3 Żniwa zła Robert Galbraith (J K Rowling)

WRO​CŁAW 2016 Ty​t uł ory​g i​n a​ł u Ca​r e​e r of Evil Pro​j ekt okład​ki i fo​t o​g ra​fie Nico Tay​l or © Lit​t l...

2 downloads 149 Views 3MB Size

WRO​CŁAW 2016

Ty​t uł ory​g i​n a​ł u Ca​r e​e r of Evil Pro​j ekt okład​ki i fo​t o​g ra​fie Nico Tay​l or © Lit​t le Brown Book Gro​up Li​m i​t ed 2015 Re​dakcja MAŁ​G O​R ZA​TA GRO​CHOC​K A Ko​r ekta ANNA KU​R ZY​CA Re​dak​c ja tech​n icz​n a ADAM KO​LEN​DA Co​py​r i​g ht © 2015 J.K . Row​l ing Po​l ish edi​t ions © Pu​bli​c at S. A. MMXVI (wy​da​n ie elek​t ro​n icz​n e) Wy​ko​r zy​s ty​w a​n ie e-bo​o ka nie​zgod​n e z re​g u​l a​m i​n em dys​t ry​bu​t o​r a, w tym nie​l e​g al​n e jego ko​pio​w a​n ie i roz​po​w szech​n ia​n ie, jest za​bro​n io​n e. Po​w ieść wy​da​n a po raz pierw​s zy w Wiel​kiej Bry​t a​n ii w 2015 roku przez Sphe​r e. Oso​bi​s te pra​w a au​t or​s kie za​s trze​żo​n e. Wszel​kie po​s ta​c i i wy​da​r ze​n ia opi​s a​n e w tym utwo​r ze, poza znaj​du​j ą​c y​m i się w do​m e​n ie pu​blicz​n ej, są fik​cyj​n e, a ja​kie​kol​w iek po​do​bień​s two do osób ży​j ą​c ych lub zmar​ł ych jest cał​ko​w i​c ie przy​pad​ko​w e. Wszel​kie pra​w a za​s trze​żo​n e. Ża​den frag​m ent ni​n iej​s ze​g o utwo​r u nie może być re​pro​du​ko​w a​n y, prze​c ho​w y​w a​n y ani prze​s y​ł a​n y w żad​nej for​m ie ani żad​n y​m i środ​ka​m i, bez uprzed​n iej pi​s em​n ej zgo​dy wy​daw​c y. Utwór nie może też być roz​po​wszech​n ia​n y w opra​w ie lub okład​c e in​n ej niż ory​g i​n al​n a oraz w for​m ie in​n ej niż ta, w któ​r ej zo​s tał wy​da​n y.

jest zna​kiem to​w a​r o​w ym Pu​bli​c at S. A. Wy​da​n ie elek​t ro​n icz​n e 2016 ISBN 978-83-271-5505-4 Pu​bli​cat S. A. 61-003 Po​znań, ul. Chle​bo​w a 24 tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00 e-mail: of​fi​c [email protected]​bli​c at .pl, www.pu​bli​c at .pl Od​dział we Wro​c ła​w iu 50-010 Wro​c ław, ul. Pod​w a​l e 62 tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66 e-mail: wy​daw​n ic​t wo​dol​n o​s la​s [email protected]​bli​c at .pl

Źró​dła cy​t a​t ów umiesz​c zo​n o na koń​c u książ​ki. Se​l ec​t ed Blue Öy​s ter Cult ly​r ics 1967–1994 by kind per​m is​s ion of Sony/ATV Mu​s ic Pu​bli​s hing (UK) Ltd. www.blu​e oy​s ter​c ult .com ’Don’t Fear the Re​a per: The Best of Blue Öy​s ter Cult’ from Sony Mu​s ic En​t er​t a​i n​ment Inc ava​i la​ble now via iTu​n es and all usu​a l mu​s i​c al re​t a​i l outlets.

Kon​w er​s ja pu​bli​ka​c ji do wer​s ji elek​t ro​n icz​n ej

Spis tre​ści De​dy​ka​cja *** 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 Po​dzię​ko​wa​nia Źró​dła cy​ta​tów Przy​pi​sy

Séa​no​w i i Mat​thew Har​r i​s om – zrób​c ie z tą de​dy​ka​c ją, co tyl​ko chce​c ie, ale nie… nie… nie sto​s uj​c ie jej na brwi.

I cho​o se to ste​al what you cho​o se to show And you know I will not apo​lo​gi​ze – You’re mine for the ta​king. I’m ma​king a ca​r e​er of evil… Będę kraść to, co bę​dziesz po​ka​zy​wał, Do​brze wiesz, że nie prze​pro​szę – Mogę cię mieć w każ​dej chwi​li. Ro​bię ka​rie​rę w bran​ży zła […] Blue Öy​ster Cult, Ca​r e​er of Evil sło​wa: Pat​ti Smith

1

2011 This Ain’t the Sum​mer of Love To nie jest lato mi​ło​ści Nie uda​ło mu się ze​trzeć ca​łej jej krwi. Pod pa​znok​ciem środ​ko​we​go pal​ca le​wej dło​ni zo​sta​ła ciem​na kre​ska przy​po​mi​na​ją​ca na​wias. Za​czął ją stam​tąd wy​grze​by​wać, ale wła​ści​wie ten wi​dok mu się po​do​bał: pa​miąt​ka po przy​jem​no​ściach po​przed​nie​go dnia. Po chwi​li bez​sku​tecz​ne​go grze​ba​nia wło​żył krwa​wy pa​zno​kieć do ust i po​ssał. Że​la​zi​sty po​smak przy​wo​łał wspo​mnie​nie za​pa​chu stru​mie​nia, któ​ry try​snął gwał​tow​nie na wy​ło​żo​ną płyt​ka​mi pod​ło​gę, ochla​pu​jąc ścia​ny, mo​cząc mu dżin​sy i zmie​nia​jąc brzo​skwi​nio​we ręcz​ni​ki ką​pie​lo​we – mię​ciut​kie, su​che i sta​ran​nie zło​żo​ne – w na​siąk​nię​te krwią szma​ty. Dziś rano świat miał dla nie​go ja​śniej​sze bar​wy i wy​da​wał się wspa​nial​szy. Czuł spo​kój i był pod​bu​do​wa​ny, jak​by ją wchło​nął, jak​by jej ży​cie prze​to​czo​no do jego żył. Za​bi​ja​ne ko​bie​ty sta​wa​ły się two​ją wła​sno​ścią: to for​ma po​sia​da​nia o wie​le lep​sza od sek​su. Już samo pa​trze​nie na nie w chwi​li śmier​ci było ro​dza​jem in​tym​no​ści wy​kra​cza​ją​cej da​le​ko poza to, cze​go mo​gły do​świad​czyć dwa żywe cia​ła. Czu​jąc dreszcz pod​nie​ce​nia, po​my​ślał, że nikt nie wie, co zro​bił ani co pla​nu​je. Szczę​śli​wy i spo​koj​ny ssał środ​ko​wy pa​lec, opie​ra​jąc się o cie​pły mur w sła​bym kwiet​nio​wym słoń​cu i wpa​tru​jąc w dom na​prze​ciw​ko. Dom nie był pięk​ny. Ra​czej zwy​czaj​ny. Ow​szem, przy​jem​niej​szy niż ma​leń​kie miesz​kan​ko, w któ​rym ze​sztyw​nia​łe od krwi ubra​nie le​ża​ło od wczo​raj w czar​nych wor​kach na śmie​ci, cze​ka​jąc na spa​le​nie, i w któ​rym zo​sta​wił lśnią​ce noże, umy​te środ​kiem de​zyn​fe​ku​ją​cym, wci​śnię​te za rurę w kształ​cie li​te​ry U pod ku​chen​nym zle​wem. Ten dom miał z przo​du ogró​dek, czar​ne ba​lu​stra​dy i traw​nik wy​ma​ga​ją​cy sko​sze​nia. Dwo​je bia​łych drzwi umiesz​czo​no tuż obok sie​bie, co świad​czy​ło o tym, że trzy​pię​tro​wy bu​dy​nek po​dzie​lo​no na miesz​ka​nia. Na par​te​rze miesz​ka​ła Ro​bin El​la​cott . Do​ło​żył sta​rań, żeby po​znać jej praw​dzi​we imię i na​zwi​sko, lecz w my​ślach na​zy​wał ją Se​kre​tar​ką. Przed chwi​lą wi​dział ją prze​cho​dzą​cą za oknem wy​ku​szo​wym, ła​two ją było po​znać dzię​ki ja​skra​wym wło​som. Ob​ser​wo​wa​nie Se​kre​tar​ki trak​to​wał jak bo​nus, miły do​da​tek. Miał kil​ka wol​nych go​dzin, więc po​sta​no​wił przyjść i na nią po​pa​trzeć. Dzi​siaj był dzień od​po​czyn​ku mię​dzy wczo​raj​szy​mi i ju​trzej​szy​mi atrak​cja​mi, mię​dzy za​do​wo​le​niem z tego, co zo​sta​ło zro​bio​ne, a pod​nie​ce​niem tym, co mia​ło się zda​rzyć. Drzwi po pra​wej stro​nie nie​spo​dzie​wa​nie się otwo​rzy​ły i z domu wy​szła Se​kre​tar​ka w to​wa​rzy​stwie męż​czy​zny.

Na​dal opar​ty o cie​pły mur ga​pił się na uli​cę od​wró​co​ny do nich pro​fi​lem, żeby wy​glą​dać jak ktoś, kto cze​ka na przy​ja​cie​la. Nie zwró​ci​li na nie​go naj​mniej​szej uwa​gi. Od​da​la​li się chod​ni​kiem, idąc ra​mię w ra​mię. Od​cze​kał mi​nu​tę i ru​szył za nimi. Mia​ła na so​bie dżin​sy, lek​ką kurt​kę i buty na pła​skim ob​ca​sie. Jej dłu​gie fa​lu​ją​ce wło​sy wi​dzia​ne w bla​sku słoń​ca wy​da​wa​ły się jesz​cze bar​dziej rude. Za​uwa​żył mię​dzy tymi dwoj​giem lek​ki dy​stans, nie od​zy​wa​li się do sie​bie. Umiał wy​czu​wać emo​cje. Za​uwa​żył je i wy​ko​rzy​stał u dziew​czy​ny, któ​ra wczo​raj umar​ła wśród za​krwa​wio​nych, brzo​skwi​nio​wych ręcz​ni​ków. Byli na dłu​giej uli​cy. Trzy​mał ręce w kie​sze​niach i szedł nie​spiesz​nym kro​kiem, jak​by się wy​brał na za​ku​py. W ten ja​sny po​ra​nek jego ciem​ne oku​la​ry nie zwra​ca​ły uwa​gi. Drze​wa de​li​kat​nie fa​lo​wa​ły na lek​kim wio​sen​nym wie​trzy​ku. Na koń​cu uli​cy idą​ca przo​dem para skrę​ci​ła w lewo, w sze​ro​ką, za​tło​czo​ną ar​te​rię, wzdłuż któ​rej sta​ły biu​row​ce. Wy​so​ko w gó​rze ta​fle szkła w oknach lśni​ły w bla​sku słoń​ca, gdy mi​ja​li sie​dzi​bę Rady Gmi​ny Ealing. Współ​lo​ka​tor albo chło​pak czy kto​kol​wiek to był – męż​czy​zna o wy​ra​zi​stym pro​fi​lu i kwa​dra​to​wej żu​chwie – coś do niej mó​wił. Od​po​wie​dzia​ła mu krót​ko, bez uśmie​chu. Ko​bie​ty są ta​kie ma​łost​ko​we, pod​łe, pa​skud​ne i ża​ło​sne. Na​dą​sa​ne suki, wszyst​kie co do jed​nej ocze​ku​ją​ce, że męż​czyź​ni będą je uszczę​śli​wiać. Do​pie​ro gdy le​ża​ły przed tobą mar​twe i pu​ste, sta​wa​ły się czy​ste, ta​jem​ni​cze, a na​wet cu​dow​ne. Wte​dy były bez resz​ty two​je, nie​zdol​ne do kłót​ni, sza​mo​ta​ni​ny czy odej​ścia, były two​je i mo​głeś z nimi zro​bić, co tyl​ko ze​chcesz. Zwło​ki tej wczo​raj​szej sta​ły się cięż​kie i bez​wład​ne, gdy upu​ścił z nich krew: były jego na​tu​ral​nych roz​mia​rów pie​ści​deł​kiem, jego za​baw​ką. Szedł za Se​kre​tar​ką i jej chło​pa​kiem przez gwar​ne cen​trum han​dlo​we Ar​ca​dia, su​nąc z tyłu ni​czym duch albo bóg. Czy lu​dzie ro​bią​cy so​bot​nie za​ku​py w ogó​le go wi​dzie​li, czy może ja​koś się prze​obra​ził, stał się po​dwój​nie żywy, zy​skał dar nie​wi​dzial​no​ści? Do​tar​li na przy​sta​nek au​to​bu​so​wy. Cza​ił się w po​bli​żu, uda​jąc, że za​glą​da przez drzwi do baru ser​wu​ją​ce​go cur​ry, pa​trzy na owo​ce uło​żo​ne w wy​so​kie ster​ty przed skle​pem, na tek​tu​ro​we ma​ski z twa​rza​mi księ​cia Wil​lia​ma i Kate Mid​dle​ton wi​szą​ce w kio​sku; ob​ser​wo​wał ich od​bi​cia w szy​bach. Za​mie​rza​li wsiąść do au​to​bu​su li​nii osiem​dzie​siąt trzy. Miał przy so​bie nie​wie​le pie​nię​dzy, ale jej wi​dok spra​wiał mu tyle przy​jem​no​ści, że nie chciał tak szyb​ko re​zy​gno​wać. Wcho​dząc za parą do au​to​bu​su, usły​szał, jak męż​czy​zna mówi o We​mbley Cen​tral. Ku​pił bi​let i po​szedł za nimi na górę. Para zna​la​zła dwa wol​ne, są​sia​du​ją​ce ze sobą miej​sca na sa​mym prze​dzie po​jaz​du. Usiadł nie​da​le​ko, obok gbu​ro​wa​tej ko​bie​ty, któ​rą zmu​sił do prze​su​nię​cia sia​tek z za​ku​pa​mi. Chwi​la​mi sły​szał ich gło​sy wy​nu​rza​ją​ce się z gwa​ru roz​mów in​nych pa​sa​że​rów. Gdy nie roz​ma​wia​li, Se​kre​tar​ka po​sęp​nie pa​trzy​ła przez okno. Nie mia​ła ocho​ty je​chać tam, do​kąd je​cha​li – był tego pew​ny. Gdy od​gar​nę​ła z oczu pa​smo wło​sów, za​uwa​żył pier​ścio​nek za​rę​czy​no​wy. Więc

za​mie​rza​ła wyjść za mąż… a ra​czej tak jej się wy​da​wa​ło. Ukrył uśmie​szek za po​sta​wio​nym koł​nie​rzem kurt​ki. Przez upać​ka​ne szy​by wpa​da​ło cie​płe po​łu​dnio​we słoń​ce. Do au​to​bu​su wsia​dła gru​pa męż​czyzn, któ​rzy za​ję​li miej​sca wo​kół. Dwóch mia​ło na so​bie czar​no-czer​wo​ne ko​szul​ki dru​ży​ny rug​by. Na​gle po​czuł, jak blask dnia przy​ga​sa. Ko​szul​ki z sier​pem księ​ży​ca i gwiaz​dą bu​dzi​ły w nim nie​przy​jem​ne sko​ja​rze​nia. Przy​po​mi​na​ły o cza​sach, gdy nie czuł się jak bóg. Nie chciał, żeby dzień jego szczę​ścia zo​stał ska​żo​ny i spla​mio​ny daw​ny​mi zły​mi wspo​mnie​nia​mi, ale jego eu​fo​ria gwał​tow​nie sła​bła. Roz​złosz​czo​ny – ja​kiś na​sto​la​tek na​po​tkał jego spoj​rze​nie i z prze​stra​chem po​spiesz​nie od​wró​cił wzrok – wstał i ru​szył w stro​nę scho​dów. Obok drzwi stał oj​ciec z ma​łym sy​nem i moc​no trzy​ma​li się drąż​ka. Na dnie jego żo​łąd​ka eks​plo​do​wał gniew: on też po​wi​nien mieć syna. A ra​czej na​dal po​wi​nien go mieć. Wy​obra​ził so​bie chłop​ca sto​ją​ce​go obok, za​dzie​ra​ją​ce​go gło​wę i pa​trzą​ce​go na nie​go jak na bo​ha​te​ra – tyl​ko że on już daw​no stra​cił syna, a wszyst​kie​mu był wi​nien czło​wiek na​zy​wa​ją​cy się Cor​mo​ran Stri​ke. Za​mie​rzał się ze​mścić na Cor​mo​ra​nie Stri​ke’u. Za​mie​rzał zmie​nić jego ży​cie w pie​kło. Sto​jąc na chod​ni​ku, spoj​rzał na przód au​to​bu​su i za szy​bą jesz​cze raz mi​gnę​ła mu zło​to​wło​sa gło​wa Se​kre​tar​ki. Po​my​ślał, że w cią​gu naj​bliż​szych dwu​dzie​stu czte​rech go​dzin zo​ba​czy ją po​now​nie. Ta świa​do​mość po​mo​gła mu opa​no​wać na​głą wście​kłość wy​wo​ła​ną wi​do​kiem ko​szu​lek dru​ży​ny Sa​ra​cens. Au​to​bus od​da​lił się z war​ko​tem, a on ru​szył w prze​ciw​ną stro​nę, po​wo​li się uspo​ka​ja​jąc. Miał cu​dow​ny plan. Nikt o nim nie wie​dział. Nikt się ni​cze​go nie spo​dzie​wał. A w domu w lo​dów​ce cze​ka​ło na nie​go coś bar​dzo wy​jąt​ko​we​go.

2 A rock thro​ugh a win​dow ne​v er co​m es with a kiss. Do ka​mie​nia rzu​co​ne​go w okno nikt nie do​łą​cza ca​łu​sa. Blue Öy​ster Cult, Mad​ness to the Me​thod

Dwu​dzie​sto​sze​ścio​let​nia Ro​bin El​la​cott od po​nad roku była za​rę​czo​na. Mia​ła wziąć ślub trzy mie​sią​ce temu, lecz z po​wo​du nie​spo​dzie​wa​nej śmier​ci jej przy​szłej te​ścio​wej prze​su​nię​to ce​re​mo​nię. W tym cza​sie wie​le się wy​da​rzy​ło. Za​sta​na​wia​ła się, czy gdy​by pa​dły sło​wa przy​się​gi mał​żeń​skiej, do​ga​dy​wa​li​by się z Mat​thew le​piej niż te​raz. Czy gdy​by pod za​rę​czy​no​wym pier​ścion​kiem z sza​fi​rem, już tro​chę luź​nym, na jej pal​cu tkwi​ła ob​rącz​ka, rza​dziej by się kłó​ci​li? Prze​dzie​ra​jąc się w po​nie​dzia​łek rano przez gruz na Tot​ten​ham Co​urt Road, Ro​bin po​now​nie prze​ży​wa​ła w my​ślach kłót​nię z po​przed​nie​go dnia. Jej ziar​no za​czę​ło kieł​ko​wać, za​nim wy​szli z domu na mecz rug​by. Mia​ła wra​że​nie, że kłó​cą się przy oka​zji każ​de​go spo​tka​nia z Sa​rah Sha​dlock i jej chło​pa​kiem To​mem, i nie omiesz​ka​ła tego za​uwa​żyć, gdy sprzecz​ka, na któ​rą za​no​si​ło się już od me​czu, prze​cią​gnę​ła się do póź​nych go​dzin noc​nych. – Na li​tość bo​ską, nie wi​dzisz, że Sa​rah chcia​ła mię​dzy nami na​mą​cić? To ona cią​gle o nie​go py​ta​ła, bez prze​rwy o nim mó​wi​ła, nie ja to za​czę​łam… Nie​usta​ją​cy re​mont ulic wo​kół sta​cji Tot​ten​ham Co​urt Road utrud​niał Ro​bin dro​gę do pra​cy od jej pierw​sze​go dnia w agen​cji pry​wat​ne​go de​tek​ty​wa przy Den​mark Stre​et . Po​tknię​cie się o wiel​ką gru​dę gru​zu jesz​cze bar​dziej po​psu​ło jej hu​mor. Za​to​czy​ła się i do​pie​ro po chwi​li od​zy​ska​ła rów​no​wa​gę. Z głę​bo​kiej wy​rwy w zie​mi, wy​peł​nio​nej męż​czy​zna​mi w ka​skach i flu​ore​scen​cyj​nych ka​mi​zel​kach, do​bie​gły ją gwiz​dy i spro​śne uwa​gi. Czer​wo​na na twa​rzy po​trzą​snę​ła gło​wą i igno​ru​jąc ro​bot​ni​ków, od​rzu​ci​ła do tyłu ja​sno​ru​de wło​sy, któ​re opa​dły jej na oczy, i zno​wu wró​ci​ła my​śla​mi do Sa​rah Sha​dlock oraz jej pod​stęp​nych upo​rczy​wych py​tań o sze​fa Ro​bin. – Na swój dziw​ny spo​sób jest atrak​cyj​ny, praw​da? Tro​chę po​tur​bo​wa​ny, ale mnie ta​kie rze​czy ni​g​dy nie prze​szka​dza​ły. Fak​tycz​nie jest taki sek​sow​ny jak na zdję​ciu? Ka​wał z nie​go fa​ce​ta, praw​da? Ro​bin wi​dzia​ła, jak Mat​thew za​ci​ska zęby, i sta​ra​ła się od​po​wia​dać spo​koj​nym, obo​jęt​nym to​nem. – Je​ste​ście w tej agen​cji tyl​ko we dwo​je? Na​praw​dę? Ni​ko​go wię​cej tam nie ma? „Suka – po​my​śla​ła Ro​bin, któ​ra ni​g​dy nie po​tra​fi​ła zdo​być się na życz​li​wość dla Sa​rah Sha​dlock. – Robi to spe​cjal​nie”.

– Czy to praw​da, że od​zna​czo​no go w Afga​ni​sta​nie? Tak? Rany, więc na do​da​tek jest bo​ha​te​rem wo​jen​nym? Ro​bin sta​ra​ła się ze wszyst​kich sił uci​szyć jed​no​oso​bo​wy chór Sa​rah wy​ra​ża​ją​cy uzna​nie dla Cor​mo​ra​na Stri​ke’a, lecz na próż​no: pod ko​niec me​czu Mat​thew oka​zy​wał na​rze​czo​nej wy​raź​ny chłód. Nie​za​do​wo​le​nie nie prze​szko​dzi​ło mu jed​nak w prze​ko​ma​rza​niu się i za​śmie​wa​niu ra​zem z Sa​rah w dro​dze po​wrot​nej z Vi​ca​ra​ge Road, a Tom, któ​ry wy​da​wał się Ro​bin nud​ny i tępy, re​cho​tał ra​zem z nimi, nie​świa​do​my ja​kich​kol​wiek pod​tek​stów. Po​trą​ca​na przez prze​chod​niów, tak​że la​wi​ru​ją​cych wśród ulicz​nych wy​ko​pów, Ro​bin do​tar​ła w koń​cu na chod​nik po prze​ciw​nej stro​nie i prze​cho​dząc w cie​niu be​to​no​we​go, przy​po​mi​na​ją​ce​go kra​tow​ni​cę mo​no​li​tu zwa​ne​go Cen​tre Po​int, zno​wu po​czu​ła złość na wspo​mnie​nie tego, co usły​sza​ła od Mat​thew o pół​no​cy, gdy kłót​nia roz​go​rza​ła z nową siłą. – Do cho​le​ry, czy ty na​praw​dę cią​gle mu​sisz o nim ga​dać? Sły​sza​łem, jak mó​wi​łaś Sa​rah… – To nie ja za​czę​łam o nim ga​dać, tyl​ko ona, nie słu​cha​łeś… Mat​thew za​czął ją jed​nak prze​drzeź​niać, mó​wiąc gło​sem, któ​rym za​wsze re​la​cjo​no​wał wy​po​wie​dzi ko​biet, pi​skli​wym i idio​tycz​nym: – „Och, on ma ta​kie uro​cze wło​sy…” – Na li​tość bo​ską, masz ja​kąś cho​ler​ną, to​tal​ną pa​ra​no​ję! – krzyk​nę​ła Ro​bin. – Sa​rah glę​dzi​ła o tych prze​klę​tych wło​sach Ja​cqu​es’a Bur​ge​ra, a nie Cor​mo​ra​na, a ja tyl​ko po​wie​dzia​łam… – „A nie Cor​mo​ra​na” – po​wtó​rzył, zno​wu de​bil​nie po​pi​sku​jąc. Skrę​ca​jąc w Den​mark Stre​et, Ro​bin była rów​nie wście​kła jak osiem go​dzin wcze​śniej, gdy jak bu​rza wy​pa​dła z sy​pial​ni i po​szła spać na ka​na​pie. Sa​rah Sha​dlock, prze​klę​ta Sa​rah Sha​dlock, któ​ra stu​dio​wa​ła ra​zem z Mat​thew i ro​bi​ła, co w jej mocy, żeby od​bić go Ro​bin, dziew​czy​nie cze​ka​ją​cej w York​shi​re… Gdy​by Ro​bin mo​gła mieć pew​ność, że ni​g​dy wię​cej nie zo​ba​czy Sa​rah, by​ła​by szczę​śli​wym czło​wie​kiem, ale w lip​cu Sa​rah mia​ła być go​ściem na ich ślu​bie, a po​tem bez wąt​pie​nia za​mie​rza​ła psuć ich ży​cie mał​żeń​skie – może na​wet któ​re​goś dnia wpro​si się do agen​cji Ro​bin, żeby po​znać Stri​ke’a, o ile jej za​in​te​re​so​wa​nie było szcze​re i nie mia​ło na celu je​dy​nie sia​nia nie​zgo​dy mię​dzy Ro​bin i Mat​thew. „Ni​g​dy, prze​nig​dy nie przed​sta​wię jej Cor​mo​ra​no​wi” – po​my​śla​ła ze zło​ścią Ro​bin, zbli​ża​jąc się do ku​rie​ra, któ​ry stał przed wej​ściem do bu​dyn​ku. W jed​nej urę​ka​wi​czo​nej ręce trzy​mał pod​kład​kę do pi​sa​nia z klip​sem, a w dru​giej po​dłuż​ną, pro​sto​kąt​ną pacz​kę. – Za​adre​so​wa​na na na​zwi​sko El​la​cott? – spy​ta​ła Ro​bin, gdy ku​rier zna​lazł się w za​się​gu jej gło​su. Spo​dzie​wa​ła się do​sta​wy jed​no​ra​zo​wych apa​ra​tów fo​to​gra​ficz​nych w kar​to​no​wej obu​do​wie ko​lo​ru ko​ści sło​nio​wej, któ​re za​mie​rza​ła roz​dać go​ściom we​sel​nym na pa​miąt​kę. Ostat​nio pra​co​wa​ła o tak róż​nych po​rach, że pro​ściej było kie​ro​wać prze​sył​ki do agen​cji niż do domu.

Ku​rier w ka​sku kiw​nął gło​wą i pod​su​nął jej pod​kład​kę. Ro​bin po​kwi​to​wa​ła od​biór i wzię​ła po​dłuż​ną pacz​kę, o wie​le cięż​szą, niż się spo​dzie​wa​ła. Gdy wsu​nę​ła ją pod pa​chę, od​nio​sła wra​że​nie, że w środ​ku prze​su​nął się ja​kiś po​je​dyn​czy duży przed​miot . – Dzię​ku​ję – po​wie​dzia​ła, ale ku​rier już się od​wró​cił i wsia​dał na mo​tor. Wcho​dząc do bu​dyn​ku, sły​sza​ła, jak od​jeż​dża. Szła po roz​brzmie​wa​ją​cych echem me​ta​lo​wych scho​dach, któ​re wzno​si​ły się spi​ral​nie wo​kół po​psu​tej ażu​ro​wej win​dy, jej ob​ca​sy stu​ka​ły o me​tal. Gdy prze​krę​ci​ła klucz w zam​ku i otwo​rzy​ła prze​szklo​ne drzwi, od​bi​ło się w nich świa​tło, a na tle szy​by wy​raź​nie uka​zał się wy​gra​we​ro​wa​ny na​pis – C.B. Stri​ke, pry​wat​ny de​tek​tyw. Spe​cjal​nie przy​szła do pra​cy wcze​śniej. Pro​wa​dzi​li mnó​stwo spraw i chcia​ła nad​go​nić pa​pier​ko​wą ro​bo​tę, za​nim wró​ci do co​dzien​ne​go śle​dze​nia mło​dej ro​syj​skiej strip​ti​zer​ki. Sły​sząc od​gło​sy cięż​kich kro​ków na gó​rze, po​my​śla​ła, że Stri​ke jesz​cze nie wy​szedł z miesz​ka​nia. Po​ło​ży​ła po​dłuż​ną pacz​kę na biur​ku, zdję​ła płaszcz i po​wie​si​ła go ra​zem z to​reb​ką na koł​ku obok drzwi, za​pa​li​ła świa​tło, na​peł​ni​ła i włą​czy​ła czaj​nik, a po​tem się​gnę​ła po le​żą​cy na biur​ku ostry no​żyk do otwie​ra​nia ko​pert . Przy​po​mi​na​jąc so​bie, z jaką sta​now​czo​ścią Mat​thew od​rzu​cił jej wy​ja​śnie​nie, że po​dzi​wia​ła kę​dzie​rza​wą czu​pry​nę rwa​cza Ja​cqu​es’a Bur​ge​ra, a nie krót​kie i, szcze​rze mó​wiąc, przy​po​mi​na​ją​ce owło​sie​nie ło​no​we wło​sy Stri​ke’a, ze zło​ścią dźgnę​ła ko​niec pacz​ki, roz​cię​ła ją i otwo​rzy​ła pu​deł​ko. W środ​ku le​ża​ła wci​śnię​ta bo​kiem ucię​ta noga ko​bie​ty, a jej pal​ce wy​gię​to, żeby się zmie​ści​ła.

3 Half-a-hero in a hard-he​ar​ted game. Pół​bo​ha​ter w bez​li​to​snej grze. Blue Öy​ster Cult, The Mar​s hall Plan

Krzyk Ro​bin od​bił się od okien. Od​su​nę​ła się od biur​ka, wpa​tru​jąc się w le​żą​cy na nim szka​rad​ny przed​miot . Noga była gład​ka, szczu​pła i bla​da, a otwie​ra​jąc pacz​kę, Ro​bin mu​snę​ła ją pal​cem i po​czu​ła zim​ną, gu​mo​wa​tą tek​stu​rę skó​ry. Chwi​lę po tym, jak zdo​ła​ła zdu​sić krzyk, za​ty​ka​jąc usta rę​ka​mi, szkla​ne drzwi obok niej gwał​tow​nie się otwo​rzy​ły. Sta​nął w nich mie​rzą​cy metr osiem​dzie​siąt sie​dem na​chmu​rzo​ny Stri​ke w roz​pię​tej ko​szu​li od​sła​nia​ją​cej mał​pi gąszcz ciem​nych wło​sów na klat​ce pier​sio​wej. – Co jest, do cho​le…? Po​dą​żył wzro​kiem za jej prze​ra​żo​nym spoj​rze​niem i zo​ba​czył nogę. Po​czu​ła, jak jego ręka bez ce​re​gie​li za​ci​ska się na jej ra​mie​niu i wy​cią​ga ją na ko​ry​tarz. – Jak to się tu zna​la​zło? – Ku​rier – wy​krztu​si​ła, po​zwa​la​jąc się za​pro​wa​dzić na górę. – Na mo​to​rze. – Za​cze​kaj tu. We​zwę po​li​cję. Gdy za​mknął za nią drzwi swo​je​go miesz​ka​nia, sta​ła zu​peł​nie nie​ru​cho​mo i z ło​mo​czą​cym ser​cem słu​cha​ła, jak Stri​ke scho​dzi z po​wro​tem do agen​cji. Po​czu​ła, że w jej gar​dle wzbie​ra żółć. Noga. Przed chwi​lą przy​sła​no jej nogę. Przed chwi​lą spo​koj​nie wnio​sła ją po scho​dach – za​pa​ko​wa​ną nogę ja​kiejś ko​bie​ty. Do kogo na​le​ża​ła? Gdzie była resz​ta cia​ła? Po​de​szła do naj​bliż​sze​go krze​sła, pla​sti​ko​we​go i ta​nie​go, z wy​ście​ła​nym sie​dzi​skiem i me​ta​lo​wy​mi no​ga​mi, i usia​dła na nim, na​dal przy​ci​ska​jąc pal​ce do zdrę​twia​łych ust . Pa​mię​ta​ła, że pacz​kę za​adre​so​wa​no na jej na​zwi​sko. Tym​cza​sem Stri​ke stał w agen​cji obok okna wy​cho​dzą​ce​go na uli​cę i z te​le​fo​nem przy uchu lu​stro​wał Den​mark Stre​et w po​szu​ki​wa​niu ja​kie​go​kol​wiek śla​du ku​rie​ra. Za​nim wró​cił do po​cze​kal​ni, żeby się przyj​rzeć pacz​ce na biur​ku, skon​tak​to​wał się z po​li​cją. – Noga? – po​wtó​rzył ko​mi​sarz Eric War​dle na dru​gim koń​cu li​nii. – Pie​przo​na noga? – I na do​da​tek nie w moim roz​mia​rze – po​wie​dział Stri​ke, któ​ry w obec​no​ści Ro​bin nie po​zwo​lił​by so​bie na taki żart . Miał pod​wi​nię​tą no​gaw​kę od​sła​nia​ją​cą me​ta​lo​wy pręt, któ​ry za​stę​po​wał mu pra​wą kost​kę. Gdy usły​szał krzyk Ro​bin, wła​śnie się ubie​rał. Już kie​dy to mó​wił, uświa​do​mił so​bie, że jest to pra​wa noga, jak ta, któ​rą stra​cił, i że ucię​to ją pod ko​la​nem, czy​li do​kład​nie w miej​scu, w któ​rym am​pu​to​wa​no jego wła​sną. Wciąż przy​ci​ska​jąc ko​mór​kę do ucha, przyj​rzał się no​dze z bliż​szej od​le​gło​ści i jego nos wy​-

peł​nił się nie​przy​jem​nym za​pa​chem przy​wo​dzą​cym na myśl kur​cza​ka nie​daw​no wy​ję​te​go z za​mra​żar​ki. Skó​ra przed​sta​wi​ciel​ki rasy kau​ka​skiej: gład​ka, bla​da i bez ska​zy, je​śli po​mi​nąć sta​re​go, zie​lon​ka​we​go si​nia​ka na łyd​ce, nie​do​kład​nie ogo​lo​na. Od​ra​sta​ją​ce wło​ski były ja​sne, a nie​po​ma​lo​wa​ne pa​znok​cie tro​chę brud​ne. Prze​cię​ta pisz​czel lśni​ła lo​do​wa​tą bie​lą na tle ota​cza​ją​ce​go ją mię​sa. Zgrab​ne cię​cie: Stri​ke po​my​ślał, że praw​do​po​dob​nie zro​bio​no je sie​kie​rą albo ta​sa​kiem. – Mó​wisz, że to noga ko​bie​ty? – Na to wy​glą​da… Stri​ke za​uwa​żył jesz​cze coś. Na łyd​ce, w miej​scu, w któ​rym ucię​to nogę, była bli​zna: sta​ra, nie​zwią​za​na z raną po​wsta​łą na sku​tek od​dzie​le​nia koń​czy​ny od cia​ła. Ileż razy w spę​dzo​nym w Korn​wa​lii dzie​ciń​stwie za​sko​czy​ło go zdra​dli​we mo​rze, gdy stał od​wró​co​ny do nie​go ple​ca​mi? Ci, któ​rzy nie zna​li oce​anu, za​po​mi​na​li o jego po​tę​dze, o jego bru​tal​no​ści. Gdy ude​rzał w nich z siłą zim​ne​go me​ta​lu, czu​li prze​ra​że​nie. Stri​ke mie​rzył się ze stra​chem, pra​co​wał z nim i zma​gał się przez całe ży​cie za​wo​do​we, lecz na wi​dok tej sta​rej bli​zny prze​ra​że​nie – tym więk​sze, że nie​spo​dzie​wa​ne – na chwi​lę za​par​ło mu dech w pier​siach. – Je​steś tam? – spy​tał War​dle na dru​gim koń​cu li​nii. – Co? Dwu​krot​nie zła​ma​ny nos Stri​ke’a znaj​do​wał się w od​le​gło​ści nie​speł​na dwóch cen​ty​me​trów od miej​sca, w któ​rym ucię​to nogę ko​bie​ty. Przy​po​mi​nał so​bie bli​znę na no​dze dziec​ka, któ​re​go ni​g​dy nie za​po​mniał… Ile mi​nę​ło cza​su, od​kąd je wi​dział? Ile mia​ło​by te​raz lat? – Za​dzwo​ni​łeś do mnie, po​nie​waż…? – pod​po​wie​dział mu War​dle. – A tak – od​rzekł Stri​ke, zmu​sza​jąc się do kon​cen​tra​cji. – Wo​lał​bym, że​byś to ty się tym za​jął, ale je​śli nie mo​żesz… – Już jadę – prze​rwał mu War​dle. – Nie​dłu​go będę. Nie ru​szaj się stam​tąd. Stri​ke się roz​łą​czył i odło​żył te​le​fon, cały czas wpa​tru​jąc się w nogę. Za​uwa​żył, że leży pod nią li​ścik na​pi​sa​ny na kom​pu​te​rze. Wy​szko​lo​ny przez bry​tyj​ską ar​mię i zna​ją​cy pro​ce​du​rę do​cho​dze​nio​wą oparł się sil​nej po​ku​sie, żeby go stam​tąd wy​jąć i prze​czy​tać: nie wol​no nisz​czyć do​wo​dów dla za​kła​du me​dy​cy​ny są​do​wej. Za​miast tego nie​zgrab​nie przy​kuc​nął, żeby prze​czy​tać ad​res wid​nie​ją​cy do góry no​ga​mi na od​chy​lo​nej po​kry​wie. Pacz​kę za​adre​so​wa​no do Ro​bin, co wca​le mu się nie spodo​ba​ło. Jej na​zwi​sko bez​błęd​nie na​pi​sa​no na kom​pu​te​rze i umiesz​czo​no na bia​łej na​klej​ce z ad​re​sem ich agen​cji. Pod spodem była dru​ga na​klej​ka. Wy​tę​ża​jąc wzrok i nie chcąc do​ty​kać pu​deł​ka na​wet po to, żeby wy​raź​nie zo​ba​czyć ad​res, za​uwa​żył, że nadaw​ca naj​pierw za​adre​so​wał pacz​kę na na​zwi​sko „Ca​me​ron Stri​ke”, a póź​niej za​sło​nił je dru​gą na​klej​ką z na​zwi​skiem „Ro​bin El​la​cott”. Dla​cze​go zmie​nił zda​nie? – Kur​wa – za​klął ci​cho Stri​ke.

Wy​pro​sto​wał się z pew​nym tru​dem, zdjął to​reb​kę Ro​bin z koł​ka, za​mknął szkla​ne drzwi i po​szedł na górę. – Po​li​cja już je​dzie – po​wie​dział do Ro​bin, kła​dąc przed nią to​reb​kę. – Chcesz her​ba​ty? Po​ki​wa​ła gło​wą. – Z bran​dy? – Nie masz bran​dy – od​par​ła. Mó​wi​ła lek​ko za​chryp​nię​tym gło​sem. – Szu​ka​łaś? – Oczy​wi​ście, że nie! – za​wo​ła​ła. Uśmiech​nął się, wi​dząc, jak się obu​rzy​ła na su​ge​stię, że mo​gła​by mu mysz​ko​wać w szaf​kach. – Po pro​stu nie je​steś… nie na​le​żysz do osób, któ​re trzy​ma​ją bran​dy do ce​lów me​dycz​nych. – Piwa? Prze​czą​co po​krę​ci​ła gło​wą, nie była w sta​nie się uśmiech​nąć. Gdy her​ba​ta była już go​to​wa, Stri​ke z wła​snym kub​kiem usiadł na​prze​ciw Ro​bin. Wy​glą​dał tak samo jak zwy​kle: po​tęż​ny były bok​ser pa​lą​cy za dużo pa​pie​ro​sów i je​dzą​cy za dużo fast fo​odów. Miał gę​ste brwi, spłasz​czo​ny i asy​me​trycz​ny nos, a gdy się nie uśmie​chał, na jego twa​rzy sta​le go​ścił wy​raz po​nu​re​go roz​draż​nie​nia. Jego gę​ste, ciem​ne, krę​co​ne wło​sy, wciąż wil​got​ne po po​ran​nym prysz​ni​cu, przy​po​mnia​ły Ro​bin o Ja​cqu​es’u Bur​ge​rze i Sa​rah Shad lock. Wy​da​wa​ło jej się, że od kłót​ni z Mat​thew mi​nę​ły całe wie​ki. Od​kąd we​szła do miesz​ka​nia Stri​ke’a, my​śla​ła o na​rze​czo​nym tyl​ko przez chwi​lę. Bała się mu po​wie​dzieć, co za​szło. Wie​dzia​ła, że bę​dzie zły. Nie po​do​ba​ło mu się, że Ro​bin pra​cu​je u Stri​ke’a. – Przyj​rza​łeś się… temu? – mruk​nę​ła, się​gnąw​szy po go​rą​cą her​ba​tę, po czym od​sta​wi​ła ją nie​tknię​tą. – No – po​twier​dził. Nie wie​dzia​ła, o co jesz​cze spy​tać. Do​sta​ła ucię​tą nogę. Sy​tu​acja była tak okrop​na, tak gro​te​sko​wa, że każ​de py​ta​nie przy​cho​dzą​ce jej do gło​wy brzmia​ło nie​do​rzecz​nie, pro​stac​ko. „Po​zna​jesz ją?” „Jak my​ślisz, dla​cze​go ktoś ją przy​słał?” i – to py​ta​nie wy​da​wa​ło się Ro​bin naj​bar​dziej na​glą​ce – „Dla​cze​go aku​rat mnie?”. – Po​li​cja bę​dzie chcia​ła usły​szeć coś wię​cej o ku​rie​rze – po​wie​dział. – Wiem – od​rze​kła. – Pró​bu​ję so​bie wszyst​ko przy​po​mnieć. Na dole roz​legł się dźwięk do​mo​fo​nu. – To na pew​no War​dle. – War​dle? – po​wtó​rzy​ła za​sko​czo​na. – To naj​bar​dziej przy​ja​zny gli​niarz, ja​kie​go zna​my – przy​po​mniał jej Stri​ke. – Nie ru​szaj się stąd, przy​pro​wa​dzę go. W ubie​głym roku Stri​ke wzbu​dził nie​chęć sto​łecz​nej po​li​cji, nie do koń​ca z wła​snej winy. W ob​szer​nych do​nie​sie​niach pra​so​wych na te​mat jego dwóch naj​więk​szych suk​ce​sów de​tek​ty​wi​stycz​nych ze zro​zu​mia​łych po​wo​dów pięt​no​wa​no funk​cjo​na​riu​szy, któ​rych wy​sił​ki przy​-

ćmił. War​dle po​mógł mu jed​nak przy pierw​szej z tych spraw i po​dzie​lił z nim tro​chę póź​niej​szej chwa​ły, więc ich wza​jem​ne sto​sun​ki po​zo​sta​wa​ły dość przy​ja​zne. Ro​bin wi​dzia​ła War​dle’a tyl​ko w ar​ty​ku​łach pra​so​wych na te​mat tej wła​śnie spra​wy. Ich ścież​ki ni​g​dy nie prze​cię​ły się w są​dzie. War​dle oka​zał się przy​stoj​nym męż​czy​zną z gę​sty​mi kasz​ta​no​wy​mi wło​sa​mi i ocza​mi ko​lo​ru cze​ko​la​dy, ubra​nym w skó​rza​ną kurt​kę i dżin​sy. Stri​ke nie był pew​ny, czy bar​dziej go roz​ba​wi​ło, czy zi​ry​to​wa​ło od​ru​cho​we spoj​rze​nie, ja​kim ko​mi​sarz zmie​rzył Ro​bin po wej​ściu do po​ko​ju – jego oczy szyb​ko prze​su​nę​ły się zyg​za​kiem po jej wło​sach, fi​gu​rze i le​wej ręce, gdzie na se​kun​dę za​trzy​ma​ły się na pier​ścion​ku za​rę​czy​no​wym z bry​lan​ta​mi i sza​fi​rem. – Eric War​dle – przed​sta​wił się ści​szo​nym gło​sem i z uśmie​chem, któ​ry Stri​ke’owi wy​dał się nie​po​trzeb​nie cza​ru​ją​cy. – A to sier​żant Ekwen​si. To​wa​rzy​szy​ła mu szczu​pła, czar​no​skó​ra funk​cjo​na​riusz​ka z przy​gła​dzo​ny​mi wło​sa​mi upię​ty​mi w kok. Lek​ko się uśmiech​nę​ła i Ro​bin po​czu​ła, że obec​ność in​nej ko​bie​ty przy​no​si jej wiel​ką ulgę. Po chwi​li sier​żant Ekwen​si od​wró​ci​ła wzrok i omio​tła spoj​rze​niem skrom​ną ka​wa​ler​kę Stri​ke’a. – Gdzie jest ta pacz​ka? – spy​ta​ła. – Na dole – po​wie​dział Stri​ke, wyj​mu​jąc z kie​sze​ni klu​cze do agen​cji. Po​ka​żę pani. Co u żony, War​dle? – do​dał, szy​ku​jąc się do wyj​ścia w to​wa​rzy​stwie sier​żant Ekwen​si. – A co cię to ob​cho​dzi? – od​pa​ro​wał ko​mi​sarz, lecz ku ra​do​ści Ro​bin, któ​ra zin​ter​pre​to​wa​ła jego uważ​ne spoj​rze​nie jako pró​bę zgry​wa​nia psy​cho​lo​ga, usiadł na​prze​ciw​ko niej przy sto​li​ku i otwo​rzył no​tes. – Kie​dy po​de​szłam, stał przed drzwia​mi – wy​ja​śni​ła Ro​bin, gdy War​dle spy​tał, jak do​star​czo​no nogę. – Wzię​łam go za ku​rie​ra. Był ubra​ny w czar​ną skó​rę: cał​kiem czar​ną, nie li​cząc nie​bie​skich pa​sków na ra​mio​nach. Kask też miał czar​ny, a osło​na była opusz​czo​na i lu​strza​na. Mu​siał mieć co naj​mniej metr osiem​dzie​siąt . Na​wet gdy​by zdjął kask, był​by o ja​kieś dzie​sięć, dwa​na​ście cen​ty​me​trów wyż​szy ode mnie. – Bu​do​wa cia​ła? – spy​tał War​dle, ba​zgrząc w no​te​sie. – Po​wie​dzia​ła​bym, że był dość po​staw​ny, ale praw​do​po​dob​nie kurt​ka była tro​chę wy​wa​to​wa​na. – Oczy Ro​bin nie​chcą​cy skie​ro​wa​ły się w stro​nę Stri​ke’a, któ​ry wró​cił do miesz​ka​nia. – Cho​dzi mi o to, że nie był taki… – Nie był ta​kim tłu​stym dra​niem jak twój szef? – pod​su​nął Stri​ke, któ​ry usły​szał jej ostat​nie sło​wa, i War​dle, za​wsze sko​ry do żar​tów ze Stri​ke’a i czer​pią​cy z nich przy​jem​ność, za​śmiał się pod no​sem. – I miał rę​ka​wicz​ki – do​da​ła Ro​bin, nie re​agu​jąc na żart – Czar​ne, skó​rza​ne mo​to​cy​klo​we rę​ka​wi​ce. – No oczy​wi​ście – mruk​nął War​dle, do​da​jąc no​tat​kę. – Pew​nie nie za​pa​mię​ta​ła pani żad​nych szcze​gó​łów do​ty​czą​cych mo​to​cy​kla?

– To była czar​no-czer​wo​na hon​da – od​rze​kła Ro​bin. – Za​uwa​ży​łam logo, ten sym​bol skrzy​dła. Na moje oko sie​dem​set​pięć​dzie​siąt​ka. Duża. War​dle wy​da​wał się za​sko​czo​ny i jed​no​cze​śnie był pod wra​że​niem. – Ro​bin to ben​zy​nia​ra – po​wie​dział Stri​ke. – Pro​wa​dzi jak Fer​nan​do Alon​so. Wo​la​ła​by, żeby skoń​czył z tą we​so​ło​ścią i non​sza​lan​cją. Pię​tro ni​żej le​ża​ła noga ko​bie​ty. Gdzie po​dzia​ła się resz​ta? Ro​bin wie​dzia​ła, że nie wol​no jej się roz​pła​kać. Ża​ło​wa​ła, że nie jest bar​dziej wy​po​czę​ta. Prze​klę​ta ka​na​pa… ostat​nio spę​dza​ła na niej zbyt wie​le nocy… – I ka​zał pani po​kwi​to​wać? – spy​tał War​dle. – Nie po​wie​dzia​ła​bym, że mi „ka​zał” – od​rze​kła Ro​bin. – Pod​su​nął pod​kład​kę z klip​sem i zro​bi​łam to od​ru​cho​wo. – Co było na tej pod​kład​ce? – To wy​glą​da​ło jak fak​tu​ra albo… Za​mknę​ła oczy, pró​bu​jąc so​bie przy​po​mnieć. Do​pie​ro te​raz zda​ła so​bie spra​wę, że for​mu​larz wy​glą​dał ama​tor​sko, jak​by zro​bio​no go na lap​to​pie, i po​wie​dzia​ła o tym ko​mi​sa​rzo​wi. – Spo​dzie​wa​ła się pani ja​kiejś prze​sył​ki? – spy​tał War​dle. Ro​bin wspo​mnia​ła o jed​no​ra​zo​wych apa​ra​tach na ślub. – Co zro​bił, kie​dy wzię​ła pani pacz​kę? – Wsiadł na mo​tor i od​je​chał w kie​run​ku Cha​ring Cross Road. Roz​le​gło się pu​ka​nie do drzwi i we​szła sier​żant Ekwen​si, nio​sąc li​ścik, któ​ry Stri​ke za​uwa​żył pod nogą, te​raz już umiesz​czo​ny w fo​lio​wej to​reb​ce na do​wo​dy rze​czo​we. – Przy​je​cha​li z za​kła​du me​dy​cy​ny są​do​wej – po​in​for​mo​wa​ła War​dle’a. – Li​ścik był w pacz​ce. War​to spy​tać, czy te sło​wa coś mó​wią pani El​la​cott . War​dle wziął li​ścik i zlu​stro​wał go wzro​kiem, marsz​cząc brwi. – To ja​kiś beł​kot – stwier​dził, a po​tem prze​czy​tał na głos: – A ha​r vest of limbs, of arms and of legs, of necks… – …that turn like swans… – wszedł mu w sło​wo Stri​ke, któ​ry stał opar​ty o ku​chen​kę, za da​le​ko, żeby mógł to prze​czy​tać – …as if in​c ​li​ned to gasp or pray[1] . Po​zo​sta​ła trój​ka wpa​try​wa​ła się w nie​go bez sło​wa. – To tekst pio​sen​ki – po​wie​dział Stri​ke. Jego mina nie spodo​ba​ła się Ro​bin. Czu​ła, że te sło​wa coś dla nie​go zna​czą, coś złe​go. Z wy​raź​nym wy​sił​kiem wy​ja​śnił: – Tak brzmi ostat​nia zwrot​ka Mi​s tress of the Sal​m on Salt. Blue Öy​ster Cult . Sier​żant Ekwen​si unio​sła sta​ran​nie na​ry​so​wa​ne brwi. – Kto? – Po​pu​lar​ny ze​spół roc​ko​wy z lat sie​dem​dzie​sią​tych. – Do​my​ślam się, że do​brze znasz ten re​per​tu​ar – po​wie​dział War​dle. – Znam tę pio​sen​kę – uści​ślił Stri​ke. – Wiesz, kto mógł to przy​słać?

Stri​ke się za​wa​hał. Po​zo​sta​ła trój​ka na​dal się w nie​go wpa​try​wa​ła, a przez gło​wę de​tek​ty​wa gwał​tow​nie prze​my​ka​ły po​mie​sza​ne ob​ra​zy i wspo​mnie​nia. Czyjś ni​ski głos mó​wią​cy: „She wan​ted to die. She was the qu​ic​kli​m e girl”[2] . Chu​da noga dwu​na​sto​lat​ki na​zna​czo​na srebr​na​wą, nie​re​gu​lar​ną bli​zną. Para ma​łych, ciem​nych oczu jak u fret​ki, nie​na​wist​nie zmru​żo​nych. Wy​ta​tu​owa​na żół​ta róża. Po chwi​li – inny czło​wiek praw​do​po​dob​nie od razu by o tym po​my​ślał – przy​po​mniał so​bie wle​ką​cą się za tam​ty​mi wspo​mnie​nia​mi i na​gle wy​ska​ku​ją​cą na pierw​szy plan li​stę za​rzu​tów, wśród któ​rych zna​lazł się pe​nis od​cię​ty zwło​kom i prze​sła​ny po​li​cyj​ne​mu in​for​ma​to​ro​wi. – Wiesz, kto mógł to przy​słać? – po​wtó​rzył War​dle. – Być może. – Stri​ke spoj​rzał na Ro​bin i na sier​żant Ekwen​si. – Wo​lał​bym o tym po​roz​ma​wiać na osob​no​ści. Po​trze​bu​je​cie jesz​cze cze​goś od Ro​bin? – Mu​si​my spi​sać pani na​zwi​sko, ad​res i tak da​lej – od​rzekł War​dle. – Va​nes​so, mo​żesz się tym za​jąć? Sier​żant Ekwen​si po​de​szła z no​te​sem do Ro​bin. Od​głos kro​ków dwóch męż​czyzn ucichł na klat​ce. Mimo że Ro​bin nie mia​ła ocho​ty po​now​nie oglą​dać ucię​tej nogi, zro​bi​ło jej się smut​no, że po​szli tam sami. Prze​cież to jej na​zwi​sko wid​nia​ło na pacz​ce. Ma​ka​brycz​na prze​sył​ka na​dal le​ża​ła na biur​ku. Sier​żant Ekwen​si wpu​ści​ła do agen​cji dwóch współ​pra​cow​ni​ków War​dle’a: gdy ich prze​ło​żo​ny zja​wił się z pry​wat​nym de​tek​ty​wem, je​den ro​bił zdję​cia, a dru​gi roz​ma​wiał przez ko​mór​kę. Obaj z cie​ka​wo​ścią spoj​rze​li na Stri​ke’a, któ​ry zdo​był wśród po​li​cjan​tów pew​ną sła​wę w okre​sie, gdy zra​ził do sie​bie wie​lu ko​le​gów War​dle’a. Stri​ke za​mknął drzwi swo​je​go ga​bi​ne​tu i usie​dli z War​dle’em na​prze​ciw​ko sie​bie przy biur​ku. Ko​mi​sarz otwo​rzył no​tes na czy​stej stro​nie. – No do​bra, znasz ko​goś, kto lubi rą​bać zwło​ki na ka​wał​ki i wy​sy​łać je pocz​tą? – Te​ren​ce Mal​ley – po​wie​dział Stri​ke po chwi​li wa​ha​nia. – Na po​czą​tek. War​dle ni​cze​go nie za​pi​sał i tyl​ko wpa​try​wał się w nie​go znad ko​niusz​ka dłu​go​pi​su. – Te​ren​ce „Dig​ger” Mal​ley? Stri​ke po​tak​nął. – Z gru​py prze​stęp​czej z Har​rin​gay? – A ilu znasz Te​ren​ce’ów „Dig​ge​rów” Mal​ley​ów? – znie​cier​pli​wił się Stri​ke. – I ilu z nich ma zwy​czaj wy​sy​łać lu​dziom czę​ści cia​ła? – Jak, do dia​bła, ze​tkną​łeś się z Dig​ge​rem? – Wspól​na ope​ra​cja z oby​cza​jów​ką w 2008. Siat​ka han​dla​rzy nar​ko​ty​ków. – Spra​wa, za któ​rą go przy​mknę​li? – Wła​śnie. – Niech mnie szlag – po​wie​dział War​dle. – Czy​li to on, nie? Ten fa​cet to pie​przo​ny świr,

wła​śnie wy​szedł na wol​ność i ma nie​ogra​ni​czo​ny do​stęp do po​ło​wy lon​dyń​skich pro​sty​tu​tek. Le​piej od razu za​cznie​my prze​szu​ki​wać Ta​mi​zę w po​szu​ki​wa​niu resz​ty zwłok. – Tyl​ko że tam​te ze​zna​nia zło​ży​łem ano​ni​mo​wo. W ogó​le nie po​wi​nien wie​dzieć, że to ja. – Mają swo​je spo​so​by – prze​ko​ny​wał War​dle. – Ci z Har​rin​gay są jak pie​przo​na ma​fia. Sły​sza​łeś, że prze​słał Ia​no​wi Be​vi​no​wi fiu​ta Hat​for​da Alie​go? – No, sły​sza​łem – od​rzekł Stri​ke. – A o co cho​dzi z tą pio​sen​ką? Co to, kur​wa, za żni​wa? – Wła​śnie to mnie mar​twi – po​wie​dział po​wo​li Stri​ke. – Dig​ger ra​czej nie ba​wił​by się w ta​kie sub​tel​no​ści i dla​te​go my​ślę, że za prze​sył​ką może stać któ​ryś z trzech po​zo​sta​łych.

4 Four winds at the Four Winds Bar, Two do​o rs loc​ked and win​dows bar​r ed, One door left to take you in, The other one just mir​r ors it… Czte​ry wia​try w ba​rze Czte​ry Wia​try, Dwo​je za​mknię​tych drzwi i kra​ty w oknach, Trze​cie drzwi otwar​te, że​byś mógł wejść, Czwar​te to tyl​ko ich od​bi​cie […] Blue Öy​ster Cult, Astro​nomy

– Znasz aż czte​rech fa​ce​tów, któ​rzy mo​gli​by ci przy​słać ucię​tą nogę? Czte​rech? Stri​ke wi​dział prze​ra​żo​ną twarz Ro​bin od​bi​ja​ją​cą się w okrą​głym lu​ster​ku obok zle​wu, przy któ​rym się go​lił. Po​li​cja wresz​cie za​bra​ła nogę, Stri​ke ogło​sił dzień wol​ny i Ro​bin na​dal sie​dzia​ła przy sto​li​ku z la​mi​na​tu w jego kuch​ni po​łą​czo​nej z sa​lo​nem, trzy​ma​jąc obu​rącz dru​gi ku​bek her​ba​ty. – Praw​dę mó​wiąc – po​wie​dział, na​cie​ra​jąc na szcze​ci​nę na swo​jej bro​dzie – my​ślę, że tyl​ko trzech. Chy​ba po​peł​ni​łem błąd, mó​wiąc War​dle’owi o Mal​leyu. – Dla​cze​go? Stri​ke stre​ścił Ro​bin krót​ką hi​sto​rię swo​ich kon​tak​tów z za​wo​do​wym prze​stęp​cą, któ​ry ostat​nią od​siad​kę za​wdzię​czał mię​dzy in​ny​mi ze​bra​nym przez Stri​ke’a do​wo​dom. – Te​raz War​dle jest prze​ko​na​ny, że gru​pa prze​stęp​cza z Har​rin​gay od​kry​ła, kto go wsy​pał. Ale wkrót​ce po zło​że​niu ze​znań wy​je​cha​łem do Ira​ku, a poza tym nie sły​sza​łem, żeby kie​dy​kol​wiek funk​cjo​na​riusz Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych zo​stał zde​ma​sko​wa​ny po zło​że​niu ze​znań w są​dzie. Zresz​tą cy​to​wa​nie pio​sen​ki nie pach​nie mi Dig​ge​rem. Ten typ nie lubi ta​kich wy​myśl​nych ak​cen​tów. – Ale uci​nał już ka​wał​ki ciał lu​dzi, któ​rych za​bił – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Raz na pew​no to zro​bił, ale nie za​po​mi​naj, że kto​kol​wiek za tym stoi, wca​le nie mu​siał ni​ko​go za​bić. – Stri​ke grał na zwło​kę. – Noga może po​cho​dzić od nie​bosz​czy​ka. Z od​pa​dów szpi​tal​nych. War​dle to wszyst​ko spraw​dzi. Nie​wie​le bę​dzie​my wie​dzieć, do​pó​ki nie przyj​rzy jej się za​kład me​dy​cy​ny są​do​wej. Po​sta​no​wił nie wspo​mi​nać o upior​nej ewen​tu​al​no​ści, że nogę ucię​to ży​wej oso​bie. W ci​szy, któ​ra za​pa​dła, Stri​ke opłu​kał ma​szyn​kę pod ku​chen​nym kra​nem, a Ro​bin pa​trzy​ła przez okno po​grą​żo​na w my​ślach.

– No cóż, mu​sia​łeś po​wie​dzieć War​dle’owi o Mal​leyu – ode​zwa​ła się, od​wra​ca​jąc się do Stri​ke’a, któ​ry na​po​tkał jej spoj​rze​nie w lu​ster​ku. – Bo prze​cież sko​ro już kie​dyś prze​słał ko​muś… wła​ści​wie co prze​słał? – spy​ta​ła tro​chę ner​wo​wo. – Pe​ni​sa – od​parł Stri​ke. Umył twarz, osu​szył ją ręcz​ni​kiem i do​pie​ro po​tem pod​jął prze​rwa​ny wą​tek. – No, chy​ba masz ra​cję. Ale im dłu​żej o tym my​ślę, tym bar​dziej je​stem pew​ny, że to nie on. Za​raz wra​cam, idę zmie​nić ko​szu​lę. Kie​dy krzyk​nę​łaś, ode​rwa​łem dwa gu​zi​ki. – Prze​pra​szam – po​wie​dzia​ła nie​śmia​ło, gdy znik​nął w sy​pial​ni. Są​cząc her​ba​tę, ro​zej​rza​ła się po po​miesz​cze​niu, w któ​rym sie​dzia​ła. Ni​g​dy wcze​śniej nie była w miesz​ka​niu Stri​ke’a na pod​da​szu. Do​tąd co naj​wy​żej pu​ka​ła do drzwi, żeby prze​ka​zać ja​kąś wia​do​mość, albo – w okre​sach naj​bar​dziej wy​tę​żo​nej pra​cy i naj​więk​sze​go nie​do​bo​ru snu – żeby go obu​dzić. Sa​lon z kuch​nią był cia​sny, ale pa​no​wał w nim po​rzą​dek. Bra​ko​wa​ło ja​kich​kol​wiek ak​cen​tów oso​bi​stych: zbie​ra​ni​na kub​ków, ta​nia ście​recz​ka zło​żo​na obok pal​ni​ka ga​zo​we​go; żad​nych zdjęć i ozdób, nie li​cząc na​ry​so​wa​ne​go przez dziec​ko żoł​nie​rza przy​kle​jo​ne​go do me​blo​ścian​ki. – Kto to na​ry​so​wał? – spy​ta​ła, gdy Stri​ke wró​cił w no​wej ko​szu​li. – Mój sio​strze​niec Jack. Z ja​kie​goś po​wo​du mnie lubi. – Nie bądź taki skrom​ny. – Nie je​stem. Ni​g​dy nie wiem, jak roz​ma​wiać z dzieć​mi. – Więc my​ślisz, że znasz trzech fa​ce​tów, któ​rzy mo​gli​by…? – za​czę​ła zno​wu Ro​bin. – Mam ocho​tę się na​pić – wszedł jej w sło​wo Stri​ke. – Chodź​my do Tot​ten​ham. Po dro​dze nie mo​gli roz​ma​wiać z po​wo​du ogłu​sza​ją​ce​go ha​ła​su mło​tów pneu​ma​tycz​nych wciąż do​cho​dzą​ce​go z wy​ko​pów na uli​cy, lecz gdy obok Ro​bin szedł Stri​ke, ro​bot​ni​cy we flu​ore​scen​cyj​nych ka​mi​zel​kach nie gwiz​da​li i nie wyli jak wil​ki. W koń​cu do​tar​li do ulu​bio​ne​go lo​kal​ne​go pubu Stri​ke’a wy​po​sa​żo​ne​go w ozdob​ne lu​stra w po​zła​ca​nych ra​mach, ciem​ną bo​aze​rię, lśnią​ce mo​sięż​ne na​le​wa​ki do piwa, ko​pu​łę z ko​lo​ro​we​go szkła oraz w ob​ra​zy Fe​li​xa de Jon​ga z ha​sa​ją​cy​mi ślicz​not​ka​mi. Stri​ke za​mó​wił ku​fel doom bara. Ro​bin, nie bę​dąc w sta​nie prze​łknąć al​ko​ho​lu, po​pro​si​ła o kawę. – A więc? – po​wie​dzia​ła, gdy de​tek​tyw wró​cił do wy​so​kie​go sto​li​ka pod ko​pu​łą. – Kim są ci trzej męż​czyź​ni? – Nie za​po​mi​naj, że mogę się gru​bo my​lić – za​zna​czył Stri​ke, są​cząc piwo. – W po​rząd​ku – od​par​ła Ro​bin. – Kim oni są? – Zwy​rod​nial​ca​mi ma​ją​cy​mi do​bre po​wo​dy, żeby mnie nie​na​wi​dzić. W umy​śle Stri​ke’a wy​stra​szo​na, chu​da dwu​na​sto​lat​ka z bli​zną wo​kół nogi przy​glą​da​ła mu się zza prze​krzy​wio​nych oku​la​rów. Czy to była jej pra​wa noga? Nie mógł so​bie przy​po​mnieć. „Jezu, nie po​zwól, żeby to była ona…”

– Kim oni są? – po​wtó​rzy​ła Ro​bin, tra​cąc cier​pli​wość. – Dwóch znam z woj​ska – od​rzekł, po​cie​ra​jąc bro​dę. – Obaj są wy​star​cza​ją​co wal​nię​ci i agre​syw​ni, żeby… żeby… Prze​rwa​ło mu po​tęż​ne mi​mo​wol​ne ziew​nię​cie. Ro​bin cze​ka​ła na dal​szy ciąg wy​ja​śnień, za​sta​na​wia​jąc się, czy Stri​ke spę​dził wczo​raj​szy wie​czór ze swo​ją nową dziew​czy​ną. Elin, była za​wo​do​wa skrzy​pacz​ka, a obec​nie pre​zen​ter​ka Ra​dia Three, osza​ła​mia​ją​co pięk​na nor​dyc​ka blon​dyn​ka, przy​po​mi​na​ła Ro​bin ład​niej​szą wer​sję Sa​rah Sha​dlock. Za​pew​ne to mię​dzy in​ny​mi dla​te​go pra​wie na​tych​miast po​czu​ła do Elin nie​chęć. Dru​gim po​wo​dem było to, że w obec​no​ści Ro​bin Elin na​zwa​ła ją se​kre​tar​ką Stri​ke’a. – Prze​pra​szam – po​wie​dział Stri​ke. – Sie​dzia​łem do póź​na, ro​biąc no​tat​ki w spra​wie Kha​na. Je​stem wy​koń​czo​ny. Spoj​rzał na ze​ga​rek. – Zej​dzie​my coś zjeść? Umie​ram z gło​du. – Za chwi​lę. Nie ma jesz​cze na​wet dwu​na​stej. Chcę po​słu​chać o tych męż​czy​znach. Wes​tchnął. – No do​brze. – Ści​szył głos, gdy ja​kiś czło​wiek prze​szedł obok ich sto​li​ka w dro​dze do to​a​le​ty. – Je​den to Do​nald La​ing z Kró​lew​skiej Pie​cho​ty Gra​nicz​nej. – Zno​wu przy​po​mnia​ły mu się oczy jak u fret​ki, skon​cen​tro​wa​na nie​na​wiść, wy​ta​tu​owa​na róża. – Dzię​ki mnie do​stał do​ży​wo​cie. – Ale… – Wy​szedł po dzie​się​ciu la​tach – po​wie​dział Stri​ke. – Od 2007 roku jest na wol​no​ści. Nie był zwy​kłym świ​rem, tyl​ko zwie​rzę​ciem, prze​bie​głym, chy​trym zwie​rzę​ciem, psy​cho​pa​tą, i to z tych naj​gor​szych, je​śli chcesz znać moje zda​nie. Do​stał do​ży​wo​cie w spra​wie, któ​rej nie po​wi​nie​nem był ba​dać. Tuż po tym jak oczysz​czo​no go z in​ne​go za​rzu​tu. Ma cho​ler​nie do​bre po​wo​dy, żeby mnie nie​na​wi​dzić. Nie po​wie​dział jed​nak, co zro​bił La​ing ani dla​cze​go on, Stri​ke, ba​dał tę spra​wę. Cza​sa​mi, zwłasz​cza gdy mó​wił o swo​jej ka​rie​rze w Wy​dzia​le do spraw Spe​cjal​nych, Ro​bin wy​czu​wa​ła w to​nie jego gło​su, że otarł się o coś, o czym nie chciał roz​ma​wiać, więc ni​g​dy nie na​ci​ska​ła. Nie​chęt​nie po​rzu​ci​ła te​mat Do​nal​da La​in​ga. – Kim jest ten dru​gi fa​cet z woj​ska? – To Noel Brock​bank. Pu​styn​ny Szczur. – Pu​styn​ny… co? – Siód​ma Bry​ga​da Pan​cer​na. Po​wo​li Stri​ke sta​wał się co​raz bar​dziej mil​czą​cy, błą​dził gdzieś my​śla​mi. Ro​bin za​sta​na​wia​ła się, czy to dla​te​go, że jest głod​ny – na​le​żał do męż​czyzn po​trze​bu​ją​cych re​gu​lar​nych po​sił​ków, żeby za​cho​wać do​bry hu​mor – czy z ja​kie​goś mrocz​niej​sze​go po​wo​du. – Może w ta​kim ra​zie coś zje​my? – za​pro​po​no​wa​ła.

