a gdy stracili na polowaniu broń, mogli uzupełnić zapasy – jedynie rabując. Część z nich byłaby szczęśliwa, mogąc się

osiedlić, gdyby tylko znalazła się dla nich ziemia. Lecz inni... – pokręcił głową. – Łatwo jest demonom pokroju Liarta zdobywać zwolenników wśród ludzi zmuszonych do życia jak wilki. – Lecz czemu rolnicy? – spytała Paks. – Czy tamtejszy władca – hrabia czy ktoś taki – nie miał strażnicy, by ich obronić? – Nie, nie w Finthcie. Tam niemal każde gospodarstwo posiada własną ziemię, nasi władcy to ludzie, którzy mają jej tyle, że nie są w stanie sami jej uprawiać. Lecz nawet wśród nich niewielu jest posiadaczy ziemskich równych Marrakai lub Verrakai – czy nawet twojemu Księciu – w Tsaia czy Lyonyi. – Widząc jej zdezorientowaną minę, pospieszył z wyjaśnieniem: – Dajże spokój, Paks, uczyłaś się u nas historii. Sam Gird był wieśniakiem. Fintha jest głównym ośrodkiem jego kultu. Zgodnie z jej prawami każdy rolnik może posiadać tyle tylko ziemi, ile jest w stanie zaorać. Łąki należą zwykle do wspólnot, choć na północy, skąd pochodzisz, mogą być własnością jednostek. Lecz Hol nigdy nie nadaje zbyt wiele ziemi, jak miało to miejsce w przypadku twego Księcia za wystawienie oddziału wojska. Ci, którzy ją otrzymają, muszą uprawiać ją sami, w każdej chwili gotowi do służby Girdowi. Jeśli ktoś ma więcej ziemi, to zwykle odziedziczonej. Najbliższy lord mógł zaoferować tytułem pomocy jedynie siebie i najstarszego syna. Co zresztą uczynił. – Zamilkł na chwilę. – Jeden z nich poległ. Zanim Paks zdążyła opowiedzieć mu o lecie z łowcami w Lyonyi, konferencja dobiegła końca. Wezwano ich do środka razem z kapitanami. – Omówiliśmy kilka spraw – oznajmił Książę. Był blady, lecz spokojny. – Po pierwsze, jest dla nas jasne, że Kompania nie może wrócić do tego, czym była. Od śmierci mojej żony minęło piętnaście lat, w trakcie których nie poczyniono żadnych wysiłków, by ochronić tych, którzy nie wyznają Girda. Weterani służyli mi dobrze i nie mogę zmienić wobec nich zasad. Niemniej w ciągu tych lat doszło także do zmian na gorsze i będziemy pracować nad ich cofnięciem. Wszystko zaczęło

rozwijać się w kierunku, którego z Tamarrion nie planowaliśmy. Moje związki z Radą Regencyjną, moje zobowiązania – nie można o tym zapomnieć. Doszliśmy do następującego porozumienia: zgodzę się na wpływ Girda na moich ziemiach. Tam gdzie zgromadzi się wystarczająco wielu jego wyznawców, zostaną wybudowane sioła, reszcie posłużą folwarki. Marszałek ulokuje się albo w twierdzy, albo pomiędzy Wschodnią i Zachodnią Księcia, a ja oddam wystarczającą ilość ziemi, by sioło mogło się utrzymać. Służący w Kompanii wyznawcy Girda będą zachęcani do aktywności w nim. Jeśli chodzi o mnie... – Spojrzał w bok, po czym powiódł wzrokiem po zgromadzonych. – Większość z was niewiele wie o mojej przeszłości. Zanim przystałem do Halvericow... – w komnacie dało się wyczuć poruszenie, Paks też o tym nie wiedziała, dopóki Stammel jej nie powiedział – ... nie miałem boga ani patrona. Nie słyszałem o żadnym, za którym mógłbym podążyć. – Stwardniały mu rysy twarzy. – Halvericowie czczą Falka i to od nich usłyszałem o Panu i Falku. Przez kilka lat służyłem jako giermek u Aliama Halverica, w nagrodę opłacił mój nowicjat u rycerzy Falka. Dopiero potem przekonałem się, jak wielka była to nagroda, nigdy nie zdradził mi, jakie musiał ponieść koszty. Wierzę, iż miał nadzieję, że przysięgnę wierność Falkowi i stanę się jednym z nich. – W takim razie jak skończyłeś u Girda? – Na pociągłej twarzy Ponta malowała się powaga. – Cóż... jeśli o to chodzi... to nie skończyłem. Dokładnie. – Książę przesunął zwój po biurku. – Wracając do rzeczy: po dwóch latach pasowano mnie na rycerza Zakonu Falka, lecz nie złożyłem mu ślubów. Nie jestem pewny dlaczego, może nigdy nie czułem szczególnego powołania. Potem – znowu przy pomocy Aliama Halverica – rozpocząłem karierę kapitana najemników w Tsaia. Arcolin to pamięta. Przez kilka lat obsadzałem różne forty, których nie chciał wziąć nikt inny. Ochraniałem karawany. Takie tam. Potem podpisałem pierwszy niezależny kontrakt z koroną. Nie mieliśmy nawet pełnej kohorty, Arcolin przeczesywał ulice, by zwiększyć naszą liczebność. Lecz takie były początki tego wszystkiego... –

Zatoczył ramieniem krąg, obejmując całą dziedzinę. – ... oraz licznych kontraktów. Wówczas do Kompanii zaciągnęła się Tamarrion, którą pojąłem za żonę. Z całego serca wyznawała Girda. – Przerwał, a Arcolin podszedł szybko i nalał mu wina. Phelan pociągnął łyk i kontynuował. – Wynajmowałem czcicieli Girda, gdyż byli uczciwi i ciężko pracowali. Potem przyjmowałem ich, bo tak chciała Tamarrion. Jak wiecie, ślub wzięliśmy w Holu Fin Panir – to także było jej życzenie. Jednak choć żyłem jak wyznawca Girda i sprzyjałem waszemu Bractwu, sam nigdy nie złożyłem ślubów. – Pociągnął kolejny łyk. – I znowu, sam nie wiem czemu. Tamarrion często mnie o to pytała, była to jedna z nielicznych rzeczy, której dla niej nie zrobiłem. Chyba czułem... – Urwał i spojrzał nad nimi jak na pole bitwy. – Czasami czułem, że gdzieś tam czekają na mnie inne śluby i muszę być wolny, by móc je złożyć. – Potrząsnął głową. – Być może to głupota. Lecz Tamarrion czuła – tak przynajmniej mówiła – że Gird nie będzie miał mi za złe zwłoki, o ile później złożę me śluby z własnej woli i bez przymusu. A potem zginęła, a ja... – Na moment pochylił głowę. – Nie mogłem. – A teraz? – spytała Dorrin. – Teraz to trudne. Zarzucałaś mi kiedyś sprzeniewierzenie się przysiędze. – Po raz pierwszy Paks ujrzała na policzkach Dorrin rumieniec. – Miałaś rację, tyle że żadnej nie składałem. Przyznaję, iż popełniłem błąd i chcę go naprawić, nadal jednak z niechęcią myślę o poświęceniu się Girdowi. – Lecz z pewnością... – Marszałek Kerrin zerknęła w bok na Marszałka-Generała. – W obecnej sytuacji – oświadczyła z mocą Arianya – nie proponuję Księciu Phelanowi przystąpienia do Bractwa Girda. – Ale dlaczego? Uniosła brwi. – Pytasz, o czym rozmawialiśmy? Istnieją ku temu powody. Ponieważ odpowiadasz za pobliskie sioło, zapewniam cię, iż nie wynika to z braku zaufania do Księcia. Zgadzam się z nim jednak, że pora na takie śluby jeszcze nie nadeszła. – Jeśli chodzi o was, moi kapitanowie – podjął Phelan, odzyskując kontrolę nad komnatą – macie wolność wyboru:

możecie zostać albo odejść. Będę dążył do osiągnięcia tego, co zaplanowaliśmy z Tamar. Zgromadziłem wystarczająco dużo bogactw i ziemi, bym nie musiał zabierać Kompanii do Aarenis... przynajmniej przez kilka lat. W zamian spróbuję uczynić mój majątek takim, jak w naszej wizji: bogatą krainą, sprawiedliwie rządzoną i służącą Tsaia za krzepką osłonę przed północnymi pustkowiami. Jeśli nie odpowiada wam ten pomysł ani obecność wśród nas marszałka, to w każdej chwili możecie do mnie przyjść i pożegnać się, a ja podziękuję wam za służbę i dam sutą odprawę. – Wiesz, że zostanę – oświadczył prędko Arcolin, a pozostali pokiwali głowami. – Niemniej moja oferta pozostaje w mocy – potwierdził Książę. – Jeśli w przyszłości zmienicie zdanie, to przekonacie się, iż nie okażę się niewdzięcznikiem za tyle lat wiernej służby. – Kiedy powiadomisz resztę Kompanii? – zapytał Arcolin. – Czy chcesz, żebyśmy my...? Książę pokręcił głową. – Nie. Myślę, że powinni usłyszeć to ode mnie. Podejrzewam, że już krążą plotki. Jutro – nie, tej nocy może umrzeć Keri. Pojutrze. Odbędzie się oficjalny przegląd Kompanii, Marszałek-Generał może chcieć przyjrzeć się im bliżej. Wtedy im powiem. Otrzymają tę samą ofertę – będę uczciwy wobec weteranów niezależnie od ich przekonań. *** Ostry wiatr przegnał chmury, pozostawiając niebo bladym, acz czystym. Stojąca przy Księciu jako giermek Paks obserwowała Kompanię, która uformowała szyk po długiej i skomplikowanej musztrze. Zerknęła z ukosa na MarszałkaGenerała. W nieprzeniknionym obliczu gorzały oczy. Obejrzała się na Kompanię. Nigdy nie robiła równie imponującego wrażenia. Czuła się niemal jak dwie osoby: jedna marzła u boku Księcia, a druga czekała na krótkie komendy Stammela jako liderka drugiego szeregu. Zatrzymali się rzędami prostymi jak naciągnięty sznurek.

Przyglądała się dobrze znanym twarzom: Stammel, o czujnych, piwnych oczach, Devlin, pełen gracji, nawet kiedy stał nieruchomo (trudno uwierzyć, że ma piątkę dzieci, z których jedno lada chwila zostanie rekrutem), Arńe, świeżo awansowana na kaprala, próbująca ukryć uśmiech. Vik. Barra. Natzlin. Rauf, który zamierzał odejść na emeryturę i wrócić do małego gospodarstwa, jak tylko upewnią się, że zagrożenie ze strony orków minęło. Kapitanowie obrócili się, by stanąć twarzami do Księcia i ukłonili się mu. Phelan skinął Marszałkowi-Generałowi i podeszli do pierwszej kohorty. Zamieniał kilka słów z niemal każdym żołnierzem. Towarzysząca mu Arianya milczała, patrzyła tylko pilnie każdemu w twarz. Paks czuła się dziwnie, przechadzając się wzdłuż szeregów i doskonale znając uczucie oczekiwania na swoją kolej podczas inspekcji. Kiedy dotarli do rekrutów, Paks nie wiedziała, czy ma się śmiać, czy płakać. Znała tę sztywność karku, walkę, by patrzeć tylko do przodu i drżenie rąk napinających się, gdy nadeszła właściwa kolej. Jedna dziewczyna zapomniała dodać: “Mój panie” i zaczerwieniła się tak, że Paks zaraz przypomniała sobie własny lapsus. Chłopięcy głos załamał się przy odpowiedzi i delikwent spocił się jak mysz. Inny aż się zachwiał. Wreszcie skończyli i Książę wrócił na miejsce przed Kompanią. Odczekał chwilę, jakby na ciszę, choć żaden dźwięk nie mącił powietrza. – Mieczowi bracia – zaczął i Paks poczuła i ujrzała odpowiedź na to starodawne powitanie. – Wszyscy pamiętacie, co wam powiedziałem po odparciu najazdu orków na Wschodnią. Widzieliście Marszałka-Generała Girda i Wielkiego Marszałka Connaughta, a także panią marszałek Kerrin z Płonącej Nagrody i paladyna Amberiona. Część z was doświadczyła uzdrowicielskiej mocy Girda. Wyczuliście, być może, zmianę, jaka dokonała się we mnie, a przeze mnie zajdzie w całej Kompanii. Niektórzy z was – mam nadzieję, że nieliczni – mogą być tym zaniepokojeni. – Urwał, przyglądając się kohortom. – Starsi weterani, pamiętający moją żonę, Tamarrion Mistiannyi oraz dorastanie mych dzieci... – Paks

ujrzała na starszych obliczach szok. – Tak, mogę już o tym mówić. Pamiętacie, jak wyglądała wówczas Kompania, kiedy był z nami marszałek Girda. Od tamtych dni, przyjaciele, minęło piętnaście lat. Lecz dobro i zło nie uległo zmianie, a ja od dziś witam serdecznie na moich ziemiach każdego wyznawcę Girda, piechura i marszałka. Sam nie wstąpiłem do Bractwa, pozostaję jednak wierny koronie Tsaia i sprawie dobra na podobieństwo Pana i jego sług: Girda i Falka. Zawsze służyliście mi dobrze. Zasługujecie przeto na wybór: możecie zostać, pomimo nadchodzących zmian, lub odejść, zachowując mój szacunek i otrzymując zapłatę wynikającą z lat służby. Kilka lat spędzimy na północy – nie będzie już tłustych kontraktów w Aarenis ani okazji do zdobycia łupów. Jeśli wolicie taką służbę, polecę was wybranemu przez was dowódcy najemników. Porozmawiajcie z kapitanami albo ze mną, a spełnimy wasze oczekiwania. – Umilkł, lecz nikt nie drgnął ani nie przerwał ciszy. Paks poczuła szczypiące łzy. – Mam nadzieję – ciągnął – że nie odejdzie żadne z was. Wyznawcy Girda czy nie – jesteście wojownikami, jakimi każdy dowodziłby z dumą. Jeśli zostaniecie, to za pozwoleniem Girda stworzymy tu krainę sprawiedliwości, bogactwa i bezpieczeństwa, ostoję północnej granicy. Niezależnie od decyzji, szczycę się tym, że miałem każdego z was w mojej Kompanii. Możecie być dumni ze swych dokonań. – Cofnął się i ukłonił kapitanom, a oni powrócili do kohort. Marszałek-Generał kiwnęła mu głową. – Jesteś równie hojny, jak sprawiedliwy, mój Książę. Odpowiedział jej lekko ochrypłym głosem: – Oni są... zasługują na to. – Nawet jeśli, to wiem, gdzie się tego nauczyli. Na pałkę Girda, mój lordzie, muszę przyznać, że pomimo wiadomości od ciebie nie spodziewałam się takiego przyjęcia. Sądziłam, iż w najlepszym razie będziesz chciał, żebyśmy jedynie pomogli ci w przezwyciężeniu kryzysu. Nie czcisz Girda, a jednak uczyniłeś tak wiele, jakbyś był jednym z nas, okazując tyle sprawiedliwości swym żołnierzom. Mój poprzednik, Enherian, dobrze się o tobie wyrażał. Gdy zostałam MarszałkiemGenerałem, powiedział mi, iż żałuje rozłamu, jaki powstał

pomiędzy tobą a Bractwem Girda. Teraz rozumiem już dlaczego. Książę odszedł ze wzrokiem wbitym w dal. – Jak wiesz, nie spieram się z punktem widzenia Girda na świat. – Nie. – Szła obok niego, a Paks i reszta podążali za nimi. – Chciałabym usłyszeć od Paksenarrion historię jej uzdrowienia. Nie masz nic przeciwko temu? Książę obejrzał się na dziewczynę. – To jej opowieść, Marszałku-Generale. Jeśli jest gotowa ją wygłosić, sam z chęcią jej wysłucham. Nie zamierzam jednak niczego jej nakazywać. – Wolałabym kazać kamieniowi latać. Przyznaję się jednak do zawodowego zainteresowania... Myliłam się i chciałabym poznać podłoże takiej pomyłki. – Arianya obróciła się i uśmiechnęła do Paks. – Powiesz nam, czy skażesz na męki ciekawości do końca dnia? Dziewczyna przyłapała się na uśmiechu, choć stężała, słysząc tę prośbę. – Spróbują, Marszałku-Generale, lecz jest to zawiła historia, której po części sama nie pojmuję.

Rozdział trzynasty Książę poprowadził ich na górę, obok gabinetu, do prywatnych komnat na końcu korytarza. Po wejściu do środka Paks rozejrzała się dokoła. W jednym końcu pomieszczenia na niewielkim kominku płonął ogień, wokół małego stolika ustawiono tapicerowane fotele. Na ścianach wisiały gobeliny. Za niskim parawanem znajdowało się olbrzymie łoże, pozbawione jednak materaca i baldachimu. Pod ścianą stało wąskie, zasłane kocem łóżko. – Siadaj – ponaglił ją Książę, widząc wahanie. MarszałekGenerał wybrała już fotel i położyła stopy na podnóżku przy ogniu. Paks próbowała odgadnąć, które miejsce należało do niego i w końcu zdecydowała się usiąść koło kominka. Podłokietniki wyrzeźbiono w smocze głowy. Książę zasiadł naprzeciwko niej i wyciągnął nogi. – Jest tak, jak powinno być – oznajmił miękko. – Kiedy wybudowaliśmy tę część twierdzy, odbywaliśmy tu narady. Biuro, którego obecnie używam, należało do skrybów. Wiele nocy przesiedziałem tutaj z Tamarrion i marszałkiem Vrelanem. – Napełnił naparem trzy kubki i podał im. Marszałek-Generał spojrzała na niego oczyma jasnymi od blasku ognia. – Nie obrazisz się, mój lordzie, jeśli zapytam, ile masz lat? – Około pięćdziesiątki. Czemu? – Kiedy zjawiłeś się w Fin Panir, uznałam cię za młodszego, jednak ogarnęły mnie wątpliwości, gdy usłyszałam, że miałeś z żoną dzieci, które byłyby teraz w wieku Paksenarrion. Phelan uśmiechnął się. – Wtedy byłem wściekły. Gniew mnie odmładza. – To nie tylko to. Większość mężczyzn w twoim wieku ma mniej energii, zwłaszcza wiodąc takie życie. Słyszałam, że zostałeś osierocony, musiałeś jednak pochodzić z silnego rodu. – Tego nie wiem. – Głos mu stwardniał, a MarszałekGenerał westchnęła. – Nie zamierzałam sprawić ci przykrości... – Nie ty sprawiasz mi przykrość, Marszałku-Generale, lecz

myśl o tym. Nie mam rodziny – nigdy nie dowiedziałem się, kim naprawdę jestem. Nie wiem nic o moich narodzinach ani pochodzeniu mej siły i słabości, mądrości i głupoty. Po imieniu sądząc, moje korzenie mogą wywodzić się z południa Tsaia lub Ziem Zachodnich. Kiedy spotkałem w Aarenis innego Kieriego, sądziłem, że to mój rodak, okazało się jednak, iż Kir i Kieri to imiona tak częste jak kamienie na drogach. – A twoje nazwisko? – Phelan? Odnalazłem jednego Phelana w Pliuni, w sklepie z winami, powiedział mi, że cała jego rodzina jest niska i smagła. Drugiego w Fossnirze – krawca, a trzeciego w Ambeli – sortowacza wełny. To wszyscy: żaden mnie nie przypominał i nikomu nie brakowało dzieci. Po wyglądzie sądząc, pochodzę z północy – w każdym z Ośmiu Królestw można znaleźć wysokich mężczyzn o rudych włosach i szarych oczach. Możecie sami sobie wybrać. Najprościej postawić na niechcianego bękarta, oddanego komuś i zapomnianego. – Paks usłyszała ból w jego głosie. – A potem rodzina, która mnie przygarnęła, straciła życie. Nikogo przede mną... i nikogo po mnie. Komu to wszystko zostawię? Przysięgam wam, że to dlatego i tylko dlatego uległem urokowi siostry Vennera. Oto ja, pięćdziesięciolatek, który nie ma dziedzica. Przysiągłem odbudować tę krainę – ale po co? Skinęła głową. – To niełatwe pytanie, mój lordzie. Trudno pracować latami nad takim zadaniem bez nadziei na przyszłość... – Przecież wszystko rozpadnie się po mojej śmierci. Za ile – dwadzieścia lat? – będę za stary, żeby ich nadal prowadzić. Zaiste, Marszałku-Generale, dziwi mnie, że Achrya tak się pospieszyła. Czas wykonałby zadanie za nią. – Nie, mój panie! – odezwała się Paks, zanim zdążyła pomyśleć. – To nie tak. Wiem, że znajdziesz kogoś, kto przejmie twoje zadanie. A to, czego dokonałeś do tej pory, warte było poniesionego wysiłku... Książę uśmiechnął się smutno. – Cieszę się, że tak uważasz, Paks. Mam nadzieję, że Pan też tak sądzi. Lecz – wybacz mi – kiedy patrzę na ciebie, myślę

o mojej córce Estil – byłaby do ciebie taka podobna... – Za pozwoleniem, mój lordzie, może zdołam coś podpowiedzieć. – Marszałek-Generał pochyliła się naprzód, złożywszy ręce na podołku. – Wyrwałeś pustkowiom ziemię na swoją posiadłość, a miasteczka na południe stąd nie muszą dłużej obawiać się inwazji. Samo to ma swoją wartość. To nie przepadnie, jeśli tylko Bractwo Girda będzie mogło pomóc. – Dziękuję. – Książę westchnął i wyciągnął rękę po pogrzebacz, by poruszyć płonące polana. – No cóż, Paks, ta rozmowa z pewnością cię uspokoiła. Opowiedz nam, jeśli chcesz, co ci się przydarzyło po opuszczeniu Fin Panir. Dziewczyna odetchnęła głęboko i odstawiła kubek na stół. – Pamiętacie – zaczęła powoli – mój ostatni tydzień z wami. – Pokiwali głowami. – Teraz sama widzę, jaką głupotą było opuszczać Fin Panir w takim nastroju zimą. Poszło mi tak źle, jak się obawiałaś, Marszałku-Generale. – Miałam nadzieję, że pismo do siół pomoże... – Możliwe, gdybym tylko mogła z niego skorzystać. – Odkryła, że oddycha krótko i spróbowała się rozluźnić. – Po pierwszym razie zanadto bałam się ośmieszenia. – Ośmieszenia? Napisałam im... – Nie, pani, to nie była ich wina. – Postanowiła wyjaśnić to inaczej. – Nie chcieli mnie skrzywdzić. Marszałek sioła, w którym spędziłam pierwszą noc, próbował być uprzejmy. Chodziło o moją słabość – mogliby zrozumieć brak nogi – dodała pospiesznie – ślepotę, coś, co mogliby zobaczyć lub pojąć. Lecz wyznawcy Girda są nauczeni, że tchórzostwo okrywa hańbą, że bierze się ze słabości ducha i nie może być narzucone z zewnątrz. Arianya pokiwała wolno głową. – Sami wpędziliśmy cię w kłopoty. Paks pokręciła głową. – Nie obwiniam was o to. To powszechny pogląd, nie tylko wyznawców Girda. Sama tak sądziłam, choć wiedziałam przecież, jak do tego doszło. Siebie obarczałam winą niemocy... – Paksenarrion, mówiliśmy ci, że nie była to twoja słabość. Tak samo jak nikt nie wybiera utraty ramienia uciętego mieczem.

– Tak mówiliście, lecz ja w to nie wierzyłam. – Nawet teraz wspomnienie doznanego nieszczęścia sprawiało, że oddech wiązł jej w gardle. Spojrzała na prawą dłoń, wczepioną kurczowo w poręcz fotela. – Ja... miałam ciężką zimę. – Milczeli w oczekiwaniu. – Słowa siostry Vennera o wielokrotnych ucieczkach... były prawdziwe. – Opowiedziała im szybko o przegnaniu przez pasterzy i odprawieniu przez kupca, gdy okazała się niezdolna do walki z bandytami. O lęku przed wszystkimi i wszystkim, który zredukował ją do roztrzęsionego wraku człowieka. – Jak długo to trwało? – zapytał łagodnie Książę. – Do wczesnej wiosny, mój panie. – Uznała, że nie powinna opisywać wydarzeń w gospodzie ani nocy w rowach. Zerknęła na Phelana. Sprawiał wrażenie, jakby wiedział o tym bez mówienia, w oczach lśniły mu łzy. – Wróciłam do Mostu Piwowarów – dodała głucho i zamilkła. Czekali. Podjęła opowieść. Marszałek-Generał wyraźnie wolałaby, żeby zwróciła się do sioła, a nie do gaju Kuakgana, wysłuchała jednak bez przerywania o początkowym leczeniu i całych dniach rozmów, które przywróciły jej nieco ducha. Zaskoczyła ją aprobata, z jaką Arianya odniosła się do komentarzy Kuakgana odnośnie natury odwagi. I ona, i Książę z fascynacją wysłuchali historii jej służby z łowcami Lyonyi. Zdawali się wiedzieć większość tego, czego ona nauczyła się w zeszłym roku, zadawali pytania o związki elfów i ludzi oraz inne sprawy, o których nie miała zbyt wielkiego pojęcia. Gdy opowiedziała im o daskdraudigu i pytaniach, jakie potem zadawali jej łowcy, Marszałek-Generał zakrztusiła się naparem i usiadła prosto w fotelu. Paks pokiwała głową. – To wtedy po raz pierwszy uświadomiłam sobie, że władam częścią mocy, jakimi obdarzeni są paladyni. Zaskoczyło ich, że potrafiłam zlokalizować daskdraudiga. A potem poprosili mnie o uzdrowienie jednego z nich... – Łasko Girda! Nie pomyślałabym... – I... udało się. Byłam tak zaskoczona, jakby wyrosły mi skrzydła. – Hmmm. – Arianya wpatrywała się w nią. – Nic dziwnego.

– Pod koniec lata zaczęłam czuć, że coś złego dzieje się tutaj, że Książę mnie potrzebuje. Wracałam przez Most Piwowarów. – Opowiedziała o ostatniej nocy z Kuakganem. Phelan i Arianya słuchali z otwartymi ustami. – Gird, bez wątpienia – mruknęła Marszałek-Generał. – Srebrny puchar, koń, kwiaty... dziecko, nie mogłabyś bardziej zbliżyć się do bogów, pozostając jednocześnie na ziemi. – A co potem? – chciał wiedzieć Książę. – Kiedy odzyskałam świadomość siebie, odkryłam, że wróciła do mnie cała radość, mój panie. – I nie czułaś goryczy na myśl o utraconej połowie roku, Paks? Potrząsnęła głową. – Nie, Marszałku-Generale. Kuakgan miał rację. Teraz wiem to, czego dowiedział się Gird: jak w chwili zagrożenia czują się ci, którzy nie są w stanie walczyć. Wiem, że radość walki, którą my, żołnierze, uważamy za odwagę, nie jest najważniejsza, nawet dla wojownika. Nie muszę już przyzywać gniewu – a właśnie gniew przywoływałam w Kolobii i to otworzyło Achryi drogę do mnie. Wiem, co mogę, jeśli poproszę bogów, wiem, co jest słuszne i co należy zrobić. Marszałek-Generał przypatrywała się jej przez długą chwilę w milczeniu. – No cóż – przemówiła wreszcie – powiedziałaś Amberionowi, żeś nie złożyła jeszcze ślubów, lecz ja twierdzę, dziecko, że nie jesteś dłużej moim ostrzem. Zaszłaś dużo dalej. Gird i Pan wiedzą, czego od ciebie wymagać, ja nie mogę już tobą kierować. Paks uśmiechnęła się. – A jednak szanuję twoją mądrość i doświadczenie... – Nie szermuj ze mną, dziecko. Wierzę, że jesteś prawdziwą paladynką, powołaną na starą modłę bezpośrednio przez bogów. I to nie przez jednego, tylko przez kilkoro. Jeśli zechcesz skorzystać z mego doświadczenia, z radością podzielę się nim z tobą, spodziewam się jednak, że wykorzystasz je w sposób, którego nie jestem w stanie przewidzieć. – Skoro tak – stwierdził Książę – to jej misja tutaj musiała

być wyznaczona przez nich. Arianya rzuciła mu szybkie spojrzenie. – Z pewnością. Wątpisz w to? – Ale dlaczego? Co... – By utrzymać to, co zbudowałeś. To po pierwsze. Nie wiem, co jeszcze. Nie wiem, czy jej misja tutaj została zakończona. A ty, Paksenarrion? – Na razie nie czuję, żeby coś wzywało mnie gdzie indziej. – Wobec tego zostaniesz... jeśli zechcesz. Paks uśmiechnęła się. – Zostaną. – W Fin Panir czekają na twe przybycie zbroja i koń. Jeśli życzysz sobie, prześlemy je tutaj. – Marszałek-Generał usiadła z westchnieniem. – Książę Phelanie, nie przypominam sobie bardziej zdumiewających dni, nawet w pierwszym półroczu mojego urzędowania na stanowisku podoficera. – Ani ja. Nie, od czasów... – urwał, wpatrzony w ogień. Potrząsnął głową, gdy spojrzeli na niego pytająco. – Na jeden wieczór wystarczy historia jednej osoby. Dawno temu zostałem ocalony, nagle i nieoczekiwanie, od wielkiego zła, nie będę jednak teraz o tym opowiadał. – Myślisz, że w obliczu powrotu Girda opuści cię wielu żołnierzy? – spytała możliwie taktownie Arianya. – Mam nadzieję, że nie. Ani ty, ani paladyn nie odkryliście nikogo naprawdę złego, niemniej niektórzy mogą być zdegustowani zmianami. Kampanie na południu oznaczały szansę na wzbogacenie, towarzystwo innych najemników, przygodę... Paks sama uważała, że pełne najmitów z tuzina kompanii Valdaire było najwspanialszym miejscem pod słońcem. Wspominała czasy, gdy chadzała z Vikiem i Arńe do “Białego Smoka” – a wcześniej z Sabenem i Canną. Będzie im tego brakowało, jako że najbliższym miastem stąd była Verella. Mimo to zaskoczyła ją lista odchodzących. Na pierwszym miejscu znajdowała się Barranyi, która zaciągnęła się do Kompanii tego samego roku co ona. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że nie widziała jej w gronie starych przyjaciół, którzy

od czasu do czasu zbierali się, żeby z nią pogadać. Nie zastanawiała się nad tym. Nie mówiąc nic Księciu, poszła z nią porozmawiać. Zastała ją przy pakowaniu rzeczy, Natzlin asystowała jej z kamienną twarzą. – Ty! – rzuciła Barra, gdy weszła do ich kwatery. – Zaskakujące, że zniżasz się do odwiedzania pospolitych żołnierzy, Paks. Zakładam jednak, że pamiętasz jeszcze, iż znałam cię, zanim stałaś się taką sławną bohaterką. – Barra! – krzyknęła drżącym głosem Natzlin. Paks zaszokował jad, którym ociekały jej słowa. – Czemu jesteś taka zła, Barra? Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami... – Przyjaciółkami! Nawet jeśli tak było, to dawno temu. Zanim zaczęłaś uważać siebie za specjalną wysłanniczkę Pana. Już dawno cię przejrzałam, Paksenarrion Dorthansdotter. Wiedziałam, że w końcu narobisz kłopotów i właśnie to uczyniłaś! – To nie w porządku, Barro! – Natzlin obrzuciła gościa szybkim spojrzeniem, po czym dotknęła ramienia kochanki. – Zmieniła się, i owszem, ale ty także. – Wszyscy się zmieniliśmy. Tylko, że ona... – Zacisnęła wargi, zwijając kolejną tunikę i pakując ją do plecaka. Potem odwróciła się do Natzlin. – A ty – co takiego dla ciebie zrobiła, że chcesz zostać, hę? Myślisz, że jest tu miejsce dla więcej niż jednej bohaterki? Jak długo Paks jest z Księciem, jedynie ona będzie zauważana. Równie dobrze możesz odejść, bo inaczej skończysz jako weteranka z bliznami i paroma nędznymi jabłonkami jak Kolya. – Lubię jabłonie. – Natzlin obróciła się do Paks. – Nie wiem, czemu cię obwinia. Wiem, że to nie twoja wina... – Na flaki Tira! – Barra złapała Natzlin za ramiona i obróciła do siebie. – Kto dał się wygnać i to z własnej winy? Kto był “bohaterem” Strażnicy Krasnoludów? Kto wyperswadował Księciu odpowiednie potraktowanie Siniavy? O kim słyszeliśmy każdego dnia przez ostatni rok? Wyłącznie o biednej, dzielnej, wspaniałej Paks! A ja myślałam, że to Effa była słodka do mdłości z tym swoim “Gird to, Gird tamto”. Zginęła i wiedziałam

już, co Gird sądzi o niej. Ale Paks! – Cisnęła plecak w kąt pomieszczenia, strasząc siedzących tam rekrutów. Odwróciła się do Paks z pobladłą twarzą. – Ty! – powtórzyła. – Kiedy zaczynałyśmy, nie byłaś w niczym lepsza. Na Tira, pamiętam, jak spuszczałam ci lanie podczas ćwiczeń. Nie miałaś żadnych specjalnych mocy – sama to przyznawałaś. Ale to ty zawsze dostawałaś szansę. Wszystko: nagrody, skarby... – Paks pomyślała o śmierci Sabena i Canny oraz gorzkich godzinach walk z groźnymi i przerażającymi stworami – w elfane taig, Kolobii, z daskdraudigiem. Nagrody i skarby? Po głodzie i pogardzie, jakich doświadczyła zeszłej zimy? Milczała jednak, świadoma, że żadne fakty nie przemówią do pogrążonej w goryczy i złości Barry. – Poradziłabym sobie lepiej – dodała ochryple Barranyi, nie zawracając sobie głowy zniżaniem głosu. – Naprawdę – uwierz mi, Paks – nie zamieniłabym się w tchórza i pośmiewisko dla połowy północy. – A więc opowieści zaszły aż tak daleko, zdała sobie sprawę Paks. Lecz w tej chwili było to mniej ważne od gniewu Barry. – Zginęłabym godnie – ciągnęła tamta – nie mogąc godnie żyć. Paks spojrzała na nią. Gdzie zniknęła tamta młoda dziewczyna, z którą dzieliła marzenia? Gdzie była roześmiana młódka, porywająca z talerza ostatnie ciastko ze śliwkami i rzucająca je do Paks przez całą jadalnię? Pamiętała, że ciastko rozpadło się po kilku takich rzutach. Co wydarzyło się takiego, że zamieniło kogoś marzącego o staniu się bohaterką, może nawet paladynką, w tę twardą, zgorzkniałą wojowniczkę? Czyżby zawsze tkwił w niej zalążek zła? Przypomniała sobie dawną rozmowę z Vikiem: “Uważasz ją za dobrą, bo ją lubisz – powiedział wtedy. – Lecz ludzie są inni...” Może już wówczas Barra taka była, a ją oślepiła sympatia, jaką do niej żywiła. Teraz wyczuwała to wyraźnie. Zdziwiło ją, że Marszałek-Generał i Amberion to przeoczyli, kiedy chodzili między żołnierzami w poszukiwaniu takich właśnie zagrożeń. – Przykro mi, Barro, że tak uważasz – powiedziała cicho. – Przypuszczam, że poradziłabyś sobie lepiej – wielu mogłoby. Ale to ja tam byłam.

Barra zaśmiała się chrapliwie. – Tak, ty tam byłaś. Zawsze otrzymujesz szansę. Pamiętasz noc, gdy zjawiłaś się w obozie w Rotengre? Zastanawiałam się potem, dlaczego tylko tobie udało się przedrzeć. Czy to bogowie ci pomagali, czy może sama coś zrobiłaś? Nie można było źle jej zrozumieć. Natzlin zaprotestowała zduszonym głosem, a Paks aż zatkało z wściekłości. Zapłonęła białą poświatą, która przyćmiła wpadający przez okno blask dnia. Barra skurczyła się, mrużąc oczy. Paks zdławiła złość i stłumiła światło. Wbiła spojrzenie w Barrę, a ta nie odwracała wzroku. Zapłakana Natzlin odwróciła się do niej plecami i wypadła z sali. – Pewnego dnia przekonasz się – przemówiła Paks – że twój własny język rani cię bardziej od wrogiego ostrza. Nawet nie mogę dać ci satysfakcji, gdyż doskonale wiesz, że nie jesteś w stanie sprostać mi w walce. Przed odejściem pogódź się z Natzlin – przez te wszystkie lata była twoją prawdziwą przyjaciółką. – Kochanka nie zawsze jest przyjaciółką – odparła gniewnie Barra. – Nie zawsze. Ale ona nią jest i dobrze o tym wiesz. Porzuć ją w gniewie na mnie lub na Księcia, jeśli taka twoja wola, nie skazuj jednak na samotne dźwiganie takiego ciężaru. – Nie spuszczała z niej wzroku, dopóki nie przeszła jej największa złość. – Na flaki Tira – mruknęła kwaśno, lecz bez wcześniejszej żarliwości. – Z twojej dbałości o jej uczucia można by pomyśleć, że to twoja kochanka. – Powodzenia, Barro, dokądkolwiek pójdziesz. – Tylko nie idź za mną, Paks! – Wściekłość wróciła, ciemne oczy płonęły furią. – Po prostu zejdź mi z drogi i daj szansę. Za drzwiami Paks spotkała Dorrin, która pokręciła głową z krzywym uśmieszkiem. Przecięły dziedziniec, udając się do jadalni. – Nie zatrzymasz jej – rzuciła po drodze kapitan. – Musiałam spróbować... – Pamiętam, że byłyście razem rekrutkami. Niemniej nie

była twoją przyjaciółką, prawda? – Tak sądziłam. Dorrin znowu pokręciła głową. – Paks, Barra miała mniej przyjaciół niż ktokolwiek w Kompanii. Tylko Natzlin... – Cóż, zawsze była uszczypliwa... – Zawsze była gotowa obrazić się o byle drobiazg, chowając urazę do grobowej deski. To wytrawna wojowniczka, uczciwa i pracowita. Lecz od moich sierżantów nasłuchałam się na nią więcej skarg niż na jakiegokolwiek innego żołnierza. Nie była zła – nie w sposób, na który mogłabym narzekać – nie miała jednak w sobie wielkoduszności, a każde jej słowo unieszczęśliwiało innych. Nie tyle kochała kobiety – to żaden problem – ile wręcz nienawidziła mężczyzn. Poza tym żywiła najbardziej niebezpieczne przeświadczenie: że życie jest dla niej niesprawiedliwe. Pan wie, że życie jest ciężkie. Ale jest jednako ciężkie dla nas wszystkich. Taki już jest świat. – Westchnęła i pchnęła drzwi do jadalni. – A jak zwykle najbardziej ucierpi Natzlin. Nie wiem, ile razy Natz przepraszała wszystkich i łagodziła zadrażnienia. Cieszę się, że zostaje, nie wiem jednak, jak to zniesie. – Nie wiedziałam, że inni mieli kłopoty... – Nie. Nie było cię tutaj, w mojej kohorcie. Paks nie ujrzała więcej Barry. W ciągu tygodnia Kompania przestawiła się na nowe tory. Wyznawcy Girda na ochotnika pracowali przy budowie sioła, wykorzystując swój czas wolny. Od czasu do czasu pomagali im inni. Szeroko rozsyłane patrole nie odkryły najmniejszych oznak aktywności orków. Napady na gospodarstwa ustały. Naprawiono ostatnie zniszczenia we Wschodniej Księcia, a żarna wróciły na miejsce. MarszałekGenerał oddała wyznawcom Girda pierwsze posługi, po czym ogłosiła, że odchodzi. – Jeśli nie wyjadę teraz – stwierdziła, wpatrując się w niebo – skończyłoby się zimowaniem tutaj. W Fin Panir czeka na mnie sporo pracy. Dziękuję, mój Książę, za zaproszenie i gościnę. Będziemy modlić się za ciebie. Dziękuję – odparł.

– Paksenarrion – dodała, zwracając się do dziewczyny – wiesz, że jesteś mile widzianym gościem w Fin Panir. Masz tam przyjaciół, którzy zawsze z radością cię powitają. Wiem jednak, że słuchasz teraz innych rozkazów, jeśli więc nie ujrzę cię więcej po tej stronie stołu Pana, to wiedz, że zawsze będą ci towarzyszyć moje modlitwy i życzliwość. Paks ukłoniła się i podziękowała. Tylko godzina wystarczyła świcie Arianyi na przygotowanie się do wymarszu. Ruszyli przez dziedziniec chłostani północnym wiatrem. Marszałek-Generał po raz ostatni powiodła wzrokiem po twierdzy. – Książę Phelanie – powiedziała. – Człowiek, który potrafił wyłonić z chaosu północnego pogranicza taki porządek, nie musi obawiać się, że jego praca pójdzie na marne. Nie wiem, co przyniesie przyszłość – nie jestem prorokinią – czuję jednak, że twoja moc dopiero się budzi. Niechaj wszystkim twym poczynaniom towarzyszą łaska Girda i życzliwość Pana. – Wskoczyła na siodło i obróciła konia ku bramie. Zagrały trąbki. Tym razem żegnały ich wiwaty żołnierzy. Marszałek-Generał i jej świta wyjechały na wietrzną równinę.

Rozdział czternasty Następne tygodnie Paks dzieliła między towarzyszenie Księciu i dowodzenie grupami zwiadowczymi patrolującymi północne i wschodnie rubieże twierdzy. Nie widzieli żadnych orków, lecz Phelan wolał nie ryzykować. – Nie chcę zabierać całej Kompanii do legowisk tego plugastwa – wyjaśniał, wyciągając stare plany splątanych tuneli i komór. – Wymagałoby to udziału wszystkich moich żołnierzy – nigdy nie przeszliśmy ich do końca. Ustawimy posterunek w pobliżu legowisk i będziemy posyłać w tamtą okolicę konne patrole. Przy tej pogodzie to wystarczy. – Trwała sroga zima, a zwały chmur na północy zwiastowały potężne śnieżyce. Choć Paks nadal czuła się niezręcznie, reszta Kompanii ze spokojem odniosła się do jej nowego statusu. Na patrolach nosiła mundur Książęcych i uzbrojona była w krótki miecz oraz łuk. Jej przyjaciele przezwyciężyli nieśmiałość i rozmawiali z nią swobodnie. Niemniej mieszkała we dworze Księcia z kapitanami i jadła przy książęcym stole. Jego płatnerz szykował dla niej kolczugę. Ćwiczyła po obu stronach bramy: z kapitanami i Księciem długim mieczem, konno i pieszo, a z Sigerem i resztą krótkim mieczem oraz łukiem. Jeździła z Księciem na posiedzenia rad Wschodniej i Zachodniej. Tutaj nauczyła się o uprawie roli takich rzeczy, o których nie miała pojęcia, mieszkając na farmie ojca. Zaczynała rozumieć, jak wszystkie zawody i handel na ziemiach Księcia zazębiały się i skąd wiedział, jakie zapasy zamawiać z Verelli. Wieczorami przysłuchiwała się dyskusjom kapitanów i Księcia nie tylko o ich krainie, lecz także sąsiadach. Usłyszała historię pierwszej wizyty Phelana w Kostandanie i zrozumiała, czemu Sofi Ganarrion chciał im pomóc w Aarenis. Stopniowo dowiadywała się coraz więcej o samym Księciu: że był niegdyś giermkiem Aliama Halverica, że wywalczył sobie tytuł i nadanie, obejmując dowodzenie nad armią Tsaia po śmierci koronowanego księcia i pokonując siły Pargunu. Usłyszała, że miecz Tamarrion był darem ślubnym od Aliama Halverica, a sama Tamarrion pochodziła z Finthy, ze Wzgórza Czarnej

Kości. Posługując się mapami i modelami, Książę i kapitanowie objaśniali jej powiązania między Ośmioma Królestwami: lasami i wzgórzami oraz królestwami nieludzi – gnomów i krasnoludów. Ugruntowali wiedzę, którą wyniosła z Fin Panir i poszerzyli ją o zagadnienia praktyczne: właściwe formy zwracania się do różnych oficerów każdego królestwa, insygnia zakonów rycerskich i zawiłości etykiety dworskiej. Prosili ją także o jej historie, zwłaszcza dotyczące Fin Panir i Kolobii. Początkowo była speszona, lecz po pewnym czasie nabrała śmiałości. W miarę jak Książę odzyskiwał zdrowie, a zagrożenie inwazją orków bladło, zmieniały się nastroje w Kompanii. Zdaniem Paks na lepsze: w jadalni było więcej uśmiechów i wesołości, co nie osłabiało jednak dyscypliny i oddania musztrze. Sam Phelan sprawiał wrażenie spokojniejszego, a jednocześnie bardziej czujnego. Każdemu problemowi poświęcał całą swoją uwagę, począwszy od pomocy spalonym przez orki farmom po zablokowanie tunelu w piwnicy z winami. Paks zawsze uważała Arcolina za surowego, a Dorrin za wyniosłą i srogą, jednak nawet oni okazywali jej ciepło i poczucie humoru, skryte głęboko za fasadą władzy, jaką sprawowali. Częściowo było to zasługą działań marszałka Girda. Przed zimową biesiadą do twierdzy przeniosła się marszałek Kerrin, do Płonącej Nagrody przybył jej zastępca. Mróz ściął grunt, nim położono fundamenty pod nowe sioło, toteż często musiała wyprawiać się do potrzebujących w wioskach. Paks czasami jej towarzyszyła. Choć młodsza od innych znanych jej marszałków – Kerrin zrobiła na niej wrażenie swymi umiejętnościami. Przed szkoleniem w Fin Panir służyła jako podoficer w dwóch innych siołach i brała udział w walkach Finthy z nomadami. Jej zrównoważona, a jednocześnie radosna osobowość przyciągnęła do sioła wielu wyznawców. Dzień przed Zimową Biesiadą Paks wyjechała ze Stammelem i patrolem na wzgórza na północny zachód od twierdzy. Było pogodnie, a ostry wiatr zwiewał śnieg z gruntu. Paks ukrywała twarz pod kapturem płaszcza. Wtem jej uwagę przyciągnął tętent kopyt, który zbiegł się

z ostrzegawczym okrzykiem zwiadowcy. Obejrzała się i zobaczyła gniadego rumaka wybiegającego z przerwy między wzgórzami. – Koń-demon! – wrzeszczał zwiadowca. – Na pewno! Zastrzelcie go! – Zerwał łuk z ramienia. – Nie! – Paks obracała się, wodząc wzrokiem za okrążającym oddział zwierzęciem. – Czekajcie. Nie jest zły... – Jesteś pewna? – spytał jadący u jej boku Stammel. Kiwnęła głową, obserwując konia, który zwolnił do sprężystego kłusa. – Nie wyczuwam w nim zła. Gdyby był demonem, wiedziałabym o tym. Pozostali także patrzyli na dziwne zwierzę. Miało zbyt gładką sierść jak na taką pogodę, ich rumaki były bardziej skudlone. Na zadnich nogach błyskały białe skarpetki, a na czole gwiazdka. Krążył wokół nich, wydmuchując strumienie pary. Paks zwróciła uwagę na jego rozmiary: dorównywał bojowemu rumakowi, choć lżejsza budowa zdradzała większą szybkość. – Przekonajmy się, czy uda się go nam schwytać – zasugerował Stammel. – Dobry pomysł. – Paks machnęła na pozostałych, by utworzyli skrzydła, pomiędzy które usiłowali zapędzić zwierzę. Ogier poderwał łeb i skoczył przed siebie, wyrzucając w powietrze grudy zmarzniętej ziemi i śniegu. Minął ich z kpiącym rżeniem. – Myślę, że to jakieś czary – orzekł Stammel. – Żaden zwyczajny koń... – Och, jest zimno i bawi się – zaprotestowała Paks. – Tak samo jak nasze, tyle że jest szybszy... – urwała, gdy rumak zwolnił i obejrzał się na nich, jak tylko znalazł się poza ich zasięgiem. – Na zęby Girda, ależ jest piękny. Ciekawe, kto odkryje, że jego pęta nie wytrzymały. – Byłbym zaskoczony, gdyby w ciągu ostatniego miesiąca nosił siodło. Brakuje śladów. – Prawda. A dzikie konie północy są inaczej zbudowane. Hej, ty tam – przemówiła do ogiera, obserwującego ich

z nadstawionymi uszami. – Zastanawiam się, czy pozwoli mi podejść do siebie pieszo. – Ostrożnie, Paks... – Mówię ci, że nie jest zły. – Zły czy nie, nie zachowuje się jak zwykły koń. Przy jego rozmiarach może cię stratować. – Tak samo jak juczny muł. – Ześlizgnęła się z siodła i podała wodze Stammelowi, który tylko ciężko westchnął. Obdarzyła go szybkim uśmiechem, nim powróciła spojrzeniem do rumaka. – Nie idźcie za mną – dodała. – Nie spłoszcie go. – Słyszałaś kiedyś o koniach-demonach, rzucających urok na ludzi i uwożących ich w nieznane? – spytał Stammel oddalającą się Paks. – Tak, ale ten jest inny. – Na flaki Tira, Paks, nie obrażając twych paladyńskich mocy, sama zachowujesz się jak na wpół zauroczona. – Wszystko jest w porządku. – Czuła pewność, iż wszystko jest, jak należy. Podchodziła powoli do gniadosza. Stał spokojnie, balansując wdzięcznie na czterech nogach i patrząc na nią. Długą grzywę i ogon rozwiewał wiatr, lecz trwał bez ruchu. Znalazła się na tyle blisko, że widziała jego wielkie, purpurowobrązowe oczy o podłużnych tęczówkach i długich górnych rzęsach. Biała gwiazdka znajdowała się idealnie na środku czoła. Zatrzymała się, przypatrując prostym nogom, płaskim kolanom i masywnemu kłębowi. Rumak parsknął na nią. Poczuła ponaglenie. Dała krok naprzód, po chwili następny. Miękkie, ciemne chrapy wyciągnęły się i trąciły jej dłoń. – No cóż – mruknęła. Rumak znowu ją trącił, tym razem bardziej zdecydowanie. Położyła mu dłoń na szyi, pochylił łeb, poddając się pieszczocie. Zaszła go z boku, a on odwrócił głowę, obserwując ją. Miał długą szyję, wygiętą w idealny łuk, spadziste barki i pojemną klatkę piersiową. Choć lżej zbudowany od karosza, to jednak potężnym zadnim nogom nie brakowało siły. Położyła mu dłoń na grzbiecie, czekał. Przesunęła rękę wzdłuż przedniej nogi i poprosiła go o kopyto, które bez oporu znalazło się w jej dłoni. Nie podkute kopyto nie było poszczerbione ani popękane, jakby

dopiero co je przycięto. Wyprostowała się, a rumak parsknął. Ewidentne wyzwanie. Poczuła dreszcz podniecenia. Bardziej niż czegokolwiek innego pragnęła znaleźć się na jego grzbiecie i pogalopować, by sprawdzić tę prędkość i moc. Czyżby naprawdę została zaczarowana? Obeszła go, oglądając silne pęciny, muskularne uda – wszystko, co dobrze zbudowany koń powinien mieć i nic, czego nie powinien. Wróciła do łba i sięgnęła do pyska, chcąc sprawdzić zęby. Rumak podrzucił łeb, parskając z niesmakiem. Paks zachichotała. – W porządku. Twój wiek to twoja sprawa. Gird świadkiem, że nie możesz być nazbyt stary. – Paks! – Wiatr przyniósł wołanie Stammela. – Nie dosiadaj tej bestii... – Wszystko w porządku – odwróciła się i odkrzyknęła, natychmiast poczuła na karku ciepły oddech. Podskoczyła i spiorunowała go wzrokiem. – Słuchaj, ogierze... – Sapnął i dotknął delikatnie jej barku. Zaproszenie? Wyzwanie? Ponownie sięgnęła do jego karku. Prawdziwy paladyn – powiedziała sobie – nie dałby oszukać się koniowi-demonowi. Co oznacza, że albo to nie demon, albo ja nie jestem prawdziwą paladynką. Niezależnie od wszystkiego zamierzam odbyć przynajmniej jedną wspaniałą przejażdżkę. Podeszła bez strachu do końskiego boku i położyła mu dłonie na kłębach. Stał nieruchomo, zerkając na nią jednym okiem. – Jeśli mnie zrzucisz i ośmieszysz – ostrzegła go – będę cię ścigać do samych Zimnych Pustkowi. – Delikatne nozdrza zadrżały, ogier trwał w bezruchu. Wzięła głęboki wdech i dosiadła go, przerzucając nad grzbietem prawą nogę. Usadowiła się, koń nadal stał spokojnie. Zerknęła na skrzywione w grymasie dezaprobaty oblicze Stammela. Delikatnie zacisnęła nogi i rumak ruszył naprzód. Nie jechała na oklep od odzyskania swoich umiejętności i niemal zapomniała już o złożonych ruchach mięśni pod pośladkami. Lecz ogier nie zamierzał ponieść i szybko dopasowała się do niego. Trąciła go piętą i skręcił do Stammela. Usztywniła plecy i zatrzymał się.

– Cóż – burknął Stammel – nie zachowuje się jak końdemon. Powinien był cię ponieść. – To nie jest demon – odparła – choć nie mam pojęcia, czym jest. – Ogier poderwał łeb i zarżał donośnie. Położyła mu dłoń na karku. – Przepraszam, naprawdę nie chciałam. Stammel, zamierzam go wypróbować. Uniósł brwi. – Bez wodzy i siodła? – Jak dotąd reagował na nogi... zobaczymy. Jeśli skręcę sobie mój głupi kark, powtórz Księciu, że uznaję to wyłącznie za moją winę. – Co rzekłszy, trąciła wierzchowca lewą piętą. Zwierzę ruszyło łukiem w prawo. Mocniejszy nacisk nogi i przeszedł w kłus. Wczepiła ostrożnie rękę w grzywę i poprosiła go o cwał. Szedł gładko, lecz stawiał dłuższe kroki niż inne, znane jej konie. Kierowała go samymi nogami, robiąc kółka i ósemki. Robił wszystko, o co go poprosiła, w razie potrzeby łagodnie zmieniając tempo. Pomyślała radośnie, że to najwspanialszy wierzchowiec, jakiego kiedykolwiek dosiadała. Doskonała równowaga, idealny rytm, gracja... zatrzymała się nieopodal reszty. – W porządku – stwierdził Stammel. – Przekonałaś mnie. Ale co z nim zrobisz? – Nie wiem. Ja... – Koń zarżał i pogładziła go uspokajająco po lśniącej szyi. – Chyba wrócę z nim do twierdzy. Jeśli jest czyjąś własnością, może ktoś zgłosi się po niego... – Nie sądzę. Czymkolwiek jest i skądkolwiek przybył, uważam, że zjawił się tutaj dla ciebie. To nie jest koń-demon, ale... skąd paladyni biorą swoje wierzchowce? Opadła jej szczęka. Zapomniała o rumakach paladynów. W Fin Panir czekały na świeżo zaprzysiężonych paladynów na dziedzińcu. Wszyscy upierali się, iż pojawiały się znikąd, za sprawą bogów i nikt, od Marszałka-Generała począwszy, nie miał z tym nic wspólnego. – Jesteś paladynką – ciągnął Stammel. – Powinnaś mieć własnego rumaka. Jak rozumiem, nie możesz zostać tutaj na zawsze. – Nie, to prawda. – Ukryła zmieszanie, gładząc gniadą

grzywę. – Ja... nie pomyślałam o tym. Może... – Pochyliła się i spojrzała w wielkie ślepię. – Jesteś rumakiem paladyna? Jesteś mój? – Koń pokiwał głową, grzebiąc przednim kopytem w ziemi. Stammel roześmiał się z ulgą. – Bogowie, Paks, nigdy nie wiadomo, co się wydarzy, gdy jesteś w pobliżu. Dokończymy patrol czy twój szykowny wierzchowiec wolałby już udać się do domu? – Ogier parsknął i sierżant pokiwał głową. – Za przeproszeniem, zwierzaku, ale mamy zadanie do wykonania. – Pojedzie z nami – postanowiła Paks. – Ruszajmy. – Wzięła od Stammela wodze oddanego jej do dyspozycji konia i kontynuowali zwiad. Po powrocie do twierdzy gniadosz wywołał mnóstwo komentarzy. Paks ledwo zdążyła przejechać przez bramę, gdy zebrał się wokół niej tłum gapiów. Nawet zmierzająca do koszar marszałek przystanęła przy nich na chwilę. – Skąd go masz? – zapytała. – Przybiegł zza wzgórz – odrzekł Stammel, nim Paks zdążyła otworzyć usta. – Obiegł nas dokoła, dumny jak paw, a potem pozwolił Paks podejść. Bałem się, że to koń-demon, ale ona zaprzeczyła i dowiodła tego, dosiadając go. Kerrin pokręciła głową. – To nie demon... na Pana, Paks, znowu nas zaskoczyłaś. – Marszałku? – zsunęła się z konia, nie zdejmując ręki z jego grzbietu. – Zastanawiałam się, jak zdobędziesz rumaka – czy w ogóle go otrzymasz. Jesteś na tyle inna, że nie miałam pojęcia, jednak nie spodziewałam się, że po prostu przybiegnie do ciebie i to w środku zimy. – Sądzisz wiec, że to... – Twój rumak paladyna, rzecz jasna. Oczywiście, że tak. – Marszałek wyciągnęła dłoń do zwierzęcia. Rumak dotknął ją łagodnie nosem, po czym potarł chrapami o Paks. – Ciekawe, czemu nie zjawił się od razu. Ogier parsknął i przestąpił z nogi na nogę. Marszałek spojrzała na niego ze zdumieniem, po czym ponownie pokręciła głową.

– Paks, takie rumaki dysponują własnymi mocami... nie wiem, czy Amberion wspominał ci o tym... – Coś słyszałam... – Dobrze. Nie wszystkie są takie same. Nie wiem, co potrafi ten tutaj, nie daj się jednak zaskoczyć. – Kiwnęła im głową i poszła dalej. Paks rozejrzała się dokoła. Nikt więcej nie miał nic do powiedzenia, choć wszyscy przyglądali się jej uważnie. – Chyba pójdę znaleźć mu miejsce w stajni – stwierdziła w końcu. Ku jej pewnemu zaskoczeniu gniady rumak z ochotą wszedł do zagrody i zabrał się za owies jak zwykły koń. Wróciła pospiesznie do dworu Księcia, by o wszystkim mu opowiedzieć. – Podejrzewam – powiedział – że oznacza to, iż długo już tutaj nie zabawisz. Twoja kolczuga jest niemal gotowa... – Czujesz coś, jakieś wezwanie? – spytała Dorrin. – Nie. – Rozejrzała się po komnacie. – Jeszcze nie. Lecz prawdopodobnie masz rację, mój panie. Tutaj nie czeka mnie żadne zadanie, do którego potrzebowałabym takiego konia. – Cóż, przynajmniej spędzisz z nami Zimową Biesiadę, chyba że twym bogom brak rozumu – orzekł Książę. – W tym roku planuję niezapomnianą ucztę i nie chciałbym, żeby cię ominęła. Pomyślała o zeszłorocznej biesiadzie, zimnej i przerażającej, gdy kryła się zarówno przed przeszłością, jak i przyszłością. Uśmiechnęła się do mrocznych wspomnień. – Będziemy świętować razem – odparła, omiatając wzrokiem kapitanów – zwycięstwo światła nad ciemnością i odwagi nad strachem. – Książę zaczął coś mówić, lecz przerwał i w zamian tylko pokiwał głową. A kiedy rekruci, zwolnieni na czas świąt ze swych obowiązków, obsypywali gradem lepkich, owocowych ciasteczek oficerów, marszałka i paladynkę, śmiała się razem z innymi. Spoważnieli po zgaszeniu ognisk, gdy cała Kompania czuwała po biesiadzie. Drugiego dnia Paks pojechała z Księciem do wiosek na ceremonię odświeżenia przysiąg. Nie zamierzała dosiadać gniadosza, lecz czekał już na nią osiodłany na

dziedzińcu. Książę potrząsnął głową i uśmiechnął się. – Bogowie naciskają na ciebie, Paks – lepiej na nich uważaj. – Nie planowałam... – Ciągle powtarzasz mi, że paladyni nie robią planów – to bogowie planują za nich. Gdyby ktoś podarował mi takiego rumaka, już nigdy nie chodziłbym pieszo. – No cóż, tak... – Pogładziła wierzchowca po szyi, sierść miał gładką, jakby dopiero co został wyszczotkowany. – Chciałabym wiedzieć, kto go osiodłał. – Możemy popytać, ale podejrzewam, że nikt. – Ależ konie nie potrafią siodłać się same... – Ogier zarżał, tupnął i uderzył Paks bokiem łba. – Przepraszam – rzuciła. – Chciałam jedynie powiedzieć... – Kolejne parsknięcie, Książę zachichotał. – No dalej, Paks, dosiądź go, zanim powiesz coś niewybaczalnego. Wskoczyła na siodło. Zupełnie, jakby uszyto je dla niej, strzemiona miały idealną długość. Ani wtedy, ani później nikt nie przyznał się do wykonania siodła (choć początkowo podejrzewała, że to Książę je zlecił) lub przygotowania rumaka dojazdy. Wyjechała za Phelanem przez bramę, zdezorientowana, lecz zachwycona. Po powrocie, wieczorem, ogier pozwolił jej zdjąć siodło i wędzidło, całodzienna jazda nie pozostawiła na satynowej sierści żadnych śladów. Zawiesiła siodło i uprząż na kołku i wróciła do dworu Księcia.

Rozdział piętnasty Miała wrażenie, że wcześniej zawsze uciekała: z domu, z Kompanii w Aarenis, z Fin Panir. I zawsze, gdy próbowała przed czymś uciec, musiała temu stawić czoła. Tym razem nie uciekała – została wezwana. Nie czuła takiego zakłopotania, jak się spodziewała, na widok stojącej w szyku i żegnającej ją Kompanii. Możliwe, że widziała ich po raz ostatni – starych przyjaciół, którzy uczynili ją tym, kim jest. Zarządzona przez Księcia fanfara zabrzmiała w zimnym powietrzu jak hymn dla bogów, którym służyła. Oczy Księcia lśniły jak nigdy przedtem. Powiedzieli sobie wszystko, co powinni. Nosiła u pasa miecz Tamarrion, on zaś nie dostał od niej nic prócz modlitw. I życia. Gniady ogier stąpał dumnie przez Wschodnią Księcia, bijąc podkowami o bruk. Przed domy wyszli wszyscy – mężczyźni, kobiety i dzieci – machając do niej i pozdrawiając. Znała ich imiona, twarze, odpowiadała uśmiechem. Ożyły jej stare marzenia, by w ten sposób przejeżdżać przez wsi, nawet jeśli nie były to Trzy Jodły, a w tłumach brakowało jej braci, sióstr i kuzynów. Poprzez nogi czuła rozbawienie ogiera – on wiedział i dlatego tak dumnie stąpał, popisując się. Zwolnił przed bramą Kolyi. Radna skinęła wolno głową, mrużąc oczy w ostrym blasku słońca. – A więc jest tak, jak słyszałam. Wyjeżdżasz. Będziemy za tobą tęsknić, Paks. Książę też... – Urwała, zauważywszy miecz Tamarrion. Zerknęła szybko na Paks. – To także? Tak. Dał mi go... protestowałam, ale... – Tylko to? – Spojrzenie niosło więcej znaczeń niż słowa. Przypomniała sobie odbyte w ciągu ostatnich tygodni rozmowy, kiedy czekała na skończenie kolczugi. Nalegał, żeby przyjęła także hełm i tarczę, jak paladynce Girda przystało. Propozycja była równie okrężna, a jednocześnie jasna, jak pytanie Kolyi. Spojrzała przed siebie, potem z powrotem na radną. – Nie jestem wolna, Kolyo, by odpowiadać na wszystkie wezwania. Tak jest lepiej dla niego. – Miała nadzieję, że się nie myliła. – Nawet gdybym była wolna – i chciałabym wyjść za mąż – to nie jestem Tamarrion. Nie chodzi tylko o wiek, Kolyo.

Radna westchnęła. – Nie. Tak jest. Wszystko przez to podobieństwo. Może i lepiej, że wyjeżdżasz. Gniadosz nie ruszał się, lecz Paks czuła jego chęć pojechania dalej i pewność, którędy podążyć. Rozejrzała się po raz ostatni dokoła. – Muszę jechać, Kolyo. Nie mogę zwlekać... – Rozumiem. Przyjmiesz błogosławieństwo starego kuakgannira? – Starej przyjaciółki – zawsze. – Niechaj więc Pierwsze Drzewo ocienia twą drogę, daje ci owoce dla zaspokojenia głodu oraz mądrość dzikich zwierząt. – Niechaj Pan cię błogosławi, Gird chroni, a Pani Pokoju ześle obfitość twemu sadowi. – Uścisnęły sobie ręce, po czym Paks wyprostowała się i rumak ruszył przed siebie. Nie obejrzała się. *** Choć zwykła wyobrażać sobie bycie paladynem, nigdy nie zastanawiała się na poważnie, jak to będzie naprawdę podróżować jako jedna z nich. Wydawało się jej, że paladyni od samego początku wiedzą dokładnie, dokąd zmierzają i co mają zrobić oraz że nocują przeważnie w siołach. Prócz przeczucia, że musi podążać na południe i wschód, nie miała pojęcia, dokąd dokładnie jedzie. Rumak wybierał własną drogę, która nie prowadziła koło siół ani znanymi jej szlakami. Na południe od Wschodniej Księcia porzucili znajomy trakt do Verelli i podążyli przez lasy na południowy wschód. Odkryła już, że gniady ogier był szybszy i bardziej wytrzymały od zwykłych koni. Pozwalała mu samodzielnie wybierać porę odpoczynku. Nie było ich zbyt wiele. Po trzech dniach ostrej jazdy dotarli do Honnorgatu. Paks siedziała zesztywniała i zziębnięta, wpatrując się w szeroką, szarą rzekę. – Co teraz? – zapytała dyszącego wierzchowca. – Mam nadzieję, że nie chcemy jej przepłynąć. O ile wiem, wszystkie mosty znajdują się w górze rzeki. – Rumak zastrzygł uszami.

Przeciągnęła się i rozejrzała dokoła. Stali na podmokłej łące porośniętej zwarzoną mrozem trawą. Brzeg porastały drzewa gęstniejące gdzieniegdzie w zagajniki. W dole rzeki widać było skupisko chatek, z których kominów bił w niebo dym. Przypomniała się jej kryjówka złodziei w Aarenis i zmarszczyła nos. Na niskim wzgórzu majaczyła większa budowla – może jakaś warownia. W górze rzeki założono osadę, którą otaczał wysoki płot. Rumak ponownie zastrzygł uszami, a ona dostrzegła stado pasących się brązowych krów. Nad rzeką dźwięk niósł się daleko, toteż usłyszała brzęk rynsztunku w tym samym momencie, w którym wierzchowiec poderwał łeb. Od strony budowli nadjeżdżała niewielka grupa jeźdźców – dostrzeżono ją. – Mam nadzieję, że wiesz, co robisz – zwróciła się do rumaka – i że gdzieś w tych lasach nie przekroczyliśmy granicy z Pargunem. – Lecz gdy oddział podjechał bliżej, uspokoiły ją ujrzane barwy – róż i srebro królewskiego domu Tsaia. – Hej, przybyszu! – Znaleźli się już w zasięgu głosu. Siedziała nieruchomo, pozwalając im się zbliżyć. Gniady rumak był czujny, lecz nie zaalarmowany. Rozpoznała mundury Królewskiej Gwardii Tsaia i zastanawiała się, co porabiają tak daleko od Verelli. Dowódca miał półksiężyc Girda na piersiach i insygnia Zakonu Dzwonów. Czyli rycerz, do tego dobrze urodzony. Jechało za nim sześciu zbrojnych, zadbanych i dobrze odżywionych. Zatrzymał się, gdy tylko znalazł się w zasięgu głosu. Paks kiwnęła mu głową. – Łaska Girda niech będzie z tobą, mości rycerzu. Uniósł brwi. – Łaska Girda z tobą... uhm... – Paksenarrion Dorthansdotter – dopowiedziała grzecznie. – Jesteś z... – Przybywam z twierdzy Księcia Phelana – odparła. – Jestem weteranką jego Kompanii, lecz, jak widzisz, już tam nie przynależę. – Narzucony na kolczugę gładki, brązowy płaszcz, zakupiony w Moście Piwowarów za monety z Lyonyi, nie dawał żadnych wskazówek. – Hmmm. – Potarł brodę, wyraźnie skonfundowany. –

Jedziesz w sprawie Księcia, prawda? – Nie. W sprawie Girda. – To przyciągnęło uwagę jego i zbrojnych, wpatrywali się w nią. Miała nadzieję, że nie zabrzmiało to zbyt śmiało, ale czuła, iż powinna tak postąpić. – Jesteś... marszałkiem? – W odpowiedzi jej rumak parsknął, potrząsając głową. Uśmiechnęła się na taką reakcję, a rycerz jeszcze bardziej stracił kontenans. – Nie, panie rycerzu – odrzekła, powstrzymując śmiech. – Nie jestem marszałkiem. Mogę zapytać o imię? – Och! – Najwyraźniej zapomniał o przedstawieniu się. – Jestem Regnal Kostvan, trzeci syn Warowni Kostvana. Królewska Gwardia obsadziła wszystkie granice, dlatego właśnie tutaj jestem. – Jakieś kłopoty z Pargunem? Zmarszczył brwi. – Kłopoty to za dużo powiedziane. Nie większe niż zwykle. Lecz sytuacja w Lyonyi... – Spojrzał na nią, chcąc przekonać się, czy wie, o czym mówił. Pokiwała głową. – Dlatego właśnie sprawdzamy podróżnych. Gdzie zamierzasz przeprawić się przez rzekę? Musisz otrzymać ode mnie zgodę na wynajem promu. – Mam powody, by przebyć rzekę, to prawda. – Nie powiedziała nic więcej. Jak miała wyjaśnić, że nie ma pojęcia, dokąd jedzie ani co zrobi, jak już się tam znajdzie? – Lepiej pojedź ze mną do twierdzy – zaproponował. Raczej wyczuła, niż dostrzegła, rosnące zaniepokojenie żołnierzy. Musieli jednak mieć jakieś kłopoty, które uczyniły ich tak nerwowymi. – Mój komendant zechce porozmawiać z tobą. – Z przyjemnością – odparła. – Za zimno dzisiaj na długie rozmowy na dworze. – Ruszyła naprzód i dostrzegła, jak zbrojni odprężają się. – Słyszałem o pewnej Paksenarrion – zaczął ostrożnie rycerz. Wyczuła, jak pozostali nadstawiają uszu. Roześmiała się, zaskoczona łatwością, z jaką to uczyniła. – Sir Regnalu, możliwe, że słyszałeś o mnie, choć nie uważam siebie za sławną. Służyłam u Księcia Phelana przez trzy sezony w Aarenis i pojechałam do Kolobii z wyznawcami Girda – jeśli to słyszałeś, to właśnie o mnie. Zerknął na nią z ukosa.

– Tak... słyszałem o tym. I o czymś jeszcze... – przerwał, odwracając wzrok, zaraz jednak spojrzał na nią. Skinęła głową. – Mogłeś słyszeć zarówno prawdę, jak i fałsz, sir Regnalu. Prawda była dużo mniej przyjemna. Nie mówię o tym zbyt wiele. – Rozumiem. – Przejechali kawałek w milczeniu. Obrócił się do niej, gdy zbliżyli się do małej, murowanej strażnicy o bramie zwróconej ku rzece. – Naszym obowiązkiem jest wiedzieć, kto tędy przejeżdża i komu jest wierny. O tamtej Paksenarrion słyszałem takie rzeczy, że nie pozwoliłbym jej przejechać. Dlatego właśnie trzeba o tym porozmawiać i udowodnić twoją wiarę. Ogier stanął, zatrzymany myślą Paks. Spojrzała rycerzowi prosto w oczy. – Panie rycerzu, moja wiara została potwierdzona takimi próbami, że modlę się, żeby cię nigdy nie spotkały. – Poczerwieniał, ona jednak ciągnęła. – Myślę, że przekonałby cię sposób, w jaki jeżdżę na takim rumaku. – Uśmiechnęła się i szturchnęła konia piętą. – Szybciej jednak udowodnię to tobie i twemu dowódcy naraz. – Długonogi rumak wyprzedził rycerza i pierwszy wjechał na dziedziniec twierdzy. *** Sir Regnal przedstawił sztywno Paks komendantowi, zwalistemu, starszemu mężczyźnie o skomplikowanych supłach dowódcy kohorty na ramionach jedwabnej, zimowej tuniki. Ganarrion Verrakai. Paks przypomniała sobie z drzew genealogicznych z biblioteki Księcia, że był drugim synem mniej ważnej gałęzi tego potężnego rodu, ustępującego znaczeniem jedynie rodzinie Marrakai. Ukłoniła się i starannie wybrała tytuł odpowiedni dla pozycji jego rodu i stopnia w Gwardii. – Sirnigan-Verrakai. Nie uniósł brwi, choć nie przeoczył doboru słów. – Paksenarrion Dorthansdotter. Weteranka Księcia Phelana? – Tak, mój panie. Obecnie nie w jego służbie. – Ach, tak. W służbie Girda, jak powiedziałaś Regnalowi?

– Tak. – Ciekawa była, jak daleko się posunie. – Masz upoważnienie siół? A może z Fin Panir? – Upoważnienie Girda, mój panie – odparła. Tym razem uniósł brwi. Jak pamiętała, nie wszyscy Verrakai czcili Girda. Część wyznawała Falka, inni byli kuakgannirami, jeszcze inni – jak chciały pogłoski – służyli mniej uznawanym bogom. – Mówiłaś jednak, że nie jesteś marszałkiem? – Nie. – Zdumiewająco trudno było jej otworzyć usta i wyznać obcym, kim jest. – Jestem paladynką. – Przynajmniej zabrzmiało to właściwie. Zagapili się na nią. Wreszcie komendant wykrztusił: – Paladynką. – Nie był przekonany. Nie zdziwiło jej to. Czuła niepokojącą pewność, że będzie musiała im to udowodnić. – Możesz mi powiedzieć – dodał – dlaczego paladynką przybywa tutaj, gdzie jej nie potrzebujemy? – Ponieważ znajdujecie się pomiędzy miejscem, skąd jadę, a tym, dokąd się udaję – odparła cierpko. – Och. A dokąd to droga prowadzi, jeśli wolno spytać? Wytrzymała jego spojrzenie, zmuszając go do opuszczenia oczu. – Nie sądzę – stwierdziła w końcu – żeby była to twoja sprawa. Jeśli wiesz coś o paladynach, to zdajesz sobie sprawę, że musimy podążać za wezwaniem natychmiast i bez zbędnych pytań. Nie odpowiadamy też bez potrzeby na zadawane nam pytania. Pokiwał głową. – Tak. Wiem o tym. Tylko... zastanawiałem się. Ale... – Zmierzył ją wzrokiem od stóp do głów. – W zeszłym roku słyszałem na dworze pewne plotki. Mam na myśli – bez urazy – opowieści o weterance Phelana, która udała się do Fin Panir, by zostać paladynem i zawiodła. Opuściła Fin Panir. Błąkała się jako... – przerwał taktownie. – Tchórz? – podsunęła Paks, zdumiona tym, że mogła. Zerknął na nią szybko i przytaknął. – Cóż – ciągnęła bez wahania – wygląda na to, że wiele słyszałeś. Część z tego jest prawdą. Prawdą jest także, że rany się goją, a tchórze mogą

odzyskać odwagę. I prawdą jest, że zostałam paladynką. Kiedy do twierdzy Phelana przybyła Marszałek-Generał... – Co?! – Komendant wyraźnie osłupiał. – Marszałek-Generał Girda? – Tak. Za moją radą wezwał marszałka, a przyjechała ona. – Cóż. Nigdy bym nie pomyślał. Phelan nienawidzi wyznawców Girda. – Kiedyś. Teraz już tak nie jest. Budują tam sioło. – Z trudem mogę w to uwierzyć. A ty... twierdzisz, że jesteś paladynką. Możesz to udowodnić? Uśmiechnęła się i przyzwała światło. Rozświetliło komnatę znacznie jaśniej od blasku dnia. Komendant pokiwał głową. Młodszy rycerz był wstrząśnięty. – Widziałem już taki blask – stwierdził dowódca. Głos mu pocieplał. – A więc, lady Paksenarrion, faktycznie podróżujesz w sprawach Girda. Czemu jednak się ukrywasz? – Wędruję, jak muszę, mój panie. Gird był prostym człowiekiem, a ja jestem córką owczarza. Jeśli Gird zechce, żeby mnie rozpoznano, ujawnię się. – Dobra odpowiedź. Zaiste dobra odpowiedź. Twoja wizyta to dla nas zaszczyt i uczynimy dla ciebie wszystko, co w naszej mocy. Przekroczysz rzekę? – Przytaknęła. – W takim razie za twoją zgodą poślę Regnala, by przygotował przeprawę. Zaczekasz do rana? Z przyjemnością zaproszę cię na kolację. Nie czuła szczególnego pośpiechu i z radością powitała propozycję noclegu. Skoro i tak musiała popłynąć następnym promem, to wolała uczynić to w świetle dnia. Komendant zaaranżował wystawną kolację, a Regnal otrząsnął się ze zdumienia na tyle, by być dobrym towarzyszem. Znali mnóstwo plotek o sytuacji w Lyonyi. – Rozumiesz, nie ciągnę cię za język – zastrzegał się Ganarrion Verrakai – ale trzeba by paladyna lub nawet całą ich armię, żeby uratować Lyonyę przed latami chaosu... nawet wojny. Jedyne, co słyszę od pół roku, to jak bardzo chory jest tamtejszy król. I jak ciężkie będzie wyłonienie następcy. A jeśli Lyonya – nasz najwierniejszy sojusznik – rozpadnie się, to podejrzewam, że nie minie wiele czasu, jak ruszy Pargun.

– Bardzo niewiele czasu – potwierdził Regnal, opróżniając szklanicę i wpatrując się w stół. – Parguńczycy zabili mego dziada – pewnie tego nie wiesz, lady Paksenarrion, lecz stało się to wtedy, gdy koronowany książę Tsaia zginął, a twój Książę Phelan schwytał dowódcę parguńskiej armii. Zanim jeszcze otrzymał ziemię. Pargun zawsze pożądał tych terytoriów. – Tak, ale teraz będzie gorzej. – Verrakai obrócił klepsydrę. – Pamiętam opowieści dziadka o pradawnym źle, zanim Tsaia i Fintha dołączyły do Lyonyi i Prealithu, by je odeprzeć. Jeśli Lyonya wpadnie w tarapaty, to zło eksploduje w samym sercu Ośmiu Królestw, zamiast kąsać rubieże. Jakby się dobrze zastanowić, bitwa pod Długimi Kamieniami nie była tak dawno. Ośmielę się przypuścić, że Pan Cierpienia z radością spróbuje kolejnej szansy w wewnętrznych krainach. – Albo ona – rzucił Regnal i zerknął na Paks. – Z tego, co słyszałem, wiesz o pajęczarzach więcej niż każdy, kto jeszcze stąpa po ziemi. Przytaknęła. – Tak... i wiem, do czego zmierzasz. – Moim zdaniem, ona miała coś wspólnego ze śmiercią księcia – stwierdził Verrakai. – Nikt o tym głośno nie mówi, to fakt, lecz królową i księcia spotkało coś złego. Gdyby nie zginął... – Nie, moim zdaniem chodziło o to, że król zmarł, kiedy księżniczka była jeszcze taka młoda – sprzeciwił się Regnal. – Czuła taig, lecz bez przewodnictwa nigdy nie nauczyła się w pełni wykorzystywać swych umiejętności. – To przez jej smutek. Gdyby nie zamordowano królowej... – Kiedy to było? – Słyszała tę historię w ogólnych zarysach, lecz nie znała szczegółów. Łowcy skupili się na aktualnych kłopotach, w tym chorobie króla. – Och, niech pomyślę. – Verrakai wbił wzrok w blat. – Byłem chłopcem, kiedy to się stało. Czterdzieści albo i pięćdziesiąt lat temu. Jakoś tak. Słyszałaś tę historię? Przytaknęła. – Król i królowa dokądś podróżowali i zostali napadnięci. Ona zginęła, jego nigdy nie odnaleziono. Zgadza się?

– Tak. Był dzieckiem, a księżniczka niemowlęciem, porzucono ją, gdyż była za mała na podróż. – Rzecz w tym – wtrącił Regnal – że w ich rodzie nie ma nikogo o odpowiednio dużej domieszce elfiej krwi. A zbyt wielu jest takich, którzy jej nie chcą, gdyż nie wiedzą, co ona daje... – Zerknął na Verrakai, który poczerwieniał. – Nie patrz na mnie, młody Kostvanie. To nie ja nienawidzę elfów, lecz mój wuj. Na służbie dla dworu poznałem wystarczająco wielu łowców, by wiedzieć, co rozumieją pod pojęciem “taig”. Nadal uważam, że ludziom wystarczy przewodnictwo Girda, przyznaję jednak, iż Lyonya jest inna. To połączone królestwo, a elfy mają prawo współrządzić. A gdzie są elfy, tam jest taigin. Niemniej nawet w Lyonyi mieszka wielu ludzi obawiających się rosnących wpływów elfów. Dlatego im nie zależy, dlatego obrali dwóch władców o zbyt małym wyczuciu taigu, by usłyszeli nadciągającą burzę i dlatego też nie ma nikogo, kto mógłby okazać się lepszy. Słuchając go, narastało w niej dziwne przeczucie, że powinna nadstawić uszu. Z jakichś przyczyn, których jeszcze nie rozumiała, okaże się to ważne dla jej misji. Lecz Verrakai uśmiechnął się do niej. – A może potrzeba im władcy-paladyna. Tego jeszcze nikt nie próbował. Na Girda, skoro potrafisz wyczuwać zło i dobro, mogłabyś także czuć taig. Z własnego doświadczenia wiedziała, że to nie to samo, wolała jednak nie brnąć w wyjaśnienia. W zamian roześmiała się cicho. – Dobry panie, dla paladynów przeznaczono twardsze siedziska niźli trony. Oczywiście, że rządzenie nie jest proste, ale nie szkoli się nas do władania czy sądzenia, tylko do walki. – Inaczej też mogłoby być dobrze. Nie zamierzam jednak spierać się z pomysłami bogów. Mam jedynie nadzieję, że sytuacja w Lyonyi poprawi się i to szybko. Nawiedzają nas bandy orków, a w dalszych okolicach widziano coś jeszcze gorszego. Jeśli czekają nas poważne kłopoty, to wolałbym, żeby nasi sojusznicy odzyskali formę. Rano Paks i jej rumak zostali przewiezieni przez Honnorgat,

którego ołowiane wody widać było w przerwach miedzy lodem skuwającym brzegi rzeki. Po drugiej stronie wskoczyła na siodło i ruszyła przed siebie pogrążona w myślach. Zauważyła, że jej kolczuga była jaśniejsza niż jeszcze dzień wcześniej. Nikt jej nie polerował, jak również pierścieni i sprzączek rynsztunku, które także błyszczały. Ciekawe, czy jej ekwipunek nabierał blasku, na który zwróciła uwagę u innych paladynów. Ziemie na południe od Honnorgatu były lepiej zagospodarowane i bogatsze. Mijała liczne wioski, by koło południa wjechać do większego miasteczka. Gniadosz zatrzymał się przed dobrze utrzymanym siołem w chwili, gdy przed bramę wyszedł marszałek. – Łaska Girda z tobą, wędrowcze – przemówił, mierząc ją bystrym spojrzeniem. – Jestem marszałek Pelyan. A ty...? – Paksenarrion – odparła. – Paladynka Girda chroniącego te ziemie. Oczy rozszerzyły się mu lekko, lecz tylko pokiwał głową. – Witaj w naszym mieście. Spożyjesz ze mną obiad? – To dla mnie zaszczyt. – Przekonała się już, że głód paladyna niczym nie różni się od głodu zwykłego żołnierza. Zeskoczyła z rumaka i przerzuciła sobie wodze przez ramię. – Czy jest tu stajnia? – Za rogiem. – Poprowadził ją na tyły sioła i zaczekał, aż wprowadzi gniadego do zagrody obok jego własnego brązowego rumaka. – Masz za sobą ciężką podróż – zauważył, idąc przed nią do drzwi stajni. Wzruszyła ramionami. – Nie było tak źle. – Hmmm. Dla niektórych każda podróż o tej porze roku byłaby ciężka. Lecz nie dla ciebie, jak przypuszczam. – Dotarli do gospody. Wszedł do środka, kiwając ręką unoszącym głowy mężczyznom. Zbliżył się do nich karczmarz, spoglądając z zaciekawieniem na Paks. Marszałek uprzedził pytania, prosząc go o spokojny stolik. Gdy zasiedli, pochylił się na krześle. – Wiem, że prosiłem o pomoc – powiedział cicho – nie sądziłem jednak, że przybędzie paladyn. Czy naprawdę jest aż tak źle? Zaskoczył ją. Nie miała żadnego przeczucia odnośnie tego miasteczka czy wrażenia, że powinna tutaj coś zrobić.

– Marszałku, nie jestem tutaj w odpowiedzi na twe wezwanie – to wiem na pewno. Prawdą jest, iż podróżuję w pewnej misji, lecz do zupełnie innego miejsca. – Rozumiem. – Wyglądał, jakby poczuł ulgę. – Czy wiesz... orientujesz się, czy moja wiadomość dotarła do Fin Panir? – Nie – pokręciła powoli głową. – Nie byłam tam od roku. – Och. – Na jego obliczu odbiła się konsternacja. – Do licha. Szkoda, że nie wiesz... – Przerwał na widok karczmarza, który podszedł przyjąć od nich zamówienie. Nakazał mu przyniesienie gulaszu i gorącego chleba. Gdy się wyniósł, podjął wątek. – Przepraszam, powinienem był pozwolić tobie złożyć zamówienie. Ale jestem taki zaniepokojony. Przyjechałaś w chwili, gdy rozważałem osobiste udanie się do Verelli. – Karczmarz podał im posiłek: dwie wielkie michy parującego gulaszu i dwa bochenki chleba. Paks zabrała się za jedzenie. Gulasz był smaczny, zjadła wszystko i wytarła miskę chlebem. Marszałek uparł się, że zapłaci za obiad. Nie wracał do swych kłopotów, dopóki nie znaleźli się w pobliżu sioła. – Nie chcę cię opóźniać – powiedział – jeśli jednak miałabyś trochę czasu, może mogłabyś powiedzieć mi, czy powinienem jechać. To, co się stało, bardzo mnie niepokoi... Paks sama była ciekawa, jakimż to problemem tak się przejmował i jakiej pomocy oczekiwał. Zgodziła się wysłuchać go przy kubku naparu w jego biurze. – To pradawne, szanowane terytorium Girda – zaczął. – Od wielu pokoleń mieliśmy tu sioło, zanim jeszcze wybudowano je w Tsaia. Zawsze słynęliśmy z piechurów. Jednak, jako że leżymy blisko Lyonyi – graniczny Harway znajduje się pół dnia drogi na wschód stąd – mamy tutaj także mnóstwo falkinitów. Nie mam nic przeciwko nim, są cichymi, praworządnymi, w razie potrzeby dość dzielnymi ludźmi. Lecz kłopoty w Lyonyi... cóż, tutejsi zaczynają się niepokoić. Kiedy do sioła zawitali pierwsi falkinici z prośbą o przyjęcie, muszę przyznać, że byłem zadowolony. Wszak każdy marszałek ma nadzieję przyczynić się do wzmocnienia piechurów. Kapitan falkinitów żartował nawet ze mną na ten temat, chciał poznać mój sekret. Lecz poprzedniej wiosny przeszła mu ochota do żartów. Zamknęli

pole – odpowiednik naszego sioła – a kapitan wyjechał. Teraz jest sierżant, tak mało wyznawców pozostało. A nasze sioło pęka w szwach od byłych wyznawców Falka. – Jak myślisz, czemu zmienili wyznanie? – spytała Paks. Nadal nie wyglądało jej to na zbyt wielki problem. – Lyonya. Moim zdaniem chcieli okazać lojalność wobec Tsaia, gdzie rządzą wyznawcy Girda. Oczywiście nie przyznają się do tego. Nie przyjąłbym ich, gdyby to zrobili. Polityka to zły powód zmiany patrona. I to jest część mojego problemu: tak zwani wyznawcy Girda. Brakuje mi dla nich broni oraz pieniędzy i czasu na jej zdobycie. Jasne, że kapitan falkinitów nie zatroszczył się o zaopatrzenie ich w oręż – ja też nie oddałbym broni opuszczającym sioło piechurom. A oni gadają, gadają, cały czas gadają, zamartwiając się nawzajem – i mnie przy okazji – a ja mam tylko jednego podoficera, który właśnie się rozchorował. Poza tym są jeszcze goście. – Goście? – spytała uprzejmie, gdyż urwał, czekając na jej komentarz. – Tak. – Zrobił kwaśną minę. – Rozumiesz, znajdujemy się blisko granicy i rodziny stąd i stamtąd łączą się więzami małżeńskimi. W obliczu niepokojów w Lyonyi zjeżdżają tutaj, by je przeczekać – o ile kiedykolwiek to nastąpi. Jak już mówiłem, jesteśmy ustabilizowaną krainą. Nie jest jednak łatwo wchłonąć kilkuset ludzi naraz, nie wiedząc, kiedy wyjadą. Rodziny, którym zaczyna wszystkiego brakować, zwracają się o pomoc do siół, mieliśmy dobre zbiory, lecz większość gości zjawiła się tuż po zbiorach, a nie w trakcie żniw, kiedy mogli przyczynić się do powiększenia plonów. Napisałem do Fin Panir prośbę o nowego podoficera lub marszałka, żeby założyć drugie sioło. Odpisali, żebym czekał i obserwował rozwój wydarzeń. I stało się tak, że mam sioło pełne wyznawców, brakuje mi broni i czasu na szkolenie. Przypuszczam, że to nie jest problem paladyna... – Spojrzał na nią smętnie. – Opowiedz mi o swoim podoficerze – powiedziała, starając się wymyślić, co można zrobić w tak krótkim czasie. – Mówiłeś, że jest chora? – Cóż, nie jest już młoda, a poprzedniej i tej zimy przeszła

zapalenie płuc. Ostatniego nie wyleczyła do końca. – Czemu nie miałabym rzucić na nią okiem? – zaproponowała. Coś przyszło jej na myśl. – Oczywiście próbowałeś ją uzdrowić...? Pokręcił głową. – Nie chciała. Od roku nie może otrząsnąć się ze złego nastroju – i to jest kolejna sprawa, ale nie miałem z kim o tym porozmawiać ani czasu, żeby dokądś pojechać. Coś ją dręczy... – Zechce porozmawiać ze mną? – Tak przypuszczam. W końcu jesteś paladynką. Masz swoją misję. To może ją zainteresować. – Nie możesz mianować innego podoficera? – Cóż... tak, mógłbym, ale... każdy zna Rahel. Była tutaj jeszcze przede mną. Jak długo ona... poza tym, nie mamy tutaj walk... – Gdzie ona jest? – zapytała Paks. – Tutaj. – Marszałek wstał i poprowadził ją korytarzem w głąb sioła. Zatrzymał się pod drzwiami i zapukał. Usłyszała ze środka szuranie krzesła i ciężki kaszel, a potem znużony głos. – To ja, marszałek – zawołał. – Mamy gościa, Rahel – paladynkę. Drzwi otworzyły się. Rahel, podoficer, była o dłoń niższa od Paks. Wokół głowy miała zaplecione grube warkocze. Stała nieco krzywo, jak ktoś, kogo boli bok. Paks wyczuła napiętą atmosferę. – Panie marszałku – powitała ich dudniącym głosem Rahel. – Paladynko...? – Paksenarrion – przedstawił ją marszałek. – Otrzymała misję, lecz zatrzymała się u nas na posiłek i nocleg. – Łaska Girda z tobą, lady – przemówiła Rahel z wyraźnym wysiłkiem. – Wejdziesz? – Siła Girda z tobą – odwzajemniła się jej Paks. – Z przyjemnością spędzę z tobą chwilę, jeśli nie będzie to dla ciebie zbyt wielką fatygą. Rahel uśmiechnęła się bez humoru. – Mnie męczy samo życie, lady. – Dała krok wstecz i Paks weszła do schludnego, pustego pokoju z małym kominkiem. Dwa wygodne fotele, niewielki stoliczek i wąskie łóżko

z poduszkami. Na stojaku wisiała kolczuga, a na kołkach miecze. To wszystko. Rahel zasiadła w fotelu. Wyraźnie brakowało jej tchu. – Od jak dawna jesteś chora? – spytała Paks. Zapytana pokręciła głową. – Nie jestem pewna. Mam starą ranę... co roku, zimą lub wczesną wiosną, zapadam na zapalenie płuc. Nie pamiętam, kiedy po raz pierwszy trwało to zbyt długo. Lecz w zeszłym roku... dopiero wczesnym latem byłam w stanie tego samego dnia dojść do Harway i wrócić. A tuż po żniwach znowu się rozchorowałam. – Przerwała, ciężko dysząc. Jej oblicze przybrało brzydki, niebieskawo-szary odcień, jaki Paks widziała u ludzi z ranami płuc. Zgiął ją atak kaszlu. Dziewczyna czekała, rozważając szanse uzdrowienia. – Marszałek – ciągnęła Rahel po odzyskaniu tchu – uważa, że powinnam mu pozwolić spróbować leczenia. Lecz jest za późno... zbyt wiele się wydarzyło... ja... – Rozkaszlała się znowu. – Jestem zmęczona – wyznała w końcu. – Walczyłam... latami... jestem zmęczona. – Pozwolisz mi spróbować złagodzić twe cierpienie? – zapytała Paks. – Złagodzić? Nie: uleczyć? – Jeśli uda się ciebie uzdrowić, zrobię to. Myślę jednak, że masz rację, Rahel: sprawy zaszły za daleko. Niemniej mogę ci na chwilę ulżyć. – Nie chciałam wina uśmierzającego – mruknęła Rahel. – Nie mogę po nim myśleć... ani pracować. – Żadnego wina uśmierzającego. – Paks przyglądała się jej, rozpoznając nagle przyczynę jej ociężałości. Zastanawiała się, dlaczego marszałek to przeoczył... a może wolał przeoczyć. Rahel skinęła głową. – Jeśli zechcesz... przepraszam, lady... nie znajduję odpowiednich słów... – To żaden problem. Ale może wolisz się położyć? – Tak, jeśli nie masz nic przeciwko temu. Trudno mi... – Dźwignęła się z fotela i przeniosła na łóżko. Paks przemknęło przez głowę, czy nie powinna powiadomić najpierw marszałka,

uznała jednak, że lepiej nie. Rahel wsparła się o poduszki i zamknęła oczy. Paks wzięła głęboki, uspokajający wdech, po czym wezwała Girda i Pana. Gdy dotknęła głowy chorej, natychmiast wiedziała, że uzdrowienie nie będzie jej dane. Modliła się cicho, mając nadzieję złagodzić ból. Wyczuła, że oddech Rahel uspokaja się. Po paru minutach poczuła wyraźną wskazówkę, że powinna odjąć dłonie. Kobieta otworzyła oczy. – Tak... jest... znacznie lepiej. Dziękuję ci, lady, za to i łaskę Girda. Wyglądała lepiej, wręcz na wypoczętą. Paks podała jej szklankę wody. – To moc Pana – przypomniała jej. – Udziela mi jej w łasce Girda, nie należy do mnie. – To prawda. Och, już mi lepiej. Gdybym nigdy nie czuła się gorzej, to... – urwała raptownie i opadła na poduszki z zaskoczoną miną. Paks od razu wiedziała, że nie żyje, tak samo, jak wiedziała, iż śmierć jest blisko. Wyprostowała jej ciało i zawołała marszałka.