– No – mruk​nął Stri​ke, do​pi​ja​jąc piwo, i po​dźwi​gnął się z miej​sca. Przy​tul​na re​stau​ra​cja w pod​zie​miach była po​miesz​cze​niem wy​ło​żo​nym czer​wo​ną wy​kła​dzi​ną, wy​po​sa​żo​nym w dru​gi bar, drew​nia​ne sto​li​ki i ścia​ny po​kry​te re​pro​duk​cja​mi w ra​mach. Byli pierw​szy​mi klien​ta​mi, któ​rzy tam usie​dli i zło​ży​li za​mó​wie​nie. – Za​czą​łeś mó​wić o No​elu Brock​ban​ku – przy​po​mnia​ła Stri​ke’owi, gdy wy​brał rybę z fryt​ka​mi. Sama po​pro​si​ła o sa​łat​kę. – Tak, on też ma do​bre po​wo​dy, żeby cho​wać do mnie ura​zę – od​rzekł zwięź​le Stri​ke. Nie chciał mó​wić o Do​nal​dzie La​in​gu, a do dys​ku​to​wa​nia o Brock​ban​ku wy​ka​zy​wał jesz​cze więk​szą nie​chęć. Po dłuż​szej chwi​li mil​cze​nia, w któ​rej z mar​so​wą miną wpa​try​wał się w ja​kiś nie​okre​ślo​ny punkt nad ra​mie​niem Ro​bin, do​dał: – Brock​bank ma nie​rów​no pod su​fi​tem. A przy​naj​mniej tak twier​dził. – Wsa​dzi​łeś go do wię​zie​nia? – Nie – od​rzekł. Miał zło​wro​gą minę. Ro​bin cze​ka​ła, ale czu​ła, że nie usły​szy na te​mat Brock​ban​ka ni​cze​go wię​cej, więc spy​ta​ła: – A ten trze​ci? Tym ra​zem Stri​ke w ogó​le nie od​po​wie​dział. Po​my​śla​ła, że nie usły​szał py​ta​nia. – Kim jest…? – Nie chcę o tym roz​ma​wiać – burk​nął Stri​ke. Pa​trzył spode łba na dru​gi ku​fel piwa, ale Ro​bin nie dała się onie​śmie​lić. – Kto​kol​wiek przy​słał tę nogę – po​wie​dzia​ła – za​adre​so​wał ją do mnie. – No do​bra – mruk​nął nie​chęt​nie po krót​kiej chwi​li wa​ha​nia. – Ten trze​ci na​zy​wa się Jeff Whit​ta​ker. Ro​bin prze​szedł dreszcz. Nie mu​sia​ła py​tać, skąd Stri​ke zna Jef​fa Whit​ta​ke​ra. Już to wie​dzia​ła, mimo że ni​g​dy do​tąd o nim nie roz​ma​wia​li. Dzie​ciń​stwo i mło​dość Cor​mo​ra​na Stri​ke’a były sze​ro​ko opi​sy​wa​ne w in​ter​ne​cie i bez koń​ca po​wta​rza​ne w ar​ty​ku​łach pra​so​wych po​świę​co​nych jego de​tek​ty​wi​stycz​nym suk​ce​som. Był nie​ślub​nym i nie​pla​no​wa​nym po​tom​kiem gwiaz​dy roc​ka i ko​bie​ty nie​zmien​nie okre​śla​nej jako su​per​gro​upie, któ​ra zmar​ła z przedaw​ko​wa​nia, gdy miał dwa​dzie​ścia lat . Jeff Whit​ta​ker był jej znacz​nie młod​szym dru​gim mę​żem, oskar​żo​nym o jej za​mor​do​wa​nie i oczysz​czo​nym z za​rzu​tu. Sie​dzie​li w mil​cze​niu, do​pó​ki nie po​da​no je​dze​nia. – Dla​cze​go za​mó​wi​łaś tyl​ko sa​łat​kę? Nie je​steś głod​na? – spy​tał Stri​ke, po​chła​nia​jąc swój ta​lerz fry​tek. Tak jak przy​pusz​cza​ła, po przy​ję​ciu wę​glo​wo​da​nów po​pra​wił mu się hu​mor. – Ślub – od​par​ła krót​ko. Za​milkł. Uwa​gi na te​mat jej fi​gu​ry nie mie​ści​ły się w gra​ni​cach, któ​re sam na​kre​ślił w ich wza​jem​nych sto​sun​kach, po​sta​na​wia​jąc już na sa​mym po​cząt​ku, że po​win​ni uni​kać zbyt​niej

za​ży​ło​ści. Jed​nak uwa​żał, że robi się za chu​da. Jego zda​niem (i na​wet ta myśl wy​kra​cza​ła poza wspo​mnia​ne gra​ni​ce) wy​glą​da​ła le​piej, gdy mia​ła krą​gło​ści. – Mógł​byś mi przy​naj​mniej po​wie​dzieć – ode​zwa​ła się po kil​ku mi​nu​tach ci​szy – co cię łą​czy z tą pio​sen​ką. Przez chwi​lę żuł, po czym na​pił się jesz​cze piwa, za​mó​wił ko​lej​ny ku​fel doom bara i od​rzekł: – Moja mat​ka wy​ta​tu​owa​ła so​bie jej ty​tuł. Nie miał ocho​ty mó​wić Ro​bin, gdzie do​kład​nie był ten ta​tu​aż. Wo​lał o tym nie my​śleć. Na szczę​ście dzię​ki je​dze​niu i piwu co​raz bar​dziej się od​prę​żał: Ro​bin ni​g​dy nie prze​ja​wia​ła nie​zdro​we​go za​in​te​re​so​wa​nia jego prze​szło​ścią, ale dziś mia​ła chy​ba pra​wo do​ma​gać się in​for​ma​cji. – To jej ulu​bio​na pio​sen​ka. Blue Öy​ster Cult był jej ulu​bio​nym ze​spo​łem. Cho​ciaż wła​ści​wie to za mało po​wie​dzia​ne. Mia​ła na jego punk​cie praw​dzi​wą ob​se​sję. – Jej ulu​bio​nym ze​spo​łem nie był the De​ad​be​ats? – spy​ta​ła Ro​bin bez za​sta​no​wie​nia. Oj​ciec Stri​ke’a był wo​ka​li​stą w De​ad​be​ats. O nim też ni​g​dy nie roz​ma​wia​li. – Nie – po​wie​dział Stri​ke, zmu​sza​jąc się do lek​kie​go uśmie​chu. – Na li​ście Ledy sta​ry Jon​ny pla​so​wał się na mar​nym dru​gim miej​scu. Pra​gnę​ła Eri​ca Blo​oma, wo​ka​li​sty Blue Öy​ster Cult, ale ni​g​dy go nie do​sta​ła. Wy​wi​nął jej się jako je​den z nie​licz​nych. Ro​bin nie wie​dzia​ła, co po​wie​dzieć. Już wcze​śniej się za​sta​na​wia​ła, jak to jest, gdy bo​ga​ta hi​sto​ria sek​su​al​nych pod​bo​jów two​jej mat​ki jest do​stęp​na w in​ter​ne​cie i każ​dy może ją po​znać. Przy​nie​sio​no Stri​ke’owi ko​lej​ne piwo i za​nim pod​jął wą​tek, po​cią​gnął łyk. – O mało nie zo​sta​łem Eri​kiem Blo​omem Stri​kiem – wy​znał i Ro​bin za​krztu​si​ła się wodą. Gdy kasz​la​ła w ser​wet​kę, Stri​ke się ro​ze​śmiał. – Spójrz​my praw​dzie w oczy, ten prze​klę​ty Cor​mo​ran brzmi nie​wie​le le​piej. Cor​mo​ran Blue… – Blue? – Blue Öy​ster Cult, nie słu​cha​łaś? – Boże. Ni​g​dy o tym nie wspo​mi​na​łeś. – A ty byś wspo​mi​na​ła? – Co to zna​czy Mi​s tress of the Sal​m on Salt? – Skąd mam wie​dzieć! Ich tek​sty pio​se​nek to czy​sty obłęd. Scien​ce fic​tion. Sza​leń​stwo. W jego gło​wie ode​zwał się głos: „She wan​ted to die. She was the qu​ick lime girl”[3] . Znów po​cią​gnął łyk piwa. – Chy​ba ni​g​dy nie sły​sza​łam o Blue Öy​ster Cult – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Ja​sne, że sły​sza​łaś – prze​ko​ny​wał Stri​ke. – „Nie bój się żni​wia​rza”. – Nie… co? – To był ich wiel​ki prze​bój. Don’t Fear the Re​aper. – A, ro​zu​miem.

Przez chwi​lę zdu​mio​na Ro​bin my​śla​ła, że Stri​ke daje jej radę. Je​dli w mil​cze​niu, aż wresz​cie Ro​bin, nie mo​gąc dłu​żej wy​trzy​mać, ale ma​jąc na​dzie​ję, że nie za​brzmi to, jak​by była wy​stra​szo​na, spy​ta​ła: – Jak my​ślisz, dla​cze​go za​adre​so​wał tę nogę do mnie? Stri​ke miał już czas, żeby się nad tym za​sta​no​wić. – My​śla​łem o tym – od​rzekł – i chy​ba po​win​ni​śmy to po​trak​to​wać jak mil​czą​cą po​gróż​kę, więc do​pó​ki się nie do​wie​my… – Nie zre​zy​gnu​ję z pra​cy – oznaj​mi​ła wo​jow​ni​czo. – Nie za​mie​rzam sie​dzieć w domu. Mat​thew wła​śnie tego chce. – Roz​ma​wia​łaś z nim, praw​da? Za​dzwo​ni​ła do na​rze​czo​ne​go, gdy Stri​ke był na dole z War​dle’em. – Tak. Jest zły, że po​kwi​to​wa​łam od​biór. – Pew​nie się o cie​bie mar​twi – po​wie​dział nie​szcze​rze Stri​ke. Spo​tkał Mat​thew kil​ka​krot​nie i z każ​dym ra​zem co​raz bar​dziej go nie lu​bił. – Wca​le nie – wark​nę​ła Ro​bin. – Po pro​stu my​śli, że to ko​niec, że tym ra​zem będę mu​sia​ła zre​zy​gno​wać, że się wy​stra​szę. Nie​do​cze​ka​nie. Mat​thew był prze​ra​żo​ny, gdy do​wie​dział się, co za​szło, jed​nak usły​sza​ła też w jego gło​sie le​ciut​ką nut​kę sa​tys​fak​cji. Wy​czu​ła nie​wy​ra​żo​ne na głos prze​ko​na​nie, że te​raz w koń​cu zro​zu​mie, jak nie​do​rzecz​na była jej de​cy​zja o zwią​za​niu swo​je​go losu z nie​obli​czal​nym pry​wat​nym de​tek​ty​wem, któ​ry nie był jej w sta​nie za​ofe​ro​wać przy​zwo​itej pen​sji. To Stri​ke zmu​szał ją do pra​cy w nie​ty​po​wych go​dzi​nach, dla​te​go mu​sia​ła kie​ro​wać prze​sył​ki do pra​cy, za​miast do miesz​ka​nia. („Prze​cież nie dla​te​go przy​sła​no mi nogę, że Ama​zon nie mógł mnie za​stać w domu!” – od​par​ła obu​rzo​na Ro​bin). Na do​miar złe​go Stri​ke był tro​chę sław​ny i fa​scy​no​wał ich przy​ja​ciół. Pra​ca Mat​thew w cha​rak​te​rze księ​go​we​go nie mia​ła ta​kie​go uro​ku. Jego żal i za​zdrość się​ga​ły głę​bo​ko i co​raz czę​ściej da​wa​ły o so​bie znać. Stri​ke nie był taki głu​pi, żeby za​chę​cać Ro​bin do nie​lo​jal​no​ści wo​bec Mat​thew. Mo​gła​by tego ża​ło​wać, gdy przej​dzie jej wzbu​rze​nie. – Za​adre​so​wał nogę do cie​bie do​pie​ro po na​my​śle – po​wie​dział. – Naj​pierw umie​ścił na prze​sył​ce moje na​zwi​sko. Przy​pusz​czam, że albo chciał mnie zmar​twić, po​ka​zu​jąc, że wie, jak się na​zy​wasz, albo cię na​stra​szyć, że​byś ode​szła z pra​cy. – No cóż, nie dam się na​stra​szyć – oznaj​mi​ła Ro​bin. – Ro​bin, nie pora na bra​wu​ro​we po​pi​sy. Kto​kol​wiek to jest, daje nam do zro​zu​mie​nia, że dużo o mnie wie, że zna two​je imię i na​zwi​sko, a dzi​siaj rano do​kład​nie ci się przyj​rzał. Wi​dział cię z bli​ska. To mi się nie po​do​ba. – Naj​wy​raź​niej uwa​żasz, że moje umie​jęt​no​ści kontr​wy​wia​dow​cze są nie​wie​le war​te. – Bio​rąc pod uwa​gę, że mó​wisz do czło​wie​ka, któ​ry po​słał cię na naj​lep​szy kurs kontr​wy​wia​dow​czy, jaki zdo​łał zna​leźć – po​wie​dział Stri​ke – i prze​czy​tał peł​ną po​chwał opi​nię, któ​rą

po​de​tknę​łaś mu pod nos… – W ta​kim ra​zie wąt​pisz w moje umie​jęt​no​ści z za​kre​su sa​mo​obro​ny. – Ni​g​dy ich nie wi​dzia​łem i mu​szę ci wie​rzyć na sło​wo, że rze​czy​wi​ście je zdo​by​łaś. – Czy cho​ciaż raz przy​ła​pa​łeś mnie na kłam​stwie do​ty​czą​cym mo​ich umie​jęt​no​ści? – ob​ru​szy​ła się Ro​bin i Stri​ke mu​siał przy​znać, że nie. – No wła​śnie! Nie będę głu​pio ry​zy​ko​wać. Na​uczy​łeś mnie mieć oko na po​dej​rza​nych ty​pów. Zresz​tą nie stać cię na to, żeby mnie ode​słać do domu. I tak z tru​dem na​dą​ża​my z ro​bo​tą. Stri​ke wes​tchnął i po​tarł twarz dwie​ma wiel​ki​mi, owło​sio​ny​mi rę​ka​mi. – Nie wy​chodź po zmro​ku – po​wie​dział. – Poza tym mu​sisz mieć przy so​bie alarm, i to po​rząd​ny. – Oczy​wi​ście – od​par​ła. – Od po​nie​dział​ku i tak zaj​mu​jesz się spra​wą Rad​for​da – przy​po​mniał jej, po​cie​sza​jąc się tą my​ślą. Rad​ford był za​moż​nym przed​się​bior​cą. Chciał za​trud​nić w biu​rze de​tek​ty​wa uda​ją​ce​go pół​e​ta​to​we​go pra​cow​ni​ka, by zde​ma​sko​wać star​sze​go me​ne​dże​ra, któ​re​go po​dej​rze​wał o dzia​łal​ność prze​stęp​czą. Ro​bin była oczy​wi​stą kan​dy​dat​ką, po​nie​waż po dru​giej słyn​nej spra​wie o mor​der​stwo Stri​ke stał się zbyt roz​po​zna​wal​ny. Do​pi​ja​jąc trze​cie piwo, za​sta​na​wiał się, czy nie uda​ło​by mu się prze​ko​nać Rad​for​da, żeby wy​dłu​żył go​dzi​ny pra​cy Ro​bin. Ucie​szył​by się, wie​dząc, że jest bez​piecz​na w oka​za​łym biu​row​cu, co​dzien​nie od dzie​wią​tej do pią​tej, do​pó​ki sza​le​niec, któ​ry prze​słał jej nogę, nie tra​fi za krat​ki. Tym​cza​sem Ro​bin zma​ga​ła się z przy​pły​wa​mi wy​czer​pa​nia i lek​kich mdło​ści. Kłót​nia, za​rwa​na noc, po​twor​ny szok na wi​dok ucię​tej nogi – a te​raz mu​sia​ła wra​cać do domu i po raz ko​lej​ny uza​sad​niać swo​je pra​gnie​nie dal​sze​go wy​ko​ny​wa​nia nie​bez​piecz​nej pra​cy za mar​ne pie​nią​dze. Mat​thew, któ​ry daw​niej był dla niej jed​nym z naj​waż​niej​szych źró​deł po​cie​sze​nia i wspar​cia, stał się te​raz ko​lej​ną prze​szko​dą do po​ko​na​nia. Wró​cił do niej nie​pro​szo​ny i nie​chcia​ny ob​raz zim​nej, ucię​tej nogi w kar​to​no​wym pu​dle. Za​sta​na​wia​ła się, kie​dy prze​sta​nie o niej my​śleć. Opusz​ki pal​ców, któ​ry​mi mu​snę​ła nogę, nie​przy​jem​nie ją mro​wi​ły. Jej le​żą​ca na ko​la​nach dłoń od​ru​cho​wo za​ci​snę​ła się w pięść.

5 Hell’s bu​ilt on re​gret. Pie​kło zbu​do​wa​no na żalu. Blue Öy​ster Cult, The Re​v en​ge of Vera Ge​m i​ni sło​wa: Pat​ti Smith

Tego sa​me​go dnia, ale znacz​nie póź​niej, Stri​ke bez​piecz​nie od​pro​wa​dził Ro​bin do me​tra, wró​cił do agen​cji i usiadł przy jej biur​ku, po​grą​ża​jąc się w my​ślach. Wi​dział mnó​stwo roz​człon​ko​wa​nych zwłok, wi​dział, jak gni​ją w ma​so​wych gro​bach albo leżą świe​żo ro​ze​rwa​ne na ka​wał​ki na po​bo​czach dróg: ucię​te koń​czy​ny, zmiaż​dżo​ne mię​śnie, zgru​cho​ta​ne ko​ści. Nie​na​tu​ral​ne przy​pad​ki śmier​ci były do​me​ną Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych, nie​umun​du​ro​wa​ne​go skrzy​dła Kró​lew​skiej Żan​dar​me​rii Woj​sko​wej, a on i jego współ​pra​cow​ni​cy czę​sto od​ru​cho​wo re​ago​wa​li na ta​kie wi​do​ki żar​ta​mi. Tak ra​dzi so​bie czło​wiek w ze​tknię​ciu z ro​ze​rwa​ny​mi i oka​le​czo​ny​mi zwło​ka​mi. Nie dla Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych był luk​sus umy​tych, upięk​szo​nych nie​bosz​czy​ków w pu​dłach wy​ście​ła​nych atła​sem. Pu​dła. To, w któ​rym do​star​czo​no nogę, wy​glą​da​ło cał​kiem zwy​czaj​nie. Nie mia​ło śla​dów wska​zu​ją​cych po​cho​dze​nie ani po​zo​sta​ło​ści po po​przed​nim ad​re​sa​cie, nie mia​ło ni​cze​go cha​rak​te​ry​stycz​ne​go. Całą tę ope​ra​cję do​sko​na​le zor​ga​ni​zo​wa​no – bar​dzo su​mien​nie i po​rząd​nie – i wła​śnie to nie​po​ko​iło Stri​ke’a, a nie sama noga, choć oczy​wi​ście ro​bi​ła po​twor​ne wra​że​nie. Prze​ra​ża​ło go sta​ran​ne, dro​bia​zgo​we i rze​czo​we mo​dus ope​r an​di. Spoj​rzał na ze​ga​rek. Wie​czo​rem był umó​wio​ny z Elin. Dziew czy​na, z któ​rą spo​ty​kał się od dwóch mie​się​cy, była aku​rat w trak​cie roz​wo​du prze​pro​wa​dza​ne​go w kon​wen​cji chłod​nej po​li​tycz​nej gry na prze​trzy​ma​nie, god​nej sza​cho​we​go tur​nie​ju ar​cy​mi​strzów. Mąż, z któ​rym była w se​pa​ra​cji, miał mnó​stwo pie​nię​dzy, co Stri​ke od​krył, gdy za​pro​szo​ny przez Elin do domu zna​lazł się w prze​stron​nym apar​ta​men​cie z drew​nia​ny​mi pod​ło​ga​mi i wi​do​kiem na Re​gent’s Park. Zgod​nie z usta​le​nia​mi do​ty​czą​cy​mi wspól​nej opie​ki nad dziec​kiem była go​to​wa go​ścić u sie​bie Stri​ke’a tyl​ko w te noce, gdy jej pię​cio​let​niej cór​ki nie było w domu, a je​śli gdzieś ra​zem wy​cho​dzi​li, wy​bie​ra​li mniej gwar​ne i mniej zna​ne re​stau​ra​cje w sto​li​cy. Elin nie chcia​ła, aby jej mąż się do​wie​dział, że ona się z kimś spo​ty​ka. Taki układ bar​dzo Stri​ke’owi od​po​wia​dał. Wiecz​nym pro​ble​mem w jego związ​kach było to, że w wie​czo​ry, w któ​re więk​szość lu​dzi od​po​czy​wa​ła, on czę​sto mu​siał pra​co​wać, śle​dząc czy​ichś nie​wier​nych part​ne​rów, a poza tym nie miał szcze​gól​nej ocho​ty na​wią​zy​wać bliż​szych re​la​cji z cór​ką Elin. Nie kła​mał, gdy mó​wił Ro​bin, że nie po​tra​fi roz​ma​wiać z dzieć​mi. Się​gnął po ko​mór​kę. Przed wyj​ściem na ko​la​cję mu​siał za​ła​twić kil​ka spraw.

Za pierw​szym ra​zem po​łą​czył się z pocz​tą gło​so​wą. Zo​sta​wił wia​do​mość, pro​sząc Gra​ha​ma Har​da​cre’a, daw​ne​go ko​le​gę z Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych, żeby do nie​go od​dzwo​nił. Nie był pew​ny, gdzie Har​da​cre obec​nie prze​by​wa. Gdy roz​ma​wia​li po raz ostat​ni, szy​ko​wał się do prze​pro​wadz​ki do Nie​miec. Ku roz​cza​ro​wa​niu Stri​ke’a rów​nież dru​gi te​le​fon, tym ra​zem do sta​re​go przy​ja​cie​la, któ​re​go los rzu​cił w kie​run​ku mniej wię​cej prze​ciw​nym niż Har​da​cre’a, nie zo​stał ode​bra​ny. Stri​ke na​grał dru​gą pra​wie iden​tycz​ną wia​do​mość, po czym się roz​łą​czył. Przy​su​nął krze​sło do kom​pu​te​ra Ro​bin, włą​czył go i wpa​try​wał się w stro​nę star​to​wą, lecz tak na​praw​dę jej nie wi​dział. Ob​raz wy​peł​nia​ją​cy mu umysł, zu​peł​nie wbrew woli Stri​ke’a, przed​sta​wiał jego mat​kę – nagą. Kto mógł wie​dzieć, że mia​ła tam ta​tu​aż? Rzecz ja​sna, jej mąż oraz licz​ne sym​pa​tie prze​wi​ja​ją​ce się przez jej ży​cie, a tak​że każ​dy, kto wi​dział ją ro​ze​bra​ną w skło​tach i brud​nych ko​mu​nach, w któ​rych z prze​rwa​mi miesz​ka​li. Poza tym ist​nia​ła jesz​cze jed​na moż​li​wość, któ​ra przy​szła Stri​ke’owi do gło​wy w Tot​ten​ham, lecz uznał ją za nie​na​da​ją​cą się dla uszu Ro​bin: że w pew​nym mo​men​cie Leda po​zo​wa​ła do roz​bie​ra​nych zdjęć. By​ło​by to zu​peł​nie w jej sty​lu. Jego pal​ce za​wi​sły nad kla​wia​tu​rą. Na​pi​sał „Leda Stri​ke nag” i ska​so​wał to, li​te​ra po li​te​rze, ze zło​ścią, dźga​jąc przy​cisk pal​cem wska​zu​ją​cym. Ist​nia​ły miej​sca, w ja​kie ża​den nor​mal​ny męż​czy​zna się nie za​pusz​czał, wy​ra​zy, któ​rych nikt nie chciał​by zo​sta​wić w hi​sto​rii wy​szu​ki​war​ki, lecz tak​że, nie​ste​ty, za​da​nia, ja​kich wo​lał​by ni​ko​mu nie prze​ka​zy​wać. Wpa​try​wał się w pole wy​szu​ki​wa​nia, któ​re wła​śnie wy​czy​ścił, w bez​na​mięt​nie mru​ga​ją​cy kur​sor, a po​tem szyb​ko na​pi​sał w ty​po​wym dla sie​bie sty​lu, dwo​ma pal​ca​mi: „Do​nald La​ing”. Było ich mnó​stwo, zwłasz​cza w Szko​cji, lecz mógł wy​klu​czyć tych, któ​rzy pła​ci​li czynsz albo gło​so​wa​li w wy​bo​rach w cza​sie, gdy La​ing sie​dział w wię​zie​niu. Po sta​ran​nej eli​mi​na​cji i ma​jąc na uwa​dze przy​bli​żo​ny wiek La​in​ga, Stri​ke sku​pił się na czło​wie​ku, któ​ry praw​do​po​dob​nie miesz​kał z nie​ja​ką Lor​ra​ine Mac​Nau​gh​ton w Cor​by w 2008 roku. Lor​ra​ine Mac​Nau​gh​ton była te​raz za​re​je​stro​wa​na jako oso​ba miesz​ka​ją​ca sa​mot​nie. Wy​ka​so​wał La​in​ga i na jego miej​scu wpi​sał „Noel Brock​bank”. Było ich w Wiel​kiej Bry​ta​nii mniej niż Do​nal​dów La​in​gów, lecz Stri​ke do​tarł do po​dob​nej śle​pej ulicz​ki. W 2006 roku w Man​che​ste​rze miesz​kał sa​mot​nie N.C. Brock​bank. Je​śli był tym czło​wie​kiem, któ​re​go Stri​ke szu​kał, su​ge​ro​wa​ło to, że roz​stał się z żoną. Stri​ke nie był pew​ny, czy to do​brze, czy źle… Opadł na opar​cie krze​sła Ro​bin i za​czął roz​wa​żać praw​do​po​dob​ne kon​se​kwen​cje ode​bra​nia pacz​ki z ano​ni​mo​wą ucię​tą nogą. Wie​dział, że wkrót​ce po​li​cja bę​dzie mu​sia​ła zwró​cić się o in​for​ma​cje do opi​nii pu​blicz​nej, ale War​dle obie​cał uprze​dzić Stri​ke’a przed zwo​ła​niem kon​fe​ren​cji pra​so​wej. Tak dzi​wacz​ne i gro​te​sko​we hi​sto​rie za​wsze wy​wo​łu​ją sen​sa​cję, lecz Stri​ke nie wąt​pił, że ta wzbu​dzi jesz​cze więk​sze za​in​te​re​so​wa​nie, po​nie​waż – i ta myśl wca​le nie spra​wia​ła mu przy​jem​no​ści – nogę prze​sła​no do jego agen​cji. Ostat​ni​mi cza​sy ga​ze​ty

chęt​nie roz​pi​sy​wa​ły się o Cor​mo​ra​nie Stri​ke’u. Roz​wią​zał spra​wy dwóch mor​derstw, dzia​ła​jąc pod sa​mym no​sem sto​łecz​nej po​li​cji, a obie te hi​sto​rie fa​scy​no​wa​ły​by opi​nię pu​blicz​ną, na​wet gdy​by nie roz​wi​kłał ich pry​wat​ny de​tek​tyw: pierw​sza dla​te​go, że ofia​rą była pięk​na, mło​da dziew​czy​na, dru​ga dla​te​go, że cho​dzi​ło o dziw​ne, ry​tu​al​ne mor​der​stwo. Stri​ke za​sta​na​wiał się, w jaki spo​sób hi​sto​ria z nogą w pacz​ce wpły​nie na agen​cję, któ​rą pro​wa​dził z tak wiel​kim za​an​ga​żo​wa​niem. Chcąc nie chcąc, czuł, że kon​se​kwen​cje będą po​waż​ne. In​ter​ne​to​we po​szu​ki​wa​nia były okrut​nym ba​ro​me​trem sta​tu​su. Już nie​ba​wem po wy​gu​gla​niu „Cor​mo​ran Stri​ke” na szczy​cie li​sty nie uka​żą się im​po​nu​ją​ce pa​ne​gi​ry​ki zwią​za​ne z jego dwo​ma naj​słyn​niej​szy​mi suk​ce​sa​mi, lecz bru​tal​na in​for​ma​cja, że otrzy​mał prze​sył​kę z frag​men​tem cia​ła, że ma co naj​mniej jed​ne​go bar​dzo zło​śli​we​go wro​ga. Stri​ke był prze​ko​na​ny, że opi​nię pu​blicz​ną, a przy​naj​mniej jej nie​pew​ną sie​bie, wy​stra​szo​ną i ro​ze​źlo​ną część sta​no​wią​cą źró​dło utrzy​ma​nia pry​wat​nych de​tek​ty​wów, ro​zu​mie na tyle do​brze, aby wie​dzieć, że agen​cja otrzy​mu​ją​ca pocz​tą ucię​te nogi ra​czej nie przy​cią​gnie klien​tów. W naj​lep​szym ra​zie lu​dzie za​ło​żą, że on i Ro​bin mają wy​star​cza​ją​co dużo wła​snych pro​ble​mów, w naj​gor​szym zaś uzna​ją, że przez lek​ko​myśl​ność albo nie​kom​pe​ten​cję wplą​ta​li się w coś, co ich prze​ro​sło. Już miał wy​łą​czyć kom​pu​ter, gdy zmie​nił zda​nie i z jesz​cze więk​szą nie​chę​cią niż ta, z jaką za​bie​rał się do szu​ka​nia na​gich zdjęć swo​jej mat​ki, wpi​sał w wy​szu​ki​war​ce: „Brit​ta​ny Brock​bank”. Było ich kil​ka na Fa​ce​bo​oku i na In​sta​gra​mie, pra​co​wa​ły dla firm, o któ​rych ni​g​dy nie sły​szał, uśmie​cha​ły się do nie​go pro​mien​nie z sel​fies. Przy​glą​dał się zdję​ciom. Pra​wie wszyst​kie Brit​ta​ny mia​ły dwa​dzie​ścia kil​ka lat, tyle, ile mia​ła​by te​raz ona. Po​mi​nął czar​no​skó​re, lecz nie po​tra​fił okre​ślić, któ​ra z po​zo​sta​łych: bru​net​ka, blon​dyn​ka czy ruda, ład​na czy brzyd​ka, sfo​to​gra​fo​wa​na z uśmie​chem, za​my​ślo​ną miną czy znie​nac​ka, była tą, któ​rej szu​kał. Żad​na nie no​si​ła oku​la​rów. Może była zbyt próż​na, żeby po​zo​wać w nich do zdję​cia? Może pod​da​ła się la​se​ro​wej ko​rek​cji wzro​ku? Może wy​strze​ga​ła się me​diów spo​łecz​no​ścio​wych? Pa​mię​tał, że chcia​ła zmie​nić na​zwi​sko. A może po​wód jej nie​obec​no​ści był bar​dziej fun​da​men​tal​ny – może już nie żyła. Jesz​cze raz spoj​rzał na ze​ga​rek: pora się prze​brać. „To nie może być ona – po​my​ślał, a po​tem do​dał: – Oby to nie była ona”. Bo je​śli to była ona, po​no​sił za to winę.

6 Is it any won​der that my mind’s on fire? Co w tym dziw​ne​go, że mój umysł pło​nie? Blue Öy​ster Cult, Fla​m ing Te​le​pa​ths

Wra​ca​jąc wie​czo​rem do domu, Ro​bin była nie​zwy​kle czuj​na. Ukrad​kiem po​rów​ny​wa​ła każ​de​go męż​czy​znę w wa​go​nie z za​pa​mię​ta​nym wy​so​kim czło​wie​kiem w czar​nej skó​rze, któ​ry wrę​czył jej po​twor​ną prze​sył​kę. Chu​dy mło​dy Azja​ta w ta​nim gar​ni​tu​rze uśmiech​nął się z na​dzie​ją, gdy ich spoj​rze​nia po raz trze​ci się spo​tka​ły. Po​tem sku​pi​ła wzrok na te​le​fo​nie, prze​cze​su​jąc – gdy za​sięg na to po​zwa​lał – stro​nę BBC i po​dob​nie jak Stri​ke za​sta​na​wia​jąc się, kie​dy o no​dze za​cznie być gło​śno. Czter​dzie​ści mi​nut po po​że​gna​niu ze Stri​kiem we​szła do ogrom​ne​go su​per​mar​ke​tu Wa​itro​se nie​da​le​ko sta​cji me​tra obok domu. Lo​dów​ka w miesz​ka​niu była pra​wie pu​sta. Mat​thew nie lu​bił ku​po​wać je​dze​nia i była pew​na (choć pod​czas ich przed​ostat​niej kłót​ni temu za​prze​czał), że jego zda​niem ona, po​nie​waż wno​si nie​speł​na jed​ną trze​cią kwo​ty do ich wspól​ne​go go​spo​dar​stwa, po​win​na zwięk​szyć swój wkład, wy​ko​nu​jąc żmud​ne za​da​nia, za któ​ry​mi on nie prze​pa​dał. Sa​mot​ni męż​czyź​ni w gar​ni​tu​rach na​peł​nia​li ko​szy​ki i wóz​ki go​to​wy​mi da​nia​mi. Ko​bie​ty w gar​son​kach prze​cho​dzi​ły szyb​kim kro​kiem, chwy​ta​jąc ma​ka​ron, któ​ry moż​na na​pręd​ce przy​go​to​wać dla ro​dzi​ny. Wy​czer​pa​na mło​da mat​ka z ma​leń​kim dziec​kiem wrzesz​czą​cym w skła​da​nym wóz​ku snu​ła się po alej​kach z jed​nym opa​ko​wa​niem mar​chew​ki w ko​szy​ku ni​czym pół​przy​tom​na ćma, nie mo​gąc się sku​pić. Ro​bin po​wo​li spa​ce​ro​wa​ła alej​ka​mi, czu​jąc dziw​ne po​de​ner​wo​wa​nie. Nie było tam ni​ko​go, kto by przy​po​mi​nał męż​czy​znę w czar​nej mo​to​cy​klo​wej skó​rze, ni​ko​go, kto mógł​by się cza​ić, fan​ta​zju​jąc o od​rą​ba​niu Ro​bin nóg… „O od​rą​ba​niu mi nóg!…” – Prze​pra​szam! – po​wie​dzia​ła roz​złosz​czo​na ko​bie​ta w śred​nim wie​ku, pró​bu​jąc do​się​gnąć kieł​ba​sy. Ro​bin prze​pro​si​ła i od​su​nę​ła się na bok, od​kry​wa​jąc ze zdzi​wie​niem, że trzy​ma w ręku pacz​kę kur​czę​cych udek. Wrzu​ciw​szy je do wóz​ka, po​pę​dzi​ła na dru​gi ko​niec su​per​mar​ke​tu, gdzie po​śród win i moc​niej​szych al​ko​ho​li było względ​nie spo​koj​nie. Wy​ję​ła ko​mór​kę i za​dzwo​ni​ła do Stri​ke’a. Ode​brał po dru​gim sy​gna​le. – Wszyst​ko w po​rząd​ku? – Tak, oczy​wi​ście… – Gdzie je​steś? – W Wa​itro​se.

Ni​ski ły​sie​ją​cy męż​czy​zna wpa​try​wał się w pół​kę z sher​ry tuż za Ro​bin, sku​pia​jąc wzrok na wy​so​ko​ści jej pier​si. Gdy się od​su​nę​ła, prze​su​nął się w ślad za nią. Spio​ru​no​wa​ła go wzro​kiem. Za​ru​mie​nił się i od​szedł. – No cóż, w Wa​itro​se po​win​naś być bez​piecz​na. – Mhm – mruk​nę​ła ze wzro​kiem utkwio​nym w ple​cach od​da​la​ją​ce​go się ły​sie​ją​ce​go męż​czy​zny. – Słu​chaj, to pew​nie bez zna​cze​nia, ale wła​śnie coś so​bie przy​po​mnia​łam: w ostat​nich mie​sią​cach przy​szły do nas dwa dziw​ne li​sty. – Od świ​rów? – Nie za​czy​naj. Ro​bin za​wsze pro​te​sto​wa​ła, sły​sząc to zbior​cze okre​śle​nie. Od​kąd Stri​ke roz​wią​zał dru​gą waż​ną spra​wę mor​der​stwa, do​sta​wa​li znacz​nie wię​cej dzi​wacz​nej ko​re​spon​den​cji. Naj​skład​niej pi​szą​cy lu​dzie po pro​stu pro​si​li o pie​nią​dze, za​kła​da​jąc, że Stri​ke stał się ba​jecz​nie bo​ga​ty. Byli też osob​ni​cy cho​wa​ją​cy do ko​goś dziw​ne oso​bi​ste ura​zy i chcą​cy, żeby Stri​ke po​mścił ich krzyw​dy; tak​że tacy, któ​rym ży​cie upły​wa​ło na do​wo​dze​niu słusz​no​ści cu​dacz​nych teo​rii, oraz ma​ją​cy tak nie​okre​ślo​ne, za​wi​łe po​trze​by i proś​by, że ich li​sty świad​czy​ły je​dy​nie o cho​ro​bie psy​chicz​nej. Była rów​nież garst​ka osób oboj​ga płci („Tak, ci rze​czy​wi​ście mu​szą być szur​nię​ci” – przy​zna​ła kie​dyś Ro​bin), któ​rym Stri​ke naj​wy​raź​niej się po​do​bał. – Były za​adre​so​wa​ne do cie​bie? – spy​tał Stri​ke, na​tych​miast po​waż​nie​jąc. – Nie, do cie​bie. Gdy roz​ma​wia​li, sły​sza​ła, jak Stri​ke cho​dzi po miesz​ka​niu. Być może umó​wił się na wie​czór z Elin. Ni​g​dy nie opo​wia​dał o tym związ​ku. Gdy​by nie to, że Elin wpa​dła kie​dyś do agen​cji, Ro​bin pew​nie na​wet nie do​wie​dzia​ła​by się o jej ist​nie​niu – do​pó​ki któ​re​goś dnia Stri​ke nie zja​wił​by się w pra​cy z ob​rącz​ką na pal​cu. – Co w nich było? – spy​tał Stri​ke. – Je​den na​pi​sa​ła dziew​czy​na, któ​ra chcia​ła so​bie uciąć nogę. Py​ta​ła o radę. – Słu​cham? – Chcia​ła so​bie uciąć nogę – po​wtó​rzy​ła Ro​bin gło​śniej i ja​kaś ko​bie​ta się​ga​ją​ca nie​da​le​ko po bu​tel​kę rosé spoj​rza​ła na nią ze zdu​mie​niem. – Jezu Chry​ste – mruk​nął Stri​ke. – A mnie nie wol​no ich na​zy​wać świ​ra​mi. My​ślisz, że do​pię​ła swe​go i uzna​ła, że chciał​bym o tym wie​dzieć? – My​ślę, że ten list może mieć ja​kieś zna​cze​nie – od​rze​kła, igno​ru​jąc py​ta​nie. – Nie​któ​rzy na​praw​dę pra​gną so​bie od​ci​nać róż​ne czę​ści cia​ła. To zna​ne zja​wi​sko, na​zy​wa się… Nie, nie „by​cie świ​rem” – do​da​ła, traf​nie prze​wi​du​jąc za​miar Stri​ke’a, któ​ry w od​po​wie​dzi tyl​ko się ro​ze​śmiał. – Był też dru​gi list, od oso​by, któ​ra pod​pi​sa​ła się ini​cja​ła​mi i bez koń​ca roz​wo​dzi​ła o two​jej no​dze oraz o tym, jak bar​dzo chcia​ła​by ci wy​na​gro​dzić jej brak. – Gdy​by ktoś chciał mi to wy​na​gro​dzić, przy​słał​by mi nogę męż​czy​zny. Wy​glą​dał​bym dość głu​pio z…

– Prze​stań – po​wie​dzia​ła. – Nie żar​tuj z tego. Trud​no mi zro​zu​mieć, jak mo​żesz z tego żar​to​wać. – Trud​no mi zro​zu​mieć, jak mo​żesz z tego nie żar​to​wać – od​parł, ale życz​li​wie. Usły​sza​ła bar​dzo zna​jo​me szur​nię​cie za​koń​czo​ne gło​śnym stu​kiem. – Chy​ba nie za​glą​dasz do szu​fla​dy świ​rów! – Ro​bin, nie po​win​naś jej na​zy​wać „szu​fla​dą świ​rów”. To tro​chę nie​grzecz​nie wo​bec na​szych umy​sło​wo cho​rych… – Do zo​ba​cze​nia ju​tro – prze​rwa​ła mu, uśmie​cha​jąc się mimo woli, i roz​łą​czy​ła się, gdy w słu​chaw​ce za​brzmiał jego śmiech. Zmę​cze​nie, z któ​rym wal​czy​ła cały dzień, do​pa​dło ją po​now​nie, kie​dy prze​cha​dza​ła się po su​per​mar​ke​cie. To dla​te​go, że mu​sia​ła zde​cy​do​wać, co przy​go​to​wać na ko​la​cję. By​ła​by uszczę​śli​wio​na, gdy​by mo​gła ro​bić za​ku​py na pod​sta​wie li​sty na​pi​sa​nej przez ko​goś in​ne​go. Po​dob​nie jak pra​cu​ją​ce mat​ki, któ​re szu​ka​ją tego, co nie wy​ma​ga dłu​gich przy​go​to​wań, pod​da​ła się i wy​bra​ła ma​ka​ron. Sto​jąc w ko​lej​ce, zo​ba​czy​ła przed sobą mło​dą ko​bie​tę, któ​rej dziec​ko wresz​cie pa​dło z wy​czer​pa​nia i te​raz spa​ło jak za​bi​te z roz​ło​żo​ny​mi rącz​ka​mi i moc​no za​mknię​ty​mi ocza​mi. – Słod​kie – ode​zwa​ła się Ro​bin, czu​jąc, że dziew​czy​na po​trze​bu​je wspar​cia. – Jak śpi – od​rze​kła mat​ka ze sła​bym uśmie​chem. Gdy w koń​cu Ro​bin we​szła do domu, była na​praw​dę wy​cień​czo​na. Ku jej za​sko​cze​niu Mat​thew po​wi​tał ją w wą​skim przed​po​ko​ju. – Już by​łem w skle​pie! – za​wo​łał na wi​dok czte​rech pę​ka​tych re​kla​mó​wek w jej rę​kach. Był wy​raź​nie roz​cza​ro​wa​ny – ro​biąc za​ku​py, Ro​bin umniej​szy​ła wagę jego do​ko​nań. – Prze​cież wy​sła​łem ci ese​me​sa, że wy​bie​ram się do Wa​itro​se! – Nie za​uwa​ży​łam – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Prze​pra​szam. Praw​do​po​dob​nie roz​ma​wia​ła wte​dy ze Stri​kiem. Może na​wet byli w su​per​mar​ke​cie w tym sa​mym cza​sie, ale ona spę​dzi​ła go, głów​nie cza​jąc się wśród al​ko​ho​li. Mat​thew pod​szedł do niej z otwar​ty​mi ra​mio​na​mi i moc​no ją przy​tu​lił, w czym, chcąc nie chcąc, wy​czu​ła do​pro​wa​dza​ją​cą ją do sza​łu wiel​ko​dusz​ność. Mu​sia​ła jed​nak przy​znać, że jak zwy​kle wy​glą​dał nie​sa​mo​wi​cie przy​stoj​nie w ciem​nym gar​ni​tu​rze i z za​cze​sa​ny​mi do tyłu gę​sty​mi, pło​wy​mi wło​sa​mi. – To mu​sia​ło być strasz​ne – mruk​nął, ogrze​wa​jąc jej wło​sy od​de​chem. – Było – przy​zna​ła, opla​ta​jąc go rę​ka​mi w pa​sie. Spo​koj​nie zje​dli ma​ka​ron, ani razu nie wspo​mi​na​jąc o Sa​rah Sha​dlock, Stri​ke’u ani Ja​cqu​es’u Bur​ge​rze. Wście​kła po​ran​na am​bi​cja Ro​bin, by zmu​sić Mat​thew do przy​zna​nia, że to Sa​rah, a nie ona, wy​ra​ża​ła po​dziw dla krę​co​nych wło​sów, już się wy​pa​li​ła. Ro​bin po​czu​ła, że zo​sta​ła na​gro​dzo​na za doj​rza​łą wy​ro​zu​mia​łość, gdy Mat​thew po​wie​dział prze​pra​sza​ją​cym to​nem:

– Po ko​la​cji będę mu​siał tro​chę po​pra​co​wać. – Nie ma spra​wy – od​rze​kła Ro​bin. – I tak chcia​łam się wcze​śniej po​ło​żyć. Za​bra​ła do łóż​ka ni​sko​ka​lo​rycz​ną go​rą​cą cze​ko​la​dę i nu​mer „Gra​zii”, ale nie mo​gła się sku​pić. Po dzie​się​ciu mi​nu​tach wsta​ła, po​szła po lap​to​pa, jego też za​nio​sła do łóż​ka i wy​gu​gla​ła „Jeff Whit​ta​ker”. In​for​ma​cje z Wi​ki​pe​dii czy​ta​ła już wcze​śniej, pod​czas jed​nej z wy​wo​łu​ją​cych wy​rzu​ty su​mie​nia wy​cie​czek po prze​szło​ści Stri​ke’a, lecz te​raz ro​bi​ła to z więk​szą uwa​gą. Za​czy​na​ło się od zna​jo​me​go za​strze​że​nia:

Jeff Whit​ta​ker Jeff Whit​t a​ker (ur. 1969) to mu​zyk le​piej zna​n y jako mąż Ledy Stri​ke, su​per​g ro​upie z lat sie​dem​dzie​s ią​t ych, oskar​żo​n y o jej za​bój​s two w 1994 r. Jest wnu​kiem dy​plo​m a​t y sir Ran​dol​pha Whit​t a​ke​r a od​zna​c zo​n e​g o Or​de​rem za Wy​bit​n ą Służ​bę oraz Ka​w a​l e​r a Ko​m an​do​r a Or​de​r u św. Mi​c ha​ł a i św. Je​r ze​g o.

Dzie​ciń​stwo i mło​dość Whit​t a​ke​r a wy​c ho​w y​w a​l i dziad​ko​w ie. Jego na​s to​l et​n ia mat​ka Pa​t ri​c ia Whit​t a​ker cho​r o​w a​ł a na schi​zo​fre​nię. Whit​t a​ker ni​g ​dy nie po​znał ojca. Wy​da​l o​n o go ze szko​ł y Gor​don​s to​un, gdy rzu​c ił się z no​żem na człon​ka gro​n a pe​da​g o​g icz​n e​g o. Twier​dzi, że za karę dzia​dek za​m knął go w szo​pie na trzy dni, cze​m u sir Whit​t a​ker za​prze​c za. Jeff uciekł z domu i bę​dąc na​s to​l at​kiem, przez pe​w ien czas miesz​kał pod go​ł ym nie​bem. Twier​dzi tak​że, że pra​c o​w ał jako gra​barz.

Ka​rie​ra mu​zycz​na Whit​t a​ker grał na gi​t a​r ze i pod ko​n iec lat osiem​dzie​s ią​t ych oraz na po​c ząt​ku dzie​w ięć​dzie​s ią​t ych pi​s ał tek​sty pio​s e​n ek dla licz​n ych ze​s po​ł ów tra​s h​m e​t a​l o​w ych, mię​dzy in​n y​m i dla Re​s to​r a​t i​v e Art , De​v il he​a rt i Ne​c ro​man​t ic.

Ży​cie pry​wat​ne W 1991 r. Whit​t a​ker po​znał Ledę Stri​ke, byłą dziew​c zy​n ę Jon​n y’ego Ro​ke​by’ego i Ric​ka Fan​t o​n ie​g o, któ​r a pra​c o​w a​ł a w fir​m ie pły​t o​w ej roz​w a​ża​j ą​c ej pod​pi​s a​n ie kon​t rak​t u z ze​s po​ł em Ne​c ro​m an​t ic. W 1992 r. Whit​t a​ker i Stri​ke wzię​l i ślub. W grud​n iu tego sa​m e​g o roku uro​dził im się syn Switch La​Vey Blo​o m Whit​t a​ker. W 1993 r. Whit​t a​ke​r a wy​r zu​c o​n o z Ne​c ro​m an​t ic z po​w o​du nad​uży​w a​n ia nar​ko​t y​ków. Gdy w 1994 r. Leda Whit​t a​ker zmar​ł a wsku​t ek przedaw​ko​w a​n ia he​r o​i ny, Whit​t a​ke​r a oskar​żo​n o o mor​der​stwo. Zo​s tał oczysz​c zo​n y z za​r zu​t u. W 1995 r. Whit​t a​ke​r a po​n ow​n ie aresz​t o​w a​n o za na​paść i pró​bę upro​w a​dze​n ia swe​g o syna prze​by​w a​j ą​c e​g o pod opie​ką pra​dziad​ków. Do​s tał wy​r ok w za​w ie​s ze​n iu za po​bi​c ie wła​s ne​g o dziad​ka. W 1998 r. Whit​t a​ker gro​ził współ​pra​c ow​n i​ko​w i no​żem i ska​za​n o go na trzy​m ie​s ięcz​n ą od​s iad​kę. W 2002 r. Whit​t a​ker tra​fił do wię​zie​n ia za utrud​n ia​n ie po​c hów​ku. Ka​r en Abra​h am, z któ​r ą miesz​kał, zmar​ł a wsku​t ek za​t rzy​m a​n ia ak​c ji ser​c a, lecz Whit​t a​ker przez mie​s iąc trzy​m ał jej cia​ł o w ich wspól​n ym domu. W 2005 r. ska​za​n o go na od​s iad​kę za han​del crac​kiem.

Ro​bin prze​czy​ta​ła bio​gram dwa razy. Tego wie​czo​ru mia​ła pro​ble​my z kon​cen​tra​cją. In​for​ma​cje ze​śli​zgi​wa​ły się z po​wierzch​ni jej umy​słu i nie mo​gła ich przy​swo​ić. Nie​któ​re ele​men​ty hi​sto​rii Whit​ta​ke​ra, skraj​nie dzi​wacz​ne, wy​róż​nia​ły się na tle in​nych. Po co kto​kol​wiek miał​by przez mie​siąc ukry​wać zwło​ki? Czy Whit​ta​ker się bał, że zno​wu zo​sta​nie oskar​żo​ny o mor​der​stwo, czy może był inny po​wód? Cia​ła, koń​czy​ny, frag​men​ty zwłok… Upi​ła łyk go​rą​cej cze​ko​la​dy i się skrzy​wi​ła. Na​pój sma​ko​wał jak aro​ma​ty​zo​wa​ny kurz. Ule​ga​jąc pre​sji by​cia szczu​płą pan​ną mło​dą, Ro​bin od mie​sią​ca wy​rze​ka​ła się praw​dzi​wej cze​ko​la​dy. Od​sta​wi​ła ku​bek na noc​ny sto​lik, po​now​nie przy​su​nę​ła pal​ce do kla​wia​tu​ry i wy​szu​ka​ła zdję​cia z pro​ce​su Jef​fa Whit​ta​ke​ra. Ekran wy​peł​nił się fot​ka​mi uka​zu​ją​cych dwóch róż​nych Whit​ta​ke​rów uwiecz​nio​nych w od​stę​pie ośmiu lat, wcho​dzą​cych do dwóch róż​nych są​dów i wy​cho​dzą​cych z nich. Mło​dy Whit​ta​ker oskar​żo​ny o za​mor​do​wa​nie żony no​sił dre​dy zwią​za​ne w kitę. W czar​nym gar​ni​tu​rze i kra​wa​cie ema​no​wał pew​nym wy​świech​ta​nym uro​kiem, był wy​star​cza​ją​co wy​so​ki, by spo​glą​dać po​nad gło​wa​mi więk​szo​ści stło​czo​nych wo​kół nie​go fo​to​re​por​te​rów. Miał wy​sta​ją​ce ko​ści po​licz​ko​we, zie​mi​stą cerę i nie​zwy​kle sze​ro​ko osa​dzo​ne ogrom​ne oczy, ja​kie mo​gły​by na​le​żeć do odu​rzo​ne​go opium po​ety albo he​re​tyc​kie​go ka​pła​na. Whit​ta​ker oskar​żo​ny o utrud​nia​nie po​chów​ku stra​cił włó​czę​gow​ską atrak​cyj​ność. Był ma​syw​niej​szy, miał krót​ko ostrzy​żo​ne wło​sy i za​pu​ścił bro​dę. Nie zmie​ni​ły się je​dy​nie sze​ro​ko osa​dzo​ne oczy oraz ota​cza​ją​ca go aura nie​wzru​szo​nej aro​gan​cji. Ro​bin po​wo​li prze​wi​ja​ła ob​ra​zy. Wkrót​ce zdję​cia męż​czy​zny, któ​re​go w my​ślach na​zy​wa​ła „Whit​ta​ke​rem Stri​ke’a”, za​czę​ły się prze​pla​tać ze zdję​cia​mi in​nych Whit​ta​ke​rów i in​nych spraw są​do​wych. Che​ru​bin​ko​wa​ty Afro​ame​ry​ka​nin Jeff Whit​ta​ker po​zwał swo​je​go są​sia​da za to, że ten no​to​rycz​nie wy​pro​wa​dzał psa na jego traw​nik. Dla​cze​go Stri​ke uwa​żał, że jego były oj​czym (dziw​nie było my​śleć o Whit​ta​ke​rze w tych ka​te​go​riach, był za​le​d​wie pięć lat star​szy od Stri​ke’a) prze​słał mu nogę? Za​sta​na​wia​ła się, kie​dy Stri​ke po raz ostat​ni wi​dział czło​wie​ka, któ​ry jego zda​niem za​mor​do​wał mu mat​kę. Tak mało jesz​cze wie​dzia​ła o swo​im sze​fie. Nie lu​bił roz​ma​wiać o prze​szło​ści. Ro​bin prze​su​nę​ła z po​wro​tem pal​ce na kla​wia​tu​rę i na​pi​sa​ła „Eric Blo​om”. Gdy wpa​try​wa​ła się w zdję​cia ubra​ne​go w skó​rę rock​ma​na z lat sie​dem​dzie​sią​tych, pierw​szą my​ślą, jaka przy​szła jej do gło​wy, było to, że miał ta​kie same wło​sy jak Stri​ke: gę​ste, ciem​ne i krę​co​ne. Przy​po​mnia​ły jej o Ja​cqu​es’u Bur​ge​rze i Sa​rah Sha​dlock, co by​naj​mniej nie po​pra​wi​ło jej hu​mo​ru. Sku​pi​ła się na dwóch po​zo​sta​łych męż​czy​znach, któ​rych Stri​ke wy​mie​nił jako praw​do​po​dob​nych po​dej​rza​nych, ale nie mo​gła so​bie przy​po​mnieć, jak się na​zy​wa​ją. Do​nald ja​kiś tam? I ta​kie śmiesz​ne na​zwi​sko za​czy​na​ją​ce się na B… Za​zwy​czaj mia​ła do​sko​na​łą pa​mięć. Stri​ke czę​sto ją kom​ple​men​to​wał. Dla​cze​go nie mo​gła ich so​bie przy​po​mnieć? Z dru​giej stro​ny, czy te na​zwi​ska na co​kol​wiek by jej się przy​da​ły? Z lap​to​pa był nie​wiel​ki

po​ży​tek, gdy szu​ka​ło się dwóch męż​czyzn mo​gą​cych być do​słow​nie wszę​dzie. Ro​bin za dłu​go pra​co​wa​ła w agen​cji de​tek​ty​wi​stycz​nej, żeby nie wie​dzieć, iż ci, któ​rzy uży​wa​ją pseu​do​ni​mów, nie mają sta​łe​go miej​sca za​miesz​ka​nia, wolą skło​ty albo lo​ka​le na wy​na​jem, nie wpi​su​ją się na li​sty wy​bor​ców i mogą z ła​two​ścią wy​mknąć się z rzad​kiej sie​ci in​for​ma​cji te​le​fo​nicz​nej. Po​roz​my​śla​ła jesz​cze kil​ka mi​nut, a na​stęp​nie z po​czu​ciem, że w pew​nym sen​sie zdra​dza swo​je​go sze​fa, wpi​sa​ła w polu wy​szu​ki​war​ki „Leda Stri​ke” i z naj​więk​szy​mi wy​rzu​ta​mi su​mie​nia, ja​kich kie​dy​kol​wiek do​świad​czy​ła, do​da​ła: „nago”. Zdję​cie było czar​no-bia​łe. Mło​da Leda po​zo​wa​ła z rę​ka​mi nad gło​wą, dłu​gi ob​łok ciem​nych wło​sów opa​dał jej na pier​si. Na​wet w po​mniej​szo​nym for​ma​cie Ro​bin za​uwa​ży​ła łu​ko​wa​ty na​pis umiesz​czo​ny nad ciem​nym trój​ką​tem wło​sów ło​no​wych. Mru​żąc oczy, jak​by lek​kie roz​ma​za​nie ob​ra​zu w ja​kiś spo​sób ła​go​dzi​ło jej po​czy​na​nia, Ro​bin po​więk​szy​ła zdję​cie do peł​nych roz​mia​rów. Nie chcia​ła go przy​bli​żać, i wca​le nie mu​sia​ła. Sło​wa „Mi​s tress of” były wy​raź​nie wi​docz​ne. Wia​trak w ła​zien​ce za drzwia​mi z war​ko​tem obu​dził się do ży​cia. Spe​szo​na Ro​bin wzdry​gnę​ła się i za​mknę​ła oglą​da​ną stro​nę. Ostat​nio Mat​thew na​brał zwy​cza​ju po​ży​cza​nia so​bie jej kom​pu​te​ra, a kil​ka ty​go​dni temu przy​ła​pa​ła go na czy​ta​niu jej mej​li do Stri​ke’a. Ma​jąc to na uwa​dze, jesz​cze raz otwo​rzy​ła stro​nę prze​glą​dar​ki, wy​czy​ści​ła hi​sto​rię wy​szu​ki​wa​nia, we​szła w usta​wie​nia i po chwi​li na​my​słu zmie​ni​ła ha​sło na Dont​Fe​ar​The​Re​aper. To mu po​krzy​żu​je szy​ki. Gdy wy​śli​zgnę​ła się z łóż​ka, żeby pójść do ła​zien​ki i wy​lać go​rą​cą cze​ko​la​dę do umy​wal​ki, uświa​do​mi​ła so​bie, że nie przy​szło jej do gło​wy po​szu​kać szcze​gó​łów na te​mat Te​ren​ce’a „Dig​ge​ra” Mal​leya. Oczy​wi​ście po​li​cja mia​ła o wie​le więk​sze szan​se na od​na​le​zie​nie lon​dyń​skie​go gang​ste​ra niż ona albo Stri​ke. „Ale to i tak bez zna​cze​nia – po​my​śla​ła za​spa​na, wra​ca​jąc do sy​pial​ni. – To nie Mal​ley”.

7 Good To Feel Hun​gry Do​brze jest czuć głód Oczy​wi​ście, gdy​by miał ro​zum, z któ​rym się uro​dził – to było ulu​bio​ne po​wie​dze​nie jego mat​ki, tej pod​łej suki („Co, nie masz już ro​zu​mu, z któ​rym się uro​dzi​łeś, ty głu​pi gów​nia​rzu?”) – gdy​by miał ro​zum, z któ​rym się uro​dził, nie śle​dził​by Se​kre​tar​ki już na​stęp​ne​go dnia po do​star​cze​niu jej nogi. Tyl​ko że trud​no było się oprzeć po​ku​sie, sko​ro nie wie​dział, kie​dy zno​wu nada​rzy się taka oka​zja. Pra​gnie​nie, żeby po​now​nie za nią iść, na​ro​sło w nim nocą – chciał zo​ba​czyć, jak wy​glą​da po roz​pa​ko​wa​niu pre​zen​tu. Od ju​tra jego wol​ność mia​ła zo​stać moc​no ogra​ni​czo​na, gdyż To za​mie​rza​ło sie​dzieć w domu, a gdy To sie​dzia​ło w domu, do​ma​ga​ło się jego uwa​gi. Mu​siał uszczę​śli​wiać To mię​dzy in​ny​mi dla​te​go, że To za​ra​bia​ło pie​nią​dze. Głu​pie, brzyd​kie i wdzięcz​ne za czu​łość To chy​ba w ogó​le nie za​uwa​ża​ło, że go utrzy​mu​je. Gdy tyl​ko To po​szło rano do pra​cy, po​spiesz​nie wy​szedł z domu, żeby za​cze​kać na Se​kre​tar​kę na sta​cji me​tra nie​da​le​ko jej miesz​ka​nia, co oka​za​ło się mą​drą de​cy​zją, po​nie​waż Se​kre​tar​ka wca​le nie po​szła do pra​cy. Przy​pusz​czał, że do​star​cze​nie nogi za​kłó​ci ru​ty​no​wy roz​kład jej dnia i nie po​my​lił się. Pra​wie ni​g​dy się nie my​lił. Wie​dział, jak na​le​ży śle​dzić lu​dzi. Na zmia​nę no​sił weł​nia​ną czap​kę i cho​dził z gołą gło​wą. Roz​bie​rał się do ko​szul​ki, po​tem na​rzu​cał kurt​kę, a jesz​cze póź​niej prze​wra​cał ją na lewą stro​nę; wkła​dał ciem​ne oku​la​ry albo je zdej​mo​wał. War​tość, jaką mia​ła dla nie​go Se​kre​tar​ka, da​le​ko prze​wyż​sza​ła war​tość wszyst​kich in​nych ko​biet, z któ​ry​mi mógł zo​stać sam na sam, i tkwi​ła w tym, co za jej po​śred​nic​twem za​mie​rzał zro​bić Stri​ke’owi. Am​bit​ny plan ze​msz​cze​nia się na Stri​ke’u – ze​msz​cze​nia się raz na za​wsze, bru​tal​nie – na​ra​stał w nim, aż w koń​cu stał się naj​waż​niej​szym dą​że​niem w jego ży​ciu. Za​wsze taki był. Ten, kto go wku​rzył, był na​zna​czo​ny i w pew​nym mo​men​cie, gdy nada​rza​ła się oka​zja, na​wet je​śli do​pie​ro po la​tach, do​sta​wał za swo​je. Cor​mo​ran Stri​ke wy​rzą​dził mu więk​szą krzyw​dę niż ja​ka​kol​wiek inna isto​ta, więc za​mie​rzał mu za to od​pła​cić. Zgu​bił trop Stri​ke’a kil​ka lat temu, ale póź​niej dzię​ki gwał​tow​ne​mu roz​gło​so​wi zno​wu na​mie​rzył dra​nia: po​dzi​wia​ne​go, bo​ha​ter​skie​go. On sam za​wsze pra​gnął ta​kie​go sta​tu​su, za​wsze go po​żą​dał. Czy​ta​nie po​chwal​nych ar​ty​ku​łów o tym piź​dziel​cu przy​po​mi​na​ło pi​cie kwa​su, lecz po​chło​nął wszyst​kie, ja​kie zna​lazł, gdyż je​śli chce się spo​wo​do​wać jak naj​wię​cej szkód, na​le​ży po​znać swój cel. Aby za​dać Cor​mo​ra​no​wi Stri​ke’owi ból, był go​tów zro​bić wszyst​ko, co w jego – nie, nie ludz​kiej, gdyż był prze​ko​na​ny, że jest kimś wię​cej niż tyl​ko czło​wie​kiem – nad​ludz​kiej mocy. To mia​ło być coś bar​dziej wy​szu​ka​ne​go niż nóż wsa​dzo​ny

w ciem​no​ści mię​dzy że​bra. Nie, kara dla Stri​ke’a mia​ła być po​wol​niej​sza, bar​dziej udziw​nio​na i prze​ra​ża​ją​ca, zło​żo​na i de​fi​ni​tyw​nie ruj​nu​ją​ca. Nikt ni​g​dy się nie do​wie, że to jego dzie​ło – bo i po co? Wy​wi​nął się już trzy razy, nie dał się przy​ła​pać: trzy ko​bie​ty były mar​twe i nikt nie miał po​ję​cia, kto je za​bił. Dzię​ki tej świa​do​mo​ści mógł bez naj​mniej​szych obaw prze​czy​tać dzi​siej​sze „Me​tro”, czuć je​dy​nie dumę i za​do​wo​le​nie z hi​ste​rycz​nych do​nie​sień na te​mat ucię​tej nogi, de​lek​to​wać się za​pa​chem stra​chu i dez​orien​ta​cji bi​ją​cym ze wszyst​kich ar​ty​ku​łów, bez​rad​no​ścią tę​pych mas przy​po​mi​na​ją​cych owce, któ​re zwie​trzy​ły wil​ka. Te​raz po​trze​bo​wał tyl​ko, żeby Se​kre​tar​ka zde​cy​do​wa​ła się na je​den krót​ki spa​cer po ja​kimś wy​lud​nio​nym od​cin​ku uli​cy… ale w Lon​dy​nie przez cały dzień ro​iło się od lu​dzi, więc sfru​stro​wa​ny ostroż​nie ob​ser​wo​wał, jak pa​łę​ta się nie​da​le​ko Lon​don Scho​ol of Eco​no​mics. Ona też ko​goś śle​dzi​ła i ła​two było zgad​nąć kogo. Jej cel miał ja​sne pla​ty​no​we wło​sy i po po​łu​dniu za​pro​wa​dził Se​kre​tar​kę z po​wro​tem na Tot​ten​ham Co​urt Road. Se​kre​tar​ka znik​nę​ła w pu​bie na​prze​ciw​ko klu​bu ze strip​ti​zem, do któ​re​go wszedł jej obiekt . Za​sta​na​wiał się, czy nie wejść tam za nią, ale dziś wy​da​wa​ła się nie​bez​piecz​nie czuj​na, więc wy​brał ta​nią ja​poń​ską re​stau​ra​cję z okna​mi wy​cho​dzą​cy​mi na pub, za​jął miej​sce przy jed​nym z nich i cze​kał, aż Se​kre​tar​ka wyj​dzie. Uda się, po​wta​rzał so​bie w my​ślach, pa​trząc przez ciem​ne oku​la​ry na ru​chli​wą uli​cę. Do​pad​nie ją. Mu​siał się trzy​mać tej my​śli, po​nie​waż wie​czo​rem cze​kał go po​wrót do Tego oraz do po​ło​wicz​ne​go ży​cia, kłam​li​we​go ży​cia, dzię​ki któ​re​mu praw​dzi​wy On mógł swo​bod​nie cho​dzić i od​dy​chać. W brud​nym lon​dyń​skim oknie od​bi​ła się jego ob​na​żo​na twarz, odar​ta z kul​tu​ral​nej war​stwy, któ​rą na​kła​dał, żeby ma​mić ko​bie​ty, gdy chciał, by pa​dły ofia​rą jego uro​ku i jego noży. Na po​wierzch​nię wy​do​sta​ła się isto​ta, któ​ra żyła w środ​ku, isto​ta pra​gną​ca je​dy​nie usta​no​wić swo​ją do​mi​na​cję.

8 I seem to see a rose, I re​ach out, then it goes. Zda​je mi się, że wi​dzę różę, Gdy po nią się​gam, ręka tra​fia w próż​nię. Blue Öy​ster Cult, Lo​ne​ly Te​ar​drops

Tak jak Stri​ke się spo​dzie​wał, gdy wieść o ucię​tej no​dze prze​do​sta​ła się do me​diów, jego sta​ry zna​jo​my Do​mi​nic Cul​pep​per z „News of the World” skon​tak​to​wał się z nim we wto​rek z sa​me​go rana w sta​nie za​awan​so​wa​nej fu​rii. Dzien​ni​karz nie przyj​mo​wał do wia​do​mo​ści, że mo​gły ist​nieć waż​ne po​wo​dy, dla któ​rych Stri​ke nie za​dzwo​nił do nie​go, gdy tyl​ko otrzy​mał prze​sył​kę z ucię​tą koń​czy​ną. De​tek​tyw na​ra​ził mu się jesz​cze bar​dziej, od​rzu​ca​jąc proś​bę o in​for​mo​wa​nie Cul​pep​pe​ra o wszel​kich no​wych po​stę​pach w spra​wie w za​mian za wy​so​kie ho​no​ra​rium. Wcze​śniej Cul​pep​per da​wał Stri​ke’owi płat​ne zle​ce​nia i za​nim roz​mo​wa do​bie​gła koń​ca, de​tek​tyw za​czął przy​pusz​czać, że to źró​dło jego do​cho​du wła​śnie wy​schło. Cul​pep​per nie był za​do​wo​lo​ny. Stri​ke nie roz​ma​wiał z Ro​bin aż do po​po​łu​dnia. Za​dzwo​nił do niej z po​cią​gu He​ath​row Express, któ​rym je​chał z ple​ca​kiem. – Gdzie je​steś? – spy​tał. – W pu​bie na​prze​ciw​ko Spe​ar​mint Rhi​no. Na​zy​wa się Co​urt . A ty? – Wra​cam z lot​ni​ska. Dzię​ki Bogu Psy​cho​ta​ta wsiadł do sa​mo​lo​tu. Psy​cho​ta​ta był bo​ga​tym ban​kie​rem, któ​re​go Stri​ke śle​dził na zle​ce​nie jego żony. Para to​czy​ła nie​zwy​kle za​cię​ty bój o pra​wa do opie​ki nad dzieć​mi. Po​dróż męża do Chi​ca​go ozna​cza​ła, że Stri​ke bę​dzie miał kil​ka dni od​po​czyn​ku od ob​ser​wo​wa​nia, jak o czwar​tej rano męż​czy​zna sie​dzi w sa​mo​cho​dzie przed do​mem żony z lor​net​ką nok​to​wi​zyj​ną skie​ro​wa​ną na okno swo​ich sy​nów. – Wpad​nę tam do cie​bie – po​wie​dział Stri​ke. – Ni​g​dzie się nie ru​szaj… O ile oczy​wi​ście Pla​ty​na ko​goś nie po​de​rwie. Pla​ty​na była mło​dą Ro​sjan​ką stu​diu​ją​cą eko​no​mię i strip​ti​zer​ką. Ich klien​tem był jej fa​cet, czło​wiek, któ​re​go Stri​ke i Ro​bin prze​zy​wa​li „Dwa Razy”, tro​chę dla​te​go, że śle​dzi​li dla nie​go już dru​gą blon​dyn​kę, z któ​rą się spo​ty​kał, a tro​chę dla​te​go, że wy​da​wał się uza​leż​nio​ny od do​cie​ka​nia, gdzie i jak ko​chan​ki go zdra​dza​ją. Ro​bin uwa​ża​ła, że Dwa Razy jest pod​ły i jed​no​cze​śnie ża​ło​sny. Po​znał Pla​ty​nę w klu​bie, któ​ry Ro​bin wła​śnie ob​ser​wo​wa​ła, i zle​cił im,

by się do​wie​dzie​li, czy przy​pad​kiem ja​cyś inni męż​czyź​ni nie ko​rzy​sta​ją z do​dat​ko​wych usług, któ​re Pla​ty​na świad​czy swo​je​mu Dwa Razy. O dzi​wo, bez wzglę​du na to, czy Dwa Razy był skłon​ny w to uwie​rzyć i czy to mu się po​do​ba​ło, tra​fił na nie​ty​po​wo mo​no​ga​micz​ną dziew​czy​nę. W cza​sie kil​ku​ty​go​dnio​wej ob​ser​wa​cji jej po​czy​nań Ro​bin usta​li​ła, że Pla​ty​na jest w za​sa​dzie dość sa​mot​ną isto​tą, jada lancz z książ​ka​mi i rzad​ko spo​ty​ka się ze zna​jo​my​mi. – Wszyst​ko wska​zu​je na to, że pra​cu​je w klu​bie, żeby za​pła​cić za stu​dia – po​wie​dzia​ła Stri​ke’owi obu​rzo​na Ro​bin po pierw​szym ty​go​dniu śle​dze​nia Pla​ty​ny. – Sko​ro Dwa Razy nie chce, żeby inni fa​ce​ci po​że​ra​li ją wzro​kiem, dla​cze​go nie po​mo​że jej fi​nan​so​wo? – Naj​bar​dziej pod​nie​ca go to, że ona roz​bie​ra się przed in​ny​mi – wy​ja​śnił cier​pli​wie Stri​ke. – Dzi​wię się, że szu​kał jej aż tyle cza​su. Pla​ty​na speł​nia wszyst​kie jego kry​te​ria. Nie​dłu​go po tym jak przy​ję​li zle​ce​nie, Stri​ke po​szedł do klu​bu i za​pew​nił so​bie współ​pra​cę smut​no​okiej bru​net​ki o nie​praw​do​po​dob​nym imie​niu Ra​ven, któ​ra mia​ła mieć oko na dziew​czy​nę jego klien​ta. Obie​ca​ła dzwo​nić raz dzien​nie i in​for​mo​wać, co po​ra​bia Pla​ty​na, oraz na​tych​miast za​wia​do​mić Stri​ke’a, gdy​by za​uwa​ży​ła, że ro​syj​ska strip​ti​zer​ka daje nu​mer te​le​fo​nu in​ne​mu klien​to​wi albo za bar​dzo się kimś in​te​re​su​je. Re​gu​la​min klu​bu za​ka​zy​wał do​ty​ka​nia i na​ga​by​wa​nia, lecz Dwa Razy był prze​ko​na​ny („Bied​ny, ża​ło​sny drań” – po​wie​dział Stri​ke), że jest tyl​ko jed​nym z wie​lu męż​czyzn za​bie​ra​ją​cych ją na ko​la​cję i sy​pia​ją​cych w jej łóż​ku. – Na​dal nie ro​zu​miem, dla​cze​go ob​ser​wu​je​my ten klub – wes​tchnę​ła Ro​bin do słu​chaw​ki, i to nie po raz pierw​szy. – Prze​cież Ra​ven obie​ca​ła do nas dzwo​nić. – Do​brze wiesz dla​cze​go – od​rzekł Stri​ke, szy​ku​jąc się do wyj​ścia z po​cią​gu. – On lubi zdję​cia. – Ale na zdję​ciach wi​dać tyl​ko, jak ta dziew​czy​na kur​su​je do pra​cy i z po​wro​tem. – Nie​waż​ne. To go pod​nie​ca. Poza tym jest prze​ko​na​ny, że pew​ne​go dnia Pla​ty​na wyj​dzie z klu​bu w to​wa​rzy​stwie ja​kie​goś ro​syj​skie​go oli​gar​chy. – Nie masz cza​sa​mi dość ta​kich spraw? – Ry​zy​ko za​wo​do​we – od​parł nie​zra​żo​ny. – Do zo​ba​cze​nia nie​dłu​go. Ro​bin cze​ka​ła wśród kwie​ci​stych wzo​rów na po​zła​ca​nej ta​pe​cie. Obi​te bro​ka​tem krze​sła i zbie​ra​ni​na róż​nych aba​żu​rów moc​no kon​tra​sto​wa​ły z ol​brzy​mim pla​zmo​wym te​le​wi​zo​rem po​ka​zu​ją​cym fut​bol i re​kla​my coca-coli. Po​wierzch​nie ma​lo​wa​ne mia​ły mod​ny od​cień sza​ro​ści, któ​ry sio​stra Mat​thew wy​bra​ła nie​daw​no do sa​lo​nu. Ro​bin wy​da​wał się przy​gnę​bia​ją​cy. Ob​ser​wa​cję drzwi do pubu utrud​nia​ły drew​nia​ne po​rę​cze scho​dów pro​wa​dzą​cych na pię​tro. Na ze​wnątrz nie​ustan​ny stru​mień po​jaz​dów pły​nął w pra​wo i w lewo, licz​ne czer​wo​ne pię​tro​we au​to​bu​sy raz po raz za​sła​nia​ły jej wi​dok na wej​ście do klu​bu ze strip​ti​zem. Zja​wił się Stri​ke, wy​glą​dał na roz​draż​nio​ne​go. – Stra​ci​li​śmy Rad​for​da – oznaj​mił, wrzu​ca​jąc ple​cak pod wy​so​ki sto​lik obok okna, przy

któ​rym sie​dzia​ła. – Przed chwi​lą dzwo​nił. – Nie! – Tak. Uwa​ża, że sta​łaś się zbyt roz​po​zna​wal​na, żeby pra​co​wać pod przy​kryw​ką w jego biu​rze. O szó​stej rano po​li​cja po​in​for​mo​wa​ła me​dia o ucię​tej no​dze. War​dle do​trzy​mał sło​wa da​ne​go Stri​ke’owi i za​wcza​su go po​wia​do​mił. Stri​ke’owi uda​ło się opu​ścić miesz​ka​nie na pod​da​szu wcze​snym ran​kiem i za​brać ciu​chy na kil​ka dni. Wie​dział, że nie​dłu​go dzien​ni​ka​rze za​czną wy​sta​wać przed jego agen​cją, i to nie po raz pierw​szy. – Poza tym – cią​gnął Stri​ke, wra​ca​jąc do Ro​bin z ku​flem w ręku i sa​do​wiąc się na wy​so​kim ta​bo​re​cie – Khan też się wy​kru​szył. Woli wy​brać agen​cję, do któ​rej nikt nie przy​sy​ła czę​ści cia​ła. – O kur​de – po​wie​dzia​ła Ro​bin, po czym spy​ta​ła: – Dla​cze​go się tak uśmie​chasz? – Bez po​wo​du. – Wo​lał prze​mil​czeć, że lubi, gdy Ro​bin mówi „o kur​de”. Wy​do​by​wa​ło to jej uśpio​ny ak​cent z York​shi​re. – Ta​kie do​bre zle​ce​nia! – mar​twi​ła się Ro​bin. Po​tak​nął, wpa​trzo​ny w fa​sa​dę Spe​ar​mint Rhi​no. – Co sły​chać u Pla​ty​ny? Ra​ven nie dzwo​ni​ła? Ra​ven dzwo​ni​ła przed chwi​lą, więc Ro​bin mo​gła po​in​for​mo​wać Stri​ke’a, że jak zwy​kle nie ma żad​nych wie​ści. Pla​ty​na była lu​bia​na przez klien​tów i tego dnia dała już trzy wy​stę​py, któ​re, są​dząc po re​gu​la​mi​nie obo​wią​zu​ją​cym w klu​bie, prze​bie​gły w bar​dzo kul​tu​ral​nej at​mos​fe​rze. – Czy​ta​łaś? – spy​tał Stri​ke, po​ka​zu​jąc „Mir​ror” zo​sta​wio​ny na sto​li​ku obok. – Tyl​ko w in​ter​ne​cie. – Miej​my na​dzie​ję, że dzię​ki temu po​ja​wią się ja​kieś in​for​ma​cje – od​rzekł Stri​ke. – Ktoś na pew​no za​uwa​żył, że bra​ku​je mu nogi. – Ha, ha – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Za wcze​śnie? – Tak – ucię​ła chłod​no. – Wczo​raj wie​czo​rem tro​chę po​szpe​ra​łem w sie​ci – oznaj​mił Stri​ke. – W 2006 toku Brock​bank mógł miesz​kać w Man​che​ste​rze. – Skąd wiesz, że to on? – Nie wiem, ale gość jest w po​dob​nym wie​ku, zga​dza się ini​cjał dru​gie​go imie​nia… – Pa​mię​tasz ini​cjał jego dru​gie​go imie​nia? – No – po​wie​dział Stri​ke. – Ale wy​glą​da na to, że już się stam​tąd wy​pro​wa​dził. Z La​in​giem jest po​dob​nie. Naj​praw​do​po​dob​niej to wła​śnie on miesz​kał w 2008 roku pod tym ad​re​sem w Cor​by, ale już go tam nie ma. Jak dłu​go – do​dał, pa​trząc przez okno – ten gość w woj​sko​wej kurt​ce i ciem​nych oku​la​rach sie​dzi w tam​tej re​stau​ra​cji?

– Mniej wię​cej pół go​dzi​ny. Stri​ke miał wra​że​nie, że męż​czy​zna w ciem​nych oku​la​rach też mu się przy​glą​da, ga​piąc się przez dwie szy​by. Był bar​czy​sty i dłu​go​no​gi, wy​da​wał się za duży na srebr​ne krze​sło, na któ​rym sie​dział. Prze​su​wa​ją​ce się po oknach znie​kształ​co​ne od​bi​cia sa​mo​cho​dów i prze​chod​niów utrud​nia​ły ob​ser​wa​cję, ale na twa​rzy fa​ce​ta do​strzegł chy​ba kil​ku​dnio​wy gę​sty za​rost . – Jak tam jest? – za​cie​ka​wi​ła się Ro​bin, wy​ko​nu​jąc gest w stro​nę dwu​skrzy​dło​wych drzwi Spe​ar​mint Rhi​no pod cięż​ką, me​ta​licz​ną mar​ki​zą. – W klu​bie ze strip​ti​zem? – spy​tał zdu​mio​ny Stri​ke. – Nie, w ja​poń​skiej re​stau​ra​cji – od​par​ła z sar​ka​zmem. – Oczy​wi​ście, że w klu​bie ze strip​ti​zem. – W po​rząd​ku – po​wie​dział, nie do koń​ca pew​ny, o co go pyta. – Mia​łam na my​śli wy​gląd. – Zło​to. Lu​stra. Pół​mrok. – Wi​dząc, że Ro​bin wy​cze​ku​ją​co mu się przy​glą​da, do​dał: – Na środ​ku jest rura, tań​czą przy niej. – Nie roz​bie​ra​ją się? – Do tego są pry​wat​ne bok​sy. – Co dziew​czy​ny mają na so​bie? – Bo ja wiem… Nie​wie​le… Za​dzwo​ni​ła jego ko​mór​ka: Elin. Ro​bin od​wró​ci​ła gło​wę i za​czę​ła się ba​wić czymś, co wy​glą​da​ło jak oku​la​ry do czy​ta​nia, lecz w rze​czy​wi​sto​ści mia​ło apa​ra​cik, za po​mo​cą któ​re​go uwiecz​nia​ła po​czy​na​nia Pla​ty​ny. Gdy do​sta​ła ten ga​dżet od Stri​ke’a, wy​dał jej się eks​cy​tu​ją​cy, ale tam​to pod​nie​ce​nie już daw​no mi​nę​ło. Piła sok po​mi​do​ro​wy i ga​pi​ła się przez okno, sta​ra​jąc się nie słu​chać, o czym mó​wią do sie​bie Stri​ke i Elin. Gdy jej szef roz​ma​wiał przez te​le​fon z dziew​czy​ną, za​wsze brzmiał rze​czo​wo, lecz z dru​giej stro​ny trud​no było so​bie wy​obra​zić, że mógł​by mru​czeć czu​łe słów​ka. Mat​thew na​zy​wał ją „Rob​sy” albo „Rosy-Posy”, gdy był w od​po​wied​nim na​stro​ju, co ostat​nio nie zda​rza​ło mu się zbyt czę​sto. – …u Nic​ka i Ilsy – mó​wił Stri​ke. – No. Nie, zga​dzam się… no… w po​rząd​ku… ty też. Roz​łą​czył się. – Wła​śnie tam za​mie​rzasz się za​trzy​mać? – spy​ta​ła Ro​bin. – U Nic​ka i Ilsy? Była to para naj​star​szych przy​ja​ciół Stri​ke’a. Ro​bin po​zna​ła ich i po​lu​bi​ła, gdy dwa razy wpa​dli do agen​cji. – Tak, mó​wią, że mogę u nich miesz​kać, jak dłu​go ze​chcę. – Dla​cze​go nie u Elin? – spy​ta​ła Ro​bin, ry​zy​ku​jąc, że pod​pad​nie, gdyż do​sko​na​le wie​dzia​ła o gra​ni​cy, jaką Stri​ke wo​lał za​cho​wać mię​dzy swo​im ży​ciem oso​bi​stym a za​wo​do​wym. – To by się nie spraw​dzi​ło – po​wie​dział. Nie wy​da​wał się po​iry​to​wa​ny jej py​ta​niem, ale nie wy​ka​zy​wał chę​ci do kon​ty​nu​owa​nia wąt​ku. – A, za​po​mnia​łem – do​dał, spo​glą​da​jąc przez

okno w stro​nę ja​poń​skiej re​stau​ra​cji. Sto​lik, przy któ​rym sie​dział męż​czy​zna w woj​sko​wej kurt​ce i ciem​nych oku​la​rach, był już pu​sty. – Ku​pi​łem ci coś. Po​dał jej alarm an​ty​gwał​to​wy. – Już mam – od​rze​kła Ro​bin, wyj​mu​jąc swój z kie​sze​ni płasz​cza, żeby mu po​ka​zać. – Ale ten jest lep​szy – za​pew​niał Stri​ke, de​mon​stru​jąc jej ce​chy urzą​dze​nia. – Po​trze​bu​jesz alar​mu o gło​śno​ści co naj​mniej stu dwu​dzie​stu de​cy​be​li, a ten do​dat​ko​wo opry​sku​je na​past​ni​ka nie​ja​dal​ną czer​wo​ną cie​czą. – Mój ma sto czter​dzie​ści de​cy​be​li. – Mimo to uwa​żam, że ten jest lep​szy. – Czy każ​dy fa​cet są​dzi, że ga​dżet, któ​ry wy​brał, musi być lep​szy od tego, któ​ry ku​pi​łam? Ro​ze​śmiał się i do​pił piwo. – Do zo​ba​cze​nia póź​niej. – Do​kąd idziesz? – Na spo​tka​nie z Shan​ke​rem. To prze​zwi​sko nic jej nie mó​wi​ło. – Gość cza​sa​mi daje mi cyn​ki, któ​re mogę wy​mie​nić na ja​kieś in​for​ma​cje od glin – wy​ja​śnił. – To on mi po​wie​dział, kto za​dźgał tego po​li​cyj​ne​go in​for​ma​to​ra, pa​mię​tasz? Po​le​cił mnie temu gang​ste​ro​wi jako go​ry​la. – Aha – przy​po​mnia​ła so​bie Ro​bin. – Ten. Ni​g​dy mi nie mó​wi​łeś, jak się na​zy​wa. – Shan​ker to moja naj​więk​sza szan​sa na do​wie​dze​nie się, gdzie jest Whit​ta​ker – rzekł Stri​ke. – Poza tym może coś wie​dzieć o Dig​ge​rze Mal​leyu. Ob​ra​ca się w po​dob​nych krę​gach. Zmru​żył po​wie​ki i spoj​rzał na uli​cę. – Miej oko na tego fa​ce​ta w woj​sko​wej kurt​ce. – Je​steś ja​kiś ner​wo​wy. – Ro​bin, cho​le​ra, no pew​nie, że je​stem ner​wo​wy – po​wie​dział, wyj​mu​jąc pacz​kę pa​pie​ro​sów przed krót​kim spa​ce​rem do me​tra. – Ktoś nam przy​słał pie​przo​ną nogę.

9 One Step Ahe​ad of the De​vil Je​den krok przed dia​błem Wi​dok ka​le​kie​go Stri​ke’a idą​ce​go chod​ni​kiem po dru​giej stro​nie uli​cy w kie​run​ku Co​urt był nie​spo​dzie​wa​nym bo​nu​sem. Ale się skur​wy​syn upasł, od​kąd wi​dzie​li się po raz ostat​ni. Szedł z ple​ca​kiem na ple​cach jak głu​pi re​krut, któ​rym kie​dyś był, i nie zda​wał so​bie spra​wy, że nadaw​ca nogi sie​dzi za​le​d​wie pięć​dzie​siąt me​trów da​lej. Też mi de​tek​tyw! Wszedł do pubu, żeby do​łą​czyć do Se​kre​ta​recz​ki. Pra​wie na pew​no się pie​przą. W każ​dym ra​zie miał taką na​dzie​ję. Dzię​ki temu to, co za​mie​rzał jej zro​bić, spra​wi mu jesz​cze wię​cej ra​do​ści. Póź​niej, gdy pa​trzył przez ciem​ne oku​la​ry na Stri​ke’a sie​dzą​ce​go tuż przy oknie, miał wra​że​nie, że de​tek​tyw się od​wró​cił i na nie​go spoj​rzał. Oczy​wi​ście z ta​kiej od​le​gło​ści, przez dwie szy​by i przy​ciem​nio​ne szkła nie mógł za​uwa​żyć ry​sów twa​rzy, lecz coś w po​sta​wie sie​dzą​ce​go w od​da​li męż​czy​zny, w twa​rzy zwró​co​nej w jego kie​run​ku, bar​dzo go ze​stre​so​wa​ło. Spo​glą​da​li na sie​bie z prze​ciw​nych stron uli​cy, a sa​mo​cho​dy z war​ko​tem su​nę​ły w obu kie​run​kach, raz po raz za​sła​nia​jąc im wi​dok. Za​cze​kał, aż trzy pię​tro​we au​to​bu​sy sta​ną je​den za dru​gim w dzie​lą​cej ich prze​strze​ni, a po​tem ze​śli​zgnął się z krze​sła, wy​szedł szkla​ny​mi drzwia​mi z re​stau​ra​cji i skrę​cił w bocz​ną ulicz​kę. Ad​re​na​li​na krą​ży​ła w jego cie​le, gdy zdej​mo​wał woj​sko​wą kurt​kę i prze​wra​cał ją na lewą stro​nę. Wy​rzu​ce​nie jej nie wcho​dzi​ło w ra​chu​bę: w pod​szew​ce miał ukry​te noże. Za ro​giem po​biegł co sił w no​gach.

10 With no love, from the past. Z prze​szło​ści, bez wy​ra​zów mi​ło​ści. Blue Öy​ster Cult, Sha​dow of Ca​li​for​nia

Nie​prze​rwa​ny stru​mień po​jaz​dów zmu​sił Stri​ke’a do za​trzy​ma​nia się i za​cze​ka​nia na przej​ście przez Tot​ten​ham Co​urt Road. Lu​stro​wał wzro​kiem chod​nik po dru​giej stro​nie. Gdy już na nim sta​nął, zaj​rzał przez okno do ja​poń​skiej re​stau​ra​cji, lecz ni​g​dzie nie było wi​dać fa​ce​ta w woj​sko​wej kurt​ce, a ża​den z męż​czyzn w ko​szu​lach i ko​szul​kach nie przy​po​mi​nał wzro​stem i bu​do​wą cia​ła go​ścia w ciem​nych oku​la​rach. Stri​ke po​czuł, że wi​bru​je jego ko​mór​ka i wy​jął ją z kie​sze​ni kurt​ki. Ro​bin przy​sła​ła ese​me​sa: Wy​lu​zuj.

Pod​niósł rękę i po​ma​chał na po​że​gna​nie w stro​nę okien Co​urt, po czym ru​szył w kie​run​ku me​tra. Chy​ba mia​ła ra​cję, rze​czy​wi​ście za bar​dzo się de​ner​wo​wał. Czy to moż​li​we, że świr, któ​ry prze​słał nogę, to fa​cet z re​stau​ra​cji ob​ser​wu​ją​cy Ro​bin w bia​ły dzień? W każ​dym ra​zie nie spodo​ba​ło mu się upo​rczy​we spoj​rze​nie tego ro​słe​go fa​ce​ta w woj​sko​wej kurt​ce ani to, że no​sił ciem​ne oku​la​ry, choć słoń​ce wca​le moc​no nie świe​ci​ło. Czy jego znik​nię​cie, gdy Stri​ke miał za​sło​nię​ty wi​dok, było przy​pad​ko​we, czy ce​lo​we? Nie​ste​ty, je​śli cho​dzi​ło o wy​gląd trzech męż​czyzn, któ​rzy go te​raz ab​sor​bo​wa​li, Stri​ke w za​sa​dzie nie mógł po​le​gać na swo​ich wspo​mnie​niach, po​nie​waż Brock​ban​ka nie wi​dział od ośmiu lat, La​in​ga od dzie​wię​ciu, a Whit​ta​ke​ra od szes​na​stu. Każ​dy z nich mógł w tym cza​sie przy​tyć lub schud​nąć, wy​ły​sieć, za​pu​ścić bro​dę albo wąsy, znie​do​łęż​nieć bądź roz​wi​nąć mię​śnie. Sam, od​kąd po raz ostat​ni ich wi​dział, stra​cił nogę. Je​dy​ną ce​chą, któ​rej nie spo​sób było ukryć, wy​da​wał się wzrost . Wszy​scy trzej męż​czyź​ni za​przą​ta​ją​cy mu my​śli mie​li co naj​mniej metr osiem​dzie​siąt, a fa​cet w woj​sko​wej kurt​ce wy​glą​dał na me​ta​lo​wym krze​śle wła​śnie na tyle. Gdy Stri​ke szedł w stro​nę sta​cji Tot​ten​ham Co​urt Road, w jego kie​sze​ni za​wi​bro​wał te​le​fon i wyj​mu​jąc go, ucie​szył się na wi​dok na​zwi​ska Gra​ha​ma Har​da​cre’a na wy​świe​tla​czu. Od​su​nął się na bok, żeby nie prze​szka​dzać prze​chod​niom, i ode​brał po​łą​cze​nie. – Oggy? – ode​zwał się były ko​le​ga z pra​cy. – Co tam, sta​ry? Dla​cze​go lu​dzie przy​sy​ła​ją

ci nogi? – Do​my​ślam się, że nie je​steś w Niem​czech – od​rzekł Stri​ke. – Od sze​ściu ty​go​dni je​stem w Edyn​bur​gu. Wła​śnie o to​bie czy​ta​łem w „Scot​sma​nie”. Wy​dział do spraw Spe​cjal​nych Kró​lew​skiej Żan​dar​me​rii Woj​sko​wej miał biu​ro w zam​ku edyn​bur​skim: sek​cja 35. Pre​sti​żo​wy przy​dział. – Har​dy, po​trze​bu​ję przy​słu​gi – po​wie​dział Stri​ke. – Taj​nych in​for​ma​cji o dwóch go​ściach. Pa​mię​tasz No​ela Brock​ban​ka? – Trud​no go za​po​mnieć. Siód​ma Pan​cer​na, je​śli mnie pa​mięć nie myli? – Wła​śnie. Dru​gi to Do​nald La​ing. Mia​łem z nim do czy​nie​nia, za​nim cię po​zna​łem. Kró​lew​ska Pie​cho​ta Gra​nicz​na. Spo​tka​li​śmy się na Cy​prze. – Sta​ry, zo​ba​czę, co się da zro​bić, kie​dy wró​cę do biu​ra. Te​raz sto​ję na środ​ku za​ora​ne​go pola. Po​ga​węd​kę o wspól​nych zna​jo​mych skró​cił na​ra​sta​ją​cy w go​dzi​nach szczy​tu ha​łas. Har​da​cre obie​cał za​dzwo​nić, gdy tyl​ko zaj​rzy do woj​sko​wych ar​chi​wów, i Stri​ke po​now​nie ru​szył w stro​nę me​tra. Pół go​dzi​ny póź​niej wy​szedł na sta​cji Whi​te​cha​pel i za​uwa​żył ese​me​sa od czło​wie​ka, z któ​rym miał się spo​tkać. Sor​ry Bun​sen dzi​siaj nie mogę za​dzwo​nię

Było to roz​cza​ro​wu​ją​ce i jed​no​cze​śnie nie na rękę Stri​ke’owi, ale wca​le go nie za​sko​czy​ło. Bio​rąc pod uwa​gę, że nie niósł na spo​tka​nie do​sta​wy nar​ko​ty​ków ani wiel​kie​go pli​ku uży​wa​nych bank​no​tów oraz nie wy​ma​gał za​stra​sze​nia ani po​bi​cia, to, że Shan​ker w ogó​le ra​czył wy​zna​czyć ter​min i miej​sce spo​tka​nia, świad​czy​ło o wiel​kim po​wa​ża​niu dla Stri​ke’a. Po ca​łym dniu na no​gach Stri​ke czuł ból w ko​la​nie, lecz przed sta​cją nie było ła​wek. Oparł się o mur z żół​tej ce​gły obok wej​ścia i za​dzwo​nił do Shan​ke​ra. – No, co tam, Bun​sen? Stri​ke już nie pa​mię​tał, dla​cze​go Shan​ker na​zy​wa się Shan​ker, i nie miał po​ję​cia, dla​cze​go Shan​ker mówi na nie​go Bun​sen. Po​zna​li się, ma​jąc sie​dem​na​ście lat, i więź, któ​ra ich po​łą​czy​ła, choć w pew​nym sen​sie sil​na, nie no​si​ła ty​po​wych zna​mion przy​jaź​ni na​sto​lat​ków. W za​sa​dzie nie była przy​jaź​nią w zwy​czaj​nym ro​zu​mie​niu, lecz ra​czej wy​mu​szo​nym bra​ter​stwem. Stri​ke był pew​ny, że gdy​by umarł, Shan​ker opła​ki​wał​by jego śmierć, lecz rów​nie pew​ny był tego, że gdy​by Shan​ker zo​stał sam na sam z jego zwło​ka​mi, ob​ra​bo​wał​by je ze wszyst​kich war​to​ścio​wych przed​mio​tów. Za​pew​ne tyl​ko oni dwaj byli w sta​nie zro​zu​mieć, że zro​bił​by to w prze​świad​cze​niu, iż Stri​ke w za​świa​tach był​by za​do​wo​lo​ny, wie​dząc, że jego port​fel ma Shan​ker, a nie ja​kiś ano​ni​mo​wy cwa​niak. – Je​steś za​ję​ty? – spy​tał Stri​ke, za​pa​la​jąc no​we​go pa​pie​ro​sa. – No, Bun​sen, dzi​siaj nie ma szans. Co jest gra​ne?

– Szu​kam Whit​ta​ke​ra. – Do​koń​czysz spra​wę, co? Zmia​na tonu Shan​ke​ra za​nie​po​ko​iła​by każ​de​go, kto by za​po​mniał, z kim – a ra​czej z czym – ma do czy​nie​nia. Dla Shan​ke​ra i jego kum​pli je​dy​nym wła​ści​wym fi​na​łem za​tar​gu była śmierć i w re​zul​ta​cie po​ło​wę do​ro​słe​go ży​cia spę​dził za krat​ka​mi. Stri​ke był za​sko​czo​ny, że Shan​ker w ogó​le do​żył trzy​dzie​stu kil​ku lat . – Po pro​stu chcę wie​dzieć, gdzie on te​raz jest – po​wie​dział wy​mi​ja​ją​co Stri​ke. Wąt​pił, żeby Shan​ker sły​szał o no​dze. Shan​ker żył w świe​cie, gdzie wia​do​mo​ści mia​ły ści​śle oso​bi​ste zna​cze​nie i prze​ka​zy​wa​no je ust​nie. – Mogę po​py​tać. – Te same staw​ki co zwy​kle – za​pew​nił go Stri​ke, któ​ry miał z Shan​ke​rem sta​ły układ do​ty​czą​cy przy​dat​nych in​for​ma​cji. – I… je​steś tam jesz​cze? Jego sta​ry przy​ja​ciel miał zwy​czaj roz​łą​czać się bez ostrze​że​nia, gdy coś in​ne​go zwró​ci​ło jego uwa​gę. – Mó​wi​łeś coś? – spy​tał Shan​ker, a jego głos za​brzmiał wy​raź​niej. Stri​ke miał ra​cję, przy​pusz​cza​jąc, że Shan​ker od​su​nął ko​mór​kę od ucha i uznał, że to ko​niec roz​mo​wy. – No – po​wie​dział. – Dig​ger Mal​ley. Mil​cze​nie na dru​gim koń​cu li​nii wy​mow​nie świad​czy​ło o tym, że po​dob​nie jak Stri​ke ni​g​dy nie za​po​mi​nał, kim jest Shan​ker, Shan​ker nie za​po​mi​nał, kim jest Stri​ke. – Shan​ker, to spra​wa tyl​ko mię​dzy nami. Ni​g​dy nie roz​ma​wia​łeś o mnie z Mal​ley​em, praw​da? Po chwi​li Shan​ker ode​zwał się swo​im naj​bar​dziej nie​przy​jem​nym gło​sem: – A po chu​ja miał​bym to ro​bić? – Mu​sia​łem spy​tać. Wy​ja​śnię ci, kie​dy się spo​tka​my. Zło​wro​ga ci​sza trwa​ła da​lej. – Shan​ker, czy kie​dy​kol​wiek na cie​bie do​nio​słem? – spy​tał Stri​ke. Zno​wu za​pa​dło mil​cze​nie, tym ra​zem krót​sze, i po chwi​li Shan​ker od​po​wie​dział to​nem, któ​ry we​dług Stri​ke’a był jego nor​mal​nym gło​sem. – No, Bun​sen, w po​rząd​ku. Whit​ta​ker, mó​wisz? Zo​ba​czę, co się da zro​bić. W słu​chaw​ce na​stą​pi​ła ci​sza. Shan​ker nie uzna​wał po​że​gnań. Stri​ke wes​tchnął i za​pa​lił ko​lej​ne​go pa​pie​ro​sa. Przy​je​chał tu na mar​ne. Po wy​pa​le​niu ben​son & hed​ge​sa za​mie​rzał od razu wsiąść do wa​go​nu. Ze sta​cji wy​cho​dzi​ło się na be​to​no​wy plac oto​czo​ny tyl​ny​mi ścia​na​mi bu​dyn​ków. Gher​kin, ol​brzy​mia kon​struk​cja przy​po​mi​na​ją​ca czar​ny po​cisk, lśni​ła da​le​ko na ho​ry​zon​cie. Dwa​dzie​ścia lat temu, w cza​sie krót​kie​go po​by​tu ro​dzi​ny Stri​ke’a w Whi​te​cha​pel, jesz​cze jej tam nie było.

Roz​glą​da​jąc się, Stri​ke nie czuł żad​ne​go wzru​sze​nia czy no​stal​gii. Nie przy​po​mi​nał so​bie tego be​to​no​we​go pla​cu, tych ni​ja​kich tyl​nych ścian bu​dyn​ków. Na​wet sta​cja wy​da​wa​ła mu się tyl​ko tro​chę zna​jo​ma. Nie​koń​czą​ca się se​ria prze​pro​wa​dzek i zmian cha​rak​te​ry​zu​ją​ca ży​cie z mat​ką za​ma​za​ła wspo​mnie​nia po​szcze​gól​nych miejsc. Cza​sa​mi za​po​mi​nał, któ​ry sklep na rogu szedł w pa​rze z któ​rym za​pusz​czo​nym miesz​ka​niem, któ​ry lo​kal​ny pub są​sia​do​wał ze skło​tem. Za​mie​rzał wró​cić na sta​cję me​tra, lecz za​nim się zo​rien​to​wał, szedł w stro​nę je​dy​ne​go miej​sca w Lon​dy​nie, któ​re omi​jał od sie​dem​na​stu lat: w tym bu​dyn​ku umar​ła jego mat​ka. Był to ostat​ni skłot Ledy, roz​la​tu​ją​cy się dwu​pię​tro​wiec przy Ful​bo​ur​ne Stre​et, od​da​lo​ny od sta​cji za​le​d​wie o mi​nu​tę. Idąc, Stri​ke co​raz wię​cej so​bie przy​po​mi​nał. Oczy​wi​ście: prze​cho​dził po tym me​ta​lo​wym mo​ście nad li​nią ko​le​jo​wą w ostat​niej kla​sie ogól​nia​ka. Pa​mię​tał też na​zwę uli​cy, Ca​stle​ma​in… na pew​no miesz​ka​ła tam jed​na z jego szkol​nych ko​le​ża​nek, taka moc​no se​ple​nią​ca dziew​czy​na… Zwol​nił kro​ku i do​tarł do koń​ca Ful​bo​ur​ne Stre​et, do​świad​cza​jąc dziw​ne​go po​dwo​je​nia wra​żeń. Jego nie​wy​raź​ne wspo​mnie​nia tego miej​sca, bez wąt​pie​nia osła​bio​ne świa​do​my​mi pró​ba​mi wy​ma​za​nia ich z pa​mię​ci, le​ża​ły ni​czym wy​bla​kłe prze​źro​cza na sce​nie przed jego ocza​mi. Bu​dyn​ki były rów​nie za​pusz​czo​ne, jak te z jego wspo​mnień – fron​to​ny ob​ła​zi​ły z bia​łe​go tyn​ku – lecz za​kła​dy i skle​py wy​glą​da​ły zu​peł​nie obco. Po​czuł się tak, jak​by wró​cił do pej​za​żu ze snu, w któ​rym sce​ne​ria zmie​ni​ła się i prze​obra​zi​ła. Oczy​wi​ście wszyst​ko było nie​trwa​łe w bied​nych czę​ściach Lon​dy​nu, gdzie sła​by, chwiej​ny biz​nes roz​wi​jał się i zni​kał, za​stę​po​wa​ny in​nym: ta​nie szyl​dy za​wie​sza​no i zdej​mo​wa​no, lu​dzie przy​cho​dzi​li i od​cho​dzi​li. Po​nie​waż za​po​mniał nu​me​ru, mi​nę​ło parę mi​nut, za​nim od​na​lazł drzwi do daw​ne​go skło​tu. W koń​cu za​uwa​żył je obok skle​pu ofe​ru​ją​ce​go ta​nie ubra​nia w sty​lu azja​tyc​kim i za​chod​nim. Za jego cza​sów był tu chy​ba an​tyl​ski su​per​mar​ket . Mo​sięż​na skrzyn​ka na li​sty przy​wo​ła​ła dziw​ne, bo​le​sne wspo​mnie​nie. Gło​śno grze​cho​ta​ła, ile​kroć ktoś wcho​dził albo wy​cho​dził. „Kur​wa, kur​wa, kur​wa…” Od​pa​la​jąc dru​gie​go pa​pie​ro​sa od ko​niusz​ka pierw​sze​go, Stri​ke ru​szył żwa​wym kro​kiem na Whi​te​cha​pel Road, gdzie sta​ły stra​ga​ny: jesz​cze wię​cej ta​niej odzie​ży, roz​ma​itość jar​marcz​nych to​wa​rów z pla​sti​ku. Przy​spie​szył, szedł, sam nie wie​dząc do​kąd, i po dro​dze bu​dzi​ły się ko​lej​ne wspo​mnie​nia: sie​dem​na​ście lat temu ta sala bi​lar​do​wa też tam była… po​dob​nie jak od​lew​nia dzwo​nów… i na​gle wspo​mnie​nia rzu​ci​ły się na nie​go, żeby ką​sać, jak​by na​dep​nął na gniaz​do uśpio​nych węży… Do​bie​ga​jąc czter​dziest​ki, jego mat​ka za​czę​ła się in​te​re​so​wać młod​szy​mi męż​czy​zna​mi, a Whit​ta​ker był naj​młod​szy z nich wszyst​kich: gdy za​czę​ła z nim sy​piać, miał dwa​dzie​ścia je​den lat . Kie​dy pierw​szy raz przy​pro​wa​dzi​ła go do domu, jej syn miał szes​na​ście. Już wte​dy mu​zyk mar​nie wy​glą​dał, miał siń​ce pod za​pad​nię​ty​mi, sze​ro​ko osa​dzo​ny​mi ocza​mi o ude​rza​-

ją​cym zło​to​brą​zo​wym ko​lo​rze. Ciem​ne dre​dy opa​da​ły mu na ra​mio​na. Całe ży​cie cho​dził w jed​nych dżin​sach i ko​szul​ce, wsku​tek cze​go śmier​dział. W gło​wie Stri​ke’a po​brzmie​wa​ło wy​świech​ta​ne zda​nie, do​trzy​mu​jąc mu kro​ku, gdy mo​zol​nie ma​sze​ro​wał po Whi​te​cha​pel Road. „Ukry​wa się na wi​do​ku. Ukry​wa się na wi​do​ku”. Oczy​wi​ście lu​dzie po​my​śle​li​by, że ma ob​se​sję, jest uprze​dzo​ny, nie po​tra​fi od​pu​ścić. Po​wie​dzie​li​by, że na wi​dok nogi w pu​dle od razu po​my​ślał o Whit​ta​ke​rze, gdyż ni​g​dy nie prze​bo​lał oczysz​cze​nia Whit​ta​ke​ra z za​rzu​tu za​bój​stwa Ledy. Na​wet gdy​by Stri​ke wy​ja​śnił po​wo​dy, dla któ​rych po​dej​rze​wa Whit​ta​ke​ra, praw​do​po​dob​nie wy​śmia​no by po​mysł, że tak osten​ta​cyj​ny wiel​bi​ciel per​wer​sji i sa​dy​zmu mógł​by uciąć ko​bie​cie nogę. Stri​ke wie​dział, jak głę​bo​ko za​ko​rze​nio​ne jest prze​ko​na​nie, że źli lu​dzie ukry​wa​ją swo​je nie​bez​piecz​ne upodo​ba​nie do prze​mo​cy i do​mi​na​cji. Gdy no​szą je jak bran​so​le​ty, żeby wszy​scy wi​dzie​li, na​iw​ny mo​tłoch się śmie​je, na​zy​wa​jąc to pozą lub uzna​jąc za dziw​nie atrak​cyj​ne. Leda po​zna​ła Whit​ta​ke​ra w fir​mie pły​to​wej, gdzie za​ra​bia​ła jako re​cep​cjo​nist​ka, sze​re​go​wa pra​cow​ni​ca, żywy ka​wa​łek hi​sto​rii roc​ka za​trud​nio​ny jako ro​dzaj sym​bo​lu. Whit​ta​ker, gra​ją​cy na gi​ta​rze i pi​szą​cy sło​wa pio​se​nek dla ko​lej​nych thra​sh​me​ta​lo​wych ze​spo​łów, któ​re je​den po dru​gim wy​rzu​ca​ły go z po​wo​du scen, ja​kie lu​bił urzą​dzać, agre​sji oraz nad​uży​wa​nia al​ko​ho​lu i nar​ko​ty​ków, twier​dził, że po​znał Ledę, gdy sta​rał się o pod​pi​sa​nie kon​trak​tu pły​to​we​go. Leda zwie​rzy​ła się jed​nak Stri​ke’owi, że do ich pierw​sze​go spo​tka​nia do​szło, gdy pró​bo​wa​ła prze​ko​nać ochro​nę, żeby wy​ro​zu​mia​le po​trak​to​wa​ła mło​de​go czło​wie​ka, któ​re​go wy​rzu​ca​no za drzwi. Przy​pro​wa​dzi​ła go do domu i Whit​ta​ker już tam zo​stał. Szes​na​sto​let​ni Stri​ke nie był pew​ny, czy trium​fal​na, otwar​ta przy​jem​ność, jaką Whit​ta​ker czer​pał ze wszyst​kie​go, co sa​dy​stycz​ne i de​mo​nicz​ne, była szcze​ra, czy tyl​ko uda​wa​na. Wie​dział je​dy​nie, że go nie​na​wi​dził i miał do nie​go in​stynk​tow​ny wstręt prze​wyż​sza​ją​cy wszyst​ko, co czuł do któ​re​go​kol​wiek in​ne​go ko​chan​ka Ledy. Gdy wie​czo​ra​mi od​ra​biał w skło​cie lek​cje, mu​siał od​dy​chać smro​dem tego czło​wie​ka, pra​wie wy​czu​wał jego smak. Whit​ta​ker pró​bo​wał trak​to​wać na​sto​lat​ka z góry – jego na​głe wy​bu​chy i zło​śli​we, upo​ka​rza​ją​ce uwa​gi uka​zy​wa​ły elo​kwen​cję, któ​rą sta​ran​nie ukry​wał, gdy chciał się przy​po​do​bać mniej wy​kształ​co​nym przy​ja​cio​łom Ledy. Stri​ke nie po​zo​sta​wał mu dłuż​ny, a do tego miał prze​wa​gę, gdyż był mniej upa​lo​ny od Whit​ta​ke​ra, a przy​naj​mniej tyl​ko tak upa​lo​ny, jak chcąc nie chcąc jest upa​lo​ny czło​wiek nie​ustan​nie ży​ją​cy w kłę​bach ma​ri​hu​ano​we​go dymu. Gdy Leda nie sły​sza​ła, Whit​ta​ker szy​dził z de​ter​mi​na​cji Stri​ke’a kon​ty​nu​ują​ce​go edu​ka​cję mimo czę​stych za​kłó​ceń. Whit​ta​ker był wy​so​ki i ży​la​sty, za​ska​ku​ją​co do​brze umię​śnio​ny jak na ko​goś, kto pro​wa​dził pra​wie wy​łącz​nie sie​dzą​cy tryb ży​cia. Stri​ke miał już po​nad metr osiem​dzie​siąt i bok​so​wał w lo​kal​nym klu​bie. Gdy obaj byli w domu, od na​pię​cia mię​dzy nimi tę​ża​ło za​dy​mio​ne po​wie​trze i sta​le uno​si​ła się groź​ba prze​mo​cy. Za​stra​sza​niem, sek​su​al​nie za​bar​wio​ny​mi do​cin​ka​mi i szy​der​stwa​mi Whit​ta​ker na do​bre

prze​pło​szył Lucy, przy​rod​nią sio​strę Stri​ke’a. Pa​ra​do​wał po skło​cie nago, dra​piąc się po wy​ta​tu​owa​nym tor​sie i śmie​jąc z za​wsty​dzo​nej czter​na​sto​lat​ki. Pew​ne​go wie​czo​ru Lucy po​bie​gła do bud​ki te​le​fo​nicz​nej na rogu uli​cy i ubła​ga​ła cio​cię i wuj​ka z Korn​wa​lii, żeby po nią przy​je​cha​li. Zja​wi​li się na​stęp​ne​go dnia rano po ca​ło​noc​nej po​dró​ży z St Ma​wes. Lucy cze​ka​ła go​to​wa ze swo​im skrom​nym do​byt​kiem w ma​łej wa​liz​ce. Ni​g​dy wię​cej nie miesz​ka​ła z mat​ką. Ted i Joan sta​li w drzwiach i za​kli​na​li Stri​ke’a, żeby też z nimi po​je​chał. Od​mó​wił i z każ​dą ko​lej​ną proś​bą Joan co​raz bar​dziej umac​niał się w swo​im po​sta​no​wie​niu, zde​ter​mi​no​wa​ny, żeby prze​trzy​mać Whit​ta​ke​ra, nie zo​sta​wiać go sa​me​go z mat​ką. Sły​szał już Whit​ta​ke​ra gło​śno roz​my​śla​ją​ce​go o ode​bra​niu ko​muś ży​cia, jak​by to była ja​kaś epi​ku​rej​ska przy​jem​ność. Wte​dy nie wie​rzył, że Whit​ta​ker mówi po​waż​nie, ale wie​dział, że jest zdol​ny do prze​mo​cy, i wi​dział, jak wy​gra​ża in​nym miesz​kań​com skło​tu. Pew​ne​go razu – Leda nie chcia​ła w to uwie​rzyć – był świad​kiem, jak Whit​ta​ker pró​bo​wał za​tłuc kota, któ​ry nie​chcą​cy obu​dził go z drzem​ki. Stri​ke wy​rwał mu z ręki cięż​ki but, gdy Whit​ta​ker, wrzesz​cząc i klnąc, go​nił po ca​łym po​ko​ju prze​ra​żo​ne zwie​rzę, raz po raz bio​rąc za​mach, by za wszel​ką cenę je uka​rać. Ko​la​no, do któ​re​go przy​le​ga​ła pro​te​za, za​czy​na​ło da​wać się Stri​ke’owi we zna​ki, gdy co​raz szyb​ciej kro​czył uli​cą. Po jego pra​wej stro​nie wy​rósł na​gle pub Nag’s Head, jak​by go ktoś wy​cza​ro​wał: ni​ski, kwa​dra​to​wy i ce​gla​sty. Do​pie​ro przy drzwiach za​uwa​żył ubra​ne​go na ciem​no ochro​nia​rza i przy​po​mniał so​bie, że ja​kiś czas temu Nag’s Head do​łą​czył do gro​na klu​bów ze strip​ti​zem. – O kur​de – mruk​nął. Nie miał nic prze​ciw​ko pół​na​gim ko​bie​tom wi​ru​ją​cym wo​kół nie​go, gdy de​lek​to​wał się ku​flem piwa, lecz nie znaj​do​wał uza​sad​nie​nia dla wy​gó​ro​wa​nych cen drin​ków w ta​kich przy​byt​kach, zwłasz​cza gdy w cią​gu jed​ne​go dnia stra​cił dwóch klien​tów. Wszedł za​tem do pierw​sze​go Star​buck​sa, jaki na​po​tkał, zna​lazł wol​ne miej​sce i oparł obo​la​łą nogę na są​sied​nim krze​śle, w za​my​śle​niu mie​sza​jąc wiel​ką czar​ną kawę. Mięk​kie ka​na​py w ko​lo​rze zie​mi, wy​so​kie kub​ki z ame​ry​kań​ską pian​ką, rze​ś​cy mło​dzi lu​dzie pra​cu​ją​cy ci​cho i wy​daj​nie za czy​stą szkla​ną ladą: z pew​no​ścią było to do​sko​na​łe an​ti​do​tum na śmier​dzą​ce wid​mo Whit​ta​ke​ra, a mimo to wie​dział, że nie zdo​ła się od nie​go uwol​nić. Czuł, że nie jest w sta​nie prze​stać po​now​nie tego prze​ży​wać, przy​po​mi​nać so​bie… Gdy Whit​ta​ker miesz​kał z Ledą i jej sy​nem, prze​moc i wy​kro​cze​nia, ja​kich do​pusz​czał się jako na​sto​la​tek, były zna​ne je​dy​nie or​ga​nom opie​ki spo​łecz​nej na pół​no​cy An​glii. Opo​wie​ści, któ​re snuł o swo​jej prze​szło​ści, były licz​ne, moc​no ubar​wio​ne i czę​sto sprzecz​ne. Do​pie​ro gdy go aresz​to​wa​no pod za​rzu​tem mor​der​stwa, praw​da wy​cie​kła za spra​wą lu​dzi z jego prze​szło​ści, któ​rzy ujaw​ni​li się albo w na​dziei na pie​nią​dze od pra​sy, albo po​wo​do​wa​ni chę​cią ze​msty, albo pró​bu​jąc na swój po​kręt​ny spo​sób sta​nąć w jego obro​nie. Whit​ta​ker po​cho​dził z wyż​szej war​stwy kla​sy śred​niej. Uro​dził się w za​moż​nej ro​dzi​nie,

na cze​le któ​rej stał od​zna​czo​ny or​de​ra​mi dy​plo​ma​ta. Do dwu​na​ste​go roku ży​cia uwa​żał go za swo​je​go ojca. W tym wie​ku od​krył, że jego star​sza sio​stra, któ​ra, jak go prze​ko​ny​wa​no, miesz​ka​ła w Lon​dy​nie i pra​co​wa​ła jako na​uczy​ciel​ka w szko​le Mon​tes​so​ri, w rze​czy​wi​sto​ści była jego mat​ką, że mia​ła po​waż​ne pro​ble​my z al​ko​ho​lem i nar​ko​ty​ka​mi oraz że żyła w nę​dzy i bru​dzie, po​rzu​co​na przez ro​dzi​nę. Od tej pory Whit​ta​ker, już i tak spra​wia​ją​cy kło​po​ty oraz ma​ją​cy skłon​ność do gwał​tow​nych na​pa​dów wście​kło​ści, w cza​sie któ​rych rzu​cał się na kogo po​pa​dło, sza​lał bez żad​nych za​ha​mo​wań. Wy​da​lo​ny ze szko​ły z in​ter​na​tem, do​łą​czył do lo​kal​ne​go gan​gu i wkrót​ce zo​stał jego przy​wód​cą. Ten etap jego ży​cia zna​lazł fi​nał w za​kła​dzie po​praw​czym, po tym jak Whit​ta​ker przy​sta​wił nóż do gar​dła mło​dej dziew​czy​nie, pod​czas gdy jego kum​ple ją gwał​ci​li. W wie​ku pięt​na​stu lat uciekł do Lon​dy​nu, po​peł​nia​jąc po dro​dze mnó​stwo drob​nych prze​stępstw, i wresz​cie uda​ło mu się od​na​leźć bio​lo​gicz​ną mat​kę. Ich krót​kie en​tu​zja​stycz​ne spo​tka​nie pra​wie na​tych​miast prze​ro​dzi​ło się we wza​jem​ną prze​moc i wro​gość. – Wol​ne? Wy​so​ki chło​pak po​chy​lał się nad Stri​kiem i już za​ci​skał rękę na opar​ciu krze​sła, na któ​rym spo​czy​wa​ła noga de​tek​ty​wa. Przy​po​mi​nał mu Mat​thew, na​rze​czo​ne​go Ro​bin, miał po​dob​ne fa​lu​ją​ce, ja​sno​brą​zo​we wło​sy i za​dba​ny wy​gląd. Stri​ke stęk​nął i zdjął nogę, a po​tem krę​cąc gło​wą, pa​trzył, jak chło​pak od​cho​dzi z krze​słem, wra​ca​jąc do sze​ścior​ga zna​jo​mych. Stri​ke za​uwa​żył, że dziew​czy​ny cze​ka​ły na nie​go z nie​cier​pli​wo​ścią: sie​dzia​ły wy​pro​sto​wa​ne i roz​pro​mie​ni​ły się, gdy po​sta​wił krze​sło i znów do nich do​łą​czył. Z ja​kie​goś po​wo​du – czy przez po​do​bień​stwo do Mat​thew, czy dla​te​go że chło​pak za​brał mu krze​sło albo dla​te​go, że Stri​ke od razu po​tra​fił wy​czuć dup​ka – gość wy​dał mu się dziw​nie nie​przy​jem​ny. Nie do​piw​szy kawy i ma​jąc żal, że za​kłó​co​no mu spo​kój, Stri​ke po​dźwi​gnął się z miej​sca i wy​szedł. W kro​plach desz​czu z po​wro​tem kro​czył po Whi​te​cha​pel Road, zno​wu pa​ląc i nie bro​niąc się już przed po​tęż​ną falą wspo​mnień, któ​ra go unio​sła… Whit​ta​ker czuł nie​mal pa​to​lo​gicz​ną po​trze​bę by​cia w cen​trum za​in​te​re​so​wa​nia. Miał żal, je​śli z ja​kie​go​kol​wiek po​wo​du uwa​ga Ledy sku​pia​ła się na pra​cy, dzie​ciach, przy​ja​cio​łach, i ile​kroć uznał, że żona go za​nie​dbu​je, bły​skał swo​im hip​no​ty​zu​ją​cym uro​kiem w stro​nę in​nych ko​biet . Na​wet Stri​ke, któ​ry nie zno​sił go jak za​ra​zy, mu​siał przy​znać, że Whit​ta​ker miał po​tęż​ny sek​sa​pil dzia​ła​ją​cy pra​wie na wszyst​kie ko​bie​ty, ja​kie prze​wi​nę​ły się przez skłot . Wy​rzu​co​ny z ko​lej​ne​go ze​spo​łu Whit​ta​ker na​dal ma​rzył o gwiaz​dor​skiej ka​rie​rze. Znał trzy akor​dy gi​ta​ro​we, a każ​dy skra​wek pa​pie​ru, jaki wpadł mu w ręce, po​kry​wał sło​wa​mi pio​se​nek moc​no in​spi​ro​wa​ny​mi sa​ta​ni​stycz​ną bi​blią w czar​nej okład​ce, opa​trzo​nej pen​ta​gra​mem z koź​lim łbem, le​żą​cą na ma​te​ra​cu, na któ​rym spał z Ledą. Whit​ta​ker po​sia​dał roz​le​głą wie​dzę na te​mat ży​cia i ka​rie​ry przy​wód​cy ame​ry​kań​skiej sek​ty Char​le​sa Man​so​na. Sta​ra, trzesz​czą​ca wi​ny​lo​wa pły​ta Man​so​na LIE: The Love and Ter​r or Cult two​rzy​ła pod​kład mu​zycz​ny na​uki Stri​ke’a w szko​le śred​niej.