Rozdział szesnasty – A więc stało się. – Marszałek nie sprawiał wrażenia zaskoczonego. – Wiedziałem, że wkrótce to nastąpi, nie byłem tylko pewny, jak szybko. – Razem przygotowywali ciało do pochówku. Paks walczyła ze swoimi uczuciami, nie przywykła do śmierci, której nie towarzyszyła przemoc. Marszałek przemawiał cicho, gdy pracowali: – Łatwo jest stawić czoła szybkiej śmierci na wojnie. Podobnie jest z wieloma chorobami: życie i zdrowie lub śmierć. Dla większości ludzi, starzejących się w pokoju, związana z wiekiem słabość przychodzi łagodnie, a śmierć przestaje być wrogiem. Lecz dla niej... widziałaś bliznę, przypuszczam, że ona także była źródłem jej cierpienia. Od dwóch lat każdy oddech sprawiał jej ból. Była za silna, by szybko umrzeć i wiedziałem, że sprostanie temu może przekroczyć jej wytrzymałość. Opanował ją strach przed tym. Kiedy odjęłaś jej ból... – Wiedziałam, jak to może się skończyć... – Paks zwiesiła głowę. Dotknął jej ramienia. – Jesteś młodą paladynką, toteż ośmielę się odpowiedzieć na pytanie, którego nie zadałaś. A nawet na pytanie, które boisz się usłyszeć ode mnie. Tak, możliwe, że to, co uczyniłaś, przyspieszyło zgon. Wiem jednak, iż nie zamierzałaś pozbawić jej życia ani wyrządzić zła, nie uważam także, że ją zabiłaś. Jak sama powiedziałaś, moc uzdrawiania pochodzi od Pana i to on zsyła koniec cierpienia, nie samo cierpienie. – Słyszałeś... wiedziałeś... – Miałem nadzieję. Nie pozwoliłaby mi... a trwało to już wystarczająco długo. Bała się okazać przede mną słabość, to musiał być ktoś inny. – Dlaczego... dlaczego Gird nie zagoił tej rany? – Zaskoczyło ją oburzenie, które czuła. Znała kryjącą się w nim groźbę i stłumiła urazę. Marszałek skończył przykrywać zwłoki kocem, na którym położył medalion Rahel i dopiero wtedy spojrzał spokojnie na Paks. – Wtedy nie wyznawała jeszcze Girda. Ona... – zerknął szybko na ciało, a potem z powrotem na paladynkę. – Była

rozbójniczką, jeden Gird wie, jakich bogów czciła. Mój poprzednik znalazł ją w jaskini, bliską śmierci. Porzucili ją kompani. Rana była zbyt stara, żeby ją całkowicie uzdrowić, nawet gdy została piechurem. Przeżyła – poprzedni marszałek znał się na ziołach – a kiedy odzyskała siły, nawrócił ją. Musiał, w przeciwnym wypadku tutejsza Rada powiesiłaby ją. – Och. – Uczynił z niej podoficera nie tylko ze względu na umiejętności, lecz także i dlatego, by chronić ją przed piechurami i miastem. Służyła dobrze do końca swoich dni. Gdy następnego dnia jechała na wschód, rozmyślała nad tym, co jej powiedział. Okolica wyglądała na ustatkowaną, nie widziała śladów zepsucia, które wojna pozostawiła w Aarenis. Na drodze spotykała niewielu podróżnych – wszak była zima. Przed południem dotarła do Harway. Zatrzymali ją tam zbrojni w zieleni i złocie Lyonyi, lecz zaraz puścili, usłyszawszy imię. – Nie służyłaś aby z łowcami zeszłego lata? – zapytał jeden z nich. – Tak, z Gironem. – Tak myślałem. Rozesłali twoje imię wzdłuż granicy. Jedź, dokądkolwiek zechcesz, jeśli jednak udajesz się do Chaya, powinnaś podać imię na dworze i dać znać królowi o swej wizycie. – Nigdy nie byłam w Chaya. – Zostań na tej drodze, a rychło tam dotrzesz – to na południe i wschód stąd. Miałaś do czynienia z elfami, spodoba ci się. – Pojadę tam. Jak znajdę ziemię Halverica? – Którego? To duża rodzina. – Aliama. Ma kompanię najemników. – Och. Byłaś blisko zeszłego lata – nie wiedziałaś? – Pokręciła głową. – Cóż, to daleko na południu... nigdy tam nie byłem. *** Kiedy wjechała do Lyonyi, zaczęło przybywać lasów. Pola

malały, a porośnięte drzewami połacie między nimi poszerzały się. W pobliżu Chaya pozostawiono szeroki pas puszczy. Po obu stronach traktu bielał śnieg, choć na samej drodze czerniało zmarznięte błoto. Drzewa były coraz wyższe, a przestrzeń między nimi większa. Zatrzymała się na skraju lasu i przyjrzała miastu. W odróżnieniu od Verelli i Fin Panir Chaya nie została zbudowana w celach obronnych – nie otaczały jej dumne mury. Przypominała zagajnik wiekowych drzew, między którymi wyrosły kolorowe grzyby. Uświadomiła sobie nagle, że patrzy na budynki z kamienia i drewna, jaskrawo pomalowane i pokryte barwnymi dachówkami. Obok rosły ogromne drzewa, pień każdego z nich był szerszy od domu. Kora w dolnych partiach miała barwę cynamonu, a wyżej, gdzie zaczynały się gałęzie, przechodziła w jasną szarość i biel. Obok gaju wyrastał zamek, przed którym rozpościerał się zasypany śniegiem plac. Na tle gigantycznych drzew wyglądał jak miniaturowy model. – Pierwszy raz widzisz Chaya? – W głosie pobrzmiewał elfi zaśpiew. Obejrzała się na stojącego za nią półelfa w skórach myśliwego. – Tak... nie przypomina niczego, co widziałam... – Faktycznie. To jedyne takie drzewa poza lasami elfów. Są znakiem, iż królestwo to należy do obu ras. – Półelf westchnął. – Jak długo tak zostanie, będą rozkwitać. W przeciwnym razie... – Jesteś łowcą? – zapytała. – Sądzisz, że to jedyne zajęcie dla elfiej krwi w tym królestwie? Nie zrozumiała żalu w jego głosie. – Nie wiem – odrzekła. – Zeszłego lata byłam z łowcami na południu i po prostu zastanawiałam się, czy ich znasz. Uspokoił się. – Ach, tak... może faktycznie. Mam mnóstwo przyjaciół na południu. – Okazało się jednak, że słyszał jedynie ich imiona. Jechali razem w milczeniu. Gdy zbliżyli się do pierwszych budynków, odezwał się znowu: – Przyjeżdżasz od nich? Niewielu udaje się w tak dalekie podróże zimą. – Jestem paladynką Girda – odparła. – Z misją. – Zatrzymał

się, ona także. – Paladynką? Przyjechałaś uleczyć króla? – Nie jestem jeszcze pewna, dlaczego zostałam tutaj wezwana. – Nie wyobrażam sobie lepszego powodu. Przynajmniej go obejrzyj. – Rozejrzał się dokoła i zawołał młodzieńca w zielonozłotej liberii. Chłopiec podszedł do nich, wytrzeszczając oczy. Ukłonił się. – Belvarin cię zaprowadzi. Ta pani jest paladynką – wyjaśnił młodziakowi. – Musi zobaczyć się z królem. Podążyła za nim krętymi alejkami między drzewami i budynkami do bramy w zamkowym murze. Zaskoczyły ją jego rozmiary – po raz kolejny zdała sobie sprawę, że to bliskość drzew tak go pomniejsza. Za bramą zeskoczyła z konia i poprowadziła gniadego przez rozległy dziedziniec. Podszedł do niej stajenny, którego przestrzegła, by nie próbował go pętać. Chłopiec kiwnął głową i odszedł, koń potruchtał za nim. Belvarin poprowadził ją szerokimi korytarzami zamczyska. Zauważyła kłaniających się im służących. Czuła mrowienie oznaczające zbliżanie się mocy. Oceniała, że znajdowali się w drugim końcu zamku, na piętrze. Stanęli przed podwójnymi, rzeźbionymi drzwiami. Dwaj szlachcice w bogatych szatach powitali jej towarzysza i przedstawili się jej. – Paksenarrion... paladynką. Witaj, pani, na dworze naszego króla. Jestem sier Belvarin, mam nadzieję, że mój syn odpowiednio się tobą zaopiekował? – Kark młodzieńca poczerwieniał. Jego ojciec był wysoki i miał jasne, rudawe włosy i brodę. – Ja zaś jestem sier Halveric. Czy jesteś tą Paksenarrion, która służyła Phelanowi z Tsaia? – Kiedy przytaknęła, uśmiechnął się do niej. – Zakładam więc, że znasz mego bratanka, Aliama Halverica. – Faktycznie, mój panie. – Gdy przyjrzała się mu dokładniej, uznała, że ma podobne oczy, lecz był znacznie wyższy, a rudawe włosy przyprószyło srebro. – Przybyłaś uzdrowić naszego króla, lady? – zapytał Belvarin, rzucając kwaśne spojrzenie Halvericowi, czego Paks nie omieszkała zauważyć.

– Zaofiaruję uzdrowienie, jeśli zostanie przyjęte – odrzekła ostrożnie. – Lecz moc Pana zależy od jego woli, nie mojej. – Boję się, lady, że zjawiasz się za późno, jeśli taki cel przyświecał Panu, wzywając cię tutaj. Mimo to powinnaś zobaczyć się z nim, może ulżysz jego cierpieniu. – Sier Halveric uśmiechnął się do niej i obrócił ku drzwiom. – Nie tak prędko, Jeris. Zapomniałeś, co mówili lekarze? Musi wypoczywać. – Na przysięgę złota Falka, Tamissin! On kona – paladyn chyba mu nie zaszkodzi? – Ale lekarze... – Lekarze! Hmmm! Pomogli mu przez ostatnie miesiące? Spierali się podniesionymi głosami, więc nie zdziwiły jej otwierające się drzwi i wyglądający zza nich skrzywiony człowiek. – Panowie! Panowie! Nie macie lepszego miejsca na kłótnie niż przedpokój króla? Ledwo zdążył zasnąć... – Zauważył Paks i wbił w nią wzrok. – A to kto? Obca? – Paladynka – odparł szybko Halveric. – Paladynka Girda, służebnica Pana. Król powinien skorzystać z okazji... – Na uzdrowienie? – W głosie nieznajomego dźwięczało zwątpienie. Paks wtrąciła się. – Jestem tutaj, w Chaya, gdyż wezwał mnie Pan. Jeśli chodzi o króla, mogę zaofiarować tylko takie modlitwy, o jakie mnie poprosicie. Zmierzył ją spojrzeniem od góry do dołu i odprężył się. – Zaiste, lady, od dawna już nie gościł u nas paladyn. To dla nas zaszczyt. Król z pewnością powitałby cię odpowiednio, gdyby tylko był w stanie. Jeśli wybaczysz mu niedyspozycję, być może mogłabyś rozważyć wizytę u niego. Ukłoniła się. – Z łaską Girda i mocą Pana, uczynię, co tylko będę mogła. – Zerknęła na szlachciców, unikających swojego wzroku. – Łaska Girda z wami – dodała cicho i przeszła przez drzwi. Przestronną komnatę rozświetlał padający z okien blask dnia. Królewskie łoże stało na niskim podwyższeniu, prócz kominka pomieszczenie ogrzewało kilka piecyków,

rozsiewających ciepło i delikatną woń kadzidła. Król leżał pod wyszywanym złotem kocem, górą rozpościerał się dopasowany kolorystycznie baldachim. Podeszła do niego. Siedząca przy łożu kobieta podniosła się i wyszła jej naprzeciw. Choć ubrana w suknię, nosiła insygnia rycerza Falka. – Moja lady – jesteś paladynką? Uratujesz go? – Nie wiem. Uczynię to, do czego mocą obdarzą mnie bogowie. – Spojrzała ponad nią. Król miał zamknięte oczy, wyglądał na wiele starszego niż pięćdziesiąt parę lat, jak jej powiedziano. Przyglądała się, jak kobieta wraca do łoża i przemawia do niego cicho. Powoli otworzył błękitne oczy. Omiótł wzrokiem komnatę i dojrzał ją spróbował usiąść. – Witaj w Lyonyi, lady, to dla nas zaszczyt gościć cię na naszym dworze. Wybacz mi, że nie mogę wstać... – Oczywiście, mój królu. Mogę podejść? – Skinął głową i dał znak ręką. Zbliżyła się. – Czy mogę zapytać o naturę twej choroby? – Nie wiemy – odezwał się mężczyzna za jej plecami. – Jestem Esceriel, królewski giermek. – Była zaskoczona: jej rozmówca był mężczyzną w średnim wieku. Zauważył jej zdumienie i uśmiechnął się. – Pani, królewskim giermkiem jest rycerz Falka, jest nim także obecna tutaj Lieth. Odpowiadając na twoje pytanie: lekarz króla nie wie, co to za choroba. – Czuję słabość – powiedział cicho król – i boli mnie tutaj... – dotknął piersi i ramienia. – Moja matka także na to cierpiała i zmarła. Lekarze mówią o sercu i płucach... czasami mam kłopoty z oddychaniem... poza tym, od pewnego czasu nic, co zjem, nie zostaje we mnie zbyt długo. Paks stanęła przy łóżku i ujęła rękę monarchy. Skórę miał cienką i suchą, lekko luźną na kościach jak u starców. Bała się zacząć modlić, pamiętając nagłą śmierć Rahel, lecz potężny zew pchnął ją do działania. Kiedy puściła dłoń, nie miała pojęcia, jak długo tam stała, lecz popołudnie zamieniło się w wieczór. Zawiodły ją kolana, Esceriel zdążył podstawić jej stołek. Król spał spokojnie. Lieth podała jej kubek gorącego wina z korzeniami. – Lady – przemówiła cicho – nigdy nie sądziłam, że ujrzę

coś takiego... – Ani ja – dodał Escerieł. – Masz potężną moc. Potrząsnęła głową. Była ciężka jak z kamienia. – To nie ja, lecz Pan. Och, ależ jestem zmęczona! – Nic dziwnego. Przenocujesz tutaj. Po raz pierwszy od wielu dni król śpi i wypoczywa. – Lecz nie został uzdrowiony – stwierdziła. Popatrzyli na nią. – Ale może... – zaczęła Lieth. – Nie. Przykro mi. Nie wiem dlaczego, nigdy tego nie wiem. Niemniej nie uleczyłam go, a jedynie na pewien czas ulżyłam cierpieniom. – To wystarczy – odparł z mocą Escerieł. – Jeśli masz dosyć siły, zaprowadzę cię do twej komnaty. – Jesteś pewny...? Uśmiechnął się nieoczekiwanie. – Dałaś nam kilka godzin na przygotowania, lady. Stałaś tam od południa po zmierzch. Możesz iść? Dźwignęła się ostrożnie ze stołka. – Mogę. Jej komnata znajdowała się dwoje drzwi od królewskich apartamentów. Było to małe pomieszczenie z kominkiem i gobelinami na ścianach. Pojedyncze okno wychodziło na wewnętrzny dziedziniec i ogrody przysypane teraz białym śniegiem. Rzeźbione łoże zasłano narzutami, w nogach leżało złożone futro. Jej bagaż ułożono pieczołowicie na równie rzeźbionym biurku. – Lady, jeśli będziesz czegoś potrzebować, nie wahaj się o tym powiedzieć. Służba już tu idzie z gorącą wodą i przyborami do kąpieli. Będziesz chciała zjeść sama czy z nami w Holu Liścia? – Sama, jeśli nie będzie to nieuprzejmością. Jestem nieco zmęczona. – Nic dziwnego – powtórzył. – Na twoim miejscu, pani, też wolałbym odpocząć nie niepokojony. Kiwnęła głową. – Dziękuję, panie. Jeśli jednak król obudzi się i będzie chciał ze mną rozmawiać, to jestem do jego dyspozycji.

– Dziękujemy ci, lady, goręcej, niż możesz to sobie wyobrazić. Lecz, za pozwoleniem, nie dosłyszałem twego imienia... – Och. – Uświadomiła sobie, że kłócący się szlachcice nie przedstawili jej z imienia. – Jestem Paksenarrion Dorthansdotter. Kiedyś służyłam u Księcia Phelana z Tsaia, obecnie zaś jestem paladynką Pana i Girda. Ukłonił się. – Witaj, Paksenarrion. Sierowie Halveric lub Belvarin z pewnością przedstawiliby cię właściwie, gdyby tylko nie mieli do siebie tak mało cierpliwości. – Zauważyłam. – Pokręciła głową. – Oczywiście paladyn nie powinien tym się przejmować... – Esceriel przerwał na widok dwóch krzepkich młodzianów wnoszących do komnaty głęboką kadź z parującą, gorącą wodą. Za nimi wszedł zasuszony staruszek z rzeźbioną szkatułą na naręczu poskładanych ręczników. – Ach – dodał. – A oto i Joriam z przyborami kąpielowymi. Pójdę już, powiadom Joriama, jeśli będziesz czegoś potrzebować, potrafi mnie odszukać. – Ukłonił się ponownie i wyszedł, młodzieńcy także. Paks napotkała uważne i zaciekawione spojrzenie starca. – Cóż, lady, mamy nadzieję, że będziesz zadowolona – zaczął, kładąc ręczniki na łóżku i otwierając szkatułkę, w której znajdowały Się kule pachnącego mydła. – Oto mydła z andrasku, errisu i figowe, są najlepsze dla zmarzniętych podróżnych. Nigdy nie słyszała o andrasku ani o figach, raz w życiu widziała w sklepie erris, rozwichrzone, żółte ziele. Sklepikarz powiedział jej, że używa się go do wyrabiania mydeł i wina. Obserwowała, jak Joriam precyzyjnymi ruchami układa w schludnym rządku ręczniki i mydła, czyniąc z tego całą ceremonię. Z samego dna szkatuły wydobył zawinięte w ściereczkę dwa grzebienie: z kości i rogu, które położył nad mydłami. Zerknął na nią. – Mogę zdjąć twój płaszcz, lady? – Kiedy skinęła głową i sięgnęła do zapięcia, stanął za nią, gotowy zebrać go z jej ramion. Odczepiła pochwę z mieczem Tamarrion – wciąż tak

o nim myślała – od pasa i położyła na łóżku. Następnie ściągnęła przez głowę pas, który również cisnęła na narzutę, po czym zabrała się za rozwiązywanie rzemyków podbijanej futrem tuniki narzuconej na kolczugę. Obejrzała się i zobaczyła Joriama wpatrującego się rozszerzonymi oczami w rękojeść miecza. – O co chodzi? – zapytała, widząc jego bezruch. – To jest... na Pana, lady, skąd masz ten miecz? – Zabrzmiało to bardziej jak oskarżenie niż pytanie, w jego oczach płonął gniew. – To prezent – odrzekła, przyglądając się mu uważnie. – Otrzymałam go od Księcia Phelana z Tsaia, to był miecz jego żony. – Phelan z Tsaia – wymamrotał, po czym dokładniej obejrzał rękojeść. – Wybacz mi, lady, ale... czy na ostrzu wyryto runy? – Tak – odparła powoli. – Co... – Jak stary jest ten Phelan z Tsaia? Taki stary, jak ja? – W żadnym razie. Jest w średnim wieku, około pięćdziesiątki. – I powiadasz, że to miecz jego żony? Skąd go miała? Te pytania zaczęły ją lekko irytować, lecz oblicze Joriama było uczciwe. – Wiem o tym tylko tyle, Joriamie, ile mi powiedziano. Był to miecz jego żony, odnaleziony po jej śmierci w potyczce z orkami. Zginęła jakieś piętnaście lat temu. Opowiadający mi o tym nie ustępują uczciwością innym, których znam, a jestem wszak paladynką. A teraz powiedz mi, czemu o to pytasz? Wiesz coś więcej o tym ostrzu? Twarz Joriama pokryła sieć zmarszczek. Pokręcił wolno głową, niemniej odpowiedział. – Z trudem wierzę własnym oczom, lady, ale jeśli runy są te same, to miecz ten pochodzi z tego dworu... z dłoni królowej. – Co?! – Tak, lady. Jesteś zbyt młoda, by to pamiętać... a może nigdy o tym nie słyszałaś? Gdym służył tutaj za młodu, rządził przyrodni brat obecnego króla. Zgodnie ze starym obyczajem poślubił elfkę, by odnowić w królewskim rodzie wyczucie taig. –

Spojrzał na nią z powątpiewaniem. – Nie lękasz się elfów, lady, prawda? Niektórzy czciciele Girda... – Ja nie – odparła. – Mam wielu przyjaciół wśród prawdziwych elfów i spędziłam trochę czasu z waszymi łowcami na południu. Szanuję taig drzew i lasów oraz taig królestwa. Pokiwał z zadowoleniem głową. – W takim razie być może łowcy wspominali ci o tym. Lyonya należy tak do ludzi, jak i do elfów – królestwo i oprawa, korzeń i gałąź – a rządzona jest przez osoby czujące zmiany w taig. Stary król – ojciec Falkieriego i obecnego władcy, rzecz jasna – miał za żonę półelfkę, dzięki czemu Falkieri wystarczająco czuł taig, lecz tylko wystarczająco. Okazał mądrość, poślubiając elfkę, niezależnie od tego, co się o tym później mówiło. Ich syn wcześnie demonstrował odpowiednie zdolności, tak samo jak córeczka – biedne dziewczę. – Ale co się z nimi stało – synowi i córce – czy też może tron przechodzi u was na brata przed dziećmi? – Zastanawiała się, czy starzec zachował jasność umysłu, gdyż, jak dotąd, jego historia nie przypominała słyszanych przez nią wersji. – Nie, i o tym właśnie opowiadam. Ten król i poprzedni pochodzą od innej matki – są braćmi przyrodnimi Falkieriego. Druga żona starego króla była człowiekiem, nie sądził, żeby miało to znaczenie, skoro Falkieri był zdrowy i poślubiony elfce. Po narodzinach dwójki dzieci królowa zapragnęła zabrać syna do jej ludu na jakąś elfią ceremonię. Byłem za młody, by o wszystkim wiedzieć. Królowa i książę opuścili Chaya i udali się do Lasu Pani, pozostawiając księżniczkę pod opieką króla. Napadnięto na nich w lasach w pobliżu granicy i zabito. – Zabito? – A więc była to ta sama historia, tyle że opowiedziana z innego punktu widzenia. – Tak. Kiedy od dłuższego czasu nie było na ich temat żadnych wiadomości – elfy powiadomiłyby przecież o ich bezpiecznym przybyciu – a wschodni taig został zakłócony, zarządzono poszukiwania, w wyniku których odkryto wozy z ciałami. Przynajmniej z większością. Nigdy nie odnaleziono zwłok księcia, ale był wtedy mały – miał ze cztery lata – i możliwe, że porwały go zwierzęta. – Przerwał, żeby mogła

zadać jakieś pytania, lecz kiwnęła ręką by kontynuował. – Możesz sobie wyobrazić, co tu się działo. Król szalał ze zgryzoty. Poślubił ludzką kobietę i odmówił ponownego ożenku, nawet w obliczu pozostawienia tylko jednej spadkobierczyni – jego córki. I choć bardzo się starał, nigdy nie otrząsnął się z żalu, uważamy, że w końcu zabiła go zgryzota. Księżniczka miała wtedy dziewięć czy dziesięć lat, młodsi bracia króla byli za młodzi, by rządzić bez regenta, toteż wyznaczono królewskiego kuzyna na regenta dla księżniczki. – Urwał znowu i rozprostował ręczniki na łóżku. – Wybacz, lady, ale ostygnie ci woda. Ta opowieść może zaczekać, aż się wykąpiesz. Spojrzała na niego. Był bliski łez, nie sądziłaby, że starego człowieka może poruszyć taka dawna historia. – Być może twoja opowieść jest ważniejsza od gorącej kąpieli – podsunęła. – Lady, ja... ja opowiem resztę, jeśli sobie życzysz, ale sądziłem, że jesteś przemarznięta i znużona... – Faktycznie zaczęła marznąć i czuła wielkie zmęczenie. Miała wrażenie, że jej kręgosłup zamienił się w sztabę rozpalonego żelaza. Zerknęła na parującą kadź. – Joriamie, chcę wysłuchać tej historii, niemniej masz rację: jestem zmęczona, zziębnięta i mogę nie słuchać cię z odpowiednią uwagą. Zanim jednak jej nie poznam, chciałabym, żebyś nie mówił nikomu o mieczu. Możliwe, że to inna broń, a ja nadal nie jestem pewna, do kogo według ciebie należał wcześniej. – Nie powiem nikomu, pani. Ujrzenie tego oręża zbudziło wspomnienia tamtych okropnych dni... – Rozumiem. – Nic nie rozumiała, ale uznała, że powinna tak powiedzieć. – Nie zamarudzę długo, może przyniósłbyś mi jakiś gorący posiłek – na przykład zupę – i wtedy powrócimy do rozmowy. – Zaniosę twoje rzeczy do oczyszczenia – odrzekł, kiwając głową. Paks wyplątała się z ubrań, a on odsunął zasłonę, ujawniając niszę z wieszakami na ubrania i szufladami. Z jednej z nich wydobył długą, miękką szatę, którą rozwiesił nad kominkiem, by się ogrzała. Zastanawiała się, czy spróbuje

zabrać miecz, lecz nawet go nie tknął. Gorąca kąpiel ukoiła obolałe ciało. Wyciągnęła się wygodnie na niskim szezlongu przy kominku, a Joriam powrócił z tacą. Ci sami młodzi służący wynieśli kadź i mokre ręczniki. Joriam przyniósł jej głęboką miskę zupy, talerz pokrojonego mięsa w sosie, dwa małe bochenki gorącego chleba oraz wysoki dzban i kubek. – Usiądź ze mną – zaprosiła go – i opowiedz resztę historii. – Usiąść? – Był ewidentnie zgorszony. – Lady, poradzę sobie. – Oparł się i ścianę i zaczął: – Jak mówiłem, król zmarł, kiedy księżniczka miała dziewięć, dziesięć lat. Kuzyn króla był uczciwym człowiekiem... – zauważyła, że Joriam walczy, by pozostać obiektywny wobec nie lubianej przez siebie osoby. – Wierzę, iż robił wszystko, co mógł. Lecz dobrze wiesz, lady, że niektórzy ludzie boją się elfów – nie przepadają za nimi – a on nie miał za grosz wyczucia taig. Obwiniał królową za śmierć młodego księcia – za samą podróż – i nie lubił przebywających na dworze elfów, które mogłyby nauczyć księżniczkę taigin. – Ale czy nie wiedział, że Lyonya musi być rządzona przez kogoś czującego taig? – Myślę, że w to nie wierzył. Są tacy ludzie: zupełnie jak ślepcy, odmawiający innym zdolności widzenia, której sami nie posiadają. Tak czy owak, młoda księżniczka rosła, a on zawsze postępował z nią uczciwie. Nalegał tylko, że skoro jest jedyną dziedziczką, to powinna wcześnie wyjść za mąż. Kiedy elfy sprzeciwiły się temu pomysłowi, odesłał je z dworu. Przypomniały się jej słowa Ardhiela. – Czyż nie jest tak, że elfy i półelfy – nawet ćwierćelfy – późno dojrzewają i nie powinny zbyt wcześnie brać ślubu? Zwłaszcza kobiety, ze względu na przedwczesne zachodzenie w ciążę... – ... co może zakończyć się tragicznie – dokończył zapalczywie Joriam. – Tak jest. To właśnie przydarzyło się tej biednej dziewczynie. Regent i Rada upierali się, że powinna wyjść za mąż, jak tylko osiągnie odpowiedni wiek. Wmówili księżniczce, że to jej obowiązek. Była odważna i zrobiłaby wszystko, byle tylko stanąć na wysokości zadania. Zaraz po

koronacji na królową poślubiła syna regenta... – A to kundel... – zaczęła Paks, dostrzegając spisek regenta. – Nie... – Joriam był sprawiedliwszy. – Nie sądzę. Kochał ją, a ona przepadała za nim od dzieciństwa. Będąc półelfką, nie musiała poślubiać elfa, gdyż wszystkie jej dzieci i tak będą wyczuwać taig. A on zrzekł się wszelkich praw do korony, gdyby umarła. Nie, uważam, że to zwykły lęk przed elfami... dlatego zmusili ją do wczesnego małżeństwa. To ją zabiło. I dziecko. – Sługa spuścił głowę. Paks dokończyła zupę i zabrała się za mięso, czekając, aż się uspokoi. – Wówczas sprawy naprawdę zaczęły toczyć się w złym kierunku – podjął cicho. – Choć nie była szkolona, miała silne wyczucie taigin. Regent jej słuchał. Był uczciwy i wykonywał jej polecenia. Ale potem... druga żona króla była człowiekiem i pochodziła z rodu, któremu brakowało wyczucia taigin. Po jej śmierci Rada postanowiła osadzić na tronie młodszych braci Falkieriego Proszę, zrozum mnie, to byli dobrzy ludzie – przypominali obecnego króla – dzielni, uczciwi i oddani królestwu. Gdzie indziej to by wystarczyło. W Lyonyi nie. – Co z następcą tego króla? Joriam prychnął. – Nie ma żadnego... przynajmniej nie w linii prostej. Od pięćdziesięciu lat królewski ród gnębiony jest przez zło. Po nim władza przejdzie na bliższych i dalszych kuzynów starego króla – jeśli do tego dojdzie, prawo do korony będzie mogła rościć sobie połowa możnowładców. Wojna... bogowie, lady, nie mieliśmy w Lyonyi wojny od czasu zawarcia paktu z elfami, z wyjątkiem granic, rzecz jasna. A teraz wszyscy się jej boją. Wygląda na to, że nic jej nie powstrzyma... sama myśl o walkach w Lyonyi, płonących drzewach... poza tym zastanawiamy się, co uczynią elfy. Wszak to wspólne królestwo. Pokiwała głową. – Rozumiem. A teraz – miecz. Czyj był? – Królowej, lady – nie młodej królowej, która umarła przy połogu, lecz elfiej żony Falkieriego. Nosiła go, widziałem go w jej dłoni, na ścianie jej komnaty, kiedy przyszedłem tutaj na służbę. Ten klejnot w rękojeści... garda...

– I runy, powiadasz. Jakie runy? – Nie umiem ich odczytać. Pamiętam kształt dwóch z nich, ponieważ kiedyś... – przerwał i zarumienił się. Obserwowała go czujnie. Zamrugał i dokończył. – Potłukłem coś, lady i zostałem za to skarcony. Była w pobliżu, z częściowo dobytym mieczem. Zagapiłem się na niego. – Jak wyglądały runy, które widziałeś? – Mniej więcej tak. – Zamoczył palec i nakreślił na blacie prymitywną kopię runy bogactwa i drugiej, jakiej nie znała. – Czy jest jeszcze ktoś, kto mógłby rozpoznać miecz i pamiętać naniesione na klingę runy? Joriam zamyślił się. – Po odejściu elfów jestem najstarszym tutejszym sługą... – Elfy odeszły? Dlaczego? Jak? – Najpierw przez regenta. Potem... Nie twierdzę, że w Lyonyi nie ma elfów, lecz mało który gości w Chaya, u króla. Szybko obrażają się na chłodne przyjęcie. – Też bym tak robiła, gdybym była elfem – mruknęła, po czym dodała głośniej: – A inni? – Tak, myślę, że tak. Sier Halveric jest starszy, niż na to wygląda – rozumiesz, jest po części elfem. Przebywał wówczas na dworze. Kilku innych: stary lord Hammarrin, mistrz koniuszy, ma prawie dziewięćdziesiąt lat. Sier Galvary. Tekko, który był wtedy mistrzem łowczym, jednak złożył urząd piętnaście lat temu. Oni wszyscy rozpoznają miecz, lecz Tekko nie zna się na runach lepiej ode mnie. Dokończyła posiłek i odepchnęła tacę, przeciągając się. – Cóż, Joriamie, wydaje mi się, że powinniśmy z nimi porozmawiać. Jeśli noszę skarb waszego królestwa, to musi on do was powrócić, nieprawdaż? Wbił w nią spojrzenie. – Ależ, lady... teraz to twój miecz... – Nie pierwszy i przypuszczam, że nie ostatni. Skoro przynależy tutaj, oddam go z ochotą... – Ale to zupełnie nie o to chodzi! Lady, proszę... – Sprawiał wrażenie poruszonego. – Sam miecz nic nam nie da. Był mieczem królowej, zanim zaczęły się nasze kłopoty. Miałem na

myśli... – Pokręcił głową. – Sam nie wiem. Jestem stary, zawsze byłem tutaj tylko służącym. Gdybyśmy jednak dowiedzieli się, co się z nią stało... skoro jej miecz jest tutaj, może to nie ona zginęła. Może to nie jej ciało odnaleziono. Może jest gdzieś więziona i można ją uwolnić, żeby wróciła i objęła władzę... Teraz ona pokręciła głową. – Joriamie, nie wyobrażam sobie, co mogłoby więzić elfkę przez pięćdziesiąt lat, nie zostawiając śladów, a jednocześnie utrzymując ją w stanie umożliwiającym powrót na tron. – Może... kuaknomi? Mówi się, że potrafią pokonać elfy... Czuła, jak twardnieją jej rysy twarzy. Na obliczu Joriama odmalował się szok na widok jej miny. – Byłam u kuaknomów, Joriamie. Od nich albo wraca się szybko, albo wcale. – Wybacz, moja pani. Nie wiedziałem. – Więzili mnie tylko przez kilka dni, a otrzymałam więcej blizn niż przez całą służbę w Aarenis zarówno cielesnych, jak duchowych. – Przykro mi, lady... – Nieważne. Muszę porozmawiać z innymi. Zostałam tutaj wezwana z jakiegoś powodu – mieliście nadzieję, że w celu uleczenia króla, może jednak chodziło o zwrot miecza. Proszę cię, Joriamie, o dyskrecję, dopóki wymienieni przez ciebie nie zbiorą się w obecności świadków. W takich sprawach wszystko powinno odbyć się w odpowiedni sposób. – Tak, lady. Zechcesz porozmawiać najpierw z kamerdynerem? Czy sierem Halverikiem? Zastanowiła się. Nie orientowała się w układach władzy na tutejszym dworze, nie uszedł jej uwagi spór Halverica z Belvarinem ani niewątpliwy autorytet królewskich giermków. Elfy także były w to zamieszane. – Porozmawiam z królem – uznała. – Ma prawo dowiedzieć się o tym pierwszy. Jeśli będzie w stanie, to on wezwie potrzebnych świadków. Nalegam jednak na obecność elfów. Z pewnością jest tu jakiś – może ambasador? Joriam miał zatroskaną minę. – Po drugiej stronie Chaya, w ich własnym dworze – nie

przebywają tutaj. Ale czemu... – Ponieważ powiedziałeś, że miecz należał do niej. Była elfką. Mają do tego prawo, Joriamie. Była jedną z nich, a miecz był jej własnością. Możliwe, że będą rościć sobie do niego prawo. – Odsunęła tacę i stolik i wstała. Wciąż czuła zmęczenie, lecz kąpiel i jedzenie odświeżyły ją. A w głowie pulsowało wezwanie.

Rozdział siedemnasty Zapadł zmrok, zanim Paks przebrała się w suche, czyste rzeczy. Zaśnieżony dziedziniec rozświetlał po równi blask gwiazd i pochodni. Joriam czekał na nią pod drzwiami, by towarzyszyć do komnat króla. Esceriel okazał zdziwienie uniesieniem brwi. – Lady... myślałem, że byłaś... wybacz, zapraszam do środka. – Lecz w głosie nadal brzmiało pytanie. Paks założyła z powrotem lśniącą kolczugę i przypasała tajemniczy miecz. – Król? – zapytała cicho. – Obudził się, nie pamiętając o bólu i zjadł z apetytem. Teraz z powrotem zasnął – czy muszę go budzić? Paks spojrzała w oczy obu giermkom. – Pozwólcie, że wam wyjaśnię. – Poprowadzili ją do alkowy z oknem i stanęli w pobliżu. – Sprowadziło mnie tutaj wezwanie – zaczęła cicho. – Nie znam przyczyn. Kiedy dowiedziałam się, że wasz król jest tak ciężko chory, nabrałam nadziei, że chodziło o uzdrowienie go. Przekonałam się, że nie, o czym już wam mówiłam. – Giermkowie poruszyli się, lecz nie odezwali. – Kiedy rozbierałam się do kąpieli, Joriam zauważył coś – ciągnęła – co uznał za skarb z waszego królestwa. – Co?! Stary Joriam? Przytaknęła. – Tak. Jeśli ma rację, to być może moje zadanie polega na zwrocie tego skarbu Lyonyi – możliwe, że obdarzony jest mocami, o których nie mamy pojęcia. Joriam wymienił kilka osób na tyle starych, by mogły go rozpoznać, o ile faktycznie to jest to. Uznałam jednak, że król sam powinien zdecydować, jak przeprowadzić śledztwo. Esceriel nie krył oszołomienia. – Ależ, lady, co byś miała robić z królewskim skarbem Lyonyi? Joriam z pewnością nie sugerował... to znaczy, nie możesz przecież być złodziejką... – Nie. Ale sama chciałabym wiedzieć, gdzie ten przedmiot był i jak znalazł się w miejscu, gdzie go znalazłam. Nie zapytaliście nawet, co to jest. – Nie. – Obaj giermkowie potrząsnęli głowami. – Jeśli

zechcesz nam powiedzieć, uczynisz to. – Zgadzacie się jednak, iż król powinien usłyszeć o tym pierwszy? Popatrzyli po sobie. – Tak przypuszczam. – Esceriel nie wyglądał na przekonanego. – Przez kilka tygodni nie będzie w stanie pracować. Rada... Paks pokręciła głową. – Nie. Jeśli to jest to, co myśli Joriam, to mamy do czynienia z własnością królewskiego domu. Dotyczy to również elfów i król musi postanowić, co robić. – Tak, rozumiem. Masz rację. Ale czy nie możemy zaczekać z tym do rana? Gdyby król mógł choć raz przespać całą noc... Znowu pokręciła głową i ujrzała, że rozumieją odmowę. Mimo to wyraziła ją również słowami. Przykro mi, naprawdę. Lecz, jak już mówiłam, nie przybyłam tutaj, by go uzdrowić. Może nie przeżyć wystarczająco długo, a to jest na tyle pilne, by zakłócić mu odpoczynek. Zrobię, co w mojej mocy, by mu to potem wynagrodzić. Kiwnęli krótko głowami i zostawili ją w alkowie, sami zaś podeszli cicho do łoża, by obudzić króla. Wreszcie Lieth skinęła na nią i Paks zbliżyła się do podwyższenia. Na twarzy króla malowało się mniejsze napięcie niż przedtem, lecz chorobliwa barwa nie ustąpiła. Wygiął usta w próbie uśmiechu. – Lady, ufam, iż masz powody, by mnie budzić. Nic mnie nie boli, ale... nie czuję się także zbyt silny. O co chodzi? – Królu, twój stary sługa Joriam rozpoznał wśród mego ekwipunku przedmiot, który jego zdaniem jest skarbem twego domu. Jeśli ma rację, to jego zwrot może być powodem mojej obecności tutaj. A ponieważ stworzyły go elfy i należał do elfiej żony twojego starszego brata, panującego lata temu w Lyonyi, uznałam, iż powinieneś dowiedzieć się pierwszy i postanowić o dalszych krokach. Oczy monarchy rozbłysły, a na policzkach pojawił się cień kolorów. – Skarb? Elfiej roboty i należący do elfiej królowej? To musi

być... – Urwał w zamyśleniu. – To pierścień, lady, czy miecz? – Miecz – odparła. Nie dobyła go. Spojrzał na jej bok, a ona odsunęła lekko płaszcz. Pokiwał głową. – Możliwe, jej miecz miał w rękojeści taki zielony klejnot. Pamiętam to, choć byłem chłopcem, kiedy widziałem go po raz ostatni. Ale jak dostał się w twoje ręce? Powtórzyła to, co powiedziała wcześniej Joriamowi. Król słuchał jej uważnie. – Nie rozumiem, jakim sposobem miałby to być ten sam miecz – oznajmił w końcu. – Jak taki skarb mógłby znaleźć się w rękach najemnika z Tsaia? – O ile dobrze pamiętam – odrzekła Paks – był to prezent ślubny dla jego żony od Aliama Halverica. – Halveric! – Król próbował się unieść. Lieth i Esceriel szybko mu pomogli, podkładając poduszki pod plecy. – Czy to być może, że Halveric... nie. Nie uwierzę w to! – Niemniej w jego głosie zadźwięczała nutka niepewności. Paks była przerażona. – Królu, jestem pewna, że nie oznacza to, iż Halveric ukradł miecz lub miał coś wspólnego z tamtą napaścią. Nie jest wystarczająco stary... – Na ostrze Falka! Racja – jest tylko parę lat starszy ode mnie. Nie przebywał wtedy nawet na dworze. Zapomnijcie, proszę, że coś takiego mówiłem. To ta moja słabość i późna pora, lady... – Głos mu ucichł. Po chwili dodał: – W rzeczy samej, przypominam sobie, że byliśmy wówczas paziami. Oczywiście, że to nie mógł być Aliam. – Halvericowie zawsze byli lojalnymi poddanymi tego Domu, królu – stwierdził cicho Esceriel. – Tak, tak... wiem. Dlatego właśnie odbywaliśmy służbę paziów w ich posiadłości. Ja po prostu... przez chwilę... – W chwili zaskoczenia do głowy może przyjść dosłownie wszystko, królu – powiedziała Paks. – Uważam jednak, iż niezwykle istotnym jest zidentyfikowanie tego miecza. Nie wyjęłam go z pochwy od rozmowy z Joriamem – nikt nie widział klingi. Możesz ją opisać, panie?

– O tak – kiwnął głową monarcha. – Rękojeść... cóż, mogłem ją zobaczyć u ciebie. O ile pamiętam, na klindze znajdowały się runy. Nie pamiętam dokładnie... Averrestinil – królowa – rzadko go dobywała, a ja byłem chłopcem, który w dodatku niezbyt często przebywał na dworze. Elfy będą wiedzieć – jeśli chcesz je w to wciągnąć – a także sier Halveric. Być może stary łowczy, o ile jeszcze żyje. Averrestinil uwielbiała polowania. – Królu, musimy powiadomić elfy. One najlepiej potwierdzą, czy to ten sam miecz. Wiem jedynie, że jest magiczną bronią elfów. – Spojrzała na giermków, którzy wbijali w nią płonący wzrok. Odwróciła się z powrotem do władcy. – Nie wiem, panie, jakie dobro może uczynić ten oręż – o ile jest to ta sama broń, która przepadła po śmierci królowej i księcia... – Może wyznaczy następcę – prawdziwego następcę – zaczęła Lieth. – Słyszałam o takich mieczach: świecą, gdy ujmie je osoba, której przeznaczeniem jest władać. Nim zdążyła pomyśleć, Paks rzuciła prędko: – Ten nie jest taki. Świeci się zawsze, kiedy go dobywam... – Zbyt późno uświadomiła sobie, jak mogą zrozumieć jej słowa. Lieth z uśmiechem pokiwała głową, a kiedy podniosła wzrok, ujrzała roześmianego króla. – Jeśli tak, to być może twoim przeznaczeniem jest ocalić Lyonyę, zasiadając na tronie. – Nie, mój panie! – Aż skurczyła się na tę myśl. – Jestem żołnierzem – wojowniczką Girda – a nie władczynią. – W każdym razie zgadzam się, że miecz należy zidentyfikować i sprawdzić. Nawet przez elfy. – Westchnął. – Gdyby mój kuzyn nadal żył – był regentem mojej kuzynki – cechowały go ostrożność i mądrość wobec elfów. Ja sam niewiele miałem z nimi do czynienia. – Królu, czy życzysz sobie zebrać tych ludzi tutaj, w swojej komnacie? – Paks poczuła potrzebę przyspieszenia rozwoju nocnych wydarzeń. – Trzeba uczynić to w sposób otwarty – zastanawiał się głośno monarcha. – Nie wolno ukrywać przedsięwzięcia o takim znaczeniu. Tak, sprowadźcie ich tutaj: wszystkich sierów, ludzi

i półelfów. – Ależ, mój panie – wtrącił Esceriel, marszcząc z zatroskaniem brwi – nie jesteś wystarczająco silny... Król zdołał się uśmiechnąć. – Stary przyjacielu, okażę tyle siły, ile będzie trzeba – bogowie okazali mi tę łaskę. Jeśli pomoże to zostawić królestwo w lepszym stanie... jeśli uchronimy się przed kłótniami, jakie codziennie słyszę pod mymi drzwiami... – Próbujemy, mój panie... – zaczął Esceriel. – Wiem. Wiem także, skąd się one biorą. Warto poświęcić dzień życia, Escerielu, na danie królestwu nadziei na pokój. – Wziął głęboki oddech, który chyba go zabolał, bo aż się wyprostował. Paks położyła rękę na jego dłoni i monarcha uśmiechnął się. – Nie, lady, na razie nie potrzebuję twej mocy. Oszczędzam siły, by powiedzieć to, co muszę, kiedy przyjdą. Lieth, przygotuj mi rozgrzewającego dekoktu i zawołaj mistrza Oscarlita. Escerielu, wezwij wszystkich sierów Chaya i kyllansierów tych, którzy są nieobecni. Oraz elfa wysokiej rangi, nie wiem, kto to teraz jest, ale z pewnością łatwo to ustalicie. – Nie wiem, czy elfy przybędą... – stwierdził rycerz. – Przyjdą, jeśli ich zaproszę – oznajmiła Paks. – Mogę, królu? – Tak, zrób to. Zbierz ich w Holu Liścia. Jeśli przybędzie zbyt wielu, zniosą mnie na dół. – Mój panie... – Dosyć, Escerielu. Wiem, że wkrótce umrę, uczynię to szczęśliwszy, mając tę sprawę za sobą. Niech Falk cię chroni, Escerielu – ruszaj. – Mój panie i władco. – Ukłonił się głęboko, łypnął z ukosa na Paks i wyszedł z komnaty. Lieth zawiesiła nad paleniskiem jakiś napój, również ukłoniła się i poszła po lekarza. Król skinął na Paks, by pochyliła się nad nim. – Esceriel, lady, zanadto mnie kocha. Jest moim synem – niestety, nieślubnym, z łona ludzkiej matki, ale z większym wyczuciem taig ode mnie – jedynym, który osiągnął wiek męski. Podejrzewa to, lecz nie wie na pewno – i sam nigdy nie sięgał po władzę. Kocham go, lady, i jeśli możesz jakoś go

pocieszyć, uczyń to. Paks zapiekły oczy. – Królu, obdarzę go każdym ukojeniem, jakie ześle Pan. Teraz lepiej już pójdę poszukać elfów. – Odwróciła się, a on zamknął oczy. *** Znalezienie elfów w Chaya nie było tak proste, jak miała nadzieję, ani tak trudne, jak się obawiała. W pałacu nikt nie miał pojęcia, gdzie mogą przebywać. – Są niesamowici, lady, wałęsają się... – Przestraszyła się, że wszystkie wycofały się na ziemie elfów, gdzie nie miałaby wstępu. Lecz w trakcie długiej wędrówki przez zimne ulice Chaya usłyszała elfie słowa na zewnątrz tawerny. Spojrzała w górę. Na oświetlonym od środka szyldzie wymalowano harfę i bluszcz, a poniżej elfią runę oznaczającą śpiew. Pchnęła drzwi i weszła do środka. Światło natychmiast przygasło do czerwonawej poświaty dopalającego się ogniska. W kościach zamrowiło ją od magii. Rozejrzała się dokoła. – Późno przybywasz, wędrowcze. – Nieopodal ciemniała wysoka, wyprostowana sylwetka karczmarza. – Szukam kogoś – odrzekła w mowie elfów. Zapadła cisza. Usłyszała w rogu cichy szelest szaty i oddech. – Azaliż jesteś prawdziwym elfem? – zapytał karczmarz w tym samym języku. – Ród twój z Domu Liścia się wywodzi, czyli też z Domu Fontanny? – Nie jestem elfką – odparła, nadal w mowie elfów. – Mam jednak przyjaciół spod znaku Liścia i Fontanny, którzy obdarzyli mnie mądrością i pieśnią. Jestem Paksenarrion Dorthansdotter, nazwana przyjaciółką elfów przez Ardhiela. Dotykałam elfane taig i przebywałam w niewoli iynisin dłużej, niźli odważyłabym się opowiadać, a po zagojeniu się ran walczyłam z daskdraudigiem. – Słyszałem o takowej Paksenarrion – stwierdził jej rozmówca. – Służebnicy Girda Strongarma i przyjaciółce Kuakgana z Mostu Piwowarów oraz Kieriego Phelana z Tsaia.

– To prawda. – Czekała w milczeniu. Elfy – pomyślała – mogą okazać się równie powolne jak krasnoludy, wszak uważali ludzi za pochopnych. – A czegóż szukasz tutaj? – zapytał w końcu. – Dzierżysz moc, która zadowoliłaby większość ludzi. Roześmiała się. – Szukam kogoś, nie czegoś. Kogoś, kto rozpozna znajdujący się w mym posiadaniu przedmiot i opowie jego historię. Nie tylko mnie. Jak już pewnie zdałeś sobie sprawę, szukam elfów, których spodziewałam się spotkać w Chaya, sercu jasnej Lyonyi. Mówiono mi, że to królestwo ludzi i elfów pospołu... – Kiedyś tak było, Paksenarrion – rozległ się inny głos z pobliża kominka. – Dawno temu. Lecz zło skaziło ten sen... – A dobro może go odkupić – odrzekła. Poczuła ponaglenie, by przyzwać światło. W nagłym rozbłysku ujrzała salę pełną elfów, w większości wysokiego rodu, bogato odzianych. W poświacie iskrzyły się drogocenne kamienie na palcach, pasach i broni, złota rama wielkiej harfy oraz srebro sprzączek i kolczug. Ściany karczmy wyłożono różnobarwnymi płytkami układającymi się w zawiłe wzory. – Jesteś więc paladynką. – Karczmarz przemawiał równym głosem, przynajmniej go nie wystraszyła. – Tak. Przybyłam do Chaya z misją, wyznaczoną mi przez bogów, którym służę. To wezwanie każe mi odszukać elfy pamiętające lepsze dni, kiedy to król Falkieri miał elfią małżonkę i dwoje dzieci... – Czy ktoś chce jeszcze pamiętać tamte dni? – zapytał elf z kąta. Siedział na rzeźbionym fotelu, przypominającym plątaninę korzeni drzew, jego jedwabna tunika była gęsto przeszywana złotem i srebrem. – Król – odrzekła. – Przysłał mnie tutaj. – Król? Ludzki król? – Tak. Wie, że umiera, chce zostawić Lyonyę z lepszą nadzieją na przyszłość niż obecnie. Popatrzyli po sobie, czuła intensywność tych spojrzeń. I na łożu śmierci nabrał mądrości, która mogłaby nas ocalić, gdyby

pojawiła się wcześniej. – To mówił garbiący się przy kominku półelf. – Spokojnie, Challm – ozwał się bogato ubrany elf. – Mądrość jest zawsze warta posiadania i nigdy nie jest na nią za późno. Dla człowieka zaś, którego dusza będzie trwać po śmierci, jest to dar bezcenny. – Wstał. – Paksenamon, nie pamiętasz mnie, choć już mnie kiedyś widziałaś. Przeszukała pamięć, lecz bezskutecznie. Uśmiechnął się. – Umierałaś na śniegu – moc zła zadała ci takie rany, że z trudem zdążyliśmy uratować cię naszymi umiejętnościami. Ponadto postąpiliśmy wobec ciebie nieuprzejmie, rzucając zaklęcie sprawiające, że zapomniałaś o swej misji, choć przysięgam, lady, że dostarczyliśmy zwój Estil Halveric szybciej, niż mogłabyś ty to uczynić. Paks opadła szczęka. – Ty! Byłeś jednym z elfów, które znalazły mnie po... – Uwolniłaś elfane taig. Tak. Ziomkowie, to zaprawdę przyjaciółka elfów. Cieszę się, widząc cię obdarzoną taką mocą, Paksenarrion. Od czasu do czasu dochodziły nas wieści o twych trudnych przejściach. – Pokiwała w milczeniu głową. – Możesz zgasić swoje światło, mamy własne. – Uśmiechał się i Paks stłumiła blask, a dokoła rozbłysła poświata elfów, równie jasna, choć bardziej perłowa. Nie miała widocznego źródła, nie rzucała także cieni. – Tamtej nocy pytałaś mnie o imię – ciągnął. – Uznałem, że nie chciałaś być niegrzeczna, choć znaliśmy się tak krótko. Trudno mi było przyznać, że zwyczajny człowiek dokonał tego, co nie powiodło się tylu elfom. Lecz teraz... – Ukłonił się. – Pozwól mi się przedstawić – jestem Amrothlin, syn Flessinathlin, władającej sercem Lasu Pani, i bratem wspomnianej przez ciebie królowej. – Królowej, która... – Która zniknęła razem z synem. Tak. A jeśli wzrok mnie nie myli – a to raczej się nie zdarza – masz u boku ten właśnie miecz, który... Paks zdążyła już o nim zapomnieć. Teraz wsparła dłoń na rękojeści. – To miecz, który... Skinął głową.

– Wiem. – Omiótł wzrokiem pomieszczenie. – Już czas, bracia – najwyższy czas. My, elfy, nie jesteśmy popędliwe, lecz czas tajemnic minął, a nastał czas prawdy. Zabiorę ze sobą sześcioro z was: Berris, Gyorlana, Challma, Andreatha, Signys i Preliatha. – Podszedł do paladynki. – Kiedy król życzy sobie nas zobaczyć? – Tak szybko, jak to tylko możliwe, mój panie. – W takim razie chodźmy. – Jednym gestem zgasił elfi blask. Paks mrugała w ciemnościach, aż jej oczy przyzwyczaiły się do czerwonawego blasku paleniska. Potem odwróciła się, słysząc otaczające ją elfy, które powiodła do pałacu. Po drodze nie odzywali się, szli zamyśleni. Strażnicy przy bramie wytrzeszczyli oczy na widok Paks i jej towarzyszy. Niemniej musieli otrzymać rozkazy, gdyż bez słowa rozwarli wierzeje i stanęli na baczność. Podeszli do wejścia do pałacu. Stała tam Lieth, obecnie w pełnej zbroi i opończy w królewskiej zieleni i złocie. – Lady Paksenarrion? Spotkanie odbędzie się w Holu Liścia, Esceriel zwołał zbyt wielu lordów, by pomieścili się w komnatach króla. Paks przedstawiła ją elfom i Lieth ukłoniła się. – Witajcie, panowie i panie, na dworze króla. Za chwilę przybędzie. – Otworzyła podwójne drzwi do podłużnego, wysokiego pomieszczenia o wyłożonych panelami ścianach, rzęsiście oświetlonego licznymi świecami. Paks oceniła liczbę zgromadzonych mężczyzn i kobiet na dwadzieścioro. W obu kominkach płonął ogień, a na końcu sali czekał na króla wysoki fotel. Elfy wkroczyły do środka, na ich widok część twarzy rozpromieniła się, a część ściął chłód. Obróciła się do Lieth. – Potrzebujesz pomocy przy sprowadzeniu go na dół? – Nie, lady. Nalegał na założenie formalnej zbroi, Esceriel, ja i dwóch pozostałych giermków zniesiemy go na fotelu. Poprosił, żebyś zaczekała na niego tutaj. – Tak uczynię. – Weszła do komnaty. Niemal natychmiast podszedł do niej sier Halveric. – No cóż, paladynko, cisnęłaś pochodnię do beczułki oliwy.

Wiesz, o co chodzi? – Mój panie, czekam na pozwolenie króla, by o tym mówić. Zmierzył ją bystrym spojrzeniem. – Chyba nie powinienem pytać, co? Wybacz, lady. Tak długo zasiadałem w Radzie, a król chorował, że stałem się zbyt porywczy. Przez wiele miesięcy sprawy króla były naszymi sprawami. – Nie gniewam się, sier Halvericu. Skinął głową. – Mam nadzieję, iż wolno mi podziękować ci za ulżenie mu w cierpieniu. Słyszałem, że po twojej interwencji po raz pierwszy od miesięcy przespał spokojnie całą noc. – Żałuję, panie, że nie dano mi go uleczyć. – Zastanawiała się, czy powinna była to powiedzieć, wiedziała, że słuchają jej inni. – Ja także. – Ukłonił się i cofnął. Niedaleko czekał sier Belvarin, podszedł do niej, marszcząc brwi, jak tylko Halveric się oddalił. – Zastanawia mnie, lady, czemu sprowadzasz do dworu elfy. Być może nie znasz naszych odczuć... – Nie wiem, co czujesz, sier Belvarinie – odparowała ostro Paksenarrion – ale wiem, że odkąd pojawili się tutaj ludzie, to królestwo należy zarówno do nich, jak i do elfów. Elfy oddały tę ziemię ludziom, lecz wcześniej należała do nich. – Belvarin poczerwieniał, a Paks ciągnęła: – Poza tym jestem posłuszna wyraźnemu poleceniu króla, bym to uczyniła. – Król chciał obecności elfów? – Zgadza, się – odrzekła z uśmiechem. – Nie sprowadziłabym tutaj nikogo bez jego zgody. Kazał mi je odnaleźć i przyprowadzić. Belvarin wmieszał się w tłum, kręcąc głową. Paks patrzyła za nim niezdecydowana. Nie czuła ostrzeżenia przed złem, jak miało to miejsce w twierdzy Phelana, wiedziała jednak, że coś jest nie tak. – Panowie i panie. – Czworo giermków wniosło do komnaty siedzisko z królem. Półleżał, wsparty na stosie poduszek, oblicze miał zapadnięte i poszarzałe. Heroldem był mężczyzna w leśnej zieleni, którego Paks wcześniej nie widziała. Wszyscy ukłonili

się, a giermkowie ponieśli fotel naprzód. Zebrani grzecznie odwrócili wzrok, gdy pomagali mu przejść na oczekujący tron. Następnie zajęli miejsca po bokach. – Moi panowie – panie – elfy Lyonyi... – Monarcha przemawiał cichym, lecz pewnym głosem. Zaczerpnął tchu i kontynuował: – Dziś do Chaya przybyła paladynka Girda i to z jej powodu zwołałem to spotkanie. – Napił się ze srebrnego pucharku trzymanego w pogotowiu przez Lieth. – Ma coś, co może – podkreślam: może – okazać się skarbem tego domu, utraconym, odkąd żona Falkieriego i dziedzic zginęli ponad czterdzieści lat temu. Jeśli tak, to może on powrócić w chwili potrzeby. Wezwałem was na świadków przy badaniu tego przedmiotu i dla wysłuchania, co Paksenarrion o nim wie. – W środku nocy! – Paks nie wiedziała, kto to był – wysoka, ciemnowłosa kobieta w drugim końcu pomieszczenia. Lecz król tylko uśmiechnął się. – Tak, Jonnlith. Wszyscy wiecie, że już długo nie pożyję. Paladynka Paksenarrion prosiła o uzdrowienie mnie, lecz nie zostało jej to dane. – Uniósł dłoń, uciszając pomruk. – Wystarczy. Uwolniła mnie od bólu – nie czułem takiej ulgi od zeszłej wiosny. Skoro bogowie postanowili położyć kres memu życiu, kimże jesteśmy – ja lub ona – by się temu sprzeciwiać? Nie żywię do niej pretensji, a jedynie wielką wdzięczność. Pozostały mi czas zamierzam wykorzystać do zgłębienia tajemnicy tego skarbu. Wystąp, Paksenarrion. Świadoma obserwujących ją oczu, podeszła do królewskiego tronu i ukłoniła się. Bardziej wyczuła, niż usłyszała, że Amrothlin podążył za nią. – Pokaż im miecz w pochwie – poprosił ją cicho władca. Odpięła pochwę od pasa i wyciągnęła przed siebie, prostując ramiona. Na większości twarzy ujrzała jedynie zwykłe zainteresowanie, lecz kilka osób przyjrzało się mu z większą uwagą: sier Halveric, jakiś lekko przygarbiony starzec w grubych wełnach i płaszczu z futrzanym kołnierzem oraz wszystkie elfy, rzecz jasna. – Jak wielu z was uważa, że jest w stanie rozpoznać ten miecz? – zapytał król. Halveric wystąpił naprzód.

– Królu, klejnotem w głowni i kształtem rękojeści przypomina broń noszoną przez elfią żonę twego starszego brata, Falkieriego. Na klindze tamtego widniały runy, a na tym? – Zaczekaj – powstrzymał go król. – Ktoś jeszcze? – Na czoło grupy wysunął się chudy staruszek w błękicie podtrzymywany przez młodszego towarzysza. – Widziałem ten miecz w jej dłoni – oznajmił trzęsącym się głosem. – Był przypasany do jej boku w dniu, gdy wyprowadzałem jej konia i sadzałem za nią chłopca. Na rękojeści był znak – chłopiec zadrapał ją czymś po wewnętrznej stronie. Śmiała się, że to jego pierwszy karb. – Pochylił się nad mieczem i puknął kościstym palcem w konkretne miejsce. – Tak... oto jest. Widzicie? Paks podsunęła oręż królowi i on również odnalazł szczerbę. – Dziękuję, lordzie Hammarrinie. Ktoś jeszcze? Teraz podszedł ów przygarbiony starzec. Miał ciemną, ogorzałą, pomarszczoną twarz, lecz poruszał się żwawiej od innych. Wyciągnął gruzłowatą rękę, którą dotknął lekko pochwy. – Powiadam, że to ten sam miecz, królu. Taki sam w dotyku. I ten sam kamień... – Jego także ostrożnie dotknął. – Wiele razy go widziałem – przynajmniej rękojeść. Lecz, o ile pamiętam, nie należał do niej, tylko do chłopca... – Co?! – zakrzyknął jeden z młodszych lordów. – To prawda – potwierdził Hammarrin, z powrotem odwracając się do zgromadzonych. – Pamiętam, jak któregoś dnia wspominała coś o podarowaniu mu go. Ale co to ma do rzeczy? – Mistrzu Tekko – przemówił król – wiesz, jakie runy znajdują się na klindze? Oblicze staruszka wykrzywił szczerbaty uśmiech. – Ja, mój panie? Nie, jedyne runy, jakie znam, to tropy na szlaku. Rozpoznaję ślady jelenia i wilka. Wiem, że miał coś na ostrzu, ale nie pamiętam, co to było. – Wybacz, królu – odezwał się cicho Amrothlin. – Mogę zabrać głos? Monarcha spojrzał na niego. – Jesteś elfem, panie?

– Tak. – Paks nie usłyszała w głosie elfa śladu lekceważenia, które mogło się tam znaleźć. – Dama, którą wspominałeś, żona twego brata Falkieriego, była moją siostrą. Ten miecz i jego historia są mi doskonale znane. W komnacie zaszemrało, jakby przebiegła mysz. Król uniósł dłoń i pociągnął kolejny łyk z pucharu Lieth. – Wysłuchamy twej opowieści, mości elfie. Amrothlin stanął tak, by wszyscy widzieli jego twarz. – Królu, gdy królowa powiła pierwsze dziecko, poprosiła rodzinę z Lasu Pani o wykucie mu broni. Przewidywała, że jego życie będzie pełne niebezpieczeństw, toteż chciała zapewnić mu ochronę ostrza, jakie tylko elfy potrafią stworzyć. Pracowali nad nim kowale, a potem pieśniarze, przepajając klingę czarami, które mogły mu najlepiej posłużyć. – Ale to ona go nosiła – wybuchł ktoś. Paks usłyszała uciszające posykiwania. – Masz rację – przyznał Amrothlin. – Tak było. Oceniała, że jej syn wyrośnie na wysokiego mężczyznę, jak większość półelfów, więc broń miała normalne rozmiary. Ale... – Zerknął na trzymany przez Paks miecz. – W zależności od potrzeby takie miecze potrafią zmieniać kształt i rozmiar. Przed dorośnięciem syna utrzymywała go w formie, w której sama mogła go używać. Uznała, że bezpieczniejszy będzie u niej, niż gdyby leżał bezczynnie. Co ważniejsze: choć wykuto go dla niego i zapieczętowano magią elfów, ta podróż miała być uwieńczona potężniejszymi czarami. Dopiero po tej ceremonii mógłby używać go wyłącznie on, nikt inny. Gdyby dotknęło go zło, skaziłoby nieodwracalnie. Aby ochronić miecz dla syna, zaklęła go dodatkowo własnymi, matczynymi czarami. – Ale jak znalazł się u niej? – zapytał sier Halveric, mierząc Paks twardym wzrokiem. – Proszę, sier Halvericu, daj mi dopowiedzieć to, co wiem. Na klindze wyryto następujące runy: ogień, skarb, ochrona, radość, góra, królewski. – Mówiąc, kreślił je w powietrzu. Wielu świadków wzdrygnęło się. Obrócił się do Paks. – Czy to te runy? Pokiwała głową i przemówiła: – Tak, mój panie. Takie są właśnie te runy. – Obejrzała się

na króla. – Mam go dobyć, królu? – Zaczekaj – odparł, patrząc na elfa. – Jest coś jeszcze? – Tak. Runy można odczytać na kilka sposobów, ułożono je jednak w porządku, który elfy odszyfrują następująco: Strzeż królewskiego skarbu, a uradujesz góry. Tym skarbem był oczywiście książę. Kształt i rozmiar, które widzisz, zostały wybrane przez królową dla jej wygody – dlatego jest taki wąski jak na oręż dorosłego mężczyzny. – Nie rozumiem – ozwał się powoli król – jak mógł być zapieczętowany dla księcia i jednocześnie nie zapieczętowany. I jaką różnicę czyni to teraz? Amrothlin uśmiechnął się delikatnie. – Królu, podczas tworzenia powiązano go magią z imieniem króla, co znaczy, że tylko on był w stanie obudzić jego pełną moc. Razem z prośbą królowa przesłała skrawek tkaniny z kroplą książęcej krwi i paroma włosami. Lecz ostatnia ceremonia, która uczyniłaby go prawdziwym panem owego ostrza, miała odbyć się dopiero po osiągnięciu wieku, w którym potrafiłby czysto i wyraźnie wypowiedzieć słowa rytuału. Doszłoby do tego, gdyby ukończyli podróż. Jednak królowa i książę znikli, a miecz zaginął. Tak, lecz oto znalazł się tutaj. – Belvarin przepchnął się na czoło grupy. – Tu i teraz. Gdzie był? – Nie znam całej historii, sier Belvarinie. Zaginął na wiele lat, być może ukradli go napastnicy, może królowa sama cisnęła go daleko w las. Następnym razem usłyszałem o nim, kiedy Aliam Halveric powiadomił Las Pani o odnalezieniu elfiego ostrza przy trójce zamordowanych elfów pomiędzy Chaya a jego ziemiami. Opis był dokładny, nie było mowie o pomyłce. – Ale nie powiedzieliście mu, co to za miecz – wtrąciła Paks. – Nie wiedział, prawda? – Nie. Choć... – Amrothlin zapatrzył się na chwilę w dal. – Nie, nie powiedzieliśmy mu. Były to czasy objęcia tronu przez twojego brata Serrostina, królu. Obawialiśmy się, że taki artefakt mógłby wywołać niepokoje. Odnosiliśmy wrażenie, że elfy są coraz mniej chętnie widziane na dworze. Obawialiśmy się pośpiechu i jego konsekwencji.

– Ale – sier Halveric był wyraźnie oszołomiony – Aliam nigdy nie mówił mi o żadnym mieczu. Zapamiętałbym. Elf westchnął. – Wiemy o tym, sier Halvericu. Aliam niechętnie odnosił się do rozmowy z tobą na ten temat. – Powstrzymaliście go... Elf ukłonił się lekko z błyszczącymi oczami. – Nawet jeśli, sier Halvericu, to było to dawno temu i mieliśmy powody, by uznać takie postępowanie za mądre. Doradziliśmy Aliamowi Halvericowi, by oddał go temu, komu był przeznaczony... – Martwemu księciu? – wtrącił król. – Chcieliście wysłać miecz na jego grób? – zapytał ktoś inny. – Jak sobie życzycie – odrzekł elf. Paks poczuła dziwne drgnięcie w głowie. Amrothlin miał lekko wygięte usta, jakby ukrywał rozbawienie. Niemniej kontynuował: – Powiadomił nas, że zamierza dać go w prezencie ślubnym Phelanowi z Tsaia, gdyż jego wybranka miała na imię Tamarrion, czyli “światło gór” – dwie wypisane na mieczu runy. Odparliśmy, że to dobry pomysł. – A kiedy zabito jego żonę – dopowiedziała w ciszy, jaka zapadła – odzyskano miecz i zawieszono na ścianie jadalni w twierdzy, skąd zdjęłam go w chwili potrzeby. – Dlaczego? – zapytał król. – Mój panie, kamerdyner Księcia Phelana był wieloletnim agentem... – zawahała się przed wymówieniem tego imienia – ... Pajęczycy – dokończyła. – Obawiał się mojej mocy wykrywania zła i próbował zabić Księcia i mnie, nim zdążę go zdemaskować. W sali spotkań Księcia nie nosi się broni, kamerdyner zerwał miecz ze ściany, a ja przypadkiem wzięłam ten. Z radością napił się jego krwi. – Rozumiem. A ty, nie znając jego historii, zabrałaś go i przywiozłaś tutaj. – Król odchylił się na tronie, wyglądając na jeszcze bardziej znużonego. Opróżnił puchar Lieth. – Teraz jestem pewna, królu, że przysłano mnie tutaj, bym zwróciła miecz w przynależne mu miejsce. – Elf poruszył się,

lecz ona ciągnęła: – Nie wiem, na co może się wam przydać, lecz takie źródło mocy musi być... – Nie – pokręcił głową król. – Nie? – Nie. Zostałaś tutaj przysłana, lady, co do tego nie żywię najmniejszych wątpliwości. Wierzę także, iż przybyłaś tutaj z mieczem w jakimś celu. Lecz nie chodzi o sam zwrot skarbu. Czego dokona miecz, skoro ten, dla kogo go wykuto, od dawna nie żyje? – Obrócił głowę, by spojrzeć na elfa. – Powiedz mi, mości elfie: co może uczynić ów miecz bez swego właściciela? – Jest tym, czym jest, królu: znakomitą bronią – nie wątpię, iż lady to potwierdza – zwłaszcza w walce ze złem. – Przyda się komuś innemu? – Nie sądzę. Wykuło go dobro, by służył dobru i używali go dobrzy. Podejrzewam, iż w dłoni złoczyńcy nie okazałby się najlepszym orężem. – A jak zachowywałby się w dłoni swego pana? – Nie znam wszystkich jego mocy, królu. Nie musiałem tego wiedzieć, gdy powstawał, poza tym byłem wtedy daleko stąd. Jak każde elfie ostrze świeci, gdy dobywa go właściciel, tym mocniej, im czyha większe zło lub podważa się dobre imię właściciela. – Paks drgnęła, przypominając sobie blask klingi za każdym razem, gdy ją obnażała. – Jeśli więc dobędzie go ktoś – odparł powoli król – i ostrze zajaśnieje, to będzie to czegoś dowodzić? – Możliwe... nie wiem, jak zaklęła go moja siostra, a wasza królowa. – Nie pamiętam, żeby świecił się, gdy dobywała go ona – odezwał się nagle Tekko. Wszyscy obejrzeli się na niego. – Wiele razy miała go w ręku, lecz nigdy nie rzucał żadnego blasku. – Podzielę się z wami moją opinią – obwieścił król, z wyraźną trudnością podnosząc głos. – W chwili największej potrzeby do Chaya przybyła paladynka. Wiecie, że umieram, nie mam następcy. Lyonya stoi w obliczu licznych kłopotów: konfliktu ludzi i elfów, problemów na granicach i z sojusznikami, z Pargunem i Kostandanem na północy. Ta paladynka – złapał Paks za rękaw – jest przyjaciółką elfów, wojowniczką Girda

i znana jest potężnym możnowładcom Tsaia i Finthy, co uszczęśliwiłoby naszych sprzymierzeńców. Łowcy utrzymują, że wyczuwa taigin, czego ja nigdy nie potrafiłem, ku memu wstydowi i smutkowi. Przybyła tutaj ze skarbem tego domu – mieczem żony mego starszego brata, wykutego, jak wiemy, dla jej syna, który powinien zostać naszym królem. Niech dobędzie miecza – przekonajmy się, czy rozbłyśnie dla niej. Jeśli tak – w co wierzę – to sugeruję, że znaleźliśmy następcę. Czy znajdzie się lepszy władca Lyonyi od paladynki z mieczem elfów, przyjaciółki elfów, czującej taigin? Paks obróciła się do niego z trwogą. – Nie, mój panie! – Usłyszała za plecami donośny szmer. – Nie jestem władcą, nie jestem nawet wysoko urodzona. – Skoro bogowie wybrali cię paladynka, to czy powinienem dyskutować z twym pochodzeniem? – Głos monarchy przebił się przez rosnącą wrzawę, uciszając ją. – Lady Paksenarrion, przeszłaś próby, które udowodniły twe prawo do noszenia półksiężyca Girda... lub korony. Rozkazuję ci: dobądź miecza elfów, stworzonego dla następcy tronu i pokaż nam wszystkim, co się stanie. Rozejrzała się po komnacie, widząc na wszystkich twarzach konsternację, przechodzącą w wyczekiwanie. Obdarzyła króla poważnym spojrzeniem. – Królu, będąc paladynka, muszę być posłuszna przede wszystkim poleceniom bogów. Niemniej twój rozkaz nie stoi w sprzeczności z nimi. W imię Pana i jego sługi Girda... – Wyciągnęła miecz z pochwy, a on rozgorzał błękitnym blaskiem, takim samym jak w chwili, gdy zdjęła go ze ściany. Podniosła się wrzawa.

Rozdział osiemnasty – Widzicie – ozwał się cicho władca. Paks potrząsnęła głową, czując, jak kraśnieją jej policzki. – Mój królu – przemówiła, gdy ucichł zgiełk. Obawiam się, że wybrałeś niewłaściwą osobę. Nie wyczuwam aprobaty mych bogów dla tego zadania. Miecze wielu paladynów świecą, gdy ich dobywają. – Lady, twoja skromność staje się legendarna. – Monarsze zabłysły oczy. – Zobacz jednak, jakim rozwiązaniem naszych problemów jesteś. Paladynka, a więc nieskażona złymi ambicjami. Paladynka Girda, co uspokoi naszych zachodnich sąsiadów i stanie się ostrzeżeniem dla sąsiadów z północy. Wyczuwasz taig. Przyjmuję, że zaakceptują cię elfy... – Zerknął na Amrothlina, który ukłonił się lekko. – Paksenarrion jest prawdziwą przyjaciółką elfów – oznajmił. – Jak wiesz, królu, nie zabieramy głosu w sprawie sukcesji, lecz nie sprzeciwimy się objęciu przez nią tronu. – Obrzuciła go ostrym spojrzeniem, doszukując się ukrytych znaczeń, lecz elfie oblicze było gładkie i nieprzeniknione. – Nie należę do waszego Domu – upierała się. – W ogóle nie jestem obywatelką Lyonyi ani nawet półelfką... – Nie, ale jesteś uczciwa, odważna i władasz mocą paladynów. To wystarczy. Co przyniosło moje urodzenie? – Głos króla był znużony i gorzki zarazem. – Moja Rada przez dwa lata nie doszła do porozumienia, kto powinien zostać mym następcą. Ja znalazłem kogoś z lepszymi predyspozycjami od każdego z ich kandydatów. – Omiótł wzrokiem zgromadzonych w komnacie wielmożów. – Sprzeciwiacie się, członkowie Rady? – Nie, mój panie – odparł prędko sier Halveric. Pozostali wymamrotali potwierdzenie, lecz sier Belvarin zmarszczył brwi. – A co, jeśli jest agentką Tsaia, mój panie? Służyła w Kompanii Księcia Phelana, który jest wszak tsaiańskim wielmożą. – Paladynka? – Władca był wstrząśnięty. – Belvarinie, ona jest agentką bogów, to wszystko. – Sier sprawiał wrażenie nie przekonanego, lecz pokiwał głową. Król obrócił się z powrotem

do Paksenarrion. – Lady, przed Radą i zgromadzeniem szlachetnie urodzonych tej krainy proszę cię – błagam – o przejęcie tronu po mojej śmierci. Nie spiszesz się gorzej ode mnie, a wręcz powinnaś poradzić sobie lepiej, ciesząc się boskim błogosławieństwem. To królestwo – ta zielona kraina – to serce czterech królestw południa. Jeśli zawiedziemy, zło spustoszy Tsaia i Prealith, nie mówiąc już o Lesie Pani. Paks przyklękła przy nim. – Królu, żałuję ciebie i tego królestwa. Ale... – Ktoś musi, Paksenarrion – dodał cicho monarcha. Ujrzała w jego oczach pustkę, zwiastującą nadchodzący ból. – Proszę... ocal je... nikt inny... – Zwiesił głowę. Poczuła zaskoczenie i przerażenie zebranych. – Królu... – Przykrywająca królewską dłoń ręka paladynki nie przeniosła nic, nie miała mocy do przekazania. Czuła sztywniejące ciało i skórę twardniejącą niczym stygnący wosk. Pomieszczenie wypełnił szmer. Kiedy spojrzała w bok, wszyscy klęczeli, nawet elfy. Pierwszy poruszył się Esceriel. Podniósł róg królewskiego płaszcza i przykrył zmarłemu twarz. Paks podniosła na niego wzrok i w jego oczach ujrzała łzy. Przytulił na chwilę głowę do martwego monarchy, po czym spojrzał jej w oczy. W jego wzroku malowały się wyzwanie i podziw. – Moi panowie i panie – przemówił wolno. – Nasz król nie żyje. On... – Nasz król – przerwał mu Amrothlin, kładąc nacisk na pierwsze słowo – był dzielnym i wielkim człowiekiem. Oddajemy cześć jego pamięci. Giermkowie powstali, Paks także. Esceriel skończył układać dłonie króla pod płaszczem. Skinął grupce głową. – Nasz król zmarł, a przed śmiercią wyraził ostatnie życzenie. Nie jestem dłużej królewskim giermkiem i nie należę do Rady. Nie mam prawa wiedzieć, lecz król był mi bardzo drogi i chciałbym zapytać, czy spełnicie jego wolę. – Nie widzę innej możliwości – ozwał się sier Halveric, dźwigając się z klęczek. Reszta także powstała. – Wcześniej uznałem to za dobry pomysł, a teraz – niech spoczywa

w spokoju w łasce Falka – jest to jedyna rzecz, którą możemy zrobić. – W sali rozległ się pomruk ewidentnej aprobaty. Nawet Belvarin wzruszył ramionami i kiwnął głową. Amrothlin obdarzył Paks przenikliwym spojrzeniem i ukłonił się lekko. – Jak już powiedziałem, elfy nie sprzeciwią się takiej następczyni. – Czy wobec tego weźmiesz na siebie to brzemię? – zapytał sier Halveric, stając naprzeciwko Paksenarrion. – Nasza kraina jest w potrzebie – rozpaczliwej potrzebie – a ciebie przysłano, byś nam pomogła. Sama to powiedziałaś. Oferujemy ci dożywotnio koronę, wiedząc, że z twojej strony nie grozi nam nic złego. Paks zerknęła na martwego monarchę, po czym spojrzała Halvericowi prosto w twarz. – Szanowałam waszego władcę, sier Halvericu. Szanuję także waszą potrzebę. Jestem jednak zobowiązana okazywać posłuszeństwo moim bogom. Nie mogę dyskutować o tym tutaj, przy zwłokach monarchy... – Przykro mi, że uważasz, iż musimy coś przedyskutować – stwierdził sier Halveric. – Miałem nadzieję... – Mój panie, gdybym objęła tron, mogłabym okazać się trudniejsza we współpracy, niźli miałeś nadzieję. Przez oblicze Halverica przemknął uśmiech, upodabniając go na moment do Aliama. – Lady, gdybym przekonał cię do uratowania naszego królestwa, nie miałbym nic przeciwko temu, że nie spełniasz moich kaprysów. Niemniej rozumiem, iż nie przystoi rozważać twych zastrzeżeń tu i teraz. – Obrócił się do reszty. – Jako starszy przedstawiciel Rady proszę herolda o ogłoszenie zgonu króla. – Herold ukłonił się nisko i wycofał. – Jeśli giermkowie zechcą stanąć na straży zwłok, okazując tym samym należny królowi respekt, poślę po tych, którzy także winni tu przybyć. – Jako pierwszy przyklęknął przed królem i złożył pocałunek na zakrytej twarzy. Pozostali czynili po kolei to samo. Potem wyszli, a giermkowie przenieśli ciało na fotel, by przetransportować je z powrotem do królewskich apartamentów, gdzie zostaną odpowiednio ułożone.

Paks stała bez ruchu, dopóki wszyscy nie wyszli, po czym obróciła się do grupy elfów. Miały nieprzeniknione twarze. – Jesteś bardzo zmęczona, lady Paksenarrion – przemówił Amrothlin. – Udasz się na naradę z nimi czy spoczynek? Miała ochotę zasnąć tam, gdzie stała. Sięgnęła myślą do Pana i reszty bogów. Poczuła napływ siły, wysysający z niej znużenie. Uśmiechnęła się do elfów. – Prześpię się po ustaleniu wszystkich spraw. W razie potrzeby bogowie użyczają niezbędnej siły, co najlepiej wiedzą elfy, które wszak tak rzadko sypiają. – Nieliczni ludzie piją z naszych źródeł – stwierdził z powagą Amrothlin. – Z drugiej strony niewielu ludzi dotykało bezpośrednio elfane taig. Powiesz, co postanowiłaś? – Powiem, co zadecydowali bogowie, kiedy sama się o tym dowiem i zbierze się Rada – odparła. Na zewnątrz czekał na nią sier Halveric. – Jestem pewny, iż czujesz zmęczenie, lady Paksenarrion. Jeśli wolisz odpocząć i pomodlić się przed spotkaniem z nami – zaczekamy. Lecz potrzeba królestwa wymaga, byśmy nie siedzieli zbyt długo w niepewności. Czy mogę więc prosić, byś porozmawiała z nami, kiedy tylko będziesz mogła? – Mój panie, jeżeli Rada jest gotowa, przyjdę natychmiast. Czyż nie powiedziałeś jednak, że musisz rozesłać wieści? Jeśli ma przybyć ktoś z daleka, skorzystam z okazji i prześpię się nieco. Skinął głową. – Zgromadzenie pełnego składu Rady zabierze nam kilka godzin, z drugiej strony obecni tutaj jej członkowie mają prawo podejmować wiążące decyzje – musieliśmy to czynić, odkąd stan króla pogorszył się. Posłałem po wszystkich nieobecnych sierów oraz Rycerza-Komendanta Falka. Niemniej jeśli chodzi o sukcesję, obawiam się jakiejkolwiek zwłoki. Osobiście rezygnuję z własnych roszczeń, by poprzeć twoje, w tej chwili większość opowiada się za tobą, ale... – Co uczyniłaby Rada Regencyjna, gdyby król pozostawił nieletniego następcę? – Och: ogłoszenie regentów, proklamacja warunków

regencji i przysięga regentów, iż będą ich przestrzegać. Podtrzymanie sojuszów i ich warunków oraz władzy istniejących sądów... – Czy Rada nie mogłaby przez jakiś czas działać jako regent? – Regent? Czyj? Twój? – Wyglądał na zagubionego. – Tego, kto obejmie władzę. – Ja... nie pomyślałem o tym. – Zmierzył ją przenikliwym spojrzeniem. – Na złote ostrze Falka, lady, jeśli zostaniesz naszą królową, na co wciąż mam nadzieję, okażesz się nie tylko dobra, lecz także mądra. Faktycznie możemy tak uczynić. Co więcej, będzie to uzasadnione, jako że nie znasz naszych praw i obyczajów, a to da ci czas, żeby się ich nauczyć. – Spojrzał ponad nią na towarzyszące im elfy. – Czy to by was zadowalało? – Tymczasowa regencja? To sprawa Rady, ale brzmi sensownie. – Paks ponownie odniosła wrażenie skrywanej wesołości. – Czy mogę zaprowadzić cię do twych komnat, lady? – zapytał sier Halveric. – Jeśli będziesz czegokolwiek potrzebować... Kiwnęła głową, nadal usilnie myśląc. Powiódł ją na górę, a potem przez rozliczne korytarze, zauważyła, że nie wracają do komnaty, którą wcześniej zajmowała. Odpowiedział, nim zdążyła zapytać. – Król spoczywa obecnie w swoich apartamentach. Komnata, w której cię umieściliśmy, także jest potrzebna, poza tym w panującym zamieszaniu nie byłoby tam zbyt spokojnie. Twoje bagaże zostały przeniesione do dawnych komnat królowej, słudzy już tam na ciebie czekają. – Obejrzał się przez ramię na Amrothlina, który towarzyszył im wraz z dwoma elfami. – Zaszczycicie pałac, zatrzymując się w nim? W pobliżu znajdują się wolne komnaty, mogę... – Na razie chciałbym przebywać w pobliżu Paksenarrion – oświadczył Amrothlin. – Nie, aby z nią rozmawiać lub zakłócać odpoczynek bądź modlitwę, ale po to, by w razie potrzeby służyć jej wiedzą z historii elfów. – Rzuciła mu szybkie spojrzenie, lecz niczego nie wyczytała z elfiej twarzy. Halveric

skinął głową, gdy podeszli do podwójnych drzwi komnaty. – Apartamenty królowej składają się z kilku komnat, nie wątpię, że będzie wam wygodnie. Pozwól, lady... Weszła do środka. W obszernym pomieszczeniu, jasnym od płomieni kominka i świec, znajdowało się kilka stołów i wygodnych foteli. W środku czekał stary Joriam, dwie kobiety w zielonych liberiach oraz Lieth, nadal w zbroi. Drzwi prowadziły do innych komnat, w jednej ujrzała łoże z wysokim baldachimem, w innej zastawione książkami ściany. Nad paleniskiem dymił saganek. Halveric ukłonił się. – Opuszczę cię teraz, lady Paksenarrion. Odpoczywaj dobrze, a ja będę się modlił, by bogowie pozwolili ci wypełnić ostatnią wolę króla. – Co rzekłszy, wycofał się. Paks zastanawiała się, co ma teraz zrobić. Joriam nie miał żadnych wątpliwości. – Przypuszczam, że zechcesz uwolnić się od tej zbroi – zaczął, podchodząc do niej. – Sela, przynieś tamtą suknię, która grzeje się nad kominkiem. Mości elfie, mamy mnóstwo pysznego ponczu. Keris was obsłuży, jeśli sobie życzycie... – Druga kobieta podeszła szybko do szafki i przyniosła srebrne puchary. Amrothlin uśmiechnął się i przyjął poczęstunek, jego towarzysze podobnie. W tym czasie Joriam pomógł Paks zdjąć miecz i kolczugę. Nigdy nie korzystała z cudzej pomocy, ułatwił jej. Nim się obejrzała, otulono ją ciepłą szatą i posadzono przy kominku z gorącym trunkiem w dłoni. Spojrzała na Lieth. – Lady – przemówiła ostrożnie kobieta – życzeniem Rady było, byś miała giermka, jak przystoi naszej władczyni. Zaproponowałam, że potowarzyszę ci tej nocy. Esceriel opłakuje króla. – To dla mnie zaszczyt – odrzekła Paks. – Wiesz, że nie zobowiązywałam się do niczego... – Wiem. Jeśli jednak wyrazisz zgodę, to wszystko odbędzie się tak, jak powinno, a ja będę służyć ci z przyjemnością nawet przez tak krótki czas. – Nie zawsze nosisz zbroję – zauważyła Paks. Lieth uśmiechnęła się lekko. – Nie, lady. Teraz jednak mamy bezkrólewie, a ty nie

korzystasz z ochrony korony. Uznałam więc, że lepiej pozostać uzbrojoną – ktoś może mieć skryte myśli. Amrothlin uśmiechnął się do niej. – Jesteś mądrym giermkiem, Lieth, my również o tym pomyśleliśmy. – Obawiacie się o moje bezpieczeństwo, tutaj? – zdumiała się Paks. – Jesteś paladynką, lady, zło nie ma do ciebie dostępu bez twej zgody. Lecz wbity pod żebra sztylet pozbawi cię życia. – Nikt jej nie zabije – sprzeciwił się Joriam. – Ona jest... – Spokojnie, Joriamie. Zaprzeczysz, że nasze królestwo od wielu lat szarpie zło? Sądzisz, że podda się tak łatwo? Jeśli faktycznie Paksenarrion jest nadzieją tej krainy, to z pewnością ściągnie na siebie uwagę złych mocy. – Paladyn istnieje nie po to, by unikać konfliktów – stwierdziła Paks – lecz by zamieniać je w otwarte starcia. Amrothlin przytaknął. – Tak słyszałem. Tutaj jednak strzegą cię różne lojalności: wieloletnia uczciwość Joriama, honor wyznawczyni Falka Lieth i wyczucie taig elfów. Zapewnimy spokój twemu spoczynkowi i modlitwie. Paks skinęła głową. – Dziękuję wszystkim. – Parę minut później pozwoliła Lieth zaprowadzić się do sypialni, gdzie po raz pierwszy w życiu położyła się na haftowanych prześcieradłach pod kosztownym baldachimem ozdobionym kwiatami i winoroślą. Spała lepiej, niż oczekiwała, aż wczesnym rankiem zbudził ją sygnał rogu od bram pałacowych. Przez chwilę leżała bez ruchu, wpatrując się w blady prostokąt okna. W pokoju panował mrok. Przy oknie dojrzała wyprostowaną sylwetkę Lieth. Przeciągnęła się, szeleszcząc przykryciem i giermek obróciła się. – Jeszcze wcześnie, lady – możesz spać dalej. Z każdą chwilą Paks była coraz przytomniej sza. – Nie... już wypoczęłam. – Rozpalić ogień? – Paks przypomniała sobie, że sypialnia wyposażona była we własny kominek, nie była jednak przyzwyczajona do takich luksusów. Pokręciła głową, a potem,

uświadomiwszy sobie, że w komnacie panują ciemności, powiedziała na głos: – Nie, Lieth, nie trzeba. Czy znajdę gdzieś spokojne miejsce do modlitwy? – Tutaj – stanę na straży przy drzwiach. Nikt nie będzie cię niepokoił. – Bardzo dobrze. – Odrzuciła przykrycie i zwiesiła nogi przez skraj łoża. Lieth wyszła już na zewnątrz, cicho zamykając za sobą drzwi. Stąpając po dywanach, Paks podeszła do okna i wyjrzała na dziedziniec, niesamowicie blady i pozbawiony kolorów tak wczesnym świtem. Na tle śniegu majaczyły przy bramie sylwetki strażników. Niebo na wschodzie było przepiękne: pas zieleni pod błękitem. Pchnęła okiennice i zadarła głowę. Na niebie wciąż jaśniały gwiazdy nocy, blednąc na jej oczach. Powróciła wzrokiem na dziedziniec. Z komina naprzeciwko buchnął kłąb dymu. Po chwili następny. Przypomniała się jej warta w twierdzy Księcia. A oni oddawali jej pod pieczę ten dziedziniec, bogate pola, potężne, pełne zwierzyny lasy. Oparła głowę o framugę i przez chwilę wyobrażała sobie bycie królową tych ziem. Byłaby dla nich dobra – wiedziała to. Nawet tutaj wyczuwała taig lasu, gdyby sięgnęła umysłem dalej, poczułaby taig całej krainy. Oczyma ducha widziała ją jako bogaty gobelin o gdzieniegdzie przetartej lub uszkodzonej przez kogoś osnowie. Wyobraziła sobie Lieth i Esceriela w roli lojalnych przyjaciół i podwładnych, łowy w tych lasach na gniadym ogierze, galopującym niczym wicher z północy. Tu się zatrzymała. Gniadosz nie nadawał się na królewskiego wierzchowca, spędzającego całe dni w królewskich stajniach i opychającego się królewskim owsem. Nie po to wyłonił się z zimowej zawiei. Westchnęła, odepchnęła się od okna i podeszła do kominka, by usiąść przed schludnie ułożonymi polanami czekającymi na ogień. Jej umysł pozbył się myśli o tronach i koronach, radach, dworach i ceremoniach. Uspokoiła się na podobieństwo leśnego jeziorka w bezwietrzny dzień. Co tak naprawdę poznała? Dotyk miecza w dłoni. Chorobę strachu i jego brata – złość. Smak

chleba dla głodnego i uczucie ciepła dla zmarzniętego. Doświadczenia przewijały się jedno po drugim przez jej umysł. I twarze: Sabena, mistrza Oakhallow, Sevri, Stammela, Aliama Halverica, Księcia Phelana. Po chwili rozwiały się. W umyśle potężniał ogień, ciepły i rozśpiewany. W płomieniach wyrosło drzewo, gorejące, acz nie spalające się. Przez płomienie przedarł się gniady rumak i uniósł ją daleko, w śmiech i kwiaty. Wróciła do siebie, słysząc pukanie do drzwi i trzask płomieni w kominku. Potrząsnęła głową, wstała i otworzyła drzwi. Zauważyła, że był jasny dzień, przez wychodzące na południe okno wlewał się słoneczny blask. – Martwiliśmy się, lady – powiedziała Lieth. Towarzyszyli jej sierowie: Halveric i Belvarin. Kiwnęła głową. – Wybaczcie. Gdy przemawiają bogowie, czasami trudno wrócić do siebie. – Zagapili się na nią, dostrzegając na jej twarzy coś, czego sama nie czuła. – Rada z przyjemnością spotka się z tobą – oznajmił w końcu Belvarin – kiedy tylko będziesz gotowa. – To nie potrwa długo – obiecała. Czuła, że wracają jej zmysły, była wypoczęta i silna. Sierowie opuścili pokój. Joriam zdążył przygotować przy kominku wielką kadź z wodą do kąpieli. Elfy stały bez ruchu przed zewnętrznymi drzwiami. Amrothlin skinął jej głową. – Nie muszę pytać się, jak się czujesz, gdyż gołym okiem widać, że służy ci opieka bogów. – Ujrzałam wasze Drzewo – oznajmiła mu Paks. Nie miała pojęcia, czemu to powiedziała, wiedziała jedynie, że było to ważne. Amrothlin wyprostował się. – Naprawdę? W takim razie mam nadzieję, że otrzymałaś błogosławieństwo jego liści, lady. Zasługujesz na nie. Wykąpała się i ubrała szybciej, niżby chciał Joriam, musiała go udobruchać, gdy odmawiała założenia ozdób. – Joriamie, przywykłeś służyć królowym, a ja jestem paladynką, wojowniczką bogów, a nie królem czy królową. Przyzwyczaisz mnie do luksusów, żeby potem brakowało mi ich w trakcie kampanii?

– Nie... ale... – Sprawiłeś mi wielką przyjemność, Joriamie. To wszystko, co mogę przyjąć. Uśmiechnął się nieoczekiwanie. – Tak mówisz? No cóż, może innym razem. Zobaczysz, bogowie nie darzą takich spraw nienawiścią, a ty jesteś zbyt doświadczoną wojowniczką, by niewłaściwie z nich korzystać. Założę się, że lubisz dobrze zjeść, a mimo to zdarzało ci się w chwili potrzeby wyruszać w drogę głodna. – Tu masz rację, Joriamie. Grzyby... – Roześmiała się, gdy Lieth pomagała jej przywdziać kolczugę. – Ale sam popatrz – wszystko to trzymałeś dla swego władcy, prawda? Przytaknął. – To możesz być ty, lady, tylko tyle powiem. – Wola bogów, Joriamie. Twoje królestwo znalazło się w wielkiej potrzebie i oni najlepiej wiedzą, jak ją zaspokoić. *** Rada zebrała się w Holu Liścia. Większość oczekujących brała udział w zgromadzeniu poprzedniej nocy. Paks przedstawiono nowych: rycerza Falka, wdowca po półelfiej królowej, i kilku wielmożów. Paladynka gotowa była znielubić wdowca, lecz okazał się dokładnie takim człowiekiem, jak opisał go Joriam: nieco ograniczonym i pozbawionym ambicji politycznych poczciwcem. Zupełnie inaczej rzecz się miała z Rycerzem-Komendantem Falka. Nieco wyższy od Paks szczupły półelf obrzucił ją wyzywającym spojrzeniem. – Paladynka Girda, tak? – Obdarzył ją silnym, choć niebolesnym uściskiem. – Nie przypominasz innych. – Nie. – Ograniczyła się tylko do tego. – Słyszałem o tobie – ciągnął. – Można by pomyśleć, że jesteś mało prawdopodobną kandydatką do korony. – Jak się przekonasz – odparła – nie szukałam tego. – Tak mi powiedziano – stwierdził. – Jak mówisz, że nie, to nie. – Przygryzł wargę. – Trudno mi w to uwierzyć, ale być może falkinici przywiązują do rządzenia większą wagę od

czcicieli Girda. Paks przyszła do głowy Marszałek-Generał i musiała powstrzymać chichot. – Zapewniam cię, panie, iż takie ambicje nie są obce wyznawcom Girda. – I pod tym względem także jesteś wyjątkiem? – To zależy od okoliczności. – Faktycznie. A w tych okolicznościach? – Panie, gdy zbierze się Rada, opowiem wszystkim o wyniku moich modlitw. – Czuję się słusznie skarcony, lady – uznał, opuszczając oczy. Nie sądziła, żeby naprawdę tak uważał. Do tego czasu wszyscy zajęli miejsca za ustawionymi w krąg krzesłami. Sier Halveric spojrzał na Paks i przemówił, kiedy kiwnęła głową. – Panowie i panie, spotkaliśmy się tutaj, by rozważyć ostatnią radę i żądanie króla oraz ustanowić tymczasową władzę dla tego królestwa. Jak sądzę, wszyscy już wiedzą, iż król poprosił tę oto lady – paladynkę Girda, która przybyła do nas z mieczem dziedzica Falkieriego u boku – o objęcie tronu. Nie chciała tego uczynić bez porozumienia się z Panem i Girdem. Niemniej większość z nas widziała zeszłej nocy, jak dobywa miecza, a ten rozbłyskuje światłem. – Obrócił się do Paks. – Proszę cię, lady Paksenarrion, byś dobyła miecza przed Radą Lyonyi, sprawującą regencję w imieniu przyszłego władcy, i zapoznała nas z twoją decyzją. Paks wsparła dłoń na rękojeści, lecz nie wyciągnęła miecza. Potoczyła powoli wzrokiem po kręgu, patrząc po kolei każdemu w oczy. We wszystkich ujrzała życzliwość – ludzkich, elfich i półelfich. Kiwnęła głową i przemówiła. – Panowie i panie tej krainy, elfy królestwa – propozycja waszego króla jest dla mnie nadzwyczajnym zaszczytem. Lecz paladyni muszą postępować zgodnie z wolą bogów, którym służą. Przybyłam tutaj z misją, której jeszcze nie ukończyłam. Po długich modlitwach wydaje mi się, że już wiem, co powinnam uczynić. – Przerwała, w pomieszczeniu panowała absolutna cisza. Nawet drewno na kominku płonęło bezgłośnie.

– Nie chodzi o zostanie waszą królową. – Podniósł się szmer i mamrotanie. Paks zignorowała hałas. – Długo nad tym myślałam – zgodziłabym się z radością – lecz nie na tym polega moja misja, której nie wolno mi porzucić. – Ucichli. – Niemniej jest ona związana z groźbą wiszącą nad waszym królestwem. Wierzę, iż bogowie chcą, bym odnalazła waszego władcę – tego, który powinien zająć oferowane mi miejsce. Dlatego właśnie weszłam w posiadanie tego oto miecza i dlatego reaguje on na mnie... – Dobyła miecza, którego błękitna poświata zalała komnatę. – Nie dlatego, że to ja powinnam rządzić – dodała, wsuwając go z powrotem do pochwy – lecz abym odszukała jego prawowitego pana. – Ależ on nie żyje – odezwał się sier Belvarin. – Wykuto go dla syna Falkieriego, a on przecież jest martwy. – Naprawdę? – spytała Paks. Obrócili głowy, poczuła na sobie niepewne spojrzenia. Wyjrzała ponad nimi przez wysokie okna. – Jestem tu obca, może więc usłyszałam rzeczy nowe dla mnie, a aż nazbyt znane dla was. Uważacie, że on nie żyje – na jakiej podstawie? – Szukali... – Ciała... – ... królowa... Uciszyła wrzawę gestem. – Zostali napadnięci, królowa zginęła. Tyle wiemy. Ale książę? Nigdy nie odnaleziono ciała. A co, jeśli żyje? – Jeśli żyje, to czemu o nim nie słyszeliśmy? – padło pytanie ze strony zgromadzonych. – I jak dziecko mogłoby przetrwać samo w lesie? – Nie wiem, jak przetrwał, gdzie teraz jest ani czemu nikt o tym nie słyszał – odparła Paks. – Wierzę jednak, iż nie został zabity. Zeszłej nocy większość tej historii była dla mnie nowa. Słuchałam więc wszystkich i usłyszałam to, co zostało powiedziane, a nie to, czego oczekiwałam. – Obróciła się do Amrothlina. – Jak brzmiała wiadomość dla Aliama Halverica, kiedy zaproponował zwrot ostrza elfom? Elf błysnął oczami. – Powiedziano mu, żeby zwrócił je temu, dla kogo zostało stworzone.

– Ale... – sier Halveric urwał w połowie zdania i wbił wzrok w elfy – wy... wy wiedzieliście, że książę przeżył? Wiedzieliście? – Gdyby ktokolwiek miał wiedzieć – uznała Paks – to właśnie elfy. – Ujrzała otwierające się do krzyku usta i dodała prędko: – Założyliście wszyscy, że książę zginął, a wiadomość elfów oznaczała coś lub kogoś innego. Jeśli jednak książę wtedy żył – ile lat temu to było? – to mogła ona oznaczać dokładnie to, co powiedzieli. – Czy wtedy żył? – zapytał sier Halveric. Amrothlin skinął głową. – Żył – odrzekł bezbarwnym głosem. – Czemu nam nie powiedzieliście? Dlaczego... przecież moglibyśmy go uratować... Amrothlin przerwał mu. – To niemożliwe, moi panowie i panie. Początkowo także uważaliśmy go za zmarłego, nie wyczuwaliśmy jego taig. Gdy w końcu jeden z nas zobaczył się z nim, był... – Urwał i rozejrzał się dookoła. – Nie był już dłużej księciem. W sali zapadła cisza, którą przerwał sier Belvarin. – Co chcesz przez to powiedzieć? Urodzony księciem zawsze pozostanie... – Nie. Zmienił się. Osądziliśmy, że nie będzie zdolny rządzić. – Wy osądziliście! Jak śmieliście...! – Zapominasz, panie, że to dziecko mojej siostry! – Tym razem w głosie Amrothlina zabrzmiała lodowata furia, do jakiej zdolne są elfy. – Wnuk mojej matki, kwiat Lasu Pani i pretendent do waszego tronu... wiecie lub powinniście wiedzieć, jak rzadko wśród elfów rodzą się dzieci i jak je uwielbiamy. Osądziliśmy, owszem – my, którzy kochaliśmy jego matkę przez wieki, będące dla ludzi wiecznością, osądziliśmy go. Gdybyście go wtedy ujrzeli, sami wydalibyście osąd – możliwe, iż surowszy od naszego, gdyż raczej nie rozpoznalibyście w nim syna swojego ojca. Ani matki. – Co się stało? – zapytała Paks, mącąc pełną trwogi ciszę. Nadal rozgniewany Amrothlin obrócił się do niej i przemówił ostrożnie: – Tego nie wiemy, lady. Odniósł rany ciała i ducha, jakby

więził go wyjątkowo okrutny władca. I to daleko stąd, skoro nie wyczuwaliśmy jego taig. Wypełniał go lęk, którego jądrem był gniew. Paks odwróciła się do pozostałych. – Tak więc jakiś czas temu wasz książę wciąż żył – całe lata po tym, jak uznaliście go martwym. Być może żył wystarczająco długo, by doczekać się własnych dzieci. – Obejrzała się na elfa. – Nadal żyje, Amrothlinie? – Czy dobrze czynisz, pytając, paladynko Girda? – Amrothlinie, zadaję to pytanie z woli Pana. Nie dla siebie, lecz dla tego królestwa. – Jak sobie życzysz, lady. Moja odpowiedź brzmi: żyje. – Wiesz, gdzie? Jakie nosi imię? – Nie mogę ci pomóc – odrzekł elf. – Nie zapytałaś jeszcze, czemu sam nie upomniał się o spadek. Nie pamięta o nim, utracił wspomnienia. Gdyby tylko... – Na chwilę spuścił wzrok, po czym z powrotem na nią spojrzał. – My, elfy, nie lubimy tak mówić, lecz w tym przypadku, gdyby atak nastąpił w trakcie powrotu do domu, książę nie ucierpiałby tak strasznie. Przebudzenie w nim elfich mocy mogłoby go ochronić. Lecz teraz nie zna swego imienia ani tytułu. Po powrocie do Ośmiu Królestw człowiek, który przyjął go na służbę, odgadł w końcu, z kim ma do czynienia. Nie widział jednak dla niego przyszłości na tutejszym dworze i ukrył swoje domysły, nie informując o nich chłopca. – Kto to był? – zapytał szybko sier Halveric. – W Lyonyi? Prealithcie? – Nie mogę wam pomóc – powtórzył Amrothlin. – Nie możesz, czy nie chcesz? – dociekała Paks. – Lady, zrobiłem wszystko, co było w mojej mocy. Nie jesteśmy przekonani, iż nadaje się on do rządzenia, miał taki potencjał, a jednak zbłądził. – Czemu go nie uleczyliście? – zapytał znienacka Belvarin. – Nie mogliście tego uczynić, kiedy go spotkaliście? Amrothlin podniósł dłoń. – Nie byliśmy w stanie go uzdrowić – czy choćby podjąć takowej próby – nie ryzykując wielkich szkód zarówno dla

niego, jak i całego królestwa. Czyż byłoby właściwe przywrócić mu pamięć o imieniu, nie odtwarzając jednocześnie jego taig? Uznaliśmy, że nie. Bywa, że czas leczy to, czego nie potrafi magia ludzi bądź elfów. Czekaliśmy. Obserwowaliśmy z oddali. Nie dopatrzyliśmy się oznak wzrostu, który moglibyśmy pielęgnować, a nie chcieliśmy wyrządzić większych szkód komuś, kto został już tak srodze doświadczony. – Zaczekał, aż zebrani ucichną, po czym dodał: – Nie doradzamy w sprawie sukcesji, nie pomożemy jednak w odnalezieniu kogoś uznanego przez nas za zbyt wypaczonego, by rządzić. Jeśli znajdziesz go sama, bez naszej pomocy, wtedy zobaczymy. Paks odniosła dziwne wrażenie, że ma już wszystkie niezbędne wskazówki i potrzebuje tylko chwili spokoju, by połączyć je ze sobą. Lecz w trakcie następnej godziny nie było cicho ani spokojnie. Rada kipiała podnieceniem. Obliczali, w jakim wieku jest obecnie książę, kim jest i gdzie przebywa, próbowali też zaskoczyć elfa nieoczekiwanymi pytaniami. Paks stała z boku, przysłuchując się i próbując myśleć, próbując odpowiednio połączyć w pamięci wszystkie usłyszane słowa. Wreszcie, gdy zebrani zaczęli się powtarzać, uniosła dłoń. Natychmiast umilkli. – Panowie i panie, elfy, członkowie Rady: powtarzam, że moja misja polega na odszukaniu księcia i osadzeniu na tronie prawowitego monarchy. Nie dokonam tego bez waszego wsparcia, gdyż musicie zgodzić się zaakceptować króla, którego wam przywiozę... – Zaskoczyły ją jej słowa, lecz ciągnęła w nadziei, że bogowie wiedzą, co czynią przejmując władzę nad jej językiem. – Wrócę z prawowitym królem lub jego potomkiem. Zgadzacie się? Spierali się ze sobą przez chwilę, część wolałaby widzieć na tronie paladynkę niż tajemniczego, zaginionego księcia, niewartego według elfów odnalezienia. Lecz Paks stanowczo odmówiła przyjęcia korony i w końcu zgodzili się. Amrothlin długo patrzył jej w oczy, nim wreszcie skinął głową. – Jeśli go odnajdziesz i udowodnisz, że jego złość nie rozerwie królestwa na strzępki, przyjmiemy go. Jeśli zdołamy, przywrócimy mu moce elfów.

– Jeśli taka będzie wola Pana i łaska Girda, Amrothlinie. Wierzę, iż odnajdę księcia zdolnym do władania, gdyż inaczej nie obarczono by mnie taką misją. – Możliwe – odrzekł z powagą elf. – Zaiste, możliwe, iż knowania sił zła zostaną zniweczone, a w Domu Fontanny zapanuje radość. – Zadam wtedy pytania – zapowiedziała Paks – a wy okażecie mądrość, odpowiadając na nie. Uniósł brwi i uśmiechnął się kpiąco. – Chcesz uczyć mądrości elfy, paladynko? Cóż, może do tego dojść. Zobaczymy. Odpowiem w imię honoru naszego i jego.

Rozdział dziewiętnasty – Skoro upierasz się, że twoim zadaniem jest odszukanie księcia – zaczął Rycerz-Komendant Falka – możemy tylko ze wszystkich sił próbować ci pomóc. Uśmiechnęła się, słysząc takie sformułowanie. – Znasz Marszałka-Generała Arianyę, panie? Zmarszczył nos. – Tak, spotkałem ją kiedyś w Verelli. Niezwykła kobieta. – Może opowiedzieć ci więcej o mojej przeszłości – zasugerowała Paks. – Och... – Jakby cofnął się przed bezpośrednim wyzwaniem. – Ochrono Falka, nie mam podstaw wątpić w twe deklaracje – wiem, że paladyn nie umie kłamać. Pewną goryczą napawa mnie jedynie fakt wyznaczenia przez Pana do takiej misji paladynki Girda, kiedy sądziłbym, że lepiej nadawałby się wyznawca Falka. – Tyle tylko, że ktoś urodzony i wychowany tutaj założyłby, iż książę nie żyje. Możliwe, że to ta ignorancja uczyniła ze mnie najlepszą kandydatkę. – Prędzej oczekiwałbym takiego rozumowania od kuakgannira, lady, a nie czciciela Girda. Pustka wymaga wypełnienia – czy to miałaś na myśli? Pokręciła głową. – Niedokładnie, choć, jak pewnie wiesz, ostateczne uleczenie zawdzięczam Kuakganowi. Chciałam powiedzieć, że nowy dowódca kompanii dostrzega ukryte zwyczaje. – Och. – Gdzie rozpoczniesz poszukiwania, Paksenarrion? W Ośmiu Królestwach mieszka mnóstwo mężczyzn w odpowiednim wieku, nawet jeśli odrzucisz czarnowłosych i ciemnookich, którzy nie mogliby być księciem. – Mówiąc, sier Halveric napełniał kubki naparem. W komnatach królowej zebrali się starsi lordowie, pamiętający królową i księcia oraz Rycerz-Komendant Falka. Elfy odeszły, by na swój sposób okazać cześć zmarłemu władcy, obiecali jednak wrócić na wezwanie Paks. Zamyśliła się, próbując wyszukać drogę zgodną z wolą

bogów. – Myślę – stwierdziła – że muszę zacząć od historii miecza. Powinnam porozmawiać z twoim siostrzeńcem Aliamem – obejrzeć miejsce, w którym go znalazł i wysłuchać, jak dokładnie brzmiały wiadomości od elfów. Powiedzieli mu kiedyś, żeby dał go temu, dla kogo go wykuto... jakby mógł to wówczas uczynić. Gdyby to zrobił, miecz ujawniłby tożsamość księcia. Lecz Aliam nie wiedział, kim był książę – skąd mógł wiedzieć? Nie znał także mocy miecza, tak przynajmniej sugerował Amrothlin. Muszę zapytać go wprost. Tymczasem opowiedzcie mi, co pamiętacie o młodym księciu – zacznij ty, Joriamie. – Cóż, lady, sam byłem wtedy młody – mogłem zapomnieć – pamiętam go jednak jako bardzo żywego, małego chłopca. Miał wówczas cztery, pięć lat i złocistorude włosy po ojcu, tyle że nieco jaśniejsze, jak to u dzieci. – Jakieś znamiona? – Nie, lady. Rozumiesz, nigdy nie opiekowałem się nim. Widywałem go tylko. Pamiętam, jak kiedyś wyszedł na parapet i strącił doniczkę z kwiatami... – I ja pamiętam – wtrącił z chichotem sier Hammarrion. – Na Falka, ten mały łobuziak miał żelazne nerwy – zawsze uwielbiał wspinaczkę. Kwiaty omal nie trafiły starego Fersina, niechaj jego dusza spoczywa w spokoju, i roztrzaskały się na dziedzińcu. Nie mógł mieć wtedy więcej jak trzy lata. – Posłali cię po niego, nieprawdaż, Joriamie? – zagadnął sier Halveric. – Coś sobie przypominam... Sługa przytaknął, czerwieniąc się. – Zgadza się, mój panie. Zawsze byłem drobny i lekki, a wszyscy obawiali się oberwania parapetu, było to jeszcze przed remontem tego skrzydła. Więc wylazłem na zewnątrz, a cierpiałem na lęk wysokości, lady, zauważył to i powiedział: “Nie martw się, Joriamie, sam przyjdę”. I przypełzł prosto do mnie, pewnie jak kot. – Co jeszcze? – dopytywała się Paks. – Nie sądź, że był zepsuty – przemówił sier Galvary, łysy starzec o błękitnych oczach. – Nie bardziej niż każdy książę. Był kochany i wyczekiwany przez oboje rodziców – duma pałacu –

lecz ojciec zawsze dbał, by zachowywał się grzecznie. I był grzeczny, jak na takiego małego skrzata. – Nie takiego znowu małego – zaoponował Halveric. – Był całkiem duży, jak na swój wiek. Miał zadatki na wysokiego mężczyznę. Zgadzam się jednak, że był kulturalny. – Pamiętasz, Galvary, jak ojciec podarował mu tego szarego szczeniaka? Zapytany pokręcił głową, lecz Hammarrin wybuchnął śmiechem. – Ja tak. Z pewnością. Ten psiak był okropnym utrapieniem... śmieciarzem i rozrabiaką! Podszczypywał wszystkich i pogryzł chyba połowę uprzęży w stajniach. – Przynajmniej twoi stajenni podnosili ją z podłogi – dociął mu Halveric. – Ale miałem na myśli chłopca – wiecie, jakie są dzieci wobec zwierząt. Pewnego dnia uderzył go kijkiem, a ja przyszedłem na koniec wykładu, jakiego wysłuchał. Dwa dni później usłyszałem, jak powtarza całą tyradę słowo w słowo jakiemuś wyrostkowi, który dręczył kociątko. Słowo w słowo, tonem swojego ojca: “Nie przystoi mężczyźnie ni księciu męczyć bezbronnych stworzeń, a królewska sprawiedliwość nie polega na zadawaniu bólu, kiedy można tego uniknąć”. W ustach takiego berbecia brzmiało to śmiesznie, a jednak... – Wygląda na to, że byłby dobrym władcą – zauważyła Paks. – Gdyby nic się nie wydarzyło. – Tak sądzę – przytaknął Galvary. – Nie mamy najmniejszych wątpliwości. Falkieri i jego żona byli dojrzali, chłopiec wykazywał zadatki na wielkość. Płatał takie same psikusy jak jego rówieśnicy, lecz nie było w nim złej woli. Mając odpowiednie wzorce i wrodzone poczucie dobra, nie było powodów, aby czynił zło. – Spójrzcie na jego siostrę – młodą królową – zaczął Hammarrin. – Dobrze sobie radziła, nawet bez matki, po przedwczesnej śmierci ojca i tak wielu przejściach. Ta sama krew: dzielna, szczodra, inteligentna... – Cokolwiek się stało, nie wierzę, by Falki był całkowicie niezdolny do rządzenia. – Sier Halveric pociągnął kolejny łyk naparu. – Bogowie świadkami, że ludzie się zmieniają, ale on

był taki obiecujący – jak można by było, nie zabijając go, przekreślić to wszystko? Paks uznała, że wie, ale miała nadzieję, że to nieprawda. Nie musieli wiedzieć, odepchnęła wspomnienia. Bolało ją samo wyobrażenie dziecka, które musiałoby znosić to, co ona i żyć bez nadziei, tak jak ona żyła zaledwie przez rok. – Jak miał na imię? – zapytała, odrywając się od ponurych myśli. – Książę? Tak samo, jak jego ojciec. Wołaliśmy na niego Falki. Oczywiście rodzice używali innych zdrobnień. Inne imiona... zaraz... Amrothlin – dopiero teraz zdałem sobie z tego sprawę – to po bracie jego matki. Artfielan – po wujku, prawda? Bracie Falkieriego? I jeszcze jakoś... musimy to sprawdzić. Zbyt dawno to było. – Hammarrin pokręcił głową. – Ile imion miewają książęta? – drążyła Paks. – Och, to zależy. Zwykle od czterech do pięciu. No wiesz, musisz zadowolić wszystkie rody. Ale imiona zbytnio ci nie pomogą: w każdej rodzinie falkinitów znajdziesz jednego czy dwóch Falkierich, to jedno z najpopularniejszych imion w Lyonyi. Artfielan – tak ma na imię mój syn, wnuk i siostrzeniec. Poza tym elfy mówiły, że nie pamięta swych imion, a my nie wiemy, jakich aktualnie używa. – A więc – przeszła do uporządkowania informacji – powinien mieć około pięćdziesiątki, rude bądź jasne włosy... – Raczej rude – stwierdził Halveric. – Był rudy, kiedy zniknął, a jego ojcu pociemniały włosy. – Jak uważacie: jest wysoki? Jaki ma kolor oczu? Rozgorzała dyskusja. Paks nie mogła uwierzyć, że nikt nie pamiętał koloru oczu zaginionego, dopóki nie złapała się na tym, że nie potrafi określić barwy tęczówek brata czy własnych. W końcu zgodzili się, że nie były zielone, złociste ani ciemne, raczej błękitne, szare lub coś pomiędzy. Niewiele miała wskazówek. Wysoki mężczyzna w średnim wieku o rudych włosach i błękitnych bądź szarych oczach – chyba, że zdążył już osiwieć lub wyłysieć. Miała kłopot z wyobrażeniem sobie łysego księcia, z drugiej jednak strony mógłby teraz być jej ojcem. Według elfów był kiedyś czyimś

sługą. Założyła, że oznacza to Osiem Królestw, choć wcale niekoniecznie. Mógł zostać drwalem (przypomniał się jej Mai z Mostu Piwowarów, ale oczywiście był zbyt młody) lub rolnikiem, kupcem, rzemieślnikiem, kimkolwiek. Poczuła przygnębienie na wspomnienie, ilu rudych mężczyzn widziała na północy. Co więcej mógł przecież przenieść się do Aarenis. Lub za ocean. Kreśliła bezwiednie palcem kółka na blacie. Zebrani ucichli, po ich smętnych minach zgadywała, że do nich również dotarły rozmiary zadania. – Jeśli elfy nie zmienią swej decyzji – orzekł sier Halveric – nie widzę możliwości, żebyś odnalazła księcia na tyle szybko, by przyniosło to jakąś korzyść. Zbyt wiele..: – Pomogą mi – przerwała mu Paks – ujawniając pewne szczegóły: jak wyglądał, kiedy go widziały i tak dalej. Pamiętajcie jednak panowie, że to bogowie obarczyli mnie tą misją. Jeśli Pan pragnie widzieć waszego księcia na tronie, to czyż jakiś elf zdoła go przede mną ukryć? Nagrodzili ją brawami, a ona w głębi duszy uznała, że właśnie nauczyła się czegoś bardzo ważnego... gdyby tylko wiedziała, czego. Ceremonia pogrzebowa trwała od świtu do późnego popołudnia. Po jej zakończeniu Paks udała się do komnaty po uprzednio spakowane rzeczy. Zastała tam Esceriela, Lieth i pozostałych giermków starego króla. – Nie jesteś królową – zaczął Esceriel – lecz nie ma władcy, któremu moglibyśmy służyć. Za twym pozwoleniem, lady, udamy się na tę misję z tobą. Możesz nas potrzebować... a jeśli odnajdziemy króla, zaoferujemy mu nasze usługi. Przyjrzała się mu badawczo. Aż do tej chwili nie widywała go, służbę w jej komnatach pełnili na zmianę pozostali. Nie wyczuła w nim zła, pozostali raczej także nie wykazywali chęci wbicia jej sztyletu w plecy. – Nie wiem, jak długo to potrwa – odrzekła w końcu. – Wolno wam będzie opuścić dwór na dłuższy czas? – Nie mamy władcy, któremu mielibyśmy służyć, to król zezwalał lub odmawiał zgody na wyprawy swych giermków, lady. Poza tym jesteśmy rycerzami Falka. Przekonasz się, że

pomimo tak długiego pobytu na królewskim dworze wciąż jesteśmy twardymi podróżnikami i wojownikami. – Obrócił się na chwilę i towarzysz podał mu sakwę, którą ten wyciągnął w stronę Paks. – Ponadto dwór Lyony i opłaci nasze wydatki, oto dar od Rady, jeśli tylko zgodzisz się, żebyśmy z tobą pojechali. Spojrzała każdemu z nich w oczy – sprawiali wrażenie statecznych, dobrych towarzyszy. Skinęła głową. – Możecie jechać ze mną tak daleko i tak długo, jak tylko zechcecie. Nie jesteście wobec mnie do niczego zobowiązani – nie wiem, dokąd i jak mam dotrzeć, toteż nie mogłabym przyjąć od was żadnych przysiąg. – Kiwnęli głowami. – Jeśli z jakichkolwiek względów któreś z was lub wszyscy postanowicie mnie opuścić, nie będę miała o to najmniejszych pretensji. Zamierzałam wyruszyć jeszcze tej nocy, giermkowie... a może powinnam nazywać was towarzyszami? Lieth uśmiechnęła się. – Za pozwoleniem, pozostaniemy giermkami, lady – wolimy ćwiczyć dla króla, którego mamy nadzieję odszukać. Poznałaś już Esceriela i mnie, oto są jeszcze: Garris, najstarszy z nas, choć nie nazbyt stary na taką eskapadę, oraz Suriya, najmłodsza. – My także jesteśmy gotowi ruszyć wieczorem – dodał Esceriel. – Konie są osiodłane i gotowe, juki spakowane. Musimy tylko zabrać płaszcze. – Świetnie – uznała Paks. – W takim razie w drogę. Jechali ulicami oświetlonymi płomykami śmierci – patykami owiniętymi nasączonymi solą i płonącymi na zielono gałgankami. Lekki wietrzyk niósł ich ostry zapach daleko poza miasto. Garris, najstarszy z giermków, służący jeszcze poprzedniemu królowi, prowadził ich leśną drogą na południe. Nieśli pochodnie, których blask odbijał się od śniegu. O świcie znajdowali się wśród lesistych wzgórz daleko od Chaya. Wstał szary poranek, między drzewami snuła się lodowata mgła. Garris zatrzymał ich. – Powinniśmy zaczekać, aż mgły się uniosą – stwierdził. – Wiem, gdzie jesteśmy, lecz nie jestem w stanie wystarczająco

dobrze wyczuwać taig, by utrzymać kierunek wśród drzew. – Ja jestem – odparła Paks – ale nie zaszkodzi nam ciepły posiłek. Jeśli będziemy jechać cały dzień, Garrisie, to do wieczora dotrzemy do jakiegoś schronienia czy też będziemy musieli nocować w śniegu? – Trzymając się znanej mi drogi, po południu dojedziemy do strażnicy. Nie łatwo będzie ją przegapić – te ziemie nie są tak gęsto zaludnione, jak u was w Tsaia. – Zobaczymy. – Dwoje giermków przygotowało ognisko, pozostali wyciągnęli garnki i zabrali się za gotowanie. Paks spacerowała wokół obozu, rozprostowując kości i obserwując krzątaninę. Poprzedniej nocy nie zwróciła uwagi na ich ekwipunek, teraz przekonała się, że są przygotowani do dalekiej podróży w niemal każdych warunkach, prowadzili ze sobą nawet dwa juczne zwierzęta. – Podczas podróży króla dbaliśmy o jego rzeczy – wyjaśniła Lieth. – Gdybyś chciała, mogliśmy zabrać królewski namiot. – Mieli ze sobą mały, w którym byliby w stanie pomieścić się w szóstkę. – Powinnam czuć się jak bogaczka – orzekła Paks, gdy podali jej gorącą owsiankę i napar. Zauważyła, że pełnili wartę na zmianę, parami, pomimo iż podróżowali przez przyjazne ziemie. Po śniadaniu Paks powiodła ich na południe, konsultując się co jakiś czas z Garrisem. Czuła pewną niezgodność kierunków z podawaną przez niego lokalizacją strażnicy, jakby wyrwę w leśnym taig. Nikt nie proponował dłuższego popasu w południe, choć dali odetchnąć zwierzętom, a po południu odnaleźli dużą osadę. Kamienny dom otaczała długa palisada, reszta budynków gnieździła się w pobliżu. Wybiegły do nich warczące psy, za którymi wyszedł mężczyzna w podbitej futrem skórze. Esceriel i Lieth wyjechali mu naprzeciw. Dopiero teraz zauważyła, że dzierżą proporce: królewski pióropusz oraz – ku jej zdumieniu – półksiężyc Girda. Zanim zbliżyła się do mężczyzny, giermkowie zdążyli wyjaśnić mu naturę ich misji. Ukłonił się.

– Witaj, lady Paksenarrion, oby poszczęściło ci się w misji. Śmierć króla napawa nas smutkiem, posłaniec zatrzymał się tutaj w drodze do Aliama Halverica. – Dziękujemy za uprzejmość, panie – odparła Paks. – To jest lord Selvis – rzuciła prędko Lieth. – Wjedźcie do środka – zaprosił ich. – Wewnątrz mamy stajnię. W okolicy grasują dzikie koty, wszystkie konie zamykamy na noc. Przez cały dzień gniadosz jechał tak samo jak inne zwierzęta, kiedy jednak Esceriel wyciągnął rękę po wodze, cofnął się. Paks wyszczerzyła zęby w uśmiechu. – Sama go zaprowadzę, Escerielu. – Stajennym w Chaya pozwalał... – Poprosiłam go, a on pewnie zrozumiał potrzebę. – Poszli do stajni razem, gniady rumak dmuchał jej na kark ciepłym oddechem. Kiedy zdjęła siodło i uprząż, przekonała się, że jego sierść wygląda jak po szczotkowaniu. I tak wzięła do ręki zgrzebło, lecz ogier odtrącił jej rękę. Esceriel zagapił się. – Nigdy nie widziałem takiego konia. – Ani ja. Przybył z północy, dzień drogi od twierdzy Księcia w północnej części Tsaia. Miał lśniącą sierść – zupełnie jak teraz – i krągłe boki. – Od jak dawna go masz? – To wydarzyło się tej zimy... niedawno. – Nasypała mu do koryta miarkę ziarna, upewniwszy się wcześniej, że nie zawilgło. Ściągnęła ze stryszku kopkę siana i wrzuciła ją w stajenną drabinę. – Wiedziałam, że paladyni mają specjalne rumaki, ale – jak pewnie słyszałeś – zostałam paladynką w niezwykły sposób. Nie w Fin Panir. Nie wiedziałam więc, jak – ani nawet czy – otrzymam własnego. – Jak go nazywasz? – Jeśli nawet ma imię, to mi go nie zdradził. *** Następny dzień był pogodny, w dobrym tempie przemierzali znany Garrisowi ośnieżony trakt. Nocą rozbili obóz, giermkowie

nie pozwolili Paks trzymać warty. – Nie jestem królową – przypomniała im. – Przywykłam do nocnych wart i jestem młodsza od większości z was. – Polegamy na twych umiejętnościach – stwierdził Garris. – Wypocznij tyle, ile możesz. W końcu Paks po prostu wstała po przebudzeniu się w środku nocy i poszła obejrzeć gwiazdy zaplątane w nagie gałęzie drzew. Skorzystała z płytkiego rowu, który wykopali i wdała się w rozmowę z Suriyą, która właśnie stała na straży. – Nie chce mi się spać i muszę pomyśleć. Idź się położyć, obudzę cię za godzinę. – Najmłodsza z giermków dziewczyna kiwnęła głową i poszła do namiotu. Paks powoli obeszła obóz. Nie wiał wiatr, w ciszy słyszała końskie oddechy. Jej własny podszedł do niej, chrzęszcząc kopytami po śniegu i oparł o nią ciepły łeb. Zarzuciła mu ręce na szyję i stali tak razem przez kilka chwil. Potem poszła dalej. Wyczucie taig mówiło jej, że w pobliżu nie czai się żadne zagrożenie. Między drzewami dostrzegła jakieś poruszenie. Po chwili znowu. Jakieś leśne zwierzątka buszowały w śniegu. Pamiętając Siniave, przyjrzała się im bliżej, ale to naprawdę były zwierzęta. Gdy gwiazdy przesunęły się na niebie o kilka dłoni, obudziła Esceriela i zawinęła się w koc. Piątego dnia burza śnieżna złapała ich między osadami. Od nocnego przebudzenia Paks była niespokojna i cały czas popędzała towarzyszy. Wyczuwała jakieś zagrożenie, któremu najlepiej stawić czoła możliwie wcześnie. Lecz śnieżyca zaczęła się łagodnie, toteż nie pomyśleli nawet o zawróceniu. Parę płatków, potem nieco więcej, wreszcie delikatna kurtyna śniegu, która przesłoniła ich ślady. A potem silny wiatr i mile śniegu ograniczającego widoczność. Gdyby była sama, mogłaby zawierzyć gniademu i spróbować przedrzeć się przez coraz głębszy śnieg i niebezpieczny teren. Mając jednak czworo towarzyszy i dwa juczne zwierzęta... – Stać! – krzyknęła, gdy mijał ją koń Esceriela. Ściągnął wodze, ledwo go widziała. Zebrała pozostałych. Powoli dobrnęli pod osłonę kępy cedrów, po nawietrznej śnieg usypał sięgającą

głów zaspę. Z łatwością objęła dowództwo podczas rozbijania obozu. Stłoczyli się w namiocie, podpartym dodatkowymi tyczkami w obronie przed napierającym śniegiem. – Szkoda, że nie zabraliśmy lamp – zauważył Esceriel. W namiocie było ciemno, na zewnątrz niewiele jaśniej. Paks przyzwała światło, nawet się nie wzdrygnęli. – Pożyteczne – skomentowała Suriya. – Nie musisz jadać po ciemku, co? – Zanurkowała do jednego z plecaków i wyciągnęła kiełbasę z chlebem. – Nie przypuszczam, żebyś mogła również sprokurować ciepło? – Nie – przyznała Paks. – Niestety, to światło nie rozpaliłoby nawet świeczki. – No cóż. Przynajmniej daje blask. – Zjedli i położyli się spać. Rano musieli się odkopywać. Wciąż sypało, lecz już nie tak mocno. Wydeptali płaski krąg wokół koni, nakarmili je, a Lieth wspięła się na zaspę, by rozejrzeć się po okolicy. Zeszła, kręcąc głową. – Śnieg jest głęboki, w ogóle nie widać traktu. I wciąż pada, jakby chciało sypać cały dzień. Możemy spróbować wydostać się, ale... Paks potrząsnęła głową. – Nie. Zostaniemy tutaj. Koniom jest wystarczająco ciężko, nie musimy dodawać im złej pogody. Skoro nie widzisz szlaku, nie widzisz też dziur. Lieth poczuła ulgę. – Wiem, że się spieszysz. – Tak, ale po to, żeby coś znaleźć, a nie wpaść w jakiś przykryty śniegiem wykrot. – Garris roześmiał się i Paks obdarzyła go uśmiechem. – Łasko Girda, towarzysze, paladyni oprócz odwagi mają też rozsądek. Suriya potrząsnęła głową. – Słyszałam co innego. – Ty! – rzucił z naciskiem Garris. – Ledwo dorosłaś do słuchania opowieści. Nawet nie poznałaś wszystkich moich. Dziewczyna jęknęła, a pozostali wybuchli śmiechem. – Ja na pewno ich nie znam, Garrisie – przemówiła z uśmiechem Paks. – Spędzimy tutaj cały dzień, kiedy już

rozpalimy ognisko i nazbieramy wystarczającą ilość opału, z chęcią ich posłucham, nawet jeśli pozostali nie zechcą. – Minęło jednak kilka godzin, zanim znaleźli czas na rozmowę. Śnieżyca ustała, a wiatr zamarł, choć niebo pozostało szare jak pomalowana blacha. Wydeptali przed namiotem obszerny placyk, nazbierali drewna i rozpalili duże ognisko. Konie spacerowały w pobliżu, napojone wodą ze stopionego nad płomieniami śniegu i nakarmione obrokiem. Gar gulaszu bulgotał radośnie. Garris znalazł nawet chlebowe warkocze do upieczenia w zakrytym rondelku. Wtem stojący na warcie Esceriel zagwizdał alarmująco. Paks sięgnęła myślą dokoła, nie wykryła jednak zła. Chwilę później usłyszała znajome, wibrujące gwizdnięcie łowców. Esceriel zawołał do nich. Parę minut później na plac udeptanego śniegu wkroczyły dwa półelfy. – Cieszymy się, że was znaleźliśmy – oznajmił pierwszy, odrzucając kaptur. – Wiedzieliśmy, że nadjeżdżacie i martwiliśmy się, że ulegliście burzy, gdy nie zjawiliście się w Auli. – Powinniśmy byli wiedzieć, że królewskim giermkom i paladynowi nic nie grozi – dodała jego towarzyszka. – Niemniej takie śnieżyce potrafią zaskoczyć każdego. – Zjecie z nami? – zaproponowała Paks. – Pewnie. – Łowca obrócił się do niej. – Jesteś Paksenarrion? Pozdrowienia od Girona i Tamar, spotkaliśmy ich dwa dni temu. Jestem Ansuli – ale nie mam nic wspólnego z tym, którego poznałaś – a to jest Derya. – Jeśli spotkacie ich ponownie, podziękujcie im ode mnie – poprosiła Paks. – Tak uczynimy. – Grzał sobie ręce nad ogniskiem. – O tak późnej porze równie dobrze możecie zostać tu na noc, jutro z przyjemnością posłużymy wam za przewodników – śnieg jest bardzo głęboki. – Gulasz gotowy – oznajmił Garris. Jedli z apetytem. Potem opowiadali sobie historie o zimowych podróżach. Paks nie znała odpowiednich, więc słuchała pozostałych. Esceriel opowiedział o polowaniu na wilki, kiedy Honnorgat zamarzł tak, że można

było przejechać na drugą stronę. Zapędzili się prawie do Pargunu. Paks nie potrafiła wyobrazić sobie, jak ktoś może stąpać po lodzie nad lodowatą, czarną wodą. Ansuli zrewanżował się historią polowania w górach na stwory “podobne do orków, tylko trochę większe”, wędrujące całymi plemionami i używające proc, z których raziły przeciwników kamieniami i kawałkami lodu. Lieth opisała, jak to wbrew zakazom próbowała przejść w śnieżycę z domu ojca do wujka. Potem ojciec tak ją rozgrzał, że zapomniała o mrozie. Wybuchli śmiechem. – Garrisie, wydawało mi się, że ty również miałeś jakąś opowieść – rzuciła Paks, obracając się do starszego mężczyzny. – Opowieść! Lady, znam tyle opowieści, że wystarczyłoby ich na całą noc. Jeśli jednak życzysz sobie wysłuchać zimowej historii – choć dziwi mnie, że ktokolwiek chce w taki mróz – to czy twój przyjaciel Książę opowiadał wam kiedyś o zimowej przeprawie Przełęczą Hakkenarsk z Aliamem Halverikiem i ze mną? – Z tobą? – wykrztusiła zaskoczona Paks. – Nie wiedziałam, że znałeś Księcia Phelana. – Na ostrze Falka, znam. To znaczy, znałem. Byliśmy razem giermkami u Halverica. Przynajmniej do tamtego lata, potem mój ojciec uznał za zbyt ryzykowny pomysł robienia ze mnie prawdziwego mężczyzny przez walki pod Aliamem w Aarenis. – Zaśmiał się i poruszył drwa. – A może to Aliam stracił wreszcie cierpliwość wobec mojej niezgrabności, byłem wtedy nieco powolnym chłopakiem. – No i co się stało? Nie słyszałem tej historii – ponaglał go Esceriel. – Ani ja – dodała Lieth. – Może i nie – pokiwał głową Garris. – Sporo czasu minęło, odkąd wspominałem to po raz ostatni. Zaraz po powrocie zanudzałem nią wszystkich dokoła, a potem zapomniałem, jak to chłopcy. Niemniej to była nie lada przygoda. – Ponownie poruszył polana. Na twarzach zebranych wokół ogniska Paks ujrzała pełną determinacji cierpliwość. Być może Garris zawsze tak wolno zabierał się za opowiadanie.

– Stało się tak, że Aliam spieszył się do domu i zamiast pomaszerować z kompanią przez Valdaire, postanowił skorzystać ze skrótu przez góry. – Przerwał, Lieth podała mu butelkę. Napił się. – Dzięki. Byłem wtedy młody – to był mój pierwszy rok w Aarenis z Aliamem, choć służyłem u niego niemal trzy sezony. Kieri był chyba parę lat starszy. Przewidywaliśmy, że za jakiś rok zostanie starszym giermkiem Halverica, a potem może nawet kapitanem. – Skąd pochodził? – zapytała Paks. – Kieri? Nie wiem. Nigdy nie pytałem. Trochę się go bałem. Nieważne. Aliam zabrał nas i czterech żołnierzy i udał się na północ od Sorellinu. Są tam rozstaje. A u stóp gór leży wioska... przynajmniej kiedyś tam była. Ktoś mi mówił, że teraz już jej nie ma, a na jej miejscu wzniesiono jakąś twierdzę. Paks, wstrząśnięta, uświadomiła sobie, że musiał mówić o Strażnicy Krasnoludów. – Ściemniało się – ciągnął Garris – i Aliam postanowił przenocować we wsi – mieli tam gospodę. Kieri i ja mieliśmy pilnować koni, podczas gdy on jadł. Okolica wyglądała paskudnie: wąskie, kamienne budynki i zimny strumyczek. Brzydko. Skończyliśmy z końmi i zaczęliśmy wnosić do środka bagaże Aliama, kiedy przez okno zobaczyliśmy, co dzieje się w środku. Zdążyli już zabić dwóch naszych, a Halvericowi przyłożyli w głowę. Kieri nie zawahał się. Posłał mnie, żebym osiodłał i przygotował konie. Sam poszedł po Aliama. – Znowu przerwał, żeby się napić. – Nie wiem, co stało się w środku. Miałem wrażenie, że trwało to całą wieczność, zanim stamtąd wyszli. Był straszny hałas. Wrzaski, jakich nie chciałbym więcej usłyszeć. Aliam był oszołomiony, Kieri pomógł mi wsadzić go na konia i posłał przodem z luzakiem. Dogonił nas po pewnym czasie, cały pokryty krwią. Końską krwią, jak mówił. – Mówił? – zapytał Esceriel. – Sami zobaczycie. Ruszyliśmy pod górę tak szybko, jak tylko mogły nadążyć konie. Tamten odcinek drogi był łatwy. Aliam jechał z trudem, prowadziliśmy jego wierzchowca. Gdy nastał dzień, ujrzałem na jego głowie bulwę z fałdą pośrodku – przysiągłbym, że miał wgniecioną czaszkę. Kieri nakłonił go,

żeby coś zjadł i napił się, a potem go umył. Gdyby nie Kieri, kompletnie nie wiedziałbym, co robić. Potem Aliam ocknął się: mówił sensownie, a na rozstajach wskazał nam właściwą drogę. Zauważyłem, że Kieri też był ranny – kiedy zsiadł, siodło było całe we krwi, jego – nie konia. – Co z tobą? – chciała wiedzieć Lieth. – Kilka zadrapań od jakiegoś typka usiłującego nas zatrzymać. Odesłał mnie, rozumiecie. Starałem się pomóc mu opatrzyć rany: miał cięcie na nodze i wzdłuż żeber. Nocą natknął się na nas oddział krasnoludów – obozowaliśmy pod szczytem pierwszej przełęczy, tej wyższej. Aliam czuł się na tyle dobrze, by opowiedzieć im, co nas spotkało, nie byli zachwyceni i przyznali, że słyszeli o wiosce złe rzeczy. Halveric zaoferował im resztę pozostałego mu złota za pomszczenie śmierci jego żołnierzy. Zgodzili się. – I co potem? – dopytywała się Lieth. – Zrobiło się zimno. Przysięgam wam, że nigdy tak nie zmarzłem i nie chcę zmarznąć. Następnego ranka Aliam nie pamiętał o krasnoludach. Wsadziliśmy go na konia – był w stanie siedzieć – a ja musiałem pomóc Kieriemu. Wspinaliśmy się coraz wyżej, zaczął sypać śnieg. Konie ślizgały się i potykały. Zsiedliśmy i poprowadziliśmy je, musieliśmy iść gęsiego i baliśmy się, że Aliam poślizgnie się i spadnie. Lecz udało mu się. W nocy było jeszcze zimniej. Nie mieliśmy opału, a i jedzenia zostało niewiele. Krasnoludy powiedziały, że za pierwszą przełęczą czeka nas pół dnia schodzenia, potem drugie pół wspinaczki, by po dwóch, trzech dniach zejścia dotrzeć do najbliższej osady. Zatrzymaliśmy się u podnóża drugiej przełęczy. Aliam odkrył, że Kieri był ranny: utracił mnóstwo krwi i miał odmrożenia. Zanim przedarliśmy się przez siodło, Halvericowi polepszyło się, za to Kieri dostał gorączki. Po dotarciu do lasów musieliśmy się zatrzymać. Kieri nie mógł dalej jechać. Płakał – oczywiście w malignie. Aliam tulił go... – Garris znowu poruszył polana, posyłając w niebo snop iskier. – Płakał? – upewnił się Ansuli. Garris obrzucił go ostrym wzrokiem. – Och. Chodziło o coś pomiędzy nim a Aliamem. Nie

rozumiałem tego, a Halveric nie raczył mi wytłumaczyć. Lecz byłem zaniepokojony: nigdy nie uważałem Aliama za okrutnika... – Aliam Halveric? Okrutny? – Derya wyglądała na równie wstrząśniętą jak Paks. Garris potrząsnął głową. – Tego bym nie powiedział – wiem, że nie jest. Lecz Kieri wyglądał na takiego przerażonego. Rany... gorączka... poza tym, to było dawno temu. Byliśmy chłopcami. Tyle tylko, że ja byłem młodszy – rozumiecie, podziwiałem Kieriego, odkąd po raz pierwszy ujrzałem go u Halverica. Był najlepszy w mieczu i włóczni, najodważniejszy z nas wszystkich. Widok przerażonego Kieriego... cóż, przerażał. Ale to nieważne. Jestem pewny, że lady Paksenarrion może poświadczyć, jaki jest dzielny. Paks ocknęła się z zamyślenia, przekonując się, że wszyscy na nią patrzą. – Nigdy nie zachował się tchórzliwie – stwierdziła w końcu. – Widziałam go w trakcie bitwy i w starciu wręcz – jest najlepszy w swojej Kompanii i jednym z najlepszych, jakich kiedykolwiek widziałam. – Widzicie? – triumfował Garris. – Rzecz w tym, że to on przeprowadził nas żywych przez te przełęcze. Szczerze mówiąc, kiedy zobaczyłem, jak tamte draby walą Aliama w łeb, a z szyi Rollisa wystaje stopa żelaza, byłem pewny, że wszyscy tam pomrzemy. A on powiedział mi: “Po prostu rób, co mówię, nie sprzeczaj się, a z woli bogów wyciągniemy z tego naszego pana żywego”. I tak się stało. Zapadła już noc i wszyscy poszli spać. Tym razem Paks nie upierała się, by uwzględniano ją w rozkładzie wart. Miała mnóstwo spraw do przemyślenia.

Rozdział dwudziesty Trzy dni później po południu dotarli do posiadłości Aliama Halverica. Na granicy napotkali eskortę w postaci dziesięciu zbrojnych i znajomo wyglądającego chłopca. Przedstawił się jako Aliam, syn Caliama, syna Aliama, Paks wróciła myślami do Aarenis i pomyślała, że Caliam musiał zdążyć spłodzić dzieci przed tamtym feralnym sezonem. Ucieszyło jato. Chłopiec miał kilkanaście lat, ale już paradował w kolczudze i z mieczem u pasa, sprawiał wrażenie, że wie, jak go używać. Była pewna, że tak jest. Po drodze niewiele się odzywał. Gdy dojeżdżali do twierdzy, pokazał im mury, młyn i plac ćwiczebny dla koni. – Na południe stąd, między wzgórzami, jest świetne miejsce na przejażdżki – dodał, zerkając z zainteresowaniem na gniadosza. Jego własnego rumaka Paks oceniła jako dobrego, choć leciwego. – Jeśli zostaniecie wystarczająco długo... to znaczy... oczywiście zrobicie, jak będziecie chcieli, ale... Paks nie czekała, aż rozpłacze się mu język. – Jeśli będziemy mogli zostać, może pokażesz nam tamto miejsce. Kiwnął głową, nie ryzykując więcej przemów. Uśmiechnęła się do siebie, zaraz jednak przybrała poważną minę. Gdy podjechali do murów, zauważyła rozrzucone w okolicy zabudowania, tylko parę skupiło się pod samymi umocnieniami. Spytała o to chłopca. Wyjaśnił, że zapobiega to rozprzestrzenianiu się pożarów i ułatwia obronę łucznikom. – Po obu stronach – zauważyła. Las wokół twierdzy wycięto na więcej niż strzał z łuku. – Tak. Dziadek powiedział, że chodzi o możliwość czystego strzału – to inni muszą się wystawić na pociski. – Naprawdę spodziewacie się zagrożenia z lasu? – Nie – zaprzeczył chłopiec. – Już od wielu lat. Lecz on mawia, że trzeba być gotowym na wszystko. Czy to prawda, że mój dziadek znał cię, zanim zostałaś paladynką, lady? Paks spojrzała na niego. – Tak. Prawdę rzekłszy, raz musiałam oddać mu miecz. – Po

twarzy chłopca widziała, że dziadek zyskał w jego oczach. – Paladynką? – wyszeptał. Roześmiała się. – Wtedy jeszcze nią nie byłam, tylko zwykłym szeregowcem w innej kompanii najemniczej. – Tak, ale... – Wyglądał na zdezorientowanego. – Myślałem, że paladyni zostają najpierw rycerzami. – Nie wszyscy – odparła. – Najpierw byłam żołnierzem, potem najemniczką, potem szkoliłam się w Fin Panir... – Zaczęła żałować, że rozpoczęła tę recytację. Jak miała wyjaśnić zwykłemu chłopcu, co się stało? – Ale kiedy mój dziadek cię poznał – wtrącił, korzystając z przerwy – byłaś zwyczajnym żołnierzem? Żadnym giermkiem ani rycerzem? – Nie. – Och. W której kompanii? – Księcia Phelana z Tsaia. – Och, znam go. Dziadek nie miewał zbyt często okazji brać do niewoli którejś z kohort Phelana. A ostatni raz źle się skończył. Pewnie nie o tym mówiłaś, pani. To wydarzyło się zaledwie kilka lat temu. – Podjechali do bramy, nie musiała odpowiadać. Czekał na nich Aliam Halveric z dwoma wyższymi od siebie mężczyznami, zapewne synami. Był jeszcze bardziej łysy, lecz równie pełny wigoru, jak tamtego lata... kiedy widziała go po raz ostatni. – Cóż... Paksenarrion. – Uśmiechnął się do niej. Zeskoczyła z konia i znalazła się w niedźwiedzim uścisku. Puścił ją zaraz, kręcąc głową. – Wybacz, lady, ale Kieri tyle mi o tobie opowiadał, że zacząłem traktować cię jak członka rodziny. Dobrze widzieć cię całą i zdrową. Nigdy nie zapomniała ciepła, będącego esencją osobowości Aliama, promieniował nim nawet w zimowy dzień. Teraz uśmiechnął się do wnuka. – Złaź z konia, mały łobuziaku, i zabieraj się za zwierzęta naszych gości. Będziesz tak siedział, niczym król z wizytą? – Żartobliwy ton złagodził uszczypliwość słów. – Wejdź do środka, Paksenarrion – mogę cię tak nazywać? Oraz wy, giermkowie – bądźcie pozdrowieni. Paksenarrion, nie poznałaś jeszcze mojej

Estil, wyszłaby do nas, ale ma coś do przygotowania w środku. – Mój panie – powiedziała Paks – lepiej sama zaprowadzę konia do stajni – nie jest łagodny w obejściu. Aliam przyjrzał się zwierzęciu z nieukrywanym podziwem. – Jaki piękny. Rumak paladyna, hę? Nie jestem zaskoczony, że nie pozwala prowadzić się innym dłoniom. W takim razie chodźmy. Pokażę ci drogę. Cal, zabierz giermków do ich komnat, Hali, dopilnuj wniesienia bagaży. – Sam odszedł szybciej, niżby na to wyglądał, prowadząc Paks przez obszerny dziedziniec ku łukowemu przejściu po prawej. Zdążyła zauważyć, że wszystko było zadbane: dziedziniec zamieciony ze śniegu, pokrywa studni równo ułożona, żadnych śmieci ani porozrzucanych narzędzi. Stajnia była równie dobrze zorganizowana. Wprowadziła gniadosza do zagrody z czekającą wodą. Jak zwykle nie miał najmniejszych śladów po siodle. Aliam gwizdnął cicho przez zęby. – Czy pozwala dotknąć się stajennym? A może powinienem ich ostrzec? Położyła rękę na ciepłym, końskim barku. – Jak dotąd nie sprawił żadnych kłopotów, jeśli jednak nie będzie chciał być szczotkowany, odepchnie zgrzebło. Nie dyskutujcie z nim. I niech nikt nie próbuje go przywiązywać. – Nie. Powiem im. – Wyszedł pomówić ze stajennymi wprowadzającymi do sąsiednich boksów rumaki giermków. Wyjrzała na szerokie przejście oświetlone wysoko umieszczonymi oknami. Gniady trącił ją i nasypała mu do żłobu ziarna, które podał jej Halveric. Potem poszła za nim do dworu. Estil spotkała ich w drzwiach. Paks ujrzała kobietę swojego wzrostu, gibką, o ciemnych, przetykanych siwizną włosach i szerokich ramionach. Spojrzała na Aliama, jakby prosząc o potwierdzenie – niższy o głowę, uśmiechał się szeroko, zatknąwszy ręce za pas. – Każdego to zaskakuje – oznajmił radośnie. – Estil, to jest Paksenarrion. Jest teraz paladynką. – Wiem. – Estil uśmiechnęła się i podała Paks silną, stwardniałą od pracy dłoń. – Chodźcie bliżej ognia, pewnie jesteście zmarznięci. Przygotowaliśmy napar.

Przy kominku zastali Suriyę i Garrisa. Giermek rozmawiał z jednym z synów Aliama, dookoła uwijał się tuzin ludzi znoszących jadło na stoły. – Od naszego ostatniego spotkania minęło wiele czasu – stwierdził Halveric, gdy podchodzili do ognia. – Na Falka, pamiętam cię ze Strażnicy Krasnoludów, kiedy musiałaś oddać miecz. Dzięki, Cal. – Łyknął naparu, drugi kubek znalazł się w dłoni Paks. Wodziła wzrokiem za Calem, który przysiadł się do giermków i brata. Był absolutnie spokojny, jakby nigdy nie poniósł żadnych strat. Aliam potoczył wzrokiem po zebranych, skupiając na sobie ich uwagę. – Służyła pierwszy sezon i przypominała wszystkie młode, gorące głowy. Obawiałem się, że użyje miecza, którego dobyła, lecz żołnierze Phelana słyną z dyscypliny. Kiedy pozostali cisnęli broń, ona pochyliła się i położyła miecz na ziemi. Bardzo ostrożnie. – Pokręcił głową. – Wiele rzeczy widziałem, ale to naprawdę utkwiło mi w pamięci. Przeklęte, czupurne pustogłowie – a ja musiałem ją udobruchać, żeby raczyła dać mi słowo. Paks już dawno tak się nie czerwieniła. – Mój panie... – Niczego ci nie ujmuję – chcę tylko powiedzieć, że już wtedy zmierzałaś w inną stronę niż sierżant tamtej kompanii. Czy jakiejkolwiek innej. – Ponownie pokręcił głową i zerknął na nią z ukosa. – Założę się, że teraz nie odebrałbym ci broni tak łatwo. W ciszy, jaka nastała, Paks odrzuciła połę płaszcza i przesunęła do przodu rękojeść miecza Tamarrion. Oczy Aliama śledziły jej ruchy. Paks uśmiechnęła się. – Mój panie, oddam ci ten miecz, jeśli tylko wyjaśnisz mi, jak go zdobyłeś. Zbladł. – Bogowie! To... to... miecz Tamarrion... – Nie – zaprzeczyła cicho Paks. – Otrzymała ten miecz, ale wykuto go dla kogoś innego, dla księcia, którego ta kraina utraciła wiele lat temu, a którego teraz szukamy. Halveric usiadł nagle, blednąc jeszcze bardziej. – To być nie może.

– A jednak jest. Rozpoznali go starcy na królewskim dworze, a elfy potwierdziły, że go wykuły. – Ale to... ale one... nic mi nie powiedziały. – Wróciły mu kolory, a w głosie zabrzmiał gniew. – Zapytałem te przeklęte elfy, a one słowem nie wspomniały o księciu... – Nie. Tak nam mówiły. Nie powiedziały nic ani tobie, ani nikomu innemu. Przemówiły dopiero kilka dni temu przed obliczem umierającego króla. – Ja nie... Paksenarrion, przysięgasz, że to prawda? Paks spojrzała na niego zdumiona. – Mój panie, jestem paladynką, nie mogę kłamać. Przysięgam ci, że mówię to, co sama wiem lub usłyszałam od innych. – Muszę ci wierzyć. – Przez chwilę ukrywał twarz w dłoniach, po czym rozejrzał się za Estil. Ich oczy spotkały się i przekazały sobie coś, czego Paks nie potrafiła odczytać. Potoczył wzrokiem po wyraźnie zainteresowanych twarzach zgromadzonych. – Na razie dosyć. Przywiozłaś mi ważne wieści, nad którymi musimy się naradzić, lady Paksenarrion. Najpierw jednak posilimy się i porozmawiamy o innych, przyjemniejszych sprawach. Nieco zmieszana Paks skinęła głową. – Jak sobie życzysz, mój panie, nie mogę jednak zbyt długo zwlekać. – Rozumiem. Posilimy się razem, a potem... lecz teraz przejdźmy do stołu i spędźmy razem miło czas. Właściwie to powinna oczekiwać po Halvericach takiego poczęstunku: obfitego, sytego i znacznie mniej formalnego, niźli by się można spodziewać po takim dworze. Przy osobnych stołach jadła grupka żołnierzy – warta na służbie, wyjaśnił Aliam. Wyglądali jak żołnierze Halverica, tacy jakimi ich pamiętała: solidni, zdyscyplinowani, doświadczeni wojownicy. Od czasu do czasu natykała się na czyjś wzrok, który zaraz grzecznie umykał w bok. Królewscy giermkowie uprzejmie, acz stanowczo wymogli usługiwanie wyższemu stołowi – wygnani do niższych stołów młodsi chłopcy przyglądali się temu z mieszaniną ulgi i zazdrości. Posadzona pomiędzy Aliamem

a Estil Paks odkryła, jak fascynującą tworzą parę. Wysoka kobieta bez trudu podtrzymywała konwersację, kierując jednocześnie służbą i jedząc. – Byłaś u łowców, prawda? – zapytała. – Strzelałaś z łuku. Ciągle powtarzam Aliamowi, jaka to wspaniała broń... – Dla kobiet z długimi ramionami, owszem – odparował cierpko Halveric. – Mówi tak, bo jestem niski... – Nonsens. Kochanie, strzelasz świetnie, a przy okazji... – Nie chcę mieć kohorty łuczników. Nie. Mówiłem to już wcześniej. Tylko dlatego, że Kieri taką ma... – Widzisz? – Estil uśmiechnęła się do Paks. – Już prawie ją założył, ale dowiedział się, że Kieri ma łuczników. – Musiałem pozwolić chłopakowi zrobić coś przede mną. – Aliam nadział na widelec plaster mięsa. – Chyba by pękł, gdybym sprawił sobie kohortę takich łuczników, jakich wyszkoliłaby Estil. – Aliamie! Nigdy nie powiedziałam, że szkoliłabym twoich łuczników. – Lecz oczy jarzyły się jej z zachwytu. Paks zerknęła na jej szerokie ramiona i mocne nadgarstki: mogła być tęgą łuczniczką. Na pewno była wystarczająco wysoka i silna. – A kto? Ja? Bogowie brońcie. Jestem szermierzem, który strzela z łuku dopiero wtedy, gdy złamie miecz. – Nie miałam pojęcia, że Książę Phelan był z wami tak długo – stwierdziła Paks. – Garris mówił... Aliam przerwał jej ze śmiechem: – Och, przypominają się historie. Faktycznie, Garris był naszym giermkiem... – I zawsze z radością tutaj wracam, mój panie – rzucił Garris, mijając ich z kuflem ale. – Garrisie, przez dwadzieścia lat zwracałeś się do mnie per Aliamie – odkąd zostałeś pasowany na rycerza – więc nie zaczynaj znowu z tym “panem”. – To ten pobyt tutaj... – Siadaj już. Więcej mamy giermków niż jedzących, a i tak jesteśmy pełni. Siadajcie wszyscy – to nie bankiet u króla. Wszyscy jechaliście w mróz. Jedzcie. – Odczekał, aż wszyscy zajmą miejsca, po czym obrócił się do Paks. – Garris, moja

lady, był najbardziej bezmózgim, beznadziejnym chłopakiem, jakiego kiedykolwiek próbowałem zamienić w wojownika. – Mój panie! – Nie usłyszę cię, Garrisie, dopóki nie zaczniesz mi mówić: Aliamie. Tuzin razy chciałem odesłać go do domu. Był chętny, wielkoduszny i absolutnie pozbawiony złej woli. Nie potrafił jednak zbyt długo skupiać się na jednym zadaniu – kiedyś przewrócił się o leżące na dziedzińcu polano, by po chwili znowu się o nie potknąć. – Obejrzał się na Garrisa, który, pomimo siwych włosów, zdołał przybrać minę karconego dziecka. – Sam byłem wtedy młodszy i nie wiedziałem tyle o szkoleniu młodych chłopców, co teraz. Byłem taki cholernie pewny, że wiem, co robię... oczywiście, musiałem być pewny. Gdybym nie był, każdy z nich natychmiast by to wyczuł i cała rzecz rozleciałaby się na kawałki. – Przerwał, by nalać sobie ale, poczęstował Paks i podjął: – Nieważne. Oto mieliśmy Garrisa, przyjacielskiego jak młody szczeniak i potykającego się o własne nogi, oraz Kieriego, starszego o kilka lat i stworzonego do wojny jak dobry miecz. – Przez kilka minut jadł w milczeniu, po czym dodał: – Oczywiście zostali przyjaciółmi. Byłem tym naprawdę zaskoczony. W tamtym okresie Kieri z trudem zdobywał przyjaciół, raczej zamykał się w sobie. Część ze szkolonych wtedy przeze mnie chłopców wychowało się na dworach i było pełnych dumy z własnego pochodzenia, dopóki nie wybiłem im tego z głów. Lecz Garris stale za nim łaził i w pewnej chwili Kieri zaczął go uczyć dla własnego bezpieczeństwa. – Opuścił wzrok na stół. – Zakładam, że opowiedziałeś im o Przełęczy Hakkenarsk? – Tak, mój... Aliamie. Wszystko, co pamiętałem. – Garrisie, założę się, że pamiętasz każdy krok tamtej wyprawy. Jak ja, wyłączając okres wymazany z mej pamięci przez cios w głowę. Wierzę, że to ta wyprawa cię zmieniła, choć tego lata bardzo zmężniałeś. – Tak? – Paks była pewna, że Garris nie zamierzał powiedzieć tego ani tak głośno, ani tym tonem. – Naprawdę. Chłopcy nie zawsze wiedzą, Garrisie, kiedy się

zmieniają, lecz ja to widziałem. Zaskakiwałeś mnie przez całe lato. – Paks zauważyła, że Garris usiadł prosto, robiąc dziwną minę. – Zamierzałem prosić twojego ojca, żeby zostawił cię u mnie, dopóki nie będziesz gotowy do wstąpienia do rycerzy Falka. Oczywiście po Hakkenarsk nalegał, żebyś natychmiast wracał. – Panie... zawsze myślałem, że to ty mnie odesłałeś... sądziłem... – Wielkie nieba, nie! Skąd ten pomysł? Nie powiedział ci? – Aliam kręcił głową. – Szkoda, że nie wiedziałem... nie, uznał pozwalanie ci na dalsze walki w Aarenis za zbyt ryzykowne. Cieszyłbym się, mając cię u siebie. – Tak mi powiedział – przyznał Garris. – Ale mu nie uwierzyłem... było nie było, moi bracia walczyli jako giermkowie. Uznałem, że wreszcie zmęczyłeś się mną... – Urwał zakłopotany i napchał sobie mięsa do ust. – Zaskoczyła mnie – przerwała ciszę Paks – wzmianka o Księciu Phelanie jako twoim giermku. Chyba o tym słyszałam – Książę sam coś wspominał tej zimy – ale nie dotarło to do mnie. Nie byłam w stanie wyobrazić sobie go nigdzie indziej niż w jego twierdzy lub z Kompanią w Aarenis. – Zwykle trudno uwierzyć – zgodził się Aliam – że starsi ludzie wiedli kiedyś inne życie. Pamiętam elfa, który opowiadał mi o mojej babce zbierającej w dzieciństwie kwiaty. Potem już nigdy nie czułem się w jego towarzystwie swobodnie. – Sączył ale. – Mimo że uznał ją za piękną. Paks otworzyła usta i zaraz je zamknęła. Dwukrotnie próbowała nakłonić Aliama do rozmowy o młodym Phelanie i dwukrotnie gładko się wykręcił. Zerknęła na Estil i dostrzegła niepokój na jej twarzy. Pani domu obrzuciła szybkim spojrzeniem stół i krzyknęła do kuchni o więcej słodkich ciasteczek. Paks jadła spokojnie. Zaraz po posiłku Aliam i Estil zaprowadzili Paks do gabinetu. Ciekawiło ją, czy Halveric znowu będzie kluczył, lecz przeszedł do rzeczy natychmiast po zamknięciu drzwi. – Nosisz miecz, który ofiarowałem Kieriemu dla Tamarrion, odnaleziony potem przy jej zwłokach. A teraz oznajmiasz, że

wykuto go dla księcia, który zniknął ponad czterdzieści lat temu. Oraz że elfy zataiły to przede mną. Coś jeszcze? Streściła im odkrytą przez siebie historię, zostawiając na koniec rewelację elfów, że książę nie tylko przeżył napaść, lecz także żyje do dziś. – Prawowity dziedzic tronu Falkieriego... a elfy potwierdzają, że on nadal żyje. – Aliam spuścił wzrok na splecione dłonie. – Powiedziały, kim jest i gdzie przebywa? – Nie, mój panie. – Ty też możesz mówić mi Aliam. Kieri pisał mi o twoich losach, a i ja słyszałem co nieco – jesteś starsza, niżby wynikało to z twego wieku. – Wolałabym... – Bardzo dobrze. Czemu elfy nic mi nie powiedziały? Czemu nikomu nie powiedziały o księciu? Czy raczyły ujawnić choć tyle? – Tak. Twierdzą, że odniesione przez księcia obrażenia uczyniły go niezdolnym do rządzenia. – Uhm. Co miały na myśli, mówiąc: “niezdolny”? – Tego nie powiedziały. – I przypuszczam, że nie powiedzą. – Aliam wstał i zaczął krążyć niespokojnie po komnacie. – Jesteś przekonana, że to ten sam miecz? – Mój panie, twój wuj i kilku mieszkających na dworze starców rozpoznało go – opisało runy na klindze, nie widząc ich. A także elf Amrothlin, którego siostrą była królowa, matka księcia... – Nigdy nie mówiłem Jerisowi o odnalezieniu miecza – dumał na głos Halveric. – Powinienem był o tym pomyśleć, lecz nie wydawało mi się, żeby mógł coś o nim wiedzieć. Spędził na dworze większość życia i... – Elfy powiedziały, że... nie chciały, abyś powiedział o tym swojemu wujowi. – Niech ich diabli – warknął Aliam, choć nie był taki zły, jakby się spodziewała. – Zawsze są takie cwane. Powiadam, że czasami można być zbyt sprytnym i związać sobie sznurowadła butów. Są pewne, że książę żył?

– Tak utrzymują. Nie ujawnią jednak, kim jest ani gdzie przebywa. To właśnie muszę odkryć. – Jesteś pewna, że na tym polega twoje zadanie? – zapytała Estil. – Skąd wiesz? Paks potrząsnęła głową. – Moja lady, umierając, król poprosił mnie o objęcie tronu, ponieważ przyniosłam ten oto miecz i jestem paladynką. Pozostali zgodzili się. Lecz paladyn nie jest władcą, nie zostałam powołana do rządzenia, tylko uratowania królestwa poprzez przywrócenie mu prawowitego króla. Jestem tego tak pewna, jak wezwania, jakie poczułam, nie potrafię jednak wam tego wytłumaczyć. Estil otworzyła usta, lecz uprzedził ją Aliam. – Jak możesz mieć nadzieję go odnaleźć? I jak sądzisz: jaki będzie po tych wszystkich latach? Przytoczyła domysły, do jakich doszli w Chaya: wiek, kolor włosów, oczu i tak dalej. Że był czyimś sługą i według elfów zapomniał o swej przeszłości, nawet imieniu. – Lecz temu opisowi odpowiada tylu mężczyzn – westchnęła. – Pomyślałam więc, że w miarę możliwości prześledzę historię miecza. Elfy powiedziały, że to ty go znalazłeś i próbowałeś im go oddać. – Skoro tak... – mruknął Aliam. – Znalazłem go w pobliżu ciał trzech elfów i wielu orków. Posłałem wiadomość do Lasu Pani poprzez łowców i otrzymałem odpowiedź, że powinienem dać go temu, dla kogo został stworzony. – I nie masz pojęcia, kto to był. – Nie. O mieczu wiedziałem tylko tyle, że został stworzony przez elfy. – Nie widziałeś go na dworze? – Nie – odpowiedział powoli Aliam. – Nie było mnie na dworze, kiedy zniknęła królowa. Byłem paziem u mego wuja, razem z młodszymi braćmi króla – starego króla – którzy potem sami zostali władcami. – Słyszałeś o takich mieczach? – Halveric pokręcił głową. – Więc co sobie pomyślałeś, gdy usłyszałeś taką odpowiedź? Zmarszczył brwi.

– Szczerze mówiąc, uznałem to za typową dla elfów arogancję. Wiedzieli coś, czego ja się nawet nie domyślałem i zażartowali sobie moim kosztem. Na pochwie nie zauważyłem niczego szczególnego, ale potem zobaczyłem runy na ostrzu. Wyglądał na oręż kobiety, a z run wynikało, że mogła nosić elfie imię. Żadna z nich nie pasowała ani do Estil, ani moich córek, zresztą nie chciały miecza z taką historią. Oczywiście nie sprzedałbym go ani nie odesłał z domu, nie informując uprzednio elfów. Podejrzewam, że zdawały sobie z tego sprawę. Myślałem, że poleży u mnie, dopóki nie zgłosi się po niego jakaś elfka. A potem przybył do mnie Kieri Phelan i powiadomił o ślubie z Tamarrion Mistiannyi. Dwie z run: światło lub ogień oraz góry. Natychmiast o tym pomyślałem i dałem mu go w charakterze prezentu ślubnego. Potem powiadomiłem elfy, a one uznały, że to dobry pomysł. – Tak – stwierdziła Paks – ale czy naprawdę był dobry? To mnie właśnie zastanawia. Elfy uważają, że miecz ujawni swego pana i obdarzy go swymi mocami. Powiedzieli ci, żebyś mu go oddał – temu, dla kogo został stworzony. Czyż nie oznacza to, że mogłeś to uczynić? Że znałeś prawdziwego księcia? Nie przeoczyła szybkiego spojrzenia, jakim wymienili się Aliam z Estil. – Co byś uczynił, panie, wiedząc, co to za miecz? Wiedziałbyś, komu go dać? – Ja... nie jestem pewny. – Usiadł ciężko naprzeciwko niej. – Paksenarrion, przynosisz wielką nadzieję temu królestwu: nadzieję na odnalezienie zaginionego księcia, prawowitego króla. Uważam jednak, że przynosisz jednocześnie wielkie zagrożenie. Co będzie, jeśli okaże się, że elfy mają rację? Jeśli ten mężczyzna – obecnie pięćdziesięciolatek pozbawiony doświadczenia w rządzeniu królestwem – naprawdę nie nadaje się na Władcę? – Mój panie, raptem rok temu nikt nie pomyślałby o mnie jako o paladynce. Nie tylko ty, nie tylko Phelan, nawet ja sama. Zwłaszcza ja. – Na moment zagłębiła się w gorzkie wspomnienia, z których otrząsnęła się z trudem. – A jednak tu jestem, panie

– paladynka wyleczona z ran i obdarzona mocami, o jakich kiedyś bałam się marzyć. – Przyzwała na chwilę światło i ujrzała, jak z oczu Aliama znika ostatni cień wątpliwości. – Bogowie zlecili mi zadanie odszukania waszego króla. Nie sądzę, żeby posyłali mnie na próżno. Jeśli książę nie będzie się nadawał, bogowie go uzdrowią. Aliam pokiwał powoli głową. – Możesz mieć rację. Modlę się, żeby tak było. Myślisz, że reszta – Rada i tak dalej – też go zaakceptuje? Zakładając, że go znajdziesz? – Przysięgli, że to zrobią, mój panie, a Amrothlin obiecał, że elfy rozważą kandydaturę. – Był tam Rycerz-Komendant Falka? Co powiedział? – On? – Paks zastanawiała się przez chwilę. Nie zwracała na niego zbyt dużej uwagi. – Myślę, mój panie, że był nieszczęśliwy, iż bogowie nie wybrali do tej misji paladyna Falka. Estil zaśmiała się. – To chyba prawda. Udzielił jakichś wskazówek? – Nie... a mógł? – Nie odpowiedzieli. Westchnęła. – Myślę, moi państwo, że jest coś, czego mi nie powiedzieliście. – Zgadza się. – Aliam znowu wstał. – Ujmę to tak, Paksenarrion: jeśli nawet spotkałem kiedyś osobę, którą podejrzewałem o bycie zaginionym księciem, to nie miałem na to żadnych dowodów. Jedynie to, że chłopiec był w odpowiednim wieku, miał odpowiedni kolor włosów i kształt twarzy taki sam jak starego króla. Pamiętaj, że nigdy nie widziałem księcia, nawet nie pamiętam, jak miał na imię... – Falkieri Amrothlin Artfielan – odparła Paks, uważnie go obserwując. Aliam wsparł się ręką pod bok. – Jakkolwiek – mruknął i milczał przez chwilę. – Żadnych dowodów – podjął. – Ani ze strony chłopca – ten nic nie pamiętał – ani innych. Księżniczka, choć osierocona, żyła i cieszyła się dobrym zdrowiem. Nie wiedziałem... myślałem... – Urwał, dysząc ciężko. Paks czekała. – Bogowie na niebiosach, Paksenarrion, zrobiłem to, co uznałem wówczas za słuszne –

cóż innego mogłem uczynić? Mógł nim być, mógł nie być – nie potrafiłem powiedzieć. On nie wiedział. Nie powiedziałem mu – jakże bym mógł? Nie byłem gotowy poprzeć jego roszczeń, które mógł wysunąć wobec siostry: ją znano i kochano, rządziła już... Była moją księżniczką, a w przyszłości królową. Kiedy otrzymałem tę twierdzę, przysiągłem wierność jej ojcu. Jakie miałem dowody? Mógł być królewskim bękartem – lub nieślubnym synem szlachcica – albo nikim ważnym. Na wszelki wypadek zrobiłem dla niego, co tylko mogłem: przyjąłem na służbę, zapewniłem szkolenie, ale... W tym momencie Paks objawiła się prawda. – Phelan – wyszeptała. – Mówisz o Kierim Phelanie! – Wszystko ułożyło się w całość: wiek, kolor włosów, jego... – Tak – przyznał głucho Aliam. – Zgadza się. Kieri Artfiel Phelan – tak się przedstawił. Bogowie! Gdybym tylko pomyślał o Jerisie... gdybym znał imiona zaginionego księcia... lecz sam byłem wtedy chłopcem! Zwykłym chłopcem! – Ale on nie wygląda na półelfa – zauważyła Paks. – Inni, których spotkałam... – Wiem. Przypomina ojca – sam to zauważyłem. Uznałem go za czyjeś nieślubne dziecko, może nawet króla, z pewnością szlachetnej krwi. Gdy o tym myślałem, właśnie to czyniło ten domysł nieprawdopodobnym: nie wyglądał na elfa ani nie okazywał ich zdolności. A ja byłem za młody, by mieć pewność... – Nie wydaje mi się, żeby przekonały nas imiona – dodała Estil. – Falki to popularne zdrobnienie, a Kieri jest powszechnym imieniem w Tsaia i Aarenis. Aliam pokręcił głową. – Ale bałagan! – Po czym spojrzał na nią ostro. – Lecz on nie może zostać królem. Na gnaty Tira, oddałbym za to prawicę, ale on nie może... Czemu nie? – Gdybym tylko wiedział wtedy o mieczu – ciągnął, nie zważając na nią. – Za życia Tamarrion mógłby powrócić. Ale... zaczekaj chwilę! To nie może być on: dałem mu miecz. Nic się nie stało.

– Wyciągnął go z pochwy, mój panie? Halveric zastanawiał się długo, po czym spojrzał na Estil. – Nie pamiętam... nie, nie sądzę. Ja go dobyłem, by pokazać mu runy. Nie... teraz, kiedy o tym myślę, jestem pewny, że w ogóle go nie dotknął. Sam mu go zapakowałem... Przypomniałam sobie – rzuciła nagle Estil. – Po urodzeniu pierwszego dziecka Tamarrion powiedziała mi, że przysiągł nigdy go nie dobyć... – Zgadza się, mówiłaś mi o tym. – Aliam dotknął jej włosów. – Pamiętam, że pomyślałem wtedy, iż Kieri jest równie sentymentalny jak ja. Chciał, żeby wiedziała, iż nie zabierze jej nic, co czyniło z niej wojowniczkę, dlatego też przysiągł, że nigdy nie użyje jej oręża – należał do niej i tylko do niej. Lecz przebywał tak blisko... miecz z pewnością uczyniłby coś... Paks milczała przez dłuższą chwilę, znosząc ich spojrzenia. W końcu pokręciła lekko głową. – Może nie. Amrothlin powiedział, że choć ostrze zostało wykute dla niego i rozpozna go w jakiś sposób, to zostało zapieczętowane do czasu elfiej ceremonii. To jeden z powodów podróży księcia do Lasu Pani. Możliwe, że przed rytuałem uznałby go tylko w przypadku, gdyby Phelan własnoręcznie go obnażył. – Był tak blisko. – Głos Estil był pełen podziwu. – Przez tyle lat... trudno uwierzyć, że on nigdy nie... – Nie on – stwierdził Aliam. – Zawsze można było polegać na jego słowie. – Mój panie – powiedziała Paks, pochylając się na krześle – sam rozumiesz, że muszę dowiedzieć się wszystkiego, co o nim wiesz. Muszę dowiedzieć się, dlaczego podejrzewałeś, że jest księciem, co świadczyło przeciwko temu i dlaczego uważasz go za niezdolnego do rządzenia... – Estil poruszyła się, lecz Paks kontynuowała. – Muszę wiedzieć, co wiesz o jego przeszłości, nieważne, jak okropna była. Jeśli jest prawowitym królem... – Wszystko pasuje – przyznał Halveric. – Miecz – kazały mi oddać go jemu, gdybym tylko rozwiązał zagadkę. Uznały, że wystarczy, gdy ofiaruję go Tamarrion – może były pewne, że w którymś momencie weźmie go do ręki.