Whit​ta​ker po​znał le​gen​dę Ledy, za​nim się spo​tka​li, i lu​bił słu​chać o im​pre​zach, w któ​rych bra​ła udział, i o męż​czy​znach, z któ​ry​mi sy​pia​ła. Za jej po​śred​nic​twem łą​czył się ze świa​tem sła​wy i gdy Stri​ke po​znał go le​piej, do​szedł do wnio​sku, że Whit​ta​ker chy​ba nade wszyst​ko pra​gnie być zna​ny. Nie wpro​wa​dzał mo​ral​ne​go roz​róż​nie​nia mię​dzy swo​im uko​cha​nym Man​so​nem a ludź​mi w ro​dza​ju gwiaz​dy roc​ka Jon​ny’ego Ro​ke​by’ego. Obaj zna​leź​li sta​łe miej​sce w zbio​ro​wej świa​do​mo​ści, z tym że Man​son osią​gnął w tej dzie​dzi​nie więk​szy suk​ces, gdyż siła jego mitu nie za​le​ża​ła od mody: zło za​wsze fa​scy​no​wa​ło. Jed​nak nie tyl​ko sła​wa Ledy przy​cią​ga​ła Whit​ta​ke​ra. Jego ko​chan​ka uro​dzi​ła dzie​ci dwóm bo​ga​tym gwiaz​dom roc​ka, któ​re ło​ży​ły na po​tom​stwo. Wpro​wa​dza​jąc się do skło​tu, Whit​ta​ker był prze​ko​na​ny, że tkwie​nie w nie​do​stat​kach bo​he​my to tyl​ko ele​ment sty​lu ży​cia Ledy i że gdzieś nie​da​le​ko znaj​du​je się ol​brzy​mie źró​dło pie​nię​dzy, do któ​re​go oj​co​wie Stri​ke’a i Lucy – od​po​wied​nio: Jon​ny Ro​ke​by i Rick Fan​to​ni – pom​pu​ją for​sę. Naj​wy​raź​niej nie znał praw​dy albo nie wie​rzył, że po la​tach nie​go​spo​dar​no​ści i roz​rzut​no​ści Ledy obaj męż​czyź​ni za​mro​zi​li do​pływ go​tów​ki, tak żeby nie mo​gła jej roz​trwo​nić. Z upły​wem cza​su zło​śli​we alu​zje i drwi​ny Whit​ta​ke​ra od​no​szą​ce się do rze​ko​me​go skąp​stwa Ledy sta​wa​ły się co​raz częst​sze. Do​cho​dzi​ło do gro​te​sko​wych na​pa​dów zło​ści, gdy nie chcia​ła wy​ło​żyć for​sy na fen​de​ra stra​to​ca​ste​ra, któ​re​go Whit​ta​ker so​bie upa​trzył, albo ku​pić mu atła​so​wej ma​ry​nar​ki od Je​ana Pau​la Gaul​tie​ra, któ​ra, choć Whit​ta​ker cho​dził śmier​dzą​cy i ob​dar​ty, na​gle mu się za​ma​rzy​ła. Co​raz bar​dziej na​przy​krzał się żo​nie, opo​wia​da​jąc nie​stwo​rzo​ne i ła​twe do oba​le​nia kłam​stwa: że wy​ma​ga pil​ne​go le​cze​nia, że jest win​ny dzie​sięć ty​się​cy fun​tów czło​wie​ko​wi, któ​ry gro​zi mu po​ła​ma​niem nóg. Ledę na zmia​nę to ba​wi​ło i przy​gnę​bia​ło. – Ko​cha​nie, nie mam żad​nej kasy – mó​wi​ła. – Na​praw​dę, ko​cha​nie, nie mam, prze​cież ina​czej bym ci tro​chę dała, praw​da? Gdy Stri​ke miał osiem​na​ście lat i szedł na stu​dia, Leda za​szła w cią​żę. Był prze​ra​żo​ny, ale na​wet wte​dy nie przy​pusz​czał, że jego mat​ka po​ślu​bi Whit​ta​ke​ra. Za​wsze po​wta​rza​ła sy​no​wi, że nie​na​wi​dzi​ła być żoną. Jej pierw​sza, pod​ję​ta jesz​cze przed dwu​dziest​ką, pró​ba ży​cia w mał​żeń​stwie trwa​ła dwa ty​go​dnie, po któ​rych Leda ucie​kła od męża. Mał​żeń​stwo nie było też chy​ba w sty​lu Whit​ta​ke​ra. Mimo to ślub się od​był, bez wąt​pie​nia dla​te​go, że Whit​ta​ker uznał go za je​dy​ny pew​ny spo​sób, aby do​brać się do ta​jem​ni​czych ukry​tych mi​lio​nów. Ce​re​mo​nię zor​ga​ni​zo​wa​no w urzę​dzie sta​nu cy​wil​ne​go w Ma​ry​le​bo​ne, gdzie wcze​śniej wzię​li ślub dwaj Be​atle​si. Być może Whit​ta​ker so​bie uro​ił, że zo​sta​nie sfo​to​gra​fo​wa​ny w drzwiach tak jak Paul McCart​ney, lecz nikt się nim nie za​in​te​re​so​wał. I do​pie​ro śmierć jego roz​pro​mie​nio​nej pan​ny mło​dej ścią​gnę​ła tłum fo​to​re​por​te​rów na scho​dy sądu. Na​gle Stri​ke zdał so​bie spra​wę, że nie​chcą​cy do​szedł aż do sta​cji Ald​ga​te East . Wy​rzu​cał so​bie, że cała ta wy​pra​wa oka​za​ła się jed​ną wiel​ką stra​tą cza​su. Gdy​by wsiadł do me​tra w

Whi​te​cha​pel, po​ko​nał​by już ka​wał dro​gi do domu Nic​ka i Ilsy. Za​miast tego nad​wy​rę​żył ko​la​no i do​tarł na sta​cję w samą porę, żeby zdą​żyć na ścisk w go​dzi​nach szczy​tu. Jego ma​syw​na syl​wet​ka, na do​miar złe​go z ple​ca​kiem, wy​wo​ły​wa​ła mil​czą​ce nie​za​do​wo​le​nie wśród po​dróż​nych zmu​szo​nych dzie​lić z nim prze​strzeń, lecz Stri​ke le​d​wie ich za​uwa​żał. Prze​wyż​sza​jąc lu​dzi sto​ją​cych w po​bli​żu o gło​wę, trzy​mał się uchwy​tu i wpa​try​wał w swo​je roz​ko​ły​sa​ne od​bi​cie w ciem​nych szy​bach, wspo​mi​na​jąc ostat​nią, naj​gor​szą część hi​sto​rii: Whit​ta​ke​ra w są​dzie wal​czą​ce​go o wol​ność, po​nie​waż po​li​cja za​uwa​ży​ła nie​ści​sło​ści w jego wy​ja​śnie​niach do​ty​czą​cych miej​sca po​by​tu w dniu, w któ​rym igła tra​fi​ła w ra​mię jego żony, oraz nie​kon​se​kwen​cję w re​la​cji na te​mat źró​dła po​cho​dze​nia he​ro​iny i nar​ko​ty​ko​wej hi​sto​rii Ledy. Pro​ce​sja ob​szar​pa​nych współ​miesz​kań​ców skło​tu zło​ży​ła ze​zna​nia do​ty​czą​ce burz​li​we​go, peł​ne​go prze​mo​cy związ​ku Ledy z Whit​ta​ke​rem, stro​nie​nia Ledy od he​ro​iny we wszel​kiej po​sta​ci, po​gró​żek Whit​ta​ke​ra, jego zdrad, wy​wo​dów na te​mat mor​do​wa​nia i pie​nię​dzy, jego bra​ku wy​raź​ne​go smut​ku po zna​le​zie​niu cia​ła Ledy. Raz po raz, nie​po​trzeb​nie hi​ste​ry​zu​jąc, pod​kre​śla​li, że ich zda​niem na pew​no on ją za​mor​do​wał. Obro​na zdys​kre​dy​to​wa​ła ich bez naj​mniej​sze​go tru​du. Po​ja​wie​nie się w są​dzie stu​den​ta Oks​for​du było jak po​wiew świe​żo​ści. Sę​dzia z uzna​niem zmie​rzył Stri​ke’a wzro​kiem: Cor​mo​ran był czy​sty, elo​kwent​ny i in​te​li​gent​ny, choć gdy​by nie gar​ni​tur i kra​wat, jego po​tęż​na syl​wet​ka mo​gła​by wy​wo​łać strach. Oskar​że​nie chcia​ło, żeby od​po​wie​dział na py​ta​nia do​ty​czą​ce za​in​te​re​so​wa​nia Whit​ta​ke​ra rze​ko​mym ma​jąt​kiem Ledy. Stri​ke opi​sał mil​czą​ce​mu są​do​wi wcze​śniej​sze pró​by oj​czy​ma do​bra​nia się do for​tu​ny, któ​ra w za​sa​dzie ist​nia​ła tyl​ko w jego gło​wie, oraz po​na​wia​ne proś​by, żeby Leda w do​wód swo​jej mi​ło​ści umie​ści​ła go w te​sta​men​cie. Whit​ta​ker ob​ser​wo​wał Stri​ke’a swo​imi zło​ty​mi ocza​mi, pra​wie zu​peł​nie nie​ru​cho​my. W ostat​niej mi​nu​cie skła​da​nia ze​znań ich spoj​rze​nia na chwi​lę się spo​tka​ły. Ką​cik ust Whit​ta​ke​ra drgnął w le​ciut​kim, po​gar​dli​wym uśmie​chu. Pa​lec wska​zu​ją​cy jego le​żą​cej na sto​le dło​ni uniósł się o cen​ty​metr i wy​ko​nał ma​leń​ki, szyb​ki ruch w bok. Stri​ke do​sko​na​le wie​dział, co to ozna​cza​ło. Ten mi​kro​gest był prze​zna​czo​ny wy​łącz​nie dla nie​go, był mi​nia​tu​ro​wą ko​pią ge​stu, któ​ry Stri​ke zdą​żył do​brze po​znać: po​zio​me​go, gwał​tow​ne​go cię​cia dło​nią wy​mie​rzo​ne​go w gar​dło oso​by, któ​ra śmia​ła ob​ra​zić Whit​ta​ke​ra. – Do​sta​niesz za swo​je – ma​wiał Whit​ta​ker, wy​trzesz​cza​jąc zło​te oczy sza​leń​ca. – Do​sta​niesz za swo​je! Do​brze się przy​go​to​wał do roz​pra​wy. Ktoś z jego za​moż​nej ro​dzi​ny wy​kosz​to​wał się na po​rząd​ne​go ad​wo​ka​ta. Wy​szo​ro​wa​ny i ubra​ny w gar​ni​tur za​prze​czał wszyst​kie​mu ła​god​nym, ci​chym, peł​nym sza​cun​ku gło​sem. Za​nim zja​wił się w są​dzie, do​pra​co​wał swo​ją wer​sję wy​da​rzeń. Wszyst​ko, co oskar​że​nie sta​ra​ło się wy​wlec, żeby na​kre​ślić ob​raz męż​czy​zny, ja​kim na​praw​dę był – Char​les Man​son na sta​rym gra​mo​fo​nie, sa​ta​ni​stycz​na bi​blia w łóż​ku, wy​wo​-

dy upa​lo​ne​go Whit​ta​ke​ra na te​mat za​bi​ja​nia dla przy​jem​no​ści – tor​pe​do​wał z lek​kim nie​do​wie​rza​niem. – Cóż mogę po​wie​dzieć… je​stem mu​zy​kiem, Wy​so​ki Są​dzie – oznaj​mił w któ​rymś mo​men​cie. – Mrok ma w so​bie po​ezję. Leda ro​zu​mia​ła to le​piej niż kto​kol​wiek inny. Głos me​lo​dra​ma​tycz​nie mu się za​ła​mał i Whit​ta​ker za​czął szlo​chać mimo bra​ku łez. Jego ad​wo​kat spy​tał po​spiesz​nie, czy po​trze​bu​je chwi​li, żeby dojść do sie​bie. Wte​dy Whit​ta​ker dziel​nie po​krę​cił gło​wą i przed​sta​wił swo​ją gno​micz​ną opi​nię na te​mat śmier​ci Ledy. – She wan​ted to die. She was the qu​ic​kli​m e girl. Wów​czas nikt nie zro​zu​miał tych słów, być może je​dy​nie Stri​ke, któ​ry wie​lo​krot​nie sły​szał tę pio​sen​kę jako dziec​ko i na​sto​la​tek. Whit​ta​ker cy​to​wał z Mi​s tress of the Sal​m on Salt. Pu​ści​li go wol​no. Eks​per​ty​za le​kar​ska po​twier​dzi​ła, że nor​mal​nie Leda nie za​ży​wa​ła he​ro​iny, lecz jej re​pu​ta​cja za​dzia​ła​ła na jej nie​ko​rzyść. Bra​ła mnó​stwo in​nych nar​ko​ty​ków. Była nie​sław​ną im​pre​zo​wicz​ką. Męż​czy​znom w kę​dzie​rza​wych pe​ru​kach, któ​rych pra​ca po​le​ga​ła na kla​sy​fi​ko​wa​niu przy​pad​ków na​głej śmier​ci, wy​da​wa​ło się zu​peł​nie oczy​wi​ste, że umar​ła na brud​nym ma​te​ra​cu, go​niąc za przy​jem​no​ścia​mi, ja​kich nie mo​gło jej dać sza​re ży​cie. Na scho​dach sądu Whit​ta​ker ogło​sił, że za​mie​rza na​pi​sać bio​gra​fię zmar​łej żony, a po​tem znik​nął z po​wierzch​ni zie​mi. Obie​ca​na książ​ka ni​g​dy nie po​wsta​ła. Cier​pią​cy w mil​cze​niu dziad​ko​wie Whit​ta​ke​ra ad​op​to​wa​li syna jego i Ledy. Stri​ke już ni​g​dy nie zo​ba​czył przy​rod​nie​go bra​ta. Po ci​chu rzu​cił stu​dia i za​cią​gnął się do woj​ska. Lucy po​szła do ko​le​dżu. Ży​cie to​czy​ło się da​lej. Dzie​ci Ledy ni​g​dy nie prze​cho​dzi​ły obo​jęt​nie obok po​ja​wia​ją​cych się w pra​sie spo​ra​dycz​nych wzmia​nek o Whit​ta​ke​rze, za​wsze zwią​za​nych z ja​kimś prze​stęp​stwem. Oczy​wi​ście Whit​ta​ker nie tra​fiał na pierw​szą stro​nę: on tyl​ko po​ślu​bił ko​bie​tę, któ​ra zdo​by​ła sła​wę, gdyż prze​spa​ła się z kimś sław​nym. Za​in​te​re​so​wa​nie, ja​kie bu​dził, było je​dy​nie sła​bym od​bi​ciem od​bi​cia. – To gów​no, któ​re nie daje się spu​ścić – pod​su​mo​wał Stri​ke w roz​mo​wie z Lucy, ale jej to wca​le nie roz​śmie​szy​ło. Była jesz​cze mniej skłon​na niż Ro​bin się​gać po czar​ny hu​mor, żeby ra​dzić so​bie z trud​ny​mi sy​tu​acja​mi. Zmę​czo​ny i co​raz bar​dziej głod​ny Stri​ke, ko​ły​sząc się ra​zem z po​cią​giem i czu​jąc ból w ko​la​nie, był przy​bi​ty i zły, przede wszyst​kim na sie​bie. Przez lata z de​ter​mi​na​cją zwra​cał się ku przy​szło​ści. Prze​szło​ści nie moż​na było zmie​nić: nie za​prze​czał temu, co się sta​ło, lecz nie za​mie​rzał się nad tym roz​wo​dzić, nie czuł po​trze​by szu​ka​nia skło​tu sprzed bli​sko dwu​dzie​stu lat, przy​po​mi​na​nia so​bie grze​cho​ta​nia tam​tej skrzyn​ki na li​sty, po​now​ne​go prze​ży​wa​nia wrza​sków prze​ra​żo​ne​go kota, wi​do​ku mat​ki w domu po​grze​bo​wym: bla​dej i wo​sko​wej w su​kien​ce z roz​sze​rza​ny​mi rę​ka​wa​mi…

„Ty pie​przo​ny kre​ty​nie – po​my​ślał ze zło​ścią, lu​stru​jąc wzro​kiem mapę me​tra i pró​bu​jąc usta​lić, ile razy bę​dzie się mu​siał prze​siąść, żeby do​trzeć do Nic​ka i Ilsy. – Whit​ta​ker nie przy​słał tej nogi. Po pro​stu szu​kasz pre​tek​stu, żeby do​brać mu się do skó​ry”. Ten, kto przy​słał nogę, był zor​ga​ni​zo​wa​ny, wy​ra​cho​wa​ny i sku​tecz​ny. Whit​ta​ker, któ​re​go znał bli​sko dwa​dzie​ścia lat wcze​śniej, był cha​otycz​ny, po​ryw​czy i nie​prze​wi​dy​wal​ny. A jed​nak… „Do​sta​niesz za swo​je…” „She was the qu​ic​kli​m e girl…” – Kur​wa mać! – po​wie​dział gło​śno Stri​ke, wy​wo​łu​jąc wo​kół kon​ster​na​cję. Wła​śnie so​bie uświa​do​mił, że prze​ga​pił sta​cję.

11 Fe​eling easy on the out​s i​de, But not so fun​ny on the in​s i​de. Na ze​wnątrz luz, Lecz w środ​ku już nie tak we​so​ło. Blue Öy​ster Cult, This Ain’t the Sum​m er of Love

Przez na​stęp​ne dwa dni Stri​ke i Ro​bin na zmia​nę śle​dzi​li Pla​ty​nę. Stri​ke przy każ​dej oka​zji spo​ty​kał się z Ro​bin w cza​sie pra​cy i na​le​gał, żeby wra​ca​ła do domu przed zmro​kiem, gdy w me​trze jest jesz​cze dużo lu​dzi. W czwar​tek wie​czo​rem ob​ser​wo​wał Pla​ty​nę, do​pó​ki bez​piecz​nie nie tra​fi​ła pod wiecz​nie po​dejrz​li​we skrzy​dła swo​je​go Dwa Razy, a na​stęp​nie skie​ro​wał się na Octa​via Stre​et w Wand​sworth, gdzie w dal​szym cią​gu miesz​kał, żeby unik​nąć dzien​ni​ka​rzy. Już po raz dru​gi w swo​jej ka​rie​rze de​tek​ty​wa mu​siał schro​nić się u przy​ja​ciół: Nic​ka i Ilsy. Chy​ba tyl​ko u nich był w sta​nie wy​trzy​mać, lecz na or​bi​cie pra​cu​ją​ce​go mał​żeń​stwa i tak czuł się dziw​nie nie​udo​mo​wio​ny. Mimo licz​nych nie​do​stat​ków swo​je​go cia​sne​go miesz​ka​nia na pod​da​szu nad agen​cją, mógł tam zu​peł​nie swo​bod​nie przy​cho​dzić o do​wol​nej po​rze, ja​dać o dru​giej w nocy, gdy wra​cał z ob​ser​wa​cji, i cho​dzić po brzę​czą​cej me​ta​lo​wej klat​ce scho​do​wej bez oba​wy, że po​bu​dzi współ​miesz​kań​ców. Te​raz uwie​ra​ła go mil​czą​ca pre​sja, żeby od cza​su do cza​su zja​wiać się na wspól​nym po​sił​ku, i czuł się jak jed​nost​ka an​ty​spo​łecz​na, po​si​la​jąc się w środ​ku nocy z lo​dów​ki, mimo że otwar​cie go do tego za​chę​ca​no. Z dru​giej stro​ny nie po​trze​bo​wał woj​ska, żeby na​uczyć się po​rząd​ku i do​brej or​ga​ni​za​cji. Lata mło​do​ści spę​dzo​ne w cha​osie i bru​dzie pchnę​ły go w prze​ciw​ną stro​nę. Ilsa już zdą​ży​ła za​uwa​żyć, że Stri​ke po​ru​sza się po domu, nie zo​sta​wia​jąc w za​sa​dzie żad​ne​go śla​du, w prze​ci​wień​stwie do jej męża, ga​stro​en​te​ro​lo​ga, któ​re​go moż​na zna​leźć, idąc tro​pem po​roz​rzu​ca​nych rze​czy i nie​do​mknię​tych szu​flad. Stri​ke wie​dział od zna​jo​mych z Den​mark Stre​et, że fo​to​re​por​te​rzy na​dal wy​sta​ją przed drzwia​mi jego agen​cji, więc był ska​za​ny na spę​dze​nie resz​ty ty​go​dnia w po​ko​ju go​ścin​nym Nic​ka i Ilsy o na​gich bia​łych ścia​nach i me​lan​cho​lij​nej at​mos​fe​rze ocze​ki​wa​nia na swo​je praw​dzi​we prze​zna​cze​nie. Jego przy​ja​cie​le od lat bez​sku​tecz​nie sta​ra​li się o dziec​ko. Stri​ke ni​g​dy ich nie py​tał o po​stę​py i czuł, że zwłasz​cza Nick jest mu wdzięcz​ny za tę po​wścią​gli​wość. Oby​dwo​je znał od daw​na, Ilsę przez więk​szość ży​cia. Mia​ła ja​sne wło​sy i oku​la​ry, po​cho​dzi​ła z St Ma​wes w Korn​wa​lii, gdzie znaj​do​wał się naj​so​lid​niej​szy dom, w ja​kim Stri​ke kie​-

dy​kol​wiek miesz​kał. W pod​sta​wów​ce cho​dził z Ilsą do kla​sy. Ile​kroć od​wie​dzał Teda i Joan, co w dzie​ciń​stwie zda​rza​ło mu się re​gu​lar​nie, od​na​wia​li przy​jaźń, któ​ra wy​ro​sła na grun​cie sta​rej szkol​nej przy​jaź​ni Joan z mat​ką Ilsy. Ja​sno​wło​sy Nick, któ​re​mu po dwu​dzie​st​ce za​czę​ły się ro​bić za​ko​la, był przy​ja​cie​lem Stri​ke’a z pań​stwo​wej szko​ły śred​niej w Hack​ney, na któ​rej Stri​ke za​koń​czył edu​ka​cję. Nick i Ilsa po​zna​li się w Lon​dy​nie na im​pre​zie z oka​zji osiem​nast​ki Stri​ke’a, cho​dzi​li ze sobą przez rok, póź​niej się roz​sta​li i po​szli na inne uczel​nie. Oko​ło dwu​dzie​ste​go pią​te​go roku ży​cia po​now​nie się spo​tka​li. Ilsa była już za​rę​czo​na z ko​le​gą praw​ni​kiem, a Nick uma​wiał się z ko​le​żan​ką le​kar​ką. Oba te związ​ki za​koń​czy​ły się kil​ka ty​go​dni póź​niej, a gdy mi​nął ko​lej​ny rok, Nick i Ilsa wzię​li ślub i Stri​ke zo​stał druż​bą. Stri​ke zja​wił się w ich domu o wpół do je​de​na​stej wie​czo​rem. Gdy za​mknął za sobą drzwi wej​ścio​we, Nick i Ilsa po​wi​ta​li go z sa​lo​nu, za​chę​ca​jąc, żeby na​ło​żył so​bie cur​ry, któ​re​go mnó​stwo im zo​sta​ło. – Co to? – spy​tał, pa​trząc zdez​o​rien​to​wa​ny na dłu​gie sznu​ry z cho​rą​giew​ka​mi w bar​wach Wiel​kiej Bry​ta​nii, licz​ne kart​ki z od​ręcz​nie na​pi​sa​ny​mi ży​cze​nia​mi i coś, co wy​glą​da​ło na dwie​ście czer​wo​nych, bia​łych i gra​na​to​wych pla​sti​ko​wych ku​becz​ków w ol​brzy​miej fo​lio​wej tor​bie. – Po​ma​ga​my zor​ga​ni​zo​wać ulicz​ną im​pre​zę z oka​zji kró​lew​skie​go ślu​bu – po​wie​dzia​ła Ilsa. – Chry​ste Wszech​mo​gą​cy – od​rzekł po​nu​ro Stri​ke, na​kła​da​jąc na ta​lerz górę let​nie​go cur​ry Ma​dras. – Bę​dzie faj​nie! Po​wi​nie​neś przyjść. Stri​ke rzu​cił jej spoj​rze​nie, na któ​re​go wi​dok za​chi​cho​ta​ła. – Uda​ny dzień? – spy​tał Nick, po​da​jąc Stri​ke’owi pusz​kę ten​nen​ta. – Nie – od​rzekł, z wdzięcz​no​ścią przyj​mu​jąc piwo. – Ko​lej​ny klient zre​zy​gno​wał. Zo​sta​ło mi dwóch. Nick i Ilsa wy​da​li z sie​bie współ​czu​ją​ce po​mru​ki, po czym za​pa​dła przy​jem​na ci​sza, w któ​rej Stri​ke opy​chał się cur​ry. Był zmę​czo​ny i przy​gnę​bio​ny, przez więk​szość po​dró​ży do domu roz​my​ślał o tym, że tak jak się oba​wiał, po​ja​wie​nie się ucię​tej nogi po​dzia​ła​ło na jego roz​wi​ja​ną z tak wiel​kim za​an​ga​żo​wa​niem dzia​łal​ność za​wo​do​wą jak kula do roz​bió​rek. Ak​tu​al​nie jego zdję​cie mno​ży​ło się w in​ter​ne​cie i w ga​ze​tach w związ​ku z prze​ra​ża​ją​cym, nie​spo​ty​ka​nym ak​tem. Dzien​ni​ka​rze ko​rzy​sta​li z pre​tek​stu, żeby przy​po​mnieć świa​tu, iż Stri​ke ma tyl​ko jed​ną nogę, cze​go wpraw​dzie wca​le się nie wsty​dził, lecz trud​no to było uznać za re​kla​mę. Przy​lgnę​ła do nie​go woń dziw​no​ści i per​wer​sji. Zo​stał ska​żo​ny. – Są ja​kieś wie​ści w spra​wie nogi? – spy​ta​ła Ilsa, gdy Stri​ke roz​pra​wił się ze spo​rą czę​ścią cur​ry i do​tarł do po​ło​wy pusz​ki z pi​wem. – Po​li​cja coś zna​la​zła? – Ju​tro wie​czo​rem spo​tkam się z War​dle’em i zdo​bę​dę naj​śwież​sze in​for​ma​cje, ale nie wy​glą​da mi, żeby co​kol​wiek mie​li. Sku​pia​ją się na tym gang​ste​rze.

Nie przed​sta​wił Nic​ko​wi i Il​sie szcze​gó​łów zwią​za​nych z trze​ma męż​czy​zna​mi, któ​rzy, jak przy​pusz​czał, mo​gli być na tyle nie​bez​piecz​ni i mści​wi, żeby mu przy​słać nogę, wspo​mniał tyl​ko, że kie​dyś miał do czy​nie​nia z za​wo​do​wym prze​stęp​cą, któ​re​mu już się zda​rzy​ło od​ciąć pew​ną część czy​je​goś cia​ła i prze​słać ją pocz​tą. Jak moż​na się było spo​dzie​wać, oby​dwo​je na​tych​miast przy​chy​li​li się do opi​nii War​dle’a na te​mat praw​do​po​dob​ne​go wi​no​waj​cy. Po raz pierw​szy od wie​lu lat, sie​dząc na ich wy​god​nej, zie​lo​nej ka​na​pie, Stri​ke przy​po​mniał so​bie, że Nick i Ilsa po​zna​li Jef​fa Whit​ta​ke​ra. Im​pre​za z oka​zji osiem​nast​ki Stri​ke’a od​by​ła się w pu​bie Bell w Whi​te​cha​pel, jego mat​ka była wte​dy w szó​stym mie​sią​cu cią​ży. Na twa​rzy cio​ci Joan wid​nia​ła ma​ska dez​apro​ba​ty zmie​sza​nej z wy​mu​szo​ną we​so​ło​ścią, a wu​jek Ted, zwy​kle po​ko​jo​wo na​sta​wio​ny, nie ukry​wał zło​ści i znie​sma​cze​nia, gdy upa​lo​ny jak świ​nia Whit​ta​ker prze​rwał dys​ko​te​kę, żeby za​śpie​wać jed​ną z na​pi​sa​nych przez sie​bie pio​se​nek. Stri​ke pa​mię​tał też swo​ją wście​kłość, pra​gnie​nie by​cia gdzieś da​le​ko, wy​je​cha​nia do Oks​for​du, od​cię​cia się od tego wszyst​kie​go. Nick i Ilsa pew​nie nie​wie​le z tej im​pre​zy pa​mię​ta​li: tego wie​czo​ru byli po​chło​nię​ci sobą, ogłu​sze​ni i zdu​mie​ni na​głą, głę​bo​ką wza​jem​ną fa​scy​na​cją. – Mar​twisz się o Ro​bin – po​wie​dzia​ła Ilsa, i nie za​brzmia​ło to jak py​ta​nie. Stri​ke po​ta​ku​ją​co mruk​nął z usta​mi peł​ny​mi chle​ba naan. W cią​gu ostat​nich czte​rech dni miał czas, żeby się nad tym za​sta​no​wić. W tej kry​tycz​nej sy​tu​acji i nie z wła​snej winy Ro​bin sta​ła się jego pię​tą achil​le​so​wą, sła​bym punk​tem, i przy​pusz​czał, że ten, kto po​sta​no​wił za​adre​so​wać nogę na jej na​zwi​sko, do​brze o tym wie​dział. Gdy​by Stri​ke za​trud​niał męż​czy​znę, nie czuł​by te​raz aż ta​kie​go nie​po​ko​ju. Oczy​wi​ście Stri​ke nie za​po​mi​nał, że Ro​bin była wręcz nie​oce​nio​nym skar​bem. Umia​ła na​kło​nić nie​po​kor​nych świad​ków do mó​wie​nia, gdy jego po​stu​ra i bu​dzą​ce strach rysy twa​rzy wy​wo​ły​wa​ły nie​chęć. Jej urok i bez​pre​ten​sjo​nal​ność prze​ła​my​wa​ły opór, otwie​ra​ły drzwi i set​ki razy uła​twia​ły Stri​ke’owi pra​cę. Wie​dział, że ma u niej dług, ale te​raz po pro​stu ma​rzył o tym, żeby na ra​zie od​su​nę​ła się na bok i cze​ka​ła w ukry​ciu, do​pó​ki nie zła​pią nadaw​cy tej ucię​tej nogi. – Lu​bię Ro​bin – po​wie​dzia​ła Ilsa. – Wszy​scy lu​bią Ro​bin – od​rzekł nie​wy​raź​nie Stri​ke, żu​jąc na​stęp​ną por​cję naan. Mó​wił szcze​rze: jego sio​stra Lucy, przy​ja​cie​le, któ​rzy wpa​da​li do agen​cji, klien​ci – wszy​scy pod​kre​śla​li, że bar​dzo lu​bią jego współ​pra​cow​ni​cę. Gdy usły​szał w gło​sie Ilsy ci​chą py​ta​ją​cą nut​kę, za​pra​gnął nadać roz​mo​wie o Ro​bin bez​oso​bo​wy wy​dźwięk, lecz Ilsa już za​da​wa​ła na​stęp​ne py​ta​nie, po​twier​dza​jąc jego prze​czu​cia: – Jak ci się ukła​da z Elin? – W po​rząd​ku – po​wie​dział Stri​ke. – Na​dal ukry​wa cię przed by​łym? – spy​ta​ła Ilsa z lek​ką uszczy​pli​wo​ścią. – Nie lu​bisz jej, co? – od​parł Stri​ke, ku swo​jej ucie​sze nie​spo​dzie​wa​nie prze​no​sząc dys​ku​-

sję do obo​zu wro​ga. Znał Ilsę od trzy​dzie​stu lat, więc wie​dział, że gwał​tow​nie za​prze​czy. – Ależ lu​bię… To zna​czy w za​sa​dzie jej nie znam, ale wy​da​je się… W każ​dym ra​zie je​steś szczę​śli​wy, a to naj​waż​niej​sze. My​ślał, że to wy​star​czy, żeby Ilsa po​rzu​ci​ła te​mat Ro​bin – nie ona pierw​sza spo​śród jego przy​ja​ciół mó​wi​ła, że sko​ro tak do​brze do​ga​du​ją się z Ro​bin, to może…? Czy ni​g​dy nie brał pod uwa​gę…? – lecz Ilsa była praw​nicz​ką i nie da​wa​ła się tak ła​two znie​chę​cić do za​da​wa​nia py​tań. – Ro​bin prze​su​nę​ła ślub, praw​da? Usta​li​li nową…? – Tak – wszedł jej w sło​wo Stri​ke. – Dru​gie​go lip​ca. Prze​dłu​ży​ła so​bie week​end, żeby po​je​chać do York​shi​re i po​za​ła​twiać to, co się za​ła​twia przed ślu​bem. Wra​ca we wto​rek. O dzi​wo, stał się so​jusz​ni​kiem Mat​thew, na​le​ga​jąc, żeby Ro​bin wzię​ła urlop w pią​tek i po​nie​dzia​łek, i te​raz czuł ulgę na myśl, że w domu ro​dzin​nym jest od​da​lo​na od Lon​dy​nu o czte​ry​sta ki​lo​me​trów. Była sro​dze za​wie​dzio​na, że nie pój​dzie ze Stri​kiem do Old Blue Last w Sho​re​ditch na spo​tka​nie z War​dle’em, lecz poza tym Stri​ke chy​ba wy​czuł w jej gło​sie lek​ką nut​kę ulgi, jaką wy​wo​ła​ła myśl o prze​rwie w pra​cy. Ilsa wy​glą​da​ła na nie​co za​smu​co​ną wia​do​mo​ścią, że Ro​bin wciąż za​mie​rza po​ślu​bić ko​goś in​ne​go niż Stri​ke, lecz za​nim zdą​ży​ła coś do​dać, w kie​sze​ni Stri​ke’a za​brzę​cza​ła ko​mór​ka. Dzwo​nił Gra​ham Har​da​cre, jego sta​ry ko​le​ga z Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych. – Prze​pra​szam – po​wie​dział Stri​ke do Nic​ka i Ilsy, od​sta​wia​jąc ta​lerz z cur​ry i pod​no​sząc się z ka​na​py – Mu​szę ode​brać, to waż​ne… Cześć, Har​dy! – Mo​żesz roz​ma​wiać, Oggy? – spy​tał Har​da​cre, gdy Stri​ke szedł w stro​nę drzwi wej​ścio​wych. – Te​raz już tak. – Stri​ke do​tarł trze​ma kro​ka​mi do koń​ca krót​kiej ścież​ki w ogród​ku i wy​szedł na ciem​ną uli​cę, żeby po​spa​ce​ro​wać i za​pa​lić. – Co dla mnie masz? – Szcze​rze mó​wiąc, sta​ry – od​rzekł Har​da​cre, któ​ry wy​da​wał się ze​stre​so​wa​ny – by​ło​by znacz​nie ła​twiej, gdy​byś tu przy​je​chał i sam na to spoj​rzał. Mam tu pa​nią cho​rą​ży, któ​ra jest praw​dzi​wym wrzo​dem na du​pie. Ja​koś się nie po​lu​bi​li​śmy. Je​śli za​cznę coś stąd wy​sy​łać i ona się o tym do​wie… – A je​śli przy​ja​dę? – Bądź wcze​śnie rano, zo​sta​wię te pli​ki otwar​te na kom​pu​te​rze. Przez nie​uwa​gę, ro​zu​miesz? Har​da​cre już kie​dyś po​dzie​lił się ze Stri​kiem in​for​ma​cja​mi, cze​go, for​mal​nie bio​rąc, nie po​wi​nien był ro​bić. Do​pie​ro nie​daw​no prze​niósł się do 35. sek​cji. Stri​ke wca​le się nie dzi​wił, że jego przy​ja​ciel nie chce na​ro​bić so​bie kło​po​tów. De​tek​tyw prze​szedł na dru​gą stro​nę uli​cy, usiadł na ni​skim mur​ku ota​cza​ją​cym ogró​dek przed do​mem na​prze​ciw​ko, za​pa​lił pa​pie​ro​sa i spy​tał: – War​to bę​dzie po to je​chać aż do Szko​cji?

– To za​le​ży, cze​go szu​kasz. – Daw​nych ad​re​sów… po​wią​zań ro​dzin​nych… opi​nie le​kar​skie i psy​chia​trycz​ne też mo​gły​by się przy​dać. Brock​ban​ka zwol​nio​no ze służ​by z przy​czyn zdro​wot​nych w 2003 roku, praw​da? – Zga​dza się – po​twier​dził Har​da​cre. Ja​kiś ha​łas z tyłu spra​wił, że Stri​ke wstał i się od​wró​cił. Wła​ści​ciel mur​ku, na któ​rym sie​dział, wła​śnie wy​rzu​cał śmie​ci do ku​bła. Był drob​nym męż​czy​zną oko​ło sześć​dzie​siąt​ki i w świe​tle ulicz​nej la​tar​ni Stri​ke za​uwa​żył, jak iry​ta​cja na jego twa​rzy ustę​pu​je miej​sca prze​pra​sza​ją​ce​mu uśmie​cho​wi na wi​dok wzro​stu i po​stu​ry przy​by​sza. De​tek​tyw od​da​lił się wol​nym kro​kiem, mi​ja​jąc domy sze​re​go​we, przed któ​ry​mi sze​le​ści​ły buj​ne drze​wa i ży​wo​pło​ty po​ru​sza​ne wio​sen​nym wie​trzy​kiem. Wkrót​ce mia​ły tu za​wi​snąć cho​rą​giew​ki dla uczcze​nia za​ślu​bin ko​lej​nej pary. Nie​dłu​go po​tem szy​ko​wał się ślub Ro​bin. – Przy​pusz​czam, że nie zna​la​złeś zbyt wie​le na te​mat La​in​ga – po​wie​dział Stri​ke lek​ko py​ta​ją​cym to​nem. Ka​rie​ra woj​sko​wa Szko​ta trwa​ła kró​cej niż Brock​ban​ka. – Nie… Ale, Chry​ste, wy​glą​da na to, że nie​zły z nie​go nu​mer – stwier​dził Har​da​cre. – Do​kąd tra​fił z Glas​sho​use? Glas​sho​use było woj​sko​wym wię​zie​niem w Col​che​ster, gdzie umiesz​cza​no wszyst​kich ska​za​nych człon​ków per​so​ne​lu woj​sko​we​go, za​nim tra​fi​li do cy​wil​ne​go wię​zie​nia. – Do HMP Elm​ley. Póź​niej nic na jego te​mat nie mamy, bę​dziesz mu​siał spró​bo​wać w sys​te​mie nad​zo​ru ku​ra​tor​skie​go. – Taa – po​wie​dział Stri​ke, wy​dmu​chu​jąc dym w stro​nę gwieź​dzi​ste​go nie​ba. Obaj z Har​da​cre’em wie​dzie​li, że po​nie​waż Stri​ke nie jest już funk​cjo​na​riu​szem, ma nie więk​sze pra​wo do​stę​pu do do​ku​men​ta​cji sys​te​mu nad​zo​ru ku​ra​tor​skie​go niż zwy​kły śmier​tel​nik. – Har​dy, skąd do​kład​nie po​cho​dzi La​ing? – Z Mel​ro​se. Kie​dy się za​cią​gnął, jako naj​bliż​sze​go krew​ne​go po​dał mat​kę… Spraw​dzi​łem. – Mel​ro​se – po​wtó​rzył z za​du​mą Stri​ke. Po​my​ślał o swo​ich dwóch klien​tach: o dzia​nym kre​ty​nie pod​nie​ca​ją​cym się tym, że może być ro​ga​czem, oraz o bo​ga​tej żo​nie i mat​ce pła​cą​cej Stri​ke’owi za do​wo​dy prze​ciw​ko mę​żo​wi, od któ​re​go ode​szła i któ​ry te​raz prze​śla​do​wał ich sy​nów. Psy​cho​ta​ta był w Chi​ca​go, a po​czy​na​nia Pla​ty​ny z pew​no​ścią mo​gły po​zo​stać nie​udo​ku​men​to​wa​ne przez dwa​dzie​ścia czte​ry go​dzi​ny. Po​zo​sta​wa​ła oczy​wi​ście moż​li​wość, że ża​den z po​dej​rze​wa​nych przez Stri​ke’a męż​czyzn nie ma nic wspól​ne​go z nogą i że to wszyst​ko jest je​dy​nie wy​two​rem jego umy​słu. A ha​r vest of limbs [4] … – Da​le​ko jest z Edyn​bur​ga do Mel​ro​se? – Mniej wię​cej go​dzi​na, pół​to​rej jaz​dy. Stri​ke zga​sił pa​pie​ro​sa w rynsz​to​ku.

– Har​dy, mógł​bym przy​je​chać noc​nym po​cią​giem w po​nie​dzia​łek rano, sko​czyć do cie​bie do biu​ra, a po​tem po​je​chać do Mel​ro​se i spraw​dzić, czy La​ing nie wró​cił do ro​dzi​ny albo czy ktoś przy​pad​kiem nie wie, gdzie on te​raz jest . – Su​per. Oggy, od​bio​rę cię z dwor​ca, je​śli dasz mi znać, gdzie wy​sią​dziesz. W za​sa​dzie – Har​da​cre szy​ko​wał się do aktu szczo​dro​ści – je​śli za​mie​rzasz przy​je​chać tyl​ko na je​den dzień, po​ży​czę ci swój sa​mo​chód. Stri​ke nie od razu wró​cił do za​cie​ka​wio​nych przy​ja​ciół i zim​ne​go cur​ry. Pa​ląc na​stęp​ne​go pa​pie​ro​sa, spa​ce​ro​wał po ci​chej uli​cy i my​ślał. Po​tem so​bie przy​po​mniał, że w nie​dzie​lę wie​czo​rem miał iść z Elin na kon​cert w So​uth​bank Cen​tre. Chcia​ła w nim wzbu​dzić za​in​te​re​so​wa​nie mu​zy​ką kla​sycz​ną, choć nie krył, że ni​g​dy za taką nie prze​pa​dał. Spoj​rzał na ze​ga​rek. Było już za póź​no, żeby za​dzwo​nić i od​wo​łać spo​tka​nie. Po​my​ślał, że bę​dzie mu​siał o tym pa​mię​tać na​stęp​ne​go dnia. Gdy wra​cał do domu, jego my​śli zno​wu po​pły​nę​ły w stro​nę Ro​bin. Bar​dzo rzad​ko wspo​mi​na​ła o ślu​bie, do któ​re​go zo​sta​ło za​le​d​wie dwa i pół mie​sią​ca. Sły​sząc, jak mówi War​dle’owi o jed​no​ra​zo​wych apa​ra​tach fo​to​gra​ficz​nych dla go​ści, uświa​do​mił so​bie, jak nie​wie​le ją dzie​li od zo​sta​nia pa​nią Cun​lif​fe. „Jest jesz​cze czas” – po​my​ślał, lecz nie spre​cy​zo​wał na co.

12 … the wri​tings done in blo​o d. […] sło​wa na​pi​sa​ne krwią. Blue Öy​ster Cult, OD’d on Life It​s elf

Wie​lu męż​czy​znom mo​gło​by się wy​da​wać, że bra​nie pie​nię​dzy za śle​dze​nie w Lon​dy​nie wy​strza​ło​wej blon​dyn​ki to sama przy​jem​ność, lecz ob​ser​wo​wa​nie Pla​ty​ny co​raz bar​dziej Stri​ke’a nu​dzi​ło. Po go​dzi​nach wy​sia​dy​wa​nia na Ho​ugh​ton Stre​et, gdzie od cza​su do cza​su na zbu​do​wa​nych ze szkła i sta​li pa​sa​żach Lon​don Scho​ol of Eco​no​mics po​ja​wia​ła się pół​e​ta​to​wa strip​ti​zer​ka w dro​dze do bi​blio​te​ki, Stri​ke po​szedł za nią do Spe​ar​mint Rhi​no na zmia​nę za​czy​na​ją​cą się o czwar​tej po po​łu​dniu. Tam się urwał: miał o szó​stej spo​tka​nie z War​dle’em, a Ra​ven obie​ca​ła za​dzwo​nić, gdy​by Pla​ty​na zro​bi​ła coś nie​sto​sow​ne​go. Zjadł ka​nap​kę w skle​pie nie​da​le​ko pubu, w któ​rym się umó​wi​li. Raz za​dzwo​ni​ła jego ko​mór​ka, ale wi​dząc, że to Lucy, za​cze​kał, aż po​łą​czy się z pocz​tą gło​so​wą. Coś mu mó​wi​ło, że nie​dłu​go są uro​dzi​ny jego sio​strzeń​ca Jac​ka, a nie miał za​mia​ru być na przy​ję​ciu – nie po ostat​nim ra​zie, z któ​re​go za​pa​mię​tał przede wszyst​kim wścib​stwo ma​tek za​przy​jaź​nio​nych z jego sio​strą i roz​ry​wa​ją​ce bę​ben​ki wrza​ski nad​mier​nie pod​nie​co​nych i wpa​da​ją​cych w złość dzie​ci. Pub Old Blue Last stał na koń​cu Gre​at Eastern Stre​et w Sho​re​ditch. Był oka​za​łym trzy​pię​tro​wym bu​dyn​kiem z ce​gły, za​okrą​glo​nym ni​czym dziób ło​dzi. Stri​ke pa​mię​tał, że kie​dyś dzia​łał tam klub ze strip​ti​zem i bur​del: po​dob​no daw​ny szkol​ny przy​ja​ciel jego i Nic​ka stra​cił tam cno​tę z ko​bie​tą tak sta​rą, że mo​gła​by być jego mat​ką. Ta​bli​ca umiesz​czo​na tuż za drzwia​mi ob​wiesz​cza​ła od​ro​dze​nie Old Blue Last jako klu​bu mu​zycz​ne​go. Stri​ke zo​ba​czył, że tego wie​czo​ru od ósmej bę​dzie mógł po​dzi​wiać wy​stę​py na żywo ze​spo​łów Is​ling​ton Boys’ Club, Red Dra​pers, In Gol​den Te​ars i Neon In​dex. Jego usta wy​krzy​wi​ły się w kpią​cym uśmie​chu, gdy prze​ci​skał się do wy​ło​żo​nej ciem​nym drew​nem sali, w któ​rej ol​brzy​mie za​byt​ko​we lu​stro za ba​rem opa​trzo​no po​zła​ca​ny​mi li​te​ra​mi re​kla​mu​ją​cy​mi ja​sne piwa z po​przed​niej epo​ki. Sfe​rycz​ne lam​py ze szkła zwi​sa​ły z wy​so​kie​go su​fi​tu, oświe​tla​jąc tłum mło​dych męż​czyzn i ko​biet, z któ​rych więk​szość wy​glą​da​ła na stu​den​tów ubra​nych z nie​zro​zu​mia​łą dla Stri​ke’a dba​ło​ścią o ak​tu​al​ne tren​dy. Choć jego mat​ka w głę​bi ser​ca była fan​ką ze​spo​łów wy​stę​pu​ją​cych na sta​dio​nach, za​bie​ra​ła syna do wie​lu ta​kich klu​bów jak ten, gdzie ka​pe​le, w któ​rych gra​li jej przy​ja​cie​le, mo​gły dać kil​ka wy​stę​pów, za​nim z hu​kiem się roz​pa​dły, by trzy mie​sią​ce póź​niej prze​gru​po​wać się i po​ja​wić w in​nym pu​bie. Old Blue Last wy​dał się Stri​ke’owi zu​peł​nie nie w sty​lu War​dle’a,

któ​ry do​tąd pił z nim je​dy​nie w Fe​athers nie​da​le​ko Sco​tland Yar​du. Po​wód wy​szedł na jaw, gdy Stri​ke do​łą​czył do po​li​cjan​ta sa​mot​nie sto​ją​ce​go z ku​flem piwa przy ba​rze. – Żona lubi Is​ling​ton Boys’ Club. Umó​wi​li​śmy się tu po pra​cy. Stri​ke nie po​znał jesz​cze żony War​dle’a i choć ni​g​dy się nad tym zbyt​nio nie za​sta​na​wiał, przy​pusz​czał, że jest hy​bry​dą Pla​ty​ny (po​nie​waż War​dle za​wsze wo​dził wzro​kiem za sztucz​ną opa​le​ni​zną i ską​pym odzie​niem) i Hel​ly, je​dy​nej zna​nej mu żony sto​łecz​ne​go po​li​cjan​ta, za​in​te​re​so​wa​nej przede wszyst​kim swo​imi dzieć​mi, do​mem i pi​kant​ny​mi plot​ka​mi. To, że żona War​dle’a lu​bi​ła gra​ją​cy in​die roc​ka ze​spół, o któ​rym Stri​ke ni​g​dy wcze​śniej nie sły​szał, i mimo że od razu po​czuł do tego ze​spo​łu po​gar​dę – pod​su​nę​ło mu myśl, że z pew​no​ścią jest cie​kaw​szą oso​bą niż ta, ja​kiej się spo​dzie​wał. – Co dla mnie masz? – spy​tał War​dle’a, zdo​byw​szy ku​fel piwa od co​raz bar​dziej za​ję​te​go bar​ma​na. Na mocy mil​czą​ce​go po​ro​zu​mie​nia ode​szli od baru i za​ję​li ostat​ni wol​ny sto​lik dla dwóch osób. – Spe​ce z za​kła​du me​dy​cy​ny są​do​wej pra​cu​ją nad nogą – po​wie​dział War​dle, gdy usie​dli. – Uwa​ża​ją, że na​le​ża​ła do ko​bie​ty w wie​ku od pięt​na​stu do dwu​dzie​stu pię​ciu lat i że kie​dy ten fa​cet ją uci​nał, wła​ści​ciel​ka już nie żyła, tyle że, są​dząc po skrzep​nię​ciu krwi, od nie​daw​na, a od ucię​cia nogi do chwi​li jej do​rę​cze​nia two​jej przy​ja​ciół​ce Ro​bin prze​cho​wy​wa​no ją w za​mra​żar​ce. Od pięt​na​stu do dwu​dzie​stu pię​ciu lat . We​dług ob​li​czeń Stri​ke’a Brit​ta​ny Brock​bank mia​ła​by te​raz dwa​dzie​ścia je​den. – Nie mogą być bar​dziej pre​cy​zyj​ni w spra​wie wie​ku? War​dle prze​czą​co po​krę​cił gło​wą. – Na ra​zie nie są w sta​nie ni​cze​go wię​cej po​wie​dzieć. Dla​cze​go py​tasz? – Już ci mó​wi​łem: Brock​bank miał pa​sier​bi​cę. – Brock​bank – po​wtó​rzył po​wo​li War​dle to​nem świad​czą​cym o tym, że ni​ko​go ta​kie​go nie pa​mię​ta. – Je​den z ty​pów, któ​rzy we​dług mnie mo​gli prze​słać nogę – po​wie​dział Stri​ke, nie kry​jąc znie​cier​pli​wie​nia. – Były Szczur Pu​styn​ny. Duży, ciem​no​wło​sy fa​cet z ka​la​fio​ro​wa​tym uchem i… – No, już wiem! – War​dle od razu się zde​ner​wo​wał. – Chło​pie, cią​gle sły​szę ja​kieś na​zwi​ska. Brock​bank… To ten z ta​tu​ażem na przed​ra​mie​niu… – Nie, ten z ta​tu​ażem to La​ing – po​pra​wił go Stri​ke. – Szkot, któ​re​go wpa​ko​wa​łem do pu​dła na dzie​sięć lat . Brock​bank ob​wi​nia mnie o uszko​dze​nie mó​zgu. – A, tak. – Jego pa​sier​bi​ca Brit​ta​ny mia​ła na no​dze sta​rą bli​znę. Już ci mó​wi​łem. – Tak, tak, pa​mię​tam. Stri​ke po​wstrzy​mał się od ką​śli​wo​ści, po​cią​ga​jąc łyk piwa. Był​by o wie​le pew​niej​szy, że

jego po​dej​rze​nia są trak​to​wa​ne po​waż​nie, gdy​by na​prze​ciw​ko sie​dział jego sta​ry kum​pel z Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych Gra​ham Har​da​cre, a nie War​dle. Re​la​cje Stri​ke’a z War​dle’em od po​cząt​ku cha​rak​te​ry​zo​wa​ły się nie​uf​no​ścią, a ostat​nio tak​że lek​ką ry​wa​li​za​cją. Oce​niał umie​jęt​no​ści de​tek​ty​wi​stycz​ne War​dle’a wy​żej niż kil​ku in​nych funk​cjo​na​riu​szy sto​łecz​nej po​li​cji, z któ​ry​mi miał do czy​nie​nia, mimo że War​dle pod​cho​dził do wła​snych teo​rii z oj​cow​ską sym​pa​tią, któ​rej ni​g​dy nie oka​zy​wał teo​riom Stri​ke’a. – Po​wie​dzie​li co​kol​wiek na te​mat bli​zny na łyd​ce? – Jest sta​ra. Po​wsta​ła na dłu​go przed śmier​cią. – Kur​wa mać! – za​klął Stri​ke. Sta​ra bli​zna mo​gła nie​szcze​gól​nie in​te​re​so​wać za​kład me​dy​cy​ny są​do​wej, lecz dla nie​go mia​ła ogrom​ne zna​cze​nie. Wła​śnie tego się oba​wiał. Na​wet War​dle, któ​ry przy każ​dej oka​zji miał zwy​czaj na​bi​jać się ze Stri​ke’a, po​czuł chy​ba coś na kształt em​pa​tii na wi​dok za​nie​po​ko​je​nia de​tek​ty​wa. – Sta​ry – po​wie​dział (to też była no​wość) – to nie Brock​bank. To Mal​ley. Stri​ke wła​śnie tego się bał, bał się, że na samo wspo​mnie​nie o Mal​leyu War​dle rzu​ci się za nim w po​goń, za​po​mi​na​jąc o in​nych po​dej​rza​nych Stri​ke’a, pod​nie​co​ny my​ślą, że uj​mie bar​dzo groź​ne​go gang​ste​ra. – Masz do​wo​dy? – spy​tał otwar​cie Stri​ke. – Gru​pa prze​stęp​cza z Har​rin​gay trud​ni​ła się strę​cze​niem pro​sty​tu​tek z Eu​ro​py Wschod​niej w Lon​dy​nie i Man​che​ste​rze. Roz​ma​wia​łem z oby​cza​jów​ką. W ubie​głym ty​go​dniu zro​bi​li na​lot na bur​del nie​da​le​ko stąd i za​bra​li stam​tąd dwie Ukra​inecz​ki. – War​dle jesz​cze bar​dziej ści​szył głos. – Prze​słu​chu​ją je na​sze funk​cjo​na​riusz​ki. Po​dob​no mia​ły przy​ja​ciół​kę, któ​ra my​śla​ła, że je​dzie do Wiel​kiej Bry​ta​nii, żeby zo​stać mo​del​ką, i ni​g​dy nie spodo​ba​ła jej się ta dru​ga bran​ża, na​wet gdy stłu​kli ją na kwa​śne jabł​ko. Dwa ty​go​dnie temu Dig​ger wy​wlekł ją z domu za wło​sy i od​tąd jej nie wi​dzia​ły. Dig​ge​ra też nie. – Dla Dig​ge​ra to co​dzien​ność – po​wie​dział Stri​ke. – Co nie zna​czy, że to jest jej noga. Czy kto​kol​wiek sły​szał, żeby Dig​ger o mnie wspo​mi​nał? – Tak – oznaj​mił zwy​cię​sko War​dle. Stri​ke od​sta​wił ku​fel, z któ​re​go już miał po​cią​gnąć łyk. Nie spo​dzie​wał się twier​dzą​cej od​po​wie​dzi. – Na​praw​dę? – Jed​na z dziew​czyn, któ​re oby​cza​jów​ka stam​tąd za​bra​ła, twier​dzi, że nie​daw​no sły​sza​ła, jak Dig​ger o to​bie wspo​mi​nał. – W ja​kim kon​tek​ście? War​dle wy​po​wie​dział wie​lo​sy​la​bo​we sło​wo: na​zwi​sko bo​ga​te​go ro​syj​skie​go wła​ści​cie​la ka​sy​na, dla któ​re​go Stri​ke rze​czy​wi​ście pra​co​wał pod ko​niec ubie​głe​go roku. Stri​ke zmarsz​czył brwi. We​dług nie​go to, że Dig​ger wie​dział o pra​cy Stri​ke’a dla wła​ści​cie​la ka​sy​na, wca​le

nie zna​czy​ło, że gang​ster od​krył, iż ostat​nią od​siad​kę za​wdzię​cza ze​zna​niom zło​żo​nym przez de​tek​ty​wa. Naj​now​sze wie​ści świad​czy​ły je​dy​nie o tym, że Ro​sja​nin za​czął się ob​ra​cać w moc​no po​dej​rza​nych krę​gach, co zresz​tą Stri​ke za​uwa​żył już wcze​śniej. – A co ob​cho​dzi Dig​ge​ra, że Ar​ca​masz​czew mi pła​ci? – Cóż, od cze​go by tu za​cząć? – wes​tchnął War​dle, co we​dług Stri​ke’a było ogól​ni​ko​wo​ścią uda​ją​cą sze​ro​kie spoj​rze​nie na spra​wę. – Jego gru​pa prze​stęp​cza dzia​ła na wie​lu fron​tach. Mó​wiąc naj​pro​ściej, mamy go​ścia, któ​re​go sam wska​za​łeś, mó​wiąc, że już mu się zda​rzy​ło prze​sy​łać pocz​tą ucię​te czę​ści cia​ła, i któ​ry znik​nął z mło​dą dziew​czy​ną tuż przed tym, za​nim do​sta​łeś ucię​tą nogę mło​dej dziew​czy​ny. – W ta​kim uję​ciu to rze​czy​wi​ście brzmi prze​ko​nu​ją​co – po​wie​dział Stri​ke, nie czu​jąc się ani tro​chę prze​ko​na​ny. – Zro​bi​łeś co​kol​wiek w spra​wie La​in​ga, Brock​ban​ka i Whit​ta​ke​ra? – Ja​sne – od​rzekł War​dle. – Ka​za​łem moim lu​dziom ich zlo​ka​li​zo​wać. Stri​ke miał na​dzie​ję, że to praw​da, i po​wstrzy​mał się od wy​ra​że​nia wąt​pli​wo​ści, wie​dząc, że po​psuł​by w ten spo​sób przy​ja​zne sto​sun​ki z War​dle’em. – Mamy też na​gra​nie z mo​ni​to​rin​gu, na któ​rym wi​dać ku​rie​ra – do​dał ko​mi​sarz. – No i? – Two​ja ko​le​żan​ka jest do​brym świad​kiem. To rze​czy​wi​ście była hon​da. Tref​ne ta​bli​ce re​je​stra​cyj​ne. Ubra​nie do​kład​nie ta​kie, jak opi​sa​ła. Od​je​chał na po​łu​dnio​wy za​chód. Tak się skła​da, że tam fak​tycz​nie jest sie​dzi​ba fir​my ku​rier​skiej. Ostat​nia ka​me​ra uchwy​ci​ła go w Wim​ble​do​nie. Da​lej nie ma już śla​du ani po nim, ani po mo​to​rze, ale jak po​wie​dzia​łem, ta​bli​ce były tref​ne. Te​raz fa​cet może być wszę​dzie. – Tref​ne ta​bli​ce – po​wtó​rzył Stri​ke. – Pie​kiel​nie do​brze to so​bie za​pla​no​wał. Pub wy​peł​niał się ludź​mi. Wy​glą​da​ło na to, że ze​spół za​gra na pię​trze: klien​ci prze​ci​ska​li się w stro​nę drzwi pro​wa​dzą​cych na górę i Stri​ke sły​szał zna​jo​my pisk sprzę​że​nia mi​kro​fo​nu. – Mam dla cie​bie coś jesz​cze – oświad​czył bez en​tu​zja​zmu. – Obie​ca​łem Ro​bin, że dam ci ko​pie. Tego dnia rano wró​cił do agen​cji jesz​cze przed świ​tem. Pra​sa dała za wy​gra​ną i już nie pró​bo​wa​ła go zdy​bać przy drzwiach, ale zna​jo​my ze skle​pu z gi​ta​ra​mi na​prze​ciw​ko za​wia​do​mił Stri​ke’a, że fo​to​re​por​te​rzy cza​ili się tam aż do po​przed​nie​go dnia wie​czo​rem. War​dle spoj​rzał na kse​ro​ko​pie dwóch li​stów. Wy​da​wał się lek​ko za​in​try​go​wa​ny. – Oba przy​szły w cią​gu ostat​nich dwóch mie​się​cy – po​wie​dział Stri​ke. – Ro​bin uwa​ża, że po​wi​nie​neś na nie spoj​rzeć. Jesz​cze po jed​nym? – spy​tał, wy​ko​nu​jąc gest w stro​nę pra​wie pu​ste​go ku​fla War​dle’a. Stri​ke po​szedł ku​pić dwa piwa, a War​dle za​czął czy​tać. Gdy de​tek​tyw wró​cił do sto​li​ka, ko​mi​sarz na​dal trzy​mał list pod​pi​sa​ny R.L. Stri​ke się​gnął po dru​gi i prze​czy​tał sło​wa na​pi​sa​ne wy​raź​nym, za​okrą​glo​nym pi​smem pil​nej uczen​ni​cy:

[…] że będę na​praw​dę sobą i na​praw​dę sta​n ę się kom​plet​n a, do​pie​r o gdy po​zbę​dę się nogi. Nikt nie ro​zu​m ie, że to nie jest i ni​g ​dy nie bę​dzie część mnie. Ro​dzi​n ie bar​dzo trud​n o za​a k​c ep​t o​w ać moją po​t rze​bę am​pu​t a​c ji, wszy​s cy my​ślą , że to mi przej​dzie, ale ty mnie ro​zu​m iesz […]

„My​lisz się” – po​my​ślał Stri​ke, rzu​ca​jąc kse​ro​ko​pię z po​wro​tem na sto​lik. Przy oka​zji za​uwa​żył, że swój ad​res w She​pherd’s Bush na​pi​sa​ła naj​wy​raź​niej i naj​sta​ran​niej, jak mo​gła, żeby jego od​po​wiedź za​wie​ra​ją​ca po​ra​dę, jak naj​le​piej uciąć so​bie nogę, nie za​gi​nę​ła po dro​dze. Pod​pi​sa​ła się Kel​sey, lecz nie po​da​ła na​zwi​ska. War​dle, na​dal za​to​pio​ny w lek​tu​rze dru​gie​go li​stu, wy​dał z sie​bie prych​nię​cie wy​ra​ża​ją​ce roz​ba​wie​nie po​łą​czo​ne z od​ra​zą. – Ja pier​do​lę, czy​ta​łeś to? – Nie – od​parł Stri​ke. Do baru wci​ska​ło się jesz​cze wię​cej mło​dych lu​dzi. Stri​ke i War​dle ra​zem z kil​ko​ma in​ny​mi oso​ba​mi po trzy​dzie​st​ce na​le​że​li do gro​na naj​star​szych klien​tów. De​tek​tyw do​strzegł ład​ną, bla​dą mło​dą ko​bie​tę uma​lo​wa​ną jak gwiazd​ka z lat czter​dzie​stych, z cien​ki​mi czar​ny​mi brwia​mi, kar​ma​zy​no​wą szmin​ką na ustach i bla​do​nie​bie​ski​mi wło​sa​mi upię​ty​mi w vic​to​ry rolls, roz​glą​da​ją​cą się w po​szu​ki​wa​niu swo​je​go chło​pa​ka. – Ro​bin czy​ta li​sty od świ​rów i mi je stresz​cza, je​śli uzna to za ko​niecz​ne. – „Chcę ma​so​wać twój ki​kut – prze​czy​tał War​dle na głos. – Chcę, że​byś mnie uży​wał jak ży​wej kuli. Chcę…” Ja​sna cho​le​ra. Prze​cież to na​wet nie jest fi​zycz​nie… Prze​wró​cił kart​kę na dru​gą stro​nę. – „R.L.” Je​steś w sta​nie od​czy​tać ten ad​res? – Nie. – Stri​ke wy​tę​żył wzrok, ale pi​smo było ści​słe i nie​zwy​kle trud​ne do roz​szy​fro​wa​nia. Na pierw​szy rzut oka je​dy​nym czy​tel​nym sło​wem w na​ba​zgra​nym ad​re​sie było „Wal​tham​stow”. – Eric, prze​cież mia​łeś cze​kać przy ba​rze. Mło​da ko​bie​ta z bla​do​nie​bie​ski​mi wło​sa​mi i kar​ma​zy​no​wy​mi usta​mi zja​wi​ła się przy sto​li​ku obok, trzy​ma​jąc drin​ka. Mia​ła na so​bie skó​rza​ną kurt​kę, a pod nią coś, co wy​glą​da​ło jak let​nia su​kien​ka z lat czter​dzie​stych. – Prze​pra​szam, ko​cha​nie, ga​da​my o pra​cy – po​wie​dział nie​po​ru​szo​ny War​dle. – To jest Cor​mo​ran Stri​ke, a to April. Moja żona – do​dał. – Cześć – przy​wi​tał się Stri​ke, wy​cią​ga​jąc ogrom​ną dłoń. Ni​g​dy by się nie do​my​ślił, że tak wy​glą​da żona War​dle’a. Z po​wo​dów, któ​rych na sku​tek zmę​cze​nia nie chcia​ło mu się ana​li​zo​wać, na​brał do War​dle’a więk​szej sym​pa​tii. – A, to ty! – za​wo​ła​ła April, po​sy​ła​jąc Stri​ke’owi pro​mien​ny uśmiech, pod​czas gdy War​dle zsu​nął kse​ro​ko​pie li​stów ze sto​li​ka, zło​żył je i wsa​dził do kie​sze​ni. – Cor​mo​ran Stri​ke! Dużo

o to​bie sły​sza​łam. Zo​sta​niesz na kon​cer​cie? – Wąt​pię – od​rzekł, choć wca​le nie gbu​ro​wa​to. Była bar​dzo ład​na. April z ja​kie​goś po​wo​du nie chcia​ła go wy​pu​ścić z klu​bu. Oznaj​mi​ła, że mają do nich do​łą​czyć przy​ja​cie​le, i rze​czy​wi​ście, kil​ka mi​nut po jej przyj​ściu zja​wi​ło się jesz​cze sześć osób. W gru​pie zna​la​zły się dwie ko​bie​ty bez pary. Stri​ke dał się na​mó​wić na prze​nie​sie​nie się z nimi na górę, gdzie znaj​do​wa​ła się mała sce​na i sala wy​peł​nio​na ludź​mi. W od​po​wie​dzi na jego py​ta​nia April wy​ja​wi​ła, że jest sty​list​ką i wcze​śniej tego dnia pra​co​wa​ła na pla​nie zdję​cio​wym dla pew​ne​go ma​ga​zy​nu, a poza tym – do​da​ła jak gdy​by ni​g​dy nic – do​ryw​czo tań​czy bur​le​skę. – Bur​le​skę? – po​wtó​rzył Stri​ke na cały głos, gdyż w sali na pię​trze zno​wu roz​le​ga​ły się pi​ski spo​wo​do​wa​ne sprzę​że​niem, co wy​wo​ła​ło krzy​ki i jęki pro​te​stu ze stro​ny ze​bra​nych tam pi​ją​cych. „Czy to przy​pad​kiem nie jest ar​ty​stycz​ny strip​tiz?” – za​sta​na​wiał się, gdy April dzie​li​ła się z nim in​for​ma​cją, że jej przy​ja​ciół​ka Coco – dziew​czy​na z wło​sa​mi ko​lo​ru po​mi​do​ra, któ​ra uśmiech​nę​ła się do nie​go i fi​glar​nie po​ma​cha​ła pal​ca​mi – też tań​czy bur​le​skę. Wy​da​wa​li się zgra​ną pacz​ką i ża​den z męż​czyzn nie re​ago​wał na nie​go tą mę​czą​cą draż​li​wo​ścią, jaką prze​ja​wiał Mat​thew, ile​kroć Stri​ke zna​lazł się w jego za​się​gu. Cor​mo​ran od daw​na nie słu​chał mu​zy​ki na żywo. Pe​ti​te Coco już wy​ra​zi​ła pra​gnie​nie, żeby ktoś ją pod​niósł, aby mo​gła le​piej wi​dzieć… Gdy Is​ling​ton Boys’ Club wszedł na sce​nę, Stri​ke wbrew swo​jej woli cof​nął się do cza​sów i lu​dzi, o któ​rych sta​rał się nie my​śleć. Uno​szą​ca się w po​wie​trzu woń zwie​trza​łe​go potu, zna​jo​my dźwięk do​stra​ja​nych gi​tar, szum włą​czo​ne​go mi​kro​fo​nu – był​by w sta​nie to wszyst​ko znieść, gdy​by po​stu​ra i gib​ka an​dro​gy​nicz​ność wo​ka​li​sty nie sko​ja​rzy​ły mu się z Whit​ta​ke​rem. Czte​ry tak​ty póź​niej Stri​ke już wie​dział, że wy​cho​dzi. Nie miał nic do za​rzu​ce​nia temu ro​dza​jo​wi cięż​kie​go, gi​ta​ro​we​go roc​ka: ze​spół grał do​brze i mimo nie​for​tun​ne​go po​do​bień​stwa do Whit​ta​ke​ra wo​ka​li​sta miał przy​zwo​ity głos. Daw​niej zbyt czę​sto ska​za​ny na to śro​do​wi​sko, tym ra​zem mógł swo​bod​nie po​szu​kać spo​ko​ju oraz czy​ste​go po​wie​trza i za​mie​rzał sko​rzy​stać z tego przy​wi​le​ju. Krzyk​nął na po​że​gna​nie do War​dle’a, po​ma​chał i uśmiech​nął się do April, któ​ra pu​ści​ła do nie​go oko i też po​ma​cha​ła, po czym ru​szył do wyj​ścia i dzię​ki swej ma​sie z ła​two​ścią prze​ci​snął się przez tłum spo​co​nych i już zdy​sza​nych lu​dzi. Do​tarł do drzwi, gdy Is​ling​ton Boys’ Club skoń​czył pierw​szą pio​sen​kę. Bra​wa na gó​rze za​brzmia​ły jak stłu​mio​ne bęb​nie​nie gra​du w bla​sza​ny dach. Już po chwi​li od​da​lał się z ulgą w stro​nę szu​mią​cych od​gło​sów ru​chu ulicz​ne​go.

13 In the pre​s en​c e of ano​ther world. W obec​no​ści in​ne​go świa​ta. Blue Öy​ster Cult, In the Pre​s en​c e of Ano​ther World

W so​bo​tę rano Ro​bin i jej mat​ka wzię​ły sta​re​go land ro​ve​ra i po​je​cha​ły ze swo​je​go ro​dzin​ne​go mia​stecz​ka Ma​sham do kraw​co​wej w Har​ro​ga​te na po​praw​ki suk​ni ślub​nej. Krój zo​stał zmie​nio​ny, gdyż po​cząt​ko​wo ślub miał się od​być w stycz​niu, a te​raz kre​ację szy​ko​wa​no na li​piec. – Schu​dła pani – po​wie​dzia​ła star​sza​wa kraw​co​wa, wpi​na​jąc szpil​ki wzdłuż tyl​nej czę​ści gor​se​tu. – Le​piej niech już pani nie chud​nie. Ta suk​nia jest stwo​rzo​na dla lek​kich krą​gło​ści. Ro​bin wy​bra​ła ma​te​riał i krój po​nad rok temu, in​spi​ru​jąc się tro​chę kre​acją Elie​go Sa​aba, na któ​rą jej ro​dzi​ców, wy​kła​da​ją​cych też za pół roku for​sę na po​ło​wę we​se​la jej star​sze​go bra​ta Ste​phe​na, z pew​no​ścią nie by​ło​by stać. Pen​sja, jaką Stri​ke wy​pła​cał Ro​bin, nie star​czy​ła​by na​wet na tę tań​szą wer​sję. Oświe​tle​nie w przy​mie​rzal​ni było ko​rzyst​ne, lecz od​bi​cie Ro​bin w lu​strze ze zło​tą ramą wy​glą​da​ło zbyt bla​do, mia​ła cięż​kie po​wie​ki i zmę​czo​ne oczy. Nie była pew​na, czy prze​ro​bie​nie suk​ni na mo​del bez ra​mią​czek to do​bry po​mysł. W ory​gi​nal​nym kro​ju po​do​ba​ły jej się mię​dzy in​ny​mi dłu​gie rę​ka​wy. A może po pro​stu była zmę​czo​na roz​trzą​sa​niem te​ma​tu suk​ni. W przy​mie​rzal​ni pach​nia​ło nową wy​kła​dzi​ną i wo​skiem do drew​na. Gdy Lin​da, mat​ka Ro​bin, pa​trzy​ła, jak kraw​co​wa upi​na, pod​wi​ja i pro​stu​je me​try szy​fo​nu, Ro​bin, przy​gnę​bio​na swo​im od​bi​ciem w lu​strze, sku​pi​ła się na umiesz​czo​nym w ką​cie sto​jacz​ku z krysz​ta​ło​wy​mi dia​de​ma​mi i sztucz​ny​mi kwia​ta​mi. – Pro​szę mi przy​po​mnieć, czy do​bra​ły​śmy już na​kry​cie gło​wy? – spy​ta​ła kraw​co​wa ma​ją​ca bar​dzo czę​sto spo​ty​ka​ny też wśród per​so​ne​lu pie​lę​gniar​skie​go zwy​czaj nad​uży​wa​nia pierw​szej oso​by licz​by mno​giej. – Przed zi​mo​wym ślu​bem skła​nia​ły​śmy się w stro​nę dia​de​mu, praw​da? My​ślę, że do suk​ni bez ra​mią​czek war​to spró​bo​wać kwia​tów. – Kwia​ty by​ły​by ład​ne – zgo​dzi​ła się Lin​da sto​ją​ca w rogu po​miesz​cze​nia. Mat​ka i cór​ka były bar​dzo po​dob​ne. Choć szczu​pła nie​gdyś ta​lia Lin​dy się po​sze​rzy​ła, a jej wy​bla​kłe ru​do​zło​te wło​sy nie​dba​le upię​te na czub​ku gło​wy były po​prze​ty​ka​ne si​wi​zną, mia​ła ta​kie same nie​bie​sko​sza​re oczy jak cór​ka i wła​śnie sku​pia​ła je na swo​im dru​gim dziec​ku z za​tro​ska​niem i prze​ni​kli​wo​ścią, któ​re Stri​ke’owi wy​da​ły​by się ko​micz​nie zna​jo​me. Ro​bin przy​mie​rzy​ła całą gamę kwie​ci​stych stro​ików, ale ża​den jej się nie spodo​bał.

– Chy​ba po​zo​sta​nę przy dia​de​mie – stwier​dzi​ła. – A może świe​że kwia​ty? – pod​su​nę​ła Lin​da. – Tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin, na​gle owład​nię​ta pra​gnie​niem uwol​nie​nia się od za​pa​chu wy​kła​dzi​ny i swo​je​go ob​ra​mo​wa​ne​go od​bi​cia. – Chodź​my zo​ba​czyć, czy kwia​ciar​ka może coś do​ra​dzić. Ucie​szy​ła się, że przez kil​ka mi​nut bę​dzie mia​ła przy​mie​rzal​nię tyl​ko dla sie​bie. Wy​swo​ba​dza​jąc się z suk​ni i wkła​da​jąc dżin​sy oraz swe​ter, szu​ka​ła przy​czyn swo​je​go kiep​skie​go hu​mo​ru. Choć ża​ło​wa​ła, że omi​nę​ło ją spo​tka​nie Stri​ke’a z War​dle’em, chcia​ła jak naj​szyb​ciej od​da​lić się o tych kil​ka​set ki​lo​me​trów od ta​jem​ni​cze​go męż​czy​zny w czer​ni, któ​ry do​star​czył jej ucię​tą nogę. Wca​le jed​nak nie czu​ła, że uda​ło jej się uciec. Już w ja​dą​cym na pół​noc po​cią​gu zno​wu po​kłó​ci​ła się z Mat​thew. Na​wet tu​taj, w przy​mie​rzal​ni przy Ja​mes Stre​et, gnę​bi​ły ją co​raz licz​niej​sze lęki: top​nie​ją​ce zle​ce​nia agen​cji, strach o to, co się sta​nie, je​śli Stri​ke nie bę​dzie mógł jej dłu​żej za​trud​niać. Gdy się już ubra​ła, spoj​rza​ła na ko​mór​kę. Nie było żad​nych wia​do​mo​ści od Stri​ke’a. Kwa​drans póź​niej wśród wia​der z mi​mo​za​mi i li​lia​mi mó​wi​ła pra​wie wy​łącz​nie mo​no​sy​la​ba​mi. Kwia​ciar​ka ro​bi​ła dużo za​mie​sza​nia i uwi​ja​ła się, przy​sta​wia​jąc kwia​ty do wło​sów Ro​bin i nie​chcą​cy do​pusz​cza​jąc do tego, że kro​ple zim​nej, zie​lon​ka​wej wody skap​nę​ły z dłu​giej ło​dy​gi róży na jej kre​mo​wy swe​ter. – Chodź​my do Bet​tys – za​pro​po​no​wa​ła Lin​da, gdy wresz​cie za​mó​wi​ły stro​ik z kwia​tów. Bet​tys of Har​ro​ga​te było miej​sco​wą in​sty​tu​cją, her​ba​ciar​nią od daw​na dzia​ła​ją​cą w uzdro​wi​sku. Na ze​wnątrz, gdzie klien​ci cze​ka​li pod czar​no-zło​tą szkla​ną mar​ki​zą, wi​sia​ły ko​sze z kwia​ta​mi, a w środ​ku były lamp​ki z pu​szek po her​ba​cie i zdo​bio​ne dzban​ki, mięk​kie krze​sła i kel​ner​ki w far​tusz​kach wy​ko​na​nych tech​ni​ką bro​de​r ie an​gla​ise. Ro​bin od dziec​ka uwiel​bia​ła pa​trzeć przez szkla​ną ladę na rzę​dy tłu​stych mar​ce​pa​no​wych świ​nek oraz ob​ser​wo​wać mat​kę ku​pu​ją​cą któ​reś z luk​su​so​wych ciast owo​co​wych za​pra​wio​nych al​ko​ho​lem i sprze​da​wa​nych w oso​bli​wych spe​cjal​nych pusz​kach. Dziś, sie​dząc obok okna i pa​trząc na kwiet​ni​ki z ro​śli​na​mi w pod​sta​wo​wych ko​lo​rach przy​po​mi​na​ją​ce geo​me​trycz​ne fi​gu​ry zro​bio​ne z pla​ste​li​ny dzie​cię​cy​mi rącz​ka​mi, Ro​bin zre​zy​gno​wa​ła z je​dze​nia, po​pro​si​ła tyl​ko o dzba​nek her​ba​ty i zno​wu spoj​rza​ła na ko​mór​kę. Nic. – Wszyst​ko w po​rząd​ku? – spy​ta​ła Lin​da. – Tak – za​pew​ni​ła Ro​bin. – Za​sta​na​wia​łam się tyl​ko, czy są ja​kieś wia​do​mo​ści. – Ja​kie wia​do​mo​ści? – Na te​mat nogi – od​rze​kła Ro​bin. – Wczo​raj wie​czo​rem Stri​ke spo​tkał się z War​dle’em… z ofi​ce​rem sto​łecz​nej po​li​cji. – Aha – po​wie​dzia​ła Lin​da i za​pa​dła ci​sza, trwa​ją​ca aż do mo​men​tu, gdy po​da​no her​ba​tę. Lin​da za​mó​wi​ła Gru​be​go Nic​po​nia, jed​ną z ogrom​nych ba​be​czek Bet​tys. Po​sma​ro​wa​ła ją

ma​słem i do​pie​ro wte​dy spy​ta​ła: – Pró​bu​je​cie z Cor​mo​ra​nem zna​leźć czło​wie​ka, któ​ry przy​słał tę nogę, praw​da? Coś w to​nie mat​czy​ne​go gło​su pod​po​wia​da​ło Ro​bin, że na​le​ży za​cho​wać ostroż​ność. – Po pro​stu in​te​re​su​je nas, co robi w tej spra​wie po​li​cja. – Aha – po​wie​dzia​ła Lin​da, żu​jąc i ob​ser​wu​jąc Ro​bin. Ro​bin była roz​draż​nio​na i mia​ła z tego po​wo​du po​czu​cie winy. Suk​nia ślub​na dużo kosz​to​wa​ła, a ona nie oka​zy​wa​ła żad​nej wdzięcz​no​ści. – Prze​pra​szam, że je​stem opry​skli​wa. – Nic się nie sta​ło. – Cho​dzi o to, że Mat​thew cią​gle nie może prze​bo​leć, że pra​cu​ję dla Cor​mo​ra​na. – Tak, sły​sze​li​śmy co nie​co dzi​siaj w nocy. – O Boże, mamo, prze​pra​szam! Ro​bin my​śla​ła, że kłó​ci​li się ci​cho i nie obu​dzi​li ro​dzi​ców. Sprze​cza​li się w dro​dze do Ma​sham, za​wie​si​li broń na czas ko​la​cji z jej ro​dzi​ca​mi, a po​tem wró​ci​li do kłót​ni w sa​lo​nie, kie​dy Lin​da i Mi​cha​el po​szli spać. – Czę​sto pa​da​ło imię Cor​mo​ra​na, praw​da? Przy​pusz​czam, że Mat​thew… – On wca​le się nie mar​twi! – za​prze​czy​ła Ro​bin. Mat​thew upar​cie trak​to​wał pra​cę Ro​bin jak ro​dzaj żar​tu, ale gdy był zmu​szo​ny brać ją po​waż​nie – na przy​kład kie​dy ktoś przy​sy​łał jego na​rze​czo​nej ucię​tą nogę – ra​czej się zło​ścił, niż nie​po​ko​ił. – No cóż, je​śli się nie mar​twi, to po​wi​nien – od​rze​kła Lin​da. – Ro​bin, ktoś ci przy​słał frag​ment cia​ła mar​twej ko​bie​ty. Ja​kiś czas temu za​dzwo​nił do nas Matt i po​wia​do​mił, że tra​fi​łaś do szpi​ta​la z wstrzą​śnie​niem mó​zgu. Nie mó​wię, że​byś ode​szła z tej pra​cy! – do​da​ła, nie da​jąc się za​stra​szyć ura​żo​nej mi​nie Ro​bin. – Wiem, że wła​śnie to chcesz ro​bić! W każ​dym ra​zie – wci​snę​ła więk​szą część Gru​be​go Nic​po​nia do nie​sta​wia​ją​cej opo​ru ręki Ro​bin – nie za​mie​rza​łam po​wie​dzieć, że Matt się mar​twi. Za​mie​rza​łam spy​tać, czy jest za​zdro​sny. Ro​bin są​czy​ła moc​ną her​ba​tę, spe​cjal​ność Bet​tys. Mi​mo​cho​dem po​my​śla​ła, czy nie war​to by ku​pić kil​ku to​re​bek do agen​cji. Wa​itro​se w Ealing nie ofe​ro​wał ni​cze​go rów​nie do​bre​go. Stri​ke lu​bił moc​ną her​ba​tę. – Tak, Matt jest za​zdro​sny – przy​zna​ła w koń​cu. – Za​kła​dam, że nie ma po​wo​dów. – Oczy​wi​ście, że nie! – obu​rzy​ła się Ro​bin. Czu​ła się zdra​dzo​na. Mat​ka za​wsze sta​ła po jej stro​nie, za​wsze… – Nie masz się co de​ner​wo​wać – rze​kła nie​wzru​szo​na Lin​da. – Nie su​ge​ro​wa​łam, że zro​bi​łaś coś, cze​go nie po​win​naś. – To do​brze – po​wie​dzia​ła Ro​bin, od​ru​cho​wo je​dząc ba​becz​kę. – Bo nie zro​bi​łam. To mój szef, nikt wię​cej.

– I twój przy​ja​ciel – do​da​ła Lin​da. – Są​dząc po tym, jak o nim mó​wisz. – Tak – przy​zna​ła Ro​bin, lecz uczci​wość zmu​si​ła ją do spro​sto​wa​nia: – Ale to coś in​ne​go niż zwy​czaj​na przy​jaźń. – Dla​cze​go? – On nie lubi roz​ma​wiać o spra​wach oso​bi​stych. Prę​dzej wy​ci​snę​ła​byś wodę z ka​mie​nia. Nie li​cząc pew​ne​go pa​mięt​ne​go wie​czo​ru – po​tem pra​wie o nim nie wspo​mi​na​li – gdy Stri​ke tak bar​dzo się upił, że le​d​wie mógł ustać, w za​sa​dzie ni​g​dy nie dzie​lił się spon​ta​nicz​nie in​for​ma​cja​mi ze swo​je​go pry​wat​ne​go ży​cia. – Ale do​brze się do​ga​du​je​cie? – No, bar​dzo do​brze. – Wie​lu męż​czyzn nie po​tra​fi znieść, że ich dru​ga po​ło​wa do​brze się do​ga​du​je z in​ny​mi męż​czy​zna​mi. – Co mam zro​bić, pra​co​wać wy​łącz​nie z ko​bie​ta​mi? – Nie – po​wie​dzia​ła Lin​da. – Mó​wię tyl​ko, że Mat​thew naj​wy​raź​niej czu​je się za​gro​żo​ny. Cza​sa​mi Ro​bin po​dej​rze​wa​ła, że we​dług mat​ki po​win​na była po​znać wię​cej chło​pa​ków, za​nim zwią​za​ła się z Mat​thew. Łą​czy​ła je moc​na więź, Ro​bin była jej je​dy​ną cór​ką. Te​raz, wśród ka​wiar​nia​ne​go po​stu​ki​wa​nia i po​brzę​ki​wa​nia, Ro​bin uświa​do​mi​ła so​bie, cze​go się boi: Lin​da mo​gła jej po​wie​dzieć, że je​śli chce, jesz​cze nie jest za póź​no, żeby od​wo​łać ślub. Ro​bin była zmę​czo​na i przy​gnę​bio​na, lecz choć mie​li za sobą kil​ka burz​li​wych mie​się​cy, wie​dzia​ła, że ko​cha Mat​thew. Suk​nia była uszy​ta, ce​re​mo​nia w ko​ście​le umó​wio​na, przy​ję​cie pra​wie opła​co​ne. Mu​sia​ła brnąć da​lej i do​trzeć do li​nii mety. – Stri​ke mi się nie po​do​ba. Poza tym jest w związ​ku: spo​ty​ka się z Elin Toft . To pre​zen​ter​ka Ra​dia Three. Mia​ła na​dzie​ję, że ta wia​do​mość od​wró​ci uwa​gę mat​ki bę​dą​cej za​pa​lo​ną słu​chacz​ką pro​gra​mów ra​dio​wych pod​czas go​to​wa​nia i pra​cy w ogro​dzie. – Elin Toft? To ta prze​pięk​na blon​dyn​ka, któ​ra nie​daw​no opo​wia​da​ła wie​czo​rem w te​le​wi​zji o kom​po​zy​to​rach epo​ki ro​man​ty​zmu? – spy​ta​ła Lin​da. – Chy​ba tak – od​rze​kła Ro​bin z wy​raź​nym bra​kiem en​tu​zja​zmu i mimo że jej tak​ty​ka dy​wer​syj​na oka​za​ła się sku​tecz​na, zmie​ni​ła te​mat . – Więc po​zby​wa​cie się land ro​ve​ra? – Tak. Oczy​wi​ście nic za nie​go nie do​sta​nie​my. Może od​da​my go na złom… na nic się już nie przy​da – po​wie​dzia​ła Lin​da, lecz po chwi​li za​świ​ta​ła jej na​gła myśl: – Chce​cie go z Mat​thew? Ma zro​bio​ne opła​ty na naj​bliż​szy rok i za​wsze ja​koś prze​cho​dzi prze​gląd. Ro​bin żuła ba​becz​kę i my​śla​ła. Mat​thew bez prze​rwy na​rze​kał na brak sa​mo​cho​du, wią​żąc ten nie​do​sta​tek z jej ni​ską pen​sją. Na wi​dok audi A3 ca​brio na​le​żą​ce​go do męża jego sio​stry do​słow​nie skrę​ca​ło go z za​zdro​ści. Ro​bin wie​dzia​ła, że nie za​do​wo​li go sta​ry, po​obi​ja​ny land ro​ver, w któ​rym wiecz​nie czuć było mo​krym psem i ka​lo​sza​mi. Ubie​głej nocy o pierw​szej w sa​lo​nie jej ro​dzi​ców przed​sta​wił li​stę sza​cun​ko​wych za​rob​ków ich wszyst​kich ró​wie​-

śni​ków, trium​fal​nie kon​klu​du​jąc, że pła​ca Ro​bin znaj​du​je się na sa​mym koń​cu tej ta​be​li li​go​wej. Czu​jąc na​gły przy​pływ zło​śli​wo​ści, wy​obra​zi​ła so​bie, jak mówi na​rze​czo​ne​mu: „Matt, prze​cież mamy land ro​ve​ra, nie mu​si​my już od​kła​dać na audi!”. – Mógł​by się bar​dzo przy​dać w pra​cy, kie​dy trze​ba wy​je​chać poza Lon​dyn – za​uwa​ży​ła. – Stri​ke nie bę​dzie mu​siał brać sa​mo​cho​du z wy​po​ży​czal​ni. – Mhm – mruk​nę​ła Lin​da, błą​dząc chy​ba gdzieś my​śla​mi, lecz ze wzro​kiem sku​pio​nym na twa​rzy Ro​bin. Gdy wró​ci​ły do domu, Mat​thew na​kry​wał do sto​łu ze swo​im przy​szłym te​ściem. Zwy​kle był bar​dziej po​moc​ny w kuch​ni ro​dzi​ców Ro​bin niż w ich wspól​nym miesz​ka​niu. – Jak wy​glą​da suk​nia? – spy​tał, co, jak przy​pusz​cza​ła Ro​bin, było pró​bą po​jed​na​nia. – W po​rząd​ku – od​par​ła. – Czy wy​ja​wie​nie cze​goś wię​cej przy​no​si pe​cha? – za​żar​to​wał, a po chwi​li, wi​dząc, że Ro​bin się nie uśmie​cha, do​dał: – Za​ło​żę się, że tak czy ina​czej wy​glą​dasz pięk​nie. Ła​god​nie​jąc, wy​cią​gnę​ła do nie​go rękę, a on pu​ścił do niej oko i czu​le ści​snął jej pal​ce. Po​tem Lin​da z hu​kiem po​sta​wi​ła mię​dzy nimi pół​mi​sek tłu​czo​nych ziem​nia​ków i oznaj​mi​ła Mat​thew, że po​da​ro​wa​ła im sta​re​go land ro​ve​ra. – Co? – spy​tał, a na jego twa​rzy od​ma​lo​wa​ło się wy​raź​ne roz​cza​ro​wa​nie. – Cią​gle po​wta​rzasz, że chcesz mieć sa​mo​chód – ob​ru​szy​ła się Ro​bin w imie​niu mat​ki. – No tak, ale… land ro​ver w Lon​dy​nie? – Dla​cze​go nie? – Zruj​nu​je jego ima​ge – po​wie​dział brat Ro​bin, Mar​tin, któ​ry wła​śnie wszedł do po​ko​ju z ga​ze​tą w ręce. Czy​tał o ko​niach star​tu​ją​cych w po​po​łu​dnio​wej go​ni​twie Grand Na​tio​nal. – Ale dla cie​bie, Rob, land ro​ver bę​dzie jak ulał. Już wi​dzę, jak ra​zem z Ku​ter​no​gą pę​dzi​cie nim na miej​sce ja​kiejś zbrod​ni. Mat​thew za​ci​snął zęby. – Za​mknij się, Mar​tin – wark​nę​ła Ro​bin, pio​ru​nu​jąc bra​ta wzro​kiem, gdy usiadł przy sto​le. – I chcia​ła​bym zo​ba​czyć, jak na​zy​wasz Stri​ke’a Ku​ter​no​gą, sto​jąc z nim twa​rzą w twarz – do​da​ła. – Pew​nie by się uśmiał – od​rzekł bez​tro​sko Mar​tin. – Dla​te​go że je​ste​ście tacy po​dob​ni? – od​pa​ro​wa​ła szorst​kim to​nem. – Bo oby​dwaj ma​cie na kon​cie olśnie​wa​ją​ce do​ko​na​nia wo​jen​ne, ry​zy​ko​wa​li​ście ży​cie i utra​tę koń​czyn? Mar​tin jako je​dy​ny z czwor​ga mło​dych El​la​cot​tów nie po​szedł na stu​dia i jako je​dy​ny na​dal miesz​kał z ro​dzi​ca​mi. Za​wsze był bar​dzo wy​czu​lo​ny na naj​mniej​sze alu​zje pod ad​re​sem jego mar​nych osią​gnięć. – O co ci, kur​wa, cho​dzi? Po​wi​nie​nem pójść do woj​ska? – za​pe​rzył się. – Mar​tin! – skar​ci​ła go Lin​da. – Nie wy​ra​żaj się! – Cie​bie też ob​jeż​dża za to, że na​dal masz obie nogi, Matt? – spy​tał Mar​tin.

Ro​bin rzu​ci​ła nóż i wi​de​lec na stół i wy​szła z kuch​ni. Zno​wu wró​cił do niej ob​raz ucię​tej nogi z lśnią​cą, bia​łą pisz​cze​lą wy​sta​ją​cą z mar​twe​go cia​ła i z przy​bru​dzo​ny​mi pa​znok​cia​mi, któ​re wła​ści​ciel​ka za​pew​ne wo​la​ła​by wy​czy​ścić albo po​ma​lo​wać, za​nim kto​kol​wiek je zo​ba​czy… Roz​pła​ka​ła się po raz pierw​szy, od​kąd do​sta​ła pacz​kę. Przez łzy nie wi​dzia​ła na​wet wzo​ru na sta​rej wy​kła​dzi​nie na scho​dach i mu​sia​ła po omac​ku szu​kać gał​ki w drzwiach do sy​pial​ni. Po​de​szła do łóż​ka i pa​dła twa​rzą w dół na czy​stą na​rzu​tę. Drża​ły jej ra​mio​na, klat​ka pier​sio​wa gwał​tow​nie uno​si​ła się i opa​da​ła, a Ro​bin przy​ci​ska​ła ręce do mo​krej twa​rzy, pró​bu​jąc stłu​mić szloch. Nie chcia​ła, żeby kto​kol​wiek za nią po​szedł, nie chcia​ła mu​sieć mó​wić i wy​ja​śniać, chcia​ła je​dy​nie zo​stać sama i wy​zwo​lić emo​cje, któ​re po​wścią​ga​ła, żeby prze​trwać ty​dzień w pra​cy. W swo​bo​dzie, z jaką jej brat mó​wił o am​pu​ta​cji, po​brzmie​wa​ły echa dow​ci​pów Cor​mo​ra​na na te​mat ucię​tej nogi. Zgi​nę​ła ko​bie​ta, i to praw​do​po​dob​nie w po​twor​nych, bru​tal​nych oko​licz​no​ściach, a wy​glą​da​ło na to, że tyl​ko Ro​bin się tym przej​mu​je. Śmierć i to​pór zre​du​ko​wa​ły tę nie​zna​ną dziew​czy​nę do ka​wał​ka mię​sa, do pro​ble​mu, któ​ry na​le​ża​ło roz​wią​zać, a ona, Ro​bin, czu​ła się tak, jak​by była je​dy​ną oso​bą pa​mię​ta​ją​cą, że tej nogi uży​wa​ła żywa, od​dy​cha​ją​ca isto​ta ludz​ka, być może jesz​cze ty​dzień temu… Po dzie​się​ciu mi​nu​tach nie​prze​rwa​ne​go pła​czu prze​wró​ci​ła się na ple​cy, otwo​rzy​ła za​łza​wio​ne oczy i ro​zej​rza​ła się po swo​im daw​nym po​ko​ju, jak​by mógł przyjść jej z po​mo​cą. Kie​dyś wy​da​wał jej się je​dy​nym bez​piecz​nym miej​scem na zie​mi. Przez trzy mie​sią​ce po rzu​ce​niu stu​diów pra​wie z nie​go nie wy​cho​dzi​ła, na​wet żeby coś zjeść. Wte​dy ścia​ny mia​ły wście​kle ró​żo​wy ko​lor bę​dą​cy na​stęp​stwem błęd​nej de​cy​zji pod​ję​tej w cza​sie re​mon​tu, gdy Ro​bin mia​ła szes​na​ście lat . Pa​mię​ta​ła jak przez mgłę, że nie była za​do​wo​lo​na z efek​tu, lecz nie chcia​ła pro​sić ojca o prze​ma​lo​wa​nie, więc za​sło​ni​ła krzy​kli​wy róż wszyst​ki​mi pla​ka​ta​mi, ja​kie mia​ła. Na​prze​ciw niej, na ścia​nie w no​gach łóż​ka wi​sia​ło ol​brzy​mie zdję​cie De​sti​ny’s Child. Choć te​raz nie było tam ni​cze​go oprócz gład​kiej bla​do​zie​lo​nej ta​pe​ty po​ło​żo​nej przez Lin​dę, gdy Ro​bin wy​pro​wa​dzi​ła się z domu, żeby do​łą​czyć do Mat​thew w Lon​dy​nie, Ro​bin wciąż po​tra​fi​ła przy​wo​łać wi​ze​run​ki Bey​on​cé, Kel​ly Row​land i Mi​chel​le Wil​liams wpa​tru​ją​cych się w nią z okład​ki pły​ty Su​r vi​v or. Ten ob​raz był nie​od​łącz​nie zwią​za​ny z naj​gor​szym okre​sem w jej ży​ciu. Na ścia​nie wi​sia​ły tyl​ko dwa zdję​cia w ram​kach: na jed​nym była Ro​bin z ko​le​ga​mi i ko​le​żan​ka​mi z szó​stej kla​sy w ostat​nim dniu szko​ły (Mat​thew stał w ostat​nim rzę​dzie, naj​przy​stoj​niej​szy chło​pak w kla​sie, nie wy​krzy​wiał się i od​mó​wił wło​że​nia śmiesz​ne​go na​kry​cia gło​wy), a na dru​gim dwu​na​sto​let​nia Ro​bin je​cha​ła na An​gu​sie, ku​cy​ku rasy Hi​gh​land, ży​ją​cym na far​mie jej wuja ko​sma​tym, sil​nym i upar​tym stwo​rze​niu, któ​re Ro​bin ho​łu​bi​ła mimo jego krnąbr​no​ści. Zre​zy​gno​wa​na i wy​czer​pa​na, za​mru​ga​ła, żeby po​wstrzy​mać ko​lej​ne łzy i grzbie​ta​mi dło​ni

wy​tar​ła mo​krą twarz. Z kuch​ni do​bie​ga​ły ją nie​wy​raź​ne gło​sy. Była pew​na, że jej mat​ka do​ra​dza Mat​thew, by na ja​kiś czas zo​sta​wił Ro​bin w spo​ko​ju, i mia​ła na​dzie​ję, że Matt jej po​słu​cha. Czu​ła, że mo​gła​by prze​spać resz​tę week​en​du. Go​dzi​nę póź​niej, gdy na​dal le​ża​ła na sze​ro​kim łóż​ku, smęt​nie pa​trząc przez okno na wierz​cho​łek lipy w ogro​dzie, Mat​thew za​pu​kał do drzwi i wszedł z kub​kiem her​ba​ty. – Two​ja mama po​my​śla​ła, że chęt​nie się cze​goś na​pi​jesz. – Dzię​ki – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Wszy​scy bę​dzie​my oglą​da​li go​ni​twę. Mart po​sta​wił duże pie​nią​dze na Bal​la​brig​g​sa. Ani sło​wa o jej przy​gnę​bie​niu czy cham​skich uwa​gach Mar​ti​na. Swo​im za​cho​wa​niem Mat​thew da​wał jej do zro​zu​mie​nia, że w pe​wien spo​sób się skom​pro​mi​to​wa​ła i po​sta​no​wił jej wska​zać wyj​ście z sy​tu​acji. Od razu wie​dzia​ła, że Matt nie ma po​ję​cia, co czu​ła, gdy zo​ba​czy​ła tę nogę i jej do​tknę​ła. Nie, po pro​stu go draż​ni​ło, że Stri​ke, któ​re​go żad​ne z El​la​cot​tów nie mia​ło oka​zji po​znać, zno​wu sta​wał się te​ma​tem week​en​do​wych roz​mów. To była po​wtór​ka z Sa​rah Sha​dlock na me​czu rug​by. – Nie lu​bię pa​trzeć, jak ko​nie skrę​ca​ją so​bie kar​ki – po​wie​dzia​ła. – Zresz​tą mam tro​chę pra​cy. Stał, pa​trząc na nią z góry, a po​tem wy​szedł, za​my​ka​jąc drzwi odro​bi​nę zbyt gwał​tow​nie i nie​do​kład​nie, wsku​tek cze​go od​sko​czy​ły z po​wro​tem. Ro​bin usia​dła, przy​gła​dzi​ła wło​sy, wzię​ła głę​bo​ki od​dech, a po​tem po​szła po le​żą​cą na to​a​let​ce tor​bę z lap​to​pem. Mia​ła wy​rzu​ty su​mie​nia, za​bie​ra​jąc go w po​dróż do domu z na​dzie​ją, że znaj​dzie czas na coś, co na wła​sny uży​tek na​zy​wa​ła swo​imi li​nia​mi do​cho​dze​nia. Wspa​nia​ło​myśl​ne prze​ba​cze​nie ma​lu​ją​ce się na twa​rzy Mat​thew po​ło​ży​ło kres tym wy​rzu​tom. Niech so​bie oglą​da go​ni​twę. Ona mia​ła cie​kaw​sze rze​czy do ro​bo​ty. Po​de​szła do łóż​ka, po​ło​ży​ła pod ple​cy ster​tę po​du​szek, otwo​rzy​ła lap​to​pa i prze​szła do za​kła​dek, o któ​rych z ni​kim nie roz​ma​wia​ła, na​wet ze Stri​kiem, bez wąt​pie​nia go​to​wym na​zwać to stra​tą cza​su. Spę​dzi​ła już kil​ka go​dzin, ana​li​zu​jąc dwie od​ręb​ne, ale po​wią​za​ne ze sobą li​nie do​cho​dze​nia za​in​spi​ro​wa​ne li​sta​mi, któ​re Stri​ke na jej usil​ną proś​bę za​brał na spo​tka​nie z War​dle’em: ko​mu​ni​kat mło​dej ko​bie​ty pra​gną​cej po​zbyć się nogi oraz list oso​by de​kla​ru​ją​cej chęć ro​bie​nia z ki​ku​tem Stri​ke’a rze​czy, od któ​rych Ro​bin zbie​ra​ło się na lek​kie mdło​ści. Ro​bin za​wsze fa​scy​no​wa​ły me​cha​ni​zmy rzą​dzą​ce ludz​kim umy​słem. Przez ja​kiś czas stu​dio​wa​ła psy​cho​lo​gię. Mło​da ko​bie​ta, któ​ra na​pi​sa​ła do Stri​ke’a, naj​wy​raź​niej cier​pia​ła na BIID, czy​li apo​tem​no​fi​lię: ir​ra​cjo​nal​ne pra​gnie​nie po​zby​cia się zdro​wej czę​ści cia​ła. Po prze​czy​ta​niu kil​ku ar​ty​ku​łów na​uko​wych w in​ter​ne​cie, Ro​bin już wie​dzia​ła, że oso​by cier​pią​ce na BIID są nie​licz​ne i że przy​czy​na ich sta​nu nie jest zna​na. Za​glą​da​jąc na stro​ny wspar​cia, uświa​do​mi​ła so​bie, jak bar​dzo inni lu​dzie nie zno​szą cho​rych z tym za​bu​rze​niem. Na fo​rach ro​iło się od zło​śli​wych ko​men​ta​rzy, w któ​rych oskar​ża​no cier​pią​cych na BIID o

pra​gnie​nie sta​tu​su ko​ja​rzą​ce​go się z nie​szczę​śli​wym wy​pad​kiem albo cho​ro​bą, o chęć zwró​ce​nia na sie​bie uwa​gi w gro​te​sko​wy i od​ra​ża​ją​cy spo​sób. Na te ata​ki od​po​wia​da​no w rów​nie zło​śli​wy spo​sób: czy au​tor na​praw​dę my​śli, że cho​ry chce mieć BIID? Czy nie ro​zu​mie, jak trud​no jest być trans​able​dem – pra​gnąć pa​ra​li​żu albo am​pu​ta​cji, po​trze​bo​wać ich? Ro​bin za​sta​na​wia​ła się, co Stri​ke po​my​ślał​by o hi​sto​riach osób cho​rych na BIID, gdy​by je prze​czy​tał. Przy​pusz​cza​ła, że nie oka​zał​by im współ​czu​cia. Na dole otwo​rzy​ły się drzwi do sa​lo​nu. Usły​sza​ła frag​ment wy​stą​pie​nia ko​men​ta​to​ra, jej oj​ciec wy​go​nił sta​re​go cze​ko​la​do​we​go la​bra​do​ra, któ​ry pu​ścił bąka, a Mar​tin się ro​ze​śmiał. Ku swo​je​mu roz​go​ry​cze​niu wy​czer​pa​na Ro​bin nie była w sta​nie przy​po​mnieć so​bie na​zwi​ska mło​dej dziew​czy​ny, któ​ra na​pi​sa​ła do Stri​ke’a, pro​sząc o radę w kwe​stii po​zby​cia się nogi, lecz wy​da​wa​ło jej się, że była to Ky​lie albo ja​koś tak. Prze​wi​ja​jąc po​wo​li naj​po​pu​lar​niej​szą in​ter​ne​to​wą stro​nę wspar​cia, wy​pa​try​wa​ła nazw użyt​kow​ni​ków mo​gą​cych w ja​ki​kol​wiek spo​sób się z nią ko​ja​rzyć – gdzie bo​wiem je​śli nie do cy​ber​prze​strze​ni zwró​ci​ła​by się na​sto​lat​ka z rzad​ką ob​se​sją, żeby po​dzie​lić się swo​imi fan​ta​zja​mi? Drzwi do po​ko​ju, wciąż uchy​lo​ne po wyj​ściu Mat​thew, otwo​rzy​ły się i do środ​ka wczła​pał wy​pę​dzo​ny la​bra​dor Rown​tree. Pod​szedł do Ro​bin, któ​ra od​ru​cho​wo po​dra​pa​ła go za usza​mi, a na​stęp​nie klap​nął obok łóż​ka. Przez chwi​lę ude​rzał ogo​nem w pod​ło​gę, a póź​niej, cięż​ko dy​sząc, za​padł w sen. Przy akom​pa​nia​men​cie jego chra​pli​we​go sa​pa​nia Ro​bin da​lej prze​cze​sy​wa​ła fora. Zu​peł​nie nie​spo​dzie​wa​nie po​czu​ła ten dreszcz pod​nie​ce​nia, któ​ry po​zna​ła, pra​cu​jąc u Stri​ke’a, i któ​ry był bły​ska​wicz​ną na​gro​dą za zna​le​zie​nie ma​leń​kiej in​for​ma​cji mo​gą​cej mieć ja​kieś zna​cze​nie, nie mieć żad​ne​go albo – cza​sa​mi – zna​czyć wszyst​ko. Nie​mamg​dzie​się​zw​ró​cić: Wie​cie co​kol​wiek na te​mat Ca​me​ro​na Stri​ke’a?

Ro​bin wstrzy​ma​ła od​dech i otwo​rzy​ła całą dys​ku​sję. [email protected] [5]: tego de​tek​ty​wa z jed​ną nogą? no, to we​te​ran. Nie​mamg​dzie​się​zw​ró​cić: Sły​sza​łam, że mógł to zro​bić sam. [email protected]: Nie, po​szu​kaj w sie​ci, był w Afga​ni​sta​nie.

I to wszyst​ko. Ro​bin prze​cze​sa​ła inne dys​ku​sje na fo​rum, lecz użyt​kow​nik Nie​mamg​dzie​się​zw​ró​cić nie zo​sta​wił ko​lej​nych py​tań i wię​cej się nie po​ka​zał. To jesz​cze nic nie zna​czy​ło: mógł zmie​nić na​zwę. Ro​bin szu​ka​ła, do​pó​ki nie do​szła do wnio​sku, że zaj​rza​ła w każ​dy za​ką​tek stro​ny, lecz na​zwi​sko Stri​ke’a też już się nie po​ja​wi​ło. Jej pod​nie​ce​nie sła​bło. Na​wet za​kła​da​jąc, że au​tor​ka li​stu i Nie​mamg​dzie​się​zw​ró​cić to ta sama oso​ba, w li​ście wy​ra​zi​ła prze​ko​na​nie, że Stri​ke świa​do​mie do​pro​wa​dził do am​pu​ta​cji swo​jej nogi. Nie​wie​lu było sław​nych lu​dzi po am​pu​ta​cji, co do któ​rych apo​tem​no​fil mógł

mieć na​dzie​ję, że oka​le​czy​ły się z wła​snej woli. Z sa​lo​nu na dole do​bie​ga​ły te​raz okrzy​ki ki​bi​ców. Ro​bin po​rzu​ci​ła fora BIID i sku​pi​ła się na dru​giej li​nii do​cho​dze​nia. Lu​bi​ła my​śleć, że od​kąd pod​ję​ła pra​cę w agen​cji de​tek​ty​wi​stycz​nej, stward​nia​ła jej skó​ra. Mimo to pierw​sze wy​pa​dy na te​ren fan​ta​zji akro​to​mo​fi​lów – osób czu​ją​cych po​ciąg sek​su​al​ny do lu​dzi po am​pu​ta​cji – na któ​ry do​tar​ła już po kil​ku klik​nię​ciach mysz​ką, wy​wo​ła​ły skurcz w jej żo​łąd​ku utrzy​mu​ją​cy się jesz​cze dłu​go po wyj​ściu z in​ter​ne​tu. Tym ra​zem zna​la​zła wy​nu​rze​nia ja​kie​goś męż​czy​zny (za​kła​da​ła, że to męż​czy​zna), któ​re​go naj​bar​dziej pod​nie​ca​ło fan​ta​zjo​wa​nie o ko​bie​cie z koń​czy​na​mi ucię​ty​mi nad łok​cia​mi i ko​la​na​mi. Naj​wi​docz​niej miej​sce ucię​cia koń​czyn mia​ło dla nie​go szcze​gól​ne zna​cze​nie. Dru​gi męż​czy​zna (bo prze​cież to nie mo​gły być ko​bie​ty) od wcze​snej mło​do​ści ma​stur​bo​wał się, my​śląc o przy​pad​ko​wym zgi​lo​ty​no​wa​niu nóg swo​ich i naj​lep​sze​go przy​ja​cie​la. Wszę​dzie dys​ku​to​wa​no o fa​scy​na​cji ki​ku​ta​mi, o ogra​ni​czo​nej mo​bil​no​ści osób po am​pu​ta​cji, o czymś, co, jak przy​pusz​cza​ła Ro​bin, było dla tych lu​dzi wy​ra​zem naj​wyż​sze​go od​da​nia. Pod​czas gdy na dole traj​ko​tał cha​rak​te​ry​stycz​ny no​so​wy, nie​zro​zu​mia​ły głos ko​men​ta​to​ra re​la​cjo​nu​ją​ce​go go​ni​twę, a krzy​ki jej bra​ci za​grze​wa​ją​cych za​wod​ni​ków do wal​ki przy​bie​ra​ły na sile, Ro​bin prze​glą​da​ła ko​lej​ne fora, szu​ka​jąc ja​kiej​kol​wiek wzmian​ki na te​mat Stri​ke’a, a tak​że związ​ku łą​czą​ce​go ten ro​dzaj pa​ra​fi​lii z prze​mo​cą. Istot​ne wy​da​ło jej się to, że żad​nej z osób snu​ją​cych na tym fo​rum fan​ta​zje o lu​dziach bez koń​czyn i o am​pu​ta​cji nie pod​nie​ca​ły prze​moc ani ból. Na​wet męż​czy​zna, któ​ry ma​rzył o gi​lo​ty​nie uci​na​ją​cej nogi jemu i jego przy​ja​cie​lo​wi, pi​sał o tym ja​sno i jed​no​znacz​nie: cię​cie było je​dy​nie ko​niecz​nym wstę​pem do po​wsta​nia ki​ku​tów. Czy oso​ba pod​nie​co​na Stri​kiem jako czło​wie​kiem po am​pu​ta​cji mo​gła​by uciąć ko​bie​cie nogę i mu ją przy​słać? Mat​thew wy​da​ło​by się to pew​nie praw​do​po​dob​ne, po​my​śla​ła z po​gar​dą, po​nie​waż za​ło​żył​by, że ktoś na tyle dziw​ny, żeby znaj​do​wać upodo​ba​nie w ki​ku​tach, jest wy​star​cza​ją​co stuk​nię​ty, żeby po​ćwiar​to​wać dru​gie​go czło​wie​ka: o tak, we​dług Mat​thew by​ło​by to moż​li​we. Na pod​sta​wie tego, co za​pa​mię​ta​ła z li​stu od R.L., i po prze​stu​dio​wa​niu in​ter​ne​to​wych wy​nu​rzeń in​nych akro​to​mo​fi​lów bar​dziej praw​do​po​dob​ne wy​da​ło jej się jed​nak, że coś, co R.L. miał na my​śli, pi​sząc o „wy​na​gro​dze​niu tego” Stri​ke’owi, ozna​cza​ło prak​ty​ki, któ​re Stri​ke uwa​żał​by za o wie​le mniej ape​tycz​ne niż sama am​pu​ta​cja. Oczy​wi​ście R.L. mógł być za​rów​no akro​to​mo​fi​lem, jak i psy​cho​pa​tą… – TAK! TAK, KUR​WA! PIĘĆ​SET FUN​CIA​KÓW! – krzyk​nął Mar​tin. Są​dząc po ryt​micz​nym ło​mo​cie do​bie​ga​ją​cym z ko​ry​ta​rza, uznał, że sa​lon nie na​da​je się do wy​ko​na​nia peł​ne​go tań​ca zwy​cię​stwa. Rown​tree obu​dził się, pół​przy​tom​ny ze​rwał się z miej​sca i szczek​nął. Pa​no​wał taki ha​łas, że Ro​bin nie sły​sza​ła zbli​ża​ją​ce​go się Mat​thew, do​pó​ki nie otwo​rzył drzwi. Od​ru​cho​wo za​czę​ła kli​kać mysz​ką, za​my​ka​jąc po ko​lei stro​ny po​świę​co​ne sek​su​al​nej fe​ty​szy​za​cji osób bez koń​czyn.

– Cześć – po​wie​dzia​ła. – Do​my​ślam się, że Bal​la​briggs wy​grał. – Tak – po​twier​dził Mat​thew. Po raz dru​gi tego dnia wy​ko​nał po​jed​naw​czy gest . Ro​bin od​su​nę​ła lap​to​pa, a Mat​thew po​cią​gnął ją za rękę, po​ma​ga​jąc jej wstać, i przy​tu​lił. Ra​zem z cie​płem jego cia​ła po​czu​ła ulgę, któ​ra prze​ni​ka​ła przez nią, uspo​ka​ja​ła. Nie znio​sła​by ko​lej​nej nocy kłót​ni. Po chwi​li od​su​nął ją od sie​bie, a jego wzrok za​trzy​mał się w ja​kimś punk​cie nad jej ra​mie​niem. – Co? Spoj​rza​ła na lap​to​pa. Na środ​ku ja​sne​go, bia​łe​go ekra​nu z tek​stem wid​nia​ła oto​czo​na ram​ką de​fi​ni​cja:

Na chwi​lę za​pa​dło mil​cze​nie. – Ile koni zgi​nę​ło? – spy​ta​ła Ro​bin drżą​cym gło​sem. – Dwa – od​rzekł Mat​thew, po czym wy​szedł z po​ko​ju.

14 … you ain’t seen the last of me yet, I’ll find you, baby, on that you can bet. […] jesz​cze mnie zo​ba​czysz, Do​brze wiesz, co to zna​czy. Blue Öy​ster Cult, Show​ti​m e

O wpół do dzie​wią​tej w nie​dzie​lę wie​czo​rem Stri​ke stał przed sta​cją Eu​ston i pa​lił ostat​nie​go pa​pie​ro​sa przed dzie​się​cio​go​dzin​ną po​dró​żą do Edyn​bur​ga. Elin była za​wie​dzio​na, że omi​nie go wie​czor​ny kon​cert, i więk​szość po​po​łu​dnia spę​dzi​li w łóż​ku, na co Stri​ke przy​stał bar​dziej niż skwa​pli​wie. Elin, pięk​na, opa​no​wa​na i dość chłod​na poza sy​pial​nią, w jej wnę​trzu sta​wa​ła się o wie​le bar​dziej wy​lew​na. Wspo​mnie​nie pew​nych ero​tycz​nych ob​ra​zów i dźwię​ków – jej ala​ba​stro​wa skó​ra nie​co wil​got​na pod jego usta​mi, jej bla​de usta sze​ro​ko otwar​te, gdy ję​cza​ła z roz​ko​szy – do​da​wa​ły aro​ma​tu cierp​kie​mu sma​ko​wi ni​ko​ty​ny. W ele​ganc​kim miesz​ka​niu Elin w Cla​ren​ce Ter​ra​ce pa​le​nie było nie​do​zwo​lo​ne, po​nie​waż jej có​recz​ka mia​ła ast​mę. Za​miast się​gnąć po pa​pie​ro​sa po sto​sun​ku, Stri​ke mu​siał wal​czyć z sen​no​ścią z po​wo​du Elin po​ka​zu​ją​cej mu na​gra​nie, na któ​rym opo​wia​da​ła o kom​po​zy​to​rach epo​ki ro​man​ty​zmu w noc​nym pro​gra​mie w te​le​wi​zji. – Wiesz, je​steś po​dob​ny do Beetho​ve​na – po​wie​dzia​ła do nie​go za​my​ślo​na, gdy ka​me​ra zbli​ży​ła się do mar​mu​ro​we​go po​pier​sia kom​po​zy​to​ra. – Z roz​wa​lo​nym no​sem – od​rzekł Stri​ke. Już mu to mó​wio​no. – Wła​ści​wie po co je​dziesz do Szko​cji? – spy​ta​ła Elin, gdy przy​pi​nał pro​te​zę, sie​dząc na łóż​ku w jej urzą​dzo​nej w be​żach i bie​li sy​pial​ni, w któ​rej nie pa​no​wa​ła jed​nak tak przy​gnę​bia​ją​ca, su​ro​wa at​mos​fe​ra jak w po​ko​ju go​ścin​nym u Ilsy i Nic​ka. – Ba​dam trop – po​wie​dział Stri​ke, w peł​ni świa​do​my, że to gru​ba prze​sa​da. Je​dy​nie jego wła​sne przy​pusz​cze​nia wią​za​ły Do​nal​da La​in​ga i No​ela Brock​ban​ka z ucię​tą nogą. I choć w głę​bi du​szy ubo​le​wał nad wy​dat​kiem bli​sko trzy​stu fun​cia​ków na po​dróż w obie tro​ny – nie ża​ło​wał pod​ję​tej de​cy​zji. Roz​gnió​tł​szy nie​do​pa​łek pa​pie​ro​sa pię​tą sztucz​nej sto​py, ru​szył w stro​nę sta​cji, ku​pił tor​bę je​dze​nia w su​per​mar​ke​cie i wgra​mo​lił się do noc​ne​go po​cią​gu. Jed​no​oso​bo​wy prze​dział z cho​wa​ną umy​wal​ką i wą​ską ku​szet​ką był ma​leń​ki, ale ka​rie​ra w woj​sku za​wio​dła go w znacz​nie bar​dziej nie​wy​god​ne miej​sca. Z za​do​wo​le​niem od​krył, że jego metr osiem​dzie​siąt sie​dem w sam raz mie​ści się na po​sła​niu, a poza tym po zdję​ciu pro​te​zy o wie​le ła​twiej było się po​ru​szać w ma​łej prze​strze​ni. Prze​szka​dza​ło mu je​dy​nie to, że

prze​dział był prze​grza​ny: w swo​im miesz​ka​niu na pod​da​szu utrzy​my​wał tem​pe​ra​tu​rę, jaką wszyst​kie zna​ne mu ko​bie​ty skry​ty​ko​wa​ły​by i na​zwa​ły lo​do​wa​tą, choć jesz​cze żad​na tam nie spa​ła. Ni​g​dy nie za​pra​szał do sie​bie swo​jej sio​stry Lucy, żeby nie po​zba​wiać jej złu​dzeń co do swo​ich ak​tu​al​nych za​rob​ków. Po za​sta​no​wie​niu do​szedł do wnio​sku, że w za​sa​dzie je​dy​ną ko​bie​tą, któ​ra kie​dy​kol​wiek tam była, jest Ro​bin. Po​ciąg szarp​nął i ru​szył. Za oknem mi​ga​ły ław​ki i fi​la​ry. Stri​ke opadł na po​sła​nie, roz​pa​ko​wał pierw​szą ba​giet​kę z be​ko​nem i od​gryzł ogrom​ny kęs, przy​po​mi​na​jąc so​bie Ro​bin, któ​ra sie​dzia​ła przy sto​le w jego kuch​ni, bla​da i wstrzą​śnię​ta. Cie​szył się, że te​raz była w domu w Ma​sham, z dala od ewen​tu​al​nych nie​bez​pie​czeństw: dzię​ki temu miał z gło​wy przy​naj​mniej jed​no drę​czą​ce zmar​twie​nie. Sy​tu​acja, w ja​kiej się zna​lazł, była mu do​sko​na​le zna​na. Rów​nie do​brze mógł​by zno​wu być w woj​sku, po​dró​żo​wać przez całą Wiel​ką Bry​ta​nię jak naj​tań​szym kosz​tem, żeby za​mel​do​wać się w pla​ców​ce Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych w Edyn​bur​gu. Ni​g​dy tam nie sta​cjo​no​wał. Wie​dział jed​nak, że biu​ra miesz​czą się w zam​ku sto​ją​cym na szczy​cie nie​rów​nej skal​nej wy​chod​ni po​środ​ku mia​sta. Ko​ły​sząc się wśród stu​ko​tu na ko​ry​ta​rzu, po​szedł się wy​si​kać, a po​tem ro​ze​brał do bok​se​rek i po​ło​żył na cien​kich ko​cach, żeby po​spać, a ra​czej się zdrzem​nąć. Ko​ły​sa​nie po​cią​gu było ko​ją​ce, lecz go​rą​co i zmien​na pręd​kość raz po raz wy​ry​wa​ły go ze snu. Od po​dró​ży vi​kin​giem, któ​ry wy​le​ciał w po​wie​trze w Afga​ni​sta​nie, po​zba​wia​jąc go po​ło​wy nogi i dwóch ko​le​gów, Stri​ke nie​chęt​nie po​zwa​lał się wo​zić in​nym lu​dziom. Te​raz od​krył, że jego lek​ka fo​bia obej​mu​je tak​że po​cią​gi. Gwizd lo​ko​mo​ty​wy mi​ja​ją​cej jego wa​gon i pę​dzą​cej w prze​ciw​ną stro​nę trzy razy bu​dził go rów​nie sku​tecz​nie jak bu​dzik. Naj​mniej​szy prze​chył na za​krę​cie wy​wo​ły​wał po​twor​ne wi​zje, w któ​rych ol​brzy​mi me​ta​lo​wy po​twór prze​chy​lał się, prze​wra​cał, roz​bi​jał i roz​trza​ski​wał na ka​wał​ki… Po​ciąg wje​chał na sta​cję Wa​ver​ley w Edyn​bur​gu kwa​drans po pią​tej, lecz śnia​da​nie ser​wo​wa​no do​pie​ro od szó​stej. Stri​ke’a obu​dził ste​ward idą​cy wzdłuż prze​dzia​łów i roz​da​ją​cy tace. Gdy Cor​mo​ran otwo​rzył drzwi, ba​lan​su​jąc na jed​nej no​dze, mło​dy chło​pak w uni​for​mie od​ru​cho​wo krzyk​nął z prze​ra​że​nia, wpa​tru​jąc się w pro​te​zę le​żą​cą na pod​ło​dze za Stri​kiem. – Sor​ry, ko​leś – po​wie​dział z sil​nym ak​cen​tem z Glas​gow, gdy prze​niósł wzrok z pro​te​zy na nogę Stri​ke’a i uświa​do​mił so​bie, że pa​sa​żer jed​nak nie od​rą​bał so​bie koń​czy​ny. – Nie​dłu​go wy​siad​ka! Roz​ba​wio​ny Stri​ke wziął tacę i za​mknął drzwi. Po bez​sen​nej nocy miał o wie​le więk​szą ocho​tę na pa​pie​ro​sa niż na od​grze​wa​ne​go, gu​mo​wa​te​go cro​is​san​ta, więc za​brał się do przy​pi​na​nia nogi i ubie​ra​nia, żło​piąc przy tym czar​ną kawę, i jako je​den z pierw​szych pa​sa​że​rów wy​szedł po​wi​tać chłod​ny szkoc​ki po​ra​nek. Lo​ka​li​za​cja dwor​ca stwa​rza​ła dziw​ne wra​że​nie, jak​by czło​wiek znaj​do​wał się na dnie prze​pa​ści. Przez har​mo​nij​ko​wy szkla​ny su​fit Stri​ke wi​dział za​rys ciem​nych go​tyc​kich bu​dyn​-

ków wzno​szą​cych się na wyż​szym po​zio​mie. Zna​lazł miej​sce obok po​sto​ju tak​só​wek, gdzie umó​wił się z Har​da​cre’em, usiadł na zim​nej me​ta​lo​wej ław​ce, obok nóg po​sta​wił ple​cak i za​pa​lił. Har​da​cre zja​wił się do​pie​ro dwa​dzie​ścia mi​nut póź​niej, ale za​nim to na​stą​pi​ło, Stri​ke’a do​pa​dły złe prze​czu​cia. Tak bar​dzo się ucie​szył, że uda mu się unik​nąć wy​dat​ków na sa​mo​chód z wy​po​ży​czal​ni, że uznał, iż spy​ta​nie Har​da​cre’a, czym jeź​dzi, by​ło​by cham​skie. „Mini. Pie​przo​ne mini…” – Oggy! Przy​wi​ta​li się na spo​sób ame​ry​kań​ski, któ​ry prze​nik​nął na​wet do sze​re​gów sił zbroj​nych: pół niedź​wie​dziem, pół uści​skiem ręki. Har​da​cre miał za​le​d​wie metr sie​dem​dzie​siąt, był sym​pa​tycz​nie wy​glą​da​ją​cym śled​czym z rzed​ną​cy​mi, my​si​mi wło​sa​mi. Stri​ke wie​dział jed​nak, że za jego ni​ja​ką apa​ry​cją skry​wa się by​stry, do​cie​kli​wy umysł. Byli ra​zem przy aresz​to​wa​niu Brock​ban​ka i już sam ten fakt wy​star​czył​by, żeby po​łą​czy​ła ich sil​na więź, zwłasz​cza po kło​po​tach, w ja​kie przez to wpa​dli. Chy​ba do​pie​ro na wi​dok sta​re​go przy​ja​cie​la wci​ska​ją​ce​go się do mini Har​da​cre’owi przy​szło do gło​wy, że po​wi​nien był wspo​mnieć, ja​kim jeź​dzi sa​mo​cho​dem. – Za​po​mnia​łem, że taki duży z cie​bie skur​czy​byk – po​wie​dział. – Dasz radę tym jeź​dzić? – No pew​nie. – Stri​ke od​su​nął fo​tel pa​sa​że​ra naj​da​lej, jak się dało. – Dzię​ki za po​moc, Har​dy. Przy​naj​mniej miał au​to​ma​tycz​ną skrzy​nię bie​gów. Sa​mo​cho​dzik wy​je​chał ze sta​cji i ru​szył w górę ku czar​nym jak smo​ła bu​dyn​kom, któ​re spo​glą​da​ły na Stri​ke’a przez szkla​ny dach sa​mo​cho​du. Wcze​sny ra​nek miał bar​wę chłod​nej sza​ro​ści. – Póź​niej ma być ład​niej – mruk​nął Har​da​cre, gdy je​cha​li stro​mą, bru​ko​wa​ną Roy​al Mile, mi​ja​jąc skle​py sprze​da​ją​ce szkoc​ką kra​tę oraz fla​gi ze sto​ją​cym lwem, re​stau​ra​cje i ka​wiar​nie, pen​sjo​na​ty re​kla​mu​ją​ce wy​ciecz​ki do miejsc na​wie​dzo​nych przez du​chy oraz wą​skie ulicz​ki, na któ​rych koń​cu mi​ga​ła pa​no​ra​ma mia​sta roz​cią​ga​ją​ce​go się ni​sko po pra​wej. Na szczy​cie wzgó​rza uka​zał się za​mek: ciem​ny i zło​wro​gi na tle nie​ba, oto​czo​ny wy​so​kim, krę​tym ka​mien​nym mu​rem. Har​da​cre skrę​cił w pra​wo, od​da​la​jąc się od zwień​czo​nej her​bem bra​my, przed któ​rą już cza​ili się tu​ry​ści chcą​cy unik​nąć sta​nia w ko​lej​kach. Przy drew​nia​nej bud​ce po​dał swo​je na​zwi​sko, mach​nął prze​pust​ką i prze​je​chał, kie​ru​jąc się w stro​nę wjaz​du wy​drą​żo​ne​go w wul​ka​nicz​nej ska​le, pro​wa​dzą​ce​go do oświe​tlo​ne​go re​flek​to​ra​mi tu​ne​lu, wzdłuż któ​re​go prze​cią​gnię​to gru​be ka​ble ener​ge​tycz​ne. Gdy wy​je​cha​li z tu​ne​lu, zna​leź​li się wy​so​ko nad mia​stem, a obok nich na pa​ra​pe​cie muru obron​ne​go sta​ły ar​ma​ty, za któ​ry​mi wi​dać było za​mglo​ne igli​ce i da​chy czar​no-zło​te​go mia​sta się​ga​ją​ce aż do za​to​ki Firth of Forth. – Ład​nie – po​wie​dział Stri​ke, pod​cho​dząc do ar​mat, żeby spoj​rzeć na pej​zaż.

– Nie​źle – przy​znał Har​da​cre, spo​glą​da​jąc obo​jęt​nie na sto​li​cę Szko​cji. – Tędy, Oggy. We​szli do zam​ku przez drew​nia​ne bocz​ne drzwi. Stri​ke szedł za Har​da​cre’em chłod​nym, wą​skim ko​ry​ta​rzem wy​ło​żo​nym ka​mien​ny​mi pły​ta​mi, a po​tem wspię​li się po scho​dach na pierw​sze pię​tro, co nie było ła​twym za​da​niem dla ko​la​na jego pra​wej nogi. Re​pro​duk​cje przed​sta​wia​ją​ce wik​to​riań​skich żoł​nie​rzy w mun​du​rach ga​lo​wych wi​sia​ły na ścia​nach w nie​re​gu​lar​nych od​stę​pach. Drzwi na pierw​szym pię​trze pro​wa​dzi​ły do wy​ło​żo​ne​go wy​tar​tą, ciem​no​ró​żo​wą wy​kła​dzi​ną ko​ry​ta​rza z rzę​dem biur i ze ścia​na​mi ko​lo​ru szpi​tal​nej zie​le​ni. Choć Stri​ke wcze​śniej tu nie był, od razu po​czuł się jak u sie​bie, cze​go z pew​no​ścią nie po​wie​dział​by o sta​rym skło​cie przy Ful​bo​ur​ne Stre​et . Kie​dyś to było jego ży​cie: mógł​by usiąść przy wol​nym biur​ku i w cią​gu dzie​się​ciu mi​nut wró​cił​by do pra​cy. Na ścia​nach wi​sia​ły pla​ka​ty: je​den przy​po​mi​nał śled​czym o zna​cze​niu pro​ce​dur zwią​za​nych ze Zło​tą Go​dzi​ną – tym krót​kim okre​sem po po​peł​nie​niu prze​stęp​stwa, w któ​rym jest naj​wię​cej tro​pów oraz in​for​ma​cji i naj​ła​twiej je zgro​ma​dzić – na in​nym wid​nia​ły zdję​cia z in​sty​tu​tu Drugs of Abu​se. Były tam też bia​łe ta​bli​ce po​kry​te naj​now​szy​mi wia​do​mo​ścia​mi i ter​mi​na​mi dla róż​nych spraw w toku – „cze​ka na ana​li​zę bil​lin​gu i DNA”, „ko​niecz​ny for​mu​larz SPA 3” – i me​ta​lo​we skrzyn​ki z prze​no​śny​mi ze​sta​wa​mi do zdej​mo​wa​nia od​ci​sków pal​ców. Drzwi do la​bo​ra​to​rium były otwar​te. Na wy​so​kim me​ta​lo​wym sto​le w pla​sti​ko​wym wor​ku na do​wo​dy rze​czo​we le​ża​ła po​dusz​ka. Była po​kry​ta ciem​no​brą​zo​wy​mi pla​ma​mi krwi. Kar​to​no​we pu​dło obok za​wie​ra​ło bu​tel​ki z al​ko​ho​lem. Tam, gdzie był roz​lew krwi, za​wsze był też al​ko​hol. W ką​cie sta​ła pu​sta bu​tel​ka po whi​sky Bell’s, na któ​rą za​tknię​to czer​wo​ny be​ret żan​dar​me​rii woj​sko​wej, ten ele​ment umun​du​ro​wa​nia, od któ​re​go wy​wo​dzi​ło się an​giel​skie prze​zwi​sko człon​ków tych służb[6] . Ko​ry​ta​rzem na​de​szła krót​ko​wło​sa blon​dyn​ka w ko​stiu​mie w prąż​ki zmie​rza​ją​ca w prze​ciw​ną stro​nę. – Cześć, Stri​ke. Nie od razu ją po​znał. – Emma Da​niels. Cat​te​rick, 2002 – przy​po​mnia​ła mu z sze​ro​kim uśmie​chem. – Na​zwa​łeś na​sze​go sier​żan​ta szta​bo​we​go nie​chluj​nym ciu​lem. – A, tak – przy​znał Stri​ke, a Har​da​cre za​re​cho​tał. – Bo nim był. Ob​cię​łaś wło​sy. – A ty sta​łeś się sław​ny. – Bez prze​sa​dy – od​rzekł. Bla​dy mło​dy męż​czy​zna bez ma​ry​nar​ki wy​su​nął gło​wę z biu​ra w dal​szej czę​ści ko​ry​ta​rza, za​in​te​re​so​wa​ny roz​mo​wą. – Mu​si​my le​cieć, Emma – oznaj​mił z we​rwą Har​da​cre. – Wie​dzia​łem, że twój wi​dok ich za​cie​ka​wi – do​dał, zwra​ca​jąc się do Stri​ke’a, gdy we​pchnął pry​wat​ne​go de​tek​ty​wa do swo​je​go biu​ra i za​mknął drzwi.