– A więc, mój panie? – naciskała Paks. – Już dobrze, dobrze. – Westchnął ciężko. – Estil? Co masz? Wiem, że wiesz o nim rzeczy, o których nigdy nie wspominał mnie. – Estil przeczesała włosy dłonią i odrzekła: – Zjawił się u nas niemal czterdzieści lat temu. Mogę sprawdzić w kronice, lecz Cal dopiero zaczynał chodzić. To będzie... niech no pomyślę... trzydzieści osiem lat od ostatniej jesieni. – Przyprowadził go drwal – podjął Aliam. – Znalazł go błądzącego po lesie. Tamtego dnia sprawiałem prosię. Twierdził, że chce pracować, a padał śnieg i w ogóle. – Podrapał się po nosie. – Taki wychudzony, brudny, ryży szczurek. Skóra i kości. Utrzymywał, że na początku roku wylądował na wybrzeżu w Bannerlith – nie pamiętał nazwy statku – skąd zapuścił się w głąb lądu. Lecz zimą nikt nie chciał go zatrudnić. To dość powszechne. – Paks nie ujawniała, że doskonale o tym wie. Czekała, co powie dalej, lecz Aliam kiwnął głową Estil. – Wkrótce potem przyjęliśmy go na dworze – podjęła tamta. – Od razu zauważyłam, jak porządnie zachowywał się przy stole. Większość chłopców w jego wieku przewraca naczynia i potyka się o własne nogi. On nie. Pomyślałam, że byłby z niego niezły paź – mieszkaliśmy nieco na uboczu i byliśmy zbyt młodzi, by przysyłano nam swoje latorośle. – I był wystraszony – nie możesz zaprzeczyć, Estil, skoro mamy być szczerzy. Pierwszej nocy przy stole opacznie zrozumiał moje słowa i skurczył się, jakby myślał, że chcę go uderzyć. – Aliam popatrzył znacząco na Estil, która zaczerwieniła się, po czym spojrzała na Paks. – Faktycznie, Paksenarrion. Nie pamiętam, co powiedział Aliam, ale Kieri aż odsunął się od niego. Wiedziałam, że rozzłości tym Aliama – mój mąż nigdy nie traktował służby źle, a takie zachowanie przy obcych... – Z Aarenis – wtrącił Halveric. – Przedstawiciele gildii. Zawarliśmy wtedy mój pierwszy kontrakt. – Wzięłam go na bok i porozmawiałam z nim. Właśnie wtedy odkryłam, że przebywał już na jakimś dworze. Myślał... – Zerknęła na męża, jakby bojąc się to wyjawić, ale ten pokiwał

głową. – Myślał – podjęła z trudem – że Aliam chciał, żeby spał z jednym z gości. Jako... – Rozumiem – potaknęła Paks. Estil skinęła głową. – Nie znam żadnego grzecznego określenia na coś takiego – mruknęła cicho. – Zaprzeczyłam i zapewniłam, że nigdy nic takiego go u nas nie spotka. Odżył. Potem zauważyłam blizny na jego głowie i gdzie indziej... – Wiedziałem o nich – oświadczył Aliam. – Powiedział mi dużo później... w Aarenis. Przynajmniej o części. – Został paziem. Uznaliśmy, że ma około czternastu lat. Wystarczająco duży, by zaczął uczyć się obchodzić z bronią. Najpierw sądziliśmy, że nic z tego nie będzie... – Uznałem go za skończonego tchórza – wyznał otwarcie Aliam. – Nic bardziej błędnego: on po prostu zdawał się nie rozumieć, że wolno mu oddać cios. Kiedy tylko dotarło to do niego, nic nie było w stanie go powstrzymać. Nie bał się niczego tak długo, jak długo był w stanie walczyć. – Chłonął wiedzę jak roślina wodę – dodała Estil. – I rósł jak na drożdżach – ubieranie tego chłopaka było sztuką samą w sobie. Poza tym był lojalny – dla Aliama lub dla mnie zrobiłby wszystko. Nawet zajmował się dziećmi, których pozostali giermkowie wręcz nienawidzili. Cal go kochał – jak i pozostali. – Wszystko, oprócz myślenia. Pamiętasz, Estil, jakie kłopoty mieliśmy z tym chłopakiem? Odważny – na wszystkich bogów, nie znał strachu i chciał wszystkim imponować. Nigdy nie posuwał się do występku, ale był taki pewny siebie... – I te bójki – wtrąciła Estil. Uśmiechnęła się do Paks. – Nie był kłótliwy, ale też nigdy nie odpuszczał. Nie groził słabszym chłopcom, dopóki jednak nie został starszym giermkiem, zaczepiał tych nad sobą. Oni wściekali się i rzucali na niego, a on walczył do utraty przytomności lub zwycięstwa. – Musiałem zrobić z tym porządek. – Aliam poruszył się w krześle. – Taktykę chwytał w lot, trudniej było ze strategią. Długofalowe planowanie nie leżało w jego naturze. Pragnął władzy. Nigdy nie próbował podkopywać mojego autorytetu, ale bogowie niech mają w opiece słabszych giermków czy nawet kapitanów kohorty. Przełęcz Hakkenarsk była typowa: szybko

obmyślił dobry plan, błyskotliwie wcielił go w życie, nie zapominając o żadnym istotnym szczególe, a potem omal nie doprowadził się do śmierci, próbując utrzymać kontrolę nad wszystkim, pomimo coraz bardziej doskwierających ran. Albo rok później w Aarenis, kiedy posłałem go na patrol. Miał nim dowodzić sierżant. Ha! Dowiedziałem się później, że połowa ludzi Kieriego dostała się do niewoli, wiec wynajął jakichś wieśniaków, odbił więźniów i stoczył małą bitwę. Według sierżanta było to niczym próba utrzymania na wodzy galopującego rumaka. Zrobił, co trzeba było zrobić, ale jak ryzykował! Paks uśmiechnęła się. – Czemu jednak uważasz, panie, że nie nadaje się do rządzenia? Spójrz na niego teraz: ma własną ziemię w Tsaia. Szmat najeżdżanych przez orki, wyjętych spod prawa wzgórz zamienił w bogatą, bezpieczną krainę. Czyż nie świadczy to o jego potencjale? – Owszem, lecz to nie wszystko. Nie pochodzisz z Lyonyi i możesz nie orientować się, czego oczekujemy od króla. – Wyczucia taig? – zapytała wprost. – Tak, między innymi. O ile wiem, Kieri nie czuje taig. W ogóle. I jest niecierpliwy, łatwo wpada w gniew. Znasz to, byłaś wtedy w Aarenis. Gdyby żyła Tamarrion – po ślubie bardzo się zmienił. Szkoda, że go wtedy nie znałaś: zasłynęła z tego, że dała mu światło, nie ujmując niczego z tego, kim był. Lecz po jej śmierci górę wzięła mroczna część jego natury. Wypędził marszałków... napisał do mnie coś o podjęciu rozmów z nimi po zdemaskowaniu przez ciebie jego kamerdynera, ale... – Wrócili – rzuciła Paks. – Co? – Mój panie, chyba nie wiesz wszystkiego, co wydarzyło się tej jesieni po moim powrocie do Księcia. Sam zaprosił marszałków do powrotu, odbył naradę z MarszałkiemGenerałem i wyjaśnili sobie wszystkie różnice. – No, no. – Aliam usiadł, wydymając wargi. – Nieźle. Nigdy bym nie przypuścił. Nie wiem, czy to wystarczy, ale... – Mój panie, zgodziłabym się z tobą, że człowiek, którego oboje znamy i razem walczyliśmy w Aarenis nie byłby dobrym

władcą dla Lyonyi czy każdej innej krainy. Lecz to było ponad dwa lata temu. W zeszłym roku byłam bezdomnym włóczęgą, bojącym się wszystkiego i wszystkich – tchórzem, za jakiego uważałeś Phelana. Teraz zostałam przemieniona i wiem, że on także może przejść zmianę. Nie mam pojęcia, na czym może ona polegać, lecz dzięki niej odzyska zdolność bycia waszym królem. – A wyczucie taig? – Nie wiem. Może miecz mu je przywróci. Może elfy. Jeśli obawiają się jego porywczości i gniewu, to pomogą mu, o ile pozbędzie się tych cech. – Czy wiedzą o zmianach, jakie w nim widzisz? – Nie mam pojęcia. – Powinny. Pytanie, jak im to najlepiej przekazać. – Obejrzał się na Estil. – Jak uważasz? – Nie wiem. Nie potrafię myśleć o niczym innym, tylko o Kierim, którego znaliśmy i mieczu, tak blisko, a... – Jak daleko stąd do królestwa elfów, panie? – zapytała Paks. Aliam osłupiał. – Jak daleko? Nie wiem, nigdy tam nie byłem. Nie dotrzesz tam bez ich zaproszenia. – Wiem, ale pomyślałam, że może łowcy posłużą mi za przewodników. Amrothlin twierdzi, że królowa była jego siostrą, a jego matka mieszka w Lesie Pani. Gdybym ją przekonała... – Przekonać elfa? – Aliam przyjrzał się jej. – Cóż, tobie może się to udać. Lecz pomyśl, Paksenarrion: elfy kochają dzieci tak samo jak my, a możliwe, że bardziej. Mimo to wiedziały, że żyje i nie zrobiły nic. Miały ku temu jakieś powody, choć wątpię, żeby im się to podobało. Niepodobne do elfów zostawiać pobratymca w kłopotach. – Może pomogły – rzuciła nieoczekiwanie Estil. – Pamiętasz, Aliamie: kiedy Kieri był młody, niemal każdej zimy bawiła u nas grupa elfów. Czasami zostawali na Zimową Biesiadę. Kieri lubił je na równi z pozostałymi giermkami i twierdził, że od czasu do czasu wyświadczają mu przysługi. – Może. Nadal jednak uważam, że skoro był księciem

i półelfem, to uczyniłyby dla niego więcej, niźli tylko okazjonalne przysługi, gdyby... Przysięga Falka, Estil, elfy są rasą honoru... – Dopóki nie uległy zepsuciu. Pamiętasz te urywki legend elfów o kuaknomach i tak dalej. – To co innego. – Aliam zaczerwienił się. – Kieri może być porywczy, ale w niczym ich nie przypomina. Nie wierzę, że pozwolili księciu ich krwi... – Czy mogli uczynić więcej od ciebie, panie? – zapytała Paks. – Nie chcieli wpływać bezpośrednio, a wiedzieli, iż zapewnisz mu odpowiednią opiekę. Wszak przyjąłeś do siebie przerażonego, bezradnego chłopca i uczyniłeś z niego silnego mężczyznę. – Nadal... – zaczął Aliam, lecz przerwało mu pukanie do drzwi. – Co tam? – rzucił ostro.

Rozdział dwudziesty pierwszy Do środka zajrzał Cal Halveric, Paks zauważyła, że próbuje zapanować nad podekscytowaniem. – Przepraszam, panie, ale przybyły elfy... – Elfy? – Tak. Wiem, że nie chciałeś, aby ci przeszkadzano, ale... Aliam pokiwał głową. – Natychmiast. Pójdziesz ze mną, Paksenarrion? I Estil, rzecz jasna. – Oczywiście, mój panie. – Paks i Estil ruszyły za Halverikiem na parter dworu, gdzie oczekiwała ich grupa elfów. Paks nie rozpoznała żadnego z nich. Wszyscy mieli na sobie kolczugi i podbite futrem płaszcze, których kaptury skrywały twarze w cieniu. – Jestem Aliam Halveric – oznajmił gospodarz, wychodząc im naprzeciw. – Witajcie na moim dworze. – Lordzie Halvericu – przemówił jeden z przybyszów – wysłuchaj najpierw naszego posłannictwa, gdyż możesz nie zechcieć nas gościć. Aliam zamarł. Paks zauważyła, jak czerwieniej mu kark. – Elfy zawsze są tutaj mile widziane, a wszyscy moi goście mogą swobodnie wyrażać swe poglądy. – Słyniesz z uprzejmości, lordzie Halvericu. Lecz Amrothlin powiadomił Las Pani, że Paksenarrion z Trzech Jodeł, paladynka Girda, przysięgła odnaleźć zaginionego księcia. Obawia się, że we dwoje zdołacie odkryć jego tożsamość i miejsce zamieszkania. Przybyliśmy tutaj, by was powstrzymać. Paks wystąpiła naprzód, wyczuwając w elfie gniew i niepokój, ale nie zło. – Amrothlin postanowił nie mieszać się w poszukiwania – oznajmiła. – Czemu wy to czynicie? Elf obrzucił ją palącym wzrokiem. – Jesteś paladynką, prawda? – Jestem. – Słyszałem o tobie. – W słowa te włożył całą pogardę, jaką tylko elf potrafi wyrazić we wspólnym. – Nie oczekuję od ciebie, żebyś to zrozumiała, nie płynie w tobie krew sinyin. Lecz wielu

z nas od dawna żałuje przymierza ludzi i sinyin w tej krainie. Wystarczająco źle się stało, że nasza umiłowana siostra poślubiła śmiertelnego króla i zginęła z ręki śmiertelnika. Znacznie gorsza była utrata jej dzieci, spowodowana ludzką chciwością – żądzą bogactwa w jednym przypadku, a władzy w drugim. Żadna ludzka wieśniaczka, żadne pasterskie dziecko nie osadzi na tronie pozbawionego wyczucia taig draudiga. Jasne? Przybyłem po miecz, paladynko, który nie należy do ciebie. Kątem oka Paks zauważyła, że królewscy giermkowie gromadzą się wokół niej z dłońmi na rękojeściach mieczy. W pomieszczeniu powiało chłodem, a każdy detal stał się wyraźniejszy. – Nie jest ani twój, ani żadnego człowieka. Został stworzony dla jednego z naszych, by nosił go nasz pobratymiec, toteż wróci do nas. Oddaj go! – Wyciągnął rozkazująco rękę. – Nie – odparła cicho Paks. – Nie uczynię tego. – Zmusisz mnie do walki na dworze Halverica? – Elf odrzucił płaszcz, a jego dłoń opadła na broń. Paks trzymała ręce zatknięte za pas. – Nie, nie zmuszam cię do walki. Jeśli ją rozpoczniesz, uczynisz to z własnej woli. – Elf chciał coś powiedzieć, lecz paladynką ciągnęła: – Nie oddam ci miecza, nie jest twój. Należy do tego, dla kogo został wykuty: zaginionego księcia, prawowitego króla, który z woli Pana winien rządzić Lyonyą. – On odszedł – oświadczył elf. – Już go nie ma. – Amrothlin powiedział, że przeżył. – Amrothlin kłamał! Żyje tylko ciało, to wszystko. Książę, jego duch – to umarło. – W głosie mówcy gniew mieszał się z błaganiem. – Nie możemy zgodzić się na objęcie tronu przez człowieka pustego, opróżnionego ze swego jestestwa... – Nie jest taki – stwierdziła Paks. Dostrzegła poruszenie, jakim zareagowały elfy. – Wiesz, kto to jest? – Jej odpowiedzi wyczekiwali nie tylko przybysze. – Tak. – Paks rozejrzała się po sali, ludzie i elfy czekali w napięciu i niepewności. – Wiem. Wiem także, że nie jest

pusty, jak raczyłeś go określić. – Ale w Aarenis... – zaczął przywódca elfów. Paks uniosła dłoń. – Mości elfie, nie wszyscy tutaj znają imię, wolałabym w tej chwili nie upowszechniać tej wiadomości. A ty? – Na Pieśniarza, mam nadzieję, że nigdy nie zostanie wymówione! – Elf obrócił się do towarzyszy i przemówił we własnej mowie tak szybko, że Paks nie zrozumiała słów. Następnie wrócił do niej. – Wtrącasz się w sprawy, których nie rozumiesz, paladynko. To nie może się wydarzyć. – Mości elfie, ty również wtrącasz się w sprawy, których nie rozumiesz. Kwestionujesz osąd Pana? – Kwestionuję zdolność ludzi do właściwej interpretacji tego osądu. Słyszałem o tobie, paladynko. Byłaś tylko zwyczajnym żołnierzem, najemnikiem, płatnym zabójcą i nawet jeszcze gorzej... Esceriel dał krok naprzód, zazgrzytał wyciągany z pochwy miecz. Paks wyciągnęła ramię i zatrzymała go. – Nie, odstąp, Escerielu. Prawdziwie wierzę, iż ten elf wtrąca się w coś, czego nie pojmuje. Prawda mnie nie obraża, sądzę, iż błądzi bardziej z ignorancji niźli złych zamiarów. – Na Falka! – wybuchnął Aliam. – Nie masz prawa odnosić się w ten sposób do paladynki w moim domu, elfie, nieważne, kim jesteś. Nigdy nie była zwyczajnym żołnierzem... – Spokojnie, mój panie. Kiedyś sama myślałam, że nim jestem i to mnie zadowalało. Mości elfie, moja przeszłość należy do przeszłości, może wyda ci się to dziwne – dla ciebie taki okres czasu to zaledwie chwila – ale dla mnie zeszły rok był bardzo dawno temu. Kimkolwiek byłam wtedy, teraz jestem paladynką, wybraną przez bogów do wypełnienia tej misji. Jeśli poddajesz to w wątpliwość, muszę udowodnić to w najlepszy możliwy sposób, choć wołałabym uczynić to na zewnątrz. Nawet jako zwyczajny żołnierz stroniłam od ordynarnych bijatyk. Wywołała salwę śmiechu zgromadzonych w holu zbrojnych, usta Estil drgnęły, a jeden z elfów na końcu grupy otwarcie się uśmiechnął. Mówca zmarszczył brwi i potrząsnął głową. – Jeśli dobrowolnie nie oddasz miecza...

– Nie oddam. – To będę zmuszony przekonać cię. Myślałem, że paladyni przysięgają służyć dobru... – Przysięgałam bogom, którzy mnie wybrali. Tak jak ty wątpisz, że człowiek potrafi odczytać wolę Pana, tak ja wątpię, iż ktokolwiek wie, czym jest dobro bez właściwego przewodnictwa. Rozmyślał nad tym przez chwilę, patrząc ponad nią. – Ale jesteś paladynką Girda? – Wyznaję Girda i jestem paladynką, a Gird był jednym z moich wyborów. Lecz byli tam również obecni Pan, Rumak Wichru i Alyanya. – Obecni! – Oczy elfa rozszerzyły się. – Widziałaś...? Paks ukłoniła się. Przez dłuższą chwilę wszyscy stali nieruchomo w milczeniu, Paks słyszała słabe hałasy z kuchni i głuchy tętent kopyt na dziedzińcu. – Cóż – elf patrzył przez chwilę na towarzyszy, po czym wrócił spojrzeniem do niej – jeśli to prawda – a przynajmniej wierzysz, że to prawda – to muszę powiadomić o tym moją Panią. – Panią...? – zaczął Aliam. – Panią Lasu. – Zmierzył Paks powątpiewającym spojrzeniem. – Trudno mi w to uwierzyć... – Mnie też, czasami – odparła Paks i uśmiechnęła się. – Podobnie jak Kuakganowi z Mostu Piwowarów, który przy tym był. – Kuakganowi! Paladynką Girda u Kuakgana? – Owszem. – Omal nie parsknęła śmiechem na widok jego miny. – Nigdy nie twierdziłam, że jestem zwyczajną paladynką – oznajmiła chytrze. Śmiechem wybuchli wszyscy, prócz elfa, a i on w końcu się uśmiechnął. – Boję się – oznajmił zupełnie innym tonem – iż trudno będzie cię przekonać. Tak właśnie twierdzili Amrothlin i Ardhiel, ale... nieważne. Czy wobec tego pojedziesz do Lasu Pani? Przysięgam, że nie stanie ci się krzywda. Będę twoim przewodnikiem. Przypomniała sobie jej pierwsze zaczarowanie przez elfy,

kiedy miała udać się do posiadłości Halverica. Słyszała o ludziach zaginionych na wiele lat w krainach elfów, którzy spędzali tam całe życie, mając wrażenie, że to zaledwie kilka dni radości i zabawy. Pokręciła głową. – Boję się zamieszania, jakie nastąpi w tej pozbawionej władcy krainie, mości elfie. Nie mogę pozwalać sobie na zwłokę. – Lecz nasza Pani musi z tobą porozmawiać... Jeden z elfów przemówił cicho po elfiemu, mówca zamilkł i obrócił się do niego. Zaczęło się potrząsanie głowami. Paks wykorzystała okazję, by uspokoić giermków, Esceriel krzywił się. – Wszystko w porządku – mruknęła do nich cicho. – Nie oddam miecza i myślę, że postanowił nie wszczynać walki. – Mądrze z jego strony – burknął ponuro Aliam. – Pasterskie dziecko, też coś! – Cóż, jestem nim, mój panie. – Ale przecież nie to się liczy! To jest... – Lecz elf obrócił się do nich, ukazując nieprzeniknione oblicze. – Mój lordzie, Halvericu, chciałem ułatwić ci to, nie podając imienia, teraz jednak pozwól sobie wyjaśnić, iż jestem Serrothlin, kuzyn Amrothlina, którego spotkała twoja paladynka, i bratanek Pani. Mój towarzysz zgłosił pomocną sugestię. – Och? – W głosie Aliama brakowało entuzjazmu. – Uznaję za niezbędną rozmowę naszej Pani z tobą i tą oto paladynka. Zaginiony książę jest jej wnukiem. To na niej najmocniej odbiją się jego działania. To za jej zgodą jej córka poślubiła ludzkiego króla. Musi dowiedzieć się co, twoim zdaniem, może złagodzić jego charakter. Rozumiem. – Halveric wpatrywał się nieporuszony w elfa. – Cóż więc proponujesz? – Skoro paladynka Paksenarrion odmawia podróży do Lasu Pani, możliwe, iż Pani przybędzie tutaj... – Ale ja myślałem, że ona nigdy nie opuszcza swego królestwa! – wtrąciła Estil. – Nie czyni tego. Ale dom elfów... – Zanucił melodię, którą Paks słyszała od Ardhiela. – Jak wiecie, granice domu elfów są

inne. Ziemie śmiertelników w Lyonyi to zaledwie przecinki w lasach elfów. Jeśli pozwolisz, lordzie Halvericu, może uda się nakłonić ją, by przybyła... by sprowadziła Las Pani ze sobą. – Mogłaby to zrobić? – Aliam tylko się patrzył. – Owszem. – Elf uśmiechnął się. – Nie zdradziliśmy ludziom wszystkich naszych mocy. – Rozejrzał się po holu. – Zanim jednak wyrazisz zgodę, mój lordzie – jeżeli ją wyrazisz – muszę cię przestrzec. Jeśli wyrazisz zgodę i ona przybędzie, to przez ten okres czasu twoja posiadłość stanie się częścią elfiej ojczyzny. Żaden człowiek nie wejdzie tutaj ani nie wyjdzie bez przewodnika i nikt nie powinien tędy podróżować. Lasy elfów są równie niebezpieczne, jak zagajniki Kuakganów. – Hmmm. – Aliam spuścił wzrok, po czym obejrzał się na Paks. – Jak myślisz? Widzę, że Pani chciałaby wiedzieć, co się dzieje. – Zgadzam się – odrzekła Paks. – Martwi mnie czas: nie narażę mego zadania w imię rozkoszowania się czarami elfów. Serrothlin uśmiechnął się. – Rozumiem twe obawy, pani. To faktycznie mogłoby się przydarzyć, ale nie bez udziału naszej woli. Przyjmiesz moje słowo, że nic takiego tutaj nie nastąpi? – Przytrafiło się to Ardhielowi bez jego wiedzy – możesz temu zapobiec? – To co innego. Nigdy nie wpadłaś w trans podczas modłów? Nawet elf może zostać zaczarowany przez bogów. Gdybyś nie pomyślała o zagrożeniu, może faktycznie kusiłoby mnie, żeby ci o tym nie mówić i rozwiązać problem po mojemu. Jednak choć nie lubię ludzi – jak już pewnie się domyśliłaś – nie zniżę się do nieuczciwości. Dam ci słowo, że opuścisz spotkanie z Panią nie później, niż będzie wymagała narada. – Jak wielu z was – zapytała zaciekawiona Paks – żałuje sojuszu z ludźmi? – Ta liczba rośnie – odrzekł Serrothlin – od setek lat według waszej miary czasu. Dla części z nas jasnym się stało, że ludzie nie czują się związani danym słowem, inni tłumaczą ich, że żyją zbyt krótko, by o tym pamiętać. Ale ja nie zapomniałem czasów, gdy elfy były mile widziane na każdym dworze,

wszystkie lasy stały przed naszymi sercami otworem, a bohaterowie, których nazywacie świętymi, siadywali u naszych stóp, by uczyć się mądrości. Teraz, żeby poczuć się wolnymi w naszym własnym lesie, musimy wycofywać się coraz głębiej, zostawiając ludziom coraz więcej królestwa. A ostatnimi czasy okazaliśmy się niepożądanymi gośćmi nawet na monarszym dworze, sercu całej krainy. – A co mówi wasza Pani? Zmarszczył brwi. – Nie wypowiadam się za nią, nikt tego nie czyni. Usłyszysz to sama. – O ile lord Halveric pozwoli. – Zerknęła na niego. – Od ciebie zależy, mój panie, czy wystawisz swe ziemie na takie ryzyko. Wierzę mu, ale to twoja posiadłość. – Nie wszyscy ludzie nie ufają elfom, Serrothlinie – oznajmił Aliam. – Nie wszyscy ludzie zasługują na waszą nieufność. Powiem wszystkim, żeby nie oddalali się. Poprosisz Panią o przybycie? Serrothlin ukłonił się i wyszedł. Dwaj z jego towarzyszy zostali i podeszli, by przywitać się z Aliamem i Paks. – Mój lordzie, lady, jestem Esvinal, przyjaciel Ardhiela – przemówił pierwszy. – Gdy jeden z nas zostaje, Pani łatwiej jest uformować most, po którym przeniesie granice. – Ty również nie lubisz ludzi? – zapytał Aliam. – Lubię ich mniej niż Ardhiel, ale bardziej niż przed wizytą tutaj – odparł gładko elf. Aliam prychnął. – Lepiej uprzedzę moich ludzi – mruknął. – Wybaczcie... – Wyszedł, zabierając ze sobą żołnierzy i Cala. Estil posłała innych z ostrzeżeniem dla mieszkańców dworu, by zostali na miejscach. Giermkowie nie odstąpili od Paks. Elf spojrzał jej w oczy. – Nie poznałbym cię, lady Paksenarrion, z ostatniego opisu Ardhiela. Nie jesteś taka, jaką cię zapamiętał. – Tak przypuszczam. – Zaskoczył ją jej własny spokój. – A przecież to, co pamięta, nie było najgorsze. Uwierzysz, że skoro ja potrafiłam tak się zmienić, to dla księcia także jest nadzieja? – Trudno powiedzieć. Widziałem go raz na własne oczy. – Elf

zerknął szybko na giermków i Estil. – Ja... – Za pozwoleniem, uważam, iż nie powinniśmy rozprawiać o jego przeszłości przed przybyciem Pani – przerwała mu Paks. – Jak długo to potrwa? Jak to daleko? Oba elfy zaśmiały się cicho. – Daleko? Odległość jest ludzkim pojęciem dla dystansu, na jaki ludzie odbywają podróż. “Długo” to określenie waszego czasu. Nie, lady Paksenarrion, to nie potrwa długo, gdyż nigdzie nie jest daleko elfom podróżującym po własnej krainie. – A jednak wasz przyjaciel Ardhiel jechał i maszerował w tym samym tempie co my – zauważyła Paks. – Och, to przez grzeczność, gdy podróżował wespół z ludźmi. Jestem tego pewny. Poza tym działo się to poza granicami elfiego domu, gdzie wędrówka innego rodzaju jest trudna i niebezpieczna. – Równie trudna, jak podróż po waszych krainach dla nas? – docięła mu Paks. – Może – odrzekł drugi elf. – Nie myślałem o tym w ten sposób. Wróciła do nich Estil. – Czy Pani zostanie na wieczerzę, panowie? Jakie dania będą odpowiednie? Pierwszy elf pokręcił głową, drugi przyjrzał się jej z namysłem. – Wątpię, aby została tu dłużej, niż będzie to potrzebne, by wysłuchać Paksenarrion. Jeśli moglibyście poczęstować ją jakimś napitkiem... – Jaka pora roku panuje w Lesie Pani? – Ach, wiesz o tym. Kiedy wyjeżdżałem, było późne lato, lecz rozciągnięcie krainy może popsuć pogodę. – Mam odpowiednie wino – oznajmiła Estil. Paks spojrzała na nią ze zdumieniem. Nie miała pojęcia, że na ziemiach elfów są inne pory roku. Estil uśmiechnęła się do niej. – Nareszcie przydało się podsłuchiwanie pod drzwiami ciotki, kiedy rozmawiała ze swym elfim przyjacielem. Przez lata sądziłam, że jedyne, co mi z tego przyszło, to tęgie lanie.

*** Ledwo Estil zdążyła wyjść z sali, gdy Paks poczuła zmianę. Zupełnie, jakby pomieszczenie wypełniło się nagle wodą, mimo to mogła oddychać. Zamrowiła ją krew. W powietrzu zapachniało późnym latem i nie zerwanymi jabłkami. Powietrze zafalowało i zgęstniało, leżące na stole i kominku pospolite przedmioty nabrały cech zaczarowanych pieśnią artefaktów. Nie zdziwiłoby jej, gdyby stół zaczął tańczyć, a płomienie przemawiać ludzkim głosem. Zerknęła na giermków, jaśniały im oczy. Suriya pochyliła się lekko naprzód i rozchyliła usta, jakby ujrzała starego przyjaciela. Drzwi na dziedziniec rozwarły się gwałtownie. Zamiast szarego, zimowego nieba, pod którym jechali, na dziedziniec padało złociste światło. Paks usłyszała śpiew ptaków i dzwonienie skapujących z dachu kropli roztapiającego się śniegu. Przebywające w sali elfy nie zmieniły się ani na jotę, jednak Paks uznała, że poruszają się z jeszcze większą gracją, a gdy przemówiły, muzyka ich głosów przeszyła jej serce. Była tak piękna, że przez chwilę nie rozumiała słów. Elfy odczekały, po czym powtórzyły i tym razem zrozumiała, czego chciały. Pani Lasu czeka za wrotami i wzywa ją na zewnątrz. Paks zerknęła na giermków. Esceriel miał przerażenie w oczach, wiedziała, że boi się, iż w obliczu mocy elfów porzuci misję i odda miecz. W milczeniu pokręciła głową i wyszła w światło. Wzory mocy. Paks przypomniała sobie, co Macenion mówił o elfach i jak kochały ich piękno i wiążącą siłę, którą w nich zaklinały. Teraz dziwne, złote światło późnoletniego wieczoru podkreślało wzorce w twierdzy Aliama. Kamienie lśniły, a spoiny tworzyły skomplikowane rysunki. Łuki stajennych krużganków zdawały się być gotowe przemówić i Paks zastanawiała się, czy brzmiałyby jak basowy róg. Ze śniegu wystawały tyczki kuchennego ogródka ze zwarzonymi mrozem główkami kapusty, które pokryły się świeżą zielenią, koronkową i wrażliwą. Na oczach Paks po pobliskiej ścianie zaczęły wspinać się pędy winorośli. Lecz nie całe światło było złociste. Przez otwarte wrota

wlewał się srebrzysty, opalizujący, elfi blask. Stała w nim Pani Lasu jaśniejąca tak, że Paks nie była w stanie odtworzyć później rysów jej twarzy. Była wysoka i gibka jak wszystkie elfy, odziana w szaty wirujące wokół niej niczym otulające góry mgły. Brak siwych włosów i pobrużdżonej twarzy nie przeszkadzał jej emanować trudnym do wyobrażenia wiekiem i autorytetem. Aliam Halveric ukłonił się na powitanie, a Pani oddała ukłon. Przeszła przez bramę, rozejrzała się dookoła i skrzyżowała spojrzenia z Paks. Amrothlin i Serrothlin, nie patrząc na siebie, ruszyli jej śladem i stanęli koło Aliama. – Lordzie Halvericu, znamy cię z oddali, to dla nas wielka przyjemność móc poznać cię w twym własnym domu. Aliam ukłonił się powtórnie. – Pani, jesteś tu mile widzianym gościem, tak samo jak zawsze byli i będą mile widziani twoi rodacy. – Mamy nadzieję, że twa przyjaźń przetrwa próbę, lordzie Halvericu. – Omiotła wzrokiem okolicę. – Nie odgrodziłeś się całkowicie od drzew – zauważyła, patrząc na zasadzone pod murem drzewka owocowe. Pod jej wpływem zimowe pączki pękły, obsypując drzewka zielonymi listkami i śnieżnobiałym kwieciem. – Naprawię to przed naszym odejściem – oświadczyła. – Prawdziwie niedźwiedzią przysługą byłoby zostawienie cię ze zwarzonymi mrozem drzewami. Mogę przywitać się z twoją rodziną? – Oczywiście, Pani. – Aliam wołał ich po kolei: Estil, dzieci i ich dzieci. Pani uśmiechała się do wszystkich, lecz Paks dostrzegła na jej obliczu prawdziwą radość, kiedy jedno z wnucząt sięgnęło ku niej bez lęku. – Co, dziecko? Przyjdziesz do mnie? – Wyciągnęła dłoń i maluch podreptał do niej na niepewnych nóżkach, by złapać ją grubymi paluszkami. – Potrafisz wymówić swe imię, szkrabie? – Podniosła wzrok na jego matkę, żonę Haliego. – Jeszcze nie mówi, Pani, ma na imię Kieri, na cześć Księcia, przyjaciela lorda Aliama. – Dobre imię, dzielne, niech bogowie sprawią, by do niego dorósł. Jest już wystarczająco śmiały. – Zaśmiała się cicho, gdy

dziecko chwyciło rąbek jej szaty i próbowało wetknąć ją sobie do ust. – Nie, dziecko, to nie do jedzenia. Lepiej wracaj do mamy, ona znajdzie ci coś lepszego. – Podniosła malucha i oddała go jednym zręcznym ruchem, ślepka dziecka wodziły za nią także wtedy, gdy matka już się odwróciła. Potem zwróciła się do Paks. – A ty musisz być Paksenarrion, która odnalazła zwoje Luapa i uwolniła elfane taig. – Tak, Pani. Obrzuciła spojrzeniem dziedziniec i oczyściła go bez słowa. Pozostali weszli szybko do budynków, dwa elfy wróciły z siedziskami i zaczekała, aż wszyscy zajmą miejsca. Za tą grzecznością Paks wyczuwała potężną determinację, ciężar wieku i władzy. Pani płynnym gestem odesłała syna i bratanka, po czym sama usiadła. – Mój syn i bratanek – zaczęła – przynieśli niepokojące wieści o tobie, Paksenarrion, i twojej misji. Miałam nadzieję nigdy nie doświadczyć tej chwili. Moja córka była mi droższa, niż możecie sobie wyobrazić, wy, wielodzietni śmiertelnicy. Kiedy zginęła, a jej syn zniknął, mój żal dorównał miłości. Gdy smutek zelżał, pozwoliłam wspomnieniom o nich odejść w nadziei, że odnajdę ukojenie w jej córce. Gdy ponownie usłyszałam o chłopcu, dowiedziałam się, że zaznał krzywd, które pozbawiły go wiedzy o sobie i elfim dziedzictwie. Mniejszy żal, niż gdyby umarł, można by po: wiedzieć, ale nie dla mnie ani nikogo, kto go kochał. Wzorce się kończą, wzorce okaleczone to ciągłe cierpienie. Zanim go odnaleźliśmy, był tutaj, żywy... – Rozejrzała się po dziedzińcu. – W tym bezpiecznym schronieniu. Gdyby mógł doświadczyć uzdrowienia, stałoby się to dzięki miłości, jaką go obdarzyliście. Tak mi powiedziano. – Paks zauważyła, że nie wymieniła imienia Kieriego Phelana, nie zapytała także, czyje znają. – Czemu jednak nie...? – zaczęła Estil, lecz Aliam uścisnął jej dłoń. Elfka zmarszczyła lekko brwi. – Elf, który przyniósł wieści, usłyszał je od łowcy. Potem przybył osobiście: Haleron, daleki krewny, oddający się podróżom po ziemiach śmiertelników. Powiedział mi, że chłopiec

poniósł poważne szkody zarówno na ciele, jak i umyśle. Nie dopatrzył się śladu wspomnień, które mógłby wykorzystać, jedynie oznak fizycznych, widoczniej szych dla elfów niż dla ludzi. By się upewnić, musiałby wtargnąć do jego umysłu – uszkodzonego umysłu – ryzykując wyrządzenie jeszcze większych szkód. I narażając się na cierpienie. – Odwróciła wzrok, jej gardło poruszyło się, jakby coś przełykała. – A więc to ty przysyłałaś do nas elfy – odezwał się Aliam. – A myśmy myśleli, że nas lubią. Elfka spojrzała mu w oczy. – Lordzie Halvericu, oni... my... lubimy cię. Naprawdę. Zadbałeś o zagubione, skrzywdzone dziecko naszej krwi. Uleczyłeś je najlepiej, jak potrafiłeś. Na zawsze pozostaniemy twymi dłużnikami. Myślisz, że przesunęłabym granice mego królestwa dla kogoś, kogo nie cenię? Aliam z zapartym tchem potrząsnął głową. – Słusznie pytasz, dlaczego nic ci nie powiedzieliśmy. Po pierwsze, dla dobra chłopca. Po doznaniu takich krzywd, jak osądził Haleron, mogliśmy mu równie dobrze pomóc, jak zaszkodzić. Słyszałam, że Paksenarrion może zaświadczyć o prawdziwości mych słów... – Spojrzała na Paks, która skinęła głową. – Uznaliśmy, że nie pomoże mu wiedza o tym, co utracił, gdybyśmy nie byli w stanie przywrócić mu tego. Czekaliśmy na jakieś oznaki powrotu do zdrowia. Gdyby wróciły mu wspomnienia albo elfie umiejętności... – Mogłyby bez waszej pomocy? – zapytała Paks. – Tak. Lord Halveric znał jego siostrę, która sama, bez naszej pomocy, doszła do pełni swych mocy. Była drugim powodem, dla którego nic nie mówiliśmy. Pamiętaj, że rok, w którym zjawił się u was, był rokiem śmierci jego ojca. Powiedziano nam, że umarł z żalu po śmierci żony i utracie syna. Objęła już władzę. Skoro książę nie okazywał oznak powrotu do zdrowia, bylibyśmy niesprawiedliwi dla niej i całej krainy, przedkładając okaleczonego pretendenta ponad księżniczkę o wielkich umiejętnościach. Sam tak pomyślałeś, lordzie Halvericu, nieprawdaż? Kiedy po raz pierwszy nabrałeś podejrzeń, kim może być?

– Tak. – Aliam spuścił wzrok na złączone dłonie. – Nie miałem dowodu... a ona za rok miała otrzymać koronę... Skąd jednak wiecie, co myślałem? Nigdy nie mówiłem... – Powiedziałeś Rycerzowi-Komendantowi Falka. Jest półelfem, jednym z moich prawnuków. – Och. – Aliam zrobił oszołomioną minę. – Oczywiście przekazał mi, co wiedział, ale było tego niewiele. Chciałabym, żebyś wyjaśnił mi, dlaczego uznałeś Kieriego Phelana za księcia. – Powiedział mi w końcu, kiedy został moim starszym giermkiem w Aarenis. Ja... nie chcę wchodzić we wszystko, co się wydarzyło, dość, że opowiedział mi to, co pamiętał. Wyglądał wówczas na starszego, niż był, jak wszyscy cierpiący, miał wygląd króla... a jego nieliczne wspomnienia nadawały temu sens. – Co pamiętał? Haleron powiedział, że w jego wspomnieniach były tylko ból i rozpacz. – Cóż... – Aliam przeciągnął dłonią po łysej głowie. – Nie jestem pewny, czy jeszcze pamiętam wszystko, co mi wyznał. Drobiazgi, które zapadły w pamięć małemu dziecku. Miska, z której jadł, wysokie okna, ogród różany i szczeniak. Mężczyzna, który brał go na ręce... to był chyba król, Pani, zapamiętał zieleń i złoto oraz jasną brodę. Pamiętał przejażdżki z matką po lesie – to zwróciło moją uwagę – i napaść. – To więcej, niżbym przypuszczała – stwierdziła cicho Pani. Wygładziła szatę pełnym gracji ruchem. – Haleron niczego takiego nie wykrył. – Starcy z królewskiego dworu pamiętali szczeniaka – powiedziała Paks. – Tak, przewrócił go czy coś takiego. Pamiętał to oraz burę, jaką dostał za uderzenie go. – Przekrzywił głowę i spojrzał na Panią. – Wybacz, ale jedno wciąż nie daje mi spokoju. Jeśli jest księciem i półelfem, to czemu na to nie wygląda? Po wszystkich półelfach, jakie dotąd widziałem, widać było ich pochodzenie – to właśnie wzbudziło moje wątpliwości. – Dobre pytanie. Było wówczas wielu ludzi, którzy obawiali się tak silnych wpływów elfów, toteż moja córka uznała, że jej

dzieciom ułatwi życie, gdy będą bardziej przypominać ludzi. Mamy taki wybór, kiedy rodzimy dzieci ludziom: ile krwi sinyi mają okazywać. Ponadto część tego, co widzicie, jest wynikiem ćwiczenia naszych umiejętności, tak samo, jak ćwiczenia z mieczem kształtują bark i ramię. Gdyby książę dorastał, trenując, okazywałby teraz część swego dziedzictwa, nadal jednak wyglądałby bardziej jak człowiek niż jak elf – takiego wyboru dokonała jego matka. Aliam pokiwał w zamyśleniu głową. Pani zmarszczyła brwi i pochyliła się ku niemu. – Lordzie Halvericu, czy to prawda, że nic nie wiedziałeś o mieczu, który znalazłeś? – Mieczu? Masz na myśli jego pochodzenie? Nie, nic: to właśnie napisałem. – Tak, ale... – Mięła szatę w palcach. – Z ludźmi jest tak trudno... zdumiewacie nas czasami ogładą i mądrością, a jednak wydaje się, że nie wecie niczego. Ten miecz słynął na całym dworze, każdy go znał... – Ależ mnie nie było wtedy na dworze! – Aliam błysnął oczami. – Byłem chłopcem – paziem – u mego wuja. Nigdy go nie widziałem! Pokręciła głową. – Myślałam, że byłeś po prostu uprzejmy, zostawiając nam podjęcie decyzji, czy wypróbować miecz, czy nie. – Co?! – Naprawdę nie miałam pojęcia, że o niczym nie wiedziałeś. Amrothlin tak sugerował, ale wyglądało mi to na niemożliwe. A kiedy poinformowałeś nas, że dajesz go w prezencie ślubnym... – Jego żonie – dopowiedział Aliam. – Uznałam, że oddałeś decyzję bogom. Halveric wpatrywał się w nią przez dłuższą chwilę. – Powiedzielibyście mi – zapytał – gdybyście zdali sobie sprawę, że nic nie wiedziałem? – Nie wiem. Być może. W pewnej chwili, jak sam mówiłeś, wydawał się równie zdolny do rządzenia, jak nowy król, który nie czuł taig.

– Ale, jeśli nic się nie stało, to czemu wy nie...? Westchnęła i poruszyła lekko rękoma. – Lordzie Halvericu, myślałam, że darowując go jego żonie, pozostawiłeś decyzję bogom. Pewnego dnia dobyłby miecza, pewnego dnia miecz zadziałałby – albo nie, gdyby bogowie postanowili inaczej. Co miałam uczynić? Nie wtrącamy się w sprawy śmiertelników, choć nigdy nie pozostajemy daleko. Nigdy nie zobaczyliśmy ani nie poczuliśmy, żeby wróciła mu świadomość tego, kim jest, ani jakieś zdolności elfów. – Potrząsnęła głową, aż zamigotały jej włosy. – Pomyliliśmy się, lordzie Halvericu, przyznaję to ja – Pani w sercu mego Lasu i domu. Popełniliśmy błąd, zakładając, że wiedziałeś, mimo iż mówiłeś, że nie wiesz, i drugi błąd, gdy sądziliśmy, że wiemy, a tylko obserwowaliśmy z daleka. Uwierz mi jednak, lordzie, że nie mieliśmy złych intencji. – Wierzę ci – odparł ciężko Aliam. – Lecz zło się stało – oznajmiła nieoczekiwanie Estil. – Wszyscy je wyrządziliśmy, naszą winą było milczenie. Myślałam sobie: zapomnij. Zapomnij, puść to w niepamięć, patrz w przyszłość... jak gdyby przyszłość nie budowała się ziarnko po ziarnku na przeszłości. Pani patrzyła na nią z rosnącym szacunkiem. – Zaiste, Estil Halveric, mądrze mówisz. My, śpiewacy świata, uciekając od dysharmonii, możemy wybierać ciszę, zamiast zgiełku i nie zawsze czynimy słusznie. – Czy teraz nam pomożesz, Pani? – zapytała Paks. – Wiele uczynię dla tej krainy, Paksenarrion, a także dla ciebie i Halvericow, nie jestem jednak przekonana, że mój wnuk może objąć tron. – Ponieważ nie pamięta, kim jest? – Dlatego, a także ze względu na to, że po śmierci żony przeszedł na stronę mroku. Nawet do Lasu Pani doszły słuchy o tym i jego kampanii w Aarenis. Nie chcemy tutaj wojny domowej, Paksenarrion, ani wynajmowania najemników, którzy narzucą jego wolę tam, gdzie nie ma racji. – Może nie być tak źle, jak zakładasz – mruknął Aliam. Elfka obejrzała się na niego.

– Było już tak źle – a nawet jeszcze gorzej. A jedyna zła rzecz, jaką słyszałam o tobie, Aliamie Halvericu, to pozostanie z nim i wspieranie go. – Masz na myśli Siniave? – Mam na myśli to, co było po Siniavie. Myślisz, że nic nie wiemy? – Pani, nie wiem, czy jesteś w stanie zrozumieć... – Aliam splótł dłonie. – Wystarczająco dobrze rozumiem zło – odparła szorstko. – Nawet w mojej własnej rodzinie. Wszędzie śmierdzi tak samo. – Upieram się, Pani, że doszło tam do wydarzeń, które zostawiły te same blizny. Kiedy w Strażnicy Krasnoludów Siniava dopuścił się torturowania ludzi jego i moich... – Lordzie Halvericu, zawsze jest jakaś wymówka. Wiem o tym. Taki człowiek nie postępuje źle bez powodu. Lecz zawsze są powody. Czy mamy osadzić go na tronie tej krainy, leżącej między Prealithem, Tsaia a Lasem Pani, by znalazł wymówkę dla wypuszczenia do lasów najemników, jak uczynił to z Aluredem? Wybacz moje słowa – wiem o stracie twego syna, Caliama i wiem, jak cię to rozwścieczyło. Gdyby tylko chodziło o torturowanie Siniavy... – Ależ oni tego nie zrobili! – przerwała jej Paks. – Oni nie... – Ponieważ ich powstrzymałaś, prawda? – Cóż... tak, ale... – Jeśli chcesz rozprawiać z elfami o polityce, Paksenarrion, musisz być gotowa ujrzeć całą prawdę i mówić o niej. – Odwróciła się do Aliama. – Nie martwiłabym się, gdyby chodziło tylko o to. Wiesz jednak – jak my wszyscy tutaj – że sprawy zaszły dalej. Znacznie dalej. Nie chcemy – ja nie chcę – człowieka, który pomógł Aluredowi rzucić na kolana miasta wybrzeża, by okazał ten sam charakter w Lyonyi. Nie zgodzimy się na rządy osoby – niezależnie, człowieka czy elfa – dopuszczającej się takich czynów. Zwłaszcza elfa, gdyż w tym królestwie boi się, czy wręcz nienawidzi nas tak wielu, że źle władający elf mógłby zniweczyć pradawny sojusz pomiędzy ludźmi a sinyi. Czyż mielibyśmy dowieść, że jesteśmy tacy, jak postrzega nas tak wielu? Aroganccy, zimni, obojętni, skorzy do gniewu? Czy mają nas pomylić z iynisin, ponieważ damy mu

okazję wykazania się jego okrucieństwem? – Nie, Pani! – ponownie wtrąciła się Paks. – Proszę, pozwól mi podzielić się moim doświadczeniem... Elfka spojrzała na nią bez uśmiechu. – Wysłucham cię, Paksenarrion. Zdaję sobie jednak sprawę, że jest zdolny do miłości i troski o wybrane osoby. Podejrzewam, że przypominasz mu jego żonę albo córkę, doświadczyłaś wrażliwości, której pozbawieni są jedynie najgorsi z ludzi. Lecz nas interesuje druga strona, którą okaże jako król. Skąpana w niewyczerpanej mocy Pani Paksenarrion dokładnie ujrzała naturę elfów i ich ograniczenia. Pierworodni, najstarsi ze starszych ras, nieśmiertelni, mądrzy wiekami mądrości – słusznie powinni być za to czczeni... a jednak, pomimo swych mocy, nie byli bogami ani nawet półbogami. Elfy stworzone jako chór pomniejszych śpiewaków przez Pierwszego Piewcę, były tak przepełnione harmonią, że bardzo krótko znosiły wszelkie konflikty, rozstrzygając je szybkim zwycięstwem lub klęską. To nie słabość ani tchórzostwo zmuszały je do cofania się przed nawiedzającym ich ziemie złem, po prostu stworzono je w innym celu. Ich darem była umiejętność niekończącego się układania żywych istot, żywiołów lub samych wzorów we wzorce piękna. Stąd brała się ich umiejętność uzdrawiania, hodowania roślin, kształtowania taiginu. Jako jedyne istoty na ziemi potrafiły uchwycić sploty wzoru życia, wymyślone przez Pana, i stworzyć nowe wzory, nie uszkadzając materii. Rzucały uroki na umysły śmiertelników, wyszywając w tkaninie rzeczywistości delikatne wzory ich wyobrażeń. Były potężne, jak muzyka przeszywająca serca, wywołująca łzy i śmiech, i same były jak muzyka, posłuszne swemu stwórcy. Paks pojęła, że ludzie nie musieli czcić ich nieśmiertelności, chłodnej mądrości, wiedzy o taig, umiejętności przekształcania ludzkiej percepcji. W swym krótkim, śmiertelnym życiu ludzie stawiali czoła wyzwaniom, którym elfy nie były w stanie sprostać, uczyli się strategii elfom niedostępnych, wybierali dobro i zło w sposób bardziej bezpośredni i niebezpieczny, niźli elfy mogłyby postrzegać. Tak

jak elfy stworzono dla harmonii – ludzi powołano do konfliktów, dla zachowania równowagi jedni potrzebowali drugich, dochowując jednak wierności własnej naturze. Łatwo było nieśmiertelnym doradzać cierpliwość i wycofanie się, dopóki zagrożenie nie minie... Odzyskała odwagę, a wiek i doświadczenie Pani przestały ją przytłaczać. To było elfie doświadczenie, nieprzydatne jej celom. Kieri Phelan był tylko półelfem, jego prawo do tronu wynikało z ludzkiej domieszki krwi. Patrzyła na Panią z mniejszym podziwem, choć nie mniejszym szacunkiem, a ta odwzajemniała spojrzenie z rosnącym zdziwieniem. – Doceniam twoje poglądy – zaczęła powoli Paks. – Inni też mi mówili, że przypominam Tamarrion. Możliwe, że patrzył na mnie przychylniej niż na innych. Nie mówię teraz jednak o jego odnoszeniu się do mnie. – Pani skinęła głową, a paladynka opisała pokrótce wspaniałomyślność Księcia dla swoich ludzi, od rekrutów po weteranów oraz innych, którzy mu służyli. – Zeszłego roku – nabrała powietrza, zanim to powiedziała – popełnił błąd. Mówię tak, choć lord Halveric wie, iż nie żywię do niego urazy. Pomylił się, tak długo wspierając Alureda, z tego, co widziałam, nie był zbyt szczęśliwy, ale dał słowo, nie wiedząc, co tamten zamierza. Każdy popełnia błąd, postępując niesprawiedliwie. Ale czyż sama niedawno nie przyznałaś, że się pomyliłaś? Halvericowie także to powiedzieli. Elfka zesztywniała, Paks usłyszała westchnienie Halvericow. Ciągnęła pospiesznie, nim zawalą się niebiosa. – Popełnił błąd, ja także. Lecz poprosił marszałków Girda o powrót i przeprosił za wygnanie ich. Przyznał się przed całą Kompanią do pomyłki, działania pochopnego i w gniewie. Czy wygląda to na działanie aroganta skłonnego do bezlitosnych sądów i lubującego się w okrucieństwie? Pani siedziała długo, nie udzielając odpowiedzi, Paksenarrion dwukrotnie otwierała usta, by przemówić i zamykała je, bojąc się, że już powiedziała za wiele. W końcu elfka wzdrygnęła się lekko jak ktoś wyrwany z zamyślenia i z uśmiechem obróciła do dziewczyny. – Dobrze świadczy o człowieku, który potrafi zdobyć miłość

i szacunek paladynki. Nie kłamiesz, choć przedstawiasz wszystko w najlepszy możliwy sposób. Nie wiedziałam, że wezwał marszałków. Skoro przyznał się do błędów, to moje obawy zmalały, choć wciąż nie jestem przekonana. Przynajmniej nie będzie złym królem. – Kieri jest rycerzem Falka – poddał Aliam. – W każdym razie został pasowany na rycerza, choć nie złożył ślubów ani nie nosi rubinu. Został także wyznawcą Girda. – Nie czci Girda – sprostowała Paks. – Co? Oczywiście, że jest – a przynajmniej był – i sądzę, że zostanie nim znowu, skoro pogodził się z Bractwem. Pokręciła głową. – Nie, mój panie. Rozmawiał w mojej obecności z Marszałkiem-Generałem. Popierał Tamarrion i Bractwo, ale nigdy nie przysięgał. Powiedział Arianyi, że zawsze stronił od wiązania się takimi ślubami. Pani podała się naprzód z pojaśniałymi oczami. – Co powiedział? Powtórz dokładnie, co pamiętasz, Paksenarrion. – Powiedział, że skłaniał się ku obu – Falkowi i Girdowi – ale czuł, że czekają go inne przysięgi i nie mógł ślubować z czystym sercem. Marszałek-Generał oznajmiła marszałkom, że jest zadowolona i nie oczekiwała od niego przysiąg. – Ach. – Ale jakie ma to znaczenie? – Paks przyjrzała się jej ciekawie. – Nie jestem pewna. Jeśli oznacza to, co może oznaczać... – Elfka uśmiechnęła się i potrząsnęła głową. – Myślisz pewnie, że mówię zagadkami, jak przystało elfom. Faktycznie tak czynię, ale tylko dlatego, że mam jedynie pewne przypuszczenia. Jeśli jednak – pamiętaj, że powiedziałam jeśli – przed przysięgami powstrzymała go pamięć swej prawdziwej natury, choćby jej najmniejszy okruch, to być może da sieją odbudować. – Myślałam, że królowie Lyonyi mogą być falkinitami? – Tak było w przypadku ostatnich dwóch władców. Lecz oni byli tylko ludźmi. Monarcha elfiego pochodzenia, dzięki swej krwi świadomy taig, czci Pana bezpośrednio. – Westchnęła

i wzruszyła ramionami. – Powiedziałaś mi mnóstwo rzeczy, o których nie wiedziałam. Możliwe, że istnieje szansa, by został królem. Akceptuję, Paksenarrion, istotę twej misji: masz odnaleźć prawowitego króla Lyonyi i uzdrowić go. Akceptuję twoją decyzję, by poddać mego wnuka, znanego ci jako Książę Phelan, próbie miecza. Zanim jednak wyrażę zgodę na koronację, chciałabym osobiście go zobaczyć. Jeśli może zostać tym, kim powinien, moje moce powinny mu pomóc. Jeśli nie, to i tak czeka nas lepsza przyszłość, niż się obawiałam. Pani wstała, Paks i Halvericowie próbowali pójść w jej ślady, lecz przekonali się, iż nie są w stanie poruszyć się. Głos elfki był łagodny, a jego srebrzysta muzyka cieplejsza. – Nie ułatwię wam zadania wiedzą, że Las Pani zawitał do tej posiadłości. Kiedy przesunę granice, przekonacie się, iż nikt nie pamięta letniego popołudnia w środku zimy. Wam zostawię jedynie niezbędne wspomnienia, tylko Paksenarrion nie pozbawię prawdy. Elfy mego Domu nie będą was więcej niepokoić... Paks przypomniała sobie nagle zdradzieckie spiski Achryi, wymierzone w Księcia – czyżby niemal pięćdziesięcioletnie knowania zmierzały do jednego? Chciała zapytać o to elfkę, poprosić o wyjaśnienie, lecz jej umysł wypełnił łagodny śmiech. – Spokojnie, paladynko, inni także potrafią dojrzeć pajęczynę w słońcu. Rozległo się pukanie do drzwi, Paks i Halvericowie popatrzyli na siebie z roztargnieniem. Stała przed nimi misa jabłek i szklana buteleczka z perfumami z płatków jabłoni, wypełniając biuro Aliama mieszaniną zapachów wiosny i jesieni. – O co chodzi? – wykrztusił Halveric. Cal Halveric wsadził głowę do środka. – Robi się późno, panie – wolicie zjeść tutaj czy mam przygotować miejsca w holu? – Paks wyjrzała przez okno, było ciemno.

Rozdział dwudziesty drugi Popatrzyli po sobie oszołomieni, Caliam zerknął z niedowierzaniem najpierw na jabłkową perfume, a potem na Paks. Wciągnęła delikatny zapach i pokręciła głową. Aliam wziął głęboki wdech i zabębnił rękoma o poręcze fotela. – Nie... zjemy na dole. Cal, czy ty...? – Lecz przerwał i obrócił się do Estil. Uśmiechnęła się i dotknęła jego dłoni, drugą wyciągając do Paks. – Dziękuję, kochanie, za bardzo interesującą... rozmowę – powiedziała. Paladynka ujrzała w jej oczach wspomnienie wizyty Pani. – Przykro mi, że musisz tak szybko wyjechać, lecz na razie korzystaj z naszej gościnności. – Z całego serca – zapewniła ją Paks. Estil roześmiała się i wstali mniej zesztywniali, niż Paks oczekiwała. Giermkowie przyjrzeli się im z zaciekawieniem, gdy wchodzili do holu, gdzie wszyscy czekali już na nich przy stołach. Wieczorem zajętych było więcej miejsc. Cal z braćmi i ich żonami zasiedli u szczytu stołu wraz z rodzicami i Paks, starsze dzieci usadowiły się, gdzie mogły, a młodsze kręciły się wokół nich. Hol rozbrzmiewał śmiechem i rozmowami. Paks zauważyła liczne rzucane jej spojrzenia, wiedziała, kiedy jedno z nich podkradło się do niej i odważnie dotknęło rękojeści miecza. Estil zauważyła to i odciągnęła dziewczynkę do tyłu. – Hej! Suli, ty łobuziaku... pewnego dnia zrobisz tak niewłaściwej osobie i stracisz rękę, jeśli nie życie. Powinnaś wiedzieć, że nie należy dotykać oręża wojownika. – Jest taki ładny, babciu... ja tylko... – Faktycznie: ty tylko! Jeśli chcesz porozmawiać z paladynką: proszę bardzo, oto ona. Mów. – Co rzekłszy pchnęła przerażoną Suli przed oblicze Paks, która obejrzała się i obserwowała zajście. – Prze... przepraszam – wy dukała. Paksenarrion usłyszała, jak jeden z chłopców chichocze z bezpiecznej odległości. Suli rzuciła mu kwaśne spojrzenie, po czym wróciła wzrokiem do Paks. – Twoją babcia ma rację – oznajmiła paladynka, pochylając

się nad dzieckiem. – Nie skrzywdzę cię, ale ktoś inny mógłby. Wiesz, że niektóre bronie są magiczne? Miecz może ci zrobić krzywdę, jeśli nie jesteś jego właścicielką. Masz odważne serduszko, to dobrze, musisz jednak nauczyć się od swej babci, jak ma nim rządzić mądra głowa. – Dziewczynka spłoniła się, a Paks przeniosła wzrok na tłoczące się za nią dzieci. – A co do was: łatwo jest śmiać się, gdy ktoś inny ma kłopoty, lecz cudza lekkomyślność nie dodaje wam mądrości. Po tej rodzinie oczekiwałabym raczej, że jedno będzie broniło drugiego. – Ku jej zdziwieniu dorównujący wzrostem Suli chłopiec natychmiast wystąpił naprzód. – Śmiałem się tylko dlatego, że ona nigdy niczego się nie boi – oświadczył śmiało. – Jeśli było to niewłaściwe, przepraszam. Gdybyś jednak próbowała ją skrzywdzić, przyszedłbym jej z pomocą. Paks uśmiechnęła się do niego. – Cieszę się, że chciałbyś jej pomóc. Powiedziałam tak dlatego, że kiedy sama byłam bezradna i miałam kłopoty, byli tacy, którzy mnie wyśmiewali. – Ciebie? Myślałem... czy paladyn może być bezradny? – Nie urodziłam się paladynka, chłopcze. A nawet teraz spodziewam się zagrożeń, z którymi będę mogła walczyć jedynie wiarą. – Nie będę więcej śmiać się z innych – obiecał poważnie chłopczyk. – Suli... – W porządku. – Zarzuciła mu ramiona na szyję. Paks dopiero teraz zauważyła, że są bliźniakami. Oboje uśmiechnęli się do niej, po czym Suli szturchnęła brata pod żebra. Odtoczyli się do tyłu, śmiejąc się i przepychając. – Łobuziaki – mruknęła spokojnie Estil. – Są jak dzikie źrebaki. – Zepsułaś je, matko – odezwała się kobieta z dołu stołu. – Zawsze, kiedy was odwiedzam, wy... – Cóż, to obwiesie o dobrych sercach – stwierdziła Estil. – I jedyne bliźnięta w rodzinie. Patrząc na nie, niech bogowie nas bronią przed kolejnymi, a jednak... – W domu – ciągnęła ich matka, patrząc na Paks – trzymam

ich krótko... chyba że biegają po lesie. Odkąd jednak spędziliśmy tutaj pół roku... – To niesprawiedliwe – odezwał się z uśmiechem siedzący koło niej wysoki mężczyzna. – Czy mam im powtórzyć wszystko, co mówiłaś podczas pakowania? – Kobieta parsknęła śmiechem, a on kontynuował. – Była bardzo zadowolona z przyjazdu tutaj, ponieważ jak bliźniaki coś zbroją, zawsze może obwinie ciebie. – Tak, ale... – Twierdziła też, że po wyjeździe stąd dzieci zachowują się lepiej niż przed przyjazdem. – Pstryknął żonę w nos. – I widzisz, co masz? Wzruszyła z uśmiechem ramionami i zrobiła minę do Paks i Estil. Paladynka była zdziwiona. Nigdy nie przebywała z taką rodziną... nagle zdała sobie sprawę, że od opuszczenia domu nie przebywała z żadną rodziną. Po holu biegało przynajmniej tuzin dzieciaków, jeszcze więcej wyniesiono spać. Mieszkały tutaj trzy lub cztery generacje – szczęśliwie, jak się wydawało. Spojrzała na Estil – babcię, a pewnie i prababcię – wciąż wysoką i o szerokich ramionach. Groźna łuczniczka, jak twierdzi jej mąż. Jak ona to robiła? Nie wyobrażała sobie posiadania tylu dzieci (siedzieli tutaj Caliam, Haliam i Suli – poślubiona mieszkańcowi Tsaia, ale z wizytą w domu – a słyszała o innych), zarządzania posiadłością i jeszcze znajdowania czasu na ćwiczenia z bronią. Pokręciła głową, Estil zauważyła to i obróciła się do niej. – Za głośno dla ciebie, Paksenarrion? Jesteśmy hałaśliwą rodziną, zawsze taką byliśmy. Aliam i ja kochamy rozmowy i muzykę jak samo życie. – Nie, ja tylko...ja nigdy... tu jest zupełnie inaczej – wy dukała kulawo. – Po prostu rodzina. Większa od innych, jak przypuszczam, a jeśli policzyć pozostałych... – Rozejrzała się. Przy bocznych stołach wciąż roiło się od mężczyzn i kobiet w roboczych strojach. – Czy wszyscy tutaj jedzą, moja pani? Każdy posiłek? – Myślała, że w bogatych domach pan, pani i ich rodzina jadają

osobno. – Och, nie. Część mieszka we własnych domach, inni wolą jeść gdzie indziej. Lecz zimą dobrze tu palimy i wszyscy są mile widziani. Wieczerze są zwykle liczne. Moja siostra z północnej Lyonyi powiada, że przypomina to koszary, ale my tak lubimy. – Estil uśmiechnęła się. Skądś dobiegło ich brzmienie harfy i Paks rozejrzała się. Najstarszy syn Caliama wniósł do sali harfę, którą właśnie stroił. Stoły uciszały się. Kiedy był gotowy, przyniósł instrument Aliamowi i ukłonił się. – Ty pierwszy, młody człowieku – rzekł Aliam. – Rozgrzeję palce, słuchając twej muzyki. Chłopiec zagrał skoczną, taneczną melodię, której wkrótce zawtórowało klaskanie siedzących przy stołach. Ktoś znał słowa, ale miał kiepski głos, na szczęście inni podjęli piosenkę z lepszym skutkiem. Potem muzyk odegrał melodię wolną i leniwą jak letnie popołudnie przed żniwami, Paks poczuła, jak opadają jej powieki. Zakończył pieśnią miłosną, której zawtórowała połowa obecnych mężczyzn. Potem harfę przejął Cal. – Przynieś dudy – nakazał chłopcu. – Garrisie, wciąż jeszcze grasz? – Nie dmuchałem w dudy od ponad roku – zaprotestował zapytany. – Cóż, przyda ci się odrobina praktyki. Młody Aliam wniósł na salę długą, wypolerowaną tubę, którą postawił przed Garrisem. Cal zagrał jedną nutę. Garris zaczerpnął powietrza i zadął, zamiast oczekiwanego przez Paks donośnego dźwięku usłyszeli piskliwe gulgotanie duszonej gęsi. Wszyscy ryknęli śmiechem. – Na boskie zęby, Garrisie, prosiłem, żebyś zagrał, a nie psuł instrument. – Mówiłem ci... – Spróbował jeszcze raz, dobywając głęboki, głuchy dźwięk, od którego zabrzęczały talerze. – Jeśli uda mi się wydobyć inną nutę... – Zaczął dobrze, lecz po chwili bogaty dźwięk ucichł. Przerwał i podniósł głowę, pocierając wargi. – Będę miał bąble – mruknął. – Jeśli jednak macie ochotę się pośmiać, spróbuję Cedry Doliny.

– Hmmm. Dziecinna zabawa – prychnął Cal, przebiegając palcami po strunach harfy. Srebrzyste, roztańczone nutki zaczęły tworzyć melodię na tle powolnego akompaniamentu dud. Garris miał kłopoty, melodia rwała się, a palce nie zawsze trafiały na odpowiednie otwory, lecz Paks usłyszała przynajmniej, jaka to miała być muzyka. Potem dudy przejął Hali, a Aliam harfę. – Dla paladynki, która przybyła tu w misji... – przemówił Aliam do zgromadzonych, którzy natychmiast zamilkli. – To wiecie wszyscy, ja powiem wam nieco więcej: jej zadanie polega na odszukaniu prawowitego króla Lyonyi. Wyjedzie stąd z naszym błogosławieństwem i nadzieją. Dla niej i jej misji Hali i ja zagramy coś, czego nie śpiewamy zbyt często. Falk i Przysięga Złota. Paks nigdy nie słyszała tej pieśni, znała jednak historię Falka, związanego przysięgą i kajdanami po równi, trzymanego w niewoli przez wiele lat po zjawieniu się w mieście rozpaczy, by uwolnić rodaków. Przysięga krwi to Liarta jad Przysięga śmierci zmarłych jest Przysięgę kamienia lud skalny składa Przysięga żelaza domeną Tira Na przysięgę srebra kłamcy się ważą Przysięga złota tylko pozostała... Refren miał inną melodię i brzmiał, jakby pochodził z drugiego utworu. Śpiewali go wszyscy, choć pierwszą linijkę odśpiewali Aliam Halveric z synem. Daleko cień pada Od odległej ściany. Pod ciężarem kamienia Samotny książę się trudzi. Odeszli daleko, Związany przysięgą książę Samotnie się trudzi...

Muzyka łaskotała ją w żyłach, stając się pieśnią o zaginionym księciu Kierim. Uśmiechnęła się do Aliama, w jego oczach znalazła potwierdzenie takiej interpretacji. Harfa, dudy i głosy tkały wspólnie długie zaklęcie, kończąc: Przysięga nareszcie wypełniona Krew oprawców rozlana Nic jednak nie przywróci Utraconej młodości. Lecz złoto przetrwało Białą kość, krew, stal, srebro i kamień. Pozostał mu własny honor... Odśpiewali ostatni wers i zamilkli. – Nie wiem, jak długo Paksenarrion z nami zostanie – dodał Aliam – jednak wszyscy pamiętajcie, że może tu dowolnie przychodzić i odchodzić, i brać wszystko, co będzie jej potrzebne. Jeśli ktoś z was może jej pomóc, czyńcie to w moim imieniu. Czy to jasne? – Tak, mój panie – nadeszła odpowiedź. Aliam skinął im głową, po czym odwrócił się do Paks. – Chcesz pewnie odpocząć, ty i twoi giermkowie. Przybywaj i odchodź do woli, zawsze z przyjemnością z tobą porozmawiam, jeśli jednak będziesz musiała wyruszyć bez mego pozwolenia, to wiedz, iż zawsze je masz. – Dziękuję – odparła Paks, kłaniając się. Odeszła za nim od stołu, Estil i giermkowie ruszyli ich śladem. *** Ze snu wyrwała ją świadomość zagrożenia. Była rozgrzana, czysta i wdzięczna za wygodne łóżko. W oknie świeciły gwiazdy, mrok w komnacie ledwo rozświetlał dogasający żar w kominku. Słyszała oddechy giermków, wszyscy spali. Powoli, bezszelestnie opuściła łóżko, biorąc do ręki leżący koło niej miecz. Nie dobywała ostrza, nie potrzebowała jego ostrzeżenia.

Nie widziała nic przez wąskie okno, którego dolną połowę zakrywały mroźne kwiaty. Podeszła boso do drzwi i otworzyła je. Powitał ją czarny korytarz, nic w nim nie widziała. Lecz poczucie zagrożenia spotęgowało się, napierając na umysł. Z westchnieniem wróciła do komnaty i obudziła giermków. Ubrała się szybko i uzbroiła. Wrażenie niebezpieczeństwa rosło. Ponownie otworzyła drzwi i wiedziona instynktem przyzwała światło. Korytarz zasnuty był pajęczyną, niezliczone nici tworzyły złożony wzór, koncentrujący się na drzwiach komnaty paladynki. W środku sieci, na wyciągnięcie ramienia, czaiła się mroczna obecność. – Cóż, czyżbyś spotykała się ze mną z mniejszym entuzjazmem? – Głos był dziwnie słodki. Paks nie rozróżniała szczegółów postaci, nie była w stanie ocenić jej kształtu ani nawet wielkości. Dobyła miecza. Rękojeść dopasowała się do dłoni. – Zawsze z entuzjazmem stawiam czoła złu – odrzekła Paks – i z bronią w ręce. – Nie będziesz taka chętna, kiedy dowiesz się, co narobiłaś – oświadczył głos. – Ty szkodniku, ostrzegałam cię tak często, a mimo to zabijasz i zabijasz. Pozrywałaś moje sieci, pozbawiłaś zdobyczy... Paks roześmiała się, cień zwarł się w sobie i zestalił. Był większy, niż oczekiwała. – Zrobiłam nie więcej niż każdy dobry żołnierz – stwierdziła. – Sprzątając koszary, wymiata się pajęczyny. – Głupia! – Słowo zawyło Paks w uszach, kołacząc się echem po głowie. Pochyliła się pod jego mocą. – Myślisz, że możesz stanąć naprzeciwko mnie? Pani sieci, tkaczki przebiegłych planów... – Nie ja, lecz Gird i Pan. – Którzy porzucili cię na moją pastwę. Głupia dziewucho, miałam cię w Aarenis i Kolobii. Jesteś zatruta moim jadem, przybędziesz na me wezwanie. – Nie. – Paks usłyszała za plecami giermków i odprawiła ich ruchem wolnej ręki. – Na potęgę Pana i z łaski Girda nie jestem

twoją służką. W imię tych mocy nakazuję ci opuścić ten dwór. – Jak myślisz, dokąd stąd pójdę, córko owczarza? Wciąż jesteś śmiertelniczką, nie możesz ciągle być z tymi, których kochasz. Możesz ocalić siebie czy zdołasz jednak ocalić ich? – Przez mgnienie oka widziała dom: ojca, matkę, braci i siostry, odepchnęła tę myśl. Jeśli zostali skazani, jej porażka także im nie pomoże. Słodki głos kontynuował: – Są jeszcze inni, sprytniejsi od ciebie, którzy nadstawią ucha radom ostrożności... którzy nie spojrzą przychylnie na sięgające po koronę zakrwawione ręce wojownika. Nawet twoi giermkowie: czy odważysz się zaufać obcym za swymi plecami, stawiając czoła mocom, które wystąpią przeciwko tobie? Znam ich sekrety, mogę wykorzystać... – Tutaj nic nie możesz, nawet ukryć zamiarów. – Czerpała tę wiarę z otoczenia, namacalną niczym zbroja, która chroniła ją przed emanującym z istoty zwątpieniem. – Kiedy musisz wystąpić otwarcie, jesteś najsłabsza – ciągnęła, przede wszystkim na użytek swoich giermków. – Jak światło odkrywa pułapki, tak prawda obnaży fałsz rozsiewanych przez ciebie plotek i knutych spisków. – Wyczuła poruszenie w mroku i sprężyła się. Ciemność zgęstniała i skoczyła naprzód, Paks uniosła wykute przez elfy ostrze. Poczuła, jak coś oplatało jej ramię i szarpnęło nim, po czym mrok rozwiał się ze skrzeczeniem. Pozostały tylko wijące się pajęczyny. Rzuciła okiem na ramię, było nietknięte, a miecz błyszczał czystością. – Cześć wam i chwała – mruknęła cicho. – Co to było? – zapytała stojąca najbliżej Lieth. – Myślę, że jakaś służka Achryi – odparła Paks. Bała się, że to była Achrya we własnej osobie. Ta moc dźwięczała jej w głowie, zawodząc o nieuchronności zagłady, ale ona odrzuciła złe przesłanie. – Co to jest to wszystko... te... ta pajęczyna? – dopytywał się Esceriel. – To sieci tkane przez sługi Achryi. Nie dotykajcie ich, palą. – Szturchnęła czubkiem miecza jedną z nitek, która zadrżała i rozerwała się. – Będę musiała to oczyścić.

Wysprzątała połowę korytarza, kiedy nagle Aliam otworzył drzwi swego apartamentu. – Co się dzieje... – urwał, wpatrzony w pajęczyny. – Nie dotykaj ich, mój panie, właśnie je usuwam. Wyjaśnię, co się stało, kiedy skończę. – Czy pochodnia pomoże? – Halveric sięgnął w głąb apartamentu i wysunął jedną przez drzwi. Zapomniała o ogniu. – Faktycznie – przyznała. – Zadbaj tylko, żeby żadna cię nie dotknęła. – Z pomocą jego i Estil szybko oczyściła korytarz z sieci. Odkryli jednak, że nie była to jedyna pajęczyna. Zablokowano wszystkie korytarze, choć nie tak szczelnie. – Jak szybko przędą się takie sieci? – zapytał Aliam, kiedy już skończyli. – To stworzenie musiało pracować, odkąd poszliśmy spać! Paks pokręciła głową. – Nie sądzę, obudziła mnie bliskość zła. Wierzę, iż pajęczyna powstała naprawdę szybko. – Dlaczego nie obudziłem się? Albo strażnicy... strzeż nas, Falku... Straże! – Aliam pognał do głównych wrót. – Czekaj! – krzyknęła za nim Paks. – Nie podnoś alarmu – jeśli inni są uwięzieni, wpadną w pajęczynę. – Ale ja muszę... – Idź z nim, Garrisie, znasz rozkład twierdzy. Obejdź cicho posterunki, panie, i bądź gotowy zniszczyć każdą napotkaną pajęczynę. Moja pani, weź Esceriela i rzućcie okiem na kuchnie i spiżarnie – uważajcie szczególnie na miejsca, gdzie mógłby ukryć się człowiek. Pomodlę się, panie, czy w pobliżu czai się jakieś zło. Rozeszli się zgodnie z poleceniami. Nie wyczuwała zła tak silnego, jak to, które odeszło. Niemniej sprawdzili każdą komnatę w głównym budynku, na wypadek, gdyby zastawiono sieci na śpiących. Wkrótce powrócili Aliam z Garrisem, wartownicy spali, lecz nie stała się im żadna krzywda. – Zostali zaczarowani – Paks uprzedziła chęć Halverica zbesztania ich. – Pamiętacie, jak byliśmy w Aarenis, kiedy Siniava opuszczał kryjówkę? Dzięki bogom, że nie skończyło się

gorzej. Mój panie, sprowadzamy na ciebie niebezpieczeństwo. Musimy wyjechać. – W sam środek tego? – Aliam wlepił w nią spojrzenie. – Co zrobicie poza murami? – Będziemy szybko podróżować. To miało nas tutaj zatrzymać, przestraszyć ciebie i nakłonić mnie do pozostania i zapewnienia wam opieki. Mój panie, nie powiem ci, dokąd dokładnie pojedziemy – choć w ogólnym zarysie pewnie się domyślasz – i sugeruję, byś z nikim nie dzielił się nawet domysłami. Strzeż tego miejsca, nie pozwalaj dzieciom na wałęsanie się samopas... Pobladł, słysząc to. – Falku, nie! Nie kolejne... – Pilnuj ich dobrze. Trzymajcie się razem i nie traćcie wiary. Zapytaj łowców, być może elfy wesprą was w podzięce za pomoc, jakiej im kiedyś udzieliłeś. Żałuję, że nie mogę zostać, by was chronić, ale uważam, że moje odejście zmniejszy ryzyko. Skinął głową, Estil stanęła u jego boku z długim łukiem w ręku. – Paksenarrion, z pewnością możecie zostać do świtu... – Z końcem nocy będę daleko stąd... bardzo daleko. – Jak sobie życzysz. Czy jest coś...? Mam mnóstwo zapasów... – Dziękuję. Suriyo, Garrisie: idźcie się spakować, a ja zamienię kilka słów z Halvericami. – Jej giermkowie ruszyli w stronę kuchni, skąd dobiegała krzątanina służących i kucharzy. Gospodarze podeszli do niej i stanęli pod ścianą holu. – Jeśli przypomnieliście sobie coś jeszcze – cokolwiek – to proszę, powiedzcie mi to teraz. Aliam podrapał się po głowie. – Po tym? Dajże mi pomyśleć... – Coś, co zdradziłoby nam, gdzie przebywał w ciągu tamtych straconych lat? – Nie... raczej nie. Dlaczego? Wiesz, gdzie jest teraz. Paks westchnęła. – Wiem. Tylko że... nie jestem pewna, jak tam dotrzeć z Lyonyi. Jeśli zabiorę królewskich giermków do Tsaia...

Aliam uspokoił się. – Ach, to. Pomogę ci. – Uśmiechnął się, widząc jej minę. – Dyplomacja... od lat przechodzę z cudzoziemskimi żołnierzami przez Tsaia, pamiętasz? Masz rację: nie możesz jechać przez Tsaia z królewskimi giermkami w misji, nie wywołując kłopotów. Najpierw musicie udać się do Verelli... – Ale Książę... jeśli ktoś się zorientuje i zaaranżuje zamach... – Jeśli bogowie chcą widzieć Kieriego na tronie, ochronią go. Jest wśród swoich żołnierzy, bezpieczniejszy niż gdziekolwiek indziej. Po kłopotach, jakie nam opisałaś, nie sądzisz chyba, że osłabią czujność? I to nie dlatego, że jest księciem. – Pokręcił głową. – Pojedziesz do Verelli. Opowiedz Radzie Regencyjnej o swojej misji. Nie musisz wymieniać imienia Phelana, jeszcze nie teraz. Powiedz im, że musisz skonsultować się z nim w sprawie miecza – odpowiada to prawdzie i jest logiczne, jako że znalazłaś go w jego twierdzy, a wcześniej używała go jego żona. Paks pokiwała wolno głową. To brzmiało dobrze, o wiele lepiej, niż przekradanie się w sekrecie do Księcia. – Paksenarrion dodał Aliam, dotykając jej ramienia. – Co się stanie, jeśli zginiesz? Czy powinienem powiedzieć Kieriemu w nadziei, że wyniknie z tego coś dobrego? – Mój lordzie, gdybym zginęła podczas tej misji, to znaczyłoby to, iż moje rady niewiele są warte. Nie powiem ci nic, czego nie wymyśliłbyś sam, a masz nade mną przewagę doświadczenia. Jak długo na tronie nie zasiądzie sprawny władca, sytuacja tej krainy będzie zła. Wierzę, iż Książę okaże się takim władcą. Tymczasem... – Paks wyciągnęła do nich ramiona i ściskali się przez dłuższą chwilę. – Pilnujcie się, próbujcie utrzymać jedność królestwa, dopóki z nim nie wrócę. – Obawiasz się kłopotów tutaj? – Mój lordzie, widziałeś, co wydarzyło się tej nocy w korytarzach twego własnego dworu. Jeśli ona przędzie nici niezgody w krainie, jak długo słaba Rada Regencyjna będzie zadowalać jej mieszkańców? Zbyt wielu rozpowiada o Księciu niedobre rzeczy, łatwo będzie przekonać strachliwych, że jest

ponury i przerażający. Na twoim miejscu byłabym gotowa pospieszyć z pomocą sierowi Halvericowi i Radzie. – Będę gotowy – obiecał Aliam. Paks rozejrzała się dokoła i ujrzała przygotowanych do wyjazdu giermków: Lieth i Esceriel osiodłali konie, a Garris i Suriya spakowali sprzęt i prowiant. Ukłoniła się, Halvencowie odpowiedzieli ukłonem. – Mój panie – moja pani. Niech łaska Girda spływa na ten dom, a moc Pana osłania go. – Rozbłysło jej światło, w jego blasku wraz z giermkami wyszła w zimną noc. Nie zgasiła go, uznając za mądre podtrzymywanie ochrony. Wyjechali w środku nocy. Oglądając się na bramę, Paks dostrzegła w jednym z okien dwie małe głowy i zastanawiała się, czy będą kiedyś pamiętać noc, gdy ujrzały odjeżdżającą paladynkę, której blask odbijał się w śniegu.

Rozdział dwudziesty trzeci Świt zastał ich daleko na północny zachód od posiadłości Aliama Halverica. Paks wybrała kierunek, prowadząc ich przez niskie, leśne wzgórze ku granicy z Tsaia. Po drodze próbowała wymyślić, który ze szlaków na północ zawiedzie ich do Verelli bez wywoływania większego zamieszania. Rozważyła ponowną wizytę w Moście Piwowarów – Kuakgan może wiedzieć o Phelanie więcej, niż jej powiedział, być może wiedział też, czy można go uleczyć. Lecz Achrya orientowała się, że przebywała tam wcześniej i ma przyjaciół. Nie chciała narażać miasteczka na niebezpieczeństwo. Zanim skończy, poleje się mnóstwo krwi, nie miała ochoty zaczynać właśnie tam. O świcie, gdy nisko stojące słońce rzuciło długie, błękitnawe cienie na śnieg, skręciła na północ. – Lady? – Garris zwrócił się do niej. – Dokąd zmierzamy? Ujechali kawałek, nim odpowiedziała. Nikt jej nie poganiał. W końcu zatrzymała się, zbili się w ciasną grupkę wokół niej. – Wszyscy widzieliśmy, z czym stanęliśmy twarzą w twarz – zaczęła. Przytaknęli. – Z pewnością domyślacie się, iż moce zła wolałyby, żeby prawdziwy książę nigdy się nie odnalazł. Miałam nadzieję, że dotrzemy dalej, nim zwrócimy na siebie uwagę, lecz paladyni nie są szpiegami dobra, tylko jego wojownikami. Nie niosę pokoju. – Rozumiem – rzuciła pospiesznie Suriya, po czym spłoniła się, gdy pozostali spojrzeli na nią. Paks uśmiechnęła się. – Wierzę ci, Suriyo. Sama bym tak powiedziała... przedtem. Teraz daj mi dokończyć. Nie powiedziałam wam wszystkiego, co wiem – ani nie powiem. Uwierzcie, iż nie wynika to z braku zaufania do was, a jedynie z poleceń bogów, którym służę. – Ale... gdybyś została ranna... – Garris miał zatroskaną minę. – Poinformuję cię, Garrisie, jeśli nadejdzie taka potrzeba. Jeżeli jednak teraz pojedziecie ze mną, wkroczycie na bardzo niepewny i nieznany grunt. – Pojedziemy – oświadczył Esceriel, patrząc po pozostałych.

Wszyscy skinęli głowami. – Ufamy ci. – Raczej ufajcie bogom – doradziła im Paks. – Wyznajecie Falka, szanuję go. – Przyjrzała się wstającemu dniu. – Pajęczyca jest stworem mroku, knuje w tajemnicy, by zniweczyć dobro. Sądzę, iż nie będziemy mieli z nią kłopotów, o ile zachowamy czujność w nocy i szybkie tempo podróży w dzień. Nie przepada za lasami, zwłaszcza tymi, gdzie tak często elfy i łowcy wyśpiewują taig. Martwi mnie kto inny. Jak dużo wiecie o Liarcie, Panie Tortur? – Ja wiem – odezwał się Garris, wzdrygając się. – W Aarenis... – Paks przyjrzała się pozostałym. – Podczas szkolenia na rycerzy powiedziano nam – przemówiła Lieth – że jest zły, lecz nic poza tym. W Lyonyi nikt go nie czci, nie przywiązywałam do tego wagi. – Myślałam, że zjawia się tylko tam, gdzie istnieje niewolnictwo – powiedziała Suriya. – Nie – zaprzeczyła Paks. – Jego wyznawcy mogą być wszędzie. W przypadku większych intryg Liart czasami sprzymierza się z Achryą. Jest bardziej porywczy. Aktywniejszy. Obawiam się, że zwróciliśmy na siebie jego uwagę. Jego czciciele zamieniają tortury w ceremonię, lubuje się w przerażeniu ofiar. Nie mówię tego, by was wystraszyć, a jedynie ostrzec. Jeśli złym zrządzeniem losu zostaniemy rozdzieleni i któreś z was dostanie się do niewoli, pozostanie mu tylko modlitwa. Nie wpadajcie w rozpacz, Pan uchroni wasze dusze, o ile tylko pozostaniecie mu wierni. Oblicza mieli spokojne, żadne nie zapytało, skąd to wie. Przyglądała się im przez chwilę. Potem przeciągnęła się, czując, jak wraz ze świtem wraca jej energia. – Teraz jednak – zawołała raźno – mamy piękny dzień i daleką drogę przed nami. Bogowie niechaj sprawią, że nasi wrogowie zmylą ślad – przecież to możliwe. A razem... cóż, czeka ich ciężka walka. Jedźmy przez godzinę, towarzysze, a rozgrzejemy się na tyle, by móc zatrzymać się na posiłek. – Szturchnęła piętami gniadosza, który zerwał się do galopu, wyrzucając spod kopyt grudy śniegu. Za plecami usłyszała rżenie pozostałych rumaków. Po paru minutach zwolnili, już

w lepszych humorach. Konie kłusowały przed siebie, poparskując. Paks zaczęła nucić Cedry doliny, Suriya dołączyła do niej. Cedry doliny, och Jodły na wzgórzu Gdzie chłopak, którego ukochałam Czy kocha mnie wciąż... Pozostali zawtórowali w refrenie: Cedry doliny, och, cedry na wietrze... Paks zaśpiewała drugą zwrotkę. Cedry doliny powiedzcie mi, jeśli powędrują w świat, czy ujrzę mój dom, czy umrę w krainach dalekich? Znowu refren. Potem włączył się Garris. Cedry doliny, śpiewajcie – opowiedzcie nam historię... – Poszło ci niemal równie kiepsko, jak z dudami – skomentował z uśmiechem Esceriel. – Przez ciebie gubię rytm – tłumaczył się Garris. Zaczął od nowa i zakończył słowami:... odziany w lśniącą zbroję. Paks jednym uchem słuchała długiej piosenki, a była to pieśń marszowa o wielu zwrotkach, drugie zaś nastawiała na dźwięki, które sprawiały, że jej rumak strzygł lewym uchem. W końcu uniosła dłoń i Lieth przerwała wpół słowa. Słyszeli tylko chrzęst śniegu, podzwanianie uprzęży i dyszenie zwierząt. Zatrzymali się. Paks nadal nic nie słyszała, lecz jej wierzchowiec wbił wzrok w las po lewej, jakby wiedział lepiej. Parsknął, wyczuła jego napięcie. Esceriel uniósł brwi. – Nie wiem – odpowiedziała na jego spojrzenie. – Nie

zignoruję jednak ostrzeżenia takiego rumaka. – Dobyła ostrza elfów, w świetle dnia rozbłysło alarmującym błękitem. Usłyszała chrobot wysuwanych z pochew mieczy giermków. Gniady zarżał. Paks rozejrzała się dokoła. Znajdowali się na rozległej łące. Na lewo błyszczał zamarznięty strumień, a za nim i po prawej ciemniał las. Ruszyli wolno przed siebie, krótko trzymając objuczone konie. Gdyby gniadosz nie pilnował lewej strony, Paks mogłaby dojść do wniosku, że nic im nie zagraża, gdyż przejechali spory kawałek, nie widząc najmniejszych oznak kłopotów. Potem las z prawej przybliżył się, a strumień zachlupotał w kamienistym korycie. Paks zwolniła, wypatrując bezpiecznego przejazdu przez płynący z prądem lód. Ze śniegu przed nimi wystawały czubki głazów. Przyjrzała się drzewom po prawej. Rosły gęsto, przetykane plątaniną bezlistnych gałązek i paproci. Mimo to szlak po prawej wydawał się łagodniejszy. Skierowała się w stronę skraju lasu. – Paks! – Obejrzała się na okrzyk Garrisa. Przez zamarznięty strumień pędziły z rykiem trzy wielkie, białe, przypominające wilki stwory. Rozmiarami dorównywały kucom, ślepia lśniły bladą zielenią. Juczne konie szarpnęły się dziko, Suriya walczyła o utrzymanie kontroli nad nimi. Lieth wjechała pomiędzy nią a szarżujące bestie, zamierzając się na jedną. Garris i Esccriel także próbowali je atakować, lecz napastnicy byli równie szybcy jak duzi. Gniadosz zatoczył koło, Paks wychyliła się z siodła i zatopiła klingę w jednej z bestii. Wycie przerodziło się w skowyt – przecięła mu kręgosłup. Drugi stwór okulawił jucznego konia, po czym zawisł mu u gardła. Trzeci napastnik doskakiwał do koni, kalecząc je długimi kłami. Esceriel zmusił rumaka do podjechania do konającego zwierzęcia i dźgnął go. Ten obrócił się z przerażającym wyciem i rzucił na miecz. Lieth wbiła mu ostrze w grzbiet, lecz w tej samej chwili trzecia bestia zaatakowała jej wierzchowca, który wierzgnął dziko, zrzucając wojowniczkę w śnieg. Paks zmusiła gniadego nogami do zarycia przy Lieth, która właśnie podnosiła się z ziemi. Złapała paladynkę za rękę

i wskoczyła za nią na koński grzbiet. Garris skończył z atakującą Esceriela kreaturą, lecz trzecia bestia pognała za uciekającym koniem Lieth. Jego właścicielka zagwizdała, ale rumak uciekał dalej. – Zsiądź, Lieth i dołącz do Suriyi. Spróbuję złapać... – Mówiąc to, schowała miecz i wyciągnęła z pokrowca długi łuk, by nałożyć cięciwę. – Nie w pojedynkę, lady – przestrzegł ją Garris. – Być może tego właśnie chcą. – Ale potrzebujemy konia... – zaprotestowała Paks. Zwarła nogi i gniady skoczył naprzód, cofając się po ich własnych śladach. Garris i Esceriel ruszyli za nią. Uciekający koń przemknął przez strumień, ścigająca go bestia była tuż za nim. Wyciągnęła strzałę z kołczanu, dziękując bogom, że w ogóle go zabrała. Pomimo ciężaru jeźdźca, gniadosz doganiał tamtego, pędząc przez śnieg jak po gładkiej drodze. Naciągnęła cięciwę i wystrzeliła. Pocisk utkwił w zadzie bestii, wzdrygnęła się i zwolniła. Nałożyła drugą strzałę, a jej wierzchowiec zbliżył się do zwierzyny. Drugi strzał był łatwiejszy, znajdowali się tuż przy gnającym potworze i bez trudu wpakowała mu strzałę między żebra. Zawył i zatoczył się. Na śnieg trysnęła posoka. Usłyszała krzyki Esceriela i Garrisa i obejrzała się. Odcięło ją od nich czterech jeźdźców w szarych zbrojach i nabijanych kolcami hełmach, które pamiętała z Aarenis. Jeden z nich ruszył na nią z bestią na smyczy, a pozostali zaatakowali giermków. Paks posłała ostatnią strzałę w ścigane zwierzę i cisnęła łuk na drzewo. Błysnęło elfie ostrze, wychyliła się z siodła, by uciąć bestii łeb, po czym przypuściła szarżę na szarych jeźdźców. Stawiający jej czoła przeciwnik wydał z siebie przeszywający okrzyk. Nie zrobił na niej najmniejszego wrażenia, lecz giermkowie skrzywili się i zachwiali. Konny spuścił z uwięzi bestię, która śmignęła w stronę Paks. Ta jednak oczekiwała czegoś takiego, zebrała końskie wodze i kiedy wilk był niedaleko niej, spięła rumaka i przeskoczyli go. Zanim wilkowata kreatura zdążyła zatrzymać się i zawrócić, Paks natarła na pierwszego jeźdźca.

Z bliska przekonała się, że szara zbroja była naprawdę czarna, tyle że pomalowana białą farbą lub przybrudzona. Dzierżył w dłoni zębaty miecz, o który zadźwięczało elfie ostrze. Jej rumak uskoczył gwałtownie, spojrzała w dół i zauważyła haczykowate kolce, jakimi nabijana była uprząż wierzchowca przeciwnika. Napastnik zaatakował ją, zanosząc się śmiechem. Ona także roześmiała się, zgoła odmiennie, przemykając pod jego klingą i wbijając sztych miecza w złączenie zbroi. W tej samej chwili gniadosz rzucił się w bok i Paks omal nie wypuściła miecza z ręki. Biała bestia przeskoczyła rumaka swego właściciela i opadła na śnieg, na ułamek sekundy wytrącona z równowagi. W tej samej chwili gniady podskoczył, opadł czterema podkutymi nogami na jej grzbiet, po czym natychmiast dał susa w bok. Stratowane monstrum zawyło bezradnie. Lecz Paks nie miała czasu go dobić. Giermkowie zbili się w ciasną grupkę wokół martwego jucznego. Lieth walczyła pieszo, koń Suriyi okulał i kuśtykał na trzech nogach. Esceriel i Garris starali się chronić zwierzęta, lecz jeden z jeźdźców walczył lancą wystarczającą długą, by omijać zastawy ich mieczy. Wszyscy pokryci byli krwią, nie miała czasu martwić się, czy należy do nich, czy do ich koni. Zraniony przez nią jeździec mógł nadal walczyć, ona jednak ruszyła na jego kompanów. Musiała pozbyć się tamtej lancy. Zanim zdążyła zaatakować, dwaj konni zwrócili się przeciwko niej, zostawiając lansjera, by szachował giermków. Obaj zawyli w sposób, który miał ją przerazić. – Obrono Girda! – odkrzyknęła. – Moc Pana z nami! – Natarła na jednego z nich, wiedząc, że odkrywa się przed drugim, lecz ufając gniademu rumakowi, iż w razie potrzeby odskoczy. Zaatakowany przez nią cofnął się, chcąc odciągnąć ją od giermków. Przejrzała jego zamiary. Zawirowała na rumaku w miejscu i zdzieliła drugiego napastnika przez pierś, gdy spróbował zaatakować ją od tyłu. Zbroja zadźwięczała, a on zachwiał się w siodle. Koń poniósł go dalej. Obróciła się ponownie i starła z pierwszym jeźdźcem. Gniady stanął dęba, mierząc przednimi kopytami w szyję

tamtego konia. Paks odbiła cios, który miał przeciąć mu ścięgna i dźgnęła przeciwnika przez gardło. Ten jednak uchylił się, rozpaczliwie parując. Między spiczastą, schodzącą w dół osłoną przyłbicy a napierśnikiem ziała przerwa. Konie gryzły się z kwikiem, lecz masa gniadosza zaczęła przeważać. Paks dźgnęła w wypatrzoną szczelinę. Jeździec próbował się uchylić, lecz jego wierzchowiec zachwiał się, cofając pod naporem gniadego. Jeździec stracił równowagę i zleciał pod kopyta własnego konia. Gdy jej rumak cofał się, poczuła potężne uderzenie w plecy, które omal nie wysadziło jej z siodła. Ze zdrętwiałego lewego ramienia wypadły wodze, zamrowiło ją w palcach z bólu. W samą porę zasłoniła się mieczem przed atakiem napastnika. Był silnym i doświadczonym szermierzem. Całym ramieniem czuła kolejne wymiany ciosów. Kątem oka dojrzała, że raniony przez nią jeździec podjeżdża powoli, zwisł na jedną stronę, lecz nadal dzierżył w dłoni oręż. – Obrono Falka! – usłyszała zawołanie jednego z giermków. – Gird! – odkrzyknęła. – Gird i Falk, bohaterowie Pana! Ostrza dźwięczały o siebie raz za razem. Gniady przesunął się, Paks cięła rannego jeźdźca w nogę. Potem zwróciła się przeciwko drugiemu, zamierzyła się na jego szyję. Rzucił się w bok, tnąc ją w twarz. Wtem zjawił się Esceriel i dźgnął go w grzbiet. Kiedy tamten obrócił się przeciwko giermkowi, próbując sparaliżować go swym wrzaskiem, Paks wbiła mu miecz głęboko w bok. Spadł z siodła, i jego także – jak pierwszego jeźdźca – stratował własny koń. Paks zasypała gradem ciosów pierwszego rannego, aż tamten również legł na splamionym krwią śniegu. Lansjer został sam. Jednak nie zamierzał uciec. Cofnął się na koniu kilka kroków i wymierzył lancę w Esceriela. – Cofnij się – zawołała szybko Paks. – Módl się i cofaj. – Spojrzał na nią. Z lancy wystrzelił promień światła, trafiając giermka prosto w pierś, upadł, nie wydając dźwięku. Szybko niczym język żmii obcy wojownik wycelował oręż przeciwko pozostałym, zastygłym w szoku rycerzom. Paks puściła się ku niemu

galopem, nie zdążyła jednak przechwycić pocisku, który strącił Garrisa z siodła. Lanca zwróciła się przeciwko niej, jeździec wymówił te same przerażające słowa. Paks wezwała moc i z jej miecza wytrysnęło światło, mknąc na spotkanie lśniącemu pociskowi, w uszach zadzwonił im grzmot, towarzyszący zderzeniu mocy. Zbliżyła się na tyle, by móc zaatakować go wręcz. Po pierwszym ciosie poznała, że oto mierzy się z kimś, kto wystawi jej moce na ciężką próbę. Zmagali się nieustępliwie, a ich rumaki zamieniły śnieg w stratowany, zakrwawiony dywan. Raz po raz Paks o włos unikała morderczego ciosu, drzewce lancy nabito zatrutymi kolcami. Walka trwała, a ona wyczuwała nogami, że jej wierzchowiec zaczyna się męczyć. Pot zmoczył mu kark, z sierści podniosła się para. Mimo to obracał się i wykręcał, ratując ją co chwila. Słońce stało już wysoko na niebie. Wtem gniadosz poślizgnął się i przykląkł na kolano. Nim zdążył się podnieść, lanca wślizgnęła się Paks pod pachę i wyłuskała ją z siodła, niczym jądro orzecha z łupiny. Wylądowała na ziemi i odturlała się, na szczęście ząbkowane kolce nie zaczepiły o kolczugę. Jeździec zaśmiał się i zaszarżował na nią. Lecz ona stała już z mieczem w dłoni, a do odległej przeszłości należały czasy, kiedy bała się galopujących na nią koni. Uchyliła się przed czubkiem lancy i podskoczyła, łapiąc napastnika za ramię i zamierzając się mieczem. Spadł z konia i razem upadli na ziemię, Paks na wierzchu, jak miała nadzieję. Przy upadku jeździec wypuścił lancę z ręki. Zanim się pozbierał, rozpłatała mu gardło. Nagle zrobiło się bardzo cicho. Dźwignęła się z ziemi, czując, jak zasycha na niej krew. Jego krew. Jej krew. Potrząsnęła głową, była przemarznięta i znużona. W pobliżu Lieth i Suriya podtrzymywały Garrisa. Patrzyły na nią z pobladłymi twarzami. Esceriel leżał z boku, tam gdzie padł. Wzięła głęboki wdech. – Dzięki niech będą Girdowi i Falkowi oraz samemu Panu. – Wytarła elfie ostrze w płaszcz. Potem podeszła do giermków. – Czy Garris...? – Żyje – odpowiedziała Suriya. – Oddycha... – Pochyliła

głowę, powstrzymując łzy. – Dobrze się spisałaś – oświadczyła poważnie Paks. – Wy wszyscy. Jesteś ranna, Suriyo? – Nie, lady – odparła przytłumionym głosem. – Ja... nie walczyłam... tak, jak powinnam... Paks zdjęła zakrwawioną rękawicę i położyła dłoń na ramieniu dziewczyny. – Byłaś bardzo dzielna, Suriyo. Uwierz mi. Mało który wojownik stawiał czoła takim przeciwnikom. Lieth – co z tobą? Starsza kobieta kiwnęła głową. – Nieźle: kilka ran od lancy i cięcie mieczem. – Muszę zbadać Esceriela, Suriyo, chodź ze mną, a Lieth niech zostanie z Garrisem. Potem zajmę się twoimi ranami. Esceriel leżał na wznak z szeroko rozrzuconymi ramionami, był zimny, lecz gdy Paks pochyliła się nad nim, wydało się jej, że wyczuwa słaby oddech. – Chodźcie, przeniesiemy go tam. – Podniosła go za ramiona, a Suriya złapała za nogi. – Czy wiesz, co to było... tamto światło? – spytała Suriya. – Mniej więcej. To sposób ataku złych, przypominający uderzenie błyskawicy. Czasami zabija, zawsze ogłusza. – Położyła dłonie na twarzy Esceriela, a potem Garrisa. – Obaj żyją, choć nie mogę jeszcze orzec, czy przeżyją. Musimy zapewnić im ciepłe schronienie, nawet jeśli zdołam ich uzdrowić, będą potrzebować ciepła i odpoczynku. – Podniosła głowę, zaskoczona tętentem kopyt na śniegu i ujrzała oddalającego się wolno gniadosza. Przeraziła się, że ją opuszcza, lecz uspokajające dotknięcie w głowie uśmierzyło jej niepokój. Dostrzegła konia Lieth, stojącego niepewnie i nerwowo nad zamarzniętym strumieniem. Jej rumak pokłusował po niego. Obejrzała się na Suriyę, każąc jej rozpakować martwego jucznego i rozbić namiot. Następnie zbadała Lieth. – Lieth, odniosłaś poważne rany, ich broń była zatruta. Muszę spróbować uzdrowić cię przed innymi, żebyś mogła pomóc Suriyi przy rozstawianiu namiotu, potrzebujemy schronienia i posiłku. – Ujęła dłonie wojowniczki w swoje

i pomodliła się. Czuła w ranach truciznę, która miała powoli wysysać z niej siły i powodować cierpienie, by wreszcie zabić po paru dniach. Lecz wypełniła ją moc Pana, promieniując na Lieth. Kiedy pozwoliła jej dłoniom opaść, wojowniczka odzyskała kolory. – Jak się czujesz? – zapytała. – Dobrze... bardzo dobrze, lady. Ja... nie czułam się tak od czasu choroby króla. – Wstała wolno i wyprostowała się. – Dziękuję tobie i bogom. Paks zwróciła się do Esceriela, który był w cięższym stanie od Garrisa. Przyjął na siebie całą siłę dobrze przemyślanego ataku. Przyłożyła mu dłonie do policzków, próbując wyczuć, jakich obrażeń doznał. Skórę miał zesztywniała od mrozu, nie odpowiadał. Pozwoliła sobie wniknąć głębiej w jego świadomość, ponownie wzywając moc Pana. Kiedy powtórnie podniosła wzrok, Lieth i Suriya zdążyły rozstawić namiot. Wszystkie konie, prócz jej rumaka, stały przywiązane do kołków. W naczyniu nad trzaskającym ogniem bulgotała jakaś smakowita potrawa. Pod jej palcami oblicze giermka odzyskało nieco barw, żył, choć nie zbudził się. Garris zniknął. – Wniosłyśmy go do środka i przykryłyśmy – wyjaśniła pospiesznie Lieth, widząc jak się rozgląda. – Jest z nim Suriya. Paladynka skinęła głową. – Pomóż mi z Escerielem. – Razem wniosły go do namiotu. Suriya podniosła wzrok znad Garrisa. – Lepiej mu? – Trochę. Niewystarczająco. – Paks zadrżała, dopiero teraz czując zmęczenie walką i próbami uzdrawiania. Suriya rozpięła poplamiony krwią płaszcz i zarzuciła jej na ramiona suchy. – Usiądź, lady. Przyniosę coś gorącego. – Paks opadła na posłanie, wdzięczna za możliwość odpoczynku. Lieth uśmiechnęła się do niej. – Lady, nawet jeśli Esceriel umrze – nawet jeśli ja umrę – to cieszę się, że mogę tutaj być, że mogę być częścią tego. – Czemu oni? – zapytała Suriya, wnosząc garnuszek z gorącą zupą. Paks objęła go dłońmi, ciesząc się jego ciepłem. – Czemu uderzył w Esceriela i Garrisa? Czemu nie we mnie?

– Jeśli pytasz, dlaczego nie ty – odparła Paks – to mogę odpowiedzieć jedynie tak, że po pierwszym sezonie w Kompanii Phelana zadałam identyczne pytanie mojemu sierżantowi i nie spodobała mi się odpowiedź, jaką usłyszałam. Myślę, że kapłani Liarta tak bardzo cenią siłę fizyczną, iż zakładają, że rośli mężczyźni stanowią większe zagrożenie od kobiet. Dlatego właśnie zaatakował Esceriela i Garrisa. – Oraz ciebie – przypomniała jej Lieth. – Oraz mnie – lecz, jak widziałyście, dysponuję pewnymi środkami obronnymi. Niestety, nie znam jeszcze wszystkich moich mocy. Możliwe, że gdyby było inaczej, żadne z was nie poniosłoby dzisiaj uszczerbku. – Pokręciła głową. – Nie mamy jednak czasu na takie roztrząsanie winy. Powiedzcie mi, co z końmi? – Jeden juczny nie żył, drugi został okaleczony. Podobnie jak dwa wierzchowce giermków. Złapali dwa konie napastników, którymi będą mogli zastąpić własne. Paks łyknęła zupy i poczuła, jak rozgrzewa japo koniuszki palców. Zranione ramię było sztywne, lecz w trakcie walki odzyskała w nim władzę. Lieth oglądała Esceriela i Garrisa, obaj oddychali, choć nie odzyskali przytomności. Paks i Suriya poszły zająć się końmi. Kiedy skończyły, Paks obejrzała się na pole bitwy. – Co zrobiłyście z ciałami i ekwipunkiem? – Nic... a powinnyśmy? Zdjęłyśmy z koni uprzęże i wyrzuciłyśmy je. – Dobrze: lepiej nie posługiwać się ich przedmiotami. – Myślisz, że będziemy mieć kolejne problemy? – Suriya zbladła. Paks uśmiechnęła się do niej. – Kolejne? Z pewnością, ale nie tej nocy. Pomyśl, Suriyo: wzięłaś udział i przeżyłaś starcie równie ciężkie, jak te, które bywają udziałem marszałków. My żyjemy, a oni sztywnieją tam, na mrozie... – Machnęła ręką. – Dzięki łasce Girda, Falka i Pana natknęliśmy się na kłopoty... a kłopoty przekonały się, że jesteśmy zbyt twardzi, by nas przełknąć. Nie bój się kłopotów – bądź na nie gotowa. – Tak, lady. – Oczy Suriyi pojaśniały. – Skoro podróżujemy razem, to czy możesz odprężyć się na

tyle, by mówić mi po imieniu? Odkąd opuściłam dom, moi towarzysze walki mówili do mnie: Paks. – Zwracać się do ciebie... Paks? – Dziewczyna wyglądała na wstrząśniętą choć zadowoloną. Paladynka klepnęła ją w ramię. – Tak, mów mi Paks. To najlepszy sposób zwrócenia mojej uwagi – widziałaś, jak zareagowałam na okrzyk Esceriela. Kiedy mówisz “lady”, rozglądam się dookoła, by zobaczyć, gdzie ona jest. – Zerknęła na udeptany śnieg i potrząsnęła głową. – Ale bałagan. Upewnię się co do nich. – Wszyscy są martwi – Lieth już patrzyła... – Nie wątpię. Lecz oni potrafią was oszukać, tak ludzi, jak i zwierzęta. Na przykład tamten kapłan... – Podeszła do lansjera, leżącego bezwładnie tam, gdzie go zostawiła. – Zbroja może być zaczarowana. Nie możemy tak go zostawić, żeby ktoś potknął się o niego. – Wyciągnęła miecz, rozjarzył się. – Widzisz to? Jakieś zagrożenie pozostało. Poproś o pomoc Falka, Suriyo, a ja Girda. – Dotknęła mieczem zbroi zabitego. Spod maskującej warstwy białej i szarej farby wyjrzały czarne linie, niosące ze sobą grozę i niebezpieczeństwo. Paks przyzwała światło, geometryczne wzory zdawały się palić, obracając w biały popiół. Zbroja i ciało zapadły się, zamieniając w bezkształtny kopczyk. – Co się stało? – Suriya tak zaciskała dłoń na rękojeści, że aż pobielały jej kłykcie. – Bogowie pomogli nam zapobiec kłopotom – odparła z powagą Paks. – Sprawdźmy resztę. – Wszystkie hełmy zareagowały na dotyk miecza tak samo jak dwa pancerze, lecz ciała pozostałych jeźdźców nie znikły. Wilkowate stwory pozostały martwymi zwierzętami. Zaciągnęły je na stertę. Drewno z zamarzniętego strumienia dostarczyło paliwa na stos pogrzebowy. – Co teraz? – zapytała Suriya, kiedy już go podpaliły. – Znajdę mój łuk, na wypadek, gdybyśmy jeszcze go potrzebowały, a potem umyjemy się i zajmiemy Garrisem i Escerielem. Paks obróciła się i przekonała, że gniadosz truchtał już w jej kierunku.

– Podstaw mi nogę, co? – Pomachała Suriyi, odjeżdżając i śmiejąc się z jej otwartych ust. Bez trudu odszukała zwisający z gałęzi łuk i wyciągnęła strzały z ciała zabitej bestii. Zanim wróciła do obozu, słońce wisiało nisko nad wzgórzami. Pomimo jej modlitw Esceriel zmarł w nocy, nie odzyskawszy przytomności. Garris wrócił do siebie na tyle, że obudził się i popatrzył na nich pustym wzrokiem, po czym ponownie zapadł w sen. Paks odwróciła się od nich, zbyt zmęczona, by płakać. – Przepraszam – powiedziała, świadoma wzroku Lieth i Suriyi. – Nie uleczyłam go... poległ dzielnie. Suriya skinęła głową. Lieth przykryła Esceriela kocem, wpatrując się przedtem długo w jego twarz. – Zawsze taki był – stwierdziła. – Zawsze robił wszystko dla innych... – odwróciła wzrok, dusząc łkanie. Paks dotknęła jej ramienia. – Płacz nad nim, Lieth. Król rozmawiał ze mną o nim, jego ukochanym synu, którego nie mógł uznać, a który nie żądał dla siebie niczego, nawet imienia. Zasłużył na więcej łez niż tylko nasze i lepszą nagrodę od tej, która go spotkała. Lieth spojrzała na nią zapłakana. – Jesteś zmęczona – potrzebujesz snu. Tak... stanę na straży. Zajmę się wszystkim. Ty prześpij się trochę, Paks. – Paladynka zasnęła niemal natychmiast. Jej towarzyszki opłakiwały poległego. Obudziła się w biały dzień. Wewnątrz namiotu błyszczał szron. Niedaleko leżało okryte kocem ciało Esceriela z położonym w poprzek piersi mieczem. Usłyszała głosy na zewnątrz. Gdy obróciła głowę, ujrzała Garrisa, wpatrzonego w nią nieco przyćmionym wzrokiem. – Lady? – przemówił z trudem, oblizując wargi. Pamiętała to uczucie. – Garris. Dobrze sobie radzisz. – Podniosła się, nie była tak zesztywniała, jakby się spodziewała, czuła jednak otrzymane ciosy. – Przyniosę ci coś. Pokręcił powoli głową. – Nie pamiętam. Spadłem z konia?

– Między innymi tak. – Ha. W moim wieku... – Co pamiętasz, Garrisie? Zmarszczył brwi. – My... byliśmy u Aliama Halverica, prawda? Potem... musieliśmy wyjechać. W nocy. Coś... – Potrząsnął głową i poruszył ręką. – Nie wiem. Nie pamiętam nic po tym, jak wyjechaliśmy przy świetle pochodni. Do namiotu zajrzała Lieth. – Paks, czy ty... och, Garrisie. Przynieść ci coś? – Coś gorącego i płynnego dla Garrisa. I dla mnie. – Wstała. – Na ramię Girda, spałam jak kamień. – Ziewnęła i zdjęła hełm, którego zapomniała ściągnąć wieczorem. Opadający warkocz uderzył ją w plecy. Lieth wróciła z dwoma kubkami, za nią Suriya wniosła miski. Jedzenie i napar pachniały wyśmienicie. Garris sięgnął po kubek i zauważył leżące nieopodal ciało pod kocem. Gorący napar ochlapał mu nadgarstek. – Przysięgo Falka! Czy to Esceriel? – Tak – potwierdziła Paks. – To on, Garrisie, wczoraj stoczyliśmy walkę... napadnięto nas po drodze. Ty i Lieth zostaliście ranni, a Esceriel zabity... – Ale ja nie... ale co... – Potrząsnął głową. Paks odebrała od niego kubek i odstawiła. – Garrisie, zostałeś ciężko ranny – to dlatego nic nie pamiętasz. – Lecz teraz nic mi nie jest... nie czuję najmniejszego bólu... – Bogowie zesłali ci uzdrowienie, Garrisie. Escerielowi nie. Przykro mi. – Paks obserwowała ból, malujący się na jego twarzy. Kiedy przerodził się w gniew, przemówiła ponownie. – Ostrzegałam was, że to niebezpieczne. Mówiłam, że nie musicie ze mną jechać. Tak wybrałeś, tak wybrał Esceriel. Wybrał więcej: przyjście mi z pomocą, gdy tego potrzebowałam i zabił jednego z napastników. Potem padł ofiarą tej samej broni, która powaliła ciebie. Jego zabiła. Garris pokiwał głową, oczy miał pełne łez. – I nie mogłaś nic zrobić? – Nie. – Paks westchnęła. Czuła się lekko urażona, zbyt

wiele od niej oczekiwał, a przecież, jakby na to patrzeć, to ona walczyła ze wszystkimi przeciwnikami. Opanowała się i dodała: – Modliłam się za niego, Garrisie, tak samo jak za ciebie. W Fin Panir nauczono mnie, że niektóre odważne czyny tak radują Pana, iż natychmiast wzywa wojownika na służbę do siebie – w nagrodę. Myślę, że tak właśnie było z Escerielem. – Rozumiem. – Garris podparł się łokciem, obrócił i wziął napar. Po paru łykach spojrzał na nią i dodał: – Powiesz nam wreszcie, dokąd jedziemy? Rozważyła to. Nie powiedziała im nic u Aliama, gdzie ktoś mógłby ich podsłuchać i nierozważnie powtórzyć to imię. A od wczoraj czuła się niepewnie w lesie, wiedząc, iż może skrywać ich wrogów. Jednak teraz, po śmierci napastników, nie było powodów, aby im tego nie wyjawić. Skinęła głową. – Powiem wam, nim ruszymy dalej. – Obejrzała się i w wejściu do namiotu zobaczyła Lieth i Suriyę. – Wejdźcie – równie dobrze możecie usłyszeć to od razu. – Suriya ustawiła się tak, by mogła obserwować otoczenie, Lieth przykucnęła przy Paks. – Wierzę, iż zapewniliśmy sobie nieco bezpieczeństwa: napastnicy są martwi, a nasi wrogowie nie mają nikogo więcej w pobliżu. Ujawnię więc przed wami imię księcia i miejsce, do którego musimy dotrzeć. Niemniej nie należy wymawiać tego imienia głośno, nawet w leśnych ostępach. Zło, które nas napadło, atakuje także taig wielkiego lasu, został on rozerwany na szereg taigin, a w niektórych miejscach materia jest niemal całkowicie przetarta, toteż nie możemy liczyć na las, że nas ostrzeże. Mogą przemknąć przez niego wrogowie – już to uczynili – i małe stworzenia, które są w stanie szpiegować nas i przekazać innym usłyszane słowa. Co więcej, nie zawsze będziemy jechali lasami, zawitamy także do miast, gdzie swojej okazji będą szukać agenci zła. Dysponuję pewną ochroną: żadne zło nie może zmienić moich postanowień ani zawładnąć językiem. Ochrona ta rozciąga się również na was, kiedy jesteście ze mną niemniej nie wolno wam wymówić tego imienia na głos lub zrezygnować z mojej ochrony, kiedy już będziecie wiedzieć. Rozumiecie?

– Zostaję z tobą – zadeklarowała szybko Lieth. – I ja – dodała Suriya. Obie spojrzały na Garrisa. – Och, ja też zostanę. – Potrząsnął głową po czym uśmiechnął się do Paks. – Na ramię Falka, równie dobrze mógłbym... jakże miałbym samotnie wrócić do domu i przegapić resztę tej historii? Czuję się jednak tak samo jak tamtej nocy z Kierim na Przełęczy Hakkenarsk: przed nami droga przez mróz i żadnego pewnego schronienia. – Faktycznie tak jest – zgodziła się Paks. – Wasza decyzja towarzyszenia mi jest dla mnie zaszczytem, sama nie miałabym zbyt wielkich szans ukończyć misji, którą uważam za tak ważną, że w razie potrzeby warto oddać za nią życie. – Wzięła głęboki wdech i omiotła poważnym spojrzeniem ich twarze. – A teraz... *** Wyruszyli po południu po usypaniu nad ciałem Esceriela kurhanu z kamieni. Paks odszukała wygodną ścieżkę w dół i żaden z koni nie miał kłopotów z ośnieżonymi skałami. Garris, choć blady, upierał się, że może samodzielnie jechać na własnym rumaku. Lieth i Suriya dosiadły zdrowych wierzchowców szarych jeźdźców, a ranne zwierzęta poniosły bagaże. Dzień po dniu wędrowali przez ośnieżony las. Później, pomimo niebezpieczeństw i niewygód zimowej podróży, wspomnienie tej drogi wydawało się Paks dziwaczną oazą spokoju. Godzinami jechali przez las pogrążony w ciszy mąconej jedynie chrzęstem śniegu pod podkowami i skrzypieniem skóry. Otaczał ich dziewiczy, lodowaty bezruch. W jej umyśle odciskały się głęboko wzory konarów i gałązek oraz barwy śniegu i lodu. Jedyne ciepło dawał huczący ogień, rozpalany każdego wieczoru przez giermków, jedynymi żywymi kolorami w okolicy były ich stroje. Mała grupka, coraz bliższa sobie po każdej rozmowie przy ognisku, była powrotem do więzów, które tak ceniła sobie jako żołnierz. Lecz nie do końca. Kiedyś jedynym znanym jej źródłem ciepła i światła było obozowe ognisko. Teraz czuła w głębi siebie magiczny płomień,

rozświetlający jej umysł niezależnie od mrozu, mroku nocy czy niepewności czekającej ich drogi. Gdy giermkowie znajdowali oparcie w swym towarzystwie i szukali oparcia i rady u niej, sięgała coraz głębiej w siebie, coraz bardziej świadoma tego płomienia i znaczenia, jakie ma dla niej.

Rozdział dwudziesty czwarty Podróż do Verelli okazała się łatwiejsza, niźli obawiała się Paks, choć przyciągnęła większą uwagę, niż miała nadzieję. Marszałek Pelyan, którego spotkała po drodze do Lyonyi, usłyszał o misji przed ich przybyciem. Powiedział jej, że podróżni przywieźli wiadomość do Harway, a on natychmiast rozesłał ją do siół. Przez to ich pojawienie się w każdym miasteczku wywoływało poruszenie, lecz nie ciekawość. Paks cieszyły ciągnące za nimi czeredy dzieciaków i zamieszanie, jakie wywoływało ich wejście do gospody, miała jednak nadzieję, że podziw nie okaże się przedwczesny. Pamiętała także poprzednią zimę, kiedy to zjawiała się w takich miasteczkach jako wygłodzony włóczęga, z której dzieciaki naigrywały się i dokuczały, zamiast wiwatować. W każdym miasteczku nocowali w siole lub na polu, gdyż Paks życzyła sobie, by królewscy giermkowie korzystali z pewnej ochrony. Marszałkowie dzielili się z nimi nowinami i radami, których pilnie wysłuchiwała. Nie ujawniała imienia księcia, opowiadała jednak o zadaniu. Im bliżej Verelli, tym świeższe wieści słyszała. W Zachodnich Dzwonach, na wschód od Verelli, marszałek Torin powiedział jej, że Rada wezwała Księcia. Nie pytała czemu, ale wyglądało na to, że sprawy Phelana interesowały nawet sąsiednie miasta. – Słyszałem – mówił między kęsami pieczonego kurczaka – że po wizycie Marszałka-Generała i ich rozmowie, przyjaciele uznali, że powinien stawić się przed Radą i wytłumaczyć. Przypuszczam, że wiesz, iż zaczęto go krytykować. Paks kiwnęła głową. Słyszała o tym od Marszałka-Generała. – Sam nigdy nie myślałem o nim źle – ciągnął marszałek Torin – gdyż uważałem, że gdyby połowa moich piechurów straciła życie wskutek zdrady, podjąłbym każde ryzyko, żeby to powstrzymać. Oni jednak utrzymują, iż nadanie nakłada na niego obowiązek utrzymywania w swojej dziedzinie setki zbrojnych, a krąży plotka, że nie pierwszy raz pozostawił północ bez ochrony. – Przez chwilę jadł w milczeniu, po czym odłożył kości i wytarł ręce. – Nie wierzę w to, bowiem w przeciwnym

razie mielibyśmy więcej kłopotów. Kostvan, który strzeże południa i wschodu, nigdy nie narzekał. Lecz były jeszcze opowieści o tym, jak walczył w Aarenis – nawet relacje od tamtejszego marszałka, jak słyszałem. A w zeszłym roku, zamiast siedzieć spokojnie w domu, wyruszył do Finthy ze względu na... – urwał i zaczerwienił się. Paks uśmiechnęła się. – Marszałku, udał się tam ze względu na mnie, co może i było głupie, niemniej zdradza wielkie serce. – Wielkie czy nie – rozwścieczyło to część Rady. Kazali mu zostać na swoich ziemiach i... – Lecz jego ludzie pozostali – wtrącił podoficer, młody mężczyzna przypominający Paks Ambrosa z Mostu Piwowarów. – Jego kapitanowie i całe wojsko... poradziliby sobie z każdym problemem... – Nie powiedziałem, że mają rację, Keri. Powiedziałem, że byli wściekli. – Część z nich rozwściecza wszystko, co robi. – Twarz młodzieńca spłonęła rumieńcem. Paks zastanawiała się, czemu tak bronił Phelana. – Dworskie plotki, Keri. Nie mające niż wspólnego z nami. Możesz odejść. – Marszałek zaczekał, aż podoficer wyjdzie. Paks wykorzystała chwilę, by zapytać giermków o gotowość do wyjazdu następnego dnia – niepotrzebne pytanie, na które odpowiedzieli bez zdziwienia. – Jedziesz do Rady stwierdził marszałek, gdy posłała ich spać i dodał, nie czekając na jej odpowiedź: – Nie wątpię, że zastaniesz ich bardzo zdenerwowanych. – Pokręcił głową. – Dlatego właśnie wspomniałem o Phelanie – znasz go, a zapewne tam będzie. Ma w Radzie zarówno wrogów, jak i przyjaciół, a dopóki sobie z nim nie poradzą, będą cię kokietować. Fakt, że Lyonya wysłała paladynkę na poszukiwania w Tsaia nieznanego księcia... cóż, sama pomyśl. Czy uznają władcą sąsiedniego królestwa kogoś, kto był uważany za urodzonego tutaj? Co będzie, jeśli to sługa lub niewolnik? – Nie jest nikim takim – szepnęła Paks. – Wiesz, kto to? – Tak, ale nie wolno mi tego wyjawić, dopóki z nim nie

porozmawiam. – Rozumiem. Mądrze. – Przygryzł wargę. – Ktoś wysoko urodzony? Jak to możliwe, chyba że... nie, nie powinienem pytać. Prowadzą cię Gird i Pan, a ja modlę się o ich łaskę i siłę dla ciebie. Wątpię w łatwość twej misji, nawet pomimo tego, iż wiesz, do kogo jedziesz. – Możesz mi powiedzieć – zapytała Paks – do kogo z Rady powinnam się zwrócić? – Hmmm. Pytanie brzmi: w jakiej sprawie? Postąpię z tobą tak, jak ty ze mną. Nie mam prawa zapoznać cię z podejrzeniami, jakie marszałkowie żywią wobec pewnych rodów z Rady, brak nam dowodów, a nie wolno nam bezpodstawnie stawiać kogoś w złym świetle. Mimo to nie rozmawiałbym zbyt swobodnie z nikim, zwłaszcza z rodziny Verrakai. Kostvan jest absolutnie lojalny, lecz ma mniejsze możliwości. Marrakai... Marrakai ma władzę i wierzę w jego lojalność, lecz za tym rodem ciągnie się zła sława zdrajców. Wiesz jednak, że imię to nie wszystko: prawdziwy zdrajca może nie mieć takiej reputacji. Clannaeth jest niestały – mówią, że to jego zdrowie, jednak ja mam tam kuzyna, który uważa, iż stoi za tym jego żona. Destvaorn jest zaręczony z Marrakai, nie oznacza to jednak nic złego, o ile na Marrakai można polegać. Konhalt – nic na nich nie mam, ale już trzy razy sąsiednie sioła musiały ścigać złe istoty po ich wzgórzach. Reszta to drobnica o niewielkiej mocy w porównaniu z tamtymi. Sam pomówiłbym najpierw z Kostvanem lub Destvaornem, a potem z Marrakai. Phelan ma władzę, lecz nie w tej chwili, twoje powiązania z nim będą wyglądać podejrzanie. Otrzymała od niego opisy poszczególnych wielmożów i zapamiętała je. Potem wspomniała o kapitanie Verrakai, którego spotkała na północ od Honnorgatu – wyznawcy Girda, jak sam twierdził. – Och, to zdrowa gałąź tego rodu – stwierdził pogodnie marszałek. – Nie dziwi mnie, że dobrze o nim myślisz. Oto kłopot z pewnymi rodzinami – a Verrakai nie są tu odosobnieni – nie możesz sądzić po nazwisku. Weź Marrakai: uczciwi czy podli, pochodzą z jednego warzenia, i to mocnego. Po wyglądzie

ich nie odróżnisz. Inni... cóż, mamy marzycieli, pijaków, śmiałków i ludzi surowych, wszystkich w jednym koszu, niczym wymieszane owoce. – Będę o tym pamiętać – obiecała Paks. *** Wjazd do Verelli był zupełnie inny niż tamten, gdy zaczynała dopiero swą żołnierską karierę, kiedy po raz pierwszy ujrzała to miasto. Strażnicy przy bramie słyszeli o jej misji. Gdy zbliżyła się do bramy, wstrzymali ruch (nieznaczny o tej porze roku), żeby ją przepuścić. Dawno zapomniała drogę od południowej bramy do dworu, lecz wartownik dał jej przewodnika, gorliwego, młodego żołnierza, swą jasną twarzą przypominającego wszystkich rekrutów, jakich widziała. Z końskiego grzbietu mogła wyjrzeć ponad poręczami mostu, Honnorgat był skuty lodem nawet na samym środku. Przy wewnętrznej bramie na północnym brzegu rzeki czekał na nich kapitan straży na koniu w różu i srebrze Tsaia, odprawił przewodnika i osobiście zaprowadził ich do dworu. Przez chwilę jechali wzdłuż wysokiego, nagiego muru, który pamiętała, po czym skręcili w lewo, potem jeszcze raz i dotarli do wiodącej na dziedziniec bramy. Tam zsiedli z koni, natychmiast odprowadzonych przez służbę w liberiach. Paks ostrzegła stajennego przed jej rumakiem, który podreptał za nim bez ręki na wodzach. – Lady Paksenarrion – przemówił kapitan z niskim ukłonem – mam rozkaz doprowadzić was natychmiast przed oblicze Rady Regencyjnej, o ile nie jesteście nazbyt zmęczeni podróżą. – W jego głosie brzmiała pewność, że muszą być znużeni. Paks oddała ukłon. – Ani trochę. To ja szukam Rady Regencyjnej w odpowiedzi na wezwanie Girda. Ku jej zaskoczeniu oficer lekko poczerwieniał. – Cóż... ach... lady... Rada była pewna, że zechcecie odświeżyć się po podróży i – prawdę rzekłszy – mają teraz posiedzenie. Jednak kiedy skończą, jestem pewny, że...

Paks zareagowała na odczuwaną presję. – Za pozwoleniem, kapitanie, nie chcę się narzucać, lecz tego wymagają bogowie. Poprowadź nas do Rady i daj im znać, że chcę się z nimi widzieć. – Wiedzą, że przyjechałaś... – wyrzucił z siebie, podekscytowany. – Owszem, nie mają jednak pojęcia, po co. Sprawa jest poważna... – Czuła wyraźnie, że teraz liczy się każda minuta. – Wierzę, iż zgodzą się z pilnością mego posłania, jak tylko je usłyszą. – Cóż, lady... – Najwyraźniej nie miał pojęcia, jak dyskutować z wykonującym misję paladynem. Paks uśmiechnęła się do niego. – Chodź, kapitanie, i zabierz mnie przed oblicze Rady, która sama postanowi, czy znajdzie dla mnie czas. Wystawanie na mrozie nie przyniesie nam nic dobrego. Ukłonił się i poprowadził ich przez dziedziniec. Giermkowie trzymali się blisko Paks. Mimo szybkiego marszu zauważyła, że tutejszy dwór różni się od tego w Chaya. Żłobkowane kolumny z różowego kamienia podtrzymywały trójkątny portyk i obramowywały spiczasty łuk naprzeciwko bramy. Mury powyżej ozdabiały półkolumny rozdzielające kilka rzędów ostro zakończonych okien, jeszcze wyżej kamienna koronka kryła dach. W każdym załomie muru lśnił i błyszczał śnieg, cały dwór iskrzył się różem i srebrem Tsaia. Wtem spłynął na nich z wysoka słodki, potężny dźwięk. Przez chwilę nie miała pojęcia, co to takiego, potem przypomniała sobie jednak o dzwonach. Kapitan obrócił się do niej, przekrzykując hałas. – Słyszałaś już nasze dzwony, lady? – Nie. – Nie umiała wyrazić, jakie są piękne, chciała tylko słuchać. Dźwięk brzmiał złociście – “złote dzwony Verelli” i zastanawiała się, czy naprawdę odlano je z tego kruszcu. Kapitan mówił dalej. – Podarowały je elfy, kiedy wznoszono Verelle. Wyglądają, jak odlane z czystego złota, ale, rzecz jasna, nie mogą być takie, gdyż nie wytrzymałyby uderzeń. Niemniej elfy je zaczarowały, nadając im słodkie brzmienie. – Ostatnie słowa

zabrzmiały głośniej: dzwony przestały bić. – Jak często biją? – To zależy od Rady. Zawsze o świcie, jak u elfów, oraz o zachodzie słońca, a także w południe, kiedy zbiera się Rada. Oczywiście podczas świąt: Zimowej Biesiady, Letniej Nocy, Nocy Torre’a, Żniw, Dnia Zwycięstwa Girda. Podeszli do schodów, wiodących do wysokich drzwi pod łukowym wykuszem. Strażnicy w różu i srebrze skinęli głowami kapitanowi i wprowadzili ich do środka. Posadzkę tworzyły polerowane bloki srebrnoszarego kamienia. Paks rozejrzała się po przestronnym holu, na wprost niej znajdowały się szerokie schody, za którymi hol zwężał się do korytarza, nadal większego od przeciętnej izby w zwykłym domu. Po prawej i lewej stronie stały otworem wysokie drzwi ukazujące wielkie, puste komnaty, z których można było przejść do kolejnych pomieszczeń. Ściany obite były tkaninami, uchwyty lamp wykonano z polerowanego srebra. Kapitan zatrzymał się i rozejrzał. Paks dostrzegła młodzieńca w zielonej tunice i czerwonych pończochach – barwy Marrakai, o ile nie zawodziła jej pamięć – wychodzącego właśnie z komnaty po lewej stronie. Kapitan zatrzymał go. – Przepraszam, kirganie, czy Rada nadal obraduje? Młodziak – była pewna, że giermek, choć tytuł oznaczał najstarszego syna – przytaknął. – Tak, kapitanie. Skąd pytanie? – Dostrzegła, jak omiatają wzrokiem, po czym wraca do twarzy oficera. – To jest... lady Paksenarrion, paladynka. Wykonuje misję i, jak twierdzi, musi porozmawiać z Radą. – Natychmiast? – Chłopiec uniósł brwi i spojrzał Paks w oczy z zaskakującym spokojem. – Muszę poprosić ich o wysłuchanie mnie – odparła cicho paladynka. – Mają prawo odmówić. Parsknął krótkim śmiechem. – Przypuszczam, że raczej nie odmówią posłuchania paladynce. To lepsze od tego, czego już się nasłuchali... – Panie! – Z ust kapitana powiało mrozem. Oblicze chłopca spłonęło szkarłatem. – Proszę o wybaczenie – rzekł formalnym tonem. – Takie

słowa nie przystają giermkowi. – Chodź za mną – rzucił kapitan, obracając się do Paks. Kiwnęła głową, dojrzała jednak, jak twarz młodzieńca sztywnieje po zgromieniu go przez oficera. – Nie gniewam się, kirganie – zapewniła go. Wraz z giermkami z Lyonyi ruszyła śladem kapitana przez dwa duże pomieszczenia, a potem szerokim korytarzem do przestronnego przedpokoju. Przed inkrustowanymi srebrem i emalią drzwiami stało czterech wartowników w różu i srebrze. Kapitan zamienił z nimi cicho kilka słów w dialekcie, którego Paks nie rozpoznała. Jeden z nich odsunął się i oficer zapukał cicho w drzwi. Otworzyły się natychmiast. Kapitan porozmawiał z kimś w środku. Paks wyczuła panujące tam napięcie wylewające się przez drzwi niczym lodowata powódź. Wtem odezwał się głośniejszy głos, na którego polecenie wyraźnie zdumiony kapitan obejrzał się na paladynkę. – Przyjmą cię natychmiast – oznajmił. – Dziękuję, kapitanie, za przyprowadzenie nas i pomoc. – Ruszyła przed siebie, strażnicy odsunęli się od szeroko otwartych drzwi. Za plecami czuła obecność królewskich giermków. Znaleźli się w komnacie mniejszej od dotychczasowych, dobrze oświetlonej przez znajdujące się po obu stronach wysokie okna. Na podwyższeniu w głębi stał pusty tron, po bokach, za poręczą, wznosiły się rzędy wyściełanych krzeseł. Większość była pusta, z wyjątkiem paru miejsc zajętych przez giermków oraz – musiała zmrużyć oczy przed padającym przez okna blaskiem – dwa elfy. Na środku komnaty stał masywny stół z ciemnego drewna, bogato rzeźbiony i wykładany srebrem. Wokół niego zasiadali lordowie, z którymi przyszła się zobaczyć: Rada Regencyjna Tsaia. Fotel poniżej tronu zajmował książę, który po Letniej Nocy zostanie królem. Uznała, że już wygląda na dorosłego. Z boku siedział jego młodszy o trzy lata brat, nie przysługiwało mu miejsce w Radzie i wyglądał na równie znudzonego, jak każdy młodzieniec uwikłany w dyskusje dorosłych o polityce, kiedy wolałby raczej zapolować. Po lewicy

księcia zasiadał rosły mężczyzna w czerwieni i zieleni, podobny do spotkanego na zewnątrz giermka: książę Marrakai. Dalej książę Mahierian w czerwieni i srebrze, baron Destvaorn w błękicie i czerwieni, Kostvan w zieleni i błękicie, Verrakai – pozwoliła sobie zatrzymać na nim wzrok – w błękicie i srebrze, Sorrestin w błękicie i różu, Clannaeth w żółci i różu, a na samym końcu stołu, w swojej oficjalnej, brązowo-białej szacie, zasiadał Kieri Phelan. Uśmiechnął się do niej i przesunął, żeby mogła podejść do stołu. Siwowłosy odźwierny w królewskiej liberii zaanonsował ją: – Lady Paksenarrion, paladynka Girda. Paks ukłoniła się księciu Tsaia. – Wasza Wysokość, lordowie Rady: dziękuję za grzeczność, jakami wyświadczyliście, godząc się na udzielenie posłuchania. – To dla nas zaszczyt, lady, gościć na naszym dworze paladyna – odrzekł prędko książę. – Powiedz nam, proszę, jak możemy pomóc ci w wypełnieniu twej misji. – Będę się streszczać. – Wbrew jej woli, co chwila zerkała na Księcia Phelana. Niemal czuła ochotę miecza, by do niego powrócić. – Sądzę, iż wiecie już, że król Lyonyi zmarł, nie pozostawiając potomka. – Przytaknęli. – Zostałam wezwana do Chaya, lecz, niestety, nie po to, żeby go uzdrowić. Nieświadomie zawiozłam tam należący do nich skarb: ten oto miecz. – Odgarnęła połę płaszcza, zerknęli na rękojeść broni. Książę Phelan, podobnie jak pozostali, wyglądał na zwyczajnie zdziwionego. – Cóż to za miecz? – zapytał Wielki Marszałek, przerywając krótką ciszę, jaka zapadła po oświadczeniu Paks. Była pewna, że zdążył już poznać całą opowieść, niemniej odpowiedziała mu. – Według zeznań pamiętających go lordów w Chaya oraz samych elfów został on wykuty dla syna króla Falkieriego – starszego brata ostatniego króla, którego żona i syn zginęli podczas podróży do Lasu Pani. Ponieważ nosiłam ten miecz, umierający król uznał, że być może bogowie wyznaczyli mnie jego następczynią, co zresztą powiedział głośno. Lecz moje zadanie nie polegało również na tym. – Chciał przekazać królestwo tobie? – odezwał się Verrakai.

Paks usłyszała w jego głosie wyraźną pogardę. – Komuś... z pospólstwa? Córce wieśniaka? Kątem oka dostrzegła, jak twarz Księcia Phelana blednie ze złości, zanim zdążyła przemówić, uprzedził ją książępretendent. – Spokojnie, Verrakai. Gird wybrał ją na paladynkę, niezależnie od jej przeszłości obecnie włada mocami, które uświetniłyby każdy tron. My zaś nie życzymy sobie obrażania gości przy naszym stole. – Uśmiechnął się do Paks. – Zechcesz wybaczyć zaskoczenie księciu Verrakai, lady? Ci z nas, którzy żyją wśród rodów obdarzonych wszelkimi talentami, z trudem potrafią przyznać, że inni także mogą takowe przejawiać. – Uznała, że w jego słowach słyszy sarkazm, tak samo odebrał to Verrakai, który najpierw zbladł, a potem poczerwieniał. Ukłoniła się. – Wasza Wysokość, prawda mnie nie obraża. Jestem prostą córką owczarza i widok mnie siedzącej na tronie wydał mi się równie dziwaczny, jak księciu Verrakai. Nie takie jest moje przeznaczenie ani tego nie pragnę. Lecz umierający król, który nade wszystko ukochał własne królestwo, uznał, że paladyn może przynieść pokój, i to potrafię zrozumieć. A jego lordowie, Wasza Wysokość, miłujący swoją krainę i pokój ponad własną dumę, zgodzili się z nim. – Odczekała chwilę, by zapadło im to w pamięć, sądząc po minach, dla części członków Rady wydawało się to trudne do uwierzenia. – Jednak nie przyjęłam tej godności i w zamian zostałam obarczona zadaniem odszukania prawdziwego króla. Zanosząc miecz w miejsce, gdzie zostanie rozpoznana jego prawdziwa natura, uważnie śledząc jego historię, tropiąc człowieka, który był kiedyś księciem Lyonyi, mam odnaleźć prawowitego następcę i przywrócić mu tron. Gwarantami tego są towarzyszący mi królewscy giermkowie, którzy staną się świadkami zidentyfikowania owego człowieka, kiedy już go odnajdę, a potem będą towarzyszyć mu w drodze do Chaya. – Tylko troje? – zatroskał się słuchający jej uważnie młody książę. – Na misję wyruszyło ze mną czworo – odrzekła. – Jeden

poległ. Zaatakowały nas moce zła, lordowie, które nie życzą sobie odnalezienia prawowitego króla. – Skąd będziesz wiedziała? – przepytywał ją Wielki Marszałek. – Dzięki mieczowi. – Paks wsparła dłoń na rękojeści, była ciepła w dotyku. – Został wykuty dla księcia i częściowo zapieczętowany. Gdyby ukończyli podróż, zostałby całkowicie poświęcony jemu i nikt inny nie mógłby go dobyć. Tak się jednak nie stało, wyprawa nie dotarła do celu. Dlatego właśnie korzystam z niego ja i korzystali inni, lecz zdaniem elfów, jego twórców, wciąż jest w stanie rozpoznać swego prawowitego właściciela, gdy ten go dobędzie. – Skąd go masz? – zapytał cierpko Verrakai. – Od Księcia Phelana – odparła. – Tego złodzieja... – mruknął wielmoża. Usłyszała go wyraźnie i roześmiała się. – Złodzieja? – powtórzyła. – Musiałby zabrać go jako dziecko. Miecz zaginął czterdzieści pięć lat temu. Otrzymał go, książę Verrakai, od Aliama Halverica z Lyonyi, który znalazł go przy martwym elfie w lesie. – Tak przynajmniej twierdzi. – Pogarda Verrakai nie słabła. – Tak twierdzą również elfy – dodała Paks. – Aliam Halveric poinformował je o odnalezieniu miecza, nie zażądały jego zwrotu, a jedynie poprosiły o przekazanie temu, dla kogo został stworzony. Myślały, że wiedział, co to za miecz, niestety, elfy często zapominają o krótkości ludzkiego żywota oraz że był zbyt młody, by widzieć ten miecz na dworze. – Ale... – Głos księcia-pretendenta przedarł się przez nagłą wrzawę, gwar ucichł, a on ciągnął: – Oznacza to, że elfy wiedziały... kim jest książę? Czemu po prostu tego nie powiedziały? – I skąd wiedziały? – dodał Wielki Marszałek, przeszywając wzrokiem siedzące w dalszym rzędzie elfy. – Pamiętajcie, że żona Falkieriego była elfką, a książę półelfem. Wygląda na to, że kiedy doszło do tragedii, wszyscy założyli, że chłopiec zginął. A on został uprowadzony – zdaniem elfów za morze, gdyż wyczułyby jego obecność wszędzie na tym

lądzie. – Nawet w Pargunie lub Kostandanie? – zainteresował się książę Marrakai. – Nie jestem pewna, mój panie. – Tak – rozległ się srebrzysty głos z dalszych miejsc. – Elfy odnalazłyby go wszędzie na tych ziemiach lub w Aarenis, książę Marrakai. – Jak widzicie – podjęła Paks – elfy również uznały go za martwego, nie mogąc go wyczuć. Kilka lat później powrócił do Lyonyi, ale jak, tego nie wiem. Lecz elfy szybko go odszukały i... – I nic nie zrobiły? Chcesz, żebym w to uwierzył? – Verrakai wyprzedził zgiełk, jaki się podniósł. Paks zaczekała, aż w komnacie ucichnie, tym razem książę pozwolił im wygadać się. – Elfy powiedziały – odrzekła Paks – że książę był traktowany tak źle, iż nie pamięta swej przeszłości. Nie ma pojęcia o swym prawdziwym imieniu, rodzinie czy elfiej krwi. Znalazły go tak poszkodowanego, że przestraszyły się, iż nie pozostało mu najmniejsze wyczucie taig, a jakakolwiek próba uzdrowienia go mogłaby jedynie pogłębić spustoszenia. – Więc nie zrobiły nic. – Głos księcia-pretendenta był spokojny. – Nie do końca, Wasza Wysokość. Obserwowały go. Pamiętajcie, że żyła wtedy jego młodsza siostra... – Lecz teraz – dodał książę – Lyonya nie ma króla ani bezspornego następcy, a elfy chcą mieć za władcę półelfa. Czy o to chodzi? – Nie całkiem. Nie chcą, żeby ten człowiek nimi rządził, chyba że udowodni, iż nadaje się, by zasiąść na tronie... w co wątpią. – Znowu zaczekała na ciszę. – Ja nie mam takich wątpliwości. – Co?! – Książę pochylił się naprzód, wszyscy wlepili w nią wzrok. – Wiesz... wiesz, kto to jest? Tak. – To czemu nic nie mówisz? Po co te bzdury o misji? – Znowu Verrakai, tym razem szyderczo.

– Ponieważ, mój panie, bogowie nie zezwalają mi tego ujawnić... ani król. Chcecie, żebym naraziła niewinnego człowieka na niebezpieczeństwo, rozgłaszając na prawo i lewo jego imię? Jeden królewski giermek jest już martwy, zabity przez kapłanów Liarta chcących udaremnić moją misję. Siły zła w Lyonyi zwierają szyki, byle tylko uniemożliwić mu objęcie tronu. Przypuśćmy, że wymieniłabym jego imię w chwili, gdy nabrałam podejrzeń, kto to taki – czy żyłby dzisiaj, by móc dobyć miecza i udowodnić swoje pochodzenie? – Dobrze powiedziane – przyznał Wielki Marszałek. – Zaprawdę, dobrze powiedziane. – Przybyłam tutaj – dodała cicho Paks – aby powiadomić Radę Tsaia, że moja misja sprowadza mnie do waszej krainy. Muszę podążać tam, gdzie wiedzie mnie zadanie, niemniej proszę was o pozwolenie na podróżowanie tam, dokąd winnam się udać. – Czy on tutaj jest? – zapytał książę. – W Tsaia? – Tak – odrzekła, czując ciężar tego przyznania. – Możesz powiedzieć nam, kto to? – Nie. Nie w tej chwili, Wasza Wysokość. Muszę zadać Księciu Phelanowi kilka pytań o historię miecza w jego domu: kto go używał i jak. – Wszyscy mamy pytania do Księcia Phelana – oznajmił Verrakai. – Mam nadzieję, lady Paksenarrion, że uzyskasz od niego dokładniejsze odpowiedzi niż ja. Książę uciszył go spojrzeniem, po czym uśmiechnął się do Paks. – Wstrzymamy się z naszymi pytaniami, dopóki nie skończysz, lady Paksenarrion. Misja paladyna – zwłaszcza taka misja – jest ważniejsza od odpowiedzialności Księcia wobec naszego prawa. – Wstał, za nim reszta zgromadzonych. Ukłonił się i wyprowadził ich z komnaty drzwiami za tronem, których Paks wcześniej nie zauważyła. Ruszyli za nim zasiadający na krzesłach giermkowie, a elfy zeszły do Paks i Księcia Phelana. – Jesteś pewna, lady, słuszności swego osądu? – Jestem pewna, mości elfie, słuszności woli bogów, moje osądy nie mają tu żadnego znaczenia.

– Raduj się tą pewnością, paladynko Girda – rzucił elf, błyskając oczami. – Zaiste, mam nadzieję, iż słuszność leży po twej stronie – dodał jego towarzysz. – Obym nie ujrzał w lasach Lyonyi pożogi pustoszącej inne krainy. – Obrócił się do drugiego elfa. – Chodźmy, kuzynie, wkrótce wszystkiego się dowiemy. Nie przeszkadzajmy paladynce w pracy. – Ukłoniły się i wyszły. Phelan zdążył rozpoznać Garrisa i rzucili się sobie w ramiona. – Garrisie... bogowie, a więc tak skończyłeś. Królewski giermek – dobre miejsce dla dobrego człowieka. – Cóż, mój panie, ja... – Rycerz walczył z własną wiedzą i ignorancją Księcia. – Nie “panuj” mi, Garrisie. Razem dorastaliśmy. Opowiadałeś Paks o naszych wspólnych wyczynach? – Obrócił się z uśmiechem do dziewczyny. – Garris był rok młodszy ode mnie, gdy służyliśmy u Aliama Halverica i wpakowałem go w nie lada kłopoty... – Słyszałam co innego – zdziwiła się Paks. – Prawda – mruknął Książę. – Ale zasiądźmy. Od dawna tu jesteście? Kiedy przybyliście? O niczym nie słyszałem, dopóki nie przyjechałem do Verelli, gdzie dowiedziałem się o śmierci króla Lyonyi i twojej wyprawie. – Dopiero co przybyliśmy, mój panie – odparła Paks, zajmując ostrożnie krzesło, na którym siedział wcześniej Verrakai. – Rano opuściliśmy Zachodnie Dzwony. – Zdążyliście odpocząć? Mogę kazać coś przynieść... – Nie, mój panie. Proszę. Potem będziemy mieli wystarczająco dużo czasu. Obrzucił ją przeciągłym spojrzeniem. – A więc to aż tak pilne, co? No dobrze, Paks, pytaj, o co chcesz, a ja odpowiem ci, o ile tylko będę mógł. Zaczęła od tego, co sama wiedziała o mieczu, a Książę potwierdził skinieniem głowy. Powtórzył opowieść Halverica o mieczu i bez ponaglania przyznał, co przysiągł Tamarrion. – Rozumiesz, była żołnierzem, jak ja, i nie zamierzała o tym zapomnieć. – Phelan zerknął przelotnie na Suriyę i Lieth. –

Rozumiecie to, prawda? Dając jej miecz, czułem, że grzecznie będzie przyrzec jej, iż zawsze będzie należał tylko do niej. – Co się stało, gdy dobyła go pierwszy raz? – spytała Paks. – Zapłonął błękitnym blaskiem, jak na magiczny miecz przystało. Nie tak jasno jak w twoich rękach, Paksenarrion, lecz Tamar nie była paladynką. Choć mogłaby nią być, biorąc pod uwagę miłość i niezłomną lojalność wobec Girda. – Czy w twoim domu ktoś jeszcze miał go w ręku? – Nie. Przynajmniej ja nic o tym nie wiem. Tamar była z niego dumna i nic dziwnego. Mała Estil – nasza córeczka, która zginęła – bardzo chciała, ale pamiętam, jak Tamar powiedziała jej, że musi do niego dorosnąć. – Nawet po jej śmierci... – Nawet. Ktoś zabrał go i oczyścił, kiedy znaleźli... ich. – Głos mu zadrżał, zaraz jednak uspokoił się. – Zanim wróciłem na północ, ona była już w ziemi, a on w pochwie w poprzek jej zbroi. Zawiesiłem go na ścianie, gdzie go znalazłaś, Paks. Tkwił tam, dopóki go nie zabrałaś. Nie sądzę, żeby zniósł dotyk Venneristimona. – Nie, mój panie, ja też nie. – Paks westchnęła. Nie wiedziała, co zrobić. Czuła napięcie giermków czekających, aż ona... co? Powie mu? Poda miecz? Co? Spojrzała mu w twarz, była spokojniejsza niż poprzednio. Czy był to spokój porażki? Ale nie: w oczach nadal płonął mu ogień, a dłonie i głos były pewne. Teraz, kiedy wiedziała, dostrzegała oznaki elfiej krwi, nie tyle, ile można by oczekiwać, ale jednak. Poza tym, jak na pięćdziesięciolatka, wyglądał bardzo gibko i młodo. Zaszeleścił płaszcz stojącej koło niej Suriyi. – Mój panie – zaczęła od nowa. – Co pamiętasz ze swego dzieciństwa? Oczy Księcia rozszerzyły się. – Co?! – Odepchnął krzesło i zerwał się z pobladłym obliczem. – Ty nie... Paks... nie. – Wsparł rękę o krzesło, na twarz powoli wracały kolory. – Rozumiem. Chcesz mi pomóc, zrobić coś dla mnie, ale... – Proszę, mój panie! – Przyciągnęła jego uwagę. – Proszę, odpowiedz.

– ... nic dobrego z tego nie wyniknie – dokończył ponuro. – Poza tym, twoje domysły nie mogą być słuszne. – Nie? – Zdumiał ją ton jej głosu. – Proszę mnie wysłuchać, mój panie: po otrzymaniu od Aliama wiadomości o odnalezieniu miecza, elfy nakazały mu oddanie go księciu. A kiedy odpowiedział, że przekaże go tobie, uznały to za dobry pomysł. Pomyliły się, zakładając, iż Aliam znał ten miecz i jego właściwości. Wiedzieli jednak, że podejrzewał, kim jesteś. – Aliam? – Twarz Księcia znowu pobielała, wpił palce w oparcie. – Wiedział? Aliam? – Podejrzewał, mój panie, lecz nie miał na to dowodów ani możliwości sprawdzenia. A twoja siostra była zaręczona i wkrótce miała zostać koronowana. Pokręcił głową, ciężko dysząc. – Ufałem mu... Aliam... mówił... – Powiedział, że nie sądzi, by można było dowieść twego pochodzenia lub przywrócić ci należną pozycję. Tak wtedy uważał. Nie był pewny, był za młody, kiedy to się wydarzyło, a nie ośmielił się nikogo pytać. – Bała się jego gniewu na Aliama bardziej niż czegokolwiek, ale on zaczął kiwać powoli głową jeszcze, kiedy mówiła. – Rozumiem. Chłopiec bez przeszłości – cóż mógł powiedzieć? A moje wspomnienia: takie nieliczne, tak oddalone. Ale... – Podniósł na nią wzrok. – Jesteś pewna, Paks? Masz pewność, że to nie uprzejmość wobec starego dowódcy? – Nie tylko ja tak uważam, mój panie. Rozmawiałam z Aliamem Halverikiem oraz wysoko urodzonymi elfami... – I czemu one nie...? – Urwał w połowie zdania, dławiąc się płaczem. Ręce ponownie opadły na krzesło. – Ponieważ nie nadawałem się... nie nadaję się... – Nie, mój panie. Nadajesz się. – Nie. Wiesz, Paks – sama widziałaś – a Lyonya wymaga umiejętności, których nie posiadam... o ile kiedykolwiek je miałem. – Mój panie, jesteś półelfem, a umiejętnościami nieznacznie tylko ustępujesz elfom, zostały one jednak przytłumione życiem śmiertelnika. Wierzę, iż nadal je posiadasz, pogrzebane głęboko

pod złymi doświadczeniami. W przeciwnym razie czemu Pan i Gird wysłaliby mnie do ciebie? Czyż wybraliby złego króla? – Nie... – A skoro po tym wszystkim, co się wydarzyło, potrafili uczynić paladynkę ze mnie, to z ciebie zrobią dobrego monarchę. – Być może. – Książę usiadł z powrotem, przyciągając krzesło do stołu tak gwałtownie, że aż nogi zazgrzytały o podłogę. – Więc jesteście pewni – ty i elfy – że urodziłem się księciem i prawowitym spadkobiercą tronu Lyonyi. Czy ktoś jeszcze jest o tym przekonany? – Aliam Halveric. – A inni? – Nie rozgłaszaliśmy twego imienia, mój panie, obawiając się, iż zło dosięgłoby cię wcześniej od nas. Lecz zgromadzeni po śmierci króla lordowie Lyonyi zgodzili się uznać świadectwo miecza. Elfy przyznały, że książę żyje i może zostać odnaleziony. Myślę, iż większość lordów – jeśli nie wszyscy – zaakceptują cię. – Obserwowała go, opuścił wzrok na stół, po którym kreślił wskazującym palcem. – Byłby to powód do śmiechu, gdybym był w stanie się śmiać – stwierdził cicho. – Jestem urodzonym księciem o lepszym rodowodzie niż ci wielmoże, którzy pogardzają mną jako bękartem-najemnikiem. Byli tak pewni moich braków – jak ja sam, czasami – a teraz... – Palec znieruchomiał, spojrzał na Paks. – Zakładasz, Paks, że ja chcę być królem. – Nie, mój panie. Wiem tylko, że jesteś prawowitym władcą i musisz zasiąść na tronie. – Hmmm. – Omiótł wzrokiem giermków. – Garrisie, Lieth, Suriyo: jeśli Paks ma rację, to jestem waszym królem. Niemniej muszę wam to powiedzieć: wiele lat minęło od czasów, gdy byłem samotnym, zagubionym chłopcem, tułającym się po polach Lyonyi w poszukiwaniu pracy. Aliam Halveric przygarnął mnie, nauczył wojennego rzemiosła i szacunku dla bogów oraz odróżniania dobra od zła. Garrisie, znałeś mnie wtedy: widziałeś, jaki byłem. Czy kiedykolwiek pomyślałeś o mnie jako o księciu? Garris zarumienił się.

– Mój lordzie... panie... uważałem, że jesteś wyjątkowy... podziwiałem cię. – Jak młodszy chłopiec starszego, owszem. Ale urodzenie? – Cóż, mój panie, zachowywałeś się jak książę... Usta Księcia wykrzywił uśmiech. – Czyżby? O ile pamiętam, starałem się postępować tak jak Aliam. Chcę jednak powiedzieć coś innego: przychodząc do Aliama, nie miałem nic. Zapewnił mi start – z pewnością wszyscy o tym wiecie. Potem jednak wszystko osiągnąłem sam. Ziemie na północy – moja twierdza – to jest moje. Moje pieniądze, owszem, ale nie tylko. Część murów wzniosłem własnymi rękoma, ocierając sobie kostki, podczas walk z orkami rozlałem na tamtejszych wzgórzach własną krew. Lata mego życia, marzeń Tamar i moich planów. Tam urodziły się moje dzieci, w komnacie, w której spotkaliśmy się na rozmowę z Marszałkiem-Generałem, Paks. Walczyłem w Aarenis, owszem – tam właśnie leżały pieniądze, kontrakty pozwalające mi rozwijać moje ziemie. Tam zarobiłem na młyn i żywność, którą kupowałem przez te wszystkie lata, zanim dorobiliśmy się odpowiednio dużych pól, bydło dla rolników i drzewka owocowe dla Kolyi. Lecz przede wszystkim dbałem – i wkładałem w to całe serce – o ziemię i zamieszkujących ją ludzi. Moich ludzi – moich żołnierzy. – Położył na stole przed sobą zaciśniętą dłoń. – A teraz dowiaduję się, że jestem księciem zupełnie innych ziem i innych ludzi. Czyż mogę jednak porzucić to, co stworzyłem? Czyż mogę opuścić dwór, w którym jadała Tamar i dziedziniec, na którym bawiły się nasze dzieci? Czyż mogę zostawić tych, którzy mi pomagali, kiedy nie miałem jeszcze pojęcia o książętach i królestwach, będąc młodym kapitanem najemników marzącym o własnej ziemi? W tym roku przeżyli już jeden wstrząs. Ci, którzy pozostali, są moi. – Przenosił wzrok z twarzy na twarz. – Rozumiecie to? Paks poczuła, jak łzy pieką ją w oczy. Gdy przemówił Garris, w jego głosie usłyszała te same emocje. – Rozumiem, mój panie. Zawsze taki byłeś. Nawet u Aliama brałeś na siebie odpowiedzialność. Oczywiście, że o nich dbałeś...

Suriya odsunęła krzesło i obeszła Paks, by stanąć u boku Księcia. Kiedy na nią spojrzał, oświadczyła: – Mości królu, nie powiedziałbyś tego, gdybyś naprawdę nie nadawał się na władcę. Jestem najmłodszym z giermków, lecz – za twym pozwoleniem – nie opuszczę cię, dopóki nie zasiądziesz na tronie. Książę zmarszczył brwi. – Na bogów, Suriyo, czy ty mnie w ogóle słuchałaś? Nie jestem pewny, czy tego chcę! – Mości królu, klnę się na przysięgę Falka, że zostaniesz władcą a do tego dnia będę cię strzec. – Paks nigdy nie widziała takiej Suriyi, absolutnie spokojnej i pewnej siebie. Uśmiechnęła się do paladynki. – Lady, powiedziałaś nam, że znajdziemy króla godnego naszej służby i takim właśnie go znajduję. Jeśli nie jest jeszcze przekonany, poczekam, aż tak się stanie. – Łaska Girda niech spływa na twoją służbę, Suriyo – rzekła Paks, po czym zwróciła się do Księcia: – Mój panie – czy też raczej: królu – wierzę, iż zamysłem bogów jest osadzenie cię na tronie. Jeśli poddasz się ich woli, dobro zawita także na twoje ziemie na północy. – Tak sądzisz? Naprawdę? Nie byłby to pierwszy raz, kiedy człowiek postąpił zgodnie z czymś, co uznał za wolę bogów i sprawy poszły naprawdę paskudnie. – Masz na myśli śmierć twojej żony – stwierdziła brutalnie Paks. – Mój panie, to nie była wola bogów, lecz Achryi, wierzę, iż jej plan sięgał dalej, niż myślisz. Uważasz, że porwano cię przypadkiem? Przypominasz sobie słowa jej służki tamtej nocy, gdy oświadczyła, że nie urodziłeś się księciem? – Tak. – Phelan westchnął ciężko. – Do licha. Przez te wszystkie lata martwiłem się, że nie wiedziałem, kim był mój ojciec, a teraz... – Spojrzał na zaciśniętą pięść i powoli ją otworzył. Westchnął ponownie i podniósł wzrok na Suriyę. – Oczywiście masz rację, tak samo Paksenarrion. Jeżeli jestem królem Lyonyi – choć nie czuję się jeszcze przekonany – to muszę zasiąść na tronie, nie wolno mi zaszyć się we własnych włościach, wydając Lyonyę na pastwę zła. – Paks poczuła opadające

napięcie, Garris i Lieth bez słowa opuścili ją i stanęli u boku Księcia. Uśmiechnął się do nich. – Więc chcecie zostawić Paks bez ochrony? Zapewniam was, giermkowie, że nic mi tutaj nie grozi. – Paksenarrion jest paladynką dobrze przygotowaną do dbania o siebie – stwierdziła Lieth. – Choć jeśli dalej uda się samotnie, za twoją zgodą jedno z nas będzie jej towarzyszyć. – Słusznie – przytaknął Książę, jak wciąż myślała o nim Paks. – Takie jest moje życzenie, dopóki wszystko się nie wyjaśni. Ale co teraz? – zapytał Paks. – Twoja próba oparta jest na mieczu, prawda? Czy powinienem dobyć go tutaj czy może przed Radą lub w Chaya? Jak uważasz? – Nie wiem – mruknęła. – Znasz się na polityce lepiej ode mnie: tutaj mamy troje świadków całego zdarzenia. Czy potrzeba nam więcej? Myślę, iż nie powinieneś podróżować bez poddania się próbie, miecz może okazać się potężną bronią która w twym ręku zapewni ci godną ochronę. – A ciebie pozostawi bez broni – zauważył z lekkim uśmieszkiem. Paks wzruszyła ramionami. – Nie – dodał – musimy znaleźć ci inną broń, nie dopuszczę, by paladyn Girda pozostał przeze mnie bezbronny. Niech no pomyślę. Książę Tsaia powinien dowiedzieć się pierwszy. To jego ojciec nadał mi ziemię i został moim przyjacielem, z całego serca przysiągłbym mu wierność. Zaiste – dodał z szerokim uśmiechem – przybyłaś w samą porę, Paks. Chcieli mnie zmusić do odnowienia hołdu jeszcze przed jego koronacją na dowód mej lojalności. Uczyniłbym to i związał przysięgą gdybyś nie przyjechała. Nie miałem powodów postąpić inaczej. – Mości królu... – zaczął taktownie Garris. – Garrisie, nie powinieneś tak mnie nazywać – ani żadne z was – dopóki nie przejdę próby miecza. Proszę. Przyjmuję wasze usługi, musimy jednak pamiętać o obyczajach tego dworu. Paks, myślę, iż musimy uczynić to przed nimi wszystkimi, przed całą Radą. Jeśli postąpimy inaczej, wzbudzimy podejrzenia. A jeśli nie wyjdzie... – Wyjdzie – zapewnili go chórem giermkowie.

– Jeśli nie – ciągnął niewzruszenie Książę – dowiedzą się o tym wszyscy i uznają, że nie robiłem żadnych potajemnych prób. Lepiej będzie, jeśli sama przemówisz do Rady. Książę jest pozbawiony prawa głosu, lecz lordowie ulegają jego życzeniom, kiedy tylko mogą, to on wyznaczy termin. – Jak najszybszy – stwierdziła Paks. – Jaki uzna za stosowny – sprostował Książę. – Przekonasz się, że jest człowiekiem stanowczym. Jak my wszyscy w wieku dwudziestu lat. – Jak wytłumaczymy obecność królewskich giermków? – zapytała Paks, wyobrażając sobie, jak będzie wyglądać Phelan z orszakiem tych zielono-złotych tunik. – Poprosiłaś ich o przejrzenie pewnych zwojów – starych zapisków – które tutaj przywiozłem. Na żądanie Rady mam ze sobą kronikę Kompanii. Czy to wystarczy? – Z pewnością. – Paks wstała razem z Księciem i poprowadziła go do drzwi. Na zewnątrz czekał starzec, który ją przedtem anonsował. – Panie, czy mogę prosić o audiencję u księcia? – Pretendenta do tronu, lady? – upewnił się. – Tak. – W takim razie pójdź ze mną. Czy Książę Phelan może spotkać się z Radą? – Panie, poprosiłam go o przejrzenie jego kronik, giermkowie udadzą się z nim, by poczynić notatki. Zanim porozmawiam z resztą lordów, pewnie będzie wolny. Mężczyzna ukłonił się. – Poinformuję Radę, lady. – Wezwał pazia i przekazał mu wiadomość dla lordów.

Rozdział dwudziesty piąty Książę przyjął ją w prywatnych komnatach, Paks stanęła twarzą w twarz z wysokim, pewnym siebie dwudziestolatkiem. Poważnym gestem wskazał jej fotel i podał delikatną, różową filiżankę jakiegoś gorącego, aromatycznego napoju. – Wiem, że jesteś przyzwyczajona do naparu – powiedział, gdy go spróbowała. – Ten napój parzy się z dwóch ziół do naparu oraz pewnego ziela z gór południowego zachodu. Lubię go, ale jeśli wolisz czysty napar, to jest w tamtym czajniczku. Powiedziano mi, że nie traciłaś czasu nawet na odświeżenie się. – Nie, Wasza Wysokość. Nie mogłam zwlekać. – A potem zadałaś Księciu Phelanowi kilka pytań, po czym zapragnęłaś rozmowy ze mną. Zapewniam cię, lady, że jestem zbyt młody, by dysponować wiedzą, której potrzebujesz. Paks przekrzywiła głowę. – Uważam, że wiesz to, czego potrzebuję, Wasza Wysokość. Mogę powiedzieć? – Skinął głową, a Paks dokończyła napój. – Myślę, że król Lyonyi przebywa obecnie na twoim dworze. Dla jego bezpieczeństwa i dobrego imienia próba miecza winna zostać przeprowadzona przed całą Radą. – On jest tutaj! Nie w Tsaia, ale na moim dworze, a ty wiesz, kto to jest? Oznacza to, że informacje uzyskane od Księcia Phelana potwierdziły twoje. Może zapytałaś, kto z nim przyjechał? – Nie pomyślała nawet, żeby o to zapytać, lecz książę zdawał się tego nie zauważać. – To musi być ktoś, kogo zna... kapitan albo... – Urwał. – Nie chcesz powiedzieć, że to... – W tej chwili nie chcę powiedzieć niczego. Oczy mu pojaśniały, gdy na nią patrzył. – Nie, nie mówisz, ale mam wystarczająco dużo rozumu, by się domyślić. Na pałkę Girda, ależ to poruszy Radę. – Wybuchł otwartym, chłopięcym śmiechem i ponownie napełnił jej filiżankę. Twarz mu spoważniała. – A nam przysporzy kłopotów. Północ... – Wasza Wysokość, błagam, nie mów o tym przed czasem. – Och, bardzo dobrze. Lecz życzysz sobie zwołania nadzwyczajnego posiedzenia Rady, które musi się odbyć, zanim

wrócimy do naszych wcześniejszych spraw. Możesz nie wiedzieć, że część lordów została wezwana do złożenia mi hołdu jeszcze przed koronacją. W tym przypadku... – usta mu drgnęły, lecz zapanował nad uśmiechem – mogłoby to okazać się niewygodne dla ciebie. – Sobie także dopełnił filiżankę. – Czyli zebranie Rady zwołane w specjalnej sprawie. Wielki Marszałek mnie wesprze. Chcesz, żeby odbyło się jak najszybciej? Tak. Wobec tego jutro rano: przygotowania zajmą nam kilka godzin, a wieczorem, o czym bez wątpienia pamiętasz, mamy święto Luapa. Będziemy do późna w siole, gdzie Wielki Marszałek pasuje kilku młodzieńców na rycerzy. Paks zapomniała o święcie. – Nie można tego odłożyć? Jej rozmówca wytrzeszczył oczy. – Święto Luapa? Pasowanie na rycerzy? Bogowie, nie. Krewni tych chłopców podróżowali wiele dni, żeby tutaj dotrzeć. Nawet gdyby na dziedzińcu wylądował dymiący smok. Jeśli jednak martwisz się o... tę... osobę, to przydzielę jej strażników... – Nie, Wasza Wysokość. Jeśli ktoś zapyta, powiedz tylko, że królewscy giermkowie przeglądają Kroniki Kompanii w poszukiwaniu imion, dobrze? Przytaknął. – To mogę uczynić i uczynię z radością. A teraz, jeśli pozwolisz, wezwę Wielkiego Marszałka w sprawie, którą omawialiśmy. Paks wstała i ukłoniła się. – Czy mogłabym jakoś pomóc, Wasza Wysokość? – Nie sądzę. Potwierdzisz swoje żądanie każdemu lordowi, którego spotkasz, choć myślę, że nie będą cię pytać. – Skinął głową i Paks wyszła. Paź odprowadził ją do przydzielonej jej komnaty. Znalazła tam oczekującą Lieth, bagaż był już rozpakowany, a gorąca kąpiel gotowa. – Myślałam... – zaczęła Paks, lecz Lieth uśmiechnęła się i przyłożyła palec do warg. – Nie potrzebują mnie: Garris stoi na straży, a Suriya robi

notatki. Pozwól mi zdjąć ci kolczugę, lady. – Odłożyła ją na bok, po czym pomogła Paks wydostać się z ubrania i wspiąć do balii. – Pomyślałam także – dodała ciszej – że możesz nie życzyć sobie obecności nikogo więcej w okolicy miecza. Przegoniłam stąd dwie pokojówki. – Dziękuję, Lieth – odrzekła Paks. Gorąca, pachnąca woda była wspaniała, poczuła, że mogłaby polubić takie kąpiele. Kiedy skończyła, Lieth podała jej ogrzaną nad ogniem suknię z grubej, różowej wełny. Paks włożyła ją, marszcząc nos na srebrne zapięcia. – Bogaty dom, Mahieri – zauważyła. – Tak – przytaknęła krótko Lieth. Podeszła do drzwi do drugiej komnaty i dała znak ręką. Do środka weszły dwie pokojówki. – Naszykowały tam posiłek – wyjaśniła. – Przyjdziesz? – Zdążyła pozbierać elementy zbroi, Paks zabrała miecz i poszła za swoim giermkiem, pozwalając pokojówkom posprzątać po kąpieli. Na okrągłym stole pod wąskim oknem czekały pajdy chleba, zimne mięsiwa i owoce. Na wyczyszczonym, kamiennym kominku trzaskał ogień. Dalej znajdowało się kolejne pomieszczenie z wąskim łóżkiem z baldachimem. Paks z apetytem zabrała się za jedzenie. – Zjedz ze mną, Lieth, chyba że masz coś innego do roboty – zaprosiła ją. – Dziękuję. – Lieth zasiadła naprzeciwko niej. Przez chwilę jadły w milczeniu, każda pogrążona we własnych myślach. Gdy Paks skończyła i odsunęła talerz, zauważyła, że Lieth przygląda się jej. – Coś nie w porządku? – Miała nadzieję, że tamta nie znielubiła Księcia. Jej pierwsze słowa podsyciły obawy. – Przybyłam służyć królowi – zaczęła powoli. – Nic o nim nie wiedziałam prócz tego, że ty masz pewność, kto to jest. – Tak? – ponagliła ją Paks, gdy Lieth zamilkła. – Cieszę się, że go poznałam. Nie wiem, czego oczekiwałam, ale na pewno nie tego, jest lepiej, niż przypuszczałam. – Znów urwała. Tym razem Paks ograniczyła się do pytającego spojrzenia. Lieth pokręciła głową, odpowiadając na nie zadane pytanie, być może rozmawiała ze

sobą. – Jestem królewskim giermkiem – oświadczyła w końcu. – Mieszkanką Lyonyi. Rycerzem Falka. Tutaj, w Tsaia, wśród wyznawców Girda i u boku zapoznanego i źle traktowanego króla czuję się nie na miejscu. Lady, gdybym usłyszała w Lyonyi to, co usłyszałam dzisiaj, wiedziałabym, jak odpowiedzieć... – Jej dłoń opadła na miecz. – Lecz jestem obca. Na tutejszym dworze nie mam żadnych praw. – O co chodzi, Lieth? Co tak cię rozzłościło? – Paks, czy ty wiesz, ilu wrogów ma kr... Książę? Paladynka zmarszczyła brwi. – Nie. Kilku, nie przypuszczam, żeby było ich zbyt wielu. – W takim razie wszyscy musieli zgromadzić się tutaj. Verrakai... posprzeczałam się z jednym z jego giermków, a także jakimś sługą... – Sprzeczka? – powtórzyła zaskoczona Paks. Lieth wyglądała na najspokojniejszą spośród królewskich giermków. – Tylko słowa... jak dotąd. Mieli mnóstwo do powiedzenia na temat Księcia, same złe rzeczy. Że twoje przybycie właśnie dzisiaj to jego sprawka, byle tylko uniknąć ślubowania wierności księciu. Że nie jesteś prawdziwą paladynka – i z tym właśnie się spierałam, opowiadając im, jak walczyłaś, ale mi nie uwierzyli. Uważają, że ich lord ma świadka, który zdemaskuje was jako parę oszustów i zdrajców. Paks poczuła zimny dreszcz, przebiegający wzdłuż kręgosłupa. – Ciekawe jak, skoro nimi nie jesteśmy. Czy Garris i Suriya też to słyszeli? – Nie, nie sądzę. Są z nim, ja szukałam twoich komnat. – A królewscy służący? – Oni raczej nie. Część uważa Księcia za dzikiego i niesamowitego, ale nikt nie żywi do niego niechęci. Niemniej nie chodzi tylko o Verrakai. Wpadłam na całą grupę: Konhalt, Clannaeth, paź Sorrestina i Verrakai. Prześcigali się w opowiadaniu złych rzeczy o Księciu... i o tobie. – To faktycznie musiało być okropne – zauważyła łagodnie Paks. Nie obawiała się opinii Lieth. – Przykro było tego słuchać – stwierdziła ponuro Lieth. –

Czciciele Girda. Sądziłam, że nawet wyznawcy Girda mają więcej szacunku dla paladyna. – Nawet wyznawcy Girda? Lieth zarumieniła się. – Wybacz, lady. To było nieprzemyślane. Paks pokręciła głową. – Lieth, to wcale nie musieli być wyznawcy Girda. Będąc tutaj, postaraj się nie pamiętać, co o czcicielach Girda mówią falkinici, co? Ja też nim jestem. – Tak... wiem. Przepraszam. – Wtem coś ją zmartwiło. – A on? – Książę? Nie. Ale jego żona wyznawała Girda. – A teraz nie żyje. Musi się ponownie ożenić. Jak sądzisz, zrobi to? Paks zastanawiała się przez chwilę. – Lieth, skoro dał słowo, zrobi znacznie więcej, taki już jest. Powiedział, że zasiądzie na tronie, podejrzewam, iż wie, co to oznacza, i zrobi więcej, niźli wymagać tego będą jego obowiązki. Nie mnie jednak rozprawiać o królewskich ożenkach. – Rozmawiałaś z księciem? – Tak. – Czy mogę zapytać, jaki on jest? Czy będzie sojusznikiem Lyonyi? – Sprawia wrażenie miłego młodzieńca. – Paks nie wiedziała, jak jej wytłumaczyć, że wyczuwa jedynie silne zło albo dobro, a nie ich mieszaninę, jaką nosi w sobie większość ludzi. Nie miała także żadnych doświadczeń z książętami. Gdyby był rekrutem lub giermkiem, byłaby z niego bardzo zadowolona, w przypadku księcia pozostawała jej nadzieja, że liczą się te same przymioty. Przerwało im uprzejme pukanie do drzwi. Lieth zerwała się, by otworzyć, Paks czekała przy stole. Giermek wróciła z dziwnym wyrazem twarzy. – To chłopiec – chce widzieć się z tobą. Twierdzi, że cię zna. – Zna mnie? – Rzuciła szybko okiem po sobie, nie mogła przyjmować nikogo w stroju kąpielowym, choćby i ze srebrnymi klamrami. Lecz Lieth już jej niosła czysty strój. – Proszę... mówi, że jest młodym Marrakai. Aris Marrakai – spotkałaś kiedyś kogoś takiego?