W po​miesz​cze​niu było dość ciem​no, w du​żej mie​rze dla​te​go, że okno wy​cho​dzi​ło na nagą, urwi​stą ścia​nę skal​ną. Wy​strój, na któ​ry skła​da​ły się taka sama wy​tar​ta ró​żo​wa wy​kła​dzi​na i bla​do​zie​lo​ne ścia​ny co na ko​ry​ta​rzu, oży​wia​ły zdję​cia dzie​ci Har​da​cre’a i oka​za​ła ko​lek​cja ce​ra​micz​nych ku​fli do piwa. – No do​bra, Oggy – po​wie​dział Har​da​cre, stu​ka​jąc w kla​wia​tu​rę, a po chwi​li wsta​jąc, żeby ustą​pić miej​sca Stri​ke’owi. – Tu masz Brock​ban​ka. Wy​dział do spraw We​wnętrz​nych miał do​stęp do da​nych ze wszyst​kich trzech służb. Na mo​ni​to​rze wid​nia​ło zdję​cie No​ela Camp​bel​la Brock​ban​ka. Zro​bio​no je, za​nim Stri​ke go po​znał, za​nim twarz Brock​ban​ka przy​ję​ła cio​sy, któ​re na za​wsze wgnio​tły je​den z jego oczo​do​łów i po​więk​szy​ły mu ucho. Ciem​ne, krót​ko ostrzy​żo​ne wło​sy, po​cią​gła, wą​ska twarz, lek​ko po​si​nia​ła na żu​chwie, i nie​zwy​kle wy​so​kie czo​ło: gdy zo​ba​czy​li się po raz pierw​szy, Stri​ke po​my​ślał, że ta po​dłuż​na gło​wa i lek​ko skrzy​wio​ne rysy twa​rzy spra​wia​ją wra​że​nie, jak​by ktoś ści​snął gło​wę Brock​ban​ka ima​dłem. – Oggy, nie mogę ci po​zwo​lić ni​cze​go wy​dru​ko​wać – za​zna​czył Har​da​cre, gdy Stri​ke usiadł na fo​te​lu na kół​kach przy kom​pu​te​rze – ale mo​żesz zro​bić zdję​cia mo​ni​to​ra. Kawy? – Her​ba​ty, je​śli masz. Dzię​ki. Har​da​cre wy​szedł z po​miesz​cze​nia, sta​ran​nie za​my​ka​jąc za sobą drzwi, a Stri​ke wy​jął ko​mór​kę i zro​bił zdję​cia ekra​nu. Gdy na​brał pew​no​ści, że przy​zwo​icie uchwy​cił po​do​bień​stwo, prze​wi​nął w dół, gdzie znaj​do​wa​ły się peł​ne dane Brock​ban​ka, i za​pi​sał jego datę uro​dze​nia oraz inne szcze​gó​ły. Brock​bank uro​dził się w pierw​szy dzień świąt Bo​że​go Na​ro​dze​nia w tym sa​mym roku co Stri​ke. Za​cią​ga​jąc się do woj​ska, po​dał ad​res do​mo​wy w Bar​row-in-Fur​ness. Tuż przed wzię​ciem udzia​łu w ope​ra​cji Gran​by – le​piej zna​nej opi​nii pu​blicz​nej jako pierw​sza woj​na w Za​to​ce Per​skiej – oże​nił się z wdo​wą po in​nym żoł​nie​rzu, wy​cho​wu​ją​cą dwie cór​ki, mię​dzy in​ny​mi Brit​ta​ny. Gdy Brock​bank słu​żył w Bo​śni, uro​dził mu się syn. Stri​ke czy​tał kar​to​te​kę, ro​biąc no​tat​ki, i w koń​cu do​tarł do prze​ło​mo​wych ob​ra​żeń, któ​re za​koń​czy​ły ka​rie​rę Brock​ban​ka. Har​da​cre wró​cił z dwo​ma kub​ka​mi, Stri​ke mruk​nął dzię​ku​ję i da​lej stu​dio​wał za​war​tość pli​ku. Nie było tam wzmian​ki na te​mat prze​stęp​stwa, o któ​re oskar​żo​no Brock​ban​ka i któ​rym zaj​mo​wa​li się Stri​ke i Har​da​cre, obaj do dziś prze​ko​na​ni, że Brock​bank był win​ny. To, że Brock​bank unik​nął od​po​wie​dzial​no​ści było jed​ną z naj​więk​szych po​ra​żek w woj​sko​wej ka​rie​rze Stri​ke’a. Z ko​lei jed​nym z jego naj​wy​ra​zist​szych wspo​mnień zwią​za​nych z tym czło​wie​kiem była mina Brock​ban​ka, gdy z dzi​ką, zwie​rzę​cą fu​rią rzu​cił się na Stri​ke’a z nad​tłu​czo​ną bu​tel​ką po pi​wie. Był mniej wię​cej tego wzro​stu co Stri​ke, może na​wet wyż​szy. Dźwięk, któ​ry się roz​legł, gdy Brock​bank ude​rzył w ścia​nę po tym, jak Stri​ke wal​nął go pię​ścią, przy​po​mi​nał, jak póź​niej po​wie​dział Har​da​cre, zde​rze​nie sa​mo​cho​du z nędz​nym ba​ra​kiem woj​sko​wym. – Wi​dzę, że po​bie​ra ład​niut​ką woj​sko​wą ren​tę – mruk​nął Stri​ke, za​pi​su​jąc róż​ne ad​re​sy,

na któ​re ją wy​sy​ła​no, od​kąd Brock​bank od​szedł z ar​mii. Naj​pierw po​je​chał do domu: do Bar​row-in-Fur​ness. Po​tem do Man​che​ste​ru, gdzie spę​dził pra​wie rok. Ha! Więc to by​łeś ty, dra​niu. Brock​bank wy​je​chał z Man​che​ste​ru do Mar​ket Har​bo​ro​ugh, a na​stęp​nie wró​cił do Bar​row-in-Fur​ness. Co to jest, Har​dy? – Opi​nia psy​cho​lo​ga – wy​ja​śnił Har​da​cre, któ​ry usiadł na ni​skim krze​śle przy ścia​nie i prze​glą​dał wła​sne pli​ki. – W ogó​le nie po​wi​nie​neś jej oglą​dać. Po​stą​pi​łem bar​dzo nie​ostroż​nie, zo​sta​wia​jąc ją tu​taj. – Bar​dzo – przy​znał Stri​ke, otwie​ra​jąc plik. Wła​ści​wie jed​nak nie do​wie​dział się z niej ni​cze​go no​we​go. Brock​bank był ho​spi​ta​li​zo​wa​ny tyl​ko raz, gdy sta​ło się ja​sne, że jest al​ko​ho​li​kiem. Le​ka​rze dłu​go de​ba​to​wa​li, któ​re z jego ob​ja​wów moż​na przy​pi​sać nad​uży​wa​niu al​ko​ho​lu, któ​re ze​spo​ło​wi stre​su po​ura​zo​we​go, a któ​re ura​zo​we​mu uszko​dze​niu mó​zgu. Stri​ke mu​siał wy​gu​glać kil​ka słów: afa​zja – trud​no​ści ze zna​le​zie​niem od​po​wied​nie​go sło​wa; dyz​ar​tria – za​bu​rze​nie mowy; alek​sy​ty​mia – trud​no​ści ze zro​zu​mie​niem albo okre​śle​niem wła​snych emo​cji. W tam​tym okre​sie sła​ba pa​mięć była Brock​ban​ko​wi bar​dzo na rękę. Czy trud​no by​ło​by mu uda​wać nie​któ​re z tych kla​sycz​nych ob​ja​wów? – Nie wzię​li pod uwa​gę – po​wie​dział Stri​ke, któ​ry znał i lu​bił kil​ku męż​czyzn z ura​zo​wym uszko​dze​niem mó​zgu – że Brock​bank od po​cząt​ku był piź​dziel​cem. – Praw​da – od​rzekł Har​da​cre, są​cząc kawę i nie prze​ry​wa​jąc pra​cy. Stri​ke za​mknął akta Brock​ban​ka i otwo​rzył te La​in​ga. Jego zdję​cie do​kład​nie od​po​wia​da​ło ob​ra​zo​wi żoł​nie​rza pie​cho​ty gra​nicz​nej za​pi​sa​ne​mu w pa​mię​ci Stri​ke’a, któ​ry miał za​le​d​wie dwa​dzie​ścia lat, gdy się po​zna​li: sze​ro​ka, bla​da twarz, ni​skie czo​ło, małe, ciem​ne oczy fret​ki. Stri​ke do​brze pa​mię​tał szcze​gó​ły krót​kiej ka​rie​ry woj​sko​wej La​in​ga, któ​rej oso​bi​ście po​ło​żył kres. Za​no​to​wał ad​res jego mat​ki w Mel​ro​se, po​bież​nie prze​czy​tał resz​tę do​ku​men​tu, a na​stęp​nie otwo​rzył za​łą​czo​ną opi​nię psy​cho​lo​ga. „Wy​raź​ne ozna​ki an​ty​spo​łecz​nych za​bu​rzeń oso​bo​wo​ści i cech bor​der​li​ne […], może stwa​rzać cią​głe za​gro​że​nie dla in​nych […]” Sły​sząc gło​śne pu​ka​nie do drzwi, Stri​ke za​mknął akta na ekra​nie i wstał. Gdy Har​da​cre otwo​rzył, do środ​ka we​szła na​sro​żo​na ko​bie​ta w gar​son​ce. – Masz dla mnie coś na Tip​so​na? – wark​nę​ła do Har​da​cre’a, mie​rząc Stri​ke’a po​dejrz​li​wym spoj​rze​niem, z któ​re​go się do​my​ślił, że już wcze​śniej do​sko​na​le wie​dzia​ła o jego obec​no​ści. – Będę ucie​kał, Har​dy – oznaj​mił na​tych​miast . – Wspa​nia​le było cię zo​ba​czyć. Har​da​cre zwięź​le przed​sta​wił go pani cho​rą​ży, wy​ja​śnia​jąc po​krót​ce, skąd się zna​ją, po czym od​pro​wa​dził Stri​ke’a do wyj​ścia. – Po​sie​dzę tu do póź​na – po​wie​dział, że​gna​jąc się z nim w drzwiach uści​skiem ręki. – Za​dzwoń, jak już bę​dziesz wie​dział, o któ​rej od​dasz sa​mo​chód. Uda​nej po​dró​ży.

Gdy Stri​ke ostroż​nie scho​dził po ka​mien​nych stop​niach, siłą rze​czy po​my​ślał, że też mógł​by tu być, pra​co​wać ra​zem z Har​da​cre’em zgod​nie ze zna​ny​mi mu pro​ce​du​ra​mi i wy​mo​ga​mi Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych. Woj​sko chcia​ło, żeby zo​stał, na​wet mimo bra​ku ka​wał​ka nogi. Ani razu nie ża​ło​wał de​cy​zji o odej​ściu, ale to na​głe, krót​kie po​now​ne za​nu​rze​nie w daw​nym ży​ciu wy​wo​ła​ło nie​unik​nio​ną tę​sk​no​tę. Ni​g​dy nie był bar​dziej świa​do​my zmia​ny, jaka za​szła w jego sta​tu​sie, niż w chwi​li, gdy wy​szedł na sła​be słoń​ce świe​cą​ce przez szcze​li​nę w gę​stych chmu​rach. Mógł te​raz spo​koj​nie od​da​lić się od żą​dań nie​mą​drych prze​ło​żo​nych i od oto​czo​ne​go ska​ła​mi biu​ra, lecz z dru​giej stro​ny zo​stał po​zba​wio​ny wła​dzy i moż​li​wo​ści, ja​kie da​wa​ła przy​na​leż​ność do bry​tyj​skiej ar​mii. Był zda​ny wy​łącz​nie na sie​bie, wra​ca​jąc do cze​goś, co mo​gło się oka​zać szu​ka​niem wia​tru w polu, uzbro​jo​ny je​dy​nie w kil​ka ad​re​sów, go​niąc za czło​wie​kiem, któ​ry przy​słał Ro​bin nogę ja​kiejś ko​bie​ty.

15 Whe​r e’s the man with the gol​den tat​too? Gdzie się po​dział męż​czy​zna ze zło​tym ta​tu​ażem? Blue Öy​ster Cult, Po​w er Un​der​ne​ath De​s pa​ir

Tak jak Stri​ke przy​pusz​czał, jaz​da mini, na​wet po wy​ko​rzy​sta​niu wszel​kich moż​li​wych spo​so​bów, żeby do​sto​so​wać po​zy​cję fo​te​la, oka​za​ła się bar​dzo nie​wy​god​na. Z po​wo​du bra​ku pra​wej sto​py mu​siał na​ci​skać gaz lewą nogą. Wy​ma​ga​ło to przy​ję​cia ry​zy​kow​nej i nie​wy​god​nej po​zy​cji w cia​snej prze​strze​ni. Do​pie​ro po opusz​cze​niu sto​li​cy Szko​cji i bez​piecz​nym wy​je​cha​niu na spo​koj​ną i pro​stą dro​gę A7 do Mel​ro​se po​czuł, że może prze​stać my​śleć o tech​ni​ce jaz​dy po​ży​czo​nym sa​mo​cho​dem i sku​pić się na sze​re​go​wym Do​nal​dzie La​in​gu z Kró​lew​skiej Pie​cho​ty Gra​nicz​nej, po​zna​nym je​de​na​ście lat temu na rin​gu bok​ser​skim. Do spo​tka​nia do​szło wie​czo​rem w su​ro​wej, sła​bo oświe​tlo​nej hali spor​to​wej roz​brzmie​wa​ją​cej wrza​skli​wy​mi okrzy​ka​mi pię​ciu​set wy​ją​cych re​kru​tów. On był wte​dy ka​pra​lem Cor​mo​ra​nem Stri​kiem z Kró​lew​skiej Żan​dar​me​rii Woj​sko​wej, w peł​ni spraw​nym, wy​spor​to​wa​nym i umię​śnio​nym, z dwie​ma sil​ny​mi no​ga​mi, go​to​wym po​ka​zać, na co go stać w Mię​dzy​puł​ko​wym Tur​nie​ju Bok​ser​skim. Ki​bi​ców La​in​ga przy​szło co naj​mniej trzy razy wię​cej niż ki​bi​ców Stri​ke’a. Oso​bi​ście nikt do nie​go nic nie miał. Żan​dar​me​ria woj​sko​wa z za​sa​dy nie cie​szy​ła się sym​pa​tią. Pa​trze​nie, jak ogłu​szo​ny czer​wo​ny be​ret pada na ring, mia​ło być mi​łym za​koń​cze​niem wie​czo​ru wy​peł​nio​ne​go po​rząd​nym bok​sem. Obaj byli du​ży​mi fa​ce​ta​mi i mie​li sto​czyć ostat​nią wal​kę w tur​nie​ju. Wrzask tłu​mu dud​nił w ich ży​łach ni​czym dru​gi puls. Stri​ke za​pa​mię​tał czar​ne oczka prze​ciw​ni​ka i jego ob​cię​te na jeża wło​sy ko​lo​ru ciem​no​ru​de​go li​sie​go fu​tra. Na ca​łej dłu​go​ści jego le​we​go przed​ra​mie​nia wid​nia​ła wy​ta​tu​owa​na żół​ta róża. Szy​ję miał o wie​le szer​szą niż wą​ska żu​chwa, a bla​dą, bez​wło​są klat​kę pier​sio​wą umię​śnio​ną ni​czym mar​mu​ro​wy po​mnik Atla​sa. Pie​gi roz​sia​ne na jego rę​kach i ra​mio​nach od​zna​cza​ły się na bia​łej skó​rze jak śla​dy po uką​sze​niu ko​ma​ra. Przez pierw​sze czte​ry run​dy wal​czy​li jak rów​ny z rów​nym, młod​szy za​wod​nik był chy​ba tro​chę szyb​szy w no​gach, Stri​ke lep​szy tech​nicz​nie. W pią​tej run​dzie Stri​ke zro​bił unik, za​mar​ko​wał ude​rze​nie w twarz, a po​tem po​wa​lił La​in​ga cio​sem w ner​ki. Prze​ciw​ni​cy Stri​ke’a za​mil​kli, gdy jego ry​wal gruch​nął na matę, po czym w hali roz​le​gło się bu​cze​nie przy​po​mi​na​ją​ce ryk sło​ni. Za​nim sę​dzia do​li​czył do sze​ściu, La​ing stał z po​wro​tem na no​gach, lecz zo​sta​wił na ma​cie część sa​mo​dy​scy​pli​ny. Za​czął bok​so​wać jak sza​lo​ny. Przez chwi​lę od​ma​wiał prze​rwa​nia zwar​-

cia, za co do​stał od sę​dzie​go su​ro​wą re​pry​men​dę. Wy​mie​rzył cios po gon​gu – dru​gie ostrze​że​nie. W pierw​szej mi​nu​cie szó​stej run​dy Stri​ke wy​ko​rzy​stał po​gu​bie​nie się prze​ciw​ni​ka i ze​pchnął krwa​wią​ce​go z nosa La​in​ga na liny. Gdy sę​dzia ich roz​dzie​lił, a na​stęp​nie dał sy​gnał do wal​ki, La​ing zrzu​cił z sie​bie ostat​nią cien​ką błon​kę kul​tu​ral​ne​go za​cho​wa​nia i na​tarł na Stri​ke’a gło​wą. Sę​dzia pró​bo​wał in​ter​we​nio​wać, a wte​dy La​ing do​stał sza​łu. Stri​ke o włos unik​nął kop​nia​ka w kro​cze, po czym La​ing za​mknął go w uści​sku, za​ta​pia​jąc zęby w jego twa​rzy. Stri​ke sły​szał krzy​ki sę​dzie​go i ci​szę, jaka na​gle za​pa​dła na try​bu​nach, gdy en​tu​zjazm ki​bi​ców prze​ro​dził się w za​nie​po​ko​je​nie na wi​dok zło​wro​giej siły ema​nu​ją​cej z La​in​ga. Sę​dzia z tru​dem roz​dzie​lił za​wod​ni​ków, wrzesz​cząc na La​in​ga, lecz on za​cho​wy​wał się tak, jak​by ni​cze​go nie sły​szał: ze​brał siły i za​mach​nął się na Stri​ke’a, któ​ry zdą​żył się jed​nak od​su​nąć i moc​no ude​rzyć go w brzuch. La​ing zgiął się wpół i po​zba​wio​ny tchu osu​nął się na ko​la​na. Stri​ke zszedł z rin​gu na​gro​dzo​ny sła​by​mi bra​wa​mi, a z pie​ką​ce​go miej​sca po ugry​zie​niu na ko​ści po​licz​ko​wej cie​kła mu krew. Dwa ty​go​dnie póź​niej Stri​ke, któ​ry zdo​był w tur​nie​ju dru​gie miej​sce, ustę​pu​jąc je​dy​nie sier​żan​to​wi z trze​ciej spa​do​chro​no​wej, zo​stał prze​nie​sio​ny z Al​der​shot, lecz przed​tem do​tar​ła do nie​go wieść, że La​in​go​wi za​ka​za​no opusz​cza​nia ko​szar z po​wo​du agre​sji i bra​ku dys​cy​pli​ny na rin​gu. Kara mia​ła być su​row​sza, ale po​dob​no star​szy ofi​cer uwzględ​nił przed​sta​wio​ne przez La​in​ga oko​licz​no​ści ła​go​dzą​ce. La​ing twier​dził, że wszedł na ring w sil​nym stre​sie spo​wo​do​wa​nym wia​do​mo​ścią, że jego na​rze​czo​na po​ro​ni​ła. Już wte​dy, wie​le lat przed zdo​by​ciem do​dat​ko​wych in​for​ma​cji o La​in​gu, z po​wo​du któ​rych Stri​ke je​chał te​raz dro​gą kra​jo​wą w po​ży​czo​nym mini, nie wie​rzył, że mar​twy płód mógł co​kol​wiek zna​czyć dla wście​kłe​go zwie​rzę​cia ukry​te​go pod bez​wło​są, mlecz​no​bia​łą skó​rą La​in​ga. Gdy Cor​mo​ran opusz​czał oj​czy​znę, na jego twa​rzy wciąż wid​nia​ły śla​dy po sie​ka​czach. Trzy lata póź​niej Stri​ke przy​był na Cypr, żeby zba​dać spra​wę rze​ko​me​go gwał​tu. Gdy wszedł do po​ko​ju prze​słu​chań, po raz dru​gi sta​nął twa​rzą w twarz z Do​nal​dem La​in​giem, te​raz już tro​chę ma​syw​niej​szym, pa​ra​du​ją​cym z kil​ko​ma no​wym ta​tu​aża​mi, z całą twa​rzą po​kry​tą pie​ga​mi od cy​pryj​skie​go słoń​ca i ze zmarszcz​ka​mi wo​kół głę​bo​ko osa​dzo​nych oczu. Jak moż​na się było spo​dzie​wać, ad​wo​kat La​in​ga sprze​ci​wił się, by do​cho​dze​nie pro​wa​dził czło​wiek, któ​re​go jego klient kie​dyś po​gryzł, więc Stri​ke za​mie​nił się z ko​le​gą roz​pra​co​wu​ją​cym na Cy​prze siat​kę han​dla​rzy nar​ko​ty​ków. Gdy ty​dzień póź​niej spo​tkał się z nim na drin​ku, ku swo​je​mu zdzi​wie​niu do​wie​dział się, że ko​le​ga jest skłon​ny uwie​rzyć w ba​jecz​kę La​in​ga utrzy​mu​ją​ce​go, że on i rze​ko​ma ofia​ra, miej​sco​wa kel​ner​ka, za obo​pól​ną zgo​dą upra​wia​li na chyb​ci​ka seks po pi​ja​ku, a te​raz ko​bie​ta tego ża​ło​wa​ła, po​nie​waż ktoś do​niósł jej chło​pa​ko​wi, że wy​szła z pra​cy ra​zem z La​in​giem. Nie było świad​ków rze​ko​me​go ata​ku, pod​czas któ​re​go, jak twier​dzi​ła kel​ner​ka, La​ing gro​ził jej no​żem.

– Dziew​czy​na lubi się za​ba​wić – pod​su​mo​wał ko​le​ga z Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych. Stri​ke nie miał pod​staw, żeby za​prze​czyć, ale pa​mię​tał, że La​ing zdo​łał już kie​dyś wzbu​dzić sym​pa​tię star​sze​go ofi​ce​ra, mimo że świad​ka​mi jego agre​sji i nie​sub​or​dy​na​cji były set​ki lu​dzi. Gdy Stri​ke spy​tał o szcze​gó​ły do​ty​czą​ce wy​ja​śnień La​in​ga i jego za​cho​wa​nia, ko​le​ga opi​sał go jako by​stre​go, sym​pa​tycz​ne​go męż​czy​znę z cierp​kim po​czu​ciem hu​mo​ru. – Mógł​by być bar​dziej zdy​scy​pli​no​wa​ny – przy​znał śled​czy po prze​ana​li​zo​wa​niu akt La​in​ga – ale nie wy​glą​da mi na gwał​ci​cie​la. Oże​nił się z dziew​czy​ną z ro​dzin​ne​go mia​stecz​ka, przy​je​cha​ła tu ra​zem z nim. W pa​lą​cym cy​pryj​skim słoń​cu Stri​ke wró​cił do spra​wy nar​ko​ty​ków. Dwa ty​go​dnie póź​niej, chcąc wy​glą​dać – jak to mó​wią w ar​mii – „mniej po woj​sko​we​mu”, miał już gę​stą bro​dę i le​żąc na drew​nia​nej pod​ło​dze w za​dy​mio​nym lof​cie, słu​chał dziw​nej hi​sto​rii. Bio​rąc pod uwa​gę nie​chluj​ny wy​gląd Stri​ke’a, jego rzym​skie san​da​ły, wor​ko​wa​te szor​ty i spło​wia​łe bran​so​let​ki ze sznur​ka okrę​co​ne wo​kół gru​be​go nad​garst​ka, nic dziw​ne​go, że le​żą​cy obok nie​go mło​dy upa​lo​ny cy​pryj​ski di​ler nie do​my​ślał się, że roz​ma​wia z funk​cjo​na​riu​szem bry​tyj​skiej żan​dar​me​rii woj​sko​wej. Gdy ra​mię w ra​mię wy​le​gi​wa​li się ze skrę​ta​mi w rę​kach, wy​ja​wił Stri​ke’owi na​zwi​ska kil​ku żoł​nie​rzy han​dlu​ją​cych na wy​spie nar​ko​ty​ka​mi, i to nie tyl​ko ma​ri​hu​aną. Chło​pak mó​wił z tak sil​nym ak​cen​tem, a Stri​ke był tak bar​dzo po​chło​nię​ty za​pa​mię​ty​wa​niem po​prze​krę​ca​nych na​zwisk i pseu​do​ni​mów, że po​cząt​ko​wo nie sko​ja​rzył na​zwi​ska Dun​nul​lung z ni​kim mu zna​nym. Do​pie​ro gdy kum​pel za​czął opo​wia​dać, jak „Dun​nul​lung” zwią​zał i tor​tu​ro​wał wła​sną żonę, Stri​ke uświa​do​mił so​bie, że Dun​nul​lung to La​ing. – Świ​rus – po​wie​dział obo​jęt​nym to​nem chło​pak o spoj​rze​niu wołu. – Zro​bił to dla​te​go, że pró​bo​wa​ła od nie​go odejść. Wy​py​ty​wa​ny ostroż​nie i jak​by mi​mo​cho​dem Cy​pryj​czyk wy​ja​wił, że usły​szał tę hi​sto​rię od sa​me​go La​in​ga. Wszyst​ko wska​zy​wa​ło na to, że zo​sta​ła opo​wie​dzia​na tro​chę dla za​ba​wy, a tro​chę ku prze​stro​dze, żeby uświa​do​mić mło​de​mu męż​czyź​nie, z kim ma do czy​nie​nia. Na​za​jutrz Stri​ke zja​wił się na ską​pa​nym w po​łu​dnio​wym słoń​cu osie​dlu Se​aforth. Sta​ły tam naj​star​sze na wy​spie kwa​te​ry woj​sko​we, po​ma​lo​wa​ne na bia​ło i tro​chę znisz​czo​ne. Stri​ke po​sta​no​wił zło​żyć wi​zy​tę w po​rze, w któ​rej La​ing, unik​nąw​szy oskar​że​nia o gwałt, prze​by​wał w pra​cy. Gdy za​dzwo​nił do drzwi, usły​szał je​dy​nie od​le​gły płacz dziec​ka. – Ona ma chy​ba ago​ra​fo​bię – po​dzie​li​ła się swo​ją opi​nią ze Stri​kiem roz​plot​ko​wa​na są​siad​ka, któ​ra po​spiesz​nie wy​szła w tym celu z domu. – Jest tro​chę dziw​na. Bar​dzo nie​śmia​ła. – A jej mąż? – spy​tał Stri​ke. – Don​nie? Och, Don​nie to du​sza to​wa​rzy​stwa – oży​wi​ła się. – Szko​da, że pan nie wi​dział, jak na​śla​du​je ka​pra​la Oakleya! Och, robi to bez​błęd​nie. Jest prze​za​baw​ny. Ist​nia​ły bar​dzo licz​ne prze​pi​sy do​ty​czą​ce wcho​dze​nia do domu in​ne​go żoł​nie​rza bez jego wy​raź​nej zgo​dy. Stri​ke gło​śno za​pu​kał do drzwi, ale nikt nie otwo​rzył. Na​dal jed​nak sły​szał płacz dziec​ka. Po​szedł na tył domu. Wszyst​kie za​sło​ny były za​cią​gnię​te. Za​pu​kał do drzwi.

Nic. Gdy​by przy​szło mu się tłu​ma​czyć z pod​ję​tych dzia​łań, miał​by na swo​je uspra​wie​dli​wie​nie je​dy​nie ten płacz dziec​ka. Może zresz​tą nie uzna​no by go za wy​star​cza​ją​cy po​wód do wtar​gnię​cia do domu bez na​ka​zu. Stri​ke nie ufał ni​ko​mu, kto za bar​dzo po​le​gał na in​stynk​cie albo in​tu​icji, lecz był prze​ko​na​ny, że w domu sta​ło się coś złe​go. Po​sia​dał szó​sty zmysł wy​czu​lo​ny na wszyst​ko, co dziw​ne i po​twor​ne. Przez całe dzie​ciń​stwo wi​dy​wał rze​czy, o któ​rych inni lu​dzie wo​le​li my​śleć, że zda​rza​ją się tyl​ko w fil​mach. Na​parł na drzwi ra​mie​niem i za dru​gim ra​zem ustą​pi​ły. W kuch​ni brzyd​ko pach​nia​ło. Od kil​ku dni nikt nie wy​no​sił śmie​ci. Wszedł głę​biej. – Pani La​ing? Nikt nie od​po​wia​dał. Sła​by płacz dziec​ka do​bie​gał z pierw​sze​go pię​tra. Stri​ke wspiął się po scho​dach, cały czas na​wo​łu​jąc. Drzwi do głów​nej sy​pial​ni były otwar​te. Dom to​nął w pół​mro​ku. Okrop​nie śmier​dzia​ło. – Pani La​ing? Le​ża​ła naga, przy​wią​za​na za je​den nad​gar​stek do wez​gło​wia, czę​ścio​wo przy​kry​ta moc​no za​krwa​wio​nym prze​ście​ra​dłem. Na ma​te​ra​cu obok za​uwa​żył nie​mow​lę w sa​mej pie​lusz​ce. Było wy​chu​dzo​ne, wy​glą​da​ło nie​zdro​wo. Gdy pod​biegł, żeby ją uwol​nić, a dru​gą ręką się​gnął po ko​mór​kę, chcąc we​zwać ka​ret​kę, ko​bie​ta prze​mó​wi​ła ła​mią​cym się gło​sem: – Nie… Idź so​bie… Wy​noś się… Stri​ke rzad​ko wi​dy​wał rów​nie wiel​kie prze​ra​że​nie. Jej mąż był tak nie​ludz​ki, że za​czę​ła mu przy​pi​sy​wać wręcz nad​na​tu​ral​ną moc. Na​wet gdy Stri​ke pró​bo​wał uwol​nić jej nad​gar​stek, za​krwa​wio​ny i spuch​nię​ty, bła​ga​ła, żeby zo​sta​wił ją w spo​ko​ju. La​ing po​wie​dział, że ją za​bi​je, je​śli po jego po​wro​cie dziec​ko nie bę​dzie szczę​śliw​sze. Naj​wy​raź​niej nie była w sta​nie wy​obra​zić so​bie przy​szło​ści, w któ​rej La​ing nie jest wszech​moc​ny. Do​nald La​ing zo​stał ska​za​ny na szes​na​ście lat wię​zie​nia za to, co zro​bił żo​nie; po​grą​ży​ły go ze​zna​nia Stri​ke’a. Do ostat​niej chwi​li wszyst​kie​mu za​prze​czał, mó​wiąc, że jego żona sama się zwią​za​ła, że to lu​bi​ła, że to ją pod​nie​ca​ło, że za​nie​dby​wa​ła dziec​ko, że pró​bu​je go wro​bić, że to wszyst​ko zo​sta​ło ukar​to​wa​ne. To były jed​ne z naj​pa​skud​niej​szych wspo​mnień Stri​ke’a. Dziw​nie się czuł, od​świe​ża​jąc je, gdy mini su​nął po​śród zie​lo​nych wzgórz po​ły​sku​ją​cych w co​raz sil​niej​szym słoń​cu. Stri​ke nie znał ta​kich pej​za​ży. W spo​ko​ju roz​le​głych mas na​gie​go gra​ni​tu i fa​lu​ją​cych wzgórz wy​czu​wał ja​kąś szla​chet​ność, z któ​rą ni​g​dy wcze​śniej się nie ze​tknął. Więk​szość dzie​ciń​stwa spę​dził na wy​brze​żu, czu​jąc smak soli w po​wie​trzu – tu było kró​le​stwo la​sów i rze​ki, ta​jem​ni​cze i skry​te w inny spo​sób niż St Ma​wes, mia​stecz​ko o dłu​giej prze​myt​ni​czej hi​sto​rii, gdzie ko​lo​ro​we domy osu​wa​ły się na pla​żę. Mi​ja​jąc efek​tow​ny wia​dukt po pra​wej, po​my​ślał o psy​cho​pa​tach i o tym, że moż​na ich

zna​leźć wszę​dzie, nie tyl​ko w znisz​czo​nych czyn​szów​kach, slum​sach i skło​tach, lecz na​wet tu​taj, w tym spo​koj​nym, pięk​nym miej​scu. Tacy lu​dzie jak La​ing przy​po​mi​na​li szczu​ry: wie​dzia​łeś, że są, lecz ni​g​dy o nich za bar​dzo nie my​śla​łeś, do​pó​ki nie spo​tka​łeś któ​re​goś na swo​jej dro​dze. Po obu stro​nach szo​sy sta​ły na stra​ży dwa mi​nia​tu​ro​we zam​ki z ka​mie​nia. Gdy Stri​ke wjeż​dżał do ro​dzin​ne​go mia​stecz​ka Do​nal​da La​in​ga, przez chmu​ry prze​bi​ło się ośle​pia​ją​co ja​sne słoń​ce.

16 So grab your rose and ring​s i​de seat, We’re back home at Con​r y’s bar. Więc złap swo​ją różę i miej​sce w pierw​szym rzę​dzie, Wró​ci​li​śmy do domu, do baru Con​ry’ego. Blue Öy​ster Cult, Be​fo​r e the Kiss

Za szkla​ny​mi drzwia​mi skle​pu przy głów​nej uli​cy wi​sia​ła ście​recz​ka do na​czyń. Ozdo​bio​no ją czar​ny​mi ry​sun​ka​mi miej​sco​wych atrak​cji tu​ry​stycz​nych, ale uwa​gę Stri​ke’a zwró​ci​ło kil​ka wy​sty​li​zo​wa​nych żół​tych róż, ta​kich jak ta, któ​rą za​pa​mię​tał wy​ta​tu​owa​ną na sil​nym przed​ra​mie​niu Do​nal​da La​in​ga. Przy​sta​nął, żeby prze​czy​tać wier​szyk po​środ​ku: It’s oor ain toon It’s the best toon That ever the​r e be: Here’s tae Mel​r o​s e, Gem o’Sco​t land, The toon o’the free [7] .

Zo​sta​wił mini na par​kin​gu obok opac​twa z ciem​no​czer​wo​ny​mi łu​ka​mi wzno​szą​cy​mi się na tle bla​do​nie​bie​skie​go nie​ba. Na po​łu​dnio​wym wscho​dzie wi​dać było po​trój​ny szczyt wzgó​rza Eil​don, któ​re Stri​ke za​uwa​żył na ma​pie. Do​da​wa​ło li​nii ho​ry​zon​tu dra​ma​tur​gii i cha​rak​te​ru. W po​bli​skiej ka​wiar​ni ku​pił buł​kę z be​ko​nem i zjadł ją przy sto​li​ku na ze​wnątrz, wy​pa​lił pa​pie​ro​sa, wy​pił dru​gą moc​ną her​ba​tę tego dnia, po czym ru​szył pie​cho​tą na po​szu​ki​wa​nie uli​cy Wynd, na któ​rej La​ing był za​mel​do​wa​ny, gdy szes​na​ście lat temu za​cią​gał się do woj​ska. Stri​ke nie do koń​ca wie​dział, jak się to wy​ma​wia: wind jak wiatr czy wind jak ob​rót wska​zów​ki ze​ga​ra? W bla​sku słoń​ca mia​stecz​ko wy​glą​da​ło na za​moż​ne. Stri​ke kro​czył po​chy​łą głów​ną uli​cą w stro​nę ryn​ku, gdzie w mi​sie peł​nej kwia​tów sta​ła ko​lum​na zwień​czo​na jed​no​roż​cem. Na okrą​głym ka​mie​niu na chod​ni​ku wid​nia​ła daw​na rzym​ska na​zwa mia​stecz​ka, Tri​mon​tium, na​wią​zu​ją​ca za​pew​ne do po​bli​skie​go wzgó​rza z trze​ma wierz​choł​ka​mi. Prze​ga​pił Wynd, któ​ra zgod​nie z mapą w jego te​le​fo​nie od​cho​dzi​ła od głów​nej uli​cy. Za​wró​cił i w mu​rze po pra​wej stro​nie zna​lazł pro​wa​dzą​ce na ciem​ne we​wnętrz​ne po​dwór​ko wą​skie przej​ście, w któ​rym mógł się zmie​ścić je​dy​nie pie​szy. Sta​ry dom ro​dzin​ny La​in​ga miał ja​sno​nie​bie​skie drzwi i wcho​dzi​ło się do nie​go po ni​skich scho​dach. Stri​ke za​pu​kał i pra​wie na​tych​miast otwo​rzy​ła mu ład​na, ciem​no​wło​sa ko​bie​ta, o wie​le

za mło​da, żeby być mat​ką La​in​ga. Gdy wy​ja​śnił, po co przy​szedł, od​po​wie​dzia​ła z lek​kim ak​cen​tem, któ​ry wy​dał mu się cał​kiem atrak​cyj​ny: – Pani La​ing? Nie ma jej tu dzie​sięć lat albo i dłu​żej. – Za​nim zdą​żył się znie​chę​cić, do​da​ła: – Miesz​ka te​raz na Din​gle​ton Road. – Din​gle​ton Road? Da​le​ko to? – Tyl​ko ka​wa​łek stąd. – Po​ka​za​ła za sie​bie, w pra​wo. – Nie znam nu​me​ru. – Nie szko​dzi. Dzię​ki za po​moc. Wra​ca​jąc ob​skur​nym przej​ściem w stro​nę sło​necz​ne​go ryn​ku, Stri​ke uświa​do​mił so​bie, że nie li​cząc wul​ga​ry​zmów, któ​re mło​dy żoł​nierz mam​ro​tał mu do ucha na rin​gu bok​ser​skim, ni​g​dy nie sły​szał, żeby Do​nald La​ing coś mó​wił. Na Cy​prze Stri​ke pra​co​wał pod przy​kryw​ką nad spra​wą han​dla​rzy nar​ko​ty​ków i w żad​nym ra​zie nie mógł się po​ka​zy​wać z bro​dą w po​bli​żu kwa​te​ry głów​nej, więc prze​słu​cha​niem aresz​to​wa​ne​go La​in​ga za​ję​li się inni. Póź​niej, gdy z suk​ce​sem za​koń​czył spra​wę nar​ko​ty​ków i zgo​lił bro​dę, ze​zna​wał prze​ciw​ko La​in​go​wi w są​dzie, lecz wy​je​chał z Cy​pru, za​nim La​ing pu​blicz​nie oświad​czył, że ni​g​dy nie zwią​zał ani nie tor​tu​ro​wał żony. Prze​cho​dząc przez ry​nek, Stri​ke za​sta​na​wiał się, czy szkoc​ki ak​cent nie był przy​pad​kiem jed​nym z po​wo​dów, dla któ​rych lu​dzie tak chęt​nie wie​rzy​li Don​nie​mu La​in​go​wi, prze​ba​cza​li mu i go lu​bi​li. Chy​ba gdzieś czy​tał, że re​kla​mo​daw​cy, chcąc za​su​ge​ro​wać so​lid​ność i uczci​wość, wy​ko​rzy​stu​ją szkoc​ki ak​cent . Je​dy​ny pub, jaki do​tąd za​uwa​żył, stał ka​wa​łek da​lej, przy uli​cy, któ​rą mi​nął w dro​dze na Din​gle​ton Road. Wy​glą​da​ło na to, że w Mel​ro​se lu​bią żół​ty ko​lor: ścia​ny były bia​łe, lecz drzwi i okno pod​kre​ślo​no ja​skra​wym jak kwas żół​tym ko​lo​rem i czer​nią. Ku roz​ba​wie​niu uro​dzo​ne​go w Korn​wa​lii Stri​ke’a pub, mimo bra​ku do​stę​pu mia​stecz​ka do mo​rza, na​zy​wał się Ship Inn[8] . Skrę​cił w Din​gle​ton Road, któ​ra bie​gła pod mo​stem, wspi​na​ła się na stro​me wzgó​rze i zni​ka​ła z pola wi​dze​nia. Okre​śle​nie „nie​da​le​ko” było bar​dzo re​la​tyw​ne, o czym Stri​ke wie​lo​krot​nie miał oka​zję się prze​ko​nać, od​kąd stra​cił łyd​kę i sto​pę. Po dzie​się​ciu mi​nu​tach wspi​na​nia się na wzgó​rze, za​czął ża​ło​wać, że nie wró​cił po mini na par​king obok opac​twa. Dwa razy spy​tał prze​cho​dzą​ce ko​bie​ty, czy nie wie​dzą, gdzie miesz​ka pani La​ing, lecz choć obie były uprzej​me i przy​ja​zne, żad​na nie mo​gła mu po​móc. Brnął da​lej, lek​ko spo​co​ny, mi​ja​jąc rząd bia​łych par​te​ro​wych bu​dyn​ków, aż w koń​cu na​po​tkał idą​ce​go w prze​ciw​ną stro​nę star​sze​go męż​czy​znę w twe​edo​wym kasz​kie​cie, wy​pro​wa​dza​ją​ce​go czar​no-bia​łe​go psa rasy bor​der col​lie. – Prze​pra​szam – po​wie​dział Stri​ke. – Wie pan może, gdzie miesz​ka pani La​ing? Za​po​mnia​łem nu​me​ru. – Pani La​ing? – od​rzekł fa​cet z psem, przy​glą​da​jąc się Stri​ke’owi spod szpa​ko​wa​tych brwi. – A jak​że, to moja są​siad​ka. „Dzię​ki Bogu”. – Trzy domy da​lej – do​dał męż​czy​zna, po​ka​zu​jąc pal​cem. – To ten bu​dy​nek ze stud​nią ży​-

czeń z przo​du. – Wiel​kie dzię​ki – od​rzekł Stri​ke. Skrę​ca​jąc na pod​jazd domu pani La​ing, za​uwa​żył ką​tem oka, że męż​czy​zna nie ru​szył się z miej​sca i go ob​ser​wu​je, mimo że col​lie cią​gnie go w dół uli​cy. Par​te​ro​wy dom pani La​ing wy​glą​dał czy​sto i so​lid​nie. Ka​mien​ne zwie​rząt​ka jak z ba​jek Di​sneya sta​ły po​roz​sta​wia​ne na ca​łym traw​ni​ku i wy​glą​da​ły zza ra​ba​tek. Drzwi wej​ścio​we znaj​du​ją​ce się z boku bu​dyn​ku spo​wi​jał cień. Do​pie​ro gdy Stri​ke pod​niósł rękę w stro​nę ko​łat​ki, uświa​do​mił so​bie, że za kil​ka se​kund może sta​nąć twa​rzą w twarz z Do​nal​dem La​in​giem. Gdy za​pu​kał, przez mi​nu​tę nic się nie dzia​ło – je​śli po​mi​nąć to, że star​szy fa​cet z psem za​wró​cił i stał obok furt​ki pani La​ing, bez skrę​po​wa​nia ga​piąc się na Stri​ke’a. De​tek​tyw przy​pusz​czał, że męż​czy​zna po​ża​ło​wał wy​ja​wie​nia ad​re​su są​siad​ki i po​sta​no​wił spraw​dzić, czy ro​sły nie​zna​jo​my nie chce przy​pad​kiem zro​bić jej krzyw​dy. Nie​po​trzeb​nie się mar​twił. – Jest w domu – za​wo​łał do Stri​ke’a, któ​ry za​sta​na​wiał się, czy nie spró​bo​wać jesz​cze raz. – Ale ma szmer​gla. – Co ma? – od​krzyk​nął Stri​ke, pu​ka​jąc po raz dru​gi. – Szmer​gla. Hy​zia. Męż​czy​zna z psem zro​bił kil​ka kro​ków po pod​jeź​dzie w stro​nę Stri​ke’a. – De​men​cję star​czą – prze​tłu​ma​czył An​gli​ko​wi. – A – po​wie​dział Stri​ke. Drzwi się otwo​rzy​ły, uka​zu​jąc ma​leń​ką, po​marsz​czo​ną sta​rusz​kę z zie​mi​stą cerą, ubra​ną w gra​na​to​wy szla​frok. Spio​ru​no​wa​ła Stri​ke’a wzro​kiem, pa​trząc na nie​go z ro​dza​jem bez​oso​bo​wej wro​go​ści. Z jej bro​dy wy​ra​sta​ło kil​ka sztyw​nych wło​sów. – Pani La​ing? Nie od​po​wie​dzia​ła i tyl​ko wpa​try​wa​ła się w nie​go ocza​mi, któ​re choć te​raz prze​krwio​ne i wy​bla​kłe, daw​niej mu​sia​ły być – nie miał co do tego wąt​pli​wo​ści – prze​ni​kli​we jak u fret​ki. – Pro​szę pani, szu​kam pani syna Do​nal​da. – Nie – po​wie​dzia​ła z za​ska​ku​ją​cą gwał​tow​no​ścią. – Nie! Wy​co​fa​ła się i za​trza​snę​ła drzwi. – O kur​de – mruk​nął Stri​ke pod no​sem, przez co przy​po​mniał so​bie o Ro​bin. Pra​wie na pew​no po​ra​dzi​ła​by so​bie le​piej od nie​go i ocza​ro​wa​ła tę małą sta​rusz​kę. Po​wo​li za​wró​cił, za​sta​na​wia​jąc się, czy w Mel​ro​se jest jesz​cze ktoś, kto mógł​by mu po​móc – na pew​no wi​dział in​nych La​in​gów w spi​sie 192.com – i zna​lazł się do​kład​nie na​prze​ciw​ko męż​czy​zny z psem, któ​ry pod​szedł aż pod dom, oka​zu​jąc nie​śmia​łe pod​eks​cy​to​wa​nie. – Pan jest tym de​tek​ty​wem – po​wie​dział. – Pan jest tym de​tek​ty​wem, któ​ry za​mknął jej syna. Stri​ke był zdu​mio​ny. Nie miał po​ję​cia, jak mógł zo​stać roz​po​zna​ny przez star​sze​go Szko​ta,

któ​re​go ni​g​dy wcze​śniej nie wi​dział. Jego tak zwa​na sła​wa mia​ła bar​dzo małą moc, gdy cho​dzi​ło o roz​po​zna​wal​ność wśród ob​cych lu​dzi. Co​dzien​nie cho​dził uli​ca​mi Lon​dy​nu i ni​ko​go nie in​te​re​so​wa​ło, kim jest, a do​pó​ki się z kimś nie spo​tkał na grun​cie za​wo​do​wym albo jego na​zwi​sko nie pa​dło w związ​ku z ja​kimś do​cho​dze​niem, rzad​ko go ko​ja​rzo​no z pra​so​wy​mi do​nie​sie​nia​mi na te​mat jego de​tek​ty​wi​stycz​nych suk​ce​sów. – A jak​że, to pan! – cią​gnął star​szy męż​czy​zna, co​raz bar​dziej pod​eks​cy​to​wa​ny. – Moja żona i ja przy​jaź​ni​my się z Mar​ga​ret Bu​ny​an. – Wi​dząc zdzi​wio​ną minę Stri​ke’a, wy​ja​śnił: – Z mat​ką Rho​ny. Po​jem​na pa​mięć Stri​ke’a po​trze​bo​wa​ła kil​ku se​kund, żeby od​na​leźć in​for​ma​cję, że żona La​in​ga, mło​da ko​bie​ta, któ​rą Stri​ke zna​lazł przy​wią​za​ną do łóż​ka i przy​kry​tą za​krwa​wio​nym prze​ście​ra​dłem, mia​ła na imię Rho​na. – Kie​dy Mar​ga​ret zo​ba​czy​ła pana w ga​ze​tach, po​wie​dzia​ła nam: „To on, to czło​wiek, któ​ry ura​to​wał na​szą Rho​nę!”. Do​brze się panu po​wo​dzi, praw​da? Prze​stań, Wul​lie! – krzyk​nął pod​nie​sio​nym gło​sem do znie​cier​pli​wio​ne​go psa, któ​ry na​dal szar​pał się na smy​czy, pró​bu​jąc wró​cić na uli​cę. – O, a jak​że, Mar​ga​ret śle​dzi wszyst​kie pań​skie po​czy​na​nia, wszyst​kie ar​ty​ku​ły w ga​ze​tach. Od​krył pan, kto za​bił tę mo​del​kę… i tego pi​sa​rza! Mar​ga​ret ni​g​dy nie za​po​mnia​ła, co pan zro​bił dla jej cór​ki, ni​g​dy. Stri​ke wy​mam​ro​tał coś nie​zro​zu​mia​łe​go, ma​jąc na​dzie​ję, że zo​sta​nie to zin​ter​pre​to​wa​ne jako wdzięcz​ność za uzna​nie Mar​ga​ret . – O czym chciał pan roz​ma​wiać z pa​nią La​ing? Don​nie zno​wu coś zma​lo​wał, praw​da? – Szu​kam go – od​rzekł wy​mi​ja​ją​co Stri​ke. – Wie pan może, czy wró​cił do Mel​ro​se? – O nie, nie wy​da​je mi się. Kil​ka lat temu od​wie​dził mat​kę, ale od tam​tej pory go nie było. To małe mia​sto: gdy​by Don​nie La​ing wró​cił… usły​sze​li​by​śmy o tym, no nie? – My​śli pan, że pani… Bu​ny​an, praw​da?… mo​gła​by co​kol​wiek…? – By​ła​by za​chwy​co​na, gdy​by pan ją od​wie​dził – pod​eks​cy​to​wał się star​szy męż​czy​zna. – Nie, Wul​lie! – skar​cił skom​lą​ce​go bor​der col​lie, pró​bu​ją​ce​go go wy​cią​gnąć na uli​cę. – Za​dzwo​nię do niej, do​brze? Jest w Dar​nick. To wio​ska na za​chód od Mel​ro​se. Za​dzwo​nić? – Bar​dzo by mi pan po​mógł. Stri​ke wszedł za nim do są​sied​nie​go domu i cze​kał w ma​łym, nie​ska​zi​tel​nie czy​stym sa​lo​nie, pod​czas gdy prze​ję​ty go​spo​darz traj​ko​tał przez te​le​fon przy akom​pa​nia​men​cie skom​le​nia co​raz bar​dziej zde​ner​wo​wa​ne​go psa. – Przy​je​dzie – po​wie​dział męż​czy​zna, za​sła​nia​jąc słu​chaw​kę ręką. – Chce się pan z nią spo​tkać u mnie w domu? Za​pra​szam. Żona za​pa​rzy her​ba​tę… – Dzię​ki, ale mam jesz​cze parę spraw do za​ła​twie​nia – skła​mał Stri​ke, któ​ry wąt​pił, by uda​ło mu się prze​pro​wa​dzić roz​mo​wę w obec​no​ści ta​kie​go ga​du​ły. – Mógł​by pan spy​tać, czy znaj​dzie czas na lancz w Ship Inn? Za go​dzi​nę. De​ter​mi​na​cja psa chcą​ce​go iść na spa​cer prze​wa​ży​ła sza​lę na ko​rzyść Stri​ke’a. Męż​czyź​ni

ze​szli ra​zem ze wzgó​rza, a col​lie cały czas szar​pał się na smy​czy, zmu​sza​jąc de​tek​ty​wa do szyb​sze​go, niż​by chciał, mar​szu po stro​mej po​chy​ło​ści. Na ryn​ku z ulgą po​że​gnał się z po​moc​nym męż​czy​zna, któ​ry we​so​ło mu po​ma​chał i ru​szył w kie​run​ku rze​ki Twe​ed. Stri​ke, lek​ko uty​ka​jąc, spa​ce​ro​wał dla za​bi​cia cza​su po głów​nej uli​cy, do​pó​ki nie przy​szła pora za​wró​cić w stro​nę Ship Inn. Na koń​cu uli​cy na​po​tkał ko​lej​ną eks​plo​zję czer​ni i kwa​so​wej żół​ci, któ​ra, jak po chwi​li zdał so​bie spra​wę, wpły​wa​ła na wy​strój Ship Inn. Tu tak​że uj​rzał żół​tą różę, sym​bol lo​kal​ne​go klu​bu rug​by. Przy​sta​nął z rę​ka​mi w kie​sze​niach, spo​glą​da​jąc na ni​ski mu​rek bie​gną​cy wzdłuż gład​kiej, rów​nej po​ła​ci tur​ku​so​wej, ak​sa​mit​nej mu​ra​wy oto​czo​nej drze​wa​mi, na żół​te słu​py bram​ki do rug​by lśnią​ce w słoń​cu, na try​bu​ny z pra​wej i lek​ko fa​lu​ją​ce wzgó​rza w tle. Bo​isko było sta​ran​nie utrzy​ma​ne ni​czym miej​sce kul​tu i wy​da​wa​ło się nie​zwy​kle po​rząd​nie urzą​dzo​ne jak na tak małe mia​stecz​ko. Wpa​tru​jąc się w prze​stwór ak​sa​mit​nej tra​wy, Stri​ke przy​po​mniał so​bie Whit​ta​ke​ra, śmier​dzą​ce​go i pa​lą​ce​go w ką​cie skło​tu, pod​czas gdy Leda le​ża​ła obok i z otwar​ty​mi usta​mi słu​cha​ła opo​wie​ści o jego cięż​kim ży​ciu – te​raz Stri​ke wy​raź​nie wi​dział, że była ła​two​wier​na i z łap​czy​wo​ścią pi​sklę​cia po​ły​ka​ła ba​jecz​ki, któ​re opo​wia​dał jej mło​dy mąż. Z punk​tu wi​dze​nia Ledy szko​ła Gor​dons toun mo​gła się rów​nać z wię​zie​niem w Al​ca​traz: to za​kra​wa​ło na skan​dal, że jej szczu​płe​go po​etę ska​za​no na sro​gą, szkoc​ką zimę, gdzie zbie​rał cię​gi po​śród bło​ta i desz​czu. – Rug​by, ko​cha​nie? O, nie! Moje bie​dac​two… ty gra​łeś w rug​by! Gdy sie​dem​na​sto​let​ni Stri​ke (pa​ra​du​ją​cy wów​czas ze spuch​nię​tą war​gą po tre​nin​gu w klu​bie bok​ser​skim) ci​cho ro​ze​śmiał się nad pra​cą do​mo​wą, Whit​ta​ker, chwie​jąc się na no​gach, sta​nął przed nim i krzyk​nął pa​skud​nym, nie​na​tu​ral​nie brzmią​cym cock​ney​em: – Co się, kur​wa, śmie​jesz, głą​bie? Whit​ta​ker nie po​tra​fił znieść, gdy ktoś się z nie​go śmiał. Po​trze​bo​wał, wręcz po​żą​dał uwiel​bie​nia. Gdy mu go bra​ko​wa​ło, był go​tów za​do​wo​lić się stra​chem lub na​wet nie​na​wi​ścią bę​dą​cą do​wo​dem jego mocy, lecz szy​der​stwo świad​czy​ło o wyż​szo​ści uzur​po​wa​nej so​bie przez ko​goś in​ne​go, a za​tem było nie do znie​sie​nia. – Był​byś, kur​wa, wnie​bo​wzię​ty, co, głu​pi ćwo​ku? Już te​raz uwa​żasz się za pie​przo​ne​go ofi​ce​ra lep​sze​go od kar​ków gra​ją​cych w rug​by. Po​wiedz jego bo​ga​te​mu ta​tuś​ko​wi, żeby go wy​słał do pie​przo​nej Gor​don​sto​un! – wrza​snął Whit​ta​ker do Ledy. – Ko​cha​nie, uspo​kój się! – po​wie​dzia​ła, a po chwi​li, tro​chę bar​dziej sta​now​czym to​nem do​da​ła: – Nie, Corm! Stri​ke już wstał, go​to​wy wal​nąć Whit​ta​ke​ra, cze​go nie mógł się do​cze​kać. Ni​g​dy nie miał ku temu lep​szej oka​zji, ale mat​ka sta​nę​ła mię​dzy nimi, kła​dąc chu​de, ozdo​bio​ne pier​ścion​ka​mi ręce na ich fa​lu​ją​cych klat​kach pier​sio​wych. Stri​ke za​mru​gał i jego oczom zno​wu uka​za​ło się ja​sne, ską​pa​ne w słoń​cu bo​isko, miej​sce

nie​win​nych wy​sił​ków i emo​cji. Czuł za​pach li​ści, tra​wy i woń roz​grza​nej gumy do​bie​ga​ją​cą od stro​ny po​bli​skiej dro​gi. Po​wo​li za​wró​cił i ru​szył w stro​nę Ship Inn, ma​rząc o pi​wie, lecz pod​stęp​na pod​świa​do​mość nie za​mie​rza​ła mu jesz​cze od​pu​ścić. Wi​dok tego rów​ne​go bo​iska do rug​by wy​zwo​lił inne wspo​mnie​nie: czar​no​wło​se​go, ciem​no​okie​go No​ela Brock​ban​ka rzu​ca​ją​ce​go się na nie​go z nad​tłu​czo​ną bu​tel​ką po pi​wie. Brock​bank był ma​syw​ny, sil​ny i szyb​ki: rwacz. Stri​ke pa​mię​tał, jak uniósł pięść i omi​ja​jąc tę nad​tłu​czo​ną bu​tel​kę, do​się​gnął celu w chwi​li, gdy szkło do​tknę​ło jego szyi… Pęk​nię​cie pod​sta​wy czasz​ki – tak brzmia​ła dia​gno​za. Krwa​wie​nie z ucha. Roz​le​głe uszko​dze​nie mó​zgu. – Kur​wa, kur​wa, kur​wa – wy​mam​ro​tał Stri​ke pod no​sem w takt wła​snych kro​ków. „Skup się na La​in​gu, przy​je​cha​łeś tu w spra​wie La​in​ga”. Prze​szedł pod me​ta​lo​wym ga​le​onem z ja​skra​wo​żół​ty​mi ża​gla​mi za​wie​szo​nym nad wej​ściem do Ship Inn. Ta​bli​ca tuż za drzwia​mi in​for​mo​wa​ła, że to je​dy​ny pub w Mel​ro​se. W środ​ku na​tych​miast się uspo​ko​ił: cie​płe ko​lo​ry, lśnią​ce szkło i mo​siądz, dy​wan przy​po​mi​na​ją​cy pat​chwork z wy​bla​kłych brą​zów, czer​wie​ni i zie​le​ni, ścia​ny w brzo​skwi​nio​wej bar​wie i od​sło​nię​te ce​gły. Wszę​dzie za​uwa​żał ko​lej​ne ozna​ki świad​czą​ce o spor​to​wej ob​se​sji Mel​ro​se: ta​bli​ce ze zbli​ża​ją​cy​mi się me​cza​mi, kil​ka ol​brzy​mich ekra​nów pla​zmo​wych, a nad pi​su​arem (mi​nę​ły go​dzi​ny, od​kąd Stri​ke si​kał po raz ostat​ni) wi​siał mały, przy​mo​co​wa​ny do ścia​ny te​le​wi​zor, w ra​zie gdy​by przy​ło​że​nie na​stą​pi​ło w chwi​li, gdy nie dało się już dłu​żej igno​ro​wać peł​ne​go pę​che​rza. Pa​mię​ta​jąc, że cze​ka go po​wrot​na po​dróż do Edyn​bur​ga sa​mo​cho​dem Har​da​cre’a, ku​pił so​bie ma​łe​go joh​na smi​tha i usiadł na skó​rza​nej ka​na​pie na​prze​ciw​ko baru, prze​glą​da​jąc la​mi​no​wa​ne menu i ma​jąc na​dzie​ję, że Mar​ga​ret Bu​ny​an zja​wi się punk​tu​al​nie, gdyż wła​śnie so​bie uświa​do​mił, że jest głod​ny. Przy​szła za​le​d​wie pięć mi​nut póź​niej. Choć pra​wie nie pa​mię​tał, jak wy​glą​da​ła jej cór​ka i ni​g​dy wcze​śniej się nie spo​tka​li, gdy tyl​ko przy​sta​nę​ła na wy​cie​racz​ce i utkwi​ła w nim spoj​rze​nie, zdra​dzi​ła ją mina wy​ra​ża​ją​ca oba​wę po​łą​czo​ną z nie​cier​pli​wym wy​cze​ki​wa​niem. Stri​ke wstał, a ona nie​pew​nym kro​kiem ru​szy​ła w jego stro​nę, ści​ska​jąc obu​rącz pa​sek ogrom​nej czar​nej tor​by. – To na​praw​dę pan – po​wie​dzia​ła z za​par​tym tchem. Mia​ła mniej wię​cej sześć​dzie​siąt lat, była drob​na i kru​cha, no​si​ła oku​la​ry w me​ta​lo​wej opraw​ce, a spod moc​no on​du​lo​wa​nych ja​snych wło​sów wy​ła​nia​ła się jej za​nie​po​ko​jo​na twarz. Stri​ke wy​cią​gnął swo​ją wiel​ką rękę i uści​snął jej zim​ną, drob​no​ko​ści​stą dłoń, któ​ra lek​ko drża​ła. – Tata Rho​ny jest dzi​siaj w Ha​wick, nie może przy​je​chać, dzwo​ni​łam do nie​go, pro​sił, żeby panu prze​ka​zać, że ni​g​dy nie za​po​mni​my, co pan dla niej zro​bił – po​wie​dzia​ła jed​nym

tchem. Opa​dła na ka​na​pę obok Stri​ke’a i na​dal wpa​try​wa​ła się w nie​go z trwo​gą po​łą​czo​ną ze zde​ner​wo​wa​niem. – Cią​gle o tym pa​mię​ta​my. Czy​ta​my o panu w ga​ze​tach. Było nam bar​dzo przy​kro z po​wo​du pań​skiej nogi. Tyle pan zro​bił dla Rho​ny! To, co pan dla niej zro​bił… Na​gle do jej oczu na​pły​nę​ły łzy. – …by​li​śmy tak… – Cie​szę się, że zdo​ła​łem… Zna​leźć jej dziec​ko zwią​za​ne, na​gie i za​krwa​wio​ne na łóż​ku. Roz​ma​wia​nie z człon​ka​mi ro​dzin o tym, co spo​tka​ło ich uko​cha​ne oso​by, było jed​ną z naj​gor​szych czę​ści jego pra​cy. – …że zdo​ła​łem jej po​móc. Pani Bu​ny​an wy​dmu​cha​ła nos w chu​s​tecz​kę wy​do​by​tą z dna czar​nej tor​by. Czuł, że na​le​ży do tego po​ko​le​nia ko​biet, któ​re z za​sa​dy ni​g​dy nie cho​dzą do pubu same, a już z pew​no​ścią nie ku​pu​ją drin​ków przy ba​rze, je​śli mają przy so​bie męż​czy​znę, któ​ry może im oszczę​dzić tych ka​tu​szy. – Pro​szę po​zwo​lić, że coś dla pani za​mó​wię. – Tyl​ko sok po​ma​rań​czo​wy – po​wie​dzia​ła spe​szo​na, wy​cie​ra​jąc oczy. – Może jesz​cze coś do je​dze​nia – za​chę​cał ją, za​mie​rza​jąc za​mó​wić so​bie łu​pa​cza w cie​ście piw​nym i fryt​ki. Gdy wró​cił po zło​że​niu za​mó​wie​nia przy ba​rze, spy​ta​ła, co robi w Mel​ro​se, i na​tych​miast wy​szła na jaw przy​czy​na jej zde​ner​wo​wa​nia. – Don​nie tu nie wró​ci, praw​da? Wró​cił? – O ile mi wia​do​mo, to nie – po​wie​dział Stri​ke. – Nie wiem, gdzie jest . – My​śli pan, że ma coś wspól​ne​go z…? Ści​szy​ła głos do szep​tu. – Czy​ta​li​śmy w ga​ze​cie… Wie​my, że ktoś panu przy​słał… przy​słał panu… – Tak – po​twier​dził Stri​ke. – Nie wiem, czy ma z tym coś wspól​ne​go, ale chciał​bym go zna​leźć. Po​dob​no po wyj​ściu z wię​zie​nia przy​je​chał od​wie​dzić mat​kę. – Och, to było ja​kieś czte​ry, pięć lat temu – po​wie​dzia​ła Mar​ga​ret Bu​ny​an. – Zja​wił się na pro​gu jej domu i siłą wszedł do środ​ka. Jego mat​ka ma te​raz al​zhe​ime​ra. Nie zdo​ła​ła go po​wstrzy​mać, ale są​sie​dzi za​dzwo​ni​li po jego bra​ci, a oni przy​je​cha​li i go wy​rzu​ci​li. – Wy​rzu​ci​li go? – Don​nie jest naj​młod​szy. Ma czte​rech star​szych bra​ci. To twar​dzi męż​czyź​ni – po​wie​dzia​ła pani Bu​ny​an. – Wszy​scy. Ja​mie miesz​ka w Sel​kirk i od razu przy​je​chał, żeby wy​rzu​cić Don​nie​go z domu mat​ki. Po​dob​no po​bi​li go do nie​przy​tom​no​ści. Z drże​niem upi​ła łyk soku po​ma​rań​czo​we​go i cią​gnę​ła da​lej: – Sły​sze​li​śmy o tym. Nasz przy​ja​ciel Brian, któ​re​go nie​daw​no pan po​znał, wi​dział tę bój​kę na uli​cy. Czte​rech na jed​ne​go, wszy​scy krzy​cze​li i wrzesz​cze​li. Ktoś we​zwał po​li​cję. Ja​mie do​stał po​ucze​nie. Wca​le się tym nie prze​jął – po​wie​dzia​ła pani Bu​ny​an. – Nie chcie​li go wi​-

dzieć, ich mat​ka też. Wy​go​ni​li go z mia​sta. By​łam prze​ra​żo​na – cią​gnę​ła. – Ze wzglę​du na Rho​nę. On za​wsze po​wta​rzał, że po wyj​ściu z wię​zie​nia ją od​naj​dzie. – I od​na​lazł? – spy​tał Stri​ke. – O tak – po​wie​dzia​ła z ża​lem pani Bu​ny​an. – Wie​dzie​li​śmy, że to zro​bi. Rho​na prze​pro​wa​dzi​ła się do Glas​gow, za​trud​ni​ła się w biu​rze po​dró​ży. Mimo to ją zna​lazł. Przez pół roku żyła w stra​chu, że się zja​wi, i pew​ne​go dnia się zja​wił. Wie​czo​rem przy​szedł do jej miesz​ka​nia, ale był cho​ry. Nie taki jak kie​dyś. – Cho​ry? – oży​wił się Stri​ke. – Nie pa​mię​tam na co, chy​ba na ja​kiś ro​dzaj ar​tre​ty​zmu. Rho​na mó​wi​ła, że moc​no utył. Przy​szedł do niej wie​czo​rem, wcze​śniej ją śle​dził, ale dzię​ki Bogu – po​wie​dzia​ła z ża​rem pani Bu​ny​an – aku​rat był u niej na​rze​czo​ny. Ma na imię Ben i jest po​li​cjan​tem – do​da​ła trium​fal​nym to​nem, aż po​czer​wie​nia​ły jej bla​de po​licz​ki. Po​wie​dzia​ła to w taki spo​sób, jak​by my​śla​ła, że spra​wi tym Stri​ke’owi szcze​gól​ną przy​jem​ność, jak​by on i Ben byli współ​człon​ka​mi ja​kie​goś wiel​kie​go de​tek​ty​wi​stycz​ne​go brac​twa. – Te​raz są już mał​żeń​stwem – cią​gnę​ła pani Bu​ny​an. – Nie mają dzie​ci, bo… No, wie pan dla​cze​go… I bez ostrze​że​nia try​snął stru​mień łez, spły​wa​jąc po twa​rzy pani Bu​ny​an za oku​la​ra​mi. Okro​pień​stwa sprzed dzie​się​ciu lat na​gle znów sta​ły się świe​że i krwi​ste, jak​by na sto​li​ku przed nimi wy​lą​do​wa​ła góra po​dro​bów. – …La​ing wsa​dził w nią nóż – wy​szep​ta​ła pani Bu​ny​an. Zwie​rza​ła mu się, jak​by Stri​ke był le​ka​rzem albo księ​dzem, wy​ja​wia​jąc cią​żą​ce jej se​kre​ty, któ​ry​mi nie mo​gła się po​dzie​lić z przy​ja​ciół​mi: on już wie​dział naj​gor​sze. Gdy zno​wu po​grze​ba​ła w czar​nej kwa​dra​to​wej tor​bie w po​szu​ki​wa​niu chu​s​tecz​ki, przy​po​mniał so​bie sze​ro​ką pla​mę krwi na prze​ście​ra​dle i zdar​tą skó​rę na nad​garst​ku Rho​ny po pró​bach uwol​nie​nia się. Dzię​ki Bogu, że jej mat​ka nie mo​gła zaj​rzeć mu do gło​wy. – Wsa​dził w nią nóż… Pró​bo​wa​li… no wie pan… to na​pra​wić… Gdy po​sta​wio​no przed nimi dwa ta​le​rze z je​dze​niem, roz​trzę​sio​na pani Bu​ny​an wzię​ła głę​bo​ki od​dech. – Ale mie​li z Be​nem cu​dow​ne wa​ka​cje – wy​szep​ta​ła go​rącz​ko​wo, raz po raz wy​cie​ra​jąc za​pad​nię​te po​licz​ki i uno​sząc oku​la​ry, żeby do​trzeć do oczu. – I ho​du​ją… ho​du​ją owczar​ki… owczar​ki nie​miec​kie. Stri​ke był głod​ny, lecz nie mógł jeść pod​czas roz​mo​wy o tym, co spo​tka​ło Rho​nę La​ing. – Uro​dzi​ła La​in​go​wi dziec​ko, praw​da? – spy​tał, przy​po​mi​na​jąc so​bie ci​che kwi​le​nie obok za​krwa​wio​nej, od​wod​nio​nej mat​ki. – Te​raz musi mieć z dzie​sięć lat . – U-umar​ło – szep​nę​ła, a łzy skap​nę​ły jej z bro​dy. – Ś-śmierć łó​żecz​ko​wa. Za​wsze było cho​ro​wi​te. To się s-sta​ło dwa dni po tym, jak za​bra​li D-Don​nie​go. I o-on… Don​nie… za​-

dzwo​nił do Rho​ny z wię​zie​nia i po​wie​dział, że wie, że to ona za​bi​ła… za​bi​ła… dziec​ko… i że kie​dy wyj​dzie, też ją za​bi​je… Stri​ke na chwi​lę po​ło​żył ogrom​ną dłoń na ra​mie​niu szlo​cha​ją​cej ko​bie​ty, po czym po​dźwi​gnął się na nogi i pod​szedł do mło​dej bar​man​ki, któ​ra ob​ser​wo​wa​ła ich z otwar​ty​mi usta​mi. Bran​dy wy​da​wa​ła się zbyt moc​na dla tej kru​chej isto​ty przy sto​li​ku. Joan, ciot​ka Stri​ke’a, tyl​ko tro​chę star​sza od pani Bu​ny​an, za​wsze uwa​ża​ła por​to za le​kar​stwo. Za​mó​wił kie​li​szek i wró​cił na miej​sce. – Pro​szę. Niech pani to wy​pi​je. Zo​stał na​gro​dzo​ny po​now​nym wy​bu​chem pła​czu, lecz po chwi​li pani Bu​ny​an wy​tar​ła twarz prze​mo​czo​ną chu​s​tecz​ką, po​wie​dzia​ła drżą​cym gło​sem: „Bar​dzo pan miły”, wy​pi​ła por​to, gwał​tow​nie wcią​gnę​ła po​wie​trze i pa​trząc na nie​go, za​mru​ga​ła ja​sno​rzę​sy​mi ocza​mi ró​żo​wy​mi jak u pro​sia​ka. – Do​my​śla się pani, gdzie La​ing mógł się wy​brać po tym, jak się zja​wił u Rho​ny? – Tak – szep​nę​ła. – Ben po​py​tał w biu​rze ku​ra​to​ra są​do​we​go. Wszyst​ko wska​zu​je na to, że Don​nie po​je​chał do Ga​te​she​ad, ale nie wiem, czy da​lej tam jest . „Ga​te​she​ad”. Stri​ke przy​po​mniał so​bie Do​nal​da La​in​ga zna​le​zio​ne​go w in​ter​ne​cie. Czy z Ga​te​she​ad prze​pro​wa​dził się do Cor​by? A może to byli dwaj róż​ni męż​czyź​ni? – W każ​dym ra​zie – cią​gnę​ła pani Bu​ny​an – ni​g​dy wię​cej nie na​cho​dził Rho​ny i Bena. – To zro​zu​mia​łe – mruk​nął Stri​ke, się​ga​jąc po nóż i wi​de​lec. – Gli​niarz i owczar​ki nie​miec​kie. Nie jest taki głu​pi. Jego sło​wa do​da​ły jej chy​ba od​wa​gi i tro​chę ją po​cie​szy​ły, gdyż z nie​śmia​łym, smęt​nym uśmie​chem za​czę​ła sku​bać swój ma​ka​ron z se​rem. – Po​bra​li się mło​do – po​wie​dział Stri​ke, któ​ry chciał się do​wie​dzieć o La​in​gu jak naj​wię​cej, usły​szeć wszyst​ko, co mo​gło​by mu dać wy​obra​że​nie o jego po​wią​za​niach albo zwy​cza​jach. Po​tak​nę​ła, prze​łknę​ła i od​rze​kła: – O wie​le za mło​do. Za​czę​ła się z nim spo​ty​kać już jako pięt​na​sto​lat​ka i bar​dzo nam się to nie po​do​ba​ło. Sły​sze​li​śmy o Don​niem La​in​gu róż​ne rze​czy. Ja​kaś mło​da dziew​czy​na mó​wi​ła, że wy​ko​rzy​stał ją na dys​ko​te​ce dla mło​dych far​me​rów. Nic mu nie zro​bi​li: po​li​cja po​wie​dzia​ła, że bra​ku​je do​wo​dów. Pró​bo​wa​li​śmy ostrzec Rho​nę, że będą z nim kło​po​ty – wes​tchnę​ła – ale to tyl​ko zwięk​szy​ło jej de​ter​mi​na​cję. Za​wsze była upar​ta ta na​sza Rho​na. – Był już oskar​żo​ny o gwałt? – spy​tał Stri​ke. Ryba i fryt​ki sma​ko​wa​ły wy​śmie​ni​cie. Z ulgą za​uwa​żył, że w pu​bie zbie​ra​ją się lu​dzie i uwa​ga bar​man​ki sku​pi​ła się na in​nych. – O tak. To nie​cie​ka​wa ro​dzi​na – po​wie​dzia​ła pani Bu​ny​an z ro​dza​jem afek​to​wa​ne​go, ma​ło​mia​stecz​ko​we​go sno​bi​zmu, któ​ry Stri​ke do​brze pa​mię​tał ze swo​je​go dzie​ciń​stwa. – Wszy​scy bra​cia za​wsze się bili i mie​li kło​po​ty z po​li​cją, ale on był naj​gor​szy. Wła​sne ro​dzeń​stwo go nie lu​bi​ło. Szcze​rze mó​wiąc, mat​ka chy​ba też. Cho​dzi​ły słu​chy – do​da​ła z na​głym przy​pły​-

wem pew​no​ści sie​bie – że był z in​ne​go ojca. Ro​dzi​ce cią​gle się kłó​ci​li i mniej wię​cej w tym cza​sie, kie​dy za​szła w cią​żę z Don​niem, byli w se​pa​ra​cji. Lu​dzie mó​wią na​wet, że pro​wa​dza​ła się z miej​sco​wym po​li​cjan​tem. Nie wiem, czy to praw​da. Po​li​cjant wy​je​chał, a pan La​ing wró​cił do żony, ale ni​g​dy nie lu​bił Don​nie​go, tego je​stem pew​na. W ogó​le go nie lu​bił. Po​dob​no wie​dział, że chło​pak nie jest jego. Don​nie był naj​bar​dziej nie​sfor​ny z nich wszyst​kich. Ka​wał chło​pa. Do​stał się do sió​de​mek… – Do sió​de​mek? – Do dru​ży​ny rug​by – po​wie​dzia​ła i na​wet ta mała, no​bli​wa dama była zdzi​wio​na, że Stri​ke nie od razu zro​zu​miał coś, co w Mel​ro​se trak​to​wa​no bar​dziej jak re​li​gię niż sport . – Ale go wy​rzu​ci​li. Brak dys​cy​pli​ny. Ty​dzień po tym, jak wy​le​ciał, „ktoś” zrył całe Gre​eny​ards. Bo​isko – do​da​ła w ob​li​czu za​dzi​wia​ją​cej igno​ran​cji An​gli​ka. Por​to roz​wią​za​ło jej ję​zyk. Usta jej się nie za​my​ka​ły. – Za​jął się więc bok​sem. Poza tym był wy​ga​da​ny, a jak​że. Kie​dy Rho​na go po​zna​ła – ona mia​ła pięt​na​ście lat, on sie​dem​na​ście – nie​któ​rzy mnie prze​ko​ny​wa​li, że wca​le nie jest taki zły. A jak​że – po​wtó​rzy​ła, po​ta​ku​ją​co ki​wa​jąc gło​wą na wi​dok nie​do​wie​rza​nia Stri​ke’a. – Po​tra​fił zjed​nać so​bie ob​cych. Don​nie La​ing umiał być cza​ru​ją​cy, je​śli chciał. Ale niech pan spy​ta Wal​te​ra Gil​chri​sta, czy Don​nie był cza​ru​ją​cy. Wal​ter wy​rzu​cił go z pra​cy na far​mie, bo La​ing cią​gle się spóź​niał, i „ktoś” pod​ło​żył ogień w jego sto​do​le. Och, ni​g​dy nie udo​wod​nio​no, że to Don​nie. Po​dob​nie jak ni​g​dy nie udo​wod​nio​no, że to on znisz​czył bo​isko, ale wiem, jaka jest praw​da. Rho​na nie chcia​ła słu​chać. My​śla​ła, że go zna. Że lu​dzie go nie ro​zu​mie​ją i ta​kie tam. Mó​wi​ła, że je​ste​śmy uprze​dze​ni, ogra​ni​cze​ni. Don​nie chciał się za​cią​gnąć do woj​ska. Krzy​żyk na dro​gę, po​my​śla​łam. Mia​łam na​dzie​ję, że je​śli wy​je​dzie, Rho​na o nim za​po​mni. Po ja​kimś cza​sie wró​cił. Za​szła w cią​żę, ale po​ro​ni​ła. Była na mnie zła, bo po​wie​dzia​łam… Nie chcia​ła mu wy​ja​wić, co po​wie​dzia​ła, ale Stri​ke mógł się do​my​ślić. – …a po​tem prze​sta​ła się do mnie od​zy​wać i wy​szła za nie​go na jego pierw​szej prze​pu​st​ce. Nie za​pro​si​ła na ślub ani ojca, ani mnie – cią​gnę​ła. – Wy​je​cha​li ra​zem na Cypr. Ale wcze​śniej za​bił nam kota. – Co? – spy​tał zdzi​wio​ny Stri​ke. – Wiem, że to był on. Za​nim Rho​na za nie​go wy​szła, ostrze​ga​li​śmy ją, że po​peł​nia okrop​ny błąd. Tego wie​czo​ru nie mo​gli​śmy zna​leźć Pur​dy. Na​stęp​ne​go dnia le​ża​ła mar​twa na traw​ni​ku za do​mem. We​te​ry​narz po​wie​dział, że zo​sta​ła udu​szo​na. Na pla​zmo​wym ekra​nie nad jej ra​mie​niem Di​mi​tar Ber​ba​tow w szkar​ła​cie cie​szył się z gola zdo​by​te​go w me​czu z Ful​ha​mem. Po​wie​trze wy​peł​ni​ło się gło​sa​mi Szko​tów. Po​brzę​ki​wa​ło szkło, po​dzwa​nia​ły sztuć​ce, a to​wa​rzysz​ka Stri​ke’a opo​wia​da​ła o śmier​ci i ra​nach. – Wiem, że on to zro​bił, wiem, że za​bił Pur​dy – oznaj​mi​ła z ża​rem. – Niech pan po​my​śli, co zro​bił Rho​nie i dziec​ku. To zły czło​wiek. Jej pal​ce po​gme​ra​ły przy za​pię​ciu to​reb​ki i wy​ję​ła ze środ​ka mały plik zdjęć.