Natychmiast przypomniała sobie chłopca, którego poznała pierwszej nocy w Fin Panir. – Aris... tak. Czwarty syn, o ile pamiętam. Dziękuję. – Rzuciła okiem na zbroję, lecz postanowiła nie zakładać jej, zadowalając się pasem z mieczem. Następnie przeszła do pierwszego pomieszczenia. Aris urósł, a powagi dodawała mu liberia giermka: ciemna zieleń i błękit Kostvana z czerwonym i zielonym pasem symbolizującym barwy jego ojca. Czarne włosy były dłuższe, przycięte równo za uszami, brakowało mu jednak zarostu na twarzy. Stał sztywno przy drzwiach, dopóki Paks nie przemierzyła połowy pokoju, po czym uśmiechnął się szeroko, jak zawsze. – Paks! To jest: lady Paksenarrion... przepraszam. Ale mówili... a ja wciąż im powtarzałem, że wrócisz. Wyglądasz... – urwał, przyglądając się jej i przekrzywiając głowę. – Dobrze – dokończył. – Tylko, że... nie masz zbroi? Srebrzystej? Wybuchła śmiechem, nawet Lieth pozwoliła sobie na uśmiech. – Mam kolczugę, Arisie, lecz nawet paladyni czasami zdejmują zbroję. – Och. – Był zbity z tropu. – Miałem nadzieję... kiedy Juris, mój brat kirgan, powiedział, że widział cię dzisiaj, chciałem przyjść... i móc potem powiedzieć, że i ja cię widziałem, rozumiesz? – Rozumiem. Chciałeś zrobić wrażenie na pozostałych giermkach, co? Zaczerwienił się. – Cóż, Paks... lady Paksenarrion... coś w tym rodzaju... – Jesteś najmłodszym giermkiem – ciągnęła nieubłaganie Paks a oni dokuczają ci, a kiedy powiedziałeś o swoich trzech posiadłościach, ktoś ci przyłożył, zgadza się? – Tak, ale... – I myślisz, że w ten sposób wydobędziesz się z jakichś tarapatów? – Kiedyś taka nie byłaś – poskarżył się chłopiec. – Nie, a ty byłeś małym chłopczykiem. Teraz jesteś

młodzieńcem, a nie moim maleńkim braciszkiem. Jesteś czwartym synem potężnego księcia i powinieneś myśleć o poważniejszych sprawach niż robienie wrażenia na innych giermkach swoją znajomością z paladynem. – Przykro mi – pokiwał głową Aris. – Mnie nie. Cieszę się z twojej wizyty, a jeśli inni będą uważać, że chodziło ci tylko o błyszczenie moją odbitą sławą, to może nie będą zwracać na ciebie większej uwagi. – Co? – Słuchaj, Arisie. Wiem, że w tej głowie mieści się sporo rozumu. – Słysząc to wyprostował się, a oczy mu zalśniły. Paks kontynuowała: – Tak właśnie jest. Jak ktoś powiedział mi ostatnio: wszyscy Marrakai pochodzą z jednego warzenia i to mocnego. Coś ci powiem, młody Marrakai: miej oczy szeroko otwarte, a dam ci zadanie, które zabierze ci trochę czasu... ja zaś dopilnuję, żeby wszyscy się o tym dowiedzieli. – Mogę coś dla ciebie zrobić? Naprawdę? Co takiego? – Chcę wiedzieć, jak przebiega podział w Radzie: kto jest przeciwny twemu ojcu i w jakich kwestiach, o ile, rzecz jasna, wiesz. – Och. Teraz? – Jeśli masz coś do powiedzenia. Ale wejdź do drugiej komnaty, zerkniesz na moją zbroję i napijesz się czegoś. Gdy tylko zasiedli za stołem, Aris odzyskał rezon i opowiedział Paks wszystko, co wiedział o sprawach Rady takimi słowami, że Lieth musiała walczyć ze śmiechem. Paks nie poprawiała go, gdyż zależało jej na jego wrażeniach, choćby i ordynarnych. – Częściowo chodzi o Rudego Księcia – stwierdził, dochodząc do interesujących Paks spraw. – Nazywają go lisem i wiem już dlaczego. Och, prawda, przecież ty go znasz. Cóż, w takim razie wiesz, co mam na myśli. Mój ojciec mówi, że to nie spryt, tylko inteligencja, ale inni mu nie ufają. Twierdzą, że za szybko się wzbogacił. Nikt nie może mieć tyle szczęścia. Ktoś musiał mu pomóc i oczywiście uważają, że to Simyits lub inni tacy. Albo gorsi. – Łyknął ale z postawionego przed nim kubka i dodał: – Lecz lord Verrakai, brat księcia, powiedział swojemu

paziowi, iż ma świadka złych uczynków Księcia Phelana. Kogoś, kto był z nim w Aarenis i widział to. Paks zdołała nie drgnąć, ograniczając się jedynie do uniesienia brwi. Aris pospiesznie mówił dalej. – Jego weteranka, która opuściła go, nie mogąc zostać z takim człowiekiem. Źle ją potraktował, czy coś. Ma także udowodnić, że nie jesteś żadną paladynką. – To może okazać się trudne – mruknęła Paks. – Oczywiście. Przecież nią jesteś – prychnął Aris. – Nie widziałem jej, lecz Dorthan – ten paź – przysięga, że jest wielka i czarnowłosa, i ma ramiona wołu. Lecz Dorthan jest taki chudy, że jego zdaniem nawet ja mam szerokie bary. Paks nie mogła przypomnieć sobie nikogo, kto pasowałby do takiego opisu. – Znasz jej imię? – zapytała. – Nie. Tego nie wiedział. Czemu? Poznałabyś japo imieniu? – Możliwe, o ile służyła w Kompanii wtedy, kiedy ja. Mów dalej. Lecz, niestety, to już było wszystko, co Aris wiedział o tajemniczym świadku. Wdał się w długą i zawiłą opowieść o giermkach, a w szczególności o drugim synu młodszego brata Clannaetha oraz dziedzicu Konhalta i dziewczynie z Domu Destvaorn, która miała wyjaśnić, dlaczego Konhalt wspiera Marrakai w Królewskiej Gwardii, lecz Paks szybko przekonała się, że nie jest w stanie nadążyć ani za poszczególnymi bohaterami, ani ich motywami. Już miała go odprawić, kiedy rozległo się kolejne pukanie do drzwi. Aris wystraszył się. – Jeśli to Juris, to czy będziesz musiała powiedzieć mu, że tu jestem? – Będzie zły na ciebie? – Że przyszedłem? Tak. Kiedy pochwaliłem się mu, że cię znam, kazał mi zostawić cię w spokoju. Lieth zapowiedziała kirgana Marrakai. Paks wstała i dźgnęła Arisa kciukiem. – Chodź, Arisie. Przekonamy się, ile jest warta ochrona paladynki. Czekający w drugim pomieszczeniu kirgan sprawiał

wrażenie zmieszanego i rozzłoszczonego zarazem. – Wybacz, lady, że cię niepokoję, bałem się jednak, iż mój brat mógłby... aha! – dodał, zauważając go. – Kirganie Marrakai, twój brat udzielił mi informacji, których wielce potrzebowałam, a ponieważ nie jestem zaznajomiona z tym dworem, nie wiedziałam, kogo innego mogłabym zapytać. – Zaprosiłaś go tutaj? – Kirgan opuścił brwi. Paks uśmiechnęła się. – Niedokładnie. Muszę jednak powiedzieć, iż cenię go za lojalność, którą okazywał w Fin Panir. Być może nie powinnam zatrzymywać go tak długo, nie pytając o pozwolenie lorda Kostvana... – Dostałem wychodne – pisnął Aris. Paks i kirgan uciszyli go spojrzeniami. Przeniosła wzrok na Jurisa i uśmiechnęła się ponownie. – A teraz, kiedy już skończyliśmy – dodała, wymawiając z naciskiem ostatnie słowa – mam nadzieję, że ty również znajdziesz dla mnie kila minut. – Ja? – Kirgan był w oczywisty sposób zdumiony. – Ty. Są sprawy, o których wiedzą paziowie i młodsi giermkowie oraz inne, znane następcom tytułu. Zechcesz? – Skinęła dłonią w kierunku drugich drzwi. Kirgan ruszył ku nim, ostatni raz gromiąc wzrokiem Arisa, który wymykał się pospiesznie z apartamentu. – Naprawdę go potrzebowałaś – zainteresował się Juris – czy tylko trzymasz stronę tego nicponia? – Pomimo tych słów usłyszała ciepło w jego głosie. – Paladyn w zmowie z nicponiem? – powtórzyła lekkim tonem. – Nie, w Fin Panir był małym urwipołciem i bez wątpienia takim pozostał, zawsze jednak wyróżniał się lojalnością i uczciwością, nawet w najgorszych chwilach. Zapytałam go, kirganie, o plotki, gdyż muszę je poznać, a on przekazał mi wszystko, co wie, a co ja także powinnam wiedzieć, nie mogąc jednak się dopytywać. – A ode mnie? Przyjrzała się mu badawczo. Wcześniej miał taką samą buńczuczną minę jak pewna część chłopców w Fin Panir, może

jednak skrywał równie ciepłe serce, jakie biło w piersi Arisa. – Zadam ci parę pytań – odrzekła. – Pamiętaj, proszę, że nie jestem stąd i mówię jedynie o tym, co usłyszałam – nie ma w tym potępienia czy podejrzeń. Czy twój ojciec jest wierny koronie? A ty? Zacisnął wargi. – Powinienem był spodziewać się tego – przybyłaś ze wschodu, prawda? Przez ziemie Verrakai. Serce należy do niego, lady, lecz zgodnie ze stanem mojej wiedzy jest i zawsze był lojalny wobec korony. Jeśli chodzi o mnie, kocham księcia jak brata. Ale nie wolno mi o tym mówić. Będę mu wiernie służył, kiedy sam zostanę księciem. – Bardzo dobrze. Jeszcze jedno pytanie. Wiesz, kto jest świadkiem przeciwko Księciu Phelanowi, o którym wspominał Aris? – Nie, nie z imienia. Słyszałem tylko, że jest, i nic więcej. Weteranka, która zaskoczyła nas wszystkich, weterani kochają go. – Też tak sądziłam – mruknęła Paks. – I ostatnie pytanie. Co sądzisz o Phelanie? – Ja? – Uśmiechnął się. – Zawsze go lubiłem. Mój ojciec także, mówi, że Phelan ma więcej bydła niż inni możnowładcy i niech sobie gadają o nim, co chcą. Zawsze był dla mnie uprzejmy. Służyłaś w jego Kompanii, wiesz więcej. – Wiem, co myślę – stwierdziła Paks. – Ale potrzebuję poznać twoje poglądy – i innych. Kiedy zjawiłam się tutaj po południu, wyglądało to tak, jakby stanął przed sądem. Otrzymałam misję i nie mogę pozwolić sobie na zwłokę, musisz jednak zrozumieć, że po tym, co dla mnie zrobił... – Chcesz go bronić? Dobrze... to znaczy, to nie moja sprawa, ale nie mogę znieść, kiedy Verrakai zaczyna swoje. Na krew Girda! Już miałem wybuchnąć, gdy ojciec odesłał mnie z zadaniem. – Powiedz ojcu, żeby na siebie uważał, kirganie – doradziła mu poważnie. – Nie zawsze będę mogła pomagać księciu, wkrótce będzie potrzebował wszystkich przyjaciół. – Pomogę mu, lady – oświadczył z mocą kirgan. – Mogę już

odejść? – Tak... możesz powiedzieć, że uratowałem twojego braciszka przed burą. – Więcej niż burą, gdyby tylko wpadł mi w ręce – rzucił ze śmiechem Juris. – Nie masz pojęcia, co zrobił z pokojem siostry. – Nie chcę wiedzieć – machnęła ręką Paks. – To wasza sprawa, lecz pamiętaj, kirganie... – dodała, gdy otwierał drzwi. Zaraz za nimi w korytarzu stało dwóch służących. – ...jeśli młody Aris zechce mnie odwiedzić, ma moje pozwolenie. Jest moim przyjacielem z Fin Panir, a ja nie zapominam przyjaciół, nawet młodych. Musi mieć zezwolenie swego lorda, ale nie twoje. – Twarz kłaniającego się jej kirgana pozostała obojętna, lecz oczy mu tańczyły. Zamknęła za nim drzwi, przekonana, że Marrakai to faktycznie mocny wywar. Lieth obserwowała ją z uniesionymi brwiami. – To wyjaśni jego wizytę, przynajmniej podsłuchującym uszom. – Tak myślałam. – Paks westchnęła, przeciągając się. Chętnie by odpoczęła, czuła jednak, że nie wolno jej marnować czasu. Rozmyślania przerwało pukanie do drzwi. Lieth otworzyła je przed paziem w królewskiej liberii. – Proszę, mam to oddać lady Paksenarrion do rąk własnych i zaczekać na odpowiedź. – Tutaj. – Paks wzięła od niego złożoną kartę i otworzyła pismo. Wielki Marszałek Seklis prosił ją o krótkie spotkanie przed wieczorną ceremonią. Gdyby znalazła czas, to będzie w holu sioła do kolacji. Podała wiadomość Lieth, która przeczytała ją szybko i pokiwała głową. Paks obróciła się do pazia. – Oczywiście przyjdę – odpowiedziała. – Zaprowadzisz nas? – Tak, lady. – Będziesz potrzebowała zbroi – powiedziała cicho Lieth. Paks uśmiechnęła się do niej. – Na książęcym dworze? – Tak. – Lieth była zupełnie pewna. Paks nie spierała się z nią, tylko szybko przeszła do drugiego pomieszczenia, gdzie pomogła jej przywdziać kolczugę. – Idę z tobą – dodała przed

powrotem do pazia. – Jak sobie życzysz – odparła Paks. *** Ten sam Wielki Marszałek, którego widziała wcześniej na zebraniu Rady, czekał na nią u drzwi sioła. – Jeśli twoja misja na to pozwoli, lady Paksenarrion, ucieszyłby mnie twój udział w wieczornej ceremonii. Paks zmarszczyła brwi. – Jaki udział, marszałku...? – Przepraszam, zapomniałem, że jeszcze się nie poznaliśmy, jestem Wielki Marszałek Seklis. Zostałem skierowany na dwór około rok temu. Cóż, wiesz pewnie, że Zakon Dzwonów pasuje swych nowicjuszy na rycerzy podczas święta Luapa. Tym razem mamy ich tuzin, a że jest to zakon Girda – z kilkoma wyjątkami – częścią ceremonii jest zbrojna próba. Wymiana ciosów z tobą byłaby zaszczytem dla kandydatów. Oczywiście mamy innych marszałków, a także starszych rycerzy Zakonu Dzwonów, ale... – Myślałam, że tylko rycerze mogą brać udział w próbach – powiedziała Paks. – Cóż, tak... ale paladyni też najpierw byli rycerzami, więc... Paks potrząsnęła głową. – Nie, marszałku, ja nie jestem rycerzem. – Ty...! Ale musisz być... to znaczy, słyszałem, że jesteś inna, lecz... – Pozwól mi wyjaśnić, marszałku. Nie spędziłam w Fin Panir wystarczająco wiele czasu, by się zakwalifikować, MarszałekGenerał wyznaczyła mnie na kandydatkę na paladynkę przed pasowaniem na rycerza... jak to się czasami robi. – Tak, ale... – A po ekspedycji do Kolobii nie byłam w stanie kontynuować szkolenia. Sądzę, iż wszyscy marszałkowie zostali o tym poinformowani? Skinął z niechęcią głową. – Toteż opuściłam Fin Panir przed pasowaniem, prawdę rzekłszy, mój stan uniemożliwiał mi wówczas przyjęcie takiego

zaszczytu. – Ale... jesteś paladynką? – Tak. Z łaski Girda i dzięki darom Pana jestem nią – lecz nie stało się to poprzez kandydowanie w Fin Panir. Marszałku, nie rozumiem metod i zamysłów bogów, wiem tylko, co mi rozkazują i jakie dary mi zesłali. – Rozumiem. – Żuł wargę. – Nie znam innego takiego przypadku. – Mogłabym wprawić cię w zakłopotanie... – Nie. Absolutnie nie. – Odzyskał pewność siebie i obrzucił ją ostrym spojrzeniem. – Jeśli bogowie uznali cię godną uczynienia paladynką, to kimże jestem, żeby im się przeciwstawiać? Jesteś ich ulubienicą – wojowniczką, jeśli wolisz – i to wystarczy mnie i innym. – Kolejnym problemem – dodała wolno – jest brak własnego miecza – ten jest częścią misji, polegającej na zidentyfikowaniu króla Lyonyi i nie ośmielę się używać go w innych celach. – Z tym łatwo sobie poradzimy – uśmiechnął się marszałek Seklis. – W siole Girda jest trochę zapasowego oręża. Wybierz ze zbrojowni miecz, który będzie ci odpowiadał. Jednak nie będę nalegał, gdyby stało to w sprzeczności z twoją misją. – To dla mnie zaszczyt. Musisz mi tylko powiedzieć, jak przebiega ceremonia. – Jak większość takich... och, zapomniałem. Proszę tędy. – Wprowadził ją do sioła i wszystko pokazał. Choć mniejszy od Holu Pana w Fin Panir tutejszy hol sioła zbudowano według tego samego wzorca. Po obu stronach szerokiej nawy wznosiły się rzędy siedzeń. Kandydaci wejdą przez drzwi po jednej stronie i udowodnią swoje umiejętności w starciu z przynajmniej dwoma egzaminatorami. – Zwykle – wyjaśniał Seklis – wiemy, że pojedynek będzie krótki i nie spodziewamy się kłopotów egzaminujących. To jak rytualna wymiana ciosów: publiczny dowód na to, że kandydaci będą w stanie stawić czoła uzbrojonemu przeciwnikowi. Mimo to niektórzy potrafią nas zaskoczyć. W zeszłym roku mieliśmy tutaj chłopaka, który pokonał dwóch marszałków i musiałem

nieźle się natrudzić, zanim zaliczyłem zwycięskie trafienie. Sam jest teraz marszałkiem i w przyszłości stanie się silnym ramieniem Girda. Lecz tym razem możemy mieć prawdziwe kłopoty. Wielu z nich pragnęło wziąć udział w tej ceremonii ze względu na koronację księcia, żeby móc potem powiedzieć, że zostali rycerzami w tym samym roku. Mamy więc dwudziestu gorliwych i bardzo zdolnych kandydatów. To drugi powód mojej prośby: ściągnąłem wszystkich marszałków z okolicy oraz najlepszych starszych rycerzy, lecz nadal mam zaledwie piętnastu egzaminatorów. Jak by na to patrzeć, oznacza to po dwa pojedynki dla każdego. Seklis wyjaśnił jej zawiłości punktowania i przedstawił sędziom, którzy mieli pilnować wyników każdego pojedynku. Następnie zabrał ją do zbrojowni i pozwolił wybrać sobie miecz. Wszystkie były podobne do siebie: miały dobrze ukształtowane rękojeści i wyryty w głowicy grawerunek półksiężyca Girda. Różniły się jedynie długością i wagą. Kiedy wybrała dwa, Seklis nakazał podoficerowi odłożyć je dla niej na wieczór, po czym odwrócił się do niej. – Och, przy okazji, jeśli nie stanie to w sprzeczności z twoją misją, to wolałbym, żebyś nie miała na sobie kolczugi: wszyscy noszą zbroje ćwiczebne, a egzaminatorzy występują w barwach swych zakonów. Ty oczywiście masz prawo przywdziać barwy Girda. Mamy wystarczającą liczbę opończy i ochraniaczy... – Rozumiem. – Zamyśliła się. Nie widziała powodów, dla których powinna być jedyną uczestniczką ceremonii w kolczudze, a jednak myślała z niechęcią o jej zdjęciu. – Waham się wypytywać o zwyczaje... – A ja o warunki twej misji. – Wielki Marszałek przekrzywił lekko głowę. – Lady, ty najlepiej znasz zło, któremu stawiasz czoła. Nie chciałbym, żeby zaatakowano cię znienacka, lecz nie sądzę, żeby odważyli się wtargnąć do sioła pełnego marszałków i rycerzy. Kandydaci... – A co z wyzywającymi? – zapytała Lieth. – A może nie ma tutaj tego zwyczaju? Wielki Marszałek zmarszczył brwi. – Wyzywający? Och, masz na myśli obcych? Cóż, wątpię,

żeby się tu jakiś pojawił... – Co to takiego? – zapytała Paks. – Jest taki zwyczaj – odrzekł – że każdy, kto żywi urazę do dworu lub któregoś z egzaminatorów może w trakcie ceremonii wystawić swojego mistrza do zbrojnej próby. Jeśli jednak coś takiego jest planowane, zwykle powiadamia się mnie o tym wcześniej. – Czy taki pojedynek odbywa się na identycznych zasadach? – Nie, to pełnoprawna walka. Spodziewasz się czegoś takiego? – Prawdę rzekłszy, marszałku Seklisie, sama nie wiem, czego oczekiwać – poza kłopotami. Zostaliśmy już napadnięci przez sługi Achryi i kapłanów Liarta z ich tresowanymi bestiami. Nie zaznam spokoju, dopóki nie ujrzę prawowitego króla Lyonyi na tronie. Chętnie sprawdziłabym twoich kandydatów bez zbroi, gdyby jednak przyszło do ochrony króla... – Ach. Rozumiem. – Jeśli w siole zjawi się ktoś podający się za obcego wyzywającego, to czy może wyzwać każdego z obecnych, czy tylko egzaminatorów? – Każdego. – Uhm. – Paks żuła przez chwilę wargę. – Mogłabym trzymać zbroję pod ręką, gdyby Lieth posłużyła za giermka... Jej towarzyszka skinęła głową, a Seklis uśmiechnął się. – To jest dozwolone, wszyscy mamy giermków, którzy odświeżają nas między starciami. Może pilnować twojej kolczugi. Ja zaś daję ci słowo Wielkiego Marszałka, że będę miał oko na kłopoty i stanę na straży każdej wskazanej przez ciebie osoby.

Rozdział dwudziesty szósty Paks przyszła do sioła w ochraniaczu i dostarczonej jej przez Seklisa opończy. Lieth niosła jej kolczugę paladyna i elfi miecz. Z okien sioła bił blask: na zawieszonej wysoko nad podłogą drewnianej ramie paliły się świece, jeszcze więcej płonęło w lichtarzach na ścianach i na poręczy oddzielającej widownię od areny. Zajrzała do holu po drodze do gabinetu Wielkiego Marszałka, miejsca zapełniały się powoli. Seklis uśmiechnął się na jej widok. – Ach, lady Paksenarrion. Wejdź i poznaj innych egzaminatorów. Oto marszałek Sulinarrion z sioła Morskiej Łąki, marszałek Aris z sioła Copswith oraz marszałek Doryan... – Ktoś pociągnął go za rękaw, obejrzał się, a po chwili zostawił Paks z trójką marszałków: wysoką, ciemnowłosą kobietą i dwoma szpakowatymi i ciemnookimi mężczyznami. Zanim ustaliła, kto jest kim (Aris był wyższy i miał szeroką bliznę na czole), Wielki Marszałek już wrócił, by dokończyć prezentację. Paks nie była pewna, czy wszystkich poprawnie zapamiętała, ale nie było czasu, żeby przejmować się tym teraz. Wielkie dzwony zaczęły bić i wszyscy ustawili się w szereg. Seklis poprzestawiał kolejność. – Ty, Suli... potem Seli... i Paks, ty za nimi. Tam. Łaska Girda z nami. – Łaska Girda – padła odpowiedź i bystro wmaszerowali do holu, po czym ustawili się pod podwyższeniem. Widownia była pełna. Blask świec odbijał się w klejnotach, prześlizgiwał po fałdach aksamitów i jedwabi, iskrzył w oczach i kładł na nielicznych nieruchomych dłoniach. Z drugiego końca holu ozwały się trąbki, uciszając gwar. Pojawili się sędziowie w nieskazitelnie białych strojach. Ukłonili się stojącym w rzędzie egzaminatorom i ustawili po obu ich stronach. Kolejna fanfara i do holu wkroczyły dwa szeregi kandydatów w szarych strojach ćwiczebnych i zbrojach. Stanęli przed egzaminatorami, pozdrowili ich i zamarli w oczekiwaniu. Wielki Marszałek Seklis wystąpił naprzód. – Kto przedstawi tych oto kandydatów do próby?

– Ja. – Do holu wszedł zwalisty mężczyzna w zieleni, bieli i różu Zakonu. – Sir Arinalt Konhalt, mistrz szkoleń Zakonu Dzwonów. – Ich imiona? Mistrz szkoleń zaczął je wymieniać, a wywoływani młodzi ludzie kłaniali się. Kiedy skończył, ponownie przemówił Wielki Marszałek. – Tutaj, w tym samym holu, gdzie przemawiał Luap, dając świadectwo dziełom Girda, obrońcy bezbronnych, spotykamy się, by ocenić gotowość tych oto kandydatów do wstąpienia do stanu rycerskiego. Każdy w co najmniej dwóch pojedynkach dowiedzie, iż jest biegłym szermierzem i nie boi się walki ostrą bronią. Czy wszyscy zgadzacie się poddać ocenie sędziów? – Odpowiedzieli aprobującym pomrukiem. – Oto więc egzaminatorzy. – Seklis przedstawił ich. – Ponieważ mamy tyle pojedynków – ciągnął – nie mogą się one odbyć naraz. Niechaj pięciu pierwszych zdających wybierze egzaminatorów. – Gdy dawali krok naprzód, Paks obserwowała ich twarze. Wydawali się bardzo młodzi, przypomniała sobie jednak, że każdy z nich ma za sobą co najmniej dwuletnie nauki na rycerza oraz służbę jako giermek. Z pierwszej piątki nikt nie wybrał jej, patrzyła, jak egzaminatorzy i sędziowie prowadzą ich holem z powrotem na miejsce walki. Czekający na swoją kolej kandydaci zaczęli się denerwować. Nie wolno im było oglądać się i przypatrywać walkom, musieli stać przodem do pozostałych egzaminatorów i udawać spokój. Dźwięk trąbek rozpoczął pierwsze starcia. Miecze zabrzęczały o siebie, a tupot obutych stóp o kamienną posadzkę poniósł się echem po siole. Najbliższy pojedynek sprawiał początkowo wrażenie wyrównanego. Seklis mówił, że egzaminatorzy zaczynają od podstawowych kombinacji ciosów. Niezależnie od wyniku żadne starcie nie powinno skończyć się (za wyjątkiem wypadków) przed wymianą pięćdziesięciu ciosów, większość zamyka się w stu. Paks próbowała liczyć, ale zgubiła rachubę, gdy ktoś krzyknął w dalszej części holu. Głowy obróciły się, lecz pojedynków nie przerwano. Paks wróciła spojrzeniem do obserwowanej pary, egzaminator – marszałek,

którego imienia zapomniała – ganiał kandydata po całej arenie, z każdym zadawanym ciosem zaliczając kolejne punkty. Kandydat zerwał się na chwilę do kontrataku, lecz grad ciosów marszałka przełamał to natarcie i sędzia zakończył pojedynek równocześnie z innym, toczonym nieco dalej. Zaraz po zakończeniu walki kandydat musiał obrać sobie przeciwnika w następnym starciu. Tym razem wybór padł na Paks i to ze strony jedynego kandydata, który wyszedł zwycięsko ze swojej próby. Poszła za nim na wyznaczone miejsce i zaczęli na komendę sędziów. Uśmiechnęła się do młodzieńca, któremu zaraz zrzedła pewna siebie mina. Rzucił się na nią, ona jednak zręcznie związała ostrze przeciwnika, po czym szybką kontrą zepchnęła go do obrony. Wyglądał na zaskoczonego, jakby nie oczekiwał takiej siły ataku. Zanim odzyskał tempo i równowagę, ponownie odrzuciła go wstecz, przypierając do skraju przydzielonego im obszaru. Tam jednak pozbierał się, przygryzając wargę. Wypróbowała jego zasięg, nie wykorzystując jednak wszystkich swych umiejętności. Pozwoliła mu przejąć inicjatywę. Przyspieszył, dotrzymała mu tempa, znów budząc jego zdumienie, po czym zakończyła starcie serią błyskawicznych ciosów, raz po raz przełamujących jego obronę. Będzie miał sporo siniaków pod zbroją, ukłonił się jednak uprzejmie i podziękował jej. – Lady, porażka z twych rąk to dla mnie zaszczyt. – Oby była to twoja ostatnia porażka, sir Jorisie... – Wcześniej powiedziano jej, jak ma na imię oraz jak brzmi rytualna formułka. Uśmiechnął się. – Tak się stanie, o ile nauczę się walczyć tak jak ty. Myślałem jednak, że nie zostało mi aż tak dużo do nauki. Czy wciąż poznajesz nowe ciosy? – Jorisie! – Z widowni zbiegł dumny ojciec, by porwać syna w ramiona. Paks uśmiechnęła się do starszego mężczyzny. – Owszem, sir Jorisie. To było ważne pytanie. Będziesz uczył się tak długo, jak długo będziesz uważał, że tego potrzebujesz. – Dziękuję, lady Paksenarrion – odezwał się ojciec. – On... – Proszę... – Sędzia dotknął ramienia starszego mężczyzny.

– Panie, proszę, nie tutaj... czeka nas jeszcze dużo pojedynków. – Paks wróciła do przedniej części holu, a nowo upieczony rycerz dołączył do szczęśliwych towarzyszy. Paladynka stanęła za nie wybranym jeszcze egzaminatorem – zgodnie z sugestią Seklisa, żeby każdy zdążył odpocząć trochę między pojedynkami. Drugich pięciu kandydatów rozgrywało już swoje pierwsze pojedynki, mimo iż nadal trwała walka kogoś z pierwszej piątki. Rozejrzała się po holu w poszukiwaniu Księcia, lecz nie mogła go wypatrzyć w masie ludzi i kolorów. Spróbowała ponownie. – Z nim wszystko w porządku – szepnęła jej do ucha Lieth. – Widziałam, jak wchodzili. Kilka minut później wybrała ją kolejna kandydatka, z którą stoczyła znacznie krótszy pojedynek. Po pięćdziesiątym ciosie sędzia ogłosił ją zwyciężczynią. Jej przeciwniczka otrzymała w pierwszej walce silny cios w lewe ramię i Paks podejrzewała, że ma strzaskany obojczyk. Mimo bladej, zlanej potem twarzy zdobyła się na ukłon i podziękowanie za okazany jej zaszczyt. Do tego czasu odpadło także dwóch egzaminatorów: jeden ze złamanym obojczykiem, drugi z pękniętym nadgarstkiem. Paks stoczyła trzy walki i ponownie stanęła w kolejce. Nie czuła się szczególnie zmęczona, dołączyła więc do grupy egzaminatorów gotowych do ponownego wyboru. Następny pojedynek okazał się łatwy, choć dla dobra kandydata przeciągnęła go prawie do stu ciosów, by skończyć ostatnimi dwoma. Potem rodowi fundatorzy wnieśli nowe zbroje dla świeżo pasowanych rycerzy. Kiedy je zakładali (Paks miała nadzieję, że dziewczyna ze złamanym obojczykiem nie musiała szamotać się z kolczugą), egzaminatorzy także się przebrali. Następnie książę Tsaia oficjalnie powitał każdego rycerza i podarował mu złoty symbol Zakonu. Gdy skończył, naprzód wystąpił Wielki Marszałek. – Witamy nowych rycerzy w Zakonie Dzwonów i błagamy Girda o łaskę, a Luapa o mądrość, które pomogą im w ich służbie. W tej chwili każdy obcy wyzywający może zgłosić

wyzwanie. Czy są tacy? – Wyzwanie! – ozwał się głos z tyłu holu, spod drzwi wyjściowych. Po chwili zdumionego milczenia podniósł się gwar, który szybko został uciszony gestem Wielkiego Marszałka. – Jakież to wyzwanie? – zapytał. Na środek wystąpiła postać w pełnej zbroi i hełmie z opuszczoną przyłbicą, jednocześnie ktoś w barwach Verrakai stanął na krześle. – Wielki Marszałku, wyzywam Księcia Kieriego Phelana. Oto moja mistrzyni: weteranka z jego Kompanii. Wybuchła wrzawa uspokojona dopiero okrzykiem Wielkiego Marszałka. Książę Phelan zdążył już zejść na posadzkę holu w otoczeniu królewskich giermków i własnej eskorty. Paks rozpoznała kapitan Dorrin i Selfera, książęcego giermka. – Phelanie? – zapytał Wielki Marszałek. – Jaka jest twoja odpowiedź? – Z jakiego powodu wyzywasz mnie, Verrakai? – ozwał się spokojnym głosem Książę. – Zdrada korony Tsaia – odkrzyknął tamten. – Protestuję – przemówił ze swojego miejsca książępretendent. – To nie jest odpowiednia chwila, a sprawa nie została jeszcze rozpatrzona przez Radę. – Takie jest moje prawo. – Nie jesteś księciem – zauważył książę. – Gdzie on jest? – Jest niedysponowany, Wasza Wysokość, i nie mógł przyjść. – Masz prawo przemawiać w jego imieniu? – Zgadza się z moją oceną Phelana – odrzekł zapytany. – Wyzwanie i wyzywający to moja rzecz. – I niechaj taką pozostanie – stwierdził książę. – Nie pozwolę Phelanowi przyjąć tego wyzwania. – Wasza Wysokość... – Nie, Książę Phelanie. Jak długo pozostaniesz wasalem tego dworu... – Paks dostrzegła reakcję Księcia, nie przeoczył nacisku, z jakim wypowiedziano te słowa – ... będziesz mi posłuszny. Nie wolno ci przyjąć wyzwania. Możesz jednak wyznaczyć swojego mistrza.

Paks zareagowała pierwsza. – Jeśli Książę pozwoli, to ja chętnie... – Paladynka? – zapytał Verrakai. – Będziesz reprezentantką Księcia... Ależ zapomniałem: przecież ty również jesteś jego weteranką, prawda? – I nikim więcej – przemówiła postać w zbroi. Paks zastanawiała się, kto to jest, nie rozpoznała po głosie. Książę ukłonił się sztywno pretendentowi i wyzywającemu. – Twoja propozycja jest dla mnie zaszczytem, lady. Jednak wszyscy wiemy, że masz misję do wykonania i nie chciałbym w tym przeszkadzać. Verrakai i jego przedstawiciel również znaleźli się na posadzce i stanęli naprzeciwko Księcia. Paks i tajemniczy wojownik zajęli pozycje. Zauważyła, że jej przeciwnik dorównuje jej wzrostem, lecz porusza się nieco niezgrabnie, jakby nie był przyzwyczajony do zbroi. Wielki Marszałek dał znak, unosząc ramię. Kiedy opadło, Paks i nieznajomy natychmiast zaczęli wymieniać razy. Przeciwnik był silny, Paks poczuła pierwszy cios w całym ramieniu. Okrążała go, sprawdzając jego równowagę. Była dobra. Następnie wypróbowała obronę przeciwnika z obu stron. Lewa wydawała się słabsza – walczący w szyku żołnierz polega zwykle na swojej tarczy i towarzyszu. Być może obcy nie był zbyt biegły we władaniu długim mieczem... wypróbowała swoją ulubioną sztuczkę i w odpowiedzi otrzymała silny cios. A więc przeciwnik fechtował już przeciwko długiemu mieczowi i znał ten wybieg. Zastosowała parę innych, wszystkie jednak spotkały się z błyskawiczną ripostą. Nieznajomy zaatakował z wigorem, stosując sztuczki, których, zdaniem Paks, mógł nauczyć się tylko w Kompanii. Poradziła sobie z nimi z łatwością. Nie miała przewagi zasięgu i ustępowała przeciwnikowi wagą, gdyż zgodnie z żądaniem Wielkiego Marszałka do testowania kandydatów wybrała sobie lżejsze ostrze. Krążyli wokół siebie to w jedną, to w drugą stronę, wymieniając ciosy. Paks szermowała ostrożnie, wyczuwając zarówno przeciwnika, jak i nieznane ostrze w dłoni. Starała się

lekko parować ciosy, zachowując siłę na atak. Nagle nieznajomy przyspieszył, zasypując ją gradem razów. Paks zdołała ominąć obronę napastnika, po czym przyjęła cios na płaz klingi. Ostrze zadźwięczało odmiennie, o pół tonu wyżej. Ostrzeżona, odskoczyła wstecz, przyjmując kolejne uderzenie na sam czubek miecza, który ułamał się i poleciał szerokim łukiem w głąb holu. Następny cios sparowała złamanym ostrzem i zaraz je upuściła, gdyż rozprysło się kompletnie, po czym uskoczyła przed szerokim cięciem, które omal nie rozrąbało jej biodra. – Stać! – zawołał Wielki Marszałek, lecz napastnik nie zatrzymał się. Paks wiedziała, że Lieth ma na podorędziu zapasowy miecz, została jednak zepchnięta przez przeciwnika w drugi koniec areny. Zablokowała sztyletem opadającą klingę, która mimo to wgniotła jej kolczugę w ramię. Nieznajomy roześmiał się. – Nie jesteś paladynką. Po prostu miałaś szczęście... Tym razem Paks rozpoznała głos. – Barra! – Kolejny wybuch śmiechu. Przeciwnik uniósł przyłbicę, odsłaniając znajome, zagniewane oblicze. – Tak jest. Zawsze mówiłam, że mogłabym cię dostać... – Miecz wzniósł się do kolejnego ciosu. Lecz Paks poruszyła się pierwsza. Pomimo szybkości Barry, to ona miała inicjatywę. Prześlizgnęła się pod ostrzem, wbiła palce w nadgarstek wojowniczki i wsadziła jej ramię pod pachę, po czym przerzuciła nad sobą. Barra wylądowała na plecach i legła nieruchomo, oszołomiona upadkiem. Zanim zdążyła się poruszyć, Paks przytknęła jej czubek ostrza do gardła. Przez chwilę zaślepiły ją wściekłość i uniesienie, mogła ją wtedy zabić. Zaraz jednak opanowała się i ograniczyła do lekkiego ukłucia. Gdy mogła już usłyszeć coś więcej niźli tylko łomot własnego pulsu, zrozumiała słowa Wielkiego Marszałka. – Twoje zbrojne wyzwanie zostało pokonane, lordzie Verrakai. Verrakai ukłonił się niezgrabnie. – Widzę. Wybacz mi, mości Książę. Książę Phelan ukłonił się w milczeniu i zaczekał, aż Verrakai

odwróci się i odejdzie. Po chwili jednak wyzywający obejrzał się. – Powinienem był wiedzieć – stwierdził – że nie należy ufać jednej z twoich weteranek. Wszyscy są takimi kłamcami, Książę, a jeśli tak, to czy możemy zaufać tej paladynce? Phelan zbladł, lecz nie drgnął, a Verrakai wzruszył ramionami i wyszedł. Dopiero wtedy Książę przeniósł wzrok na Wielkiego Marszałka. – Mości marszałku, zbrojna próba obroniła mnie, lecz, jak widzę, kosztem rzeczy mi najdroższej: dobrej opinii o moich ludziach. – Przynajmniej jednej z nich, Książę. Rzadko zdarza się dowódca, do którego nie żywi urazy choć jeden z jego żołnierzy. A ty zostałeś obroniony przez innego weterana. – Tak. – Phelan podszedł do Paks, nadal szachującej Barrę czubkiem ostrza. – Lady, pozwól jej wstać. Paladynka ukłoniła się i odstąpiła, nie wypuszczając jednak miecza Barry. Książę podał jej rękę, lecz Barra zignorowała go, wstając o własnych siłach. Wykrzywiła się. – Powiesz mi, Barro, co skłoniło cię do służenia memu wrogowi? – Uważam, że jesteś szalony – odpowiedziała mu głośno. Któryś z widzów wybuchnął śmiechem, spiorunowała go wzrokiem, po czym wróciła do Księcia. – Mogłeś być bogaty, dokonać więcej, a pozwoliłeś zebrać laury innym. Byłam równie dobra, jak Paks, ale to ją zawsze nagradzałeś. To ona zawsze dostawała szansę... – To nieprawda. – Dołączyła do nich Dorrin. Szybkim spojrzeniem omiotła widownię i dodała: – Ty i Paks razem wstąpiłyście do Kompanii – fakt. W pierwszym roku prawdopodobnie dorównywałaś jej w szermierce. Ale w niczym innym, Barranyi, a potem nawet już nie w tym. – Byłam... ty zwyczajnie... – Nie byłaś. Na przysięgę Falka, Barro, jestem twoim kapitanem, znam cię na wylot. Sprawiałaś kłopoty wszędzie tam, gdzie mogłaś, nie łamiąc przy tym prawa. Kłóciłaś się ze wszystkimi. Paks nie... – Ten lizus...

– Lizus! – nie wytrzymała stojąca nieopodal Suriya. Twarz Barry pociemniała. – Przeklęta, zasmarkana, złotousta, zarozumiała dziewucha! Wszyscy po jej stronie! Wszyscy... – Barro. – Coś w głosie Paks sprawiło, że zamilkła. – Barro, sama czynisz sobie krzywdę. – Ja? Robię sobie krzywdę? Nie, Paks, to twoja wina. Ośmieszyłaś mnie przed twoimi szykownymi przyjaciółmi. Myślisz, że jesteś taka idealna... – Zerwała z głowy hełm i cisnęła nim w paladynkę, która z łatwością uchyliła się przed pociskiem. – Jeszcze ci pokażę, Paksenarrion... ty córko owczarza. Wiem o tobie wszystko. Jesteś podszyta tchórzem, to wszystko, inaczej miałabyś odwagę zabić mnie. Czemu tego nie zrobiłaś, hę? Masz przecież miecz. No dalej: zabij mnie. – Wyrzuciła ramiona na boki i zaniosła się śmiechem. – Gird i Falk, nie macie jaj. Cóż, z czasem szczęście odwróci się od ciebie, żółtowłosa i nadejdzie jeszcze mój dzień. – Odwróciła się i odeszła, Paks nie odezwała się, ruchem ręki odprawiając strażników, którzy chcieli ją zatrzymać. – Cóż – książę Tsaia zdecydował się przerwać pełną zgrozy ciszę, jaka zapadła po jej wyjściu – jeśli to najlepszy świadek, jakiego Verrakai byli w stanie znaleźć przeciwko tobie, Książę, to myślę, że bez trudu obronisz się przed Radą. Trucizna sączy się z jej serca, a nie z twych uczynków. – Odpowiedział mu pełen aprobaty pomruk. Książę Phelan uśmiechnął się do pretendenta. – Dziękuję, Wasza Wysokość, za te słowa. Faktycznie, mam nadzieję, że moje czyny nie dają podstaw do czegoś takiego, niemniej zastanowię się nad tym. – Potem obrócił się do Paks. – A ty znowu dobrze mi się przysłużyłaś. Paksenarrion... – Mości Książę, w tym przypadku przysłużyłam się bogom, nie tobie, nie jestem już twoim żołnierzem, choć na zawsze pozostanę twoją weteranką. Modlę się, żebyś zawsze pamiętał o jednym: choć uczyniłeś mi zaszczyt, traktując niemal jak własną córkę, nie jestem nią. Teraz jestem wojowniczką Girda. ***

Choć kłopoty nadeszły i zostały pokonane bez widocznej szkody dla Księcia, Paks nadal była niespokojna. Gdy Książę wrócił wreszcie do swoich komnat, odbyła szybką naradę z królewskimi giermkami. Pod żadnym pozorem Phelanowi nie wolno poruszać się bez ochrony. Jeśli ona nie będzie mogła mu jej zapewnić, muszą uczynić to oni. – Czego się boisz, Paksenarrion? – Złości, którą czuła Barra, tyle że pokierowanej z większą biegłością – odparła Paks, marszcząc brwi. – Towarzysze, nie doprowadziliśmy jeszcze do koronacji naszego króla, do tego momentu nie ufajcie nikomu i niczemu. – Wróciła do swoich komnat z Lieth. Pomimo zmęczenia uśniecie przyszło jej z trudem. Jednak rano wszystko było w porządku. Po śniadaniu w kwaterze Księcia udali się razem na posiedzenie Rady. Zaraz po wejściu Paks zauważyła, że książę Verrakai jest obecny, a jego brat nie. Dwa elfy wybrały tym razem miejsca poniżej. Ciekawe, co sądziły o wydarzeniach wczorajszego wieczoru, musiały przyznać, że w kryzysowej sytuacji Książę zachował zimną krew. – Poprosiłem o to specjalne posiedzenie – zaczął książępretendent – na życzenie lady Paksenarrion, którą poznaliście wczoraj. Wiecie, że wypełnia ona misję, mającą na celu odnalezienie prawdziwego króla Lyonyi. Wierzy, iż odszukała go i poprosiła was na świadków próby identyfikacji jego półelfich cech. – A kto to taki, Wasza Wysokość? – zapytał książę Verrakai. – Niech paladynka przemówi sama. – Książę dał znak Paks, żeby zaczęła. – Lordowie, przedstawię wam pokrótce moje dowody i wyjawię imię księcia. – Powtórzyła tak już znajome racje, zaczynając od twierdzeń elfów, że książę zapomniał o swojej przeszłości, a kończąc na znaczeniu wiadomości o mieczu, którą przekazali Aliamowi Halvericowi. – A kiedy Halveric poinformował je, że daruje miecz Kieriemu Phelanowi dla jego żony, zaaprobowały to. Uznałam, że księciem był ktoś, z kim

Kieri Phelan i Aliam Halveric mieli wówczas kontakt. Potem Garris, jeden z królewskich giermków, którzy towarzyszą mi w misji, opowiedział o swych młodzieńczych latach u Aliama Halverica, gdzie Kieri Phelan służył jako starszy giermek. – Ujrzała na kilku twarzach budzące się zrozumienie i obróciła do Księcia Phelana, zanim ktokolwiek zdążył przemówić. – Wczoraj, mości Książę, przedstawiłam ci otwarcie moje rozumowanie i wiedzę o twej przeszłości. Teraz, mając za świadków królewskich giermków z Lyonyi oraz Radę Regencyjną Tsaia wraz z pretendentem do tronu tego królestwa, deklaruję, iż wierzę w to, że jesteś prawowitym następcą tronu Lyonyi, jedynym synem króla Falkieriego i półelfem po swojej matce. – Obejrzała się na Lieth, która trzymała elfie ostrze. Odebrała od niej miecz w pochwie. – Jeśli to prawda, to ostrze to zostało wykute przez elfy dla ciebie i dla ciebie zapieczętowane magią matki. Kiedy je dobędziesz, potwierdzi twoją spuściznę. Czy to prawda, że nigdy wcześniej nie wyjmowałeś go z pochwy? – To prawda – potwierdził spokojnym głosem Książę Phelan. – Darowując go mojej żonie, przysiągłem, iż nigdy nie dobędę jej miecza i do chwili, w której zdjęłaś go ze ściany, by zabić wysłanników Achryi, tylko ona go używała. – W imię Pana proszę, abyś dobył go teraz – oświadczyła Paks – i potwierdził twe pochodzenie. Szare oczy Księcia Phelana przez dłuższą chwilę wpatrywały się w jej, po czym wyciągnął ramię i ujął rękojeść miecza. Wyraz jego twarzy zmienił się natychmiast, a powietrze zawibrowało delikatnym brzęczeniem. Gładkim ruchem oswobodził miecz z pochwy. Klinga rozbłysła oślepiającym blaskiem, znacznie jaśniejszym, niż Paks kiedykolwiek widziała i bardziej srebrzystym niż błękitnym. Ostrze zadźwięczało. Na zewnątrz dzwony Verelli odpowiedziały potężnym biciem, aż zatrzęsły się ściany. Phelan ujął miecz oburącz i wzniósł nad głowę. Światło tańczyło w komnacie niczym kładące się na wodzie refleksy. Na oczach Paks klinga wydłużyła się i lekko poszerzyła, dostosowując do budowy Księcia. Następnie

buchający z ostrza blask zestalił się i jakby wsiąkł w nie, rozświetlając runy płynnym srebrem. Zielony klejnot w głowni rozbłysnął pełnym światłem. Phelan opuścił miecz, opierając go delikatnie na lewej dłoni. Kiedy ponownie spojrzał Paks w oczy, jego wzrok rozświetlony był czymś, czego nigdy dotąd tam nie widziała. Kiedy przemówił, w głosie zadźwięczał nowy tembr. – Miałaś rację, lady. To jest mój miecz i, jak sądzę, nikt nie zamierza poddawać tego w wątpliwość. – W głosie zabrzmiało rozbawienie. – Naprawdę, nigdy bym nie przypuścił. Cóż za ironia: przez tyle lat wisiał na mojej ścianie, a ja o niczym nie wiedziałem. – Mości królu – książę-pretendent powstał, a wraz z nim reszta Rady – to jest... – Nagle opuściły go dworskie maniery i przemówił jak zwykły dwudziestoletni chłopak: – To historia jak ze starych pieśni, panie, niczym bajanie harfiarza... – Oczy błyszczały mu podnieceniem. – Nie jestem jeszcze królem, Wasza Wysokość. Miło jednak słyszeć twe gratulacje... o ile oznaczają one, że nie wnosisz żadnych sprzeciwów. – Sprzeciw! Nie zamierzam raczej spierać się z bogami. To naprawdę historia rodem z legend: miałeś być królem i nie wiedziałeś o tym, a na twej ścianie znajdował się miecz, który mógł to udowodnić. – Ale... ale... to zwykły najemnik... – wybuchł Clannaeth. Wielki Marszałek i książę zgromili go spojrzeniami. – Na prawicę Girda – rzucił zgryźliwie książę – gdyby ciebie porwali jako dziecko, jakbyś zarabiał na chleb? Jako świniopas? – Nie to miałem na myśli – zaczął Clannaeth, lecz nikt go nie słuchał. Paks obserwowała oblicze Phelana. Widoczna przemiana bardzo ją podbudowała. Bała się trapiących go wątpliwości, teraz jednak najwyraźniej nie miał żadnych. Miecz przekonał go o prawdziwości jego pochodzenia. Wysłuchał spokojnie okrzyków, jakie podniosły się po wybuchu Clannaetha, uciszonych dopiero przez Wielkiego Marszałka. Następnie zwrócił się do Rady. – Lordowie, kiedy ojciec naszego księcia obdarował mnie

nadaniem, którym obecnie władam, powiedziałem mu, że nie planuję niezależnych rządów. Taka była prawda. Teraz jednak dowiadują się, iż mam inną krainę, która w dodatku bardzo mnie potrzebuje. A jednak, jak doskonale wiecie, oddałem mojej ziemi w Tsaia wiele lat życia i pracy. Nie mogę oczekiwać, że pozwolicie królowi sąsiedniego kraju władać także częścią waszego królestwa, proszę was jednak, abyście zezwolili mi zachować na jakiś czas wpływ na rządzenie moją dziedziną. Wasza północna granica – przez długi czas moja północna granica – nadal jest w niebezpieczeństwie. Jeśli reszta Tsaia ma pozostać bezpieczna, to jeszcze przez wiele lat potrzeba tam będzie silnej ręki i skutecznych rządów. Teraz muszę wyruszyć do Chaya i uwolnić moje królestwo od strachu, lecz za waszą zgodą moi starsi kapitanowie poradzą sobie na północy. Książę i Wielki Marszałek zaaprobowali ten pomysł, a i reszta wyraziła zgodę – zdaniem Paks raczej z zaskoczenia. Spojrzała na elfy. Miały jak zwykle nieprzeniknione twarze, nie ujrzała jednak na nich pogardy ani odrzucenia, których się obawiała. Napotkała wzrok jednego z nich, uczynił dłonią drobny gest, którego nauczyła się od łowców: zgoda, zwierzyna jest w zasięgu. – Czy teraz pamiętasz więcej? – zapytał Wielki Marszałek, Phelan skinął głową. – Odrobinę... co więcej, strzępki wspomnień ułożyły się w logiczną całość. Pamiętam mego ojca: wysokiego, rudowłosego mężczyznę o złocistej brodzie, noszącego zieloną, jedwabną koszulę wyszywaną złotem. Teraz wiem, że haft przedstawiał herb naszego rodu. Pamiętam także dwór obsadzony różanymi krzewami: to na pewno Chaya. – Twoje imię? – zapytał Verrakai. – Nie jestem pewny. Wasza Wysokość, twój ojciec zapytał mnie raz o pochodzenie, po czym przyrzekł nigdy do tego nie wracać. Teraz jednak, dzierżąc w dłoni świadectwo mego pochodzenia, opowiem o tym szczerze. Mówiłem już o najwcześniejszych wspomnieniach. Jak wiecie, książę... ja... zostałem porwany podczas podróży z królową. Przez wiele lat trzymał mnie w niewoli w odległej krainie człowiek, zwący się

baronem Sekkady. Był okrutnym panem, Wasza Wysokość, pamiętam więcej, niżbym chciał. – Co on... – zaczął jeden z wielmożów. Phelan obrócił się do niego. – Co robił? Wszystko, co tylko zły i okrutny człowiek mógł wymyślić! Wyobraźcie sobie waszych małych synków w rękach takiego człowieka: głodnych, skrępowanych, codziennie bitych. Gdyby zdołał, wyćwiczyłby mnie do własnych, okrutnych praktyk. – Wiedział, kim jesteś? – Tak sądzę. Zwykł pokazywać mnie gościom. Po jednym z bankietów któryś z nich rozpoznał mnie i baron uciszył go. – Uciszył? – powtórzył marszałek. – Był czarownikiem, mości marszałku. Niewiele o tym wiem, lecz potrafił uciszać ludzi i unieruchamiać swoją mocą... choć najbardziej rozkoszował się ich wrzaskami. Ten gość, którego imienia nigdy nie poznałem, sam władał pewnymi mocami, gdyż przebudził mnie, gdy torturowano go w lochach. Nakłonił mnie do ucieczki. – Jak? – zapytał po dłuższej chwili Wielki Marszałek. – Nie jestem pewny. Wcześniej już próbowałem i zostałem tak ukarany, że straciłem nadzieję na wszystko, poza śmiercią. Lecz tamten człowiek uwolnił mnie od strachu i przesłał wiadomość: “Pan jest ponad wszystkimi baronami. Zdaj się na jego sąd i bądź wolny”. Wyszedłem przez okno, zlazłem po murze i pobiegłem przez lasy, dopóki nie wydostałem się z ziem barona. Po dotarciu na wybrzeże zamustrowałem na okręt, by w końcu dotrzeć do Bannerlithu, gdzie wysadzono mnie na brzeg z życzeniami szczęśliwej podróży. Przeszedłem całą drogę w głąb lądu, do samej Lyonyi, imając się każdego dostępnego zajęcia, dopóki pewnego mroźnego, zimowego dnia nie przygarnął mnie Aliam Halveric. Uczynił ze mnie najpierw pomocnika, potem pazia, a kiedy okazałem talent do walki wręcz, mianował giermkiem. Resztę znacie. Niemniej to od barona Sekkady dowiedziałem się, jakie noszę imiona: Kieri Artfiel Phelan. Wołał na mnie Artfiel. Ja wolałem Kieri. A naprawdę nazywam się...

– Falkieri Amrothlin Artfielan – dopowiedziała Paks. – Falkieri... – szepnął. – Tak blisko... jak miecz... – Musiał wiedzieć – orzekł Wielki Marszałek. – Musiał wiedzieć, kim jesteś i upajał się tą wiedzą. Bez wątpienia jakaś szumowina Liarta. Pamiętasz, gdzie to było? – Gdybym pamiętał, marszałku, już dawno uwolniłbym jego krainę od tego człowieka. – Zemsta? – zapytał jeden z elfów. – Nie, nie tylko z zemsty. Był okrutny także dla innych. Ucieszyłaby mnie wieść, że świat jest od niego wolny. – Mój panie – odezwał się książę – nie chcesz, żebym używał twego tytułu, lecz muszę zapytać cię, co teraz zamierzasz? Wyruszysz natychmiast do Chaya? Phelan spojrzał na Paks, która skinęła głową. – Myślę, że powinienem, Wasza Wysokość. Lyonya zbyt długo już pozostawała beze mnie. – Przyjmą cię? – zapytał Wielki Marszałek. – Lady Paksenarrion wspominała coś o elfach... – W nocy, kiedy wyruszałam, tamtejsza rada przysięgła uznać królem człowieka, którego wskaże miecz – odparła szybko Paks. – Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że to Książę Phelan. A jeśli chodzi o elfy, to Pani Lasu zażyczyła sobie zobaczyć się z nim przed koronacją – jak mówiłam, elfy miały swoje obawy. – Nadal je żywicie, kuzynowie? – Phelan zwrócił się do przysłuchujących się elfów, kładąc lekki akcent na ostatnie słowo. – Lordzie Falkieri, to, czego obawiały się elfy, nie jest twoją winą. Baliśmy się szkód, jakie mógł ci wyrządzić okrutny władca. Czy zaprzeczysz wybuchom swego temperamentu? – Nie. Zapytałem jednak, czy nadal się obawiacie? Jeden z elfów zaśmiał się. – Lordzie, nie jesteś gwałtownikiem, o którym słyszałem. Ujrzałem tutaj człowieka potrafiącego z godnością przyjąć obelgę, dworskiego i zdolnego do troski o innych. Osobiście – choć to nie ja podejmę decyzję – zaufałbym ci jako władcy ludzi.

– Lecz twoje królestwo nie należy wyłącznie do ludzi – dodał jego towarzysz. – Zbyt wiele lat Lyonyą rządzili monarchowie pozbawieni wyczucia taigin. Ten brak bolał nas wszystkich. Nie okazałeś takowych uzdolnień. – Wy także wierzycie, iż umiejętność tę zniszczyło okrucieństwo barona Sekkady? Przytaknęli. – Jeśli małego dziecka nie nauczy się tego, a zdobędzie bolesne doświadczenia, to wyczucie taig może zostać utracone przejściowo lub na stałe. – Rozumiem. Lecz skoro jestem półelfem, to czyż moje dzieci nie odziedziczą tej umiejętności, nawet jeśli mnie jej brakuje? – Przypuszczam... nie myślałem... – Elf sprawiał wrażenie szczerze zdumionego. – Słyszałem, że przysiągłeś nie żenić się nigdy więcej. – Tak powiedziałem, ale nigdy nie złożyłem formalnych ślubów, jako iż nie leży w mym zwyczaju łamanie danego słowa. Niezależnie od mego podeszłego wieku nie mogę odmówić spłodzenia następców tronu Lyonyi... – Podeszły wiek! – Elf wybuchnął śmiechem, zaraz jednak spoważniał. – Wybacz, panie... i wy, lordowie Tsaia. Nie zamierzałem nikogo urazić. Lecz, lordzie Falkieri, nie jesteś zbyt stary, jak na półelfa. Dopiero co dorosłeś. Masz jeszcze wiele lat na założenie rodziny, choć twój lud będzie ci wdzięczny za szybki ożenek. – Ależ mam... – Pięćdziesiąt lat. I co z tego? Żaden elf nie dochodzi wcześniej do pełni swych mocy. Twoja siostra żyłaby do dzisiaj, gdyby nie wyszła za mąż i nie urodziła dzieci przed pięćdziesiątką. Jeszcze przez pewien czas nie musisz lękać się śmierci ze starości, lordzie Falkieri, ostrze i strzała mogą cię zabić, lecz nie starość, i to dopóki synowie twych synów nie zostaną rycerzami. Elfy zamilkły i głos ponownie zabrał książę Tsaia. – Zapewnimy ci eskortę do samej Lyonyi, lordzie. Lady Paksenarrion wspominała o niebezpieczeństwach, a jesteśmy waszym starym sojusznikiem. Przyjmiesz naszą pomoc?

Phelan skinął głową, Paks dostrzegła, że jest bliski łez. Po chwili opanował się. – Jak Wasza Wysokość wie, mam ze sobą jedynie niewielką drużynę. Przydzielenie mi oddziału będzie dla mnie zaszczytem. Kiedy jednak mogliby być gotowi do wyjazdu? Spotkanie przerodziło się w omawianie szczegółów: który oddział Królewskiej Gwardii Tsaia podąży którą drogą, kto zawiezie wieści do twierdzy Phelana, jak najlepiej zaplanować podróż i tak dalej. Zasłuchana Paks drgnęła, gdy Wielki Marszałek dotknął jej ramienia. – Jeśli miałabyś parę minut, lady Paksenarrion, to z przyjemnością porozmawiałbym z tobą w siole. – Oczywiście. Widzę, że nie wyruszymy przez kilka najbliższych godzin, o ile w ogóle nastąpi to dzisiaj... – Raczej nie dzisiaj. – Phelan usłyszał jej ostatnie słowa. – W najlepszym razie jutro... przykro mi, Paks, ale mamy jeszcze wiele do zrobienia. Ukłoniła się i skinęła na Garrisa, który odszedł z nią kilka kroków. – Nie opuszczaj go, Garrisie – żadne z was – z jakiejkolwiek przyczyny, nawet na parę minut. Nie potrafię określić zagrożenia, wiem jednak, że moce zła nie chcą dopuścić do jego koronacji. – Przysięgam ci, Paks, że go nie odstąpimy. – Wkrótce wrócę. – Wyszła za Wielkim Marszałkiem z komnaty. Poprowadził ją do swego gabinetu i usadził koło kominka. Podoficer wniósł słodkie ciasteczka i garniec naparu, po czym wycofał się. – Rozumiem twoją troskę, lady – zaczął Seklis – lecz do końca dnia zejdzie na przygotowaniu żołnierzy Królewskiej Gwardii do wyruszenia w takiej misji. Twoje zadanie jest bez wątpienia prostsze. A królewscy giermkowie będą go strzec. Teraz, kiedy oddałaś miecz, będziesz potrzebowała nowego, a ja chcę w zamian przysługi: spisania historii twej misji do archiwów Marszałka-Generała. Opowiedziała mu wszystko, od opuszczenia twierdzy Księcia

Phelana do zjawienia się w Verelli, tak szybko i szczegółowo, jak to tylko możliwe, zanim jednak skończyła, w garncu z naparem pokazało się dno. Wielki Marszałek odchylił się na oparcie i westchnął, po czym uśmiechnął się. – Teraz pojmuję twój pośpiech. Chodźmy, nie mam co prawda żadnego miecza elfów, znajdziemy jednak coś bardziej odpowiedniego niźli klinga, która zawiodła cię zeszłej nocy. – Zaprowadził ją do zbrojowni, gdzie tak długo wypróbowywała ostrza, aż wreszcie znalazła takie, które jej pasowało. Potem wrócili do pałacu, by w apartamentach Księcia zastać rejwach i zamieszanie, wywoływane przez służbę i gości. Paks wypatrzyła Kolyę i Dorrin i przedarła się do nich. – Nie ma go tutaj – odpowiedziała Dorrin – ale zaraz wróci. Zanim zapytasz: królewscy giermkowie poszli razem z nim, a także Selfer, nie musisz więc się martwić. Na przysięgę Falka, Paks, gdybym wiedziała, co pewnego dnia uczynisz, to nie wiem, czy odważyłabym się ryzykować twoją skórą na polu bitwy. – Och, tak, zaryzykowałabyś – odparła paladynka. – Jakże inaczej miałabyś wypróbować broń? Przecież nie wieszając na ścianie. – Będziemy za nim tęsknić – oświadczyła ze smutkiem Kolya. – Najlepszy władca, jakiego kiedykolwiek miały nasze ziemie i nie jestem odosobniona w tym mniemaniu. Nie życzę mu źle, chciałabym jedynie móc wykopać moje drzewa i podążyć za nim do Lyonyi. – Znalazłby ci jakiś sad. – To nie to samo. Te Zachodnie Orzechy, z którymi walczyłam, ucząc się kopać jedną ręką... nie mogłabym się przenieść. – On też to czuje – zapewniła ją cicho Paks. – Wiem. I cieszę się razem z nim. Te wszystkie lata wysłuchiwania przytyków: pan na zagrodzie, mówili, dorobkiewicz... teraz inaczej zaśpiewają. Dla nas zawsze był królem, Lyonya ma szczęście, a on zasługuje na wszystko co najlepsze. – Kto z nim pojedzie? A w ogóle, to kto tutaj jest? Dorrin

zaczęła wyliczać na placach. – Arcolin dowodzi na północy, Selfer i ja przyjechaliśmy na miejsce i udamy się z nim do Lyonyi. Kolyę widzisz, poza tym Donag Kirisson, młynarz z Zachodniej Księcia, i Siger. A także Vossik i pół tuzina sprawdzonych weteranów. I ci co zwykle: woźnice, poganiacze mułów i tak dalej. Przypuszczam, że zabierze weteranów ze sobą i wątpię, abyśmy byli w stanie odciągnąć od niego Sigera. – A ilu z Gwardii Tsaia? – Co najmniej dwudziestu. Książę chciał wysłać kohortę, ale sama wiesz, jakich wymagałoby to zapasów. Książę... król... stale powtarzał, że Królewska Gwardia podróżuje w jedwabiach. Wielki Marszałek przytaknął. – Dworskie życie, zawsze się temu sprzeciwiam, lecz bezskutecznie. Są dobrymi wojownikami: wyćwiczonymi i zdyscyplinowanymi, lecz każda przyzwoita kompania najemnicza zachodziłaby ich na śmierć. – Szkoda, że nie ma tutaj Kompanii – stwierdziła Dorrin. – Byliby z niego dumni. – A cóż to takiego: tydzień marszu? Zgadzam się z lady Paksenarrion, że nie może tak długo zwlekać z podróżą. Choć jego własna Kompania byłaby najlepszą eskortą. – O ile nie przeraziłaby Lyonyan – zauważyła Dorrin. – Nie są tam przyzwyczajeni do wojskowych manewrów. Paks popatrzyła na nią pytająco i Dorrin zaczerwieniła się. – Wiesz, szkoliłam się tam – wyznała. – Urodziłam się Verrakai. – Ty? – Tak. Nie przyznają się do mnie. – Uśmiechnęła się, potrząsając głową. – Mój kuzyn jest wściekły. Pamiętam bójki z nim, zanim opuściłam dom. Zjawili się kolejni goście i posłańcy. Ktoś podszedł do Dorrin z garścią zwojów i pytaniami, wzruszyła bezradnie ramionami i odeszła, by się tym zająć. Służący wnieśli tace z jedzeniem. Paks przypomniała sobie o własnych komnatach, ciekawe, czy Lieth spakowała ją przed pójściem z Phelanem. Przebiła się przez tłum do Kolyi, by zapytać, kiedy on wreszcie wróci.

– Nie jestem pewna, mówił, że niedługo, ale żebyśmy się nie martwili, jeśli zajmie mu to jedną klepsydrę. Jakieś sprawy Kompanii. Musiał porozmawiać z bankierami i wysłać wiadomości do Arcolina. A co? – W takim razie pójdę do siebie i spakuję się. Nie zajmie mi to dużo czasu. – Wyszła z apartamentu, mijając giermków z pismami i pospieszyła do swoich komnat. Lieth nie ruszyła jej rzeczy, znalazła jednak dwie służące, sprzątające pokój. Wkrótce juki jej i Lieth były już schludnie popakowane. Wróciła z bagażami przewieszonymi przez ramię. Było już popołudnie i na zewnętrznym dziedzińcu zalegał cień. Zgiełk w kwaterze Księcia Phelana zmniejszył się. Na zewnątrz czekał szereg powiązanych paczek. Kolya, Dorrin, Wielki Marszałek Seklis i Donag Kirisson siedzieli wokół niskiego stoliczka przy kominku, pospiesznie się posilając. Dołączyła do nich, zrzucając juki w pobliżu. Sięgnęła po piętkę chleba. – Gdzie on jest? Wrócił? – Jeszcze nie odparła Kolya. – Niepokoisz się, Paks? Ma ze sobą czworo dobrych giermków. – Zabrał miecz? – spytała, nie odpowiadając Kolyi. – Nie – odrzekła Dorrin. Odrzuciła połę płaszcza, odsłaniając rękojeść. – Poprosił mnie, żebym go pilnowała, nie chciał obnosić się z nim po ulicach. Paks zmarszczyła brwi, jej troska przybierała na sile. – Wolałabym, żeby miał go przy sobie. Powinnam była mu to powiedzieć. – Dlaczego? – Po pierwsze dlatego, że to znakomita broń. Co więcej, w jego rękach ma olbrzymią moc, której nikt z nas nie może wykorzystać. – Ty możesz. – Już nie – odparła. – Nie po tym, jak go dobył – teraz jest tylko jego. Nawet nie odważyłabym się go dotknąć. Dorrin zerknęła na miecz. – Gdybym wiedziała... – Przepraszam, lady... otrzymałem wiadomość dla ciebie. – Paks podniosła wzrok na pazia w różu i srebrze, wyciągającego

do niej zawiniątko. Wzięła je. Ukłonił się i szybko wyszedł. Był to niewielki przedmiot owinięty pergaminem. Ostrożnie rozwinęła sztywny arkusz. Kiedy zobaczyła, co zawierał, przeszedł ja mróz, jakby ktoś zanurzył ją w skutej lodem rzece.

Rozdział dwudziesty siódmy Na jej dłoni leżał czarny pierścień Księcia, ten sam, który przywiozła z Fin Panir do gaju Kuakgana w Moście Piwowarów i który jesienią zwróciła Phelanowi. Pozostali pochylili się, by zobaczyć, co to takiego, wyciągnęła rękę i patrzyła, jak bledną im twarze. Nie odezwał się nikt. Rozprostowała pergamin i ujrzała cienkie, okrągłe, pisane krwią litery. Zadrżała, wiedziała, że to jego krew. Sama, albo Lyonya nie będzie miała króla. To także pokazała reszcie, pismo przechodziło z rąk do rąk. – Na Drzewo – Kolya pierwsza odzyskała mowę. – Co możesz zrobić, Paks? – Znaleźć go – odparła ponuro paladynka. – Ale jak? – Zaprowadzą mnie, taki jest ich zamiar. – Wstrząsały nią wściekłość i żal, starała się opanować te uczucia. Musi spokojnie przyjąć to, co nadejdzie. Odebrała pierścień od wpatrzonej w niego bezmyślnie Dorrin i wsunęła na środkowy palec. – Kolyo... – Jednoręka kobieta spojrzała jej w oczy, walcząc ze łzami. – Znajdź najbliższego Kuakgana, czy jest jakiś w pobliżu Verelli? – Po co? – Żeby pomógł mu podczas podróży. Chcę, żeby obudzono dla niego taigin. – Bogowie na niebiosach! – mruknął Wielki Marszałek. Paks zerknęła na niego przelotnie i ciągnęła: – Powiedz Kuakganowi, by wezwał taigin mistrza Oakhallow oraz że trzy drzewa to: ognisty dąb, czarnodrzew i żółtodrzew. – Chcesz, żeby rozniecił wielki płomień dla Księcia? – Dla mnie – odrzekła cicho Paks. Obróciła się szybko do Dorrin. – Upewnij się, żeby byli gotowi do natychmiastowego wyjazdu. Zrób wszystko, co konieczne, Dorrin, pomoże ci Wielki Marszałek. – Uczynię to. – Mina Seklisa była równie ponura, jak jej nastrój. – Każdy marszałek w Verelli... – I po drodze. Mości marszałku, musimy porozmawiać na osobności. – Dorrin i pozostali szybko opuścili komnatę. Paks

wzięła głęboki wdech, zanim jednak przemówiła, Wielki Marszałek zapytał: – Przewidujesz swoją śmierć, paladynko Girda? – Liczy się tylko misja. Bardzo prawdopodobne, że to wezwanie oznacza śmierć. Lecz, jak wiesz, wyznawców Girda trudno zabić. – Przytaknął ze skąpym uśmiechem. Paks kontynuowała. – Wielki Marszałku, proszę cię o następującą przysługę: czy poprosisz Marszałka-Generała o przesłanie mojego miecza rodzinie w Trzech Jodłach, jeśli uzna to za bezpieczne dla nich wraz z wiadomością, którą będzie uważać za odpowiednią? – Tak – obiecał jej. – Jesteś jednak pewna, że już nie wrócisz? – Wiedziałam o tym wcześniej. Niezależnie od zakończenia, nie będę mogła powrócić i chciałabym, żeby Marszałek-Generał poznała moje życzenie w tym względzie. – Powiem jej – powiedział Seklis. – Możesz być tego pewna. Co jeszcze? – Tym razem nie pozwolę na zbezczeszczenie mojego symbolu Girda – stwierdziła Paks. – Zapewnię zwrot broni i medalionu. Gdybyś mógł zostawić je w siole w Zachodnich Dzwonach po drodze na wschód... – Podążysz za mną? – zapytał marszałek neutralnym tonem. Potrząsnęła głową. – Podążam za wskazówkami Girda, Wielki Marszałku. Mam nadzieję, lecz – szczerze mówiąc – nie spodziewam się tego. Ściszył głos. – Bractwo nie ma w zwyczaju poświęcać swoich członków – a co dopiero paladynów – bez walki. Paks zdobyła się na uśmiech. – Klnę się na mój honor, że będą mieli walkę, choć możliwe, że nie taką, jakiej oczekują. A poza tym – uśmiechnęła się do niego – wyobraź sobie: jedna paladynka zniweczy taką wieloletnią intrygę. Ile lat czarna Pajęczyca tkała swoją sieć? Pana Tortur musiały zaś radować męki bezbronnego dziecka. A mimo to prawowity król wraca na tron, a ich próba rozbicia sojuszu Lyonyi i Tsaia spełza na niczym.

– O ile zdołasz go odszukać. – Wielki Marszałek wytrzymał jej spojrzenie. – O ile zdołasz zapłacić cenę. – Odszukam go – stwierdziła Paks. – A jeśli chodzi o cenę, to wszystko, co mam, jest Pana i może on w każdej chwili zażądać zwrotu. – Łaska Girda z tobą, paladynko – przemówił formalnie Wielki Marszałek. – Niechaj moc Girda spływa na twe sioło – odrzekła. Ukłoniła się i wyszła szybko z komnaty. Niemal nie zauważała usuwających się jej z drogi ludzi. Zastanawiała się, jak Phelan wpadł w pułapkę. Czy wszyscy giermkowie zginęli? Czy sam już nie żył, a wiadomość była jedynie próbą wciągnięcia jej w zasadzkę? Nie wierzyła w to: w takim przypadku jej zadanie zawiodłoby ją w inne miejsce. Łatwo go odnajdzie, zadbają o to ci, którzy przesłali jej pierścień. Wyszła na dziedziniec i spojrzała w górę, by zorientować się w porze dnia. Za klepsydrę będzie ciemno. Przy bramie nikt ją o nic nie pytał, choć strażnicy pozdrowili ją z szacunkiem. Skinęła im głową i wyszła na szeroką ulicę. Zwolniła do spacerowego kroku i rozejrzała się uważnie dokoła. Pełno tu było spieszących się ludzi, skulonych przed chłodem i co chwila znikających w jakichś drzwiach. Dokładnie naprzeciwko bramy dworu wznosiła się obszerna gospoda “Pod Królewskim Gwardzistą”. Po jednej stronie znajdował się sklep rymarza z wyrzeźbionym koniem nad wejściem. Dalej warsztaty szewca i krawca. Naprzeciwko biuro pisarzy i wąska alejka. Poszła w tamtym kierunku, mijając okna jadalni gospody. Wyczuła, kiedy ktoś wyszedł za nią z drzwi karczmy. Czuła na karku czyjeś spojrzenie. Mimo to szła spokojnie dalej. Kroki za jej plecami przyspieszyły. Paks zwolniła i skręciła w stronę biura pisarzy. – Myślę – ozwał się niski głos za nią – że musisz być Paksenarrion? Obróciła się, stała za nią wysoka, rudowłosa kobieta w stroju wolnej najemniczki. Z cholew butów wystawały jej rękojeści noży, jeden zatknięty był za pasem. – Tak – odrzekła cicho. – Jestem Paksenarrion. Ruda

zmierzyła ją lekceważącym spojrzeniem. – Wyglądasz dokładnie tak, jak opisała cię Barra. Cóż, masz ze sobą nasz prezent? Paks uniosła brew. – Jeśli masz na myśli pewien pierścień... – Nie próbuj ze mną igrać, paladynko – prychnęła kobieta. – Jeśli chcesz zobaczyć go żywym, chodź za mną i trzymaj ręce z dala od miecza. – Odwróciła się. – Stój – powiedziała Paks, nie podnosząc głosu, ale z mocą. Najemniczka zamarła, po czym obejrzała się na nią ze zdumieniem w oczach. – Zanim uczynię choćby jeden krok, usłyszę od ciebie odpowiedź na pytanie: czy on żyje? Co z giermkami? – Wszyscy żyją, Phelan i giermkowie, ale umrą, jeśli się nie pospieszysz. – A ja powinnam pójść za tobą, żebyście mogli zabić nas wszystkich za jednym zamachem, tak? – Zmusiła się do żartu i znowu ujrzała zdumienie w oczach tamtej. – Nie – odrzekła nadąsanym tonem. – Pan Tortur z radością zabiłby was wszystkich – i uczyni to – lecz możesz wykupić swojego lorda na pewien czas, o ile się odważysz. – Dokąd idziemy? – Nie wiedziałabyś nawet, gdybym ci powiedziała. Są w Verelli miejsca znane tylko gildii i takie, o których wiedzą jedynie nieliczni jej członkowie. – Przez chwilę przyglądała się Paks twardym wzrokiem, po czym szybko potrząsnęła głową. – Zastanawiam się... może Barra myliła się... – Czy to spisek Barry? – zapytała Paks. – Czy Verrakai? – Za dużo pytasz. Chodź. – Kobieta obróciła się i szybko odeszła. Paks ruszyła za nią z bijącym sercem. Ku jej zdziwieniu nie skręciły w alejkę, którą widziała, tylko trzymały się głównych ulic, dopóki nie znalazły się we wschodniej części miasta. Tam najemniczka wybrała węższą uliczkę, potem jeszcze jedną. Paks ujrzała tu nędzę, widzianą we wszystkich miastach prócz Fin Panir i Chaya: stłoczone, wąskie kamieniczki, pochylające się nad brudnym brukiem i zmarzniętym błotem, obdarte dzieci, tulące się do siebie

w poszukiwaniu ciepła, buchające z drzwi śmierdzące wyziewy. Była świadoma zaciekawionych spojrzeń, oceniających wartość jej miecza i siłę ramienia, miast honoru paladynki. Ruda najemniczka zanurkowała w wąskie przejście pomiędzy dwoma budynkami. Okrążało szeroki komin i wychodziło na niewielkie podwórze. Naprzeciwko majaczyły pomalowane na czarno podwójne drzwi na czerwonych zawiasach. Kobieta zapukała w nie mocno rękojeścią sztyletu, w drzwiach zachrobotał wizjer. Paks rozejrzała się szybko po okolicy. Na otoczonym ślepymi ścianami podwórzu zalegały już cienie. Zdziwił ją brak okien, zaraz jednak zauważyła, że były tam kiedyś: jedne zamurowano, inne przesłonięto ciężkimi żaluzjami. Usłyszała, jak najemniczka szepcze coś do wizjera. Ciszę zakłóciła jedynie ucieczka czegoś małego przez śmieci. Jedno skrzydło drzwi otwarło się ze skrzypieniem. – Wchodź – powiedziała ostrym tonem najemniczka. Paks nie poruszyła się. – Chcę go zobaczyć. – W środku. – Nie. Tutaj. Żywego. – Przyzwała światło, które położyło się chłodną, białą poświatą na szare kamienie i cuchnące śmieci pod ścianami. Kilka ciemnych kształtów smyknęło z piskiem do dziur. Kobieta odwróciła się do odźwiernego i znowu coś zamamrotała. Paks czekała. Drzwi zatrzasnęły się, a ruda obejrzała się na nią. – Mówiłam ci, że żyje. Tylko pogarszasz sytuację. – Wręcz przeciwnie. Robię to, co niezbędne. – Niezbędne! – Tamta splunęła. – Już niedługo nauczysz się, co jest niezbędne. – To możliwe, wcześniej jednak ujrzę go żywego. – Stanie się tak, jeśli mistrzowie raczą odpowiedzieć. – Czekały w ciężkim milczeniu przez kilka minut. Kiedy wierzeje rozwarły się, wysypały się z nich dwa szeregi zbrojnych. Odziani byli w ciemne stroje i uzbrojeni w krótkie miecze. Za nimi pojawili się dwaj kapłani Liarta w ohydnych, wydłużonych hełmach, rzucających w świetle Paks dziwaczne cienie. Prócz

wzrostu – nie dostrzegła między nimi żadnej różnicy. Rudowłosa ukłoniła się głęboko. Kapłani spojrzeli na Paks, jeden z nich wzniósł nabijaną kolcami maczugę. – Paladynko Girda, czy przybyłaś wykupić swojego władcę? – Nie jest mym władcą, tylko prawowitym królem Lyonyi, o czym świetnie wiecie. – Lecz drogim twojej osobie. – Moje zadanie polega na osadzeniu go na tronie – odrzekła. – Nie jest mym lordem, odkąd zostałam paladynką Girda. – Ale jesteś tutaj ze względu na niego. – Ze względu na króla Lyonyi, owszem. – Pan Tortur życzy sobie czegoś innego. – Pan Tortur przekonał się już, że to Pan jest górą. Odpowiedziało jej pełne wściekłości wycie i pocisk z błękitnego światła, wyczarowany przez drugiego kapłana. Odtrąciła go ze śmiechem dłonią. – Widzicie? – stwierdziła. – Powiedzieliście, że żyje i macie jakąś propozycję – ale ja nie jestem pozbawiona mocy. Przedstawcie wasze warunki, niewolnicy upadłego władcy. – Wszyscy pomrzecie w męczarniach... – zaczął pierwszy kapłan, lecz jego towarzysz uciszył go i dał krok naprzód. – Zabiłaś w Lyonyi sługi naszego Pana – oznajmił. – Przedtem zabijałaś ich w Aarenis. Pan Tortur chce w zamian twojej krwi albo utoczy ją z króla Lyonyi. – Śmierć za życie? – zapytała Paks. – Nie. – Kapłan powoli pokręcił głową. – Męki, paladynko Girda. Śmierć jest prosta: jeden cios rozcina wszystkie karki, a nasz Pan wie, że wy, paladyni, spodziewacie się potem niekończącej się biesiady. Musisz kupić wolność króla Lyonyi za własne cierpienie. Przez tę noc i dzień ktoś będzie cierpiał zgodnie z życzeniami Pana Tortur: albo król Lyonyi, albo ty. – A potem mnie zabijecie. – Paks z wysiłkiem zachowała spokojny ton. – To możliwe, choć ktoś inny pragnie twej śmierci. Niepewność to element mąk. Lecz warunki są takie: musisz poddać się i bez oporu udać do naszego ołtarza lub przed

następnym świtem król Lyonyi zostanie okaleczony i nigdy nie obejmie tronu. – Udowodnijcie, że on i giermkowie żyją. – Giermkowie! Kim są dla ciebie? – Nie dowiesz się. Udowodnijcie to. Jeden z kapłanów wszedł do budynku. Po niedługim czasie wrócił w otoczeniu kolejnych zbrojnych z Phelanem i giermkami – związanymi i bez broni. Jeden z wojowników niósł ich oręż. Wbili spojrzenia w poświatę Paks jarzącą się na drugim końcu podwórka. Na jej widok twarz Phelana stężała. Garris zwisał pomiędzy swoimi strażnikami, jakby został poważnie ranny. Suriya miała prawe ramię w bandażach, a hełm Lieth przekrzywił się, nasadzony na rozciętą głowę. Selfer utykał. – Paks. Miałem nadzieję, że nie wejdziesz w tę pułapkę. – Ledwo dosłyszała głos Phelana. – Twój pierścień zadziałał zgodnie z naszymi przewidywaniami – odezwał się jeden z kapłanów. – Podczas wypełniania misji paladyn ma niewielkie pole manewru, panie – odrzekła Paks, nie zwracając uwagi na kapłana i patrząc Phelanowi w oczy. – Sama widzisz, że mamy to, co twierdzimy – przemówił pierwszy kapłan. – Wykupisz go? – Wszystkich – odpowiedziała Paks. – Giermków także. – Dlaczego giermków? – A dlaczego miałabym zostawiać kogokolwiek w waszych rękach? – Wzięła głęboki wdech. – Wymienię siebie na króla i giermków na następujących warunkach: jeden dzień i jedna noc za każdego, a wy zwrócicie im broń i puścicie wolno. – Paks, nie! – Suriya szarpnęła się do przodu, strażnicy odciągnęli ją. – Nie masz możliwości targowania się – orzekł kapłan. – Możemy zabić ich natychmiast. – Znajdujecie się poza waszą ochroną – stwierdziła Paks – a ja dysponuję swoją. Jeśli ich zabijecie, Liartowe śmieci, ja zabiję wielu z was, a was zawiedzie moc. Być może ich nie ocalę – choć bylibyście głupcami, licząc na to – ale zdołam pozabijać was.

– Ach, tak. – Kapłani naradzali się przez chwilę. – Zgadzamy się: dzień i noc za każde z nich. Ocalisz całą piątkę? – Macie w niewoli więcej? – Nie. Nie w tej chwili. A więc pięcioro – pięć dni i pięć nocy. Oddamy ich broń i uwolnimy, kiedy wejdziesz do środka. – Nie – pokręciła głową Paks. – Znacie wartość słowa paladyna. Ja znam wartość waszego. Uwolnicie ich teraz, a ja przysięgnę, że nie zaatakuje was żadne z nich... – Paks... – Milcz, Suriyo. Ponieważ wykupienie was jest moim wyborem, jesteście związani moją przysięgą. Weźcie broń i wracajcie do pałacu, strzeżcie waszego pana podczas podróży i nic już nie mówcie. – Przyjrzała się po kolei ich twarzom. – Wy wszyscy – rozumiecie? Phelanowi zabłysły oczy. – Nie wolno ci, Paks. Nie rozumiesz... – Wybacz, panie, ale doskonale rozumiem – być może więcej od ciebie. Nie jestem dłużej twoim żołnierzem. Zawsze podążam za Panem i Girdem, obrońcą bezbronnych. Błagam, nie utrudniaj mi zadania. Ukłonił się, na ile mógł. – Będzie tak, jak postanowiłaś. Lecz kiedy zostanę królem... – Wtedy przemówisz tak, jak będzie nakazywał ci honor króla – odrzekła Paks, patrząc mu spokojnie w oczy. Następnie obejrzała się na kapłanów. – Nie będziecie niepokoić ich podczas dni moich tortur. – Nie. – Wobec tego przysięgam na Girda i Pana, że gdy ujrzę ich wolnych i uzbrojonych, poddam się wam bez walki na pięć dni i nocy. – Rozwiązać ich – rozkazał kapłan. – Czekajcie – rzuciła Paks. Znieruchomieli. – Mam jeszcze jedno żądanie. Zabiorą moją broń i zbroję Girda, by nie zostały splamione w waszej norze. – Nie zgłaszam sprzeciwu – stwierdził lakonicznie kapłan. Skinął głową i strażnicy zdjęli jeńcom więzy. Garris osunął się na ziemię, Suriya i Selfer starali się go podnieść.

– Martwy? – spytała Paks. – Nie całkiem – odparł ponuro Selfer. Paks pomodliła się, pewna, że kapłani Liarta nie pozwolą jej dotknąć go i uleczyć. Poczuła upływ energii, jak podczas uzdrawiania i Garris zdołał stanąć pomiędzy towarzyszami. Suriya zerknęła na nią i powoli pokiwała głową. Kiedy wszyscy otrzymali z powrotem broń, Paks przemówiła ponownie. – Podejdźcie do przejścia, a ja oddam broń. – Lieth i Phelan strzegli jej podczas zdejmowania kolczugi i broni. Złożyła wszystko w schludny pakunek i zakryła płaszczem, do którego wetknęła medalion Girda. Potem zsunęła z palca sygnet Księcia i oddała mu go. – Twój pierścień, panie. Weź swój królewski miecz i odtąd zawsze miej go pod ręką. Lieth, Wielki Marszałek Seklis odbierze mój ekwipunek. Mój panie, musicie natychmiast odejść. – Paks... Łaska Girda z tobą, mości królu. – Ukłoniła się mu, a on oddał ukłon i ruszył przejściem z Lieth, strzegącą mu pleców. Odprowadzała ich wzrokiem, aż znaleźli się na wysokości komina, po czym odwróciła się do pozostałych. Stali nieruchomo. – Zdumiewające – przemówił jeden z kapłanów – że czciciele Girda są tacy łatwowierni. – Paks milczała. – Przecież ten człowiek mógł zostać nawrócony na wiarę w naszego Pana. Słysząc to, Paks roześmiała się. – O paladynach powinniście wiedzieć przynajmniej tyle, że gdyby stał się zły, wiedziałabym o tym. Potrafię też czytać w waszych sercach. – To dobrze – stwierdził kapłan zimnym tonem. – Przeczytaj wszystko dokładnie, paladynko, i naucz się bać. – Skinął głową i otoczyli ją zbrojni. – Pamiętaj o swojej przysiędze, idiotko: pójdziesz z nami bez walki. Paks ścisnęło w żołądku, przez chwilę jej ciałem i umysłem trząsł strach. Zaraz jednak opanowała się i stanęła twarzą do nich. – Uczynię, jak przyrzekłam, rozkazują mi Pan i jego sługa, Gird. Kapłani wybuchli śmiechem.

– Cóż to będzie za widowisko! Rzadko trafia się paladyn do zabawy, a jeszcze rzadziej taki, który obiecał nie sprawiać kłopotów. Paks nie odpowiedziała, stała cicho, a zbrojni otoczyli ją. Z początku nikt jej nie dotykał, onieśmielony blaskiem, kiedy jednak kapłani wydali ostre polecenia, pchnęli ją naprzód, przez podwórze i drzwi. W środku kapłani chwycili ją i cisnęli brutalnie o ścianę korytarza. Jej światło zgasło. Jednocześnie poczuła, jak atakują jej serce, ufała jednak, iż nie zbruka jej żadne zło. Strażnicy związali jej ręce za plecami i kostki grubymi postronkami, okrutnie je zaciskając. Następnie powlekli korytarzem do stromych schodów, których stopnie zostawiały na jej ciele otarcia i siniaki, a potem tak długo ciągali szerokimi i wąskimi przejściami, aż niemal straciła przytomność. Podróż skończyła się w dużej, oświetlonej pochodniami komnacie do połowy wypełnionej klęczącymi wyznawcami. Strażnicy postawili Paks na nogi, podtrzymując pomiędzy sobą tak, żeby mogła docenić rozmiary pomieszczenia i zgromadzony na pobliskim podwyższeniu sprzęt. Wyglądały paskudnie, widziała już takie kiedyś. Nigdy stąd nie wyjdzie, umrze, a nawet gorzej: będzie oglądana, lżona i wyszydzana. Starała się myśleć o czymś innym – czymkolwiek – i poczuła ciepłe szturchnięcie w plecy, jak gdyby ocierał się o nią gniadosz. Gdy naprzeciwko niej stanęli kapłani, wiedziała, iż na jej twarzy nie było śladu strachu. Kiedy przedstawili ją oczekującym tłumom, usłyszała reakcję: wciągnięcie powietrza, na poły wystraszone, na poły wyczekujące. Paladynka – czy wtrącą się bogowie? Lecz kapłani uspokoili ich: głupia – poddała się dobrowolnie. Nie będzie interwencji jej bogów. Ujrzała głodne oczy i oślinione, na wpół otwarte usta. Trzymająca się z tyłu ciemnowłosa kobieta – być może Barra – posłała jej szyderczy uśmiech. Podczas przemowy kapłanów do sali wchodzili kolejni widzowie, przyciągani pogłoskami i oczekiwaniem doskonałej zabawy. Poczuła w ustach kwaśny posmak, przełknęła ślinę i pogrążyła się w modlitwie. W odróżnieniu od przejść w Kolobii pamiętała większość

z tego, co wydarzyło się w ciągu następnych pięciu dni. Początek był łatwy do przewidzenia: zdarli z niej ubranie i cisnęli strzępki śmiejącym się i wiwatującym na komendę kapłanów wyznawcom. Patrzyła ponad ich głowami na przeciwległą ścianę komnaty. Potem jeden z kapłanów jął wodzić po niej brutalnie rękoma, ściskając i szczypiąc, jakby była koniem pociągowym na sprzedaż. Drugi zaczął od policzkowania jej nabijaną ćwiekami rękawicą i bolesnego szczypania piersi. Przyzwali wyznawców, zachęcając ich do macania jej, bicia i podszczypywania. Było to bardzo prymitywne, choć przez to wcale nie mniej poruszające. Czysta wrogość biła z tylu twarzy obcych, którym nie zrobiła nic złego, z parskaniem i chichotem dotykających brudnymi łapami jej policzków, żeber i wnętrza ud. Nie potrafiła wyobrazić sobie bycia kimś czerpiącym przyjemność z czegoś takiego. Co mogło zamienić ich w takich, jakimi teraz byli? Jakiś chłopak szarpnął ją za włosy, inni poszli w jego ślady. Ktoś wyrwał jej pojedynczy włos, inni próbowali rwać całe garści. Sięgnęli po inne włosy, zanosząc się śmiechem, gdy próbowała się uchylać, i oglądając na kapłanów w poszukiwaniu aprobaty. Poczuła na twarzy pierwszą krew, ktoś przeciągnął jej po czole pierścieniem z brylantem, lecz kapłani powstrzymali go. – Jeszcze nie – skarcił go jeden z nich. – Pan Tortur ma dla niej mnóstwo czasu, niewolniku, i więcej umiejętności, niż sobie wyobrażasz. Na razie nie wykrwawiajcie jej, niewolnicy – bądźcie posłuszni albo zostaniecie przez niego ukarani. – Stojący przed Paks mężczyzna zbladł, próbując schować splamiony krwią pierścień. Kapłan zaśmiał się. – Myślisz, że ukryjesz to przed Władcą, głupcze? Niemniej jesteś jednym z nas, tylko nazbyt popędliwym. Zdążysz posmakować jej krwi – bądź posłuszny. – Stanął naprzeciwko Paks, wpychając jej kolczastą przyłbicę hełmu w twarz. – A ty, paladyneczko? Boisz się już? Zaczynasz żałować wymiany? – Nie. – Ku jej zdumieniu odpowiedziała pewniej, niż się czuła. – Nie żałuję posłuszeństwa memu Panu.