– Mój mąż cią​gle po​wta​rzał: „Po co je trzy​masz? Spal je”. Ale za​wsze my​śla​łam, że pew​ne​go dnia jego zdję​cia mogą nam się przy​dać. Pro​szę – po​wie​dzia​ła, wkła​da​jąc je w wy​cią​gnię​te ręce Stri​ke’a. – Niech je pan weź​mie, niech je pan za​trzy​ma. Ga​te​she​ad. Tam się prze​pro​wa​dził. Póź​niej, gdy wy​szła, zno​wu pła​cząc i dzię​ku​jąc, Stri​ke za​pła​cił ra​chu​nek i po​szedł do Mil​lers of Mel​ro​se, ro​dzin​ne​go skle​pu mię​sne​go, któ​ry za​uwa​żył, spa​ce​ru​jąc po mie​ście. Tam ku​pił kil​ka pasz​te​ci​ków z dzi​czy​zną, przy​pusz​cza​jąc, że będą o wie​le smacz​niej​sze niż to, co zdo​łał​by ku​pić na dwor​cu przed wej​ściem do noc​ne​go po​cią​gu do Lon​dy​nu. Wra​ca​jąc na par​king krót​ką ulicz​ką z kwit​ną​cy​mi zło​ty​mi ró​ża​mi, zno​wu po​my​ślał o ta​tu​ażu na tam​tym mu​sku​lar​nym przed​ra​mie​niu. Kie​dyś, wie​le lat temu, przy​na​leż​ność do tego uro​cze​go mia​stecz​ka, oto​czo​ne​go far​ma​mi i strze​żo​ne​go przez trzy wierz​choł​ki wzgó​rza Eil​don, mia​ła dla Don​nie​go La​in​ga ja​kieś zna​cze​nie. Nie był jed​nak stwo​rzo​ny do pra​cy na roli ani do gry w dru​ży​nie rug​by, nie mógł się przy​dać w miej​scu, któ​re zda​wa​ło się czer​pać dumę z dys​cy​pli​ny i uczci​wej dzia​łal​no​ści. Mel​ro​se wy​plu​ło pod​pa​la​cza sto​dół, du​si​cie​la ko​tów, nisz​czy​cie​la bo​isk, więc La​ing szu​kał schro​nie​nia tam, gdzie wie​lu męż​czyzn albo zna​la​zło zba​wie​nie, albo do​sta​ło za swo​je: w bry​tyj​skiej ar​mii. Gdy wy​lą​do​wał w wię​zie​niu i na​wet ono go wy​plu​ło, pró​bo​wał wró​cić do domu, lecz nikt go tu​taj nie chciał. Czy w Ga​te​she​ad cze​ka​ło go cie​plej​sze po​wi​ta​nie? Czy prze​pro​wa​dził się stam​tąd do Cor​by? A może – za​sta​na​wiał się Stri​ke, wci​ska​jąc się z po​wro​tem do Har​da​cre’owe​go mini – były to je​dy​nie przy​stan​ki na dro​dze do Lon​dy​nu i Stri​ke’a?

17 The Girl That Love Made Blind Dziew​czy​na za​śle​pio​na mi​ło​ścią Wto​rek rano. To śpi po – jak po​wie​dzia​ło – dłu​giej, cięż​kiej nocy. Jak​by go to, kur​wa, w ogó​le ob​cho​dzi​ło. Mu​siał jed​nak uda​wać, że ob​cho​dzi. Prze​ko​nał To, żeby po​szło się po​ło​żyć, a gdy za​czę​ło głę​bo​ko, rów​no od​dy​chać, przez chwi​lę je ob​ser​wo​wał, wy​obra​ża​jąc so​bie, że wy​du​sza z nie​go pie​przo​ne ży​cie, pa​trzy jak To wy​trzesz​cza oczy i wal​czy o po​wie​trze, a twarz po​wo​li mu si​nie​je… Gdy już był pew​ny, że To się nie obu​dzi, po ci​chu wy​szedł z sy​pial​ni, wło​żył kurt​kę i o po​ran​ku wy​mknął się, by po​szu​kać Se​kre​tar​ki. Po raz pierw​szy miał oka​zję śle​dzić ją za dnia, lecz było za póź​no, żeby ją wy​tro​pić na sta​cji obok domu. Naj​lep​sze, co mógł zro​bić, to za​cza​ić się u wlo​tu Den​mark Stre​et . Za​uwa​żył ją z da​le​ka: tych ja​skra​wych, fa​lu​ją​cych, ja​sno​ru​dych wło​sów nie moż​na było prze​oczyć. Próż​na suka, pew​nie lu​bi​ła się wy​róż​niać w tłu​mie, bo w prze​ciw​nym ra​zie za​kry​ła​by je czymś, ob​cię​ła albo ufar​bo​wa​ła. One wszyst​kie chcia​ły zwra​cać na sie​bie uwa​gę, co do tego nie miał naj​mniej​szych wąt​pli​wo​ści: wszyst​kie. Gdy zna​la​zła się bli​żej, jego nie​za​wod​na in​tu​icja umoż​li​wia​ją​ca wy​czu​wa​nie emo​cji pod​po​wie​dzia​ła mu, że coś się zmie​ni​ło. Szła ze spusz​czo​ną gło​wą, przy​gar​bio​na, nie zwra​ca​ła uwa​gi na rój lu​dzi wo​kół ści​ska​ją​cych to​reb​ki, kub​ki z kawą i te​le​fo​ny. Mi​nął ją, idąc w prze​ciw​ną stro​nę i pod​cho​dząc tak bli​sko, że po​czuł​by za​pach jej per​fum, gdy​by nie to, że znaj​do​wa​li się na ru​chli​wej uli​cy peł​nej spa​lin i pyłu. Rów​nie do​brze mógł​by być słup​kiem przy dro​dze. Tro​chę go to zde​ner​wo​wa​ło, mimo że prze​cież za​mie​rzał przejść obok nie​zau​wa​żo​ny. Wy​róż​nił ją, lecz ona trak​to​wa​ła go obo​jęt​nie. Do​ko​nał jed​nak pew​ne​go od​kry​cia: pła​ka​ła od wie​lu go​dzin. Wie​dział, jak wy​glą​da​ją za​pła​ka​ne ko​bie​ty, wi​dy​wał je wie​le razy. Mia​ły spuch​nię​te, za​czer​wie​nio​ne i klu​cho​wa​te twa​rze, cie​kło im z nosa i ję​cza​ły: wszyst​kie co do jed​nej. Lu​bi​ły zgry​wać ofia​rę. Czło​wiek miał ocho​tę je za​bić, by​le​by się tyl​ko za​mknę​ły. Za​wró​cił i po​szedł za nią ka​wa​łek w stro​nę Den​mark Stre​et . Ko​bie​ty w ta​kim sta​nie czę​sto by​wa​ły ule​głe w spo​sób, któ​ry nie był​by moż​li​wy, gdy​by nie czu​ły smut​ku czy stra​chu. Za​po​mi​na​ły o tym wszyst​kim, co suki od​ru​cho​wo ro​bi​ły, żeby tacy jak on trzy​ma​li się od nich z da​le​ka: o klu​czach za​ci​śnię​tych w dło​ni, te​le​fo​nie w ręce, alar​mach an​ty​gwał​to​wych w kie​sze​ni, o cho​dze​niu w gru​pach. Do​ma​ga​ły się uwa​gi, były wdzięcz​ne za miłe sło​wo, za życz​li​we ucho. Wła​śnie tak upo​lo​wał To. Przy​spie​szył kro​ku, gdy Se​kre​tar​ka skrę​ci​ła w Den​mark Stre​et, z któ​rej po ośmiu dniach

wy​nie​śli się wresz​cie znie​cier​pli​wie​ni dzien​ni​ka​rze. Otwo​rzy​ła czar​ne drzwi do bu​dyn​ku i we​szła do środ​ka. Za​mie​rza​ła nie​dłu​go wyjść z po​wro​tem czy może spę​dzić cały dzień ze Stri​kiem? Na​praw​dę miał na​dzie​ję, że się pie​przą. I pew​nie się pie​przy​li. Bez dwóch zdań – tyl​ko we dwo​je cały czas w jed​nym biu​rze. Za​szył się w bra​mie i wy​jął te​le​fon, nie spusz​cza​jąc z oka okna na dru​gim pię​trze bu​dyn​ku nu​mer dwa​dzie​ścia czte​ry.

18 I’ve been strip​ped, the in​s u​la​tion’s gone. Ro​ze​bra​no mnie, war​stwa izo​la​cji znik​nę​ła. Blue Öy​ster Cult, Lips in the Hills

Tam​ten ra​nek, gdy Ro​bin po raz pierw​szy we​szła do agen​cji Stri​ke’a, był też pierw​szym ran​kiem jej na​rze​czeń​stwa. Dziś, otwie​ra​jąc prze​szklo​ne drzwi, przy​po​mnia​ła so​bie, jak wpa​try​wa​ła się w ciem​nie​ją​cy sza​fir na pal​cu, a po chwi​li Stri​ke wy​biegł z agen​cji i o mało jej nie zrzu​cił z me​ta​lo​wych scho​dów. Nie mia​ła już na pal​cu pier​ścion​ka. Miej​sce, gdzie tkwił przez te wszyst​kie mie​sią​ce, wy​da​wa​ło się te​raz nad​wraż​li​we, jak​by je na​pięt​no​wał. Ro​bin nio​sła pod​ręcz​ną tor​bę z ubra​niem na zmia​nę i kil​ko​ma ko​sme​ty​ka​mi. „Nie mo​żesz tu pła​kać. Nie wol​no ci tu pła​kać”. Au​to​ma​tycz​nie wy​ko​na​ła zwy​kłe czyn​no​ści, od któ​rych roz​po​czy​na​ła dzień pra​cy: zdję​ła płaszcz, po​wie​si​ła go ra​zem z to​reb​ką na koł​ku obok drzwi, na​peł​ni​ła i włą​czy​ła czaj​nik, a tor​bę pod​ręcz​ną we​pchnę​ła pod biur​ko, żeby Stri​ke jej nie zo​ba​czył. Raz po raz się od​wra​ca​ła, żeby spraw​dzić, czy zro​bi​ła to, co za​mie​rza​ła. Czu​ła się bez​cie​le​sna jak duch, któ​re​go zim​ne pal​ce prze​ni​ka​ją przez pa​ski to​re​bek i czaj​ni​ki. Wy​star​czy​ły czte​ry dni, żeby roz​padł się zwią​zek trwa​ją​cy dzie​więć lat . Czte​ry dni na​ra​sta​ją​cej nie​chę​ci, wy​le​wa​nia ża​lów i rzu​ca​nia oskar​żeń. Z per​spek​ty​wy cza​su część z nich wy​da​wa​ła się zu​peł​nie try​wial​na. Land ro​ver, go​ni​twa Grand Na​tio​nal, de​cy​zja Ro​bin o za​bra​niu lap​to​pa do domu. W nie​dzie​lę do​szło do ma​łost​ko​wej sprzecz​ki o to, czyi ro​dzi​ce pła​cą za sa​mo​cho​dy wy​na​ję​te na ślub, a to do​pro​wa​dzi​ło do ko​lej​nej kłót​ni o jej ża​ło​sną pen​sję. Wsia​da​jąc do land ro​ve​ra w po​nie​dzia​łek rano przed po​dró​żą do Lon​dy​nu, pra​wie się do sie​bie nie od​zy​wa​li. Ostat​niej nocy, już w West Ealing, wy​bu​chła awan​tu​ra, przy któ​rej wszyst​kie wcze​śniej​sze sprzecz​ki zble​dły, zmie​nia​jąc się je​dy​nie w ostrze​gaw​cze drga​nia przed ka​ta​stro​fą sej​smicz​ną ma​ją​cą wszyst​ko znisz​czyć. Za chwi​lę spo​dzie​wa​ła się Stri​ke’a. Sły​sza​ła, jak po​ru​sza się w miesz​ka​niu na gó​rze. Wie​dzia​ła, że nie może spra​wiać wra​że​nia roz​trzę​sio​nej ani nie​zdol​nej do po​ra​dze​nia so​bie z sy​tu​acją. Te​raz zo​sta​ła jej tyl​ko pra​ca. Mu​sia​ła zna​leźć po​kój w cu​dzym miesz​ka​niu, gdyż tyl​ko na to było ją stać za mar​ne gro​sze, któ​re pła​cił jej Stri​ke. Pró​bo​wa​ła so​bie wy​obra​zić przy​szłych współ​lo​ka​to​rów. Po​my​śla​ła, że to bę​dzie jak po​wrót do aka​de​mi​ka. „Nie myśl o tym te​raz”.

Ro​biąc her​ba​tę, uświa​do​mi​ła so​bie, że za​po​mnia​ła przy​nieść pusz​kę z Bet​tys, któ​rą ku​pi​ła tuż po ostat​niej przy​miar​ce suk​ni ślub​nej. Ta myśl pra​wie wy​trą​ci​ła ją z rów​no​wa​gi, lecz po​tęż​nym wy​sił​kiem woli po​wstrzy​ma​ła się od pła​czu i za​nio​sła ku​bek do kom​pu​te​ra, aby prze​brnąć przez mej​le, na któ​re nie mo​gła od​po​wie​dzieć, gdy na ty​dzień mu​sie​li opu​ścić agen​cję. Wie​dzia​ła, że Stri​ke wła​śnie wró​cił ze Szko​cji: przy​je​chał noc​nym po​cią​giem. Za​mie​rza​ła z nim o tym po​roz​ma​wiać, żeby od​wró​cić uwa​gę od swo​ich czer​wo​nych, spuch​nię​tych oczu. Za​nim rano wy​szła z miesz​ka​nia, pró​bo​wa​ła zmniej​szyć opu​chli​znę za po​mo​cą lodu i zim​nej wody, lecz bez więk​sze​go po​wo​dze​nia. Mat​thew pró​bo​wał jej za​gro​dzić dro​gę do drzwi. On też wy​glą​dał upior​nie. – Po​słu​chaj, mu​si​my po​roz​ma​wiać. Mu​si​my. „Już nie – po​my​śla​ła Ro​bin, któ​rej za​drża​ły ręce, gdy uno​si​ła go​rą​cą her​ba​tę do ust . – Nie mu​szę już ro​bić ni​cze​go, na co nie mam ocho​ty”. Śmia​łość tej my​śli pod​wa​ży​ła po​je​dyn​cza go​rą​ca łza, któ​ra bez ostrze​że​nia spły​nę​ła jej po po​licz​ku. Wy​tar​ła ją prze​ra​żo​na. Nie przy​pusz​cza​ła, że zo​sta​ły jej jesz​cze ja​kieś łzy. Od​wra​ca​jąc się w stro​nę mo​ni​to​ra i le​d​wie wie​dząc, co robi, za​czę​ła pi​sać na kla​wia​tu​rze od​po​wiedź klien​to​wi, któ​ry pro​sił o fak​tu​rę. Sły​sząc od​głos kro​ków na scho​dach, wzię​ła się w garść. Drzwi się otwo​rzy​ły. Pod​nio​sła gło​wę. Na pro​gu stał męż​czy​zna, któ​ry nie był Stri​kiem. Po​ra​ził ją pier​wot​ny, in​stynk​tow​ny strach. Nie mia​ła cza​su ana​li​zo​wać, dla​cze​go nie​zna​jo​my tak na nią wpły​nął, wie​dzia​ła je​dy​nie, że jest nie​bez​piecz​ny. W mgnie​niu oka ob​li​czy​ła, że nie zdą​ży w porę do​biec do drzwi, że alarm an​ty​gwał​to​wy leży w kie​sze​ni płasz​cza i jej naj​lep​szą bro​nią jest te​raz ostry otwie​racz do li​stów spo​czy​wa​ją​cy kil​ka​na​ście cen​ty​me​trów od jej le​wej ręki. Męż​czy​zna był wy​mi​ze​ro​wa​ny i bla​dy, miał ogo​lo​ną gło​wę, tro​chę pie​gów roz​sia​nych na sze​ro​kim no​sie oraz gru​be usta. Ta​tu​aże po​kry​wa​ły jego nad​garst​ki, knyk​cie i szy​ję. Zło​ty ząb po​ły​ski​wał z boku uśmiech​nię​tych ust . Głę​bo​ka bli​zna bie​gła od środ​ka gór​nej war​gi w stro​nę ko​ści po​licz​ko​wej, cią​gnąc usta do góry i wy​krzy​wia​jąc je w per​ma​nent​ny elvi​so​wy uśmie​szek. Miał na so​bie wor​ko​wa​te dżin​sy oraz blu​zę od dre​su i za​la​ty​wał od nie​go moc​ny za​pach zwie​trza​łe​go ty​to​niu i ma​ri​hu​any. – Jak leci? – za​gad​nął. Raz po raz pstry​ka​jąc pal​ca​mi obu rąk zwi​sa​ją​cych po bo​kach, wcho​dził głę​biej do po​cze​kal​ni. Pstryk, pstryk, pstryk. – Je​steś sama? – Nie – po​wie​dzia​ła, czu​jąc zu​peł​ną su​chość w ustach. Chcia​ła zła​pać za otwie​racz do li​stów, za​nim męż​czy​zna po​dej​dzie bli​żej. Pstryk, pstryk, pstryk. – Mój szef wła​śnie… – Shan​ker! – za​wo​łał Stri​ke, sta​jąc w drzwiach. Nie​zna​jo​my się od​wró​cił. – Bun​sen – po​wie​dział i prze​stał pstry​kać pal​ca​mi, po czym wy​cią​gnął rękę i przy​wi​tał

się ze Stri​kiem żół​wi​kiem. – Jak leci, bra​chu? „Do​bry Boże – po​my​śla​ła z ulgą Ro​bin, roz​luź​nia​jąc się. Dla​cze​go Stri​ke jej nie uprze​dził, że ma przyjść ten męż​czy​zna?” Od​wró​ci​ła się i sku​pi​ła na mej​lach, żeby Cor​mo​ran nie zo​ba​czył jej twa​rzy. Gdy pro​wa​dził Shan​ke​ra do swo​je​go ga​bi​ne​tu i za​my​kał drzwi, usły​sza​ła na​zwi​sko „Whit​ta​ker”. Nor​mal​nie ża​ło​wa​ła​by, że nie może być obec​na przy ich roz​mo​wie. Skoń​czy​ła od​po​wia​dać na mej​le i po​my​śla​ła, że po​win​na za​pro​po​no​wać kawę. Naj​pierw po​szła jesz​cze raz spry​skać twarz zim​ną wodą w ma​leń​kiej ła​zien​ce na ko​ry​ta​rzu, w któ​rej utrzy​my​wał się sil​ny za​pach ka​na​li​za​cji bez wzglę​du na to, ile od​świe​ża​czy ku​pi​ła za pie​nią​dze z ka​set​ki. Tym​cza​sem Stri​ke, któ​ry zdą​żył się jej przyj​rzeć, był wstrzą​śnię​ty zmia​ną, jaka za​szła w jej wy​glą​dzie. Ni​g​dy nie wi​dział, żeby była aż taka bla​da ani mia​ła tak spuch​nię​te i prze​krwio​ne oczy. Gdy sie​dział przy biur​ku spra​gnio​ny przy​nie​sio​nych przez Shan​ke​ra in​for​ma​cji na te​mat Whit​ta​ke​ra, do gło​wy przy​szła mu myśl: „Co ten drań jej zro​bił?” i przez uła​mek se​kun​dy, za​nim sku​pił całą uwa​gę na go​ściu, wy​obra​ził so​bie, jak wali Mat​thew w pysk i ma z tego fraj​dę. – Co tak pa​skud​nie wy​glą​dasz, Bun​sen? – spy​tał Shan​ker, roz​sia​da​jąc się na krze​śle na​prze​ciw​ko i ener​gicz​nie pstry​ka​jąc pal​ca​mi. Miał ten tik już jako na​sto​la​tek i Stri​ke’owi było żal każ​de​go, kto spró​bo​wał​by go uci​szyć. – Je​stem wy​koń​czo​ny – od​parł Stri​ke. – Dwie go​dzi​ny temu wró​ci​łem ze Szko​cji. – Ni​g​dy nie by​łem w Szko​cji – po​wie​dział Shan​ker. Stri​ke nie miał po​ję​cia, że Shan​ker ni​g​dy w ży​ciu nie wy​jeż​dżał z Lon​dy​nu. – No więc cze​go się do​wie​dzia​łeś? – On da​lej się tu krę​ci. – Shan​ker prze​stał pstry​kać pal​ca​mi, żeby wy​jąć z kie​sze​ni pacz​kę may​fa​irów. Za​pa​lił pa​pie​ro​sa ta​nią za​pal​nicz​ką, nie py​ta​jąc Stri​ke’a o po​zwo​le​nie. De​tek​tyw w my​ślach wzru​szył ra​mio​na​mi, wy​jął swo​je ben​son & hed​ge​sy i po​ży​czył od Shan​ke​ra ogień. – Wi​dzia​łem jego di​le​ra. Go​ściu mówi, że Whit​ta​ker jest w Cat​ford. – Wy​pro​wa​dził się z Hack​ney? – Na to wy​glą​da, Bun​sen, chy​ba że zo​sta​wił tam swo​je​go klo​na. Klo​nów nie szu​ka​łem. Daj mi na​stęp​ną stó​wę, a pój​dę spraw​dzić. Roz​ba​wio​ny Stri​ke wy​dał z sie​bie krót​kie prych​nię​cie. Lu​dzie nie do​ce​nia​li Shan​ke​ra i to był ich błąd. Jego ner​wo​wość oraz wy​gląd ko​goś, kto za​ży​wał wszyst​kie nie​le​gal​ne sub​stan​cje, ja​kie tyl​ko mógł, do​pro​wa​dza​ły ich do błęd​ne​go wnio​sku, że te​raz też jest na haju. W rze​czy​wi​sto​ści był by​strzej​szy i trzeź​wiej​szy niż wie​lu biz​nes​me​nów pod ko​niec dnia pra​cy, na​wet je​śli po​zo​sta​wał no​to​rycz​nym prze​stęp​cą. – Masz ad​res? – spy​tał Stri​ke, wy​cią​ga​jąc no​tes. – Jesz​cze nie – po​wie​dział Shan​ker. – Pra​cu​je gdzieś?

– Roz​po​wia​da, że or​ga​ni​zu​je tra​sę kon​cer​to​wą ja​kiejś ka​pe​li me​ta​lo​wej. – Ale? – To al​fons – po​wie​dział rze​czo​wo Shan​ker. Roz​le​gło się pu​ka​nie do drzwi. – Czy ktoś ma ocho​tę na kawę? – spy​ta​ła Ro​bin. Stri​ke za​uwa​żył, że spe​cjal​nie od​wra​ca twarz od świa​tła. Od​szu​kał wzro​kiem jej lewą dłoń: nie było na niej pier​ścion​ka za​rę​czy​no​we​go. – Chęt​nie – od​rzekł Shan​ker. – Dwie ły​żecz​ki cu​kru. – Na​pił​bym się her​ba​ty. Dzię​ki – po​wie​dział Stri​ke, pa​trząc, jak Ro​bin się wy​co​fu​je. Się​gnął do biur​ka po sta​rą me​ta​lo​wą po​piel​nicz​kę, któ​rą zwę​dził z baru w Niem​czech, i pod​su​nął ją Shan​ke​ro​wi, za​nim ten zdą​żył strzep​nąć przy​ra​sta​ją​cy po​piół na pod​ło​gę. – Skąd wiesz, że jest al​fon​sem? – Od go​ścia, któ​ry spo​tkał go z gwoź​dziem – wy​ja​śnił Shan​ker. Stri​ke znał cock​ney: mo​sięż​ny gwóźdź ozna​czał pro​sty​tut​kę. – Mówi, że Whit​ta​ker z nią miesz​ka. Bar​dzo mło​da sztu​ka. To pra​wie nie​le​gal​ne. – No ja​sne – mruk​nął Stri​ke. Od​kąd zo​stał śled​czym, mie​wał do czy​nie​nia z naj​róż​niej​szy​mi aspek​ta​mi pro​sty​tu​cji, ale tym ra​zem cho​dzi​ło o coś in​ne​go: o jego by​łe​go oj​czy​ma, czło​wie​ka, któ​re​go mat​ka Stri​ke’a ko​cha​ła i ide​ali​zo​wa​ła, któ​re​mu uro​dzi​ła dziec​ko. Pra​wie po​czuł woń Whit​ta​ke​ra: jego brud​ne ubra​nia, jego zwie​rzę​cy odór. – Cat​ford – po​wtó​rzył. – No. Jak chcesz, mogę się tam ro​zej​rzeć – za​pro​po​no​wał Shan​ker, igno​ru​jąc po​piel​nicz​kę i strze​pu​jąc po​piół na pod​ło​gę. – Ile to jest dla cie​bie war​te, Bun​sen? Gdy ne​go​cjo​wa​li ho​no​ra​rium Shan​ke​ra, dys​ku​tu​jąc o tym z hu​mo​rem pod​szy​tym po​wa​gą dwóch męż​czyzn do​sko​na​le wie​dzą​cych, że Shan​ker ni​cze​go nie zro​bił​by za dar​mo, Ro​bin przy​nio​sła kawę i her​ba​tę. W świe​tle jej twarz wy​glą​da​ła upior​nie. – Od​pi​sa​łam na naj​waż​niej​sze mej​le – po​wie​dzia​ła do Stri​ke’a, uda​jąc, że nie za​uwa​ża jego ba​daw​cze​go spoj​rze​nia. – Pój​dę się za​jąć Pla​ty​ną. Shan​ker wy​da​wał się moc​no za​in​try​go​wa​ny tym oświad​cze​niem, ale nikt mu ni​cze​go nie wy​ja​śnił. – Wszyst​ko w po​rząd​ku? – spy​tał ją Stri​ke, ża​łu​jąc, że jest z nimi Shan​ker. – Ja​sne – po​wie​dzia​ła Ro​bin, po​dej​mu​jąc ża​ło​sną pró​bę uśmiech​nię​cia się. – Ode​zwę się póź​niej. – „Pój​dę się za​jąć pla​ty​ną”? – po​wtó​rzył za​cie​ka​wio​ny Shan​ker, gdy za Ro​bin za​my​ka​ły się drzwi do agen​cji. – To brzmi le​piej, niż wy​glą​da w rze​czy​wi​sto​ści – za​pew​nił go Stri​ke, od​chy​la​jąc się w fo​te​lu, żeby wyj​rzeć przez okno. Ro​bin wy​szła z bu​dyn​ku ubra​na w trencz, skie​ro​wa​ła się w

górę Den​mark Stre​et i znik​nę​ła mu z oczu. Ja​kiś duży fa​cet w czar​nej czap​ce wy​szedł ze skle​pu z gi​ta​ra​mi na​prze​ciw​ko i ru​szył w tę samą stro​nę, lecz uwa​gę Stri​ke’a od​wró​cił Shan​ker, py​ta​jąc: – Bun​sen, ktoś na​praw​dę przy​słał ci pie​przo​ną nogę? – Tak – po​twier​dził Stri​ke. – Uciął ją, wło​żył do pu​deł​ka i do​rę​czył oso​bi​ście. – Ja pier​do​lę – po​wie​dział Shan​ker, któ​re​go nie​ła​two było zszo​ko​wać. Gdy wy​szedł z pli​kiem bank​no​tów za wy​ko​na​ne usłu​gi i otrzy​maw​szy obiet​ni​cę ta​kiej sa​mej kwo​ty za do​dat​ko​we szcze​gó​ły na te​mat Whit​ta​ke​ra, Stri​ke za​dzwo​nił do Ro​bin. Nie ode​bra​ła, ale nie było w tym nic dziw​ne​go, je​śli aku​rat znaj​do​wa​ła się gdzieś, gdzie nie mo​gła swo​bod​nie roz​ma​wiać. Wy​słał do niej ese​me​sa: Daj znać jak bę​dziesz gdzieś gdzie mo​że​my się spo​tkać

Na​stęp​nie usiadł na jej opusz​czo​nym krze​śle, aby za​jąć się swo​ją czę​ścią ko​re​spon​den​cji i fak​tur. Po dru​giej nocy w po​cią​gu trud​no mu jed​nak było się sku​pić. Pięć mi​nut póź​niej spoj​rzał na ko​mór​kę, lecz Ro​bin nie od​po​wie​dzia​ła. Wstał, żeby za​pa​rzyć so​bie na​stęp​ny ku​bek her​ba​ty. Uno​sząc go do ust, po​czuł lek​ką woń ma​ri​hu​any prze​nie​sio​ną z ręki na rękę pod​czas po​że​gna​nia z Shan​ke​rem. Shan​ker po​cho​dził z Can​ning Town, lecz miał ku​zy​nów w Whi​te cha​pel, któ​rzy dwa​dzie​ścia lat temu wplą​ta​li się w za​targ z kon​ku​ren​cyj​nym gan​giem. Shan​ker chciał po​móc ku​zy​nom i z tego po​wo​du wy​lą​do​wał w rynsz​to​ku na koń​cu Ful​bo​ur​ne Stre​et, ob​fi​cie krwa​wiąc z głę​bo​kiej rany na ustach i po​licz​ku, któ​ra trwa​le go oszpe​ci​ła. Wła​śnie tam zna​la​zła go Leda Stri​ke wra​ca​ją​ca póź​nym wie​czo​rem z wy​pra​wy po bi​buł​ki do skrę​tów. Przej​ście obo​jęt​nie obok le​żą​ce​go w rynsz​to​ku za​krwa​wio​ne​go chłop​ca w wie​ku jej syna było dla Ledy nie do po​my​śle​nia. To, że ści​skał w dło​ni za​krwa​wio​ny nóż, że mio​tał prze​kleń​stwa i naj​wy​raź​niej znaj​do​wał się pod wpły​wem ja​kie​goś nar​ko​ty​ku w ogó​le jej nie znie​chę​ci​ło. Wy​tar​ła Shan​ke​ra i mó​wi​ła do nie​go tak, jak nie mó​wił nikt, od​kąd umar​ła jego mat​ka, gdy miał osiem lat . Kie​dy za​bro​nił tej dziw​nej ko​bie​cie we​zwać ka​ret​kę, gdyż bał się tego, co mo​gło​by go spo​tkać ze stro​ny po​li​cji (przed chwi​lą ugo​dził na​past​ni​ka no​żem w udo), Leda ob​ra​ła je​dy​ny kurs, jaki wy​da​wał jej się moż​li​wy: za​pro​wa​dzi​ła go do skło​tu i oso​bi​ście się nim za​ję​ła. Po​cię​ła na ka​wał​ki pla​ster z opa​trun​kiem i nie​po​rad​nie za​kle​iła głę​bo​ką ranę, za​stę​pu​jąc w ten spo​sób szwy, ugo​to​wa​ła ran​ne​mu rzad​ką bre​ję peł​ną ty​to​nio​we​go po​pio​łu i ka​za​ła zdu​mio​ne​mu sy​no​wi zna​leźć ma​te​rac, na któ​rym Shan​ker mógł​by spać. Leda od po​cząt​ku trak​to​wa​ła Shan​ke​ra jak daw​no za​gi​nio​ne​go sio​strzeń​ca, a on czcił ją w za​mian tak, jak po​tra​fi je​dy​nie za​ła​ma​ny chło​pak kur​czo​wo ucze​pio​ny wspo​mnie​nia o ko​cha​ją​cej mat​ce. Po po​wro​cie do zdro​wia ko​rzy​stał z jej szcze​re​go za​pro​sze​nia i wpa​dał z wi​zy​tą, gdy tyl​ko miał ocho​tę. Shan​ker roz​ma​wiał z Ledą tak, jak nie mógł​by roz​ma​wiać z żad​nym

in​nym czło​wie​kiem, i był chy​ba je​dy​ną oso​bą, któ​ra nie wi​dzia​ła w niej żad​nych wad. Sza​cu​nek, jaki do niej czuł, obej​mo​wał tak​że jej syna. Dwóch chło​pa​ków, któ​rzy pod każ​dym wzglę​dem róż​ni​li się od sie​bie jak ogień i woda, jesz​cze bar​dziej zbli​ży​ła mil​czą​ca, lecz po​tęż​na nie​na​wiść do Whit​ta​ke​ra, któ​ry był sza​leń​czo za​zdro​sny o ten nowy ele​ment w ży​ciu Ledy, lecz bał się oka​zy​wać mu taką po​gar​dę jak Stri​ke’owi. Stri​ke był pew​ny, że Whit​ta​ker do​strzegł w Shan​ke​rze de​fi​cyt, na któ​ry sam cier​piał: brak nor​mal​nych gra​nic. Whit​ta​ker słusz​nie do​szedł do wnio​sku, że choć na​sto​let​ni pa​sierb źle mu ży​czy, trzy​ma​ją go w ry​zach nie​chęć do zro​bie​nia przy​kro​ści mat​ce, sza​cu​nek dla pra​wa i zde​cy​do​wa​ne wy​strze​ga​nie się nie​od​wra​cal​nych dzia​łań mo​gą​cych na za​wsze prze​kre​ślić jego ży​cio​we szan​se. Shan​ker zaś nie znał ta​kich ogra​ni​czeń i dłu​gie okre​sy jego po​miesz​ki​wa​nia z pat​chwor​ko​wą ro​dzi​ną trzy​ma​ły w ja​kich ta​kich ry​zach na​si​la​ją​cą się ten​den​cję Whit​ta​ke​ra do sto​so​wa​nia prze​mo​cy. To wła​śnie ze wzglę​du na re​gu​lar​ną obec​ność Shan​ke​ra w skło​cie Stri​ke uznał, że może spo​koj​nie wy​je​chać na stu​dia. Gdy się że​gna​li, nie był w sta​nie ubrać w sło​wa swo​jej naj​więk​szej oba​wy, ale Shan​ker i tak zro​zu​miał. – Spo​koj​na gło​wa, sta​ry. Spo​koj​na gło​wa. Shan​ker nie mógł jed​nak sie​dzieć w skło​cie bez prze​rwy. W dniu śmier​ci Ledy wy​je​chał w jed​ną ze swo​ich re​gu​lar​nych, zwią​za​nych z nar​ko​ty​ka​mi po​dró​ży służ​bo​wych. Stri​ke ni​g​dy nie za​po​mni ich na​stęp​ne​go spo​tka​nia: smut​ku Shan​ke​ra, jego po​czu​cia winy i łez, któ​rych nie mógł po​wstrzy​mać. Pod​czas gdy Shan​ker ne​go​cjo​wał w Ken​tish Town do​brą cenę za ki​lo​gram pierw​szo​rzęd​nej bo​li​wij​skiej ko​ka​iny, Leda Stri​ke po​wo​li sztyw​nia​ła na brud​nym ma​te​ra​cu. Sek​cja zwłok wy​ka​za​ła, że za​nim któ​ryś ze współ​miesz​kań​ców skło​tu spró​bo​wał ją obu​dzić, są​dząc, że za​pa​dła w głę​bo​ki sen, nie od​dy​cha​ła od sze​ściu go​dzin. Po​dob​nie jak Stri​ke, Shan​ker od po​cząt​ku był prze​ko​na​ny, że za​bił ją Whit​ta​ker, a jego roz​pacz i pra​gnie​nie bez​zwłocz​nej ze​msty były tak gwał​tow​ne, że Whit​ta​ker po​wi​nien był się cie​szyć, iż zo​stał aresz​to​wa​ny, za​nim Shan​ker go do​rwał. Wpusz​czo​ny na miej​sce dla świad​ków Shan​ker, za​miast opo​wie​dzieć o tro​skli​wej ko​bie​cie, któ​ra ni​g​dy w ży​ciu nie tknę​ła he​ro​iny, za​wo​łał: „To spraw​ka tego skur​wie​la!”, a na​stęp​nie usi​ło​wał prze​do​stać się przez ba​rier​kę do Whit​ta​ke​ra, za co bez​ce​re​mo​nial​nie wy​rzu​co​no go z sądu. Świa​do​mie od​py​cha​jąc od sie​bie te daw​no po​grze​ba​ne wspo​mnie​nia, któ​re po od​grze​ba​niu pach​nia​ły rów​nie pa​skud​nie, Stri​ke upił łyk go​rą​cej her​ba​ty i zno​wu spoj​rzał na ko​mór​kę. Na​dal nie było wia​do​mo​ści od Ro​bin.

19 Work​shop of the Te​le​sco​pes Warsz​tat z te​le​sko​pa​mi Gdy tego ran​ka jego wzrok spo​czął na Se​kre​tar​ce, od razu wy​czuł, że jest wy​trą​co​na z rów​no​wa​gi, roz​trzę​sio​na. Wy​star​czy​ło na nią spoj​rzeć: sie​dzia​ła w oknie wiel​kiej stu​denc​kiej re​stau​ra​cji Gar​rick obok Lon​don Scho​ol of Eco​no​mics. Dziś wy​glą​da​ła nie​ład​nie. Spuch​nię​ta twarz, za​czer​wie​nio​ne oczy, bla​da cera. Pew​nie na​wet mógł​by usiąść obok niej, a ta głu​pia suka by nie za​uwa​ży​ła. Sku​pio​na na dziw​ce ze srebr​ny​mi wło​sa​mi, któ​ra pi​sa​ła coś na lap​to​pie kil​ka sto​li​ków da​lej, nie zwra​ca​ła uwa​gi na męż​czyzn. Nie prze​szka​dza​ło mu to. Wie​dział, że już nie​dłu​go go za​uwa​ży. To on bę​dzie ostat​nim ob​ra​zem w jej ży​ciu. Nie mu​siał dziś wy​glą​dać jak ład​ny chłop​czyk. Ni​g​dy ich nie pod​ry​wał, gdy były przy​gnę​bio​ne. Wte​dy sta​wał się przy​ja​cie​lem w bie​dzie, do​bro​dusz​nym nie​zna​jo​mym. „Ko​cha​nie, nie wszy​scy męż​czyź​ni są tacy. Za​słu​gu​jesz na ko​goś lep​sze​go. Po​zwól, że od​wio​zę cię do domu. Zgódź się, pod​rzu​cę cię”. Moż​na było z nimi zro​bić pra​wie wszyst​ko, je​śli tyl​ko za​po​mnia​ły, że masz fiu​ta. Wszedł do za​tło​czo​nej re​stau​ra​cji, chył​kiem pod​szedł do lady, by ku​pić kawę, po czym zna​lazł miej​sce w ką​cie, skąd mógł ją ob​ser​wo​wać od tyłu. Znik​nął jej pier​ścio​nek za​rę​czy​no​wy. In​te​re​su​ją​ce. To rzu​ci​ło nowe świa​tło na pod​ręcz​ną tor​bę, któ​rą no​si​ła dziś na ra​mie​niu albo cho​wa​ła pod sto​li​ka​mi. Czyż​by za​mie​rza​ła spać gdzieś in​dziej niż w miesz​ka​niu w Ealing? Może w koń​cu znaj​dzie się na ja​kiejś opusz​czo​nej uli​cy, idąc sła​bo oświe​tlo​nym skró​tem lub wy​lud​nio​nym pod​ziem​nym przej​ściem? Jego pierw​sze mor​der​stwo było po​dob​ne: po pro​stu sko​rzy​stał z oka​zji. Pa​mię​tał je ob​raz po ob​ra​zie, jak po​kaz slaj​dów, gdyż było eks​cy​tu​ją​ce i nowe. Wy​da​rzy​ło się, jesz​cze za​nim pod​niósł to do ran​gi sztu​ki, za​nim za​czął w to grać jak w grę, któ​rą w isto​cie było. Była pulch​na i ciem​no​wło​sa. Jej ko​le​żan​ka wła​śnie od​je​cha​ła, wsia​dła do sa​mo​cho​du klien​ta i znik​nę​ła. Fa​cet w au​cie nie miał po​ję​cia, że wy​bie​ra, któ​ra z nich prze​ży​je noc. Tym​cza​sem on jeź​dził tam i z po​wro​tem uli​cą z no​żem w kie​sze​ni. Gdy na​brał pew​no​ści, że zo​sta​ła sama, zu​peł​nie sama, pod​je​chał i prze​chy​lił się na miej​sce pa​sa​że​ra, żeby za​gad​nąć do niej przez okno. Kie​dy mó​wił, za​schło mu w ustach. Uzgod​ni​li cenę i wsia​dła do sa​mo​cho​du. Wje​cha​li w po​bli​ską śle​pą ulicz​kę, z dala od la​tar​ni i prze​chod​niów mo​gą​cych ich nie​po​ko​ić. Do​stał to, co chciał, a po​tem, kie​dy się pod​no​si​ła, jesz​cze za​nim za​piął roz​po​rek, ude​rzył ją pię​ścią, tak że od​bi​ła się od drzwi i rąb​nę​ła ty​łem gło​wy w szy​bę. Na​wet nie zdą​ży​ła pi​snąć, gdy wy​jął nóż.

Od​głos ostrza tną​ce​go mięk​kie cia​ło, go​rą​ca krew try​ska​ją​ca mu na ręce – na​wet nie krzyk​nę​ła, tyl​ko gwał​tow​nie wcią​gnę​ła po​wie​trze, jęk​nę​ła i opa​dła na sie​dze​nie, a on raz po raz wbi​jał w nią nóż. Ze​rwał jej z szyi zło​ty wi​sio​rek. Wte​dy jesz​cze nie my​ślał o wzię​ciu naj​więk​sze​go tro​feum: ka​wał​ka niej. Za​miast tego wy​tarł ręce w jej su​kien​kę, gdy oklap​nię​ta sie​dzia​ła obok, wstrzą​sa​na przed​śmiert​ny​mi drgaw​ka​mi. Wy​co​fał z ulicz​ki, dy​go​cząc ze stra​chu i eks​ta​zy, po czym wy​je​chał z mia​sta ra​zem ze zwło​ka​mi, uwa​ża​jąc, żeby nie prze​kro​czyć do​zwo​lo​nej pręd​ko​ści, i co kil​ka se​kund spo​glą​da​jąc w lu​ster​ko wstecz​ne. Kil​ka dni wcze​śniej zna​lazł pew​ne miej​sce, skra​wek opusz​czo​ne​go pola i za​ro​śnię​ty rów. Gdy ją do nie​go stur​lał, roz​le​gło się wy​raź​ne, mo​kre pla​śnię​cie. Na​dal miał jej wi​sio​rek oraz kil​ka in​nych pa​mią​tek. To były jego skar​by. Za​sta​na​wiał się, co za​bie​rze Se​kre​tar​ce. Chiń​czyk obok nie​go czy​tał coś na ta​ble​cie. Eko​no​m ię be​h a​w io​r al​ną. Głu​pie psy​cho​lo​gicz​ne pie​prze​nie. On też był kie​dyś u psy​cho​lo​ga, zmu​si​li go. – Opo​wiedz mi o swo​jej mat​ce. Mały łysy fa​cet na​praw​dę użył ta​kich słów – co za żart, co za ba​nał. A mo​gło​by się wy​da​wać, że psy​cho​lo​go​wie są in​te​li​gent​ni. Pod​jął tę grę dla za​ba​wy i opo​wie​dział temu kre​ty​no​wi o swo​jej mat​ce: że była zim​ną, pod​łą, po​pie​przo​ną suką. Jego na​ro​dzi​ny były jej nie na rękę, po​sta​wi​ły ją w kło​po​tli​wej sy​tu​acji, i gdy​by umarł, wca​le by się nie prze​ję​ła. – A oj​ciec? – Nie mam ojca – od​parł. – To zna​czy ni​g​dy go pan nie wi​dział? Mil​cze​nie. – Nie wie pan, kim on jest? Mil​cze​nie. – Czy po pro​stu go pan nie lubi? Nie od​po​wie​dział. Gra mu się znu​dzi​ła. Chy​ba tyl​ko bez​mó​zgi da​wa​ły się na​brać na ten szajs. Już daw​no zro​zu​miał, że inni lu​dzie na​praw​dę są bez​mó​zga​mi. W każ​dym ra​zie po​wie​dział praw​dę: nie miał ojca. Męż​czy​zna, któ​ry pod​jął się tej roli, o ile moż​na to tak na​zwać – ten, któ​ry dzień w dzień go lał („czło​wiek su​ro​wy, ale spra​wie​dli​wy”) – wca​le go nie spło​dził. Prze​moc i od​rzu​ce​nie – tym była dla nie​go ro​dzi​na. Z dru​giej stro​ny to wła​śnie w domu na​uczył się, jak prze​trwać, jak mą​drze się bić. Za​wsze wie​dział, że jest lep​szy od in​nych, na​wet gdy jako dziec​ko ku​lił się pod sto​łem w kuch​ni. Tak, już wte​dy wie​dział, że zo​stał stwo​rzo​ny z lep​sze​go ma​te​ria​łu niż drań na​cie​ra​ją​cy na nie​go z wiel​ką pię​ścią i za​ci​śnię​ty​mi zę​ba​mi… Se​kre​tar​ka wsta​ła w ślad za dziw​ką ze srebr​ny​mi wło​sa​mi, któ​ra wła​śnie wy​cho​dzi​ła z lap​to​pem w tecz​ce. Do​pił kawę i ru​szył za nimi. Po​szło​by mu z nią dzi​siaj tak ła​two, tak ła​two! Za​po​mnia​ła o wszel​kiej ostroż​no​ści, pra​wie nie zwra​ca​ła uwa​gi na pla​ty​no​wą kur​wę.

Wsiadł do tego sa​me​go me​tra co one i stał od​wró​co​ny do Se​kre​tar​ki ple​ca​mi, lecz zza wy​cią​gnię​tych rąk gru​py tu​ry​stów ob​ser​wo​wał jej od​bi​cie. Gdy wy​sia​dła, z ła​two​ścią wmie​szał się w tłum. Wszy​scy tro​je szli jak w pro​ce​sji: srebr​no​wło​sa dziw​ka, Se​kre​tar​ka i on. Wspię​li się po scho​dach, wy​szli na chod​nik, ru​szy​li uli​cą w stro​nę Spe​ar​mint Rhi​no. Był już spóź​nio​ny, lecz nie po​tra​fił się po​wstrzy​mać. Do​tąd nie zo​sta​wa​ła poza do​mem po zmro​ku, a tor​ba pod​ręcz​na i brak pier​ścion​ka za​rę​czy​no​we​go uło​ży​ły się w oka​zję, któ​rej nie mógł prze​pu​ścić. Po pro​stu bę​dzie mu​siał wy​my​ślić ja​kąś ba​jecz​kę dla Tego. Srebr​no​wło​sa dziw​ka znik​nę​ła w klu​bie. Se​kre​tar​ka zwol​ni​ła, a po​tem nie​zde​cy​do​wa​na sta​ła na chod​ni​ku. Wy​jął te​le​fon i ob​ser​wo​wał ją, za​szyw​szy się w ciem​nej bra​mie.

20 I ne​v er re​ali​zed she was so un​do​ne. Ni​g​dy nie przy​pusz​cza​łem, że jest w ta​kiej roz​syp​ce. Blue Öy​ster Cult, Deb​bie De​ni​s e sło​wa: Pat​ti Smith

Ro​bin za​po​mnia​ła o zło​żo​nej Stri​ke’owi obiet​ni​cy, że po zmro​ku nie bę​dzie prze​by​wa​ła poza do​mem. Wła​ści​wie to na​wet nie za​uwa​ży​ła za​cho​du słoń​ca, do​pó​ki nie zda​ła so​bie spra​wy, że prze​su​wa się po niej świa​tło re​flek​to​rów i roz​ja​śni​ły się wy​sta​wy skle​pów. Dzi​siaj Pla​ty​na zmie​ni​ła roz​kład dnia. Nor​mal​nie by​ła​by w Spe​ar mint Rhi​no już od kil​ku go​dzin i wi​ro​wa​ła pół​na​ga ku ucie​sze ob​cych męż​czyzn, a nie szła uli​cą w dżin​sach, bu​tach na wy​so​kim ob​ca​sie i za​mszo​wej kurt​ce z frędz​la​mi. Naj​praw​do​po​dob​niej za​mie​ni​ła się z któ​rąś z ko​le​ża​nek, lecz już nie​ba​wem mia​ła tań​czyć wo​kół rury, w związ​ku z czym po​ja​wia​ło się py​ta​nie, gdzie Ro​bin spę​dzi noc. Jej ko​mór​ka przez cały dzień wi​bro​wa​ła w kie​sze​ni płasz​cza. Mat​thew przy​słał po​nad trzy​dzie​ści ese​me​sów. Mu​si​my po​roz​ma​wiać. Za​dzwoń, pro​szę. Ro​bin, nie roz​wią​że​my żad​ne​go pro​ble​mu, je​śli ze mną nie po​roz​ma​wiasz.

Po​nie​waż dzień mi​jał, a ona wciąż mil​cza​ła, za​czął dzwo​nić. Póź​niej ton jego ese​me​sów się zmie​nił. Ro​bin, wiesz, że cię ko​cham. Ża​łu​ję, że to się sta​ło. Chciał​bym móc to zmie​nić, ale nie mogę. To cie​bie ko​cham, Ro​bin. Za​wsze cię ko​cha​łem i za​wsze będę ko​chał.

Nie od​pi​sy​wa​ła, nie od​bie​ra​ła jego te​le​fo​nów ani nie od​dzwo​ni​ła. Wie​dzia​ła tyl​ko, że nie wró​ci do miesz​ka​nia – nie dzi​siaj. Nie mia​ła po​ję​cia, co się sta​nie ju​tro albo po​ju​trze. Była głod​na, wy​czer​pa​na i odrę​twia​ła. Póź​nym po​po​łu​dniem Stri​ke zro​bił się pra​wie tak samo na​tręt​ny jak Mat​thew. Gdzie je​steś? Za​dzwoń pro​szę.

Od​pi​sa​ła, po​nie​waż z nim tak​że nie była w sta​nie roz​ma​wiać. Nie mogę roz​ma​wiać. Pla​ty​ny nie ma w pra​cy.

Za​wsze utrzy​my​wa​li ze Stri​kiem pe​wien emo​cjo​nal​ny dy​stans i bała się, że je​śli bę​dzie dla niej życz​li​wy, roz​pła​cze się, oka​zu​jąc tego ro​dza​ju sła​bość, jaką z pew​no​ścią po​tę​piał u asy​sten​tek. Nie mie​li już pra​wie żad​nych spraw, uno​si​ło się nad nimi wid​mo męż​czy​zny, któ​ry przy​słał jej nogę, a za​tem nie mo​gła dać Stri​ke’owi ko​lej​ne​go po​wo​du, żeby ka​zał jej po​zo​stać w domu. Jej od​po​wiedź go nie za​do​wo​li​ła. Za​dzwoń jak naj​szyb​ciej.

Zi​gno​ro​wa​ła ese​me​sa, tłu​ma​cząc so​bie, że mo​gła go nie ode​brać: prze​cież gdy go przy​słał, była nie​da​le​ko me​tra, a wkrót​ce po​tem nie mia​ła za​się​gu, po​nie​waż je​cha​ła za Pla​ty​ną na Tot​ten​ham Co​urt Road. Wy​cho​dząc ze sta​cji, zna​la​zła w te​le​fo​nie ko​lej​ne nie​ode​bra​ne po​łą​cze​nie i nową wia​do​mość od Mat​thew: Mu​szę wie​dzieć, czy wró​cisz dzi​siaj na noc. Umie​ram ze stra​chu o cie​bie. Na​pisz tyl​ko, czy ży​jesz, o nic wię​cej nie pro​szę.

– Och, nie po​chle​biaj so​bie – mruk​nę​ła. – Jak​bym chcia​ła się przez cie​bie za​bić. Dziw​nie zna​jo​my brzu​cha​ty męż​czy​zna mi​nął Ro​bin w świe​tle pod mar​ki​zą Spe​ar​mint Rhi​no. To był Dwa Razy. Za​sta​na​wia​ła się, czy jej się przy​wi​dzia​ło, czy rze​czy​wi​ście po​słał jej pe​łen sa​mo​za​do​wo​le​nia uśmie​szek. Czyż​by za​mie​rzał wejść do środ​ka i pa​trzeć, jak jego dziew​czy​na wi​ru​je w tań​cu dla in​nych męż​czyzn? Może do​ku​men​to​wa​nie jego ży​cia sek​su​al​ne​go go pod​nie​ca​ło? Skąd się wła​ści​wie bio​rą ta​kie dzi​wo​lą​gi? Od​wró​ci​ła się. Mu​sia​ła zde​cy​do​wać, co ro​bić. Sto me​trów da​lej w ciem​nej bra​mie ja​kiś męż​czy​zna w czap​ce chy​ba kłó​cił się przez ko​mór​kę. Znik​nię​cie Pla​ty​ny po​zba​wi​ło Ro​bin celu. Gdzie za​mie​rza​ła spać? Gdy tak sta​ła, nie mo​gąc się zde​cy​do​wać, mi​nę​ła ją grup​ka mło​dych męż​czyzn. Spe​cjal​nie prze​szli tuż obok i je​den z nich otarł się o jej pod​ręcz​ną tor​bę. Wy​czu​ła dez​odo​rant Axe i za​pach piwa. – Masz tam ko​stium, mała? Uświa​do​mi​ła so​bie, że stoi przed klu​bem ze strip​ti​zem. Gdy od​ru​cho​wo od​wró​ci​ła się w stro​nę agen​cji Stri​ke’a, za​dzwo​ni​ła jej ko​mór​ka. Ode​bra​ła bez​wied​nie. – Gdzie się po​dzie​wasz, do dia​bła? – za​brzmiał jej w uchu jego roz​gnie​wa​ny głos. Ucie​szy​ła się, że to nie Mat​thew, a Cor​mo​ran do​dał: – Przez cały dzień pró​bu​ję się do cie​bie do​dzwo​nić! Gdzie ty wła​ści​wie je​steś?