– Nauczymy cię – stwierdził, dając znak strażom. – Widziałaś karę w armii Phelana. Zobaczymy, czy spodoba ci się nasza. – Strażnicy pchnęli ją do tyłu, na wiszący na wysokości bioder kamienny blok i przywiązali jej nadgarstki do umocowanego w nim pierścienia. Jeden z nich naparł pięścią na jej klatkę piersiową, a dwaj inni pociągnęli ją za nogi, rozchylając je. Poczuła naprężające się mięśnie grzbietu. Przemawiający kapłan zdzielił ją w napięty brzuch i roześmiał się. – Przeszkadzało ci, kiedy nasi słudzy ciągnęli cię za włosy? Pomożemy ci, paladynko: nie będziesz miała włosów do szarpania. Znasz pojęcie tinisi turin? – Tłum roześmiał się posłusznie, a drugi kapłan podszedł do niej z brzytwą. – Może nie jest tak ostra, jakbyś sobie życzyła – zaczął – ma jednak pewne... zalety... pomocne przy... naszym sposobie robienia pewnych rzeczy. – Mówiąc, złapał za warkocz i zaczął go bezlitośnie piłować. Po chwili spadł na posadzkę, czuła, jak końcówki włosów jeżą się jej na głowie, a chłodne powietrze ziębi nagą skórę czaszki. Odszedł. Kiedy wrócił, towarzyszyli mu dwaj pomocnicy z niewielkim koksownikiem i rozpaloną do czerwoności brzytwą. – Teraz będzie cięła lepiej – orzekł, przeciągając nią lekko po jej żebrach. Próbowała nie cofać się. Zanim ogolił jej głowę i resztę ciała, zostawiając na skórze oparzeliny, chłodzone przez lodowate powietrze, cała dygotała. Tłum gapiów gadał i śmiał się, niczym widzowie oglądający popisy wioskowego kuglarza. Obserwujący ją kapłan pokiwał głową. – Nauczysz się rozpaczy, paladyneczko, nawet teraz doświadczasz rzeczy, których nie oczekiwałaś. Oznaczymy cię znamieniem Liarta, abyś we własnym ciele poczuła jego władzę. – Złapali ją za uszy, unieruchamiając głowę i gorące żelazo zawisło na moment przed jej oczami, po czym przylgnęło do czoła. Przez chwilę czuła chłód, a potem przeszywający czaszkę, palący ból. Łzy trysnęły jej z oczu, zdusiła krzyk. Kapłan roześmiał się. – Teraz należysz do Liarta. Zostaniesz tutaj, my zaś zajmiemy się innymi sprawami, wymagającymi uwagi Władcy. Nie widziała, co działo się dalej, starała się panować nad

własnymi reakcjami. Usłyszała wykrzykiwane imię i czyjś krzyk w tłumie. Poruszenie, przerażony głos chłopca i drugi, błagalny, starszego mężczyzny. Kapłan oskarżał o coś, nie zrozumiała słów, docierał do niej tylko ton. Potem znowu głos przestraszonego chłopca wznoszący się do wrzasku cierpienia. Usłyszała odgłosy razów bata i kolejne wrzaski oraz łkanie mężczyzny. Potem znowu kapłan – zimny, arogancki, kategoryczny – i ponownie mężczyzna, tym razem pokornie. Kapłan wrócił do niej i złapał ją za uszy, unosząc głowę tak, aby mogła widzieć zwisającego za ręce chłopczyka pokrytego krwawiącymi pręgami. – Widzisz? Skoro tak traktujemy dzieci, pomyśl, o ile gorzej będzie z tobą? – Łaska Girda dla tego chłopca – odparła cicho Paks. – Obrońca bezbronnych ześle na niego spokój. Raptem kapłan puścił jej głowę. Potem nastąpiły tortury: uważnie wymierzane ciosy trzcinką, szturchanie i razy oćwiekowanymi prętami i rzemieniami z ciężarkami. Następnie odwiązano ją i rzucono na podłogę, gdzie ją kopano, trącano i bito, nie na tyle, żeby połamać kości, choć i tak była oszołomiona i chora. Tłum chłonął widowisko, wybuchając śmiechem za każdym razem, gdy wyrwał się jej krzyk. Paks skupiła się na Girdzie i Panu, magicznym płomieniu roznieconym dla niej przez Kuakgana i dotyku chrap gniadego na plecach. Potem szarpnięto ją w kierunku platformy, nad którą wisiał chłopiec, poruszający się już i jęczący. Krew spryskała podłogę. Strażnicy odwiązali go i cisnęli na bok. Paks skrzywiła się, słysząc głuchy łomot, z jakim ciało dziecka upadło na podłogę, i zmówiła za nie modlitwę. Kapłan uderzył ją w twarz. – Módl się za siebie, głupia! Albo jeszcze lepiej, błagaj o łaskę naszego Władcę, gdyż tylko on może ci pomóc. – Pan jest ponad wszystkimi bogami – oświadczyła Paks, zaskakując samą siebie. Kapłan dał znak strażnikom i szarpnięcie za związane nadgarstki zbiło ją z nóg, niemal wyrywając ramiona ze stawów. Żołnierze rozwiązali jej kostki i rozpostarli nogi, przywiązując je do boków ramy, po czym

przerzucili sznur przez poprzeczkę i naciągali ją, aż zawisła na rękach. – Ty – przemówił niższy kapłan – nie jesteś bogiem, toteż nasz Pan jest ponad tobą... a może z tym także zamierzasz dyskutować? Piekący pot zalewał jej oczy. – Jestem paladynką Girda – zdołała wyszeptać Paks – i twój pan niewolników nie ma władzy nade mną. – Gird nie pomaga ci teraz, paladynko – prychnął kapłan. – A jeśli połamiemy ci ramiona, nigdy więcej nie ujmiesz miecza. – A nie wyczerpuje to naszych umiejętności – dodał drugi. – Z tak związaną ofiarą możemy zrobić wszystko, a ty nie jesteś w stanie temu zapobiec. Paks nie odpowiedziała, z trudem oddychała. Ból przeszywał jej ramiona i plecy, ledwo czuła szramy i oparzenia, które tak ją przedtem paliły. Jak długo to trwało? I ile jeszcze ją czeka? – Pokażę ci – odezwał się kapłan. Zaczął dotykać ją dłonią w nabijanej ćwiekami rękawicy, z początku delikatnie, jakby ją pieścił. Tłum zaśmiewał się na widok jego przesadzonych ruchów. Potem jego palce naciskały ciało w poszukiwaniu punktów, z których promieniowały fale cierpienia. Nie była w stanie tego znieść – chciała się wyrwać, lecz nie mogła, zwisając na naprężonych ramionach. Dyszała ciężko, z trudem łapiąc powietrze, rozszarpywana falami bólu i gnębiona wspomnieniami nocnej napaści w gospodzie. Odstąpił od niej i zaczekał, aż wyrówna się jej oddech. Potem zrobił to ponownie. I jeszcze raz. Wtedy zemdlała. Kiedy doszła do siebie, miała ręce przywiązane do narożników ramy, a niższy kapłan pouczał tłum. – ... jak widzicie, nie musimy okaleczać ani zabijać... przynajmniej z początku. To sztuka wiedzieć, które miejsce nacisnąć i jak mocno Wiedzieć, na przykład, które dziecko jest ulubieńcem ojca. – Zaniepokojona tłuszcza zamilkła. – Część z was już by zabiła tę paladynkę Girda, psując Władcy wielogodzinną radość. Patrzcie i uczcie się, cieszcie się wraz z nami władzą Pana Tortur nad całą ludzkością. Nawet starodawny święty bohater nie uratuje tej paladynki przed

cierpieniem. Możemy zrobić wszystko – absolutnie wszystko – i, jak widzicie, nie dzieje się nam nic złego. Nasz Władca ma moc, jedyną prawdziwą moc. Nasz Pan dzieli się tą władzą z posłusznymi mu niewolnikami. Wy także możecie mieć władzę, nawet nad paladynem. Patrzcie – uczcie się – róbcie to, co wam mówimy, a doprowadzicie paladyna do krzyku. A skoro ulega nam paladyn, to ile możemy zdziałać ze zwyczajnym człowiekiem? Omiótł złowieszczym, drapieżnym spojrzeniem przednie szeregi tłumu, Paks zauważyła, jak wyznawcy cofają się i kulą. Śledziły go czujne oczy. – Jakiej władzy pragniecie? Pieniędzy? Mamy złoto. Krwi? Mamy ją – zobaczycie, jak płynie dla naszej rozrywki. Władzy samej w sobie? Ujrzycie, jak korzy się przed nami i tymi, których wybierzemy do pomocy. Nasz Władca ma władzę – prawdziwą władzę – a wy możecie w niej uczestniczyć. W końcu wszyscy inni stają się bezradni – jak ta paladynka. Baliście się jej, kiedy była zakuta w piękną zbroję i machała wielkim mieczem? – Jego głos ociekał pogardą. Tłuszcza poruszyła się niepewna odpowiedzi. – Tak, przyznajcie się! Baliście się jej tam, na ulicy, wy, bezwartościowi niewolnicy! Ucieklibyście przed nią... a teraz patrzcie. Wisi tam, związana i bezradna. Ma tylko to co, co zechcieliśmy jej zostawić. – Machnął w jej stronę ręką i oczy części widowni zwróciły się na nią, by zaraz powrócić do kapłana. – Ty – ty w trzecim rzędzie – mógłbyś ją oślepić. Chciałbyś? A ty – mógłbyś uciąć jej uszy. Kto was powstrzyma, oprócz Władcy? Kto was ukarze, oprócz Władcy? Kto jest wart waszej służby, jeśli nie... – umilkł, a tłum odpowiedział pospiesznie: – Władca! Władca! Władca! – Twarze ściągnięte były strachem, już nie oczekiwali tak chciwie przedstawienia. Poczuła falę współczucia dla nich. – Tak. Nasz Władca: Liart Silny. Nie wolno wam będzie wymawiać jego imienia, niegodni niewolnicy, dopóki nie zbliżycie się do jego ołtarza i nie oddacie mu swych dusz na zawsze. Niemniej wiecie, kim jest. – Uniósł zaciśniętą pięść. – Władcą – nadeszła odpowiedź.

Kapłani zauważyli, że ma otwarte oczy i podeszli do niej. Odpowiedziała im spokojnym spojrzeniem. – Wróciłaś do nas, paladyneczko? – zapytał wyższy. – Pan ciągle jest z nami – odrzekła. Ktoś w tłumie zahukał, inni wybuchnęli śmiechem. Niższy kapłan wyciągnął rękę i poklepał ją po bokach. – Sądząc po tym bliznach, nie dbał o ciebie najlepiej – zauważył. – Można by pomyśleć, że oddano cię już naszemu Panu. – Nie – odparła nierozważnie Paks. – To było dzieło Achryi. Zdzielił ją pięścią w brzuch. – Nie wymawiaj głośno tego imienia, śmieciu. Z trudem odzyskała oddech. – Wy... boicie się... jej? Następny cios pozbawił ją tchu, kolejny wylądował na jej twarzy. Kapłan wziął do ręki kolczasty bat, którym chłostali chłopca i pokazał go jej. – To nauczy cię czegoś o naszym Władcy, jest odważniejszy od Pajęczycy. – Smagnął ją po tułowiu, potem nogach, a następnie zaszedł od tyłu. Pięć szybkich razów rozcięło jej skórę na plecach, gorąca krew spłynęła po nogach. Zacisnęła zęby, znosząc palący ból. Zanim osłabł, zastosowali kolejną torturę: rozgrzany do czerwoności łańcuch, przyniesiony ostrożnie w obcęgach. Najpierw owinęli jej nim pas, potem uda. Poczuła swąd palącej się skóry, jej skóry. Tłum znowu zbliżył się do niej grupami. Kapłani zachęcali mężczyzn, żeby się podniecili. – Nie tak – powstrzymał ich, gdy zaczęli plątać się w spodniach. – Z tym jeszcze zaczekajcie, niemniej zabawcie się trochę. – Śledzili palcami jej blizny i oparzeliny i wtykali je w każde zagłębienie. Jeden z nich oblizał palce, które wcześniej umoczył w jej krwi. Zrobiło się jej niedobrze. Kapłan roześmiał się. – Dobra, co? Ta krew jest niepodobna do innych – próbujcie jej. – Paru innych poszło w jego ślady. Przyszli jej na myśl wszyscy zabici przez nią żołnierze i cała rozlana krew – ale nigdy jej nie próbowała ani nie widziała równie bezsensownie okrutnych wojowników. Widziała jednak, że część była bardziej

przestraszona niż chętna: mieli spuszczony wzrok, napięte twarze i nie czerpali przyjemności z równie wyuzdanych praktyk. Odniosła wrażenie, że minęło bardzo dużo czasu, zanim kapłani odegnali tłuszczę. Wyższy kapłan wzniósł rozgrzewane na węglach żelazo. – Teraz, kiedy już nosisz znamię Liarta, musimy zrobić coś gorszego niźli zepsucie twej urody. Jeśli jednak upiększymy cię głębokimi bliznami tutaj... – dotknął wnętrza jej uda, ból przeszył całą nogę – ... może już nigdy nie będziesz mogła chodzić ani jeździć wierzchem. – Nie potrafiła określić, jak paskudna była ta rana, cała noga płonęła cierpieniem. – Są inne sposoby – oznajmił niższy kapłan konwersacyjnym tonem. – Obawiamy się, że gdybyśmy pokazali wam wszystkie, nie docenilibyście ich artyzmu. Może powinniśmy jednak zademonstrować... – Dał znak strażom. Paks nie zauważyła, dokąd poszli. Wkrótce wrócili, ciągnąc ze sobą dziewczynę, której Paks nigdy nie widziała. Sądząc po stroju, wyglądała na młodą służącą. Była związana i zakneblowana, miała oszalałe oczy. Zaniosła się krzykiem, jak tylko wyższy kapłan wydarł jej gałgan z ust. – Zamknij się! – Spoliczkował ją. – Krzyknij jeszcze raz, to... – Nie dokończył groźby, zdławiła krzyki i wodziła za nim zapłakanymi oczami. Obrócił się do Paks. – Od czasu do czasu znajdujemy ofiary na ulicy... ta dziewucha wałęsała się po alejce, a ponieważ mieliśmy potrzebę, to... wypożyczyliśmy ją. – Dziewczyna obróciła głowę i zauważyła Paks. Wybałuszyła oczy i zaczęła szarpać się jak szalona. Strażnik wykręcił jej ramię i ucichła. – A teraz, paladynko, zaoferuję ci inną wymianę. Paks milczała. – Jesteś zobowiązana zostać tutaj przez pięć dni i nocy – powiedzmy, że już tylko pięć dni i cztery noce – dostarczając rozkoszy Panu Tortur. Jeśli jednak zgodzisz się, że nasz Władca panuje nad każdym, nie będziemy musieli marnować kończyn tej dziewczyny, by pokazać ci zakres naszych umiejętności. Gdybyś jednak nadal upierała się, że twoi bogowie – jakkolwiek ich nazywasz – są potężniejsi, to będziemy musieli udowodnić ci twoją słabość poprzez nią. Czyż nie nazwałaś Girda obrońcą

bezbronnych, a siebie określasz jego paladynką? Tak... a mimo to ty, paladynka tak zwanego obrońcy uciśnionych, nie potrafisz ocalić tej dziewczyny przed niczym, chyba, że zwrócisz się do naszego Władcy. – Proszę... – Głos dziewczyny był słaby, lecz patrzyła Paks prosto w oczy. – Nie pozwól im... Paladynka odwróciła głowę, patrząc na tłum, potem na kapłana, strażników i wreszcie z powrotem na dziewczynę. – Nie – odrzekła pewnym głosem. – Nie mogę. – A więc zaczyna ci się podobać nasz teatrzyk? – stwierdził wysoki kapłan. – Po prostu chcesz zobaczyć więcej? – Któryś z widzów zachichotał. – Nie – powtórzyła Paks. – Nie czerpię przyjemności z zadawania cierpienia ani z obserwowania go. – Dziewczyna otworzyła usta, lecz paladynka ubiegła ją. – Nie mogę sprzeniewierzyć się moim bogom, dziecko. Będę modlić się za ciebie – żeby Gird i Pan chronili cię, pocieszali i dali siłę, a Pani Pokoju aby zesłała ci na koniec ukojenie – lecz władca tych niewolników jest zły i nie będę go sławić. – Wobec tego będzie cierpiała i to przez ciebie – oznajmił kapłan. – Nie. Jeśli ją skrzywdzicie, będzie cierpiała przez was. Nie ja jestem oprawcą, tylko wy. – Lecz możesz nas powstrzymać i nie chcesz tego zrobić. – Mogę? – Zdołała się uśmiechnąć. – Mogę! Czyż mam powody, by ufać waszemu słowu? Jak długo jestem związana, jesteście w stanie zrobić wszystko, co chcecie – a chcecie czynić zło. Poza tym wasz władca to pętak, nie umiałabym nazwać go “Wielkim”. Liart Silny, faktycznie! Raczej: Liart Tchórz! – Dziwka Girda! – Wysoki Kapłan porwał kolczasty bat i wymierzył jej dwa uderzenia, zanim niższy złapał go za ramię. – Jest silniejsza, niż sądziłeś, bracie: sprowokowała cię do pośpiechu. A przecież, jeśli zemdleje, odpocznie. – Nie zemdleje. – Wysoki kapłan wbił dłoń w broczącą ranę, po czym przeciągnął nią po twarzy Paks i oblizał palce. – A jeśli zemdleje, dodamy te godziny do czasu tortur. Masz słodką krew, paladynko. Zanim skończymy, spróbujemy także ciała. –

Obrócił się do dziewczyny i dodał spokojniejszym głosem: – Istnieje kilka sposobów okaleczania bez zabijania, paladynko. Część jest bardziej... artystyczna... od innych. Na przykład coś takiego... – Wyjął szczypcami z paleniska kamień rozmiarów pięści. – Rozpalony kamień. Włożony do wnętrza stawu – na przykład kolana – i przywiązany tam, wypali głęboką ranę, po której blizny ściągną się, na zawsze wykoślawiając nogę. Najlepiej działa w kolanie, kroczu, łokciu i pod pachą, dobierając oczywiście odpowiednich rozmiarów kamień... – Strażnicy wdusili twarz Paks w posadzkę. Kapłan umieścił kamień w dole kolanowym, a jego pomocnicy błyskawicznie zgięli jej nogę i obwiązali ciasno grubymi powrozami. Jej wrzask poniósł się echem po sali. Strażnicy puścili ją, przecinając więzy na ramionach, a ona zaczęła rzucać się po podłodze, wyjąc i szarpiąc się za nogę. Walczyła z mdłościami. Nie mogła nic zrobić, zamknęła oczy, starając się skupić na Girdzie i modlitwie. Słyszała wrzeszczący tłum, szydzący z miotającej się paladynki. Coś ją szarpnęło, wywołując falę bólu. Otworzyła oczy i ujrzała wczepioną w jej kostkę dziewczynę, próbującą wciągnąć się na ciało Paks. – Proszę – błagała. – Proszę... powstrzymaj ich! – Nie mogę... – wymamrotała. – Ale Gird... – Nie! Ty...! – Dziewczyna wrzeszczała, wczepiając się w nią. – Nie pomożesz... bądź przeklęta... – Rzuciła się na nią, szarpiąc ją i tarmosząc. Potem zwiotczała, nie przestając krzyczeć. Paks potrząsnęła głową, łzy zalały jej oczy. Serce zamierało w piersiach. Kapłani zaczekali, aż dziewczyna przestanie krzyczeć, po czym strażnicy ponownie unieruchomili paladynkę, przecięli powrozy i wyprostowali nogę. Wrzasnęła, kiedy wytrącili kamień ze zgorzeliny, zostawił dwie dymiące rany. Przykleiły się do niego kawałki jej ciała. – Cóż, paladynko, czy Gird ją ochronił? – Wyższy kapłan trącił łkającą dziewczynę stopą. Paks milczała. Walczyła z czarną rozpaczą, jaką zsyłał na nią Liart, zmuszając się do myślenia o podróżującym na wschód królu otoczonym przez giermków. Nie okupiłaby tego cierpieniem innych, niemniej nie

żałowała wymiany. Po dłuższej chwili zapytał: – Myślisz, że cię obroni? Dobrze będziesz walczyć, paladynko Girda, z tak powykrzywianą nogą? Albo wyobraź sobie twoje ramię – prawe ramię – wykoślawione takimi bliznami. – Dotknął zagłębienia pod jej łokciem i pachę, zadygotała. – Widzę, że rozumiesz. W takim razie nie musimy się spieszyć. – Obrócił się do strażników i wskazał na dygoczącą ze strachu służącą. – Związać ją i zostawić, zajmiemy się nią później. – Nie – rzuciła Paks. – Nie? Ośmielasz się wydawać tutaj rozkazy? A może zgadzasz się, że to nasz Władca ma prawdziwą władzę? – Nie zgadzam się. Mówię tylko, że macie jej więcej nie czynić zła – nie wyrządziła wam żadnej krzywdy. – Co z tego? Bawi nas to... a ciebie uczy bezradności. Możesz ją ocalić, tylko uznając naszego Władcę swoim. Paks modliła się, próbując przekazać leczącą energię przez dzielącą je przestrzeń, jak uczyniła to z Garrisem. Lecz Garrisa znała i dotykała wcześniej uzdrawiającą dłonią. Ta dziewczyna była obca. Poczuła w głowie kojącą obecność, lecz nic, co pozwoliłoby jej przypuszczać, że ją uzdrowiła. Nie widziała jej twarzy, niemniej łkanie ucichło, a unoszący się ciężko grzbiet znieruchomiał. Po jakimś czasie zostawiono ją wiszącą przed tłumem, zauważyła w nim przypływy i odpływy, w miarę, jak jedni wychodzili, a inni wracali po krótkiej przerwie. Co jakiś czas powracali do niej kapłani, powtarzając stosowane wcześniej tortury. W pewnej chwili spróbowali ocucić porwaną dziewkę i odkryli, że zmarła, odciągnęli ciało na bok. Paks nie była pewna upływu czasu. Ból i pragnienie wprowadzały ją w błąd. Budzili ją natychmiast, jak tylko usypiała, aż zaczęła pożądać wytchnienia bardziej niż czegokolwiek innego na świecie. W pewnej chwili tłum zgęstniał. Strażnicy zapalili więcej lamp i ustawili rząd cierpkich kadzideł. Dym wirował. Paks przyglądała mu się na wpół zahipnotyzowana skomplikowanymi wzorami układającymi się w zamglone obrazy. Zdołała zignorować słowa kapłana, recytując w duchu dziesięć ustępów kodeksu Girda. Kiedy

jednak ponownie do niej podeszli, jej koncentracja prysła. Żołądek miała zawiązany w supeł, a język sprawiał wrażenie tak dużego, że nie mieścił się w ustach. Dwaj strażnicy przecięli jej więzy na rękach i pchnęli na podłogę. Upadła twarzą na posadzkę, zderzając się z nią z oszałamiającą siłą. Niemal nie zdawała sobie sprawy, że oswobodzili jej nogi, które także głucho łupnęły o podłogę. Ulga dla ramion trwała jedynie kilka chwil. Strażnicy szarpnięciem postawili ją na nogi i zaciągnęli na wznoszący się na środku podwyższenia szorstki, kamienny ołtarz. Ponownie związali jej ręce i nogi, chropowata powierzchnia płyty ocierała jej zmaltretowane plecy. Wyższy kapłan położył jej na brzuchu płaski kamień. Odstąpił, a jego towarzysz umieścił identyczny ciężar na jej piersi. Paks czekała, kamienie uwierały ją, lecz nie sprawiały bólu, z wyjątkiem miejsc, gdzie wspierały się o zranienia. Na moment ogarnęła ją fala ulgi, że miała na czym oprzeć głowę, a z ramion zdjęto ciężar, ale już po chwili powracające do ramion krążenie sprawiło, że przez kilka minut czuła się, jakby ktoś włożył jej ręce do ognia. Kapłani wezwali tłum do podejścia. – Pokażemy wam torturę, która trwa długo tylko w przypadku tak zawziętych ofiar, jak ta tutaj – oznajmił pierwszy. – Będziemy dodawać wagi tym kamieniom, ogniwo ciężkiego łańcucha po ogniwie, aż z trudem będzie oddychać. Wówczas czas stanie się najsroższym oprawcą, w końcu zawiodą ją płuca. A wy nam pomożecie. Każda ofiara dla Władcy to dodatkowe ogniwo. Podchodzące osoby wrzucały do garnka monetę lub dwie, wymieniając ilość ogniw, a strażnicy opuszczali na kamienie gruby łańcuch. Jakiś grubas w jedwabiach dał sztukę srebra i na piersi Paks wylądowało za jednym zamachem dwanaście ogniw. Ciężar wciskał ją w ołtarz, z trudem łapała oddech, nim przeszła koło niej połowa zgromadzonych. Kiedy nadymała pierś, dodawali łańcucha do kamienia na brzuchu, zmuszając ją do oddychania górą. Wzrok jej się zaćmił, pozwoliła opaść powiekom, skupiając się na oddychaniu. Słyszała głosy kapłanów, nie rozumiała jednak słów. Dodawanie ogniw

skończyło się. Walczyła o każdy oddech. Powietrze ze świstem przepływało przez gardło. Na twarz chlusnęła jej zimna woda, zakrztusiła się, próbując ją wykaszleć. Zanim zemdlała, ujęli kilka ogniw. Obserwowali jej walkę z ciężarem. Gdy dostatecznie ją wyczerpała, zdjęli kolejne ogniwa. Tęskniła za odpoczynkiem i snem, ale nie mogła usnąć pod takim obciążeniem: jak tylko zasypiała, przestawała oddychać. Znowu nie wiedziała, jak długo to trwało, każdy bolesny oddech zdawał się trwać godzinami. Słyszała głosy i brzęk ogniw, którymi zabawiali się, zdejmując je i rzucając z powrotem. Czuła też, jak kapłani i wyznawcy szturchają ją, plują na nią i próbują wywołać jakąś reakcję z jej strony, lecz tak naprawdę liczyło się tylko powietrze – walka o wciągnięcie go do płuc – i ciężar, który zbyt wcześnie wyciskał je z nich. *** W miarę trwania mąk część jej umysłu odnotowywała różnice pomiędzy obecną sytuacją, a wcześniejszymi uwięzieniami, jakich doświadczyła. Noc w celi Księcia, kiedy była tak pogrążona we własnej niedoli, że nie wyobrażała sobie niczego gorszego od gniewu Stammela. Ból był prawdziwy, strach obezwładniający... ale przypominało to także prawdziwy przecież strach i ból dziecka użądlonego przez osę. Dziecko nie wie, że ból kiedyś minie i może istnieć gorsze cierpienie. Dorosły rozumie to lepiej, litowała się nad dzieckiem, jakim była, tak nieszczęśliwym w ciemnościach, samotnym i przerażonym, przekonanym, że właśnie straciła wszelką nadzieję na zostanie bohaterką. A jak kara Korryna wstrząsnęła nią swoim okrucieństwem! Jeszcze przez parę dni drżała na myśl, że to ona mogła zostać tak wychłostana i naznaczona. Wystarczająco złe było publiczne obnażenie. Nabrała odporności żołnierza, nauczyła się zwalczać lęk i ból gniewem i wyzwaniem, łączyć nadzieję z zemstą. Ten słuszny gniew służył jej dobrze przeciwko Siniavie, kiedy mściła się za śmierć towarzyszy. A jednak w Kolobii ten sam gniew zdradził ją i wpędził w zło. Zbyt dobrze pamiętała tamte uczucia, mroczną

wściekłość na pograniczu szaleństwa, nie tak niewinną jak panika chłostanego rekruta. Skrywała ten sam dziecinny strach, zamaskowany, lecz nie opanowany oraz chęć zadawania takiego samego cierpienia, jakie sama doznawała. I znów, jak tylekroć przedtem, jej umysł wypełniła wizja z dziecięcych marzeń – postać w lśniącej zbroi dosiadająca roztańczonego rumaka i wymachująca mieczem. Migotała i znikała jej z oczu mącona falami bólu i słabości. Dopiero teraz zauważyła rzucany przez nią cień, mroczne gniazdo lęków, które powołało ją do życia. Bezsiła, poniżenie, ból, śmierć w samotności i nic potem – bała się tego, więc wymyśliła sen o potędze, wolności, niezachwianej sile i odwadze. Ona nigdy tego nie doświadczy, ponieważ będzie bohaterką, będzie miała miecz i zostanie wyniesiona ponad cierpienie. A oto leżała związana, bezradna przed obliczem wrogów, których radował jej ból, będący – jak twierdzili – przykładem mocy Liarta. Przykładem, który miał uczyć jeszcze większego strachu i nienawiści, dowodząc fałszywości marzeń o chwale: nie ma mocy, nie ma błyszczącego miecza ani dumnego rumaka, nie ma ochrony, nawet dla niej. Lecz wizerunek z jej snów nie blaknął. Nikt nie chciałby być tak krzywdzony, stać się ofiarą takiego okrucieństwa, jakiego doświadczała. Jej lęki były równie powszechne, jak smak soli lub miodu, równie zdrowe, jak pragnienie wygody i miłości. Nauczyła się tego od Kuakgana. Nareszcie pogodziła się z prawem do takich obaw: nie mogła ich odtrącić, a jedynie nauczyć się przezwyciężać. Ujrzała, że jej sen tego dokonał. Przeciwko strachowi zbudowała wizję mocy nie całkowicie samolubnej – mocy chronienia nie tylko siebie, ale i innych. I ta wizja – jakkolwiek niekompletna – warta była naśladowania. Nie omijała ona lęków z daleka, jak mógłby to uczynić sen o władzy, lecz prowadziła prosto do nich. Wzór jej życia – czysty, odległy i wymalowany jasnymi barwami – był niczym skomplikowana pieśń lub opowieść Kuakgana o splątanym, leśnym gąszczu. Na samym dole znajdowały się korzenie marzeń, splecione ze strachu i rozpaczy, karmione śmiercią przyjaciół, kośćmi silnych i krwią

żyjących, a wyżej kwitły wyobrażenia jaśniejące w słońcu niczym proporce lub kwitnące gałęzie drzew. A bycie takim proporcem czy gałęzią oznaczało sycenie się tymi samymi lękami i pokonanie ich, a nie odrzucanie. Nie wiedziała, kiedy te rozmyślania połączyły się, tworząc ostateczny wzór jej osobowości. Zupełnie, jakby połączyło się jej kilka różnych “ja”, tajemniczo rozdzielonych, a teraz na powrót złączonych. W jej ciele uwięzione było dziecko, jakim kiedyś była, odbierające każdą torturę jako falę nieznośnego bólu i każdy krzyk jako kolejne poniżenie. Doświadczony żołnierz patrzył ze współczuciem, jak jej ciało poddawało się wyczerpaniu i bólowi, jak każde inne, nie wstydząc się tego widoku, zapachu czy odgłosów, ponieważ wszystko to mogłoby przydarzyć się każdemu, a ona sama nigdy nie uczyniła czegoś takiego innym. A ktoś jeszcze inny, nowszy, odrzucał żołnierską taktykę wyzwania, złości i zemsty, wglądając we własne lęki i odnajdując powiązanie z otaczającymi ją gapiami, wyszukując wśród nich przerażone jednostki, które nie osunęły się jeszcze ze szczętem w zło. W rzadkich chwilach ulgi, kiedy kapłani przerywali, by przemówić do tłumu i pozwalając jej odpocząć przed kolejnymi mękami, czuła się dziwnie nieporuszona. Nie była wolna od cierpienia lub strachu, tylko od konieczności reagowania na ten lęk w dotychczasowy sposób. Opuściły ją złość, nienawiść, pragnienie zemsty, pozostała jedynie litość dla tych, którzy muszą szukać takich podłych rozrywek, którym nie stało już żadnej nadziei ani odwagi, by się wycofać. Przydarzyło się jej wszystko, czego się bała, każdy gwałt na jej ciele, wszystko, przeciwko czemu wznosiła swój miecz – i zgadzała się na to. Nie dlatego, że to było słuszne – nigdy takim nie było. Nie dlatego, że na to zasłużyła – nikt nie zasługiwał na takie okrucieństwo. Będąc tym, kim była, mogła zgodzić się na to, niszcząc tym samym władzę lęku nad nią i innymi, udowadniając własnym ciałem, że moc strachu bierze się z samego strachu, a te same mroczne korzenie mogą zapewnić inną drogę do światła. Ta cisza i poddanie stworzyły spokojne jezioro w samym środku tego brutalnego miejsca. Najpierw zauważyli to kapłani

i rzucili się w wir szalonej przemocy, byle tylko je zniszczyć. Lecz nie była to krucha stal, którą można roztrzaskać, ani kryształ do zbicia, tylko moc płynna, choć nieruchoma, niezmącona ani rwaną melodią jej oddechu, ani krzykami. Spokój rozszerzał się, promieniując z szarych oczu, w których nie było nienawiści do plujących jej w twarz i smakujących jej krew, bijąc z ust, które wrzeszczały z bólu, ale nie miotały przekleństw i wciąż spokojnie opowiadały o sile dobra. Obserwatorzy nie mogli zaprzeczyć jej ranom: widzieli, jak były zadawane, w czym sami zresztą pomagali. Nie mogli zaprzeczyć krwi, jej zapachowi, lepkości i słonemu smakowi na licznych językach. Nie mogli zaprzeczyć swądowi palonego ciała, widokowi zaskorupiałych oparzelin, śmierci służebnej dziewczyny, krwawiącym plecom chłopca. Nie był to spokój biorący się z nietykalności, gdyż wycierpiała wszystko, co jej zgotowali. Widzieli zbrukane dziewictwo i żołnierskie blizny, wyszydzane i skąpane w świeżej krwi. Słyszeli krzyk paladyna, tak jak obiecywali kapłani. A mimo to nie nienawidziła ich, nie czuła strachu, ciągle utrzymując, że w końcu i tak zatriumfuje sprawiedliwość Pana. Kapłani wywrzaskiwali groźby, obiecywali kolejne męczarnie, puszyli się i nadymali, a cisza rozprzestrzeniała się, niczym wylewający staw, zasilony świeżym strumieniem po suszy. Widzowie milkli jeden po drugim, z mniejszą ochotą podchwytując szyderstwa. Była taka mała, tak skrzywdzona... myśleli o swoich siostrach, kuzynkach, przyjaciółkach, które mogły zająć jej miejsce. Sądzili, że miło będzie ujrzeć poniżenie dumnej i potężnej paladynki. Lecz znali jej historię, odkąd okrutne plotki rozniosły wiadomość o jej tchórzostwie. Była zwykłą wieśniaczką, urodzoną w ubóstwie. Co miałoby okryć wstydem córkę owczarza, która zdążyła już poznać wstyd? Część z nich była kiedyś żołnierzami i rozpoznała blizny zwykłego szeregowca odniesione przez lata ciężkiej służby. Nie czuli się odważniejsi, łamiąc pokryte szramami ręce wojowniczki. A ci, którzy śmiali się, patrząc na gwałcenie dziewicy – lub nawet w tym uczestniczyli – patrzyli to na martwą dziewczynę, to na paladynkę i odkrywali w nich coś

budzącego litość i okrywającego ich wstydem, że mogli czerpać rozkosz z takiego cierpienia. Nie stanowiła dla nich zagrożenia... skąd przyszło to im do głowy? Paladyni nigdy nie zagrażali bezbronnym. Groźba czaiła się gdzie indziej – byli nią ludzie noszący rogaty krąg Liarta, lubujący się w kolczastych biczach i rozpalonych łańcuchach. Stopniowo nastawienie tłumu zmieniało się, mieszając z nagłym strachem, gdy kapłani zwracali się przeciwko tym, którzy powoli, acz w nieunikniony sposób odwracali się od okrucieństwa na rzecz niejasnego współczucia dla pokrzywdzonych. Godzina po godzinie, z każdą wypalającą się i zastępowaną nową pochodnią, dzień po dniu i noc po nocy kolejnym ludziom powoli i bezwiednie zmieniała się wizja świata. *** Paks była ledwie świadoma tego wszystkiego. W najlepszym razie wiedziała, co musi zrobić i dlaczego, lecz takie chwile świadomości były bardzo rzadkie. Jedno cierpienie zastępowało inne, czasami zawodziło nawet jej świeżo nabyte, ja” i dryfowała po morzu samoobrzydzenia i rozpaczy. Przeważnie koncentrowała się na walce z gniewem i nienawiścią, akceptując ból jako niezbędną część wybranej dawno temu większej całości. Kiedy kość po kości łamali jej ręce, walczyła ze starym lękiem przed okaleczeniem. Nie porzucała nadziei, że jeśli przeżyje, wyzdrowieje i będzie mogła dalej walczyć. Wiedziała jednak, gdyż doświadczyła już tego przedtem, że do dzierżenia miecza potrzeba czegoś więcej niźli sprawnej dłoni. Mogła przeżyć jako paladynka Girda, zdolna jedynie do oddychania, albo umrzeć ze starości, będąc nikim. Różnica tkwiła w niej, była nią, była tym, kim się stała i tylko ona mogła to zmienić. Gwałt, którego bała się wcześniej jako brutalnej krzywdy i zupełnie nieznanej tortury, okazał się jedynie cierpieniem fizycznym, nie straszniejszym od innych. Nic nie straciła, gdyż nic nie miała i nigdy nie liczyła ani nie miała nadziei na ten rodzaj przyjemności. Wydawało się jej, że sama Alyanya

zstąpiła do niej we śnie i ukoiła ją, lecz senne marzenia, wizje i rzeczywistość nazbyt się wymieszały, by mogła zachować jasne wspomnienia. Potem unieśli ją, by tłum mógł ją sobie dokładnie obejrzeć. Sala wypełniona była wyznawcami, którzy przybyli zobaczyć zakończenie widowiska. Na rozkaz kapłanów strażnicy cisnęli ją na podłogę. – Czy przyrzekasz posłuszeństwo naszemu Władcy? – zapytał kapłan, trącając jej twarz czubkiem buta. – Należę do Girda – wykrztusiła Paks. Głos zabrzmiał czyściej, niż się spodziewała. – Jesteś mięsem. Jesteś ofiarą, jakiej zażądał nasz Władca. – Głos kapłana był lodowaty. – Jeśli nie uznasz naszego Władcy, czekają cię rozpalone kamienie. – Paks milczała. – Chcesz być bezradną kaleką? – zapytał. – Nie – odparła. – Ale chcę pozostać paladynka Girda. – Znów poczuła na głowie delikatne muśnięcie i kojąca mgiełka oddzieliła ją od cierpienia. Kapłan prychnął. – Paladynka Girda! Krwawa szmata zbyt głupia, by zrozumieć prawdę! W takim razie, paladynko Girda, na własne życzenie wycierpisz wszystko. Nogi eksplodowały jej bólem, gdy rozpalone kamienie znalazły się w dołach kolanowych, a oprawcy ciasno je zawiązali. Zacisnęła pięści, zapominając o połamanych kościach. Cierpienie było straszne, nie do zniesienia, zwymiotowała, próbując nie krzyczeć. – A teraz, paladynko? Gdzie podziała się ochrona twego pana? – Kapłani podnieśli ją za ramiona, dodatkowo obciążając kolana. – Pan ma władzę – wycharczała. – Gird mnie wspiera, nie zawiodłam. – Poczuła, że przewraca się i pozwoliła, by ogarnęła ją ciemność. Strażnicy trzymali między sobą zakrwawioną ofiarę. Tłum poczuł palące się mięso i zadygotał, nie słysząc finałowego kazania kapłana. Co miała na myśli, mówiąc: “Nie zawiodłam”? Głowa opadła jej bezwładnie na pierś, na czole ciemniało

znamię Liarta. Na znak kapłanów strażnicy okręcili ją dookoła. Wyższy kapłan przeciął powrozy na jej nogach i stopy stuknęły o posadzkę. Następnie usunął szczypcami gorące kamienie, razem z przywartymi do nich kawałkami ciała. Smród rozszedł się po całym holu. Paladynka nie drgnęła ani nie krzyknęła, może już nie żyła. Przez chwilę nikt nie ruszał się ani nie mówił. A potem ci na przedzie ujrzeli i nie uwierzyli, a mimo to aż się cofnęli. Na ich oczach wypalone, krwawe dziury znikły, niczym ślady na piasku, zmyte przez fale. Kapłani obejrzeli się, zobaczyli to i rozdziawili usta z niewiarą. Jedna po drugiej rany zamykały się i goiły bez śladu. Palec po palcu zniekształcone dłonie wracały do swego naturalnego wyglądu. Strażnicy wrzasnęli i upuścili ją, odskakując wstecz. Kapłan zaklął i zamierzył się na nią biczem, lecz rzemienie odskoczyły od paladynki, smagając go po zbroi. Drugi dobył wyszczerbionego sztyletu i zamierzył się, aby ją dźgnąć, lecz ostrze skręciło w bok. Leżała nieruchoma i nietykalna. W holu wybuchł chaos, ci z tyłu chcieli zobaczyć, co się stało, ci z przodu rozpaczliwie uciekali przed gniewem Girda, który z pewnością na nich spadnie. Kapłani wezwali strażników, którzy postawili ją na nogi. Głowa wciąż jej zwisała, lecz ujrzeli, że ciemne znamię Liarta znikło, zastąpione błyszczącym kręgiem srebra jakby wtopionym w kość. Kapłani Liarta cofnęli się, odwracając zamaskowane twarze przed świętym symbolem Pana. Przerażeni strażnicy puściliby ją, lecz kapłani przekrzyczeli wrzaski tłumu i odesłali ich z nią tym samym przejściem, którym tu weszła. Następnie rozpędzili tłuszczę ze wściekłością nieudolnie maskującą strach. W korytarzach gildii złodziei zapanowały chaos i panika. Ci, którzy widzieli, próbowali przekonać pozostałych, a niedowiarkowie szukali potwierdzenia u osób godnych ich zaufania. Część wybiegła na ulice, w czarną, wietrzną, lodowatą noc, lecz patrole Królewskiej Gwardii zapędziły ich z powrotem do ich kryjówki. Starły się poszczególne frakcje, stare waśnie ożyły w szczęku oręża i świście zaciskających się pętli. Pewne osoby zorganizowały usunięcie ciała paladynki za mury miasta. Owinęli ją w gruby płaszcz i ponieśli ostrożnie, nie patrząc, czy

cudowne ozdrowienie trwało, marząc jedynie o pozbyciu się przerażającego zjawiska z ich siedziby. We wszystkich siołach Girda czuwanie trwało do samego świtu.

Rozdział dwudziesty ósmy Kieri Phelan opuszczał Verelle ciemną nocą miotany sztormem bezsilnego gniewu i frustracji. Został schwytany podstępem, który powinien był przejrzeć – ujęty błaganiem weteranki. To było głupie i nie mógł tłumaczyć się zmęczeniem wydarzeniami dnia. Był królem Lyonyi, co nie oznaczało, że może pozwalać swemu umysłowi na odpoczynek. A potem został uratowany – wbrew nadziei – przez inną weterankę, Paksenarrion, obecnie paladynkę Girda. Uwolniła jego i giermków, sama zostając więźniem na pięć dni, podczas których podda się wszelkim mękom, jakie tylko kapłani Liarta zechcą zastosować. A on zgodził się na to, ponieważ nie mógł uczynić nic innego. Dobiła targu z wyznawcami Liarta, wiążąc go przysięgą. Poruszył się w siodle, rad, że mrok skrywa jego oblicze. Co musieli myśleć sobie o królu, który poświęcił paladyna dla ratowania własnego życia? A jednak musiał przyznać, że miała rację. Wiedział już, kim jest: prawowitym spadkobiercą tronu Lyonyi, półelfem, któremu łowcy niewolników wydarli wszystkie prawa. Nikt inny nie mógł zrobić tego, czego musi dokonać on: odtworzyć wystrzępiony taig Lyonyi oraz sojusz ludzi i elfów, a następnie oczyścić lasy z wpływów zła. Lyonya potrzebowała swojego króla – potrzebowała jego – on zaś nie miał prawa odmawiać paladynowi wypełnienia misji. Lecz Paksenarrion, droga mu niczym córka... serce pękało mu na myśl o niej, pozostawionej w ich łapskach. Tamtej nocy przypomniał sobie wszystko, co widział przez ponad trzydzieści lat toczenia wojen, przygotowując się na to, co będzie musiał znieść. Zmusił się do myślenia o własnych planach. Skoro kupiła mu życie, powinien to wykorzystać. Do tej pory Selfer znalazł się już daleko na północ od Verelli, jadąc na spotkanie z kohortą Dorrin, którą miał do niego sprowadzić. Sama Dorrin czekała na nich w mieście ze świeżymi końmi i królewskim zezwoleniem na przemarsz. Kostvan zgodził się przepuścić Arcolina i mieć oko na Parguńczyków, gdyby próbowali wykorzystać jego nieobecność. Starał się przewidzieć przyszłość. Wróg na pewno

uderzy, zanim dotrze do Chaya – tylko gdzie? Raczej nie na ziemiach Mahierian, leżących tak blisko Verelli, ani na maleńkie baronie Abriss czy Dai. Wschód – posiadłości Verrakai? Sama granica? Lyonya? Przypomniał sobie słowa Paks o tamtejszych wpływach Achryi – część uzna go za żądnego krwi najemnika. Nigdy nie myślał o szlaku rzecznym, zawsze udawał się na wschód, w odwiedziny do Halvericow trasą poniżej Pięciodrogi przez Most Piwowarów, omijając ziemie Verrakai. Wielki Marszałek i Phelan zatrzymali się w Zachodnich Dzwonach, by obudzić marszałka Torina i przekazać mu ekwipunek Paks. Seklis nie wdawał się w wyjaśnienia, a zaspany i zaskoczony marszałek nie zadawał pytań. Kieri po raz ostatni dotknął lśniącej kolczugi i pomodlił się, by Paks uniknęła najgorszego. Wyjechali z pierwszymi promykami jutrzenki. Ciężkie kopyta dwudziestu bojowych rumaków wstrząsały drogą. Dalej tupały lżejsze wierzchowce piechoty i łuczników, wreszcie tabory. Kieri skrzywił się, przypominając sobie kwaśne uwagi Dorrin na temat wozów. Chętnie dodałby coś od siebie, gdyby nie to, że ich powolność dawała kohorcie czas na dogonienie ich. Zastanawiał się, gdzie był teraz Selfer – na doskonale znanej im drodze, zmieniając konie, wlewając w siebie pospiesznie kubki gorącego naparu i ruszając dalej, by pokonać Grzbiet Kruka. Gdy nastał dzień, Kieri rozejrzał się, chcąc sprawdzić, jak jego świta prezentuje się w blasku słońca. Dwadzieścia rosłych, siwych rumaków z dwudziestoma zakutymi w zbroje płytowe rycerzami zbrojnymi we włócznie i miecze. Ciężkie wierzchowce spływały potem, miały być silne, a nie wytrzymałe. Dwudziestu piechurów na mniejszych, również siwych koniach, uzbrojonych w krótkie miecze, u siodeł dyndały tarcze. Dziesięciu łuczników na takich samych wierzchowcach z krótkimi łukami nomadów do użytku konnego lub pieszego, znakomitych także w lasach. Wszyscy w królewskich barwach Tsaia: różu i srebrze lub szarości. Dziesiątka jego własnych ludzi w tradycyjnych brązach i bieli Phelana, na podobnych koniach (jak Dorrin zdołała to zrobić?) z Vossikiem na czele. Królewscy giermkowie, z których znał jedynie Garrisa, trzymali się blisko niego, dzierżąc

królewski proporzec Lyonyi. Oraz dwoje marszałków: Wielki Marszałek Seklis i marszałek Sulinarrion, oboje w bieli i błękicie Girda z półksiężycem Girda na płaszczach i piersiach. Dalej posuwał się tabor: służący, zapasy i ponad czterdzieści dodatkowych koni, przy których upierali się gwardziści Tsaia. Kieri rozejrzał się w poszukiwaniu ich dowódcy. Poznał go poprzedniego popołudnia przed opuszczeniem pałacu, nie potrafił jednak rozpoznać wśród rycerzy. On jednak zauważył jego spojrzenie, ściągnął wodze i ukłonił się. – Mój lordzie? Życzysz sobie wypocząć? Phelan z trudem powstrzymał śmiech. – Nie, sir Ammerlinie. Przywykłem do dłuższych wypraw. Chciałem się jednak zapytać, jaki szyk marszowy zwykliście stosować. Ammerlin zmarszczył brwi. – Cóż, rzadko podróżujemy tak daleko, jesteśmy Królewską Gwardią i zwykle pozostajemy blisko księcia. Wkrótce powinniśmy dać odetchnąć koniom. Jeśli czeka je daleka droga... – Przypuszczam, że Lyonya jest raczej daleko – stwierdził Kieri. Jemu samemu wydawało się, że utrzymują iście żółwie tempo – piechur poruszałby się równie szybko. Niemniej wiedział, iż nie powinien tamtego zbytnio naciskać. Ammerlin ukłonił się. – Dziękuję, mój lordzie. – Wrócił na czoło kolumny i trębacz zagrał krótki sygnał. Kieri dał Vossikowi znak ręką i najemnicy stanęli w miejscu, podczas gdy gwardziści jeszcze się zatrzymywali. Wielki Marszałek Seklis uśmiechnął się do niego. – Zrobiłeś to celowo. – Marszałku, moja kompania nie zna ich sygnałów. Seklis zaśmiał się. – Mój lordzie, twoja kompania prawdopodobnie utrzymałaby odległość bez żadnych znaków, nieprawdaż? – Możliwe – odrzekł Kieri. Ammerlin wrócił pieszo. – Jak długo będziemy wypoczywać? – zapytał go Phelan. – Przynajmniej kwadrans, mój panie. Muszę skontrolować zwierzęta juczne i upewnić się, że wszystko jest właściwie

przymocowane. A każdy jeździec powinien sprawdzić swojego wierzchowca. – W takim razie przejdę się trochę. – Kieri zeskoczył z konia i przekonał się, że Lieth stała już na ziemi i trzymała wodze. – Szybka jesteś – stwierdził z uśmiechem. Opuściła wzrok. – Niewystarczająco, mój królu. Wiedział, co miała na myśli – wczorajsze popołudnie, kiedy zostali uwięzieni. Położył jej dłoń na ramieniu. – Lieth, nie proszę cię, żebyś o tym nie myślała, gdyż sam wciąż to rozpamiętuję. Potrzebuję jednak czujnych giermków – tu i teraz – proszę cię więc, abyś zepchnęła myśli o tym na dalszy plan. Nie wyrzucaj sobie przeszłości, każdy z nas kogoś kiedyś zawiódł. Spojrzała mu w oczy z płaczem i skinęła głową. – Nie będę więcej o tym mówić. – Będziemy o tym mówić, Lieth, przed całym dworem Lyonyi, najpierw jednak musimy tam dojechać. – Zdołała się uśmiechnąć, słysząc te słowa, a on odszedł na skraj drogi. Suriya i Garris towarzyszyli mu po bokach, a kiedy obejrzał się, za plecami stał Vossik. Przerwa trwała dłużej niż kwadrans, gdyż u części zwierząt trzeba było przepakować bagaże. Kieri hamował złość, ku ewidentnej uldze Ammerlina. Wielki Marszałek Seklis był mniej wyrozumiały. – Zastanawiałem się, Ammerlinie, czy jesteście w stanie dotrzeć na pole bitwy na czas, teraz jednak widzę, że nie. Dowódca rycerzy poczerwieniał. – Możemy blisko Verelli, ale... – Na szpadel Girda, człowieku, nie ujechaliśmy jeszcze czterech godzin od Verelli! – Ale musieliśmy spakować się na wyprawę... – Ośmielę się zauważyć, iż ekspedycja do twierdzy Luapa miała mniej bagaży, a przewidywano, że potrwa rok – odparował Seklis. – Wielki Marszałku – rzucił cicho Kieri i potrząsnął głową. Seklis ucichł, rozgniewany Ammerlin odszedł. – Nie karć go – dodał Książę. – Podczas ataku będziemy potrzebowali jego

dobrej woli. – Myślisz, że dojdzie do napaści? Kieri wzruszył ramionami. – Z jakiej innej przyczyny puściliby mnie wolno? Paksenarrion powiedziała – i ma to sens – że dwie potężne moce zła nie chcą widzieć mnie na tronie Lyonyi. Nie jestem pewny, czemu nie zabili mnie od razu, muszą jednak mieć taki zamiar, a najlepiej urzeczywistnić go podczas podróży. – W takim razie czemu nie zaczekałeś w Verelli na swoją Kompanię? Kieri zerknął na niego z ukosa. – Marszałku, gdybym sprowadził całą moją Kompanię – a jedni bogowie wiedzą, o ile lepiej czułbym się razem z nią – to czy wierzysz, iż mógłbym przemaszerować przez ziemie Verrakai? A co pomyśleliby sobie mieszkańcy Lyonyi, gdybym zjawił się u nich i obwieścił, że jestem ich władcą, mając wokół siebie własne wojsko? A co stałoby się na północy, gdzie moja Kompania stoi pomiędzy Tsaia a zagrożeniami z pustkowi? Nie, tego nie mógłbym uczynić. – Seklis i Sulinarrion skinęli głowami. – Jak wiecie, poprosiłem i otrzymałem zgodę króla na zabranie ze sobą jednej kohorty. Jeśli Królewska Gwardia okaże się wystarczająco powolna, Dorrin dogoni nas przed granicą. – Jak szybko mogą podróżować? – zapytała Sulinarrion. – Po trzech dniach od wyruszenia znajdą się w Verelli – odrzekł Kieri, po czym uśmiechnął się na ich miny. – Na koniach, rzecz jasna. – Jakich? Skrzydlatych? – zapytał Seklis, kiedy odzyskał już oddech. – Nie i również nie na rumakach bojowych. Dobre, solidne konie nomadów. Brzydkie jak grzech, lecz o nogach z kamienia. – A co z zapasami? – spytała Sulinarrion. – Dla kohorty? Zwykle dziesięć mułów na tygodniową wyprawę. Dwa razy tyle, jeśli zależy nam na szybkości. Jeszcze więcej, gdy czekają nas ciężkie walki, gdyż nie lubię zostawiać za sobą rannych, w razie potrzeby wynajmuję wozy i zaprzęgam do nich muły. – Uhm. – Sulinarrion była pod wrażeniem. – A więc część z tego, co słyszałam o Aarenis, może być prawdą.

– Zależy, co słyszałaś. – Że twoja Kompania pokonała drogę z górnego Immeru do Cortes Andres w mniej niż dwanaście dni, wliczając w to walki. Kieri policzył na palcach. – Dziesięć dni z Ifoss do Cortes Andres. Tak. Z tym, że bez wozów, dopóki nie zdobyliśmy części taboru Siniavy na północnej granicy Andressatu. Ale ten marsz nie był jeszcze taki zły, spytajcie Vossika. – Uśmiechnął się do sierżanta, a marszałkowie obrócili się ku niemu. W odpowiedzi na ich pytania tylko potrząsnął głową. – Nie, marszałkowie, mój pan ma rację. To był łatwy marsz po wyżynnych okolicach. Gorszy był przemarsz przez las lub w poprzek Cilwan. – Szczególnie pogoda – dodał Kieri – i maszerowali z nami ranni. A co z tym ostatnim odcinkiem w Fallo? Vossik uśmiechnął się. – Miałem nadzieję zapomnieć o tym, mój panie. To przeklęte błocko – drogi Fallo nie mają dna, a pola są jak górskie strumienie. Tamten marsz zdawał się trwać wiecznie. Ammerlin wrócił i ukłonił się sztywno Phelanowi. – Mój lordzie, jesteśmy gotowi wyruszyć, kiedy tylko pan zechce. – Dziękuję, sir Ammerlinie – odrzekł Kieri. – Przed wyruszeniem chciałbym spotkać się z resztą rycerzy – łatwiej jest rozpoznawać ludzi, których ujrzy się w świetle dnia. Ammerlin lekko się rozluźnił. – Oczywiście, mój lordzie. – Poprowadził Księcia do grupki ciężkozbrojnych rycerzy, czekających, by dosiąść rumaków. Kieri uścisnął każdemu dłoń, zauważając ich siłę i wyraźną determinację. – Wiele czasu minęło – zaczął – odkąd prowadziłem kampanię z ciężką kawalerią, toteż sporo zapomniałem. Sir Ammerlinie, musisz przypominać mi o odpoczynku rumaków i innych niezbędnych rzeczach. Piechota na koniach porusza się zgoła inaczej. Ammerlin odprężył się jeszcze bardziej. – Mój lordzie, przykro mi, że nie możemy przemieszczać się

szybciej. Książę mówił nam, że twoja podróż jest pilna i nie wolno nam spowodować opóźnienia. Wiem, że marszałkowie uważają, iż jesteśmy miękcy, ale – poklepał swojego konia – ci koledzy nie mają być szybcy ani wytrzymali. Niemniej w starciu wręcz zapewniają potężną obronę, powalimy lekką kawalerię nie oddalając się zbytnio od ciebie. Prawdą jest, że nie możemy przełamać szyku ciężkozbrojnych pikinierów, ale... – Jeśli na takich wpadniemy – zapewnił go Kieri – będziemy musieli ich obejść. Wierzcie mi, iż doceniam troskę księcia przydzielającego mi taką eskortę. Musicie jednak doradzić mi, jak najlepiej wykorzystać wasze możliwości. Dowódca rycerzy całkiem zapomniał o urazie. – Cóż, mój lordzie, zachowają sprawność przez cały dzień, jeśli będziemy jechać powoli, albo dwie godziny, jeśli szybko. Taki mamy wybór. Wybrałbym tempo spacerowe – nieco wolniejsze od tempa lżejszych koni – i odpoczynek co dwie godziny. Oraz długi popas w południe, rzecz jasna. – Kieri z kamienną twarzą policzył potrzebny czas i nabrał pewności, że Dorrin dołączy do nich przed granicą. – Jeśli spróbujemy przyspieszyć – ciągnął Ammerlin – jedna trzecia z nich okuleje po dwóch dniach i co wtedy? – Porzucimy je, pomyślał Phelan, nie mówiąc jednak tego na głos. Wiedział, że będzie ich potrzebował. – Cóż – oświadczył w końcu – przekonamy się, jak daleko zajedziemy. Nie prosiłbym o pośpiech, gdyby był zbędny... mam nadzieję, że to rozumiesz. – Tak, mój lordzie. – Ammerlin miał o wiele weselszą minę. – Jeśli zaś chodzi o szyk marszowy... – zaczął Książę. – Tak, mój lordzie? – Może wyślemy przodem łuczników w charakterze zwiadu? Rycerz zrobił wymowną minę. – Cóż... mój lordzie... jeśli sobie życzysz. Znajdujemy się jednak na terenach Mahierian – nie ma tu prawdziwego zagrożenia. – To prawda, ale w ten sposób przywykniemy do tego... także, kiedy znajdziemy się na innych ziemiach. Ammerlin przemyślał to i skinął głową.

Kieri pomachał mu ręką, wrócił do swojego wierzchowca i wskoczył na siodło. Patrzył, jak łucznicy wysuwają się na czoło. – To zaczyna mieć jakiś sens – zauważył Garris. – Nie są przyzwyczajeni do operowania na wrogim terenie – odrzekł Kieri. Kiedy szlak poszerzył się dostatecznie, bojowe rumaki poszły po pięć w czterech rzędach, poprzedzając Księcia i giermków. Dalej jechała dziesiątka jego ludzi (motywował to brakiem oficera, w związku z czym musiał znajdować się blisko nich), a na końcu piechota na koniach. Teraz, kiedy łucznicy tworzyli szpicę, juczne zwierzęta szły bezpośrednio za lekkimi wierzchowcami Gwardii. Kieri niepokoił się, że nic nie widzi przez cztery rzędy wielkich koni przed nim, zawsze sam prowadził Kompanię albo miał w przedzie zaufanych zwiadowców. Zanim zatrzymali się na nocleg w Magen, Kieri wiedział już, że dotarcie do pogranicznego Harway zajmie im pełne dziesięć dni. Ammerlin zgodził się z nim, przypominając, że eskortował młodszego brata księcia do pałacyku myśliwskiego Verrakai, a droga wówczas zajęła im dziesięć dni w obie strony. Na zaproszenie marszałka Kieri, królewscy giermkowie i marszałkowie zatrzymali się w siole Magen, gdzie po kolacji zastanawiali się nad problemami mogącymi pojawić się w związku z tak z wolnym tempem podróży. – Mój lordzie, będą mieli mnóstwo czasu, żeby zgromadzić duże siły... – Wiem. Dlatego właśnie Paksenarrion chciała, żebym się pospieszył. Lecz oni i tak zaatakują, niezależnie od zebranych sił, a ja potrzebuję żołnierzy. – Może skorzystać z piechurów z pobliskich siół? Kieri pokręcił głową. – Czy powinienem wciągać piechurów Tsaia w bitwę w obronie króla Lyonyi? Nie. Jeśli przyłączą się do walki, powitam ich z radością, ale nie mam prawa ich o to prosić. – Poza tym – zauważył marszałek Hagin – nie wszystkie sioła będą mogły pomóc. Być może Wielki Marszałek nie zdaje

sobie sprawy, że część siół na wschodzie chyli się ku upadkowi? – Nie, gdybym wiedział, coś bym z tym zrobił. – Seklis skrzywił się. – W czym problem? – Nie wiem. Słyszy się różne rzeczy od podróżnych... poza tym, wszyscy znamy kłopoty z Konhaltem... i z Verrakai. – Książę Verrakai nigdy mnie nie popierał – oznajmił spokojnie Kieri. Marszałek Hagin prychnął. – Za pozwoleniem, ale ubrałbym to w mocniejsze słowa, mój lordzie. Nie jest jednak tak zły, jak jego brat. Tamten to...! – Chodzi mi o to, że takie pełznięcie po dobrej drodze da im czas na zebranie armii... – Seklis huknął pięścią w oparcie fotela. – Lecz niezbyt dobrej – odrzekł Kieri. – Co mogą zrobić w najgorszym razie? – Wystawić trzy kohorty wojsk Verrakai – stwierdził Seklis. – Na dobry początek. – Wybacz, Wielki Marszałku, lecz w tym roku nie wyruszą w pole więcej jak dwie ich kohorty – stwierdziła Sulinarrion. – Mam kuzyna, który wżenił się w rodzinę Verrakai. – Zastanawiali się nad innymi siłami, które mogły ich zaatakować: pół kohorty Konhalta, którą należałoby przewieźć przez rzekę i tutejszych chłopów, źle wyszkolonych, ale groźnych ze względu na liczbę. – Co z Pargunem? – zapytał Kieri. Zmroził ich, wpatrywali się w niego. Ciągnął dalej: – Z licznych powodów Parguńczycy nie zechcą ujrzeć mnie na tronie Lyonyi. Wiele lat temu pokonałem sagona zachodu – przy pomocy cudzej armii, ale to ja dowodziłem. Wiedzą, że będę silnym królem i stracą szansę na jakiekolwiek zdobycze. I nienawidzą elfów. – Ale to oznaczałoby wojnę pomiędzy Pargunem a Tsaia – zauważył Hagin. – Zaryzykują? – Jeśli uda się im szybki rajd i odwrót – możliwe, że przy aprobacie Verrakai – to być może tak. Poza tym przecież nie chodzi tu o króla Tsaia. – Hmmm. Myślisz, że Verrakai przepuściłby ich? – Tak, a potem zrzuciłby na nich całą winę. – Czy Parguńczycy będą na tyle głupi, żeby wplątać się

w coś takiego? – zapytała nagle Lieth. – Masz na myśli, co dzięki temu zyskają? Cóż, nie musieliby mieć do czynienia ze mną – a bardzo mnie nie lubią. Możliwe również, że Verrakai dali im lub obiecali coś więcej. Przyczółek po tej stronie granicy? Złoto? Nie wiem, ale ile kohort mógłby przerzucić sagon, gdyby tylko zechciał? – Mógłby przejść przez Lyonyę? – zapytała marszałek Sulinarrion królewskich giermków. – Tylko wywołując poważne kłopoty – odrzekł Garris. – Utrzymujemy garnizony wzdłuż rzeki – już tego kiedyś próbowali. – Powiadają, że sagon zachodu dysponuje ośmioma kohortami – powiedziała Suriya. – Z czego połowa stacjonuje na północnym zachodzie... Kieri roześmiał się. – Owszem... przeze mnie. To pozostawia cztery, z czego, jak przypuszczam, raptem dwie sana tyle blisko, żeby nas zaatakować. Czyli: dwie kohorty Verrakai, dwie kohorty Pargunu – ciekawe, kto będzie nimi dowodził? – i nie więcej niż jedna Konhalta. Co z Liartem, marszałkowie? Ilu wyznawców może zmobilizować? Wielki Marszałek Seklis zmarszczył brwi. – Rzekłbym, że w Verelli nie ma wyznawców Liarta, mój lordzie. A jednak okazało się, że są. Gird jeden wie, ilu kryje się w leśnych ostępach. Kieri pokręcił głową. – Pozwolili zającom uciec, wiedząc, że mają ogary. Nie wiedzieli tylko, że te zające mają kły. – Wszyscy wybuchli śmiechem. – Wszak nazywają cię lisem, mój lordzie, a nie zającem – zauważył marszałek Hagin. – Zanim skończymy, zasłużę na gorsze określenia. – Kieri uśmiechnął się. – Pocieszające jest jedno: na naszą siedemdziesiątkę maszeruje cztery, pięć kohort, ale mogą nie brać pod uwagę nadciągających moich żołnierzy. Dwie przeciwko pięciu brzmi dużo lepiej. Pomimo powolności naszego marszu oceniam, że kiedy dojdzie do bitwy, ta ciężka kawaleria

dobrze się sprawi. – Mam nadzieję. – Wielki Marszałek Seklis westchnął. – Jeśli mi wybaczysz, mój lordzie, to pójdę pomodlić się w siole... – Dołączę do ciebie, marszałku, jeśli właściwie odgaduję intencję. – Zamilkli na chwilę, rozmyślając o jeńcu, dzięki któremu zostali uwolnieni i mogli podjąć podróż. To była druga noc jej męczarni. *** Przebudziła się zziębnięta i obolała w przyćmionym, jednorodnym świetle, które kazało jej zwątpić we własne zmysły. Przez pewien czas nie była pewna, czy żyje: nie spodziewała się tej mgły i chłodu. Przez głowę przelatywały jej fragmenty snu: czyjeś dłonie, ciepłe i delikatne, masujące jej ścierpnięte mięśnie. Burkliwy głos, łagodzący jej strach. Tete A raz jednak wszystko to znikło. Miała wrażenie, że przebywa na wolnym powietrzu, widziała jednak tylko mgłę. Parokrotnie zamrugała oczami. Potem spróbowała poruszyć się. Napięte mięśnie i stawy zaprotestowały, wstrzymała oddech i podjęła drugą próbę. Jej obolała głowa spoczywała na czymś miękkim i ciepłym, zdołała unieść rękę i pomacała się po sztywnej szczecinie, okrywającym ją kapturze oraz guzach i rozcięciach na głowie, wyczuwając je, aż się skrzywiła. Dalej natrafiła na podtrzymujące głowę zawiniątko i płaszcz okrywający jej nagość. Kiedy przesunęła dłonią przed twarzą, zobaczyła ją, przynajmniej nie oślepła. Poruszyła nogami. Były zesztywniałe, nie potrafiła jednak powiedzieć: od chłodu czy tortur. Mogła je wyprostować, a kiedy dotknęła miejsc, gdzie umieszczono rozpalone kamienie, nie wyczuła żadnych ran. Dłonie poruszały się bez bólu, jakby ich kości nigdy nie zostały połamane. Dźwignęła się z ziemi, oblizując wyschniętym językiem napuchnięte wargi. Z oddali dobiegł ją turkot kół i ryk krowy. Zmarznięty grunt pokryty był warstewką śniegu. Odkryła, że zawiniątko pod głową składało się z jej własnego ubrania, zerwanego z niej przez straże. Ktoś naprawił je z grubsza, zastępując rogowe guziki drewnianymi

i naszywając na rozdarcia łaty z innego materiału. Pod pakunkiem czekał kawałek chleba z mięsem i butelka. Wyciągnęła zatyczkę i spróbowała: czysta woda. Opróżniła flaszkę, zwilżając zimnym płynem spieczone gardło. Następnie odrzuciła płaszcz i wbiła się w ubranie, dygocząc i nie zawracając sobie głowy sprawdzaniem, co się zagoiło, a co jeszcze nie. Owinęła się płaszczem i spróbowała zebrać myśli. Żyła – to pewne, nie wyobrażała sobie zaświatów, gdzie musiałaby ubierać się w pocerowane ubranie, a część siniaków pozostała ciemna, podczas gdy poważniejsze rany wygoiły się bez śladu. Żywa i wolna, sądząc po odgłosach: poza miastem. Ktoś okazywał jej dobrą wolę: zostawił odzież i jedzenie. Żuła powoli mięso obolałymi szczękami. Żywa, wolna, ubrana i najedzona: czegóż mogła więcej chcieć? Nasunęło się jej kilka rzeczy: ciepło, wiedza o tym, co się stało, gdzie jest i jaki to dzień, a także wiedza o miejscu pobytu króla. Stanęła chwiejnie na nogach. Nieznany dobroczyńca nie dostarczył jej butów – pamiętała, że jej własne zostały rozcięte. Miała na sobie skarpetki, ale zimą nie zajdzie daleko na bosaka. Zauważyła, że znajduje się niżej od otoczenia, w jakimś rowie lub zagłębieniu. We mgle majaczyło zbocze. Zrobiła kilka sztywnych kroków, zadowolona, że w ogóle jest w stanie chodzić. Na ziemi nieopodal czerniał jakiś kształt. Ruszyła w jego stronę i omal nie przewróciła się o ciało. Leżało bezwładnie, zimne i o poszarzałej twarzy. Paks przyglądała się mu wstrząśnięta swym niepewnym spokojem. Powinna znać to oblicze. Lekki wietrzyk okradał ją z resztek ciepła i rozwiewał czarne włosy kobiety. Barra. Ubrana była w jaskrawą czerwień: płaszcz i tunika, wypuszczona na czarne spodnie i buty. Dłoń nadal ściskała miecz. Ostrożnie obróciła zwłoki, krzywiąc się z bólu. Z piersi trupa wystawała rękojeść sztyletu, drugi sterczał z karku. Na tunice czerniała zamarznięta krew. Paks przełknęła kulę lodu. Rozejrzała się po okolicy. Śnieg był stratowany i zabrudzony ziemią i krwią. Dotknęła rękojeści sztyletów, a potem boków otulającego ją płaszcza. Odkryła w nich cienkie, skórzane pochewki, pasujące do ostrzy. Zadygotała. Nie przypomniała sobie niczego pomocnego:

czyżby rzuciła tymi sztyletami, zabijając tę, która przyszła jej z pomocą? Nie mogła jednak uwierzyć, że Barra mogłaby mieć taki zamiar. Walczyła z nią? To skąd ten płaszcz i jedzenie? Podmuch wiatru przyniósł odgłos kroków, zamarła, kucając za zwłokami. Kroki zbliżały się, ich pewność zdradzała, że przybysz zna drogę i nie boi się. Usłyszała ciche gwizdanie: dziecinna melodyjka wzbogacona kunsztownymi ozdobnikami. Ktoś zbiegł po stoku, ujrzała majaczącą w cieniu sylwetkę. Przybysz podszedł do miejsca, w którym leżała i zawołał cicho: – Paks? Do diabła, znikła. Nie mogła odejść daleko. Próbowała odezwać się, lecz wydobyła z siebie tylko głuche krakanie. Nieznajomy zbliżył się: wysoki mężczyzna w czerni. Niósł dwie torby. – Tutaj jesteś. Pewnie mnie nie pamiętasz: Arvid Semminson. Ona jednak natychmiast przypomniała sobie eleganckiego szermierza z Mostu Piwowarów, który utrzymywał, że wypełnia misję dla gildii złodziei. Skinęła głową. Podszedł bliżej. – Jesteś pewna, że możesz chodzić? – Głos miał mniej pewny siebie, niż to pamiętała, niemal troskliwy. Wzruszyła ramionami. – Stoję. Nie mogłam wiecznie tak leżeć. – Zabrzmiało to szorstko, nie miała jednak pojęcia, co innego mogła powiedzieć. Żyła i miała zadanie do wypełnienia. Arvid kiwnął głową, unikał jednak jej wzroku, cały czas wracając spojrzeniem do jej ramion i dłoni. – Cieszę się, lady, widząc cię w tak dobrym stanie. Ale... – Podał jej torbę i dzban. – Uważam, że przed podróżą potrzeba ci więcej jadła i napitku. Sięgnęła po dzbanek, a on cofnął się lekko przed jej dotykiem, niemal upuszczając naczynie w jej dłonie. Zerknęła na jego twarz, nie wyczuwała w nim zła, a jednak wyraźnie denerwował się przy niej. Znów wędrował spojrzeniem od jej czoła przez dłonie do stóp w podartych, szarych skarpetach. Odkryła dzbanek i napiła się: wino z wodą przyniosło ulgę jej gardłu. Chcąc go rozluźnić, kiwnęła głową w stronę zwłok Barry. – Możesz mi powiedzieć, co tu się stało?

– To długa historia, lady, i możesz nie chcieć usłyszeć jej całej. Najkrócej rzecz ujmując: zaproponowała zapłatę za prawo zgładzenia cię, a oni wyrazili zgodę. Uczyniłaby to, gdybym się nie wtrącił. Złamała mi miecz, była dobra. Musiałem użyć sztyletów. – Zabiłeś ją? – upewniła się. Przytaknął. – Nie miałem wyboru. Nie odpuściłaby sobie. – Ponownie wyciągnął do niej torbę. – Zjedz jeszcze trochę, lady. Z pewnością jesteś głodna... Oderwała się od ciała Barry i ostrożnie usiadła na ziemi. Czuła obrażenia, jakich doznała – czemu jednak tylko niektóre? Co się stało? Arvid stał nad nią, a kiedy wskazała mu gestem miejsce koło siebie, usiadł w odległości wyciągniętego ramienia. Dłuższą chwilę zajęło jej rozplatanie zamknięcia torby i wydobycie z niej zakrytego, gorącego garnka oraz bochenka chleba. Arvid pokręcił głową, kiedy go poczęstowała, po czym wyciągnął dla niej łyżkę z kieszeni. Zjadła gorącą owsiankę i oderwała sobie kawałek chleba. – Arvidzie... – Poderwał głowę jak czujne, dzikie zwierzę. Paks westchnęła, z trudem powstrzymując wybuch śmiechu na widok jego reakcji – człowieka, który tak doskonale nad sobą panował, zachowując zimną krew w obliczu największego niebezpieczeństwa. – Nie gryzę, Arvidzie – rzuciła kąśliwie. – Muszę wiedzieć, co się stało. Gdzie jesteśmy? Co wydarzyło się na koniec? – Najwyraźniej było to niewłaściwe pytanie, zbladł i zacisnął dłonie na kolanach. – Gdzie jest Książę? – Lady... – Głos mu się załamał, więc zaczął od nowa. – Lady, nie było mnie tam. Nie wziąłbym udziału w takim... – urwał, szukając właściwego słowa– ... plugastwie. Działo się to w gildii, owszem, lecz nie za powszechną zgodą. Możemy być złodziejami lub przyjaciółmi złodziei, nie czcimy jednak takiego zła. – Nigdy tak nie uważałam, Arvidzie – zapewniła go cicho. Dopiero wtedy spojrzał jej w oczy i lekko się odprężył. – W związku z tym nie wiem dokładnie, co się stało. Wiem tyle, ile usłyszałem. Wiem... widziałem... – Znowu urwał. Paks czekała, przekrzywiając głowę. Spojrzał w dół, potem w bok,

wreszcie na nią i dopiero wtedy wszystko jej opowiedział. Zabrzmiało to dla niej tak niewiarygodnie, jakby słuchała bajarza. To nie mogła być prawda. Gdyby Gird we własnej osobie zstąpił do Holu Złodziei, a krople jej krwi wypalały dziury w kamieniu, z pewnością usłyszałaby o możliwości zaistnienia czegoś takiego w Fin Panir. Z doświadczenia w Kompanii wiedziała, jak opowieści potrafią rozrosnąć się w drodze z pola bitwy do piwiarni. – Nie było mnie tam – powtórzył Arvid spokojniejszym tonem teraz, kiedy przebrnął już przez większość opowieści. – Musiałem załatwić pewne sprawy. – Zabrzmiało to jak stary Arvid: co zdanie, to dwa znaczenia. – My – ja – nie mieliśmy zamiaru pozwolić zamordować cię w Holu Gildii, choć wcześniej nie mogliśmy nic zrobić. Niemniej pewne osoby były gotowe wywieźć cię stamtąd do bezpiecznej kryjówki. – Dziękuję – powiedziała Paks. Mówił dalej, nie zważając na jej słowa. – Miałaś ślad na ramieniu – oparzenie – kiedy owijaliśmy cię płaszczem. Nie wiem więcej o tamtych wydarzeniach, ale to... – Przerwał i spojrzał jej prosto w oczy. – Widziałem, jak się zmienia. Widziałem to. Z okopconej zgorzeliny w czerwień, potem róż, a wreszcie nic. Na tyle wolno, żeby dostrzec, lecz szybciej niż normalne gojenie się. – Oddychał coraz prędzej, a na jego obliczu zapał mieszał się z lękiem. – Lady... kim jesteś? Odgryzła kawałek chleba i odpowiedziała z pełnymi ustami. – Paladynką Girda, Arvidzie. A co myślałeś? – W takim razie, dlaczego! Czemu Gird pozwolił, żeby tak cię skrzywdzono? Czy nie było innego sposobu ocalenia Phelana? Czy paladyn jest tyle mniej wart niż król? To nie był żaden fałsz: rany były prawdziwe! Widziałem... – Przerwał, zaczerwienił się, potem zbladł, przyłapany na kłamstwie. – Tylko zajrzałem, lady, wiedząc, że nie mogę nic zrobić i bardzo cię żałując. – Wiem, że nie jesteś takim typem człowieka, Arvidzie – stwierdziła Paks i odłożyła chleb. – Tak, to było prawdziwe. – Uśmiechnęła się, czując nagły przypływ dobrego humoru. –

Nikt, kto to widział, nie mógł mieć wątpliwości, że było to prawdziwe i może taki właśnie był powód. – Spojrzał na nią z prawdziwym zainteresowaniem. – Arvidzie, może i były inne sposoby uratowania Phelana: nie wiem tego. Paladyni nie wiedzą wszystkiego, mają jedynie świadomość, dokąd winni się udać. Zastanów się jednak nad tym: czy istniał inny sposób na ocalenie gildii złodziei? Zagapił się na nią, rozdziawiając usta jak zwykły kmiotek. – Gildia złodziei – wykrztusił w końcu. – Czemu gildia obchodzi Girda? – Nie wiem – przyznała Paks. – Musi jednak o was dbać, skoro skazał swoją paladynkę na cierpienie, by potem tak was śmiertelnie wystraszyć. – Czy to był powód...”? Wzruszyła ramionami. – Nie znam boskich zamysłów, Arvidzie, robię to, co mi każą. Jak sam mi kiedyś powiedziałeś: jestem naprawdę godna zaufania. Wytrzeszczył oczy, a potem roześmiał się nerwowo i odpowiedział na resztę jej pytań o Phelana i układzie Barry z kapłanami Liarta. Wtem usłyszeli zbliżający się tętent kopyt. – Do licha! – mruknął Arvid. – Nie sądziłem, że ktoś... Niewidoczny koń parsknął. Ujrzała zawirowanie mgły i zbiegającego po zboczu wielkiego gniadosza. Wstała sztywno, a on podszedł do niej, parskając i trącając ją nosem. – Zerwał się – rzucił ze zdumieniem Arvid. – Wcale nie – zaprzeczyła Paks, a oczy wypełniły jej łzy. – Jest mój. – To twój koń? Jesteś pewna? – Spojrzał na nią. – Chyba tak. – Koń obwąchiwał ją teraz rozszerzonymi chrapami. – Myślałem o wydobyciu go z królewskich stajni, lecz to zbyt wielkie wyzwanie nawet dla mistrza złodziei. – Nie mogę w to uwierzyć. – Zarzuciła ramiona na końską szyję i oparła się o parujący bok. Poczuła, jak wlewają się w nią ciepło i siła. – Musiał sam uciec... ale jest osiodłany. – Wodze wisiały schludnie przełożone przez paski juków. Kiedy obróciła się do Arvida, ściągał buty Barry. Pokręcił głową na jej minę.

– Wiem, że służyłyście razem w Kompanii Phelana, ale ona zamierzała cię zabić. Ślepa zawiść, nic więcej. Potrzebujesz butów, ona już nie. Przymierz. Naciągnęła je z nieszczęśliwą miną, do jazdy wystarczą. Tymczasem Arvid oswobodził sztylety i miecz, a potem oczyścił je. – Nie sądzę, żebyś wzięła moje sztylety, co? A miecz? Nie możesz podróżować bez broni... chyba, że możesz? – Dostanę miecz w każdym siole – odrzekła. – Pozwól mi jednak jeszcze raz podziękować ci za opiekę. Bez płaszcza, ubrań i twojej obrony już bym nie żyła, padając ofiarą zimna albo cudzej wrogości... Ukłonił się. – Lady, oddałaś przysługę mnie i moim kompanom. Uważam się za twego przyjaciela. Co prawda moją przyjaźń ograniczają interesy, lecz dobrze ci życzę i tak długo, jak zdołam, postaram się nie wyrządzić ci krzywdy. Paks uśmiechnęła się do niego, nie zważając na obolałe szczęki. – Arvidzie, mówisz tak, że z trudem cię rozumiem, pojmuję jednak twoje uczynki. Skończysz jako paladyn, jeśli nie będziesz uważał. – Simyits broń! Nie chcę skończyć, jak ty. Wzruszyła ramionami. – Cóż, to już minęło. – Czy pewne sprawy kiedykolwiek się kończą? Byłabyś tutaj, gdyby nie twoja misja? Przysłużenie się tobie było dla mnie prawdziwym zaszczytem. Pamiętaj o mnie, lady Paksenarrion. – Tak uczynię. – Opuściła strzemiona i zastanowiła się nad założeniem uzdy, ale postanowiła nie zawracać sobie tym głowy. Miała nadzieję, że jest w stanie jechać. Arvid podał jej dłoń i z jego pomocą zdołała wspiąć się na siodło. Bolało, lecz nie aż tak, jak się obawiała. Pewnie zesztywniała na mrozie. Uderzyła ją myśl, jak Cal Halveric zdołał odjechać z obozu Siniavy z takimi obrażeniami. – Powodzenia – rzucił Arvid.

– Łaska Girda z tobą – życzyła mu Paks. Uśmiechnął się i potrząsnął głową, a ona zawróciła konia, który rozpoczął wspinaczkę po zboczu.

Rozdział dwudziesty dziewiąty Po wspięciu się na wzniesienie Paks widziała dalej, co pewien czas przejaśniało się, jakby słońce usiłowało przedrzeć się przez chmury. Gniadosz zdawał się znać drogę – wyjaśniła mu jak człowiekowi, że muszą dostać się do sioła w Zachodnich Dzwonach. Skupiła się na jeździe. Teraz, kiedy miała czas się zastanowić, dziwiło ją, jak to możliwe, że w ogóle jest w stanie się poruszać. Ktoś lub coś zesłało na nią uzdrowienie: albo jej własny dar, albo Gird lub sami bogowie. Nie była pewna, czemu leczenie nie było pełne, powiedziała sobie jednak, że powinna cieszyć się, iż ma wszystkie kończyny całe. Mimo to uradowało ją, kiedy koło południa dotarli do Zachodnich Dzwonów. Ześlizgnęła się z siodła i zatoczyła. Musiała postać dłuższą chwilę oparta o rumaka. Miała wrażenie, że wsadziła stopy w płomienie. Zapukała do drzwi. Marszałek Torin otworzył i wybałuszył na nią oczy. – Czy to... – Paksenarrion – dopowiedziała. Złapał ją za ramię i pomógł odzyskać równowagę. – Łasko Girda! Nie wierzę – czuwaliśmy w twojej intencji. Wszystkie sioła... – Wprowadził ją do środka. – Nie sądziliśmy, że przeżyjesz, a tym bardziej że będziesz na tyle silna, by móc podróżować. Z wdzięcznością zasiadła w podsuniętym jej fotelu. – Sama nie byłam tego pewna. – Czuła, że siły wyciekają z niej jak woda, nie miała ochoty na ruch. – Pięć dni! – Nie była pewna, czy słyszy w jego głosie zaskoczenie czy dumę. – To pokaże tym...! – Zawiesił czajnik nad paleniskiem i zaczął krzątać się po pomieszczeniu, zbierając talerze i jadło. – Nie będę pytał, co ci robiły te dranie Liarta, ale... zakładam, że potrzebujesz leczenia. Odpoczynek, posiłek, coś do picia – to da się zrobić... – Położył na stole chleb i naczynie z czystą wodą, po czym wrócił do niej i zsunął jej kaptur z głowy. Syknął, widząc, w jakim jest stanie. – Niech będą przeklęci – rzucił. Dłonie miał ciepłe

i delikatne. – Część z nich wymaga oczyszczenia. – Skrzywiła się, gdy zajął się rozcięciami. – Co to takiego? – Dotknął guza na potylicy. – Nie pamiętam... Może schody... – Obejrzyjmy resztę obrażeń. – Pomógł Paks rozebrać się. Zanim zagotowała się woda, oczyścił wszystkie – nieliczne – ropiejące rany i otulił ją miękką szatą. – Nie ma tego tak wiele, jak się spodziewałem – stwierdził, podając jej kubek naparu. – Pięć dni i nocy... – Paks wzięła długi łyk, nagły atak słabości minął, odzyskała nawet apetyt. – Było ich więcej. – Znowu pociągnęła z kubka. Nie chciała zdradzać ich prawdziwej liczby, na samo wspomnienie robiło się jej niedobrze. – Połamane kości, oparzenia. Wszystko zniknęło. – Machnęła ręką, niezdolna wyjaśnić. – Bez wątpienia część z nich uzdrowił twój własny dar. Resztą mógł zająć się Gird osobiście – słyszałem o takich przypadkach. Zostawiając tylko parę na świadectwo twych cierpień. Jak powiada kodeks: blizny dowodzą udziału w bitwie, tak jak pot dowodzi wysiłku. Jednak, za twoim pozwoleniem, pomodlę się o uleczenie reszty i przywrócenie ci sił. Nie sądzę, żeby ktokolwiek kwestionował twoje doświadczenie. Paks kiwnęła głową. – Dziękuję, marszałku. Nie jestem w stanie... – Nie. Ty uczyniłaś już wszystko, co mogłaś, dary dają moc, lecz wyczerpują używającego ich. To znamię na twym czole... Skrzywiła się. – Piętno Liarta. Wiem. – Zbyt dobrze pamiętała jego ślad, pokazali jej w zwierciadle wypalony symbol. – Widzę co innego... patrzyłaś? Nie, jakże byś mogła. Proszę. – Podał jej wypolerowane lusterko, ujęła je ostrożnie. Ogolona głowa wyglądała dokładnie tak śmiesznie, jak sądziła: biała kość między czerwonymi i purpurowymi szramami, pokryta obecnie zielonkawą maścią i jasną szczeciną w miejscach, gdzie zaczynały odrastać jej włosy. Smagła twarz poniżej mogła należeć do kogoś innego. Lecz znamię na czole nie było już rogatym kręgiem Liarta. W zamian jaśniał tam bladosrebrzysty krąg. Mało brakowało, a upuściłaby lusterko.

Wpatrzyła się w marszałka Torina. – To nie może... – Cokolwiek się wydarzyło, Paksenarrion, Pan i Gird zaakceptowali to, słyszałem o takich przypadkach. Takiego honoru nie zdobywa się łatwo. Nic dziwnego, że nadal czujesz znużenie swoją próbą. – Powtórzyła mu opowieści Arvida: o plotkach, panice i szalonych historiach powtarzanych przez złodziei. Jeśli jednak piętno mogło ulec takiej przemianie, a poważne rany znikły bez śladu, to co mogło być prawdą? Marszałek Torin skinął głową oczy mu jaśniały. – Tak! – zawołał, kiedy skończyła. – Bogowie zawsze mają więcej celów. Z pewnością zostałaś tam wysłana nie tylko po to, aby ocalić króla, a z mrocznych korytarzy gildii wyjdzie sporo piechurów, którzy przekonali się, że strach nie jest jedyną mocą. Dobra robota, paladynko Girda, dobra robota. Po jedzeniu zdołała dobrnąć do jednego z pokojów gościnnych. Zasnęła, zanim marszałek zdążył przykryć ją kocem. Kiedy się przebudziła, od razu wiedziała, że rany zostały wyleczone. Mogła oddychać bez bólu. Guz na potylicy zniknął, choć wyczuwała jeszcze szramy po cięciach i oparzeniach. Potarła o siebie podeszwy stóp, pęcherze po oparzeniach zagoiły się. Obejrzała blizny, mające świadczyć o jej próbie, lecz nie czuła już bólu ani zmęczenia. Usłyszała wyraźny zew misji... jeszcze jej nie ukończyła. Odrzuciła koc i usiadła na łóżku, w tej samej chwili zapukał marszałek. – Paksenarrion? – Tak? Nie śpię. Zajrzał do środka. – Pozwoliłbym ci spać dłużej, ale ten twój koń kopie w drzwi. – Na ramię Girda. Zapomniałam o nim. – Nic mu nie jest: nakarmiłem go po twoim zaśnięciu. Przypuszczam jednak, że uznał, iż musi cię zobaczyć. Powiedziałem mu, że nie jadam paladynów, ale... – Jak długo spałam? – Już ranek, choć nadal jest ciemno. Podążyła za nim korytarzem, w szacie, w której spała,

słyszała miarowe dudnienie podkutych końskich kopyt. Marszałek otworzył drzwi i gniady wsadził łeb do pokoju. – Hej, ty – rzuciła Paks. Rumak zarżał. – Nic mi nie jest. Już wstaję. Ale przed wyjazdem muszę coś zjeść. – Koń znowu zarżał. – Ty też powinieneś – dodała surowo. – Mogłeś pozwolić mi dospać do świtu. – Gniady podsunął łeb i Paks pogłaskała go po chrapach. – A teraz wyłaź stąd, jest zimno. To nie potrwa długo. – Koń wycofał się, a marszałek zamknął drzwi. – Wydawało mi się, że zamknąłem wrota stajni na zasuwkę – mruknął. – Jestem pewna, że w Verelli też to zrobili – odparła. – Ten koń idzie, dokąd chce. Lepiej przygotuję się dojazdy. Odkryła czekające na nią czyste ubranie, kolczugę i miecz. Nawet pasujące buty. Ubrała się pospiesznie, po czym zdała sobie sprawę, że jej hełm nie będzie pasował bez warkocza. W końcu marszałkowi udało się znaleźć stary, pocerowany szal, który zastąpił jej splecione włosy. Z powrotem we własnej kolczudze i z mieczem u boku poczuła się znowu sobą. Zanim skończyli śniadanie i przytroczyła juki do siodła, niebo na wschodzie przybrało bladozieloną barwę z odcieniem żółci przy samym horyzoncie. Wskoczyła na konia i skierowała go ku traktowi. Rumak zatrzymał się, nadstawiając uszy. Paks zerknęła na idącego koło niej marszałka. – Nie wiem – odrzekł. – Ale on uważa, że coś tam jest... – Wierzę mu – oświadczyła. Dobyła miecza i usadowiła się pewniej w siodle. Usłyszała chrobot obnażanego ostrza marszałka. Gniady parsknął, wydmuchując kłęby pary. Podrzucił głową i zarżał donośnie. – To nie wygląda na kłopoty – zauważył marszałek. – A przecież nie ma jeszcze wiosny. Paks parsknęła śmiechem, wyobrażając sobie gniadego rumaka ze stadem klaczy. – Nie sądzę, żeby o to chodziło. – Koń powtórnie zarżał i zaczął niecierpliwie tańczyć. – Co w ciebie wstąpiło, szalony ogierze! Uspokój się. – Sza – syknął marszałek. – Coś słyszę... Paks nadstawiła uszu. Dalekie echo końskiego rżenia? Wiatr

ucichł. Teraz słyszała wyraźnie: tętent licznych kopyt, skrzypienie i podzwanianie uprzęży. Stanęła na środku drogi i wbiła wzrok w zachód. Czy tam, w oddali, to aby nie poruszająca się ciemna masa? Kto to może być? – Możliwe, że Gwardia – powiedział powoli marszałek, wtórując jej myślom. – Liart – zgadywała Paks. – Puścili mnie, a teraz ścigają króla. – Sześć, siedem dni później? – Tak musi być. A cóżby innego? Pokręcił głową, nie odzywając się przez dłuższą chwilę. W słabym świetle poranka widzieli już pierwsze rzędy jadących w ich stronę konnych. – Nie chcesz próbować ich tutaj zatrzymać. – Zabrzmiało to jak pytanie. Oceniła liczebność konnicy i pokręciła głową. – Nie mogłabym, nie tutaj. Spróbuję najpierw dotrzeć do króla, a potem okaże się, co da się zrobić. – Nie złapią cię na tym rumaku – stwierdził marszałek. – Zobaczę, czy zdołam ich spowolnić. Skinęła głową i zawróciła koniem. Potrząsnął łbem, walcząc z wodzami, jak nigdy dotąd i ruszając niechętnie, kiedy ponagliła go piętami. Po paru krokach próbował zawrócić do marszałka. Paks trąciła go mocniej piętami, zastanawiając się, co też on sobie wyobraża. Wtem powietrze przeszył sygnał rogu. Zamarła. To niemożliwe. Jednym ruchem zawróciła rumaka i pogalopowała w stronę zbliżających się jeźdźców. Usłyszała marszałka, wykrzykującego jej imię, nie zatrzymała się jednak, żeby odpowiedzieć. Znowu sygnał rogu, znała go tak dobrze. Gnała przed siebie, gniadosz zarył przed dowódcą kohorty, która szykowała się już do walki. – To ty! – Z trudem rozpoznała głos Dorrin. – Nie wierzę – zrewanżowała się Paks, wierząc. Róg ozwał się ponownie i dziewięćdziesiąt mieczy wróciło do pochew. Dorrin złapała ja za ramię. – To naprawdę ty? Książę powiedział... – To ja. A to ty. Jak...

Dorrin podniosła przyłbicę. – Nie jesteśmy Królewską Gwardią Tsaia. Mojej kohorcie pakowanie się i wyjazd nie zajmują dwóch dni. – Myślałam, że wyruszył tamtej nocy. – Owszem, ale sama musiałam spakować każdego ich przeklętego przez Tira muła. Jedna trzecia ich ciężkich rumaków potrzebowała nowych podków i tak dalej. Myślałam, że do reszty stracę głos. – I? – Zawróciła gniadoszem i razem zmierzali ku początkowi kolumny. – Zaraz po powrocie wysłał Selfera na północ po moją kohortę. – Do samej twierdzy? – N... nie. Nie całkiem. Na wypadek kłopotów rozlokował nas wzdłuż południowej granicy. Przejeżdżali przez Zachodnie Dzwony i Paks pomachała do marszałka Torina, który obserwował ich z niepewną miną. Podjechała do niego. – To kohorta Dorrin z Kompanii Phelana – wyjaśniła szybko. – Przybyli na pomoc. – Rozpoznałem po proporcu – odparł. – Na Girda, szybcy są. Czemu opuścili północ? – Nie znam jeszcze całej historii – stwierdziła. – Pewnego dnia... – Odwróciła się i pojechała za oddalającą się kolumną. Na jej czele, jadąc w stronę wschodzącego słońca, czuła się nareszcie jak w domu. Dorrin podjechała do niej. – Paks, nie spodziewałam się ujrzeć cię więcej, a co dopiero u mego boku. A wyglądasz... lepiej, niż kiedykolwiek. Jak się uwolniłaś? I to znamię... – Łaska Girda – odparła Paks. – Nie mogę tego wyjaśnić, lecz dotrzymali umowy, pozostawiając mnie przy życiu. Bogowie zesłali uzdrowienie: to było kiedyś piętno Liarta. Zakładam – dodała, zerkając na boki – że chcieli ode mnie jeszcze czegoś. Coś dzieje się w gildii złodziei, mieli w tym udział. Dorrin pokiwała głową. – Książę... król... do licha, muszę się przyzwyczaić...

w każdym razie, mówił coś o gildii złodziei. Twierdził, że nie pozwoliliby czcicielom Liarta zabić go u nich. Ale jak pomogło to tobie? – Och, dwa lata temu, już po opuszczeniu Kompanii, spotkałam w Moście Piwowarów pewnego złodzieja. – Dorrin chrząknęła, a Paks ciągnęła. – W pobliskiej zrujnowanej strażnicy kapłan Achryi umieścił bandę rozbójników, a miasto wynajęło mnie, żebym zajęła się nimi. Ten złodziej powiedział, że poszukuje ich herszta za niepłacenie podatków gildii. Kapitan pokręciła głową. – Nie potrafię wyobrazić sobie paladynki Girda przyjaźniącej się ze złodziejem. Paks pomyślała o Arvidzie. – Cóż, on nie jest złodziejem... niezupełnie. Ani moim przyjacielem... tak do końca. – Wątpliwości Dorrin tylko się pogłębiły. – Tak przynajmniej twierdzi. Najwyraźniej zajmuje w gildii dosyć wysoką pozycję, jednak nie powiedział dokładnie, co tam robi. Nigdy nie słyszałam o takim złodzieju. Uratował mi życie. To on zorganizował wydostanie mnie z miasta, żywej lub martwej, we właściwej chwili. I zabił kogoś, kto kupił sobie prawo do zgładzenia mnie. Dorrin obejrzała się na nią. – Złodziej? – Tak. – Zastanawiała się, czy powiedzieć jej, że Girda w równym stopniu interesowali złodzieje, co królowie, uznała jednak, iż lepiej nie. Rycerz Falka, pochodzący z dobrej rodziny, miał pewne ograniczenia w spojrzeniu na świat, nawet po wielu latach służby jako kapitan najemników. – Hmmm. Może będę musiała zmienić zdanie o złodziejach. – Sądząc po tonie, było to mało realne. Paks roześmiała się. – Nie musisz. Arvid jest niezwykły. – Nigdy nie opróżnił twojej kieszeni – mruknęła cierpko. – Nie. To prawda. Ale w Moście Piwowarów nie wykorzystał sytuacji i pomógł mi. – Jechała przez chwilę w milczeniu, mrużąc oczy przed promieniami słońca. – Czego spodziewa się król, skoro wezwał kohortę? I co sądzi o tym Rada? Dorrin zmarszczyła brwi.

– Powiedział, że nigdy by go nie wypuścili, gdyby nie byli pewni, że pochwycą go przed koronacją. Że po usunięciu ciebie zaatakują go gdzieś po drodze. Książę-pretendent chciał przydzielić mu większą eskortę, ale odmówił... twierdził, że może przydać się w Verelli. – Kogo ma ze sobą? – Około siedemdziesięciu żołnierzy: pół kohorty Królewskich Gwardzistów, dziesiątkę naszych, tamtych królewskich giermków, Wielkiego Marszałka i jeszcze jednego marszałka. A także zapasy i czeladź w niewiarygodnej ilości – nalegali na to gwardziści. Łatwo przewidzieć, że daleko nie zajechali. – Hmmm. Szkoda, że nie ma z nami całej Kompanii. – Ja też żałuję. Ale Kieri powiedział, że nie może zostawić północy bez obrony, zwłaszcza nie po zimowych kłopotach. Poza tym może ruszyć Pargun, wiedząc, iż jest daleko. Na wszelki wypadek kazał Arcolinowi przesunąć dwie kohorty weteranów na wschodnią i południową granicę. Val dowodzi w twierdzy kohortą rekrutów. Obawia się, iż zło może zaatakować pełną siłą. – A my mamy jedną kohortę – mruknęła cicho Paks. Dorrin uśmiechnęła się do niej. – Oraz paladyna, którego się nie spodziewają. – I dwóch marszałków – a może i więcej, jeśli będziemy przejeżdżać koło jakiegoś sioła. O ile ich dogonimy. – Dogonimy – oświadczyła Dorrin. – Ta ciężka jazda robi trzecią część drogi, którą my pokonujemy. A podejrzewam, że twój gniady rumak potrafi pędzić jeszcze szybciej. Pojedziesz przodem czy zostaniesz z nami? Paks zastanowiła się. – Na razie zostanę z wami. Ma ze sobą marszałków, wyczują zło tak samo jak ja. A choć jesteś rycerzem Falka, kapitanie, mogę ci się przydać. – Wiesz, że tak. Mówię ci, Paks: jeszcze nigdy nie czułam takiego zaskoczenia – i ulgi – jak w chwili, kiedy podjechałaś. Boleliśmy nad tym, że musimy wyjechać, nie podejmując próby uratowania cię. Powiedział nam jednak, iż przez pięć dni nikomu nie wolno nic zrobić.

Paks kiwnęła głową. – To było konieczne. – Jednak na samą myśl o tym... – Pokręciła głową. – Na złotą przysięgę Falka! Pięć dni w ich łapach... a ty... – To było konieczne. – Paks obejrzała się na milczącego Selfera. – Jak twoja noga? – Całkiem nieźle – odrzekł. – Zajął się nią marszałek przed wyruszeniem na północ. – Ile to zajęło? – Wyjechałem... niech pomyślę... dobrze przed północą, by przed świtem trzeciego dnia dotrzeć do kohorty. Wyruszyliśmy o świcie następnego dnia – byli gotowi, ale pozwolili mi spać do wieczora, a Książę... król... kazał jechać do Verelli tylko za dnia. – Nie chciał, żeby kohorta była zbyt zmęczona przed walką – stwierdziła Dorrin. – Mieliśmy natychmiast wymaszerować. Selfer przyprowadził ich w dobrym stanie – godne podziwu, zważywszy na pogodę. Giermek uśmiechnął się i zaczerwienił. – Przynajmniej nie utknęliśmy na tamtym paskudnym odcinku – zauważył. – Bałem się, kiedy pojawiła się mgła. – Widzisz, Selferze – rzuciła Dorrin – o ile rzeczy musisz się martwić, będąc kapitanem? Nadal tego pragniesz? Pokiwał żywo głową. – Tak, pani kapitan. Im więcej robię, tym bardziej tego chcę. Dorrin uśmiechnęła się do Paks. – W zeszłym roku był zastępcą kapitana u mnie i Arcolina. Jest dobry. – Selfer poczerwieniał jeszcze mocniej, Paks pamiętała, kiedy sama tak się rumieniła, ciekawe, jak dawno to było. Obejrzała się na kohortę, na twarze niemal tak dobrze znane, jak w kohorcie Arcolina. Poczuła się tak, jakby ze śpiewem na ustach galopowała drogą na gniadym ogierze. Od drużyny króla dzieliło ich sześć dni. Pytali w każdym siole i wszędzie słyszeli dobre nowiny: przejeżdżali tędy bez najmniejszych kłopotów. Odprowadzały ich zaciekawione spojrzenia: nigdy nie widziano tu barw Phelana. Paks dostrzegała zaniepokojone oczy. Dorrin pokazywała wszędzie królewski glejt, lecz chłopi mieli niepewne miny. Zatrzymali się

na noc w Czarnym Żywopłocie, gdzie przespali bezpiecznie kilka godzin, wyruszając grubo przed świtem. Mijali kolejne miasteczka. Król przejeżdżał tamtędy raptem pięć dni wcześniej. W Piery usłyszeli, że Phelan spędził tam cały dzień, gdyż część rumaków Gwardii okulała. Dorrin wymamrotała przekleństwo, a Paks roześmiała się, zauważając, że tym szybciej ich dogonią. Tamci wyjechali z miasteczka trzy poranki temu. Nocą jechali dalej, mijając sioło w Dorton i nocując na polu z dala od wiosek. Paks była gotowa wyruszyć po paru godzinach snu, czuła jednak, że powinna zostać z kohortą. Rozmawiała z większością z nich. Czuła się niezręcznie tylko wobec Natzlin, która nie pytała jednak o Barranyi. Nic jej nie powiedziała. Nazajutrz gniadosz zjechał z drogi, Paks wydawało się, że pamięta, iż Honnorgat zatacza tutaj wielki łuk. Zasugerowała Dorrin porzucenie traktu. Kapitan zmarszczyła czoło. – Nie chcę narobić kłopotów – oświadczyła. – Glejt dotyczy szlaku do Harway – jeśli nie zostaniemy zaatakowani, nie mogę usprawiedliwić zjechania z niego. – Nikt na nas nie napadnie – oświadczyła Paks. – Jeszcze nie... Przecinając zakole zaoszczędzimy kilka godzin. – Możesz określić, czy król jest w niebezpieczeństwie? Pokręciła głową. – Nie wiem, czy potrafię... czuję jedynie konieczność pośpiechu. Możliwe, że znajdzie się w potrzebie. – Paks, czy to bogowie nakazują ci porzucenie drogi? To pewne? – Gdybym jechała sama, pani kapitan, zjechałabym z traktu. Jeśli nie możesz tego uczynić, być może powinnam opuścić was i pojechać dalej bez was. Nie spodziewałam się jednak znalezienia tutaj z całą kohortą, toteż nie mogę wydawać ci rozkazów. Dorrin przygryzła wargę. Wszyscy czekali na jej decyzję. Selfer otworzył usta i zamknął je, spojrzawszy Paks w oczy. Nagle Dorrin odchyliła się w siodle i westchnęła. – Cóż, wojen nie wygrywa się, spóźniając się na bitwę. – Uśmiechnęła się do Paks. – Mam nadzieję, paladynko Girda, że

twój święty osłoni nas podczas podróży. Nie chciałabym przysporzyć królowi nowych wrogów. – Kapitanie, bogowie wpędzili mnie w kłopoty, ale nie bez powodu. – Niech tak będzie. Pojedziemy z tobą. Poprowadziła ich ugorami i lasami, gniadosz biegł przez dzikie tereny z równą łatwością, jak po drodze. Nikt ich nie spotkał, okolica wydawała się wyludniona. Wrócili na szlak w Swiftin. Tutejszy podoficer powiedział im, że król przejeżdżał tędy dzień wcześniej. Zatrzymali się, by nakarmić konie i dać im wytchnienie. Potem jechali przez większą część nocy, śpiąc na zmianę przy swoich koniach. Dorrin niepokoiła się niemal równie mocno jak Paks. W nocy rozpadało się, Paks naciągnęła płaszcz na kolczugę. O świcie zimny kapuśniaczek zmieszał się ze śniegiem, a potem zamienił w śnieżycę, która uspokoiła się dopiero po pewnym czasie. Chmury popłynęły na wschód, a na świeżo spadłym śniegu zaigrały promienie słońca. Paks postanowiła pojechać przodem na zwiad. Gniadosz kłusował przed siebie, wyrzucając spod kopyt fontanny śniegu. Minęła wioskę za małą na sioło, po czym zbliżyła się do większego miasteczka. Nie pamiętała go z pospiesznej podróży do Verelli. Marszałek przyjrzał się jej badawczo, gdy mu się przedstawiła, poinformował ją jednak, że drużyna króla znajduje się raptem godzinę drogi przed nią, zatrzymali się u niego na noc. Jak dotąd nie natrafili na kłopoty. Powiadomiła go o nadciągającej kohorcie, uniósł gwałtownie brwi. – Prowadzisz tędy żołnierzy Phelana? Przez ziemie Verrakai? Paks wiedziała, że posiadłości Verrakai znajdują się gdzieś na wschodzie Tsaia, nie miała jednak pojęcia, gdzie dokładnie. – Jego kapitan ma królewski glejt – odpowiedziała powoli – podpisany przez samego księcia... – Dużo mu to tutaj da – prychnął marszałek. – Oby Gird sprawił, że niczego nie zauważą... choć nie przypuszczam, by przegapili kohortę żołnierzy Phelana. Czemu coś takiego zrobił? Paks opanowała się. – Przewidywał kłopoty – odparła cierpko. – Na wszelki wypadek chciał mieć ze sobą własnych żołnierzy –

wyszkolonych przez niego. – Cóż, narobił już wystarczająco kłopotów, wtykając kij w mrowisko. Dlaczego nie pojechał do swojego królestwa bez tej całej pompy? Przyjrzała się mu. Wiedziała, że marszałkowie różnią się między sobą umiejętnościami i osobowością, nie spodobała się jej jednak ta kwaśna, przegrana mina. – Mości marszałku – zaczęła – Wielki Marszałek Seklis powiadomił cię z pewnością, że moce zła już raz zaatakowały króla – nie ma szansy na pokojowy przejazd. – Seklis! – Marszałek splunął. – Jemu to łatwo: mieszka w Verelli, na dworze. Nie musi kierować rozbitym siołem... Kto mi pomoże, kiedy połowa piechurów zniknie w lasach? – Gird – odpowiedziała cicho, lecz z taką mocą, że aż zmienił minę. – Opowiedz mi o swoich kłopotach i zobaczymy, co można na nie zaradzić. Porywani są twoi piechurzy? Odpowiedział jej z gniewnym spojrzeniem, niemniej odpowiedział. – Znikają. Szukamy ich, ale nic nie znajdujemy. Wielokrotnie informowałem o tym Verelle. Coś tam jest, a ja nie potrafię tego znaleźć. Lecz oni nie słuchają. Pokiwała głową, a on ciągnął. A potem kazali mi strzec Phelana – ma tędy przejeżdżać i może potrzebować pomocy – ten lis! Jak rozumiem, ma zostać królem. I to akurat Lyonyi, jakbyśmy tego właśnie potrzebowali: króla-najemnika za sąsiada, kiedy jedyne, co mogę zrobić, to siedzieć tutaj cicho. – Myślę, marszałku, że siedziałeś aż nazbyt cicho. – Odchyliła się w siodle i obserwowała go. Zaczerwienił się, nie odwracając jednak wzroku. – Gird nie przedkłada cichości ponad rację. – Girda tutaj nie ma – wymamrotał marszałek. – Nie... wiem, że mówią o tobie, iż jesteś paladynką, ale to nie to samo, co bycie tutaj, rok po roku, wśród coraz bardziej przerażonych i opornych piechurów... – Cóż – odrzekła Paks – nie musisz tutaj być. Jedź ze mną, a przekonasz się, o czym mowa. – Pokręcił głową. Dodała ostrzej: – marszałku, nie możesz wiecznie się kryć.

Spodziewam się pięknej bitwy – nie sądzisz, że twoi piechurzy oczekują od swojego marszałka wzięcia w niej udziału? – Nie dbają o to. – A ja tak. – Wyprostowała się i przyzwała światło, pierwszy raz od opuszczenia Verelli. Odstąpił od niej zaskoczony. Ujrzała obracające się ku niej twarze i wyjechała na środek ryneczku. Dzieci biegały od drzwi do drzwi, w oknach pojawiły się twarze. – Co to za miasto? – zapytała podążającego za nią marszałka. – Ostrze Darkona – odpowiedział. – Co... – Pokażę ci. – Dobyła miecza i oparła go na łęku siodła. – Piechurzy Girda! – Jej okrzyk wywołał poruszenie. – Słuchajcie, piechurzy Girda! – Na plac przybiegło kilku mężczyzn: piekarz, otrzepujący jeszcze ręce z mąki, drwal z siekierą i paru innych. Gdy zebrał się wokół niej tuzin mieszkańców miasteczka, wskazała na piekarza. – Czy to wszyscy piechurzy Ostrza Darkona? – Nie... czemu... o co chodzi? – Jestem Paksenarrion – oznajmiła. – Paladynką Girda, wypełniająca jego misję. Wiecie o tym? – Pokręcili głowami. – Wiecie, kto nocował tutaj zeszłej nocy? – Jeden przytaknął, reszta tylko patrzyła. – Prawowity król Lyonyi – wyjaśniła głośno. – Król, który został w dzieciństwie porwany i pozbawiony pamięci o swojej rodzinie. Został porwany, piechurzy Girda, aby osłabić Lyonyę i otworzyć siłom zła drogę zarówno tam, jak i do Tsaia. – Więc? – zapytał jeden z mężczyzn. – Moce Liarta i Achryi przegrały, a on zmierza do siebie, by zasiąść na tronie. Kiedy to uczyni, pokój i wolność ujrzą szansę powrotu w te strony. Myślicie, że Liartowi i Achryi to się spodoba? – Ale on jest najemnikiem – zawołał ktoś z okna po drugiej stronie rynku. Paks spojrzała w tamtą stronę i odkrzyknęła: – Był najemnikiem, owszem – zarabiał w ten sposób na życie, nie wiedząc nic o swym pochodzeniu. Niemniej jest kimś więcej. Gird wie, że w obliczu czyhających zagrożeń Lyonya potrzebuje na swym tronie wojownika. – To nie przyniesie niczego dobrego – upierał się ten sam

głos. – Nic już nie pomoże. Gird to stara legenda. Prawdziwa moc kryje się w ciemnych lasach, gdzie... – Zejdź tutaj i powtórz to – odcięła się Paks. – Czy moje światło to także stara legenda? Stawisz mu czoła i powiesz, że Gird nie ma mocy? – Nie przeciwko Liartowi. – Twarz w oknie znikła, a piechurzy zaszemrali. – Kto to jest? – zapytała szybko Paks. – Joriam. Tutejszy starszy – odparł drwal. – Jego syn przepadł, a bratanek został tam okaleczony... – Lecz potężnie zbudowany, siwowłosy starzec wypadł z drzwi i szedł gniewnie do niej przez plac. – Ty! – ryknął. – Jesteś paladynką? Przychodzisz tutaj i każesz nam walczyć, a potem sobie pojedziesz i wszystko zacznie się od nowa. Co ty o tym wiesz, co? – Zmierzył ją spojrzeniem od stóp do głów. – Świecąca zbroja, piękny konik, śliczny mieczyk. Ty nigdy nie leżałaś związana na ołtarzu Liarta! Dla ciebie to takie proste! Szybkim ruchem zdarła hełm z głowy. Przemówiła w głębokiej, nabrzmiałej emocjami ciszy, gdy uwagę wszystkich przykuwała jej pobliźniona, ogolona głowa: – Mylisz się. Oto dowód. Nosiłam piętno Liarta, a spójrzcie teraz i ujrzyjcie potęgę Girda. Starzec bezgłośnie otworzył i zamknął usta. Drwal zaczerwienił się i odwrócił wzrok. Paks powiodła spojrzeniem po rynku, zauważając nowych przybyszów i wyglądających zza drzwi ciekawskich. Ponownie podniosła głos. – Piechurzy Girda, poznałam to, czego się lękacie. Byłam więziona – tak jest, przez kapłanów Liarta – oraz innych. Byłam bezbronna, głodna, przerażona, zziębnięta i naga – poznałam wszystko, czego się boicie. Gdyby nie to, że jest zima... – głos jej pocieplał, gdyż poczuła ochotę na śmiech – ... zobaczylibyście wszystkie moje blizny i sami je ocenili. Lecz niechaj to – wskazała na głowę – będzie dla was wystarczającym dowodem. Znam Liarta i jego ołtarze, znam Achryę i jej sieci, i znam jedyne lekarstwo na nie. Wzywam was, piechurzy Girda. Idźcie za Girdem, ze mną, razem

zniszczymy zło, którego się boicie, albo umrzemy bohatersko w walce. Koniec z krwawymi ołtarzami Liarta, piechurzy. Niech teraz krwią spłyną nasze ostrza. – Uniosła miecz, odpowiedziały jej wiwaty. Ożyły obserwujące ją twarze. – Ale... – Starzec wzniósł ramię i okrzyki ucichły. – Nie, starszy Joriamie – przerwała mu Paks. – Nie ma już czasu na “ale” i “może”. Cierpicie przez zło, przykro mi. Teraz jednak piechurzy Girda muszą odzyskać ducha, chwycić za broń i ratować się przed jeszcze większym złem. Chodźcie! – Gniady rumak tańczył w miejscu wśród tłumu mężczyzn, którzy wysypali się nagle na rynek. – Czy to prawda? – zapytał piekarz, ponownie wycierając ręce. – To prawda, że odnajdziesz zło i będziemy mogli z nim walczyć. Paks uśmiechnęła się do nich. – Piechurzy, naprawdę czeka nas nie lada walka. – Patrzyła, jak biegną do sioła po broń i ustawiają się w kiepski czworobok. Usłyszała łomot kopyt kohorty Dorrin i zawróciła, wyjeżdżając im na spotkanie.

Rozdział trzydziesty Dorrin spojrzała z niesmakiem na niewielką grupę piechurów. Udało się jej nie gapić na głowę Paks. Reszta kohorty nie była równie dyskretna. – Co to jest? Paks spokojnie spojrzała jej w oczy. – Piechota Ostrza Darkona, pomaszerują wraz z nami na spotkanie wroga. Kapitan uniosła brwi. – Oni? – Powiedziała to cicho, lecz Paks dostrzegła, że jeden z drwali poczerwieniał. Owinęła szalik wokół głowy, nasadziła hełm i skinęła głową. – Będziemy ich potrzebować. To Gird ich wezwał. – Rozumiem. – Dorrin opuściła wzrok na trzymające wodze dłonie. – W takim razie przypuszczam... – Zostało to postanowione. Owszem. – Paks obejrzała się na marszałka. – Mości marszałku, poprowadzisz swych piechurów czy mam to uczynić ja? W oczach zapytanego rozbłysła duma. – Uczynię to, paladynko Girda. Udamy się drogą? – Na razie tak. – Kiwnęła głową Dorrin. Pani kapitan, doradzam szyk bojowy ze szpicą w zasięgu wzroku. Będę jechała z piechurami. – Energiczna komenda Dorrin zerwała kohortę do żwawego kłusa. Paks zaczekała, aż marszałek osiodła swojego kudłatego wierzchowca i razem pojechali na czele piechoty. Zanim zdążył coś powiedzieć, zaczęła wypytywać go o drogę i ukształtowanie terenu. Zaraz za miasteczkiem trakt biegł przez pofałdowany teren porośnięty gęstym lasem. Część strumieni puściła i droga zamieniła się w mieszaninę zmarzliny i błota. Gniadosz zwolnił, omijając grząskie i śliskie miejsca. Piechurzy maszerowali w dobrym tempie, choć w niedbałym szyku. Zastanawiała się, jak będą walczyć, niemniej wszystko okaże się lepsze od bezmyślnej apatii, jaka panowała w Ostrzu Darkona. Marszałek przybliżył jej wydarzenia z ostatnich kilku lat. Zrozumiała, że jakaś potężna moc atakowała jego sioło oraz najbliższe na

południu, wybierając najsilniejszych i najodważniejszych piechurów. Odnaleziono raptem paru, żywych i martwych. Bratanek staruszka powrócił okaleczony i na wpół szalony od przeżytych mąk. Inny, bestialsko pozbawiony języka, popełnił samobójstwo. Potrząsnęła głową, gdy zamilkł. – Faktycznie, marszałku, przeżywałeś tutaj ciężkie chwile. Mówiłeś, że próbowałeś odszukać źródło zła? – Oczywiście, że tak! – Znowu się rozgniewał. – Na krew Girda, paladynko, kiedy tu przybyłem, byłem pełen zapału, jak ty teraz. Lecz rok po roku umierali jeden po drugim, a ja nie mogłem niczego znaleźć. Jakże mieli mi ufać, skoro nie umiałem odkryć źródła takiego zła? Jak sam miałem sobie ufać? – A inni marszałkowie z okolicy? Nic nie zrobili? – Garin próbował, dopóki nie zachorował na zapalenie płuc. Jego podoficer został porwany... przykro było na to patrzeć, paladynko. Znam Berrisa ze wschodu – on też miał kłopoty. Żaden z nas nie znalazł czasu na spotkanie: to ponad dzień podróży drogą. Oprócz sioła mam pod swoją pieczą sześć folwarków i zawsze coś szło źle. – I porzuciłeś nadzieję... – Nadzieję! Nadzieję na co? Co jeszcze zostało? Kiedy tutaj przyszedłem, miałem połowę stanu piechoty... na krew Girda, nie wątpię, że po dzisiejszym dniu pozostanie połowa tamtej połowy. Ale, jak sama powiedziałaś, to godna śmierć. Nie boję się umrzeć – Gird mi świadkiem, ile razy próbowałem, ale... – Przysięgam ci, marszałku, że nadchodząca bitwa uwolni twoje sioło – oraz wszystkie sąsiednie – od wielkiego zła. Część umrze – owszem – ale w sposób godny piechura Girda. Człowiek, którego zwiesz najemnikiem, zostanie królem Lyonyi – tak uczciwym i sprawiedliwym, że każde królestwo chciałoby mieć takiego władcę – a jeśli tego dożyjemy, sami uznamy, iż zapłacona za to cena warta była uiszczenia, niezależnie od wysokości. – Mam nadzieję. – Przygryzł wargę. Po chwili podjechał do niej bliżej i zniżył głos. – Będąc podoficerem, wyobrażałem to sobie inaczej: chciałem być marszałkiem dobrze prosperującego sioła, szerzącego prawdę i sprawiedliwość. W zamian...

– Musiałeś toczyć ciężką bitwę w trudnych warunkach i utrzymywać pozycję do nadejścia odsieczy. Pomyśl o tym w ten sposób. Twarz mu się zmieniła. – Naprawdę? – Cóż – uśmiechnęła się Paks. – Paladyni zwykle przybywają z pomocą. Tak samo kohorta piechoty Phelana... mogłeś otrzymać gorszą miotłę do powymiatania brudów z kątów. Zarumienił się, w końcu jednak uśmiechnął się i wyprostował w siodle z nowym wyrazem twarzy. Paks obejrzała się na piechurów. Ustawili się w kolumnę marszową, bardziej przypominając sprawnych wojowników. Wspięli się na wzgórze, potem kolejne. Widzieli wyraźne ślady drużyny króla i kohorty: szerokie podków ciężkiej kawalerii, okrągłe – lżejszych koni piechoty. Paks rozpoznała nawet lekko krzywy trop wierzchowca Lieth. Wtem usłyszeli tętent galopującego konia, podniosła głowę i ujrzała nadjeżdżającego Selfera. Zatrzymał się. – Paks! Dorrin cię wzywa – przed nami kłopoty. Paladynka spojrzała na marszałka. – Maszerujcie dalej, lecz bądźcie ostrożni. Jak to daleko, Selferze? Zerknął na piechurów. – Och... jakieś pół klepsydry marszu, jak przypuszczam. Po drugiej stronie tamtego grzbietu. – Dołączcie do tyłów kohorty Phelana – poleciła piechurom Paks. – Zostawię wam tam wiadomość. – Marszałek kiwnął głową i pojechała za Selferem, który zdążył już zawrócić konia. Gniadosz wkrótce go doścignął i razem zniknęli piechurom z oczu. Ze szczytu wzniesienia Paks ujrzała prowadzące na polanę zbocze. Droga skręcała w wąską dolinę, która rozszerzała się z lewej strony, po czym pokonywała szeroki, choć płytki strumień i wspinała na stok kolejnego wzgórza. Po prawej rósł las, po lewej, od brodu do doliny, rozciągała się polana. Między drzewami bielał świeży śnieg, lecz dno doliny

czerniało zryte setkami stóp. W zimnym powietrzu niósł się zgiełk bitwy. Srebro i róż Tsaia otaczało kręgiem zieloną grupkę królewskich giermków Lyonyi. Kieri Phelan żył i walczył, elfie ostrze lśniło w dłoni swego pana, przy każdym ciosie kreśląc świetliste łuki. Otaczało ich mrowie ciemnych postaci. Na drodze leżały trupy ludzi i koni: zwierzęta juczne i służba, odcięci od reszty w zasadzce. Paks nie rozpoznała proporców, lecz grupa wojowników w czerwonych płaszczach i rogatych hełmach z pewnością była wyznawcami Liarta. Stali na ziemi, Paks podejrzewała, że korzystają z mocy, które mogłyby spłoszyć wierzchowce. Na drodze, niedaleko, tkwiła zbita ciasno kohorta Dorrin. Paks dobyła miecza i podjechała szybko do czoła kolumny, do zgarbionej w siodle Dorrin. – Pani kapitan, co się dzieje? Wojowniczka odwróciła się. Przez przyłbicę widać było tylko jej oczy. – To... nie czujesz? Nie możemy się poruszyć, Paks... jego tam atakują, a my nie jesteśmy w stanie przyjść mu z pomocą! Paks ruszyła naprzód, czuła w głowie napór, lecz nic więcej. Obejrzała się. – Co czujesz, pani kapitan? Strach, ból, co? – Strach – odparła krótko Dorrin. – A ty nie? – Paks odrzuciła głowę wstecz. – Potrafię sobie z tym poradzić. Niech zsiądą z koni i trzymają się blisko mnie. Selferze, sprowadź piechurów w dół zbocza i pilnuj, żeby trzymali się razem. – Przyzwała światło i ruszyła naprzód, czuła, że nacisk zelżał. Obejrzała się za siebie: wszyscy podążali za nią, wbijając w nią spojrzenia rozszerzonych oczu. Usłyszała krzyk, kiedy zauważono ich natarcie. Oddział żołnierzy wroga oderwał się od głównych sił i ruszył im naprzeciw. Paks spojrzała na Dorrin. – Ty najlepiej wiesz, jak tu manewrować, pani kapitan, ja mam u tamtych kapłanów dług do odebrania. – Zacisnęła nogi i gniady rumak skoczył naprzód, szarżując na kapłanów Liarta. Widziała pięciu, jej wyostrzone zmysły wykryły innych,

walczących w różnych częściach pola bitwy. Czuła, jak napór ich ataku znika, koło głowy przemknął jej z trzaskiem pocisk światła. Roześmiała się, wymachując mieczem. – Gird! – zawołała, gdy jej rumak stratował pierwszego przeciwnika, rozbijając grupkę. Rozrąbała kark drugiemu, osunął się na ziemię. Powrotnym ciosem zraniła innego w ramię. Wrzasnął, przeklinając ją. Pozostała dwójka z dobytą bronią cofała się w stronę tłumu swych wyznawców. Paks znowu wybuchła śmiechem, a jej koń zarżał. Zaszarżowała ponownie, tym razem przeciwko włócznikowi, który dźgnął w stronę jej konia, by utrzymać ją na dystans. Ona jednak przechwyciła wąsy włóczni klingą miecza i wychyliła się z siodła, by drugą ręką złapać za drzewce. Szarpnęła go, był tak zaskoczony, że zatoczył się do przodu. Zatopiła ostrze w jego gardle. Piąty skrył się w tłumie, skąd bezpiecznie obrzucał ją wyzwiskami. Paks rozejrzała się pospiesznie dookoła. Uwolniona spod zaklęcia kohorta Dorrin nacierała miarowo, skręcając w stronę głównych sił nieprzyjaciela. Piechurzy schodzili ze wzgórza. Dostrzegli ją obrońcy króla, usłyszała okrzyk Phelana i odpowiedziała mu uniesieniem miecza. Zawróciła w stronę drogi. Banda oberwańców – chłopów albo rozbójników – wypadła z lasu i skoczyła na piechurów, którzy zawahali się. Natarła na atakujących, tratując ich i rozdając razy. – Piechurzy Girda! – krzyknęła. – Za mną! – Odpowiedzieli wiwatami i zaatakowali resztę bandy. Oczy marszałka rozbłysły, uśmiechnął się do Paks. – Dokonali tego! – zawołał. – Oni... – Są wyznawcami Girda – odparła głośno, żeby ją usłyszeli. – Są wojownikami, jak Gird. Naprzód, wyznawcy Girda! – Poprowadziła ich szybko, żeby mogli połączyć się z kohortą Dorrin. Obie grupy przewyższyły liczebnością nieprzyjaciół, którzy zaraz wycofali się i przegrupowali. Paks zerknęła na Dorrin, odkryła słaby punkt w pierścieniu napastników i przegrupowała kohortę, by tam uderzyć. Zaatakowani od tyłu przeciwnicy zachwiali się. Zdyscyplinowani szermierze Dorrin przecinali kolejne szeregi

niczym ostry nóż cebulę. Powitały ich wiwaty, ucięte kolejnym atakiem wroga. Dziesiątka żołnierzy Phelana zmieszała się z kohortą tak błyskawicznie, jakby nigdy nie byli rozdzieleni. Paks zauważyła, że nawet w środku bitwy nie uszło to uwadze marszałków. Mając na flankach doświadczonych żołnierzy, piechurzy Girda sprawiali o wiele lepsze wrażenie. Napastnicy cofnęli się. Paks podjechała szybko do króla. Oczy błyszczały mu w szczelinie przyłbicy. – Miłe spotkanie, paladynko Girda. Twój widok podnosi mnie na duchu. – Mości królu – ukłoniła się w siodle. – Jak znajdujesz swój miecz w boju? – Zapalczywy – uznał. – Dobrze go wyszkoliłaś. Paks roześmiała się. – Nie ja, mości królu. Od wykucia czekał na szansę służenia ci. Jakie są twoje zamiary? – Atak – odparł, upewniając się spojrzeniem, że Ammerlin i Dorrin go słyszą. – Wykorzystamy kohortę Dorrin i twoich piechurów, a ciężka jazda będzie gotowa do szarży i przełamania ich szyków. – Ale – mój lordzie – zapasy... – zawahał się Ammerlin, oglądając się za siebie. Paks przypomniała sobie gest króla z lat służby w Kompanii, lecz jego głos pozostał spokojny. – Ammerlinie, wiemy, że dysponują odwodami. Ci, którzy za nami jechali, już do nas dołączyli. Nasza jedyna nadzieja leży przed nami... i tylko tam. Jeśli się przebijemy... – Ale... – Na jego twarzy odbiło się niezdecydowanie. Paks podjechała do niego. Obejrzał się na nią. – A... to jest... – Paksenarrion – przedstawił ją cicho król. – Paladynka Girda. – Odwagi, Ammerlinie – przemówiła Paksenarrion. – Gird jest z nami. – Rycerz skinął głową, a oczy mu rozbłysły. Obróciła się do króla. – Mój panie... – Do Lyonyi – postanowił. Wydał szybkie polecenia Dorrin i marszałkom, po których obrońcy przygotowali się do manewru.

Początkowo wydawało się, że mogą przebić się na wzgórze wzdłuż wschodniego traktu. Kapłani Liarta dowodzili kiepsko uzbrojoną zbieraniną chłopów, która nie była w stanie dotrzymać pola regularnemu wojsku. Nieprzyjacielskie kohorty – z Pargunu, sądząc po mowie, gdyż nie mieli proporców – stawiły większy opór, choć i oni cofali się krok po kroku. Między drzewami Paks dostrzegła jakieś postacie – zbójców, a może orków – ci jednak czekali na okazję, niechętni walce przeciwko formacji. Ciężka kawaleria Tsaia raz po raz zrywała się do szarży, rozbijając szeregi nieprzyjaciół i ułatwiając natarcie piechocie. Zatrzymali się dopiero na zboczu kolejnego wzniesienia, przeciwnik utrzymywał pozycję, dwukrotnie przewyższając ich liczebnie. Paks rozejrzała się za kapłanami Liarta, była pewna, że trzymają się w pobliżu, lecz nie pokazywali się, co pewien czas przemykając tylko między swoimi wojownikami. Dotarli może do połowy zbocza, gdy przez zgiełk bitwy usłyszała sygnał rogu. Nieprzyjaciel natychmiast zaatakował pełną siłą, spychając ich w dół. Jedyne, co mogli zrobić, to utrzymać szyk podczas odwrotu, obrońcy jeden po drugim osuwali się na ziemię i ginęli zdeptani. Paks skierowała gniadosza prosto na wrogów, żołnierze przed nią cofnęli się, nie rezygnując jednak z natarcia po obu jej stronach. Wkrótce znalazła się w okrążeniu i musiała wyrąbać sobie drogę do towarzyszy, by wesprzeć obronę. Kiedy uniosła głowę, przekonała się, iż wschodnia droga pełna była żołnierzy: dwie pełne kohorty ciężkiej piechoty w błękicie i srebrze Verrakai błyszczącym w popołudniowym słońcu. Pół kohorty łuczników w różu i ciemnej zieleni zajęło pozycję ponad nimi i zasypało obrońców strzałami. Piechota Verrakai runęła w dół zbocza, a nieprzyjacielskie zastępy rozstąpiły się, by nie zmniejszać ich impetu. Lecz król dostrzegł to równie szybko – w mgnieniu oka Dorrin zabrała z drogi swoją kohortę i piechurów, tak że Verrakai przebiegli wzdłuż ich flanki, zamiast uderzyć na nich z rozpędu. Obrońcy ruszyli, jak mogli najszybciej w stronę dna doliny, w ciągu sekund tracąc wszystko, co zdobywali

godzinami. Zanim przegrupowali się na nowych pozycjach, ponad tuzin piechurów i ośmiu weteranów Dorrin legło martwych. Dolinkę przecięły cienie. Walczyli od wielu godzin, nawet Paks czuła lekkie zmęczenie. Po otaczających ją zapadniętych obliczach poznała, że nie dadzą rady walczyć dłużej bez chwili wytchnienia. Jednocześnie jednak Verrakai, napotykając zdecydowany opór, zwolnili. Pod wieczór przerwali atak. Drogą nadjeżdżały ich tabory, wyznawcy Liarta rozkradli zapasy króla, ściągając bagaże z martwych koni i mułów. Obrońcy odpoczęli najlepiej, jak mogli, utworzywszy ścisły czworobok z królem pośrodku. Po wycofaniu się napastników, wszyscy troje marszałkowie zabrali się za uzdrawianie rannych. Mocą niepisanego porozumienia Paks stanęła na straży, strzegąc ich przed atakiem złej magii. Wiedziała, że kapłani Liarta nie skończyli, musieli szykować coś jeszcze. O zmierzchu zapłonęły obozowe ogniska nieprzyjaciół. Wkrótce zapach strawy dodatkowo pognębi obrońców. Dorrin podjechała do Paks. – Moi żołnierze mają trochę prowiantu – chleba podróżnego – zostały nam także cztery nasze muły. To powinno wystarczyć na jeden posiłek. – Co z piechurami? – zapytała paladynka, przypomniawszy sobie, że widziała, jak pakowali jedzenie. – Nie pomyślałam, że mogą coś mieć – zapytam. Okazało się, że tylko Królewska Gwardia nic nie ma, po podziale żywności każdy otrzymał prawie pełną porcję, zimną, lecz dodającą sił. Większym problemem była woda, ale rozwiązał go jeden z piechurów. Znajdowali się blisko brodu, lecz nieprzyjacielski oddział odciął ich od wody. Jednak piechur znał ten strumień i zdradził im, że jego wody płynęły blisko powierzchni nawet w pewnej odległości od koryta. Faktycznie tak było: dziura głęboka do kolan natychmiast wypełniła się świeżą wodą. Poszerzyli ją tak, żeby kilku żołnierzy naraz mogło czerpać wodę hełmami, wystarczyło dla ludzi i koni. Przed zmrokiem wszyscy napili się do syta i zjedli wystarczająco dużo, by odzyskać siły.

Niestety, otaczały ich trzykrotnie liczniejsze siły nieprzyjaciół. Dzięki pomocy marszałków poniesione po południu straty nie były tak poważne, jak się obawiali, mimo to jednak zbyt wielu obrońców sztywniało na stoku wzgórza. W środku czworoboku Paks nakłaniała króla do odpoczynku. Utworzyli wewnętrzny krąg z koni i rycerzy, zostawiając tylko tyle miejsca, by można było położyć się pod osłoną przed łucznikami (choć nie poza ich zasięgiem). O zmroku pojawiły się nowe problemy. Pierwszym był dowódca Verrakai, który podjechał do nich pod białą flagą oświetlaną przez pochodnie. Oskarżył Phelana o najazd na ziemie Verrakai, nie przyjmując do wiadomości królewskiego glejtu, który miała ze sobą Dorrin. – To książątko nie ma prawa wystawiać takich glejtów – jedynie Rada. To są ziemie Verrakai i droga Verrakai, a wy nie mieliście prawa tu wtargnąć pod wodzą tego bękarta z północy. – Panuj nad językiem! – zagrzmiał Wielki Marszałek Seklis. – To prawowity król Lyonyi, a nie bękart. – A ty kto? – zapytał dowódca. – Wielki Marszałek Seklis. Za tę tchórzliwą napaść będziecie mieć na karku całe Bractwo Girda. Dowódca wybuchnął śmiechem. – Bractwo Girda jest daleko stąd, marszałku, jeśli będziesz upierał się przy podzieleniu losu tego książątka, to nie wiadomo, co ci się może przydarzyć. Podzielić jego los... na krew Girda, panie, wolę dzielić jego los niż twój. – Poza tym – ciągnął dowódca, podnosząc głos – słyszałem, że poświęcił on paladynkę Girda, żeby uratować własną skórę. Co z niego za król? Jaki dowódca? Jeśli masz choć krztę honoru, powinieneś zwrócić się przeciwko niemu. Paks przyzwała światło i wystąpiła naprzód. – Panie, nie wiesz, o czym mówisz. Ten król nigdy nie poświęcił paladyna – ja jestem zaangażowaną w tę sprawę paladynką i wiem o tym najlepiej. W bijącym od niej blasku widać było jego wytrzeszczone oczy o białych obwódkach.

– Ty! Ale słyszałem... – Słyszałeś kłamstwa, dowódco. – Ujrzała, jak przez jego świtę przebiega niespokojne poruszenie i jeszcze wzmocniła aurę. – Czy zaryzykujesz swoje życie – co więcej: duszę – napadając na paladyna, marszałków i króla Lyonyi? – Takie mam rozkazy. – Zaiste. Sprzeczne z rozkazami twojego najwyższego władcy, księcia-pretendenta... – Nie został jeszcze koronowany... dopiero latem... Roześmiała się. – Panie, wykłócasz się jak prawnik, nie jak żołnierz. Jeśli nie spotka go jakieś nieszczęście, jak to miało miejsce w przypadku króla Lyonyi, zostanie twym królem i już teraz wydaje rozkazy jako takowy. Musisz wiedzieć, że książę i Rada pospołu zgodzili się nie tylko na przejazd króla Lyonyi, lecz także dali mu eskortę – nigdy przedtem nie widziałeś Królewskiej Gwardii Tsaia? – Mógł ich wynająć – odparł kłótliwie Verrakai. Słysząc to, nawet Gwardziści wybuchli urągliwym śmiechem. – Nie uczynił tego i doskonale o tym wiesz. Wiesz również, że wolą Rady jest, by król dotarł bez przeszkód do Lyonyi i tam został koronowany, chce tego również książę. – Ale nie lord Verrakai – sprzeciwił się dowódca. – A on jest moim panem i on wydaje mi rozkazy. – W takim razie buntuje się przeciwko Domowi Mahierian? – upewniała się Paks. Znów niespokojne poruszenie. – Sprzymierzając się z Pargunem? – Nie... wcale nie... nie przyjmuje tylko poleceń od niedorostka... – Który jest jego królem. Mnie tam pachnie to rebelią – oświadczył Wielki Marszałek – o której złożę raport zaraz po mym powrocie. – Co jest mało prawdopodobne – burknął cierpko Verrakai – chyba, że zgodzisz się porzucić tego samozwańczego króla. Nasłuchaliśmy się o nim dosyć: żądny krwi najemnik – oto kim jest, niezależnie od kłamstw, jakie rozgłasza o swym pochodzeniu.

– To także jest kłamstwem? – Król podjechał do Paks i Wielkiego Marszałka. Dobył miecza elfów, jego blask przyćmił na moment nawet poświatę paladynki. – Oto ostrze, jakiego nigdy nie widzieliście i nikt inny nie może go dzierżyć. Zostało wykonane dla księcia Lyonyi i zagubione, a kiedy go dobyłem, uznało mnie za swego pana. Czy to kłamstwo, dowódco? Mężczyzna przygryzł wargę, popatrując na rozmówców. W końcu jednak pokręcił głową. – To bez znaczenia. Jesteś Phelanem, jak przypuszczam. Moje rozkazy są takie, że nie wolno ci przejść. Ty i twoi żołnierze stracicie życie za zdradę i najazd. Jeśli chodzi o innych, to uwięzimy ich tylko, o ile odstąpią od ciebie. Jeśli przyłączą się do walki, wszyscy zostaną zabici. W głosie króla zagościło gorzkie rozbawienie. – Twoje warunki nie są zbyt korzystne, dowódco. – Są lepsze od waszej sytuacji – odparował dowódca ostrym tonem. – Jesteście w mniejszości, zajmujecie gorsze pozycje, nie macie jedzenia i wody ani schronienia dla waszych rannych... – Których i tak zamierzacie wymordować – wytknął mu król. – Bogowie, dowódco, skoro i tak mamy umrzeć, nie potrzebujemy zapasów, a nie wydaje mi się, byś dbał zanadto o los naszych rannych. Jako że sam powiedziałeś, iż ja i moi żołnierze musimy umrzeć, przekonamy się, ilu z was zabierzemy ze sobą. – A wy? – Dowódca zwrócił się z pytaniem do marszałków i Ammerlina. – Mam przyjemność i zaszczyt – odrzekł sztywno Ammerlin – służyć królowi Lyonyi, tak jak służyłem memu księciu. Przekonasz się, że Królewska Gwardia to godny przeciwnik, verrakański śmieciu. – A marszałkowie Girda to niełatwy kąsek do przełknięcia – zapewnił go ponuro Wielki Marszałek Seklis. – Skoro uważasz, że masz wystarczająco wytrzymały żołądek, popróbuj najpierw naszej stali, nim przejdziesz do ciała. Dowódca Verrakai patrzył na nich przez dłuższą chwilę, jakby spodziewając się innej odpowiedzi. Wreszcie ukłonił się

sztywno i odjechał. Po jego powrocie usłyszeli gwar i ochrypłe okrzyki w obcym języku. Król odwrócił gwałtownie głowę. – To po parguńsku. Coś o rozkazach sagona, tak jak myśleliśmy: Verrakai i sagon uderzyli razem. Podejrzewam, marszałkowie, że nie zechcą zachować świadków tego wydarzenia. – Też tak sądzę – przytaknął gniewnie Seklis. – Nie oczekuję od nich miłosierdzia – dodał Ammerlin i odwrócił się do króla. – Przepraszam, mój lordzie: powinienem był okulawić wszystkie konie, byle tylko nie wciągnąć cię do tej pułapki. Król dotknął jego ramienia. – Ammerlinie, ta pułapka została zaplanowana na długo przed naszym wyjazdem z Verelli. Bez twoich rycerzy nie mielibyśmy szansy wyrwać się dzisiaj z okrążenia ani nie dotarlibyśmy tutaj. Nie marnuj sił na biadolenie. – Nie obwiniasz... Król roześmiał się. – Obwiniać? Kogo powinienem obwiniać, jeśli nie Verrakai i Pargun, Liarta i Achryę, którzy to wszystko zaplanowali? Bogowie, Ammerlinie, jeśli się z tego wywiniemy, usłyszysz pod adresem Gwardii takie pochwały, że uszy ci poczerwienieją na najbliższe pięćdziesiąt lat. Teraz mi wierzysz? – Tak, mój lordzie. – W rzucanym przez Paks blasku oczy rycerza rozgorzały światłem. – Będziemy cię strzec, panie, do samego końca. – Hmmm. Przyznaję, Ammerlinie, że nie widzę prostego wyjścia z tej sytuacji, lecz moim zamiarem jest objęcie tronu Lyonyi, a nie wyzionięcie ducha w tej dolince. – Król obejrzał się na Paks. – Jak wiem, widziałaś gorsze rzeczy od tego i wyszłaś z kłopotów cała i zdrowa – czujesz rozpacz? – Nie, mości królu. – Paks uśmiechnęła się. – Wilki muszą znaleźć się w zasięgu włóczni, żeby mocje nią przeszyć. Jesteśmy w niebezpieczeństwie, owszem, ale jeśli nie poddamy się rozpaczy, bogowie nam pomogą. – Jak już to uczynili, zsyłając nam ciebie – stwierdził król. – Ach, Paks, tak się o ciebie bałem.

Paladynka uśmiechnęła się. – Ja o ciebie także. W godzinach ciemności wystawią nas na zło, mości królu. Czuję je w pobliżu... – Ja również – poświadczył Seklis. – Uzdrowiliśmy tylu rannych, ilu tylko zdołaliśmy, mój lordzie. Tej nocy my, marszałkowie, wraz z Paksenarrion będziemy strzec twoich obrońców. Kapłani Liarta zaczęli przedstawienie przy wtórze hałaśliwych wiwatów ich popleczników: znieśli ze wzgórza ciała poległych i zaczęli je okaleczać. Wszystko, co Paks i marszałkowie mogli uczynić, to utrzymywać w ryzach piechurów, kiedy na ich oczach ćwiartowano zwłoki przyjaciół. Doświadczeni żołnierze patrzyli na to z wściekłością lecz byli zbyt mądrzy, by dać się sprowokować. Po tym występie odbyły się następne. Wszystko skończyło się, kiedy król zezwolił na oddanie pojedynczej salwy przez łuczników z Królewskiej Gwardii. Paks wzmocniła blask i pierwszy szereg rozbawionych Liartan legł pokotem. Po tym i jednym ataku strachem ze strony kapłanów Liarta nieprzyjacielski obóz ułożył się do snu. Przez pewien czas panowały cisza i spokój. Potem las na wschodzie rozbrzmiał krzykami i rykiem. – Co...? Z obozu nieprzyjaciół dobiegł ich hałas – okrzyki wyrwanych ze snu żołnierzy. – Cokolwiek to jest, nie spodziewali się tego wcześniej. – Kłopoty dla nich są dobre dla nas? – Seklis przeciągnął się, zdrzemnął się na krótko. – Miejmy nadzieję. – Król także odpoczywał, lecz Paks dosłyszała w jego głosie zmęczenie. Wyprostował się i przeciął przydzielony mu kwadrat. Paks ponownie poszerzyła zasięg światła. Widzieli teraz zarys skraju lasu. Między drzewami coś się poruszało. – Cokolwiek to jest, jest duże – mruknęła Dorrin. – I nie jest samo. – Król westchnął. – Miałem nadzieję na kohortę Lyonyan... tak tylko, żeby było ciekawiej.

Nagle z lasu wypadło stado stworów. Paks rozpoznała w kilku z nich takie same monstra jak to, które zamieszkiwało gniazdo rabusiów w pobliżu Mostu Piwowarów: wielkie, włochate i człekokształtne. – Na złotą przysięgę Falka – mruknął Garris – to gibba. – Myślałam, że to hoole – zdziwiła się Paks. – Nie: hoole żyją w wodzie i nie są takie owłosione ani szerokie. To gibba. A tamte... Orki widziała już wcześniej, lecz nie sięgające jej do ramienia ciemne bestie, które biegły koło nich niczym ogary przy grupie łowców. – Folokai – powiedziała cicho Lieth. – Szybkie, silne i złośliwe. – Wierzę w to – mruknęła Paks. – Jakieś słabości? – Nie u gibba. Folokai to drapieżcy nocy, nie lubią ognia ani jasnego światła. Niemniej są sprytne, co najmniej jak wilki. Najlepiej zabić je ciosem miecza w serce od przodu albo w podstawę szyi. W mgnieniu oka rozszalałe bestie wypadły na otwartą przestrzeń. Paks przyzwała światło i wskoczyła na konia, skąd mogła lepiej widzieć. W szeregach nieprzyjaciela panowało takie samo zamieszanie, jak w jej własnych: słyszała krzyki Parguńczyków i Tsaian oraz skrzeczenie orków, które zawahały się, znalazłszy pomiędzy obrońcami a jedną z kohort Verrakai. Kapłan Liarta wkroczył w krąg padającego z pochodni światła i warknął rozkaz pod ich adresem. Kudłate łby obejrzały się na niego, a folokai sprężyły do skoku. Ponagliła gniadosza. Orki potrząsnęły krótkimi włóczniami i runęły na obrońców. Folokai przeskoczył pierwszy szereg zbrojnych i spadł na drugi. Lecz Paks już tam była, zawieziona przez ogiera, który zręcznie lawirował wśród żołnierzy. Zatopiła miecz w umięśnionym karku, łeb folokai poderwał się z prędkością błyskawicy i długie kły przeorały kolczugę. Gniady okręcił się w miejscu, trafiając bestię przednim kopytem i posyłając precz. Stwór cofnął się, grożąc rumakowi długimi pazurami przednich łap. Paks skierowała konia w bok i pchnęła pomiędzy przednią łapę a kłąb. Po czym osuwające się cielsko omal nie ściągnęło jej

swym ciężarem z siodła. Wyrwała miecz. Dwa gibba jednocześnie natarły na linie obrońców, wbijając się w nie niczym klinem. Stwory zatrzymały się na Lieth i marszałek Sulinarrion, które w walce stopiły się w jedność, zagradzając gibba drogę szerokimi zamachami mieczy. Pamiętając o Malu, Paks rozejrzała się za piechurem z toporem. Nieopodal, w drugim szeregu, stał potężnie zbudowany piechur, zagrzewający okrzykami do boju pierwszy szereg, lecz poza tym nie mający zbyt wiele do roboty. Pacnęła go mieczem w ramię, a on okręcił się na pięcie, wznosząc topór. – Chodź za mną! – Zaczekała, aż kiwnie głową, po czym przepchnęła się gniadoszem przez walczących do miejsca za plecami gibba. – Wal w kręgosłup! – wrzasnęła do drwala, wbijając własny miecz w kąt, jaki tworzą szyja i ramię – celny cios, zauważyła, jak na konnego. Lecz manewr ten wypchnął ją i leśnika poza czworobok. Osłoniła jego powrót do formacji, po czym obróciła konia i zamachnęła się mieczem na orki, które chciały wykorzystać uczynioną przez gibba wyrwę w szyku. Kohorta Dorrin zwarła szeregi, zamykając przejście, a Paks wróciła do króla. Ten zaś walczył z drugim folokai, który przeskoczył ponad obrońcami. Garris zachodził go od tyłu, a Wielki Marszałek Seklis starał się zaatakować z boku, lecz bestia była za szybka. Z każdą zmianą kierunku królewski miecz mienił się błękitem i bielą. Zanim Paks zdążyła z interwencją, król przeszył serce stwora, który upadł, nadal kłapiąc zębiskami. Z lasu wysypywało się coraz więcej orków, tym razem nacierając na nich bez śladu wahania. Całkowicie związały walką wschodnią flankę obrońców. W ciemnościach za szeregami Verrakai Paks dostrzegła poruszające się pochodnie. – Parguńczycy – mruknął cicho król. – Oni także zaatakują. – W ciemnościach? – zdziwił się Ammerlin. – Tak, mają ze sobą ludzi z pochodniami. – Jak długo...? – zaczął rycerz. – Paks – wszedł mu w słowo król – jak długo możesz podtrzymywać światło? – Nie wiem – odrzekła. – Nie próbowałam jeszcze

utrzymywać go i walczyć. – My będziemy walczyć – oświadczył ponuro. – Daj nam tylko światło, a już my zajmiemy się walką. Rozbłysła blaskiem, nim zdążyła o niego poprosić. Przypomniała sobie złocistą poświatę, jaka zawisła nad Sibili w noc ich szturmu na mury. Teraz dolinkę rozświetliło jej własne światło. Kohorty Pargunu zatrzymały się gwałtownie, po czym wróciły na pozycje. Żołnierze Verrakai przesłonili oczy, a potem spuścili głowy. Orki zatrzymały się na skraju lasu, by po chwili unieść tarcze nad głowy i zaatakować mroczną falą. Jej blask odbijał się w rozbieganych oczach, klingach mieczy i grotach włóczni. Folokai błysnął kłami, po czym obrócił się i pobiegł na północny zachód. Gniady rumak tańczył pod nią, gdy ona przepatrywała pole walki. Nieprzyjaciel napierał na czworobok obrońców. Ocalałe rumaki kręciły się nerwowo, kładąc uszy po sobie i chłoszcząc boki ogonami. Wrogie kohorty zaatakowały. Paks nie zwracała uwagi na wrzaski, śmigające jej koło głowy strzały i szczęk oręża. Ze wszystkich sił modliła się, podtrzymując jaśniejącą nad nimi poświatę.

Rozdział trzydziesty pierwszy Nigdy nie dowiedziała się, jak długo mogła podtrzymywać światło. W pewnej chwili serce przeszył jej słodki zew elfich rogów, dźwięk, który usłyszała w Kolobii i nigdy nie zapomniała. Spojrzała na wschód. W dół lesistego zbocza przemieszczała się fala srebrzystego blasku podobna przyobleczonemu w kształt gwiezdnemu światłu. Spomiędzy drzew wyjechali nigdy tutaj nie widziani przybysze. Wysocy, świetliści, dosiadający rumaków bladych jak gwiezdna piana, zakrzyknęli dźwięcznymi głosy, układającymi się w muzykę bitwy. Wyłaniali się z lasu szereg za szeregiem, niosąc ze sobą zapach wiosny i blask królestw elfów, nie będący blaskiem ani słońca, ani gwiazd. Najbliższe ich orki zachwiały się, obejrzały i poszły w rozsypkę. Zanim zdążyły uciec, konni rycerze już je dopadli i stratowali. Skrzydło kohorty Verrakai ogarnęła panika, rzucili się do ucieczki. Grupa elfów oderwała się od formacji, ścigając uciekinierów, reszta nacierała dalej. Wśród zbrojnych zastępów jechała postać bez pancerza. Paks patrzyła na nią, nie wierząc własnym oczom. Powiodła wzrokiem po okolicy i ujrzała, że opuszczeni przez Verrakai Parguńczycy wycofują się w porządku. Grupka elfów podjechała do tyłów czworoboku, obrońców spowił ich czarodziejski blask, odgradzając od nieprzyjaciół. W powietrzu słychać było odgłosy odwrotu: tętent kopyt elfich rumaków, krzyki, odległy szczęk oręża. Lecz wokół króla rozszerzało się jezioro ciszy, coraz rzadziej mącone głosami i ruchem. Przednie szeregi kohorty Dorrin rozstąpiły się bez słowa, otwierając przejście przed konnymi elfami. Phelan w milczeniu wyszedł im naprzeciw. Z jaśniejącym w dłoni potężnym mieczem elfów wyglądał jak król z legend. Pani ukłoniła mu się ze swego konia. Zdjął hełm i podał go towarzyszącej mu Lieth. Następnie wbił czubek miecza w ziemię i przykląkł przed elfką. – Pani – powitał ją tonem, jakiego Paks jeszcze u niego nie słyszała. – Zaszczycasz nas. – Mości królu – odrzekła przybyła i Paks musiała wreszcie

uwierzyć, kim była. – To ty przynosisz zaszczyt naszej rasie i królestwu. Uniósł głowę. – Wyrażasz zgodę? – Wstań, królu. – Wskazała na miecz. – Widziałam syna mej córki broniącego się własnym mieczem. Słyszałam i widziałam, jak broń odpowiada mu w potrzebie. Przybyliśmy tutaj, by radośnie cię powitać i cieszymy się, że zjawiliśmy się w porę. Wstał i schował miecz. Pochyliła się z rosłego wierzchowca i dotknęła lekko jego głowy dłonią lśniącą niczym srebrzysty płomień. W jej głosie zabrzmiało rozbawienie. – Nawet gdybym przedtem uważała inaczej, synu mej córki, twoi wrogowie dobrze o tobie zaświadczyli. Żaden zły człowiek nie doprowadziłby do tych wszystkich ataków naraz, sprzymierzyłby się z którymś z nich. Król roześmiał się. – Dziękuję za wiarę we mnie, Pani. Z pewnością tylko głupiec wpakowałby się w coś takiego. – Nie sądzę. Głupcy są zbyt ostrożni. Lecz, mości królu, odciągam cię od niedokończonej bitwy. Może wolisz się tym zająć? Moi rycerze są do twojej dyspozycji. Król obejrzał się na obrońców. – Za twym pozwoleniem, Pani, oczyścimy dolinę z zagrożeń na przyszłość. – Ukłoniła się, a on wrócił do nich. Paks spostrzegła się, że nie podtrzymuje już światła. Nie wiedziała, czy zgasło z wyczerpania czy zaskoczenia. Opromieniał ich jedynie blask elfów. Wracający do czworoboku król przyciągnął jej uwagę. Wciąż z gołą głową, miał na twarzy taki majestat, jakiego nawet nie potrafiłaby sobie wyobrazić. – Nie będziemy niepokoić Parguńczyków – oświadczył. – Przypuszczam, że zostali tutaj zwabieni po to, by Verrakai mieli kogo obarczyć winą za masakrę. Lecz musicie zająć się kapłanami Liarta, orkami i żołnierzami Verrakai. – A ty, mój panie? – spytała Dorrin. – Zostanę i porozmawiam z Panią. ***

Tej nocy sam taig lasu zagrodził wrogom drogę, podczas gdy zastępy elfich rycerzy przeczesywały dolinę. Wszystko oświetlał blask elfów, obnażając każdą kryjówkę. Troje marszałków i Paks jeździli z nimi, polując na kapłanów Liarta. Do świtu Paks zabiła dwóch z nich, a marszałkowie po jednym, elfy znalazły jeszcze jednego, który zmarł od odniesionych ran. Trupem padło dwadzieścia gibba, ponad setka orków i dwudziestka folokai. Kohorty Pargunu tkwiły na samym krańcu doliny, drzewa uniemożliwiły im dalszy odwrót. Verrakai rozsypali się na kilka grup trzymanych teraz pod strażą. Łucznicy Konhalta, utraciwszy ponad połowę stanu, stali zbici w grupkę nieopodal żołnierzy króla. Czciciele Liarta rozpierzchli się bezładnie, większość z nich została stratowana pod koniec bitwy. Paks wracała do drużyny króla w mieszającym się świetle jutrzenki i poświaty elfów, wciąż zastanawiając się nad przybyciem Pani. Dołączyła do marszałków uzdrawiających rannych. Gdy skończyli, poczuła za sobą czyjąś obecność i odwróciła się. Stała za nią Pani, przyglądając się paladynce równie dokładnie, jak wcześniej królowi. – Paladynko Girda, chciałabym z tobą porozmawiać. Chodź. – Odeszły kawałek od linii rannych. Na ziemi zazieleniła się trawa, każde źdźbło błyszczało własnym blaskiem. Pani zaprowadziła ją nad strumień, nad którym zakwitły żółte kwiatki. Rozłożyła własny płaszcz na brzegu i skinęła na Paks, żeby przy niej usiadła. Paladynka zgięła ostrożnie nogi i opadła na ziemię. Przez chwilę wsłuchiwały się w śpiew wody uwolnionej z okowów zimy. – Nie przybyliśmy tutaj na bitwę – przemówiła wreszcie elfka. – Miałam zamiar spotkać się z Falkierim przed jego przybyciem do Chaya. Pamiętam – przytaknęła Paks. – Nie chciałabym urazić twego honoru stwierdzeniem, że wolałam zająć się tym osobiście. Słyszeliśmy, że dostałaś się do niewoli i poprosiłaś Kuakgana, by zbudził taig. – Obrzuciła ją

ostrym spojrzeniem. – Paksenarrion, taiginem zajmują się elfy. Paks potrząsnęła głową. – Przepraszam, Pani – wiedziałam tylko, że trzeba go powiadomić o królu, a jedynie Kuakgani przyszli mi do głowy. – Wybaczamy ci. Bądź co bądź, zostałaś uleczona przez jednego z nich, wiedzieliśmy, że nie zamierzałaś nas obrazić. Mimo to uznaliśmy, że lepiej będzie przybyć i pozdrowić go. Prawdą jest, iż spodziewaliśmy się, że napotka kłopoty, lecz nie odwiedzając tak długo tych okolic, nie sądziliśmy, iż mogą okazać się równie poważne. Drzewo smuci się, paladynko, kryjąc w swym cieniu coś takiego, a Pieśniarz zamilkł. – Przez chwilę milczała, głaszcząc trawę tak, jak człowiek mógłby pieścić swojego psa. – A jednak Pieśniarz i Drzewo zjednoczyli się w chwale, a my przybyliśmy na czas. Jestem zadowolona z syna mej córki, Paksenarrion, mówiłaś prawdę, twierdząc, że będzie z niego dobry władca. Paks milczała. Pozbawiona argumentów, mogła tylko patrzeć na elfkę. – Jestem także zadowolona z paladynki Girda – dodała Pani. – Słyszeliśmy, jak w Verelli oddałaś się w niewolę za króla, opłakiwaliśmy cię, uważając za straconą, a jednak jesteś tutaj, nadal go broniąc. Opowiesz swoją historię, paladynko, żebyśmy mogli wyśpiewywać ją w naszych królestwach? Paks odwróciła wzrok, obserwując bystry nurt strumienia i zawirowania wokół gładkich głazów. Wydało się jej, że dojrzała metaliczny błysk rybich łusek. – Pani – odezwała się – wolałabym nie rozpamiętywać tamtych dni – lepiej o nich zapomnieć, niż śpiewać. Żaden człowiek nie opowie całej historii, tylko bogowie ją znają. – Naprawdę zapomnisz o swych mękach? Wiele ci zawdzięczamy, Paksenarrion, paladynko Girda. Jeśli sobie życzysz, wypełnimy twój umysł radością, usuwając każdy ślad wspomnień o cierpieniach. Pokręciła głową, patrząc Pani w oczy. – Nie. Dziękuję za ten dar, lecz to, kim teraz jestem i co mogę uczynić – wszystko bierze się z tego. Ze wspomnień tak złych i bolesnych. Jeśli o nich zapomnę, jeśli zapomnę

o wszystkim, co mnie spotkało, to jak mogłabym pomagać innym? Moje blizny dowodzą, że poznałam ich cierpienia. – Mądrze powiedziane – odrzekła. – Choć żaden elf nie potrzebuje blizn, by wiedzieć, kim jesteś i czego dokonałaś. Ale musimy skomponować jakąś pieśń o twej służbie dla króla. – Niech zostanie wymyślona na podstawie tego, co wiecie o Panu Tortur: myślę, że zawsze tak jest, gdziekolwiek i kiedykolwiek ludzie pożądają władzy i chcą zapanować nad innymi. – Mogłabyś przynajmniej opowiedzieć, jak uciekłaś i zjawiłaś się tutaj. Paks zaśmiała się, czując nagłą i nieoczekiwaną ulgę. – Chętnie, gdybym tylko sama wiedziała. – Streściła jej szalone opowieści Arvida, dodając: – Każdy wie, że złodzieje kłamią, a dziwne historie szybko się rozrastają, ale piętno Liarta zamieniło się w to... – Dotknęła kręgu na czole. – Przybyłaś na czele kohorty najemników króla i oddziału piechurów – jak to się stało? Opowiedziała jej o spotkaniu Dorrin w Zachodnich Dzwonach i podróży na wschód, podczas której poznała apatycznego marszałka z Ostrza Darkona. Kiedy skończyła, Pani pokiwała głową. – Tak oto słudzy zła wykuli oręż, który ich pokonał – to znakomita puenta pieśni. Falkieri przez całe życie przyjmował dobro, które go spotykało, właściwie je wykorzystując i ucząc się bycia królem bez królestwa. Ty czyniłaś tak samo, czerpiąc dobro ze wszystkiego, co ci się przytrafiło... nawet od Kuakgana. – Uśmiechnęła się bez złośliwości. – Zaprawdę, bogowie są zadowoleni z twych dzisiejszych czynów, Paksenarrion. Taig lasu został oczyszczony stąd do samej Lyonyi... – Co? – spytała zaskoczona Paks. – Widziałaś, co się stało przed naszym przybyciem – jak wszystkie nieczyste stwory czmychały z lasu? – Przypomniała sobie o folokai i gibba i pokiwała głową. – Nie mogły znieść dotyku mojego królestwa, kiedy więc się zbliżałam, przynosząc światło ojczyzny elfów, musiały uciekać.

– Uciekały przed tobą? – upewniła się Paks. – Owszem... lecz nawet ogarnięte strachem są bardzo niebezpieczne. – A ta leśna bariera – to także ty? – Nie. Poprosiłaś Kuakganów o przebudzenie dla ciebie taiginu, Kuakgan, utrzymujący zaporę na zachód od tej doliny, porozmawia z tobą, kiedy tylko tego zechcesz. Paks poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. – Kuakgan... który... Pani zaśmiała się łagodnie. – A jak sądziłaś, co się stanie po zbudzeniu taig? Próbowała zmusić do pracy swoją skołataną głowę. – Myślałam... zakładałam... że to... ostrzeże go przed czającym się w pobliżu złem... ochroni go. – I tak się stało. Lecz ty zwróciłaś się do Kuakgana, a on zrobił to po swojemu. Nie mieszam się w sprawy Pasterzy Drzew. – Spojrzała ponad Paks na zachodnią część doliny. Potem uśmiechnęła się. – Ale ty, paladynko Girda – co możemy dla ciebie zrobić? Nie masz życzeń, które moglibyśmy spełnić? Pokręciła głową. – Nie wiem, Pani. Wystarczy mi, że to już skończone: król żyje, a wy go akceptujecie... – Nie wspomniała o innych celach Girda, dla elfów nie miały one znaczenia. – Gird ma w tobie dobrego sługę, tak samo król. Pieśniarz Imion dobrze śpiewał. Jeszcze się zobaczymy, teraz muszę wracać do Lyonyi i przygotować się na królewską podróż. Rycerze zostaną, choć nie spodziewam się więcej kłopotów. Zdejmij hełm, dobrze? – Paks ściągnęła go bez zastanowienia, a pocerowany szalik zsunął się sam, odsłaniając głowę. Odwinęła go powoli. Pani uśmiechnęła się i dotknęła jej ciemienia dłonią. Zrobiło się jej ciepło i chłodno jednocześnie. – To niewiele – uznała – ale spodobały mi się twoje złociste włosy w blasku słońca w ogrodzie Aliama Halverica. Ujrzę je ponownie na dworze, kiedy syn mojej córki obejmie tron. – Wtem Paks poczuła długie, ciepłe i ciężkie sploty łaskoczące ją w szyję i zsuwające się za ramiona. Złocista kaskada odzyskała poprzednią długość i czekała teraz na splecenie. – Nie tylko

Kuakgani władają uzdrowicielskimi mocami – dodała Pani z błyszczącymi oczami. Zanim Paks zdążyła ułożyć odpowiedź, elfka wskoczyła na konia i okryła się elfim blaskiem, po czym znikła. Jedynymi śladami jej mocy były wiosenna trawa i kobierzec kwiatów na brzegu strumyka, które nie zwiędły w blasku zimowego poranka, gdyż powietrze wciąż było cieplejsze, niż powinno. Paks siedziała bez ruchu przez chwilę, a może godzinę. Potem potrząsnęła długimi, gęstymi włosami i szybko je zaplotła, oczy piekły ją od nieskrywanych łez. Skończyła i owinęła warkocze wokół głowy, po czym nasadziła hełm i rozejrzała się dokoła. Niedaleko stał król w otoczeniu elfich rycerzy i giermków. Towarzyszył mu Wielki Marszałek Seklis i Ammerlin z Królewskiej Gwardii. Piechurzy z Ostrza Darkona i żołnierze z kohorty Dorrin siedzieli przy dwóch ogniskach, poczuła zapach pieczonego mięsa. Inni zbierali broń i przynosili prowiant z nieprzyjacielskiego obozu i taboru. Wysoki mężczyzna w szacie z kapturem pochylał się nad gwardyjskim koniem, przesuwając dłońmi po jego nodze. Podeszła do niego. Z bliska dojrzała głęboką ranę pomiędzy kolanem a pęciną. Mężczyzna mruczał, dotykając lekko zranienia, zamknęło się, pozostawiając wygojoną bliznę. – To powinno wystarczyć – powiedział do trzymającego wodze rycerza. – Dopilnuj, żeby otrzymał dodatkową porcję ziarna i jakieś warzywa, jeśli je znajdziesz. – Obrócił głowę i zobaczył Paks. – Ach... Paksenarrion. Słyszałem, że nie mogłaś przyjść do gaju, a mimo to potrzebowałaś mnie. – Panie, ja... – ujrzała w jego oczach błysk rozbawienia – wtedy nie mogłam przyjść – dokończyła. – A teraz jesteś tutaj. Z tego, co widziałem zeszłej nocy, wnoszę, iż zabliźniły się już wszystkie rany, jakie odniosłaś. To prawda? – Tak – odrzekła z mocą. – Dzięki mocy Pana taka właśnie jest prawda. – W ten sposób bogowie udowodnili, że nie dadzą się zamknąć w ludzkich wzorcach – stwierdził Kuakgan. – O czym doskonale wiemy my i elfy, żyjąc z dala od ludzi. – Uśmiechnął

się do niej. – Gdybym sądził, że jesteś moją kreacją, Paksenarrion, byłbym prawdziwie dumny. Lecz, podobnie do nas wszystkich, jesteś gałęzią drzewa albo pieśnią śpiewaka, jak tego chcą elfy. Cieszę się, że otrzymałaś swe moce. Jak zawsze, jesteś mile widziana w moim gaju. – Dziękuję ci, panie... powinieneś wiedzieć, jak wiele ci zawdzięczam. Machnął ręką. – Ja tylko uwolniłem uwięzioną naturę, żeby rosła tak, jak sama chce. Ty znasz się na stali, a ja na żyjących istotach. Paks błysnęła zębami w uśmiechu. – Tak... i na przerażonych. Nie zapomniałam o tym, panie, i nigdy nie zapomnę. – A kiedy ostatni raz jadłaś? – zapytał burkliwie... ale tylko jej dokuczał. – Kiedy potrzebowałam – roześmiała się Paks. – Udasz się ze mną na posiłek? – Nie sądzę. Nie będę wystawiał na próbę cierpliwości rycerzy, a okoliczne lasy są niespokojne, potrzebują uciszenia. – Mistrzu Oakhallow – zawołała, a on obejrzał się w milczeniu. – Gdyby Gird posłał mnie gdzie indziej i nie mogłabym zawitać do twego gaju, to przyjmij moje podziękowania i zapewnienie o pamięci. Nie mam niczego więcej, co mogłabym ci ofiarować. Skinął krótko głową. – Paladynko Girda, Paksenarrion, dałaś już mojemu gajowi i taiginowi wszystko, co mogłaś. Odwiedzaj mnie, kiedy tylko zechcesz. Jesteś w moim sercu, w taig lasu i elfów. Pierwsze Drzewo wie, jakie rodzi owoce. – Po czym zniknął między drzewami, gdzie nie było żadnej ścieżki. Królewscy giermkowie zdążyli już rozbić namiot króla, siedział przy stole przed wejściem z elfim rycerzem, marszałkami i Ammerlinem. Naprzeciwko niego czekało puste miejsce, gdy ją zobaczył, wstał i zawołał: – Lady, właśnie siadamy do jedzenia – dołącz do nas. Zajęła oczekujące na nią miejsce i niemal natychmiast giermkowie podali talerze z pieczonym mięsem i chlebem.

Uznała za dziwne takie jedzenie, kiedy w dalszej części doliny trzymano pod strażą żołnierzy Pargunu i Verrakai. Król był całkowicie spokojny. Opuścił go stary ból i zgorzknienie, z twarzy przypominał siedzącego obok elfa. Paks jadła powoli, obserwując go. Nie potrafiła określić różnicy, poza tym, że wydawał się być młodszy. Przez pewien czas mówili niewiele. Oprócz brzęczenia sztućców przy ich stole, słyszała odgłosy posilania się innych: szwadronów kohorty Dorrin i radosny rozgardiasz piechurów Girda. Wreszcie przemówił król: – Cóż, towarzysze, ujrzeliśmy narodziny następnego dnia, to więcej, niźli oczekiwaliśmy zeszłej nocy, co? Sir Ammerlin obrócił się ku niemu. – Mości królu, pamiętam, że nie wyglądałeś na przekonanego o nieuchronności śmierci i porażki. – Śmierci jestem pewien jak każdy śmiertelnik, Ammerlinie, lecz klęska jest przesądzona jedynie w godzinie rozpaczy. Nauczono mnie, że nawet w najgorszych chwilach rozpacz jest dziełem zła. – Spojrzał wielce wymownie na Paks. – Niemniej żyjemy tego pięknego poranka dzięki pomocy elfich rycerzy, którymi dowodzisz, panie. – Obrócił się do siedzącego koło niego elfa. – Dziękujemy za przybycie na czas. – Przepraszam, że wysłaliśmy przodem tak nikczemnych posłańców – odparł z cichym śmiechem elf. – Bogowie, nie chciałem napuścić na was tych upadłych stworów. – Tym większy kontrast z wami – stwierdził sucho król. – Zeszłej nocy nie poddałem się rozpaczy także dlatego, iż wiedziałem, kim są moi towarzysze, niemniej nie spodziewałem się jeść takiego posiłku w tak świetnych warunkach i towarzystwie tylu oszczędzonych, by również mogli się nim radować. – Wielki Marszałek Seklis roześmiał się wraz z innymi, po czym oparł łokcie na stole. – Wszystko to pięknie, mój panie, lecz co z Parguńczykami i żołnierzami Verrakai? Wojownicy Pargunu nie staną do walki z elfami, wątpię jednak, żeby dali się wcielić do twojego orszaku. Jeśli chodzi o Verrakai... ta rodzina ma zbutwiałe korzenie i gałęzie...

– To nie tak – zaoponował niegłośno król. – Kapitan Dorrin z mojej Kompanii także pochodzi z Verrakai. Zawsze była lojalna wobec mnie oraz sprawiedliwa i uczciwa dla innych. Czasami nawet spierała się ze mną, gdy uznawała, że postępuję poniżej mej godności. – Nie wiedziałem... – mruknął Seklis. – Nie. Nie mogłeś. Wielki Marszałku, jestem człowiekiem skłonnym przycinać – w razie konieczności nawet drastycznie – lecz nie wyrywać drzewa z korzeniami. Poznałem innych uczciwych Verrakai, prawdopodobnie to właśnie powstrzymywało mnie przed otwartym konfliktem z księciem i jego bratem. – Niemniej nie można tego zignorować – upierał się gniewnie Seklis. – Na ramię Girda, przeciwstawili się władzy księcia, napadli podróżnych z królewskim glejtem, grozili nam masakrą... – Nie przymykam na to oczu. Dopuścili się tego wszystkiego i powinna zostać im wymierzona sprawiedliwość. Lecz nie moja, Wielki Marszałku – to nie moje królestwo. Gdybym tu kogoś osądzał, sam sięgnąłbym po książęcą władzę. Dla niego jestem wasalem lub królem sąsiedniej krainy. Mogę złożyć skargę jako każdy z nich, nie mam jednak prawa sądzić ani karać. – Hmmm. – Seklis usiadł niezadowolony. Elf pochylił się naprzód. – Co więc planujesz, królu? Władca potoczył wzrokiem wokół stołu. – Planuję pozwolić Tsaia rządzić się samemu, tak jak powinno być. Książę musi o tym wiedzieć – Rada również – a także to, że król Lyonyi nie przebrał miary. Seklisie, jesteś Wielkim Marszałkiem Tsaia, członkiem Rady. Możesz wnieść oskarżenie. Ammerlinie, dowodzisz Królewską Gwardią i jesteś bezpośrednim wojskowym przedstawicielem księcia. Reprezentujesz tutaj jego władzę i możesz przedsięwziąć każdą akcję militarną w celu zapewnienia tej okolicy spokoju do czasu podjęcia przez księcia i Radę decyzji, co dalej. Zgodnie z prawem Tsaia wy, marszałkowie, macie prawo osądzania pewnych spraw: na przykład wyznawców Liarta.

– A co ty uczynisz, królu? – Udam się do mego królestwa – odparł spokojnie. – Słyszałem, że mnie tam potrzebują. – Zabierasz ze sobą swoją kohortę? – zapytał Ammerlin. – Miałem taki zamiar. Nie sądzę, żeby pojedyncza kohorta wprawiła Lyonyę w popłoch... jak uważasz, mości elfie? – W żadnym razie – odparł z uśmiechem elf. – W takim razie możesz tutaj zostać, Ammerlinie, z Królewską Gwardią... – Ależ jesteśmy twoją eskortą... – Byliście, zgadza się. Teraz jednak mam własną kohortę i elfy, nie ma więc potrzeby, żebyście jechali dalej... Przerwał im okrzyk Dorrin wjeżdżającej na wschodni stok. Jej kohorta natychmiast stanęła w szyku, gniady rumak znalazł się u boku Paks, jak tylko odeszła od namiotu. Dosiadła go i ujrzała, co nadciągało traktem ze wschodu, omal nie wybuchając śmiechem z ulgi: półksiężyc Girda na jednym proporcu, a różowe i srebrne dzwony i harfa Tsaia na drugim, dwóch marszałków Girda i kilkuset piechurów. – Późno – skomentowała Suriya, rzucając okiem – ale miło, że wpadli. Gdy marszałkowie podjechali bliżej, Paks rozpoznała Pelyana, on zaś przedstawił im Berrisa z sąsiedniego sioła. Uśmiechnął się do Paks i skinął głową pozostałym marszałkom. – Przybył do mnie jeden z piechurów – wyjaśnił – z informacją o tajemniczej kohorcie, przemykającej lasami pomiędzy mną a Berrisem. Z jego słów domyśliłem się, że mogli to być Parguńczycy, a po poszukiwaniach odkryliśmy na brzegu rzeki łodzie. Przypomniałem sobie słowa Paks i postawiłem na nogi sioło... – A potem wpadł jak burza do mnie – dodał Berris. – Mówiłem, że nie mam zbyt wielu nadających się do walki piechurów, ale poszedłem z nim... – I, jak widzę, przybyliśmy za późno – dokończył Pelyan, rozglądając się dokoła. – Nie do końca – zaprzeczył król. – Nie możemy tu zostać i zająć się Parguńczykami...

– Mówiłem ci! – Pelyan walnął Berrisa w ramię. – Wiedziałem, że są w to zamieszane te przeklęte przez Tira obwiesie. – ... i Verrakai – ciągnął król. – Musimy ruszać do Lyonyi, wasze przybycie zapewnia Wielkiemu Marszałkowi Seklisowi i sir Ammerlinowi wystarczającą ilość zbrojnych, żeby wszystkim się zająć. Pelyan podrapał się po uchu. – Cóż, panie... królu... dobrze wiedzieć, że nie odbyliśmy tego długiego marszu na próżno. Muszę cię jednak poinformować, że część moich piechurów to Lyończycy, którzy opuścili ojczyznę ze strachu przed wojną. Król uśmiechnął się. – A ty udowodniłeś im, że kłopoty ścigają tych, którzy przed nimi uciekają? Dobra robota, marszałku, kiedy już ich odpowiednio wyszkolisz, odeślij do domu, jeśli będą sobie tego życzyli. – Nie chcesz zabrać ich ze sobą? Phelan omiótł spojrzeniem szeregi piechurów i wydął wargi. – Nie... nie sądzę. Moją drużynę tworzą doświadczeni żołnierze. Ci, którzy pozostali w Lyonyi, udowodnili swoją stałość. Ci... tych zostawiam pod twoją opieką, wiesz najlepiej, czego im trzeba. *** Oddział króla odpoczywał do końca dnia. Martwi czekali na ceremonię, trupy nieprzyjaciół ułożono w stos i spalono. Pod rozkazami marszałków piechurzy przejęli straż nad wziętymi do niewoli Parguńczykami i Verrakai, trzymając ich z daleka od obozu króla. Konie kohorty Dorrin odnalazły się na szczycie wschodniego wzgórza, strzeżone przez taig, jak wyjaśniła Paks. Dorrin spojrzała na nią dziwnie, nie komentowała jednak tego więcej. Rankiem wyruszyli do Lyonyi. Na prośbę króla Paks jechała u jego boku. Bez taboru nabrali dobrego tempa i dotarli do Harway zaraz po zmierzchu. Czekała tam na nich Straż Lyonyi.

Na powitanie wracającego na swoje ziemie króla zapłonęły ogniska, świece w oknach, a wzdłuż ulic ustawili się ludzie z pochodniami. Marszałek i kapitan pokłonili się mu, a w oddali zapłonęły kolejne ogniska, przekazując wieści przez noc. Król nie odzywał się wiele – grzeczne słowa dla witających go i nic więcej. Paks dostrzegła łzy błyszczące mu na policzkach w blasku ognisk. Zatrzymali się w Harway, król w królewskiej zbrojowni, a Paks w siole, by zatrzeć wspomnienia marszałka z jej poprzedniej wizyty. Zanim oddział króla dotarł do Chaya, stopniały ostatnie śniegi, wypełniając rzeki roześmianą wodą. – Wczesna wiosna – rzekł król, przypatrując się pierwszym kwiatom wśród drzew. – Czuję radość lasu. – Naprawdę? – Witający go Amrothlin uśmiechnął się. – To dobrze. Cieszy mnie zarówno radość lasu, jak i to, że ją wyczuwasz. Budzą się twoje elfie zmysły: czujesz taig śpiewający ci o domu, a twoja odpowiedź wywołuje następną pieśń. I tak pora roku odpowiada twoim pragnieniom. Król spojrzał ponad zielonymi łąkami na niebotyczne drzewa, przy których pałac wydawał się mały jak dziecinna zabawka. W oczach zalśniły mu łzy. – Takie piękne... niemal łamią mi serce. – Są węzłem łączącym elfy i ludzi – oświadczył Amrothlin. – Włożyliśmy w nie możliwie jak najwięcej naszej ojczyzny. Bądź pozdrowiony królu w swym królestwie. Pomiędzy nimi a miastem zgromadził się tłum wysypujący się spomiędzy budowli wielobarwnymi plamkami niby kamyki z worka. Świta króla jechała szeroką aleją, mijając wiwatujących i milczących, jednako obserwujących rozszerzonymi oczyma powrót zaginionego księcia. Paks czuła, jak jej serce niemal eksploduje na dźwięki harf elfów i rogów wyśpiewujących o powrocie króla. Muzyka towarzyszyła im do samego pałacu, gdzie lordowie Lyonyi, sierowie z rodzinami, czekali, by powitać króla. Po kolei klękali przed nim i odstępowali do tyłu. Kiedy podszedł do niego Hammarrin, przez chwilę patrzył mu w twarz, jakby szukając chłopca, którego znał, po czym dotknął jego dłoni.

– Mości królu... uczynisz sprawiedliwość swego ojca. – Znałeś go? – zapytał łagodnie król. – Owszem... i ciebie jako małego chłopca. Dzięki niech będą bogom, że powróciłeś, Falki – niechaj choć raz będzie mi wolno nazwać cię tak jak za tamtych dni. – Po czym dał krok do tyłu, kłaniając się mu, gdyż stare kolana były zbyt sztywne, by mógł uklęknąć. Gdy powitali go już wszyscy, król obrócił się do Paksenarrion. – Lady, twoja misja przywiodła cię na ten dwór, czy została zakończona? – Jeszcze nie, królu. – Paks zwróciła się do zgromadzonych. – Tutejsza Rada zobowiązała mnie do odszukania waszego zaginionego księcia i sprowadzenie go tutaj. Uczyniłam to, a jego miecz dowodzi, kim jest. Jesteście zadowoleni? – Jesteśmy – odparli. *** Ze wszystkich czynów paladynki Paksenarrion ten właśnie jest najbardziej znany w Ośmiu Królestwach: przywrócenie Lyonyi prawowitego króla i ocalenie jej przed groźbą bezkrólewia i anarchii. Który z nich najbardziej cenią bogowie wie jeden Pan, sprawiedliwie oceniający wszelkie uczynki, o których opowiadają ludzie i śpiewają elfy. W kronikach tego dworu stoi, że koronację Falkieriego Amrothlina Artfielana Phelana (gdyż zatrzymał imię, którego tak długo używał) przyćmił rozmachem i szczęściem dopiero jego ślub, który odbył się jakiś czas później. Falkieri rządził długo i sprawiedliwie, a za jego czasów więzi pomiędzy ludźmi a elfami zacieśniły się. Pokój i pomyślność przyniosły chwałę jego rządom. Przekazał koronę najstarszej córce, po której władzę objął jej syn, a potem jego syn. Paksenarrion zaś otrzymała tytuł Przyjaciółki Króla oraz prawo odwiedzin i wyjazdów wedle własnego uznania, a kiedy wezwał ją Gird, wyruszyła do innej krainy.

Subscribe

© Copyright 2013 - 2019 AZDOC.PL All rights reserved.