– Na Tot​ten​ham Co​urt Road – od​rze​kła, po​spiesz​nie od​cho​dząc od wciąż jesz​cze dow​cip​ku​ją​cych męż​czyzn. – Pla​ty​na do​pie​ro we​szła do środ​ka, a Dwa… – Co ci mó​wi​łem o wy​cho​dze​niu po zmro​ku? – Uli​ca jest do​brze oświe​tlo​na – uspra​wie​dli​wi​ła się Ro​bin. Pró​bo​wa​ła so​bie przy​po​mnieć, czy kie​dy​kol​wiek wi​dzia​ła w po​bli​żu ho​tel Tra​ve​lod​ge. Po​trze​bo​wa​ła ja​kie​goś czy​ste​go i ta​nie​go noc​le​gu. Mu​siał być tani, gdyż za​mie​rza​ła za​pła​cić ze wspól​ne​go kon​ta swo​je​go i Mat​thew. Po​sta​no​wi​ła nie wy​dać wię​cej, niż na nie wpła​ci​ła. – Wszyst​ko w po​rząd​ku? – spy​tał Stri​ke, tro​chę mniej agre​syw​nie. Po​czu​ła, jak ro​śnie jej gula w gar​dle. – Tak – od​rze​kła naj​do​bit​niej, jak mo​gła. Pró​bo​wa​ła za​cho​wy​wać się pro​fe​sjo​nal​nie, być taka, jak chciał. – Je​stem jesz​cze w agen​cji – po​wie​dział. – Mó​wi​łaś, że je​steś na Tot​ten​ham Co​urt Road? – Prze​pra​szam, mu​szę koń​czyć – ucię​ła ze ści​śnię​tym gar​dłem i się roz​łą​czy​ła. Czu​ła tak doj​mu​ją​cy strach przed roz​pła​ka​niem się, że mu​sia​ła za​koń​czyć roz​mo​wę. Wy​da​wa​ło jej się, że za​mie​rzał za​pro​po​no​wać spo​tka​nie. Gdy​by jed​nak się spo​tka​li, o wszyst​kim by mu po​wie​dzia​ła, a tego nie po​win​na ro​bić. Na​gle łzy za​czę​ły jej pły​nąć po twa​rzy. Nie mia​ła ni​ko​go oprócz Stri​ke’a. Otóż to! Wresz​cie to przed sobą przy​zna​ła. Lu​dzie, z któ​ry​mi ja​da​li w week​en​dy po​sił​ki, ci, z któ​ry​mi cho​dzi​li na me​cze rug​by – oni wszy​scy byli przy​ja​ciół​mi Mat​thew, jego ko​le​ga​mi z pra​cy, jego przy​ja​ciół​mi ze stu​diów. Ona nie mia​ła ni​ko​go oprócz Stri​ke’a. – Boże – po​wie​dzia​ła, wy​cie​ra​jąc oczy i nos rę​ka​wem płasz​cza. – Wszyst​ko w po​rząd​ku, skar​bie? – za​wo​łał bez​zęb​ny me​nel w bra​mie. Nie była pew​na, dla​cze​go zna​la​zła się w pu​bie Tot​ten​ham – może dla​te​go, że zna​ła ob​słu​gę, wie​dzia​ła, gdzie jest dam​ska to​a​le​ta i że Mat​thew ni​g​dy by tu nie zaj​rzał. Po​trze​bo​wa​ła je​dy​nie spo​koj​ne​go kąta, aby móc po​szu​kać ta​nie​go noc​le​gu. Poza tym ma​rzy​ła o drin​ku, co było do niej zu​peł​nie nie​po​dob​ne. Spry​ska​ła twarz zim​ną wodą w ła​zien​ce, ku​pi​ła kie​li​szek czer​wo​ne​go wina, za​nio​sła go do sto​li​ka i zno​wu wy​ję​ła te​le​fon. Mia​ła ko​lej​ne nie​ode​bra​ne po​łą​cze​nie od Stri​ke’a. Męż​czyź​ni przy ba​rze spo​glą​da​li w jej stro​nę. Do​my​śla​ła się, jak wy​glą​da: za​pła​ka​na i sa​mot​na, z pod​ręcz​ną tor​bą. Cóż, nie mo​gła nic na to po​ra​dzić. Wpi​sa​ła w ko​mór​ce: „Tra​ve​lod​ge obok Tot​ten​ham Co​urt Road” i cze​ka​ła na po​wol​ną od​po​wiedź, pi​jąc wino chy​ba szyb​ciej, niż po​win​na, na nie​mal pu​sty żo​łą​dek. Nie ja​dła śnia​da​nia ani lan​czu: przez cały dzień prze​ką​si​ła tyl​ko to​reb​kę czip​sów i jabł​ko w stu​denc​kiej ka​wiar​ni, do któ​rej Pla​ty​na po​szła się uczyć. Ho​tel Tra​ve​lod​ge był w High Hol​born. Mu​siał jej wy​star​czyć. Po​czu​ła się nie​co spo​koj​niej​sza, wie​dząc, gdzie spę​dzi noc. Sta​ran​nie uni​ka​jąc kon​tak​tu wzro​ko​we​go z męż​czy​zna​mi przy ba​rze, po​szła po dru​gi kie​li​szek wina. Na​gle po​my​śla​ła, że chy​ba po​win​na za​dzwo​nić do

mat​ki, lecz taka per​spek​ty​wa znów wy​ci​snę​ła jej łzy z oczu. Nie była w sta​nie zmie​rzyć się z mi​ło​ścią i roz​cza​ro​wa​niem Lin​dy, jesz​cze nie. Do pubu wszedł ro​sły męż​czy​zna w czap​ce, lecz Ro​bin go nie za​uwa​ży​ła, po​nie​waż z de​ter​mi​na​cją wpa​try​wa​ła się w resz​tę i wino, nie da​jąc żad​ne​mu z męż​czyzn cza​ją​cych się przy ba​rze naj​mniej​sze​go po​wo​du do przy​pusz​cze​nia, że chcia​ła​by, aby któ​ryś się do niej do​siadł. Po dru​gim kie​lisz​ku wina tro​chę się od​prę​ży​ła. Pa​mię​ta​ła, że kie​dyś Stri​ke się tu upił, w tym sa​mym pu​bie, tak że le​d​wie mógł iść. Że tam​te​go wie​czo​ru je​dy​ny raz jej się zwie​rzył. „Może wła​śnie dla​te​go tu przy​szłam” – po​my​śla​ła, spo​glą​da​jąc w stro​nę ko​lo​ro​wej ko​pu​ły ze szkła. Do tego baru przy​cho​dzi​li lu​dzie, któ​rzy od​kry​li, że ich uko​cha​na oso​ba była nie​wier​na. – Je​steś tu sama? – spy​tał mę​ski głos. – Cze​kam na ko​goś – po​wie​dzia​ła. Gdy na nie​go spoj​rza​ła, po​czu​ła, że ma trud​no​ści ze sku​pie​niem wzro​ku. Był ży​la​stym blon​dy​nem z wy​bla​kły​mi nie​bie​ski​mi ocza​mi i od razu się do​my​śli​ła, że jej nie uwie​rzył. – Mogę za​cze​kać ra​zem z tobą? – Nie, kur​wa, nie mo​żesz – ode​zwał się zna​jo​my głos. To był Stri​ke: ma​syw​ny i na​chmu​rzo​ny, spio​ru​no​wał nie​zna​jo​me​go wzro​kiem, a ten jak nie​pysz​ny wró​cił do dwóch kum​pli przy ba​rze. – Co ty tu ro​bisz? – spy​ta​ła Ro​bin, od​kry​wa​jąc ze zdzi​wie​niem, że po dwóch kie​lisz​kach wina jej ję​zyk zdrę​twiał i zro​bił się cięż​ki. – Szu​kam cię – po​wie​dział. – Skąd wie​dzia​łeś, że…? – Je​stem de​tek​ty​wem. Ile tego wy​pi​łaś? – za​in​te​re​so​wał się, spo​glą​da​jąc na kie​li​szek po wi​nie. – Tyl​ko je​den – skła​ma​ła, więc po​szedł do baru po na​stęp​ny i po ku​fel doom bara dla sie​bie. Gdy skła​dał za​mó​wie​nie, ro​sły męż​czy​zna w czap​ce wy​mknął się z pubu, lecz Stri​ke tego nie za​uwa​żył, gdyż był po​chło​nię​ty pio​ru​no​wa​niem wzro​kiem blon​dy​na, któ​ry da​lej ga​pił się na Ro​bin i zre​zy​gno​wał chy​ba do​pie​ro, gdy do sto​li​ka wró​cił na​chmu​rzo​ny Stri​ke z ku​flem i kie​lisz​kiem. – Co się dzie​je? – Nic. – Da​ruj so​bie. Wy​glą​dasz jak cho​ler​na śmierć na cho​rą​gwi. – No cóż – po​wie​dzia​ła Ro​bin, po​cią​ga​jąc wiel​ki łyk wina. – Mo​żesz uznać, że pod​nio​słeś mnie na du​chu. Stri​ke krót​ko się ro​ze​śmiał. – Dla​cze​go masz ze sobą tor​bę? – Nie ode​zwa​ła się, więc do​dał: – Gdzie się po​dział twój pier​ścio​nek za​rę​czy​no​wy? Otwo​rzy​ła usta, żeby od​po​wie​dzieć, lecz wez​bra​ło w niej zdra​dli​we pra​gnie​nie roz​pła​ka​-

nia się, któ​re ode​bra​ło jej zdol​ność mowy. Po krót​kiej we​wnętrz​nej wal​ce i ko​lej​nym so​lid​nym łyku wina oznaj​mi​ła: – Już nie je​stem za​rę​czo​na. – Dla​cze​go? – Za​baw​ne, że aku​rat ty o to py​tasz. „Upi​łam się – po​my​śla​ła, jak​by opu​ści​ła cia​ło i pa​trzy​ła na sie​bie z boku. – Jak ja wy​glą​dam! Upi​łam się nie​speł​na trze​ma kie​lisz​ka​mi wina, to przez brak je​dze​nia i snu”. – Co w tym za​baw​ne​go? – spy​tał zdez​o​rien​to​wa​ny Stri​ke. – Nie roz​ma​wia​my o spra​wach pry​wat​nych… Ty nie roz​ma​wiasz o spra​wach pry​wat​nych. – Z tego, co pa​mię​tam, wy​wnę​trza​łem się przed tobą wła​śnie w tym pu​bie. – Raz. Wi​dząc jej za​ró​żo​wio​ne po​licz​ki i sły​sząc, jak plą​cze jej się ję​zyk, do​my​ślił się, że Ro​bin jed​nak wy​pi​ła wię​cej niż dwa kie​lisz​ki. Roz​ba​wio​ny i jed​no​cze​śnie za​nie​po​ko​jo​ny, po​wie​dział: – Chy​ba po​win​naś coś zjeść. – To samo si wte​dy po​edzia​łam – od​rze​kła Ro​bin. – Tego wie​czo​ru, kie​dy się… i w koń​cu po​szli​śmy na ke​ba​ba… A ja – oznaj​mi​ła z god​no​ścią – nie chcę ke​ba​ba. – No wiesz, je​ste​śmy w Lon​dy​nie. Pew​nie mo​że​my po​szu​kać cze​goś, co nie jest ke​ba​bem. – Lu​bię czip​sy – od​par​ła, więc po​szedł je ku​pić. – Co się dzie​je? – po​wtó​rzył, gdy wró​cił do sto​li​ka. Po kil​ku se​kun​dach przy​glą​da​nia się, jak Ro​bin usi​łu​je otwo​rzyć opa​ko​wa​nie czip​sów, wziął je od niej i ją wy​rę​czył. – Nic. Po pro​stu dziś w nocy za​mie​rzam spać w Tra​ve​lod​ge, i tyle. – W Tra​ve​lod​ge. – No. Jest je​den przy… nie​da​le​ko. Spoj​rzał na jej wy​łą​czo​ną ko​mór​kę i do​my​ślił się, że za​po​mnia​ła ją na​ła​do​wać. – Nie pa​mię​tam gdzie do​kład​nie – cią​gnę​ła. – Zo​staw mnie tu​taj, po​ra​dzę so​bie – do​da​ła, grze​biąc w tor​bie w po​szu​ki​wa​niu cze​goś, w co mo​gła​by wy​dmu​chać nos. – No – wes​tchnął – są​dząc po two​im wy​glą​dzie, mogę być spo​koj​ny. – Na​praw​dę wszyst​ko w po​rząd​ku – po​wie​dzia​ła żar​li​wie. – Ju​tro rano jak zwy​kle będę w pra​cy, zo​ba​czysz. – My​ślisz, że cię szu​ka​łem, dla​te​go że mar​twię się o pra​cę? – Nie mu​sisz być miły! – jęk​nę​ła, cho​wa​jąc twarz w chu​s​tecz​ce. – Nie znio​sę tego! Bądź nor​mal​ny! – Czy​li jaki? – spy​tał sko​ło​wa​ny. – Opry​skli​wy i nie​roz​mo… nie​roz​mow… – A o czym chcesz roz​ma​wiać? – O ni​czym kon​kret​nym – skła​ma​ła. – Po pro​stu my​śla​łam… żeby za​cho​wy​wać się pro​fe​-

snal​nie. – Co za​szło mię​dzy tobą i Mat​thew? – Co się dzie​je mię​dzy tobą i Elin? – od​pa​ro​wa​ła. – A czy to waż​ne? – spy​tał nie​po​ru​szo​ny. – No wła​śnie – od​rze​kła wy​mi​ja​ją​co, opróż​nia​jąc trze​ci kie​li​szek. – Chcę je​sze je… – Tym ra​zem wy​pi​jesz coś bez al​ko​ho​lu. Cze​ka​jąc na nie​go, wpa​try​wa​ła się w su​fit . Na​ma​lo​wa​no tam sce​ny z te​atru: Spodek ha​sał z Ty​ta​nią oto​czo​ny gru​pą wró​żek. – Z Elin wszyst​ko w po​rząd​ku – pod​jął Stri​ke, gdy zno​wu usiadł. Do​szedł do wnio​sku, że wy​mia​na in​for​ma​cji to naj​lep​szy spo​sób, żeby skło​nić Ro​bin do mó​wie​nia o swo​ich pro​ble​mach. – Ta​kie spo​koj​ne tem​po jest mi na rękę. Ona ma dziec​ko i nie chce, że​bym za bar​dzo się do nie​go zbli​żył. Trud​ny roz​wód. – Aha – po​wie​dzia​ła Ro​bin, mru​ga​jąc ocza​mi znad szklan​ki coli. – Jak się po​zna​li​ście? – Przez Nic​ka i Ilsę. – Skąd ją zna​ją? – Nie zna​ją jej. Or​ga​ni​zo​wa​li im​pre​zę, a ona przy​szła z bra​tem. To le​karz, pra​cu​je z Nic​kiem. Ni​g​dy wcze​śniej jej nie wi​dzie​li. – Aha – po​wtó​rzy​ła Ro​bin. Na chwi​lę za​po​mnia​ła o wła​snych pro​ble​mach, sku​pia​jąc uwa​gę na tym skraw​ku pry​wat​ne​go świa​ta Stri​ke’a. Był taki nor​mal​ny, taki zwy​czaj​ny! Po​szedł na im​pre​zę i za​gad​nął pięk​ną blon​dyn​kę. Stri​ke po​do​bał się ko​bie​tom – Ro​bin od​kry​ła to w cza​sie ich wspól​nej pra​cy. Gdy się u nie​go za​trud​ni​ła, nie ro​zu​mia​ła, jak to moż​li​we. Tak bar​dzo róż​nił się od Mat​thew. – Czy Ilsa lubi Elin? – spy​ta​ła Ro​bin. Stri​ke’a zdu​miał ten prze​błysk prze​ni​kli​wo​ści. – No… tak, chy​ba lubi – skła​mał. Ro​bin są​czy​ła colę. – Okej. – Stri​ke z tru​dem po​wstrzy​my​wał znie​cier​pli​wie​nie. – Two​ja ko​lej. – Roz​sta​li​śmy się – oznaj​mi​ła. Zna​jąc me​to​do​lo​gię prze​słu​chań, uznał, że na​le​ży za​milk​nąć; po ja​kiejś mi​nu​cie oka​za​ło się, że po​stą​pił słusz​nie. – On… coś mi po​wie​dział – wy​zna​ła. – Wczo​raj w nocy. Cze​kał. – I tego nie moż​na już cof​nąć. Nie cze​goś ta​kie​go. Była bla​da i opa​no​wa​na, lecz nie​mal czuł cier​pie​nie kry​ją​ce się w tych sło​wach. Na​dal mil​czał. – Prze​spał się z inną – do​da​ła ci​chym, zdła​wio​nym gło​sem. Za​pa​dło mil​cze​nie. Się​gnę​ła po pacz​kę z czip​sa​mi, zo​ba​czy​ła, że zja​dła wszyst​kie, i upu​ści​-

ła ją z po​wro​tem na sto​lik. – Cho​le​ra – mruk​nął Stri​ke. Był za​sko​czo​ny: nie tym, że Mat​thew prze​spał się z inną ko​bie​tą, lecz tym, że się do tego przy​znał. Od​niósł wra​że​nie, że przy​stoj​ny mło​dy księ​go​wy to męż​czy​zna, któ​ry wie, jak uło​żyć so​bie ży​cie, żeby mu było wy​god​nie, szu​flad​ku​jąc i ka​te​go​ry​zu​jąc rze​czy​wi​stość we​dle po​trze​by. – I to nie raz – pod​ję​ła Ro​bin tym sa​mym zdu​szo​nym gło​sem. – Ro​bił to mie​sią​ca​mi. Z kimś, kogo oby​dwo​je zna​my. Z Sa​rah Sha​dlock. To jego sta​ra przy​ja​ciół​ka ze stu​diów. – Jezu – po​wie​dział Stri​ke. – Przy​kro mi. Na​praw​dę było mu przy​kro, szcze​rze przy​kro z po​wo​du jej cier​pie​nia. Wia​do​mość wy​wo​ła​ła jed​nak tak​że inne emo​cje, któ​re zwy​kle moc​no trzy​mał na wo​dzy, uzna​jąc je za chy​bio​ne i jed​no​cze​śnie nie​bez​piecz​ne, a one się na​prę​ży​ły, spraw​dza​jąc, czy nie uda im się zrzu​cić krę​pu​ją​cych je ogra​ni​czeń. „Nie bądź pie​przo​nym głup​kiem – po​my​ślał. – Nie mo​żesz do tego do​pu​ścić. Od razu wszyst​ko spie​przy​ło​by się na amen”. – Co się sta​ło, że się przy​znał? – spy​tał Stri​ke. Nie od​po​wie​dzia​ła, ale ta sce​na przy​po​mnia​ła jej się z po​ra​ża​ją​cą wy​ra​zi​sto​ścią. Ich ma​gno​lio​wy sa​lon był o wie​le za mały, żeby po​mie​ścić parę w sta​nie ta​kiej fu​rii. Całą dro​gę z York​shi​re prze​by​li w land ro​ve​rze, któ​re​go Mat​thew nie chciał. W pew​nym mo​men​cie jej po​de​ner​wo​wa​ny na​rze​czo​ny stwier​dził, że to tyl​ko kwe​stia cza​su, żeby Stri​ke ude​rzył do Ro​bin, a co wię​cej przy​pusz​czał, że ją to ucie​szy. – To tyl​ko mój przy​ja​ciel! – wrza​snę​ła na Mat​thew, sto​jąc obok ich ta​niej ka​na​py, pod​czas gdy ba​ga​że sta​ły jesz​cze w ko​ry​ta​rzu. – Jak mo​żesz su​ge​ro​wać, że pod​nie​ca mnie jego ka​lec​two… – Je​steś na​iw​na jak cho​le​ra! – krzyk​nął. – Bę​dzie two​im przy​ja​cie​lem, do​pó​ki nie spró​bu​je cię za​cią​gnąć do łóż​ka… – Na ja​kiej pod​sta​wie tak go oce​niasz? Też cze​kasz, żeby się rzu​cić na swo​je ko​le​żan​ki z pra​cy? – Oczy​wi​ście, że nie, do dia​bła, ale ty je​steś w nie​go wpa​trzo​na jak w pie​przo​ny ob​ra​zek… To fa​cet, sie​dzi​cie w tej agen​cji tyl​ko we dwo​je… – On jest moim przy​ja​cie​lem, tak samo jak Sa​rah Sha​dlock jest two​ją przy​ja​ciół​ką, ale prze​cież wy ni​g​dy… Zo​ba​czy​ła to w jego twa​rzy. Prze​mknął po niej wy​raz, ja​kie​go jesz​cze ni​g​dy nie wi​dzia​ła. Jak​by na​ma​cal​ne po​czu​cie winy prze​śli​zgnę​ło się po wy​so​kich ko​ściach po​licz​ko​wych, gład​ko ogo​lo​nej bro​dzie i orze​cho​wych oczach, któ​re przez lata uwiel​bia​ła. – …Praw​da? – spy​ta​ła z na​głym wa​ha​niem. – Praw​da? Zbyt dłu​go się za​sta​na​wiał.

– Oczy​wi​ście – za​prze​czył z prze​ko​na​niem, jak​by za​trzy​ma​ny na chwi​lę film gwał​tow​nie ru​szył da​lej. – Oczy​wi​ście, że nie… – Zro​bi​łeś to – po​wie​dzia​ła. – Prze​spa​łeś się z nią. Wi​dzia​ła to w jego twa​rzy. Nie wie​rzył w dam​sko-mę​skie przy​jaź​nie, po​nie​waż sam ni​g​dy ta​kiej nie za​znał. On i Sa​rah sy​pia​li ze sobą. – Kie​dy? – spy​ta​ła. – Nie, chy​ba nie… wte​dy? – Ja nie… Usły​sza​ła sła​by pro​test męż​czy​zny, któ​ry wie, że prze​grał, któ​ry wręcz chciał prze​grać. Całą noc i cały dzień drę​czy​ła ją jed​na myśl: w pew​nym sen​sie chciał, żeby się do​wie​dzia​ła. Jej dziw​ny spo​kój, nie tyle oskar​ży​ciel​ski, ile wy​ni​ka​ją​cy z oszo​ło​mie​nia, skło​nił go do wy​ja​wie​nia ca​łej praw​dy. Ow​szem, to sta​ło się wte​dy. Od po​cząt​ku czuł się z tego po​wo​du okrop​nie… ale w tam​tym cza​sie on i Ro​bin ze sobą nie sy​pia​li i pew​ne​go wie​czo​ru Sa​rah chcia​ła go po​cie​szyć i, no cóż, sy​tu​acja wy​mknę​ła się spod kon​tro​li… – Chcia​ła cię po​cie​szyć? – po​wtó​rzy​ła Ro​bin. Wresz​cie ogar​nę​ła ją złość, wy​ry​wa​jąc ze sta​nu obez​wład​nia​ją​ce​go nie​do​wie​rza​nia. – Chcia​ła po​cie​szyć cie​bie? – Wiesz, dla mnie to też był trud​ny okres! – krzyk​nął. Stri​ke pa​trzył, jak Ro​bin nie​świa​do​mie krę​ci gło​wą, pró​bu​jąc o tym nie my​śleć, lecz od wspo​mnień za​ró​żo​wi​ły jej się po​licz​ki, a w oczach zno​wu za​lśni​ły łzy. – Co mó​wisz? – spy​ta​ła Stri​ke’a, wy​rwa​na z za​my​śle​nia. – Py​ta​łem, co go skło​ni​ło do przy​zna​nia się. – Nie wiem. Kłó​ci​li​śmy się. On uwa​ża… – Wzię​ła głę​bo​ki od​dech. Dwie trze​cie bu​tel​ki wina na pu​sty żo​łą​dek do​pro​wa​dzi​ły ją do tego, że wzię​ła przy​kład ze szcze​ro​ści Mat​thew. – On nie wie​rzy, że je​ste​śmy tyl​ko przy​ja​ciół​mi. Dla Stri​ke’a nie było to żad​ne za​sko​cze​nie. Wi​dział po​dejrz​li​wość w każ​dym spoj​rze​niu Mat​thew, sły​szał nie​pew​ność w każ​dej ką​śli​wej uwa​dze, jaką na​rze​czo​ny Ro​bin rzu​cał pod jego ad​re​sem. – No więc – cią​gnę​ła z wa​ha​niem Ro​bin. – Zwró​ci​łam mu uwa​gę, że je​ste​śmy tyl​ko przy​ja​ciół​mi i że sam też ma pla​to​nicz​ną przy​ja​ciół​kę, swą sta​rą dro​gą Sa​rah Sha​dlock. Wte​dy wszyst​ko wy​szło na jaw. Miał z Sa​rah ro​mans na stu​diach, kie​dy ja… kie​dy ja by​łam w domu. – Tak daw​no temu? – My​ślisz, że sko​ro to było sie​dem lat temu, nie po​win​nam mieć pre​ten​sji? – spy​ta​ła ostro. – Mimo że to za​ta​ił i cią​gle się z nią wi​du​je​my? – Po pro​stu się zdzi​wi​łem, że przy​znał się do tego po tak dłu​gim cza​sie – od​rzekł spo​koj​nie Stri​ke, nie da​jąc się wcią​gnąć w kłót​nię. – Aha – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – No cóż, było mu wstyd. Z po​wo​du tego, kie​dy to się sta​ło. – Na stu​diach? – spy​tał sko​ło​wa​ny Stri​ke.

– Tuż po tym, jak je rzu​ci​łam – spro​sto​wa​ła. – Aha. Ni​g​dy nie roz​ma​wia​li o tym, dla​cze​go prze​rwa​ła stu​dia psy​cho​lo​gicz​ne i wró​ci​ła do Ma​sham. Ro​bin nie za​mie​rza​ła opo​wia​dać Stri​ke’owi tej hi​sto​rii, lecz wszyst​kie po​sta​no​wie​nia od​pły​nę​ły w ma​łym mo​rzu al​ko​ho​lu, któ​rym wy​peł​ni​ła swo​je głod​ne i wy​czer​pa​ne cia​ło. Co by się sta​ło, gdy​by mu po​wie​dzia​ła? Na ra​zie miał nie​peł​ny ob​raz sy​tu​acji i nie był w sta​nie jej do​ra​dzić. Nie​wy​raź​nie zda​ła so​bie spra​wę, że li​czy na jego po​moc. Bez wzglę​du na to, czy to jej się po​do​ba​ło, czy nie – bez wzglę​du na to, czy po​do​ba​ło się jemu – Stri​ke był w Lon​dy​nie jej naj​lep​szym przy​ja​cie​lem. Ni​g​dy wcze​śniej nie sta​nę​ła z tym fak​tem twa​rzą w twarz. Al​ko​hol pod​no​sił ją na du​chu i po​zwa​lał przej​rzeć na oczy. Mówi się in vino ve​r i​tas, praw​da? Stri​ke na pew​no znał​by to po​wie​dze​nie. Miał dziw​ny zwy​czaj spo​ra​dycz​ne​go cy​to​wa​nia ła​ciń​skich fraz. – Wca​le nie chcia​łam rzu​cać stu​diów – za​czę​ła po​wo​li, czu​jąc za​wro​ty gło​wy – ale coś się wy​da​rzy​ło i póź​niej mia​łam pro​ble​my… Nie​do​brze. To ni​cze​go nie wy​ja​śnia​ło. – Wra​ca​łam od przy​ja​ciół​ki, któ​ra miesz​ka​ła w in​nym aka​de​mi​ku – po​wie​dzia​ła. – Wca​le nie było tak póź​no… rap​tem koło ósmej… ale już przed nim ostrze​ga​no… w lo​kal​nych wia​do​mo​ściach… Tak też było nie​do​brze. Za dużo szcze​gó​łów. Po​win​na była wy​ło​żyć su​che fak​ty, a nie przed​sta​wiać wszyst​kie naj​drob​niej​sze de​ta​le, tak jak wte​dy w są​dzie. Głę​bo​ko wes​tchnę​ła, spoj​rza​ła Stri​ke’owi w twarz i wy​czy​ta​ła z niej, że on już się do​my​ślił. Czu​jąc ulgę, że nie musi tego mó​wić, spy​ta​ła: – Czy mógł​byś za​mó​wić jesz​cze tro​chę czip​sów? Gdy wró​cił do sto​li​ka, w mil​cze​niu po​dał jej opa​ko​wa​nie. Nie spodo​ba​ła jej się jego mina. – Nie myśl o tym… to ni​cze​go nie zmie​nia! – za​wo​ła​ła z roz​pa​czą. – To było dwa​dzie​ścia mi​nut mo​je​go ży​cia. Coś, co mi się przy​tra​fi​ło. To nie je​stem ja. To mnie nie de​fi​niu​je. Do​my​ślił się, że mu​sia​ła usły​szeć te sło​wa na ja​kiejś te​ra​pii. Prze​słu​chi​wał ofia​ry gwał​tów. Znał sfor​mu​ło​wa​nia, ja​kie im pod​su​wa​no, żeby zro​zu​mia​ły coś, co dla ko​bie​ty było nie do po​ję​cia. Wła​śnie uzy​skał od​po​wiedź na wie​le py​tań do​ty​czą​cych Ro​bin. Na przy​kład tych zwią​za​nych z jej dłu​gim związ​kiem z Mat​thew: nie​za​wod​nym chło​pa​kiem z ro​dzin​ne​go mia​stecz​ka. Pi​ja​na Ro​bin wy​czy​ta​ła jed​nak w mil​cze​niu Stri​ke’a to, cze​go naj​bar​dziej się oba​wia​ła: zmia​nę w jego spo​so​bie jej po​strze​ga​nia, gdy z oso​by jemu rów​nej zmie​ni​ła się w ofia​rę. – To ni​cze​go nie zmie​nia! – po​wtó​rzy​ła ze zło​ścią. – Na​dal je​stem taka sama! – Wiem o tym – po​wie​dział – ale jed​nak spo​tka​ło cię coś za​je​bi​ście strasz​ne​go.

– No, tak… to praw​da – mruk​nę​ła udo​bru​cha​na. Po​tem zno​wu wy​bu​chła. – Za​mknię​to go dzię​ki moim ze​zna​niom. Za​uwa​ży​łam pew​ne szcze​gó​ły, kie​dy… Miał pod uchem taką bia​łą pla​mę… na​zy​wa​ją to bie​lac​twem… I jed​ną nie​ru​cho​mą, roz​sze​rzo​ną źre​ni​cę. Za​czę​ła traj​ko​tać, po​że​ra​jąc trze​cią pacz​kę czip​sów tego dnia. – Pró​bo​wał mnie udu​sić. Okla​płam i uda​łam mar​twą, a wte​dy uciekł. Za​ata​ko​wał w tej ma​sce jesz​cze dwie dziew​czy​ny i żad​na z nich nie była w sta​nie po​dać po​li​cji szcze​gó​łów. Dzię​ki moim ze​zna​niom go przy​skrzy​ni​li. – Wca​le mnie to nie dzi​wi – po​wie​dział Stri​ke. Uzna​ła to stwier​dze​nie za za​do​wa​la​ją​ce. Przez chwi​lę sie​dzie​li w mil​cze​niu, a ona do​ja​da​ła czip​sy. – Tyl​ko że póź​niej nie by​łam w sta​nie wyjść z po​ko​ju – pod​ję​ła, jak​by nie na​stą​pi​ła żad​na prze​rwa. – W koń​cu uczel​nia ode​sła​ła mnie do domu. Mia​łam od​cze​kać tyl​ko je​den se​mestr, ale… już nie wró​ci​łam. Ro​bin za​my​śli​ła się nad tym, wpa​trzo​na przed sie​bie. Mat​thew za​chę​cał ją do po​zo​sta​nia w domu. Gdy ago​ra​fo​bia ustą​pi​ła, co trwa​ło po​nad rok, za​czę​ła go od​wie​dzać na uni​wer​sy​te​cie w Bath, gdzie trzy​ma​jąc się za rękę, spa​ce​ro​wa​li po​śród bu​dyn​ków z ka​mie​nia z Cot​swolds, wzdłuż pół​księ​ży​ców w sty​lu re​gen​cji i za​drze​wio​nych brze​gów Avo​nu. Ile​kroć wy​cho​dzi​li gdzieś z jego przy​ja​ciół​mi, była wśród nich Sa​rah Sha​dlock, re​cho​czą​ca z dow​ci​pów Mat​thew, do​ty​ka​ją​ca jego ra​mie​nia, bez koń​ca kie​ru​ją​ca roz​mo​wę na sta​re do​bre cza​sy, któ​ry​mi mo​gli się cie​szyć, kie​dy nie było z nimi Ro​bin, uciąż​li​wej dziew​czy​ny Mat​thew z jego ro​dzin​ne​go mia​stecz​ka… „Chcia​ła mnie po​cie​szyć. Wiesz, dla mnie to też był trud​ny okres!” – No do​bra – ode​zwał się Stri​ke – mu​si​my ci zna​leźć ja​kiś noc​leg. – Pój​dę do Tra​vel… – Nie, nie pój​dziesz. Nie chciał, żeby spa​ła w miej​scu, gdzie ano​ni​mo​wi lu​dzie mogą swo​bod​nie spa​ce​ro​wać po ko​ry​ta​rzach albo wejść pro​sto z uli​cy. Może miał pa​ra​no​ję, ale wo​lał, żeby no​co​wa​ła gdzieś, gdzie krzyk nie uto​nie we wrza​wie bab​skich wie​czo​rów. – Mo​gła​bym się prze​spać w agen​cji – po​wie​dzia​ła Ro​bin, pod​no​sząc się chwiej​nie z krze​sła. Chwy​cił ją za ra​mię. – Je​śli masz jesz​cze to łóż​ko polo… – Nie bę​dziesz spa​ła w żad​nej agen​cji – uciął. – Znam od​po​wied​nie miej​sce. Moja cio​cia za​trzy​ma​ła się tam z wuj​kiem, kie​dy przy​je​cha​li obej​rzeć Pu​łap​kę na my​s zy. No, daj mi tę tor​bę. Już kie​dyś zda​rzy​ło mu się ob​jąć Ro​bin, lecz wte​dy sy​tu​acja wy​glą​da​ła zu​peł​nie ina​czej: uży​wał jej w cha​rak​te​rze la​ski. Tym ra​zem to ona mia​ła pro​ble​my z utrzy​ma​niem rów​no​wa​gi. Zna​lazł jej ta​lię i moc​no ją przy​trzy​mał, gdy wy​cho​dzi​li z pubu. – Mat​thew nie był​by tym za​chwy​co​ny – ode​zwa​ła się po chwi​li.

Stri​ke mil​czał. Mimo tego, co usły​szał, nie był rów​nie pew​ny jak Ro​bin, że jej zwią​zek się za​koń​czył. Była z Mat​thew przez dzie​więć lat, a w Ma​sham cze​ka​ła na nią go​to​wa suk​nia ślub​na. Pil​no​wał się, żeby nie po​wie​dzieć pod ad​re​sem Mat​thew żad​nych kry​tycz​nych uwag, ja​kie mo​gły​by zo​stać po​wtó​rzo​ne by​łe​mu na​rze​czo​ne​mu w ko​lej​nych kłót​niach, któ​re z pew​no​ścią ich nie omi​ną, gdyż wię​zi umac​nia​nej przez dzie​więć lat nie da się prze​ciąć w jed​ną noc. Za​cho​wy​wał tę po​wścią​gli​wość bar​dziej ze wzglę​du na Ro​bin niż na sie​bie. Nie bał się Mat​thew. – Kim był ten męż​czy​zna? – spy​ta​ła Ro​bin za​spa​nym gło​sem, gdy w mil​cze​niu po​ko​na​li sto me​trów. – Któ​ry? – Ten z rana… My​śla​łam, że to ten od nogi… Wy​stra​szy​łam się jak dia​bli. – A… to Shan​ker. Sta​ry przy​ja​ciel. – Jest prze​ra​ża​ją​cy. – Nie zro​bił​by ci krzyw​dy – za​pew​nił ją Stri​ke. Po chwi​li do​dał: – Ale ni​g​dy nie zo​sta​wiaj go w agen​cji sa​me​go. – Dla​cze​go? – Zwę​dził​by wszyst​ko, co nie jest przy​twier​dzo​ne na sta​łe. Ni​cze​go nie robi za dar​mo. – Skąd go znasz? Hi​sto​ria Shan​ke​ra i Ledy star​czy​ła im aż do Frith Stre​et, gdzie spo​glą​da​ły na nich ci​che re​zy​den​cje ema​nu​ją​ce do​sto​jeń​stwem i ła​dem. – To tu? – spy​ta​ła Ro​bin, pa​trząc z otwar​ty​mi usta​mi na ho​tel Ha​zlitt’s. – Nie mogę tu no​co​wać… Tu bę​dzie dro​go! – Ja pła​cę – po​wie​dział Stri​ke. – Po​trak​tuj to jako te​go​rocz​ną pre​mię. Bez ga​da​nia – do​dał, gdy otwo​rzy​ły się drzwi i mło​dy uśmiech​nię​ty męż​czy​zna od​su​nął się, żeby wpu​ścić ich do środ​ka. – To prze​ze mnie po​trze​bu​jesz bez​piecz​ne​go miej​sca. W wy​ło​żo​nym bo​aze​rią ko​ry​ta​rzu było przy​tul​nie, po​czu​ła się jak u ko​goś w domu. Ho​tel miał tyl​ko jed​no wej​ście i nikt nie mógł otwo​rzyć fron​to​wych drzwi od ze​wnątrz. Stri​ke po​dał mło​de​mu męż​czyź​nie swo​ją kar​tę kre​dy​to​wą i od​pro​wa​dził chwie​ją​cą się Ro​bin do scho​dów. – Mo​żesz wziąć ju​tro wol​ne, je​śli… – Będę o dzie​wią​tej – po​wie​dzia​ła. – Cor​mo​ran, dzię​ki za… za… – Nie ma spra​wy. Do​brej nocy. Gdy za​my​kał za sobą drzwi ho​te​lu Ha​zlitt’s, na Frith Stre​et było spo​koj​nie. Stri​ke ru​szył przed sie​bie z rę​ka​mi głę​bo​ko w kie​sze​niach, za​to​pio​ny w my​ślach. Zo​sta​ła zgwał​co​na i po​rzu​co​na na pa​stwę losu. „Ja​sna cho​le​ra”. Osiem dni temu ja​kiś drań wrę​czył jej ucię​tą nogę ko​bie​ty, a mimo to nie wspo​mnia​ła sło​wem o swo​jej prze​szło​ści, nie po​pro​si​ła o urlop i nie stra​ci​ła ani odro​bi​ny ab​so​lut​ne​go

pro​fe​sjo​na​li​zmu, ja​kim co​dzien​nie wy​ka​zy​wa​ła się w pra​cy. To Stri​ke, gdy jesz​cze nie wie​dział, co ją spo​tka​ło, na​le​gał na naj​lep​szy alarm an​ty​gwał​to​wy, po​wta​rzał, żeby nie wy​cho​dzi​ła po zmro​ku, re​gu​lar​nie się z nią kon​tak​to​wał w cią​gu dnia pra​cy… W chwi​li, w któ​rej Stri​ke zdał so​bie spra​wę, że od​da​la się od Den​mark Stre​et, za​miast się do niej przy​bli​żać, w od​le​gło​ści dwu​dzie​stu me​trów za​uwa​żył męż​czy​znę w czap​ce przy​cza​jo​ne​go na rogu Soho Squ​are. Bursz​ty​no​wy ko​niu​szek pa​pie​ro​sa szyb​ko znik​nął, gdy czło​wiek się od​wró​cił i po​spiesz​nie za​czął się od​da​lać. – Prze​pra​szam, ko​le​go! Głos Stri​ke’a od​bił się echem po ci​chym pla​cu i de​tek​tyw przy​spie​szył kro​ku. Męż​czy​zna w czap​ce nie od​wró​cił się i ru​szył bie​giem. – Hej! Ko​le​go! Stri​ke też za​czął biec, jego ko​la​no przy każ​dym gwał​tow​nym kro​ku prze​szy​wał ból. Ści​ga​ny obej​rzał się i ostro skrę​cił w lewo. Stri​ke biegł za nim naj​szyb​ciej, jak po​tra​fił. Gdy wpadł na Car​li​sle Stre​et, wy​tę​żył wzrok, lu​stru​jąc tłum ze​bra​ny przy wej​ściu do To​ucan i za​sta​na​wia​jąc się, czy męż​czy​zna się w nie​go wmie​szał. Dy​sząc, mi​nął bie​giem klien​tów pubu i zbli​ża​jąc się do skrzy​żo​wa​nia z Dean Stre​et, za​czął się ob​ra​cać, wy​pa​tru​jąc ucie​ki​nie​ra. Mógł skrę​cić w lewo, w pra​wo albo po​biec da​lej po Car​li​sle Stre​et, a wszę​dzie było mnó​stwo bram i piw​nic, w któ​rych męż​czy​zna w czap​ce mógł się ukryć, je​śli oczy​wi​ście nie za​trzy​mał prze​jeż​dża​ją​cej tak​sów​ki. – Kur​de – mruk​nął Stri​ke. Ki​kut bo​lał go w miej​scu ze​tknię​cia z pro​te​zą. Za​pa​mię​tał je​dy​nie wy​so​ką, ma​syw​ną syl​wet​kę, ciem​ny płaszcz oraz czap​kę i zwró​cił uwa​gę na po​dej​rza​ny fakt: męż​czy​zna uciekł, za​nim Stri​ke zdą​żył go o co​kol​wiek za​py​tać – o go​dzi​nę, o dro​gę – albo po​pro​sić o ogień. Na chy​bił tra​fił skrę​cił w pra​wo, w Dean Stre​et . Sa​mo​cho​dy śmi​ga​ły w obu kie​run​kach. Przez bli​sko go​dzi​nę prze​cze​sy​wał oko​li​cę, za​glą​da​jąc w ciem​ne bra​my i piw​nicz​ne za​głę​bie​nia. Wie​dział, że to pra​wie na pew​no szu​ka​nie wia​tru w polu, lecz je​śli – hi​po​te​tycz​nie – śle​dził ich ten sam męż​czy​zna, któ​ry przy​słał nogę, naj​wi​docz​niej był zu​chwa​łym dra​niem, któ​re​go nie​zdar​ny po​ścig Stri​ke’a ra​czej nie prze​pło​szył. Męż​czyź​ni w śpi​wo​rach rzu​ca​li mu gniew​ne spoj​rze​nia, gdy pod​cho​dził do nich o wie​le bli​żej, niż od​wa​żył​by się prze​cięt​ny oby​wa​tel. Dwa razy wy​pło​szył koty zza ku​błów na śmie​ci, lecz ni​g​dzie nie było wi​dać męż​czy​zny w czar​nej czap​ce.

21 … the damn call came, And I knew what I knew and didn’t want to know. […] za​dzwo​nił ten prze​klę​ty te​le​fon I wie​dzia​łem, co wie​dzia​łem i cze​go nie chcia​łem wie​dzieć. Blue Öy​ster Cult, Live For Me

Na​stęp​ne​go dnia Ro​bin obu​dzi​ła się z bó​lem gło​wy i uczu​ciem cięż​ko​ści na dnie żo​łąd​ka. Gdy za​mie​rza​ła prze​wró​cić się na dru​gi bok na ob​cych, śnież​no​bia​łych po​dusz​kach, mia​ła wra​że​nie, że bom​bar​du​ją ją wy​da​rze​nia ostat​nie​go wie​czo​ru. Po​trzą​sa​jąc gło​wą, żeby od​su​nąć wło​sy z oczu, usia​dła i się ro​zej​rza​ła. Mię​dzy rzeź​bio​ny​mi słu​pa​mi drew​nia​ne​go łoża z bal​da​chi​mem roz​po​zna​ła nie​wy​raź​ny za​rys po​ko​ju sła​bo oświe​tlo​ne​go li​nią ja​sne​go świa​tła mię​dzy za​sło​na​mi z bro​ka​tu. Gdy jej oczy przy​wy​kły do po​zła​ca​ne​go pół​mro​ku, do​strze​gła też por​tret gru​be​go dżen​tel​me​na z bo​ko​bro​da​mi opra​wio​ny w zło​co​ną ramę. Taki ho​tel nada​wał się na kosz​tow​ną wy​ciecz​kę do mia​sta, a nie na prze​sy​pia​nie kaca z kil​ko​ma ciu​cha​mi po​spiesz​nie wrzu​co​ny​mi do pod​ręcz​nej tor​by. Czy Stri​ke umie​ścił ją w tym ele​ganc​kim, sta​ro​mod​nym luk​su​sie w ra​mach wy​prze​dza​ją​cej re​kom​pen​sa​ty za po​waż​ną roz​mo​wę, któ​rą za​mie​rzał dziś z nią prze​pro​wa​dzić? „Wszyst​ko wska​zu​je na to, że zma​gasz się z bar​dzo trud​ny​mi emo​cja​mi… Chy​ba do​brze by ci zro​bi​ła prze​rwa w pra​cy”. Dwie trze​cie bu​tel​ki kiep​skie​go wina i wszyst​ko mu po​wie​dzia​ła. Ro​bin ci​cho jęk​nę​ła i opa​dła z po​wro​tem na po​dusz​ki, za​sła​nia​jąc twarz ra​mio​na​mi i za​ta​pia​jąc się we wspo​mnie​niach, któ​re w chwi​li sła​bo​ści i przy​gnę​bie​nia za​wład​nę​ły nią ze zdwo​jo​ną siłą. Gwał​ci​ciel miał na twa​rzy gu​mo​wą ma​skę go​ry​la. Jed​ną ręką przy​trzy​my​wał Ro​bin, dru​gą zaś przy​ci​skał jej gar​dło do zie​mi, a gdy ją gwał​cił, mó​wił jej, że zgi​nie, że wy​du​si z niej pie​przo​ne ży​cie. Jej mózg był szkar​łat​ną jamą po​ra​ża​ją​cej pa​ni​ki, jego dło​nie za​ci​snę​ły się wo​kół jej szyi jak pę​tla, jej prze​trwa​nie za​le​ża​ło od zdol​no​ści uda​wa​nia, że już nie żyje. Póź​niej na​stą​pi​ły dni i ty​go​dnie, pod​czas któ​rych czu​ła się tak, jak​by fak​tycz​nie umar​ła i zo​sta​ła uwię​zio​na w cie​le, z któ​rym nic jej nie łą​czy​ło. Mia​ła wra​że​nie, że je​dy​ny spo​sób, żeby się ochro​nić, to od​dzie​lić się od wła​sne​go cia​ła, za​prze​czyć związ​ko​wi z nim. Mi​nę​ło dużo cza​su, za​nim po​czu​ła, że zno​wu może wziąć je w po​sia​da​nie. W są​dzie mó​wił ła​god​nym, po​tul​nym gło​sem – „tak, Wy​so​ki Są​dzie”, „nie, Wy​so​ki Są​dzie” – ni​ja​ki bia​ły męż​czy​zna w śred​nim wie​ku, z ru​mia​ną cerą, je​śli po​mi​nąć tę bia​łą pla​mę pod uchem. Czę​sto mru​gał bla​dy​mi, zmę​czo​ny​mi ocza​mi – ocza​mi, któ​re wcze​śniej były

szpar​ka​mi wi​docz​ny​mi przez otwo​ry w ma​sce. To, co jej zro​bił, zbu​rzy​ło jej wi​zję świa​ta, za​koń​czy​ło jej edu​ka​cję na uni​wer​sy​te​cie i za​wio​dło ją z po​wro​tem do Ma​sham. Zmu​si​ło do przej​ścia wy​czer​pu​ją​cej spra​wy są​do​wej, w któ​rej krzy​żo​wy ogień py​tań wy​wo​łał pra​wie taką samą trau​mę jak na​paść, gdyż obro​na twier​dzi​ła, że to Ro​bin za​pro​si​ła go na klat​kę scho​do​wą, żeby upra​wiać seks. Wie​le mie​się​cy po tym, jak jego ręce w rę​ka​wicz​kach wy​nu​rzy​ły się z cie​nia i za​sła​nia​jąc jej usta, wcią​gnę​ły do wnę​ki pod scho​da​mi, nie była w sta​nie znieść żad​ne​go kon​tak​tu fi​zycz​ne​go, na​wet de​li​kat​ne​go uści​sku człon​ka ro​dzi​ny. Gwał​ci​ciel ska​ził jej pierw​szy i je​dy​ny zwią​zek ero​tycz​ny, tak że mu​sie​li z Mat​thew za​czy​nać od nowa, a strach i po​czu​cie winy to​wa​rzy​szy​ły im na wszyst​kich eta​pach tej dro​gi. Ro​bin przy​ci​snę​ła ręce do oczu, jak​by moż​na było siłą wy​ma​zać to wszyst​ko z umy​słu. Oczy​wi​ście wie​dzia​ła już, że mło​dy Mat​thew, któ​re​go uwa​ża​ła za bez​in​te​re​sow​ny wzór życz​li​wo​ści i zro​zu​mie​nia, fi​glo​wał z nagą Sa​rah w swo​im aka​de​mi​ku w Bath, pod​czas gdy ona go​dzi​na​mi sa​mot​nie le​ża​ła w łóż​ku w Ma​sham, tępo wpa​trzo​na w De​sti​ny’s Child. Te​raz, w ci​szy urzą​dzo​ne​go z prze​py​chem ho​te​lu Ha​zlitt’s, po raz pierw​szy za​sta​na​wia​ła się nad tym, czy Mat​thew zo​sta​wił​by ją dla Sa​rah, gdy​by była szczę​śli​wa i nie zo​sta​ła skrzyw​dzo​na, a na​wet czy w na​tu​ral​ny spo​sób mo​gli​by się od sie​bie od​da​lić, gdy​by skoń​czy​ła stu​dia. Opu​ści​ła ręce i otwo​rzy​ła oczy. Dzi​siaj były su​che, mia​ła wra​że​nie, jak​by za​bra​kło jej łez. Nie czu​ła już roz​pa​czy po wy​zna​niu Mat​thew, lecz ra​czej tępy ból przy​sło​nię​ty pa​nicz​nym stra​chem o to, że prze​kre​śli​ła swo​je per​spek​ty​wy za​wo​do​we. Jak mo​gła być taka głu​pia, żeby po​wie​dzieć Stri​ke’owi, co ją spo​tka​ło? Czyż​by nie zdą​ży​ła się na​uczyć, co się dzie​je, kie​dy jest szcze​ra? Rok po gwał​cie, gdy prze​zwy​cię​ży​ła ago​ra​fo​bię, a jej waga pra​wie wró​ci​ła do nor​my, gdy nie mo​gła się do​cze​kać, żeby wró​cić do świa​ta i nad​ro​bić stra​co​ny czas, ogól​ni​ko​wo wy​ra​zi​ła za​in​te​re​so​wa​nie „czymś zwią​za​nym” z pra​cą śled​cze​go w spra​wach kar​nych. Nie mia​ła dy​plo​mu i stra​ciw​szy nie​daw​no część pew​no​ści sie​bie, nie ośmie​li​ła się gło​śno po​wie​dzieć o swo​im szcze​rym pra​gnie​niu zo​sta​nia de​tek​ty​wem. I bar​dzo do​brze, gdyż wszy​scy w jej oto​cze​niu usi​ło​wa​li jej wy​bić z gło​wy na​wet tę nie​śmia​ło wy​ra​żo​ną chęć po​zna​nia pe​ry​fe​rii pra​cy po​li​cji, tak​że mat​ka, za​zwy​czaj naj​bar​dziej wy​ro​zu​mia​ła isto​ta na świe​cie. Wszy​scy uzna​li to za dziw​ne nowe za​in​te​re​so​wa​nie i po​trak​to​wa​li jako ozna​kę wciąż trwa​ją​cej cho​ro​by, ob​jaw nie​zdol​no​ści Ro​bin do od​rzu​ce​nia tego, co ją spo​tka​ło. My​li​li się: pra​gnę​ła tego na dłu​go przed gwał​tem. W wie​ku ośmiu lat po​in​for​mo​wa​ła bra​ci, że bę​dzie ła​pa​ła ra​bu​siów, a oni bez​li​to​śnie ją wy​śmia​li, tyl​ko dla​te​go, że na​le​ża​ło się z niej wy​śmie​wać, bo prze​cież była dziew​czy​ną i ich sio​strą. Ro​bin mia​ła na​dzie​ję, że ich re​ak​cja nie od​zwier​cie​dla praw​dzi​wej opi​nii na te​mat jej zdol​no​ści i opie​ra się na zbio​ro​wym mę​skim od​ru​chu, lecz od​tąd już ni​g​dy nie wy​ra​ża​ła za​in​te​re​so​wa​nia pra​cą de​tek​ty​wa w roz​mo​wach z trze​ma wrza​skli​wy​mi, za​ro​zu​mia​ły​mi brać​mi. Ni​ko​mu nie po​wie​dzia​ła, że wy​bra​ła

stu​dia psy​cho​lo​gicz​ne, my​śląc po ci​chu o pro​fi​lo​wa​niu prze​stęp​ców. Gwał​ci​ciel na do​bre prze​kre​ślił jej dą​że​nia do tego celu. Była to ko​lej​na rzecz, któ​rą jej ode​brał. Trwa​nie przy swo​ich am​bi​cjach pod​czas prze​zwy​cię​ża​nia sta​nu skraj​ne​go osła​bie​nia, w okre​sie, w któ​rym wszy​scy wo​kół praw​do​po​dob​nie spo​dzie​wa​li się, że zno​wu się za​ła​mie, oka​za​ło się zbyt trud​ne. Z po​wo​du wy​czer​pa​nia i po​czu​cia obo​wiąz​ku wo​bec ro​dzi​ny, tak opie​kuń​czej i ko​cha​ją​cej, gdy Ro​bin naj​bar​dziej jej po​trze​bo​wa​ła, mu​sia​ła po​rzu​cić swo​ją wiel​ką am​bi​cję i wszy​scy byli za​do​wo​le​ni, wi​dząc, jak o niej za​po​mi​na. Póź​niej agen​cja pra​cy tym​cza​so​wej omył​ko​wo wy​sła​ła ją do pry​wat​ne​go de​tek​ty​wa. Mia​ła pra​co​wać tam przez ty​dzień, ale już u nie​go zo​sta​ła. To za​kra​wa​ło na cud. Ja​kimś spo​so​bem, dzię​ki łu​to​wi szczę​ścia, a po​tem wła​sne​mu ta​len​to​wi i upo​ro​wi, do​wio​dła swo​jej war​to​ści wal​czą​ce​mu o prze​trwa​nie Stri​ke’owi i wy​lą​do​wa​ła pra​wie do​kład​nie w miej​scu, o któ​rym ma​rzy​ła, za​nim zu​peł​nie obcy czło​wiek wy​ko​rzy​stał ją dla swo​jej per​wer​syj​nej przy​jem​no​ści jak jed​no​ra​zo​wy, nie​oży​wio​ny przed​miot, a po​tem po​bił i pra​wie udu​sił. Dla​cze​go, dla​cze​go po​wie​dzia​ła Stri​ke’owi, co ją spo​tka​ło? Mar​twił się o nią, jesz​cze za​nim mu wy​ja​wi​ła swo​ją hi​sto​rię: i co te​raz? Uzna, że jest zbyt sła​ba do tej pra​cy, była tego pew​na, i te​raz szyb​ko od​sta​wi ją na bocz​ny tor, po​nie​waż ko​bie​ta po ta​kich przej​ściach nie jest w sta​nie przy​jąć wszyst​kich obo​wiąz​ków, ja​kie po​win​na brać na bar​ki jego współ​pra​cow​ni​ca. Ci​sza i spo​kój w nie​ska​zi​tel​nym po​miesz​cze​niu urzą​dzo​nym w sty​lu geo​r​giań​skim sta​ły się przy​tła​cza​ją​ce. Ro​bin z wy​sił​kiem wy​gra​mo​li​ła się spod cięż​kiej koł​dry i prze​szła po po​chy​łej drew​nia​nej pod​ło​dze do ła​zien​ki z wan​ną na lwich ła​pach, ale bez prysz​ni​ca. Pięt​na​ście mi​nut póź​niej, gdy się ubie​ra​ła, na to​a​let​ce za​dzwo​ni​ła jej ko​mór​ka, któ​rą na szczę​ście na​ła​do​wa​ła po​przed​nie​go dnia wie​czo​rem. – Cześć – po​wie​dział Stri​ke. – Jak się czu​jesz? – W po​rząd​ku – od​par​ła drżą​cym gło​sem. Chciał jej po​wie​dzieć, żeby nie przy​cho​dzi​ła do pra​cy, wie​dzia​ła to. – Wła​śnie dzwo​nił War​dle. Zna​leź​li resz​tę cia​ła. Ro​bin gwał​tow​nie usia​dła na ta​bo​re​cie obi​tym ha​fto​wa​nym płót​nem i obie​ma rę​ka​mi przy​ci​snę​ła ko​mór​kę do ucha. – Co? Gdzie? Kim ona jest? – Po​wiem ci, jak po cie​bie wpad​nę. Chcą z nami po​roz​ma​wiać. O dzie​wią​tej będę pod ho​te​lem. Nie za​po​mnij cze​goś zjeść – do​dał. – Cor​mo​ran! – za​wo​ła​ła, żeby się nie roz​łą​czył. – Co? – Więc na​dal… na​dal u cie​bie pra​cu​ję? Za​pa​dło krót​kie mil​cze​nie.

– O co ci cho​dzi? Ja​sne, że na​dal u mnie pra​cu​jesz. – Więc nie… Na​dal… Nic się nie zmie​ni​ło? – spy​ta​ła. – A bę​dziesz ro​bi​ła, co ci każę? Bę​dziesz mnie słu​cha​ła, kie​dy mó​wię, że masz nie wy​cho​dzić po zmro​ku? – Tak – po​wie​dzia​ła z lek​kim wa​ha​niem. – Do​brze. Do zo​ba​cze​nia o dzie​wią​tej. Roz​dy​go​ta​na Ro​bin głę​bo​ko wes​tchnę​ła z ulgą. To jesz​cze nie ko​niec: na​dal chciał z nią pra​co​wać. Od​kła​da​jąc ko​mór​kę na to​a​let​kę, za​uwa​ży​ła, że w nocy przy​szedł naj​dłuż​szy ese​mes, ja​kie​go kie​dy​kol​wiek do​sta​ła. Ro​bin, nie mogę spać, bo cią​gle o to​bie my​ślę. Nie wy​obra​żasz so​bie, jak bar​dzo ża​łu​ję, że to się sta​ło. Po​stą​pi​łem jak du​pek i nie mam nic na swo​je uspra​wie​dli​wie​nie. Mia​łem 21 lat i wte​dy jesz​cze nie wie​dzia​łem tego, co wiem te​raz: że nie ma ni​ko​go ta​kie​go jak ty i że ni​g​dy nie mógł​bym po​ko​chać ko​goś tak moc​no jak cie​bie. Od tam​tej pory nie było ni​ko​go oprócz cie​bie. By​łem za​zdro​sny o cie​bie i Stri​ke’a i pew​nie po​wiesz, że nie mam pra​wa być za​zdro​sny po tym, co zro​bi​łem, ale chy​ba w głę​bi du​szy my​ślę, że za​słu​gu​jesz na ko​goś lep​sze​go ode mnie i wła​śnie to mnie gry​zło. Wiem tyl​ko, że cię ko​cham i że chcę się z tobą oże​nić, a je​śli ty już tego nie chcesz, będę mu​siał się z tym po​go​dzić, ale pro​szę cię, Ro​bin, na​pisz do mnie i daj znać, że wszyst​ko z tobą OK. Pro​szę. Matt xxxxxxx

Ro​bin odło​ży​ła ko​mór​kę na to​a​let​kę i da​lej się ubie​ra​ła. Za​mó​wi​ła ro​ga​li​ka i kawę przez room se​rvi​ce, a gdy je do​star​czo​no, zdzi​wi​ła się, jak bar​dzo je​dze​nie i pi​cie po​pra​wi​ło jej sa​mo​po​czu​cie. Do​pie​ro po​tem prze​czy​ta​ła ese​me​sa od Mat​thew jesz​cze raz. […] chy​ba w głę​bi du​szy my​ślę, że za​słu​gu​jesz na ko​goś lep​sze​go ode mnie i wła​śnie to mnie gry​zło.

To było wzru​sza​ją​ce i zu​peł​nie nie​po​dob​ne do Mat​thew, któ​ry czę​sto wy​ra​żał opi​nię, że od​wo​ły​wa​nie się do pod​świa​do​mych mo​ty​wów to nic wię​cej jak krę​tac​two. Za​raz po​tem uświa​do​mi​ła so​bie jed​nak, że Mat​thew ni​g​dy nie usu​nął Sa​rah ze swo​je​go ży​cia. Na​le​ża​ła do gro​na jego naj​lep​szych przy​ja​ciół ze stu​diów: czu​le go ob​ję​ła na po​grze​bie jego mat​ki, ja​da​ła z nimi ko​la​cje w ka​me​ral​nym czte​ro​oso​bo​wym gro​nie, na​dal flir​to​wa​ła z Mat​thew, na​dal sia​ła nie​zgo​dę mię​dzy nim a Ro​bin. Po krót​kim za​sta​no​wie​niu od​pi​sa​ła mu: Nic mi nie jest.

Gdy jak zwy​kle schlud​na cze​ka​ła na Stri​ke’a przed ho​te​lem Ha​zlitt’s, za pięć dzie​wią​ta pod​je​cha​ła czar​na tak​sów​ka. Stri​ke był nie​ogo​lo​ny, a po​nie​waż bro​da ro​sła mu z wi​go​rem, jego twarz wy​glą​da​ła jak usmo​lo​na. – Oglą​da​łaś wia​do​mo​ści? – spy​tał, gdy tyl​ko we​szła do sa​mo​cho​du. – Nie. – Me​dia wła​śnie się do​wie​dzia​ły. Jak wy​cho​dzi​łem, mó​wi​li o tym w te​le​wi​zji.

Po​chy​lił się, żeby za​mknąć pla​sti​ko​wą prze​gro​dę mię​dzy nimi a kie​row​cą. – Kim ona jest? – spy​ta​ła Ro​bin. – For​mal​nie jesz​cze jej nie zi​den​ty​fi​ko​wa​li, ale my​ślą, że to dwu​dzie​stocz​te​ro​let​nia Ukra​in​ka. – Ukra​in​ka? – zdzi​wi​ła się Ro​bin. – No. – Po chwi​li wa​ha​nia do​dał: – Go​spo​dy​ni zna​la​zła ją po​ćwiar​to​wa​ną w za​mra​żar​ce w miesz​ka​niu. Bra​ku​je pra​wej nogi. To na pew​no ona. Smak pa​sty do zę​bów w ustach Ro​bin za​czął przy​po​mi​nać żrą​ce che​mi​ka​lia, ro​ga​lik i kawa prze​wró​ci​ły jej się w żo​łąd​ku. – Gdzie jest to miesz​ka​nie? – Przy Co​nin​gham Road w She​pherd’s Bush. Mówi ci to coś? – Nie, chy​ba że… O Boże. Boże! Dziew​czy​na, któ​ra chcia​ła so​bie od​ciąć nogę? – Na to wy​glą​da. – Ale ona nie mia​ła ukra​iń​skie​go na​zwi​ska, praw​da? – War​dle uwa​ża, że mo​gła uży​wać in​ne​go. No wiesz, pseu​do​ni​mu dziw​ki. Tak​sów​ka wio​zła ich po Pall Mall w stro​nę New Sco​tland Yar​du. Bia​łe neo​kla​sy​cy​stycz​ne bu​dyn​ki prze​su​wa​ły się za okna​mi po obu stro​nach: do​stoj​ne, wy​nio​słe i obo​jęt​ne na dra​ma​ty kru​chej ludz​ko​ści. – War​dle wła​śnie tego się spo​dzie​wał – po​wie​dział Stri​ke po dłuż​szym mil​cze​niu. – Zgod​nie z jego teo​rią noga na​le​ża​ła do ukra​iń​skiej pro​sty​tut​ki po raz ostat​ni wi​dzia​nej z Dig​ge​rem Mal​ley​em. Ro​bin czu​ła, że to nie ko​niec wie​ści. Spoj​rza​ła na nie​go z oba​wą. – W jej miesz​ka​niu zna​leź​li li​sty ode mnie – cią​gnął Stri​ke. – Dwa, pod​pi​sa​ne moim na​zwi​skiem. – Prze​cież jej nie od​pi​sa​łeś! – War​dle wie, że są tref​ne. Po​dob​no imię jest na​pi​sa​ne z błę​dem, Ca​me​ron, ale mimo to musi mnie prze​słu​chać. – Co jest w tych li​stach? – Nie chciał mi po​wie​dzieć przez te​le​fon. Za​cho​wu​je się cał​kiem przy​zwo​icie – do​dał Stri​ke. – Nie do​pie​prza się. Przed nimi wy​rósł pa​łac Buc​kin​gham. Ol​brzy​mia mar​mu​ro​wa kró​lo​wa Wik​to​ria marsz​czy​ła brwi na po​mni​ku, spo​glą​da​jąc z góry na zdez​o​rien​to​wa​ną i ska​co​wa​ną Ro​bin, po czym znik​nę​ła z wi​do​ku. – Praw​do​po​dob​nie będą nam chcie​li po​ka​zać zdję​cia cia​ła, żeby spraw​dzić, czy zdo​ła​my je zi​den​ty​fi​ko​wać. – Okej – po​wie​dzia​ła Ro​bin od​waż​niej, niż się czu​ła. – Do​szłaś do sie​bie? – spy​tał Stri​ke.

– Tak. Nie martw się o mnie. – Rano i tak za​mie​rza​łem za​dzwo​nić do War​dle’a. – Dla​cze​go? – Wczo​raj w nocy, wra​ca​jąc z ho​te​lu Ha​zlitt’s, za​uwa​ży​łem du​że​go fa​ce​ta w czar​nej czap​ce przy​cza​jo​ne​go w bocz​nej ulicz​ce. Coś w jego wy​glą​dzie mi się nie spodo​ba​ło. Za​wo​ła​łem do nie​go – mia​łem za​miar po​pro​sić o ogień – a on dał nogę. Tyl​ko mi nie mów – do​dał Stri​ke, choć Ro​bin nie wy​da​ła z sie​bie żad​ne​go dźwię​ku – że je​stem po​de​ner​wo​wa​ny albo mi się przy​wi​dzia​ło. My​ślę, że nas śle​dził, i po​wiem ci coś jesz​cze: chy​ba był w pu​bie, kie​dy tam przy​sze​dłem. Nie wi​dzia​łem jego twa​rzy, tyl​ko tył gło​wy, jak wy​cho​dził. Ku jego za​sko​cze​niu, Ro​bin wca​le nie zba​ga​te​li​zo​wa​ła tych po​dej​rzeń. Za​miast tego w sku​pie​niu zmarsz​czy​ła brwi, pró​bu​jąc przy​wo​łać nie​wy​raź​ne wspo​mnie​nie. – Wiesz co… Wczo​raj też gdzieś wi​dzia​łam du​że​go fa​ce​ta w czap​ce… Tak, stał w bra​mie na Tot​ten​ham Co​urt Road. Ale jego twarz była w cie​niu. Stri​ke za​klął pod no​sem. – Pro​szę, nie każ mi ro​bić so​bie prze​rwy w pra​cy – po​wie​dzia​ła Ro​bin gło​sem bar​dziej pi​skli​wym niż za​zwy​czaj. – Pro​szę. Uwiel​biam tę ro​bo​tę. – A je​śli ten po​jeb cię śle​dzi? Nie zdo​ła​ła po​wstrzy​mać dresz​czu stra​chu, lecz de​ter​mi​na​cja wzię​ła górę. Była go​to​wa wie​le zro​bić, żeby po​móc w uję​ciu tego zwie​rzę​cia, kim​kol​wiek ono było… – Będę uwa​ża​ła. Mam dwa alar​my an​ty​gwał​to​we. Stri​ke nie wy​glą​dał na uspo​ko​jo​ne​go. Wy​sie​dli przy New Sco​tland Yar​dzie i na​tych​miast za​pro​wa​dzo​no ich na górę do biu​ra bez ścia​nek dzia​ło​wych, gdzie War​dle stał bez ma​ry​nar​ki, mó​wiąc do gru​py pod​wład​nych. Na wi​dok Stri​ke’a i Ro​bin od razu zo​sta​wił współ​pra​cow​ni​ków i po​pro​wa​dził de​tek​ty​wa ra​zem z part​ner​ką do ma​łej sali. – Va​nes​sa! – za​wo​łał, wy​chy​la​jąc się za drzwi, gdy Stri​ke i Ro​bin za​ję​li miej​sca przy owal​nym sto​le. – Masz te li​sty? Po chwi​li sier​żant Ekwen​si po​ja​wi​ła się z dwie​ma wy​dru​ko​wa​ny​mi kart​ka​mi w ochron​nych pla​sti​ko​wych to​reb​kach oraz z roz​po​zna​ną przez Stri​ke’a ko​pią jed​ne​go z dwóch na​pi​sa​nych od​ręcz​nie li​stów, któ​re prze​ka​zał War​dle’owi w Old Blue Last . Sier​żant Ekwen​si, po​wi​taw​szy Ro​bin uśmie​chem, któ​ry tej ostat​niej zno​wu wy​dał się nad​zwy​czaj po​krze​pia​ją​cy, usia​dła obok War​dle’a z no​te​sem. – Chce​cie kawy albo cze​goś in​ne​go? – spy​tał War​dle. Stri​ke i Ro​bin prze​czą​co po​krę​ci​li gło​wa​mi. War​dle prze​su​nął li​sty w stro​nę Stri​ke’a. Ten prze​czy​tał je oba, a na​stęp​nie prze​ka​zał sie​dzą​cej obok Ro​bin. – Żad​ne​go z nich nie na​pi​sa​łem – oznaj​mił War​dle’owi. – Tak przy​pusz​cza​łem – po​wie​dział War​dle. – Pani El​la​cott, czy nie od​pi​sa​ła pani w imie​-

niu Stri​ke’a? Ro​bin prze​czą​co po​krę​ci​ła gło​wą. W pierw​szym li​ście „Stri​ke” przy​zna​wał, że rze​czy​wi​ście sam zor​ga​ni​zo​wał am​pu​ta​cję swo​jej nogi, gdyż pra​gnął się jej po​zbyć, i do​da​wał, że hi​sto​ria o mi​nie-pu​łap​ce w Afga​ni​sta​nie była mi​ster​ną przy​kryw​ką. Nie wie​dział, jak Kel​sey to od​kry​ła, lecz bła​gał ją, żeby ni​ko​mu o tym nie mó​wi​ła. Póź​niej zga​dzał się jej po​móc w „zrzu​ce​niu brze​mie​nia” oraz py​tał, gdzie i kie​dy mo​gli​by się spo​tkać twa​rzą w twarz. Dru​gi list był krót​ki i po​twier​dzał, że Stri​ke przyj​dzie do niej trze​cie​go kwiet​nia o siód​mej wie​czo​rem. Oba li​sty pod​pi​sa​no „Ca​me​ron Stri​ke” gru​bym, czar​nym atra​men​tem. – Ten – za​uwa​żył Stri​ke, po​now​nie się​ga​jąc po dru​gi list, gdy Ro​bin skoń​czy​ła czy​tać – brzmi tak, jak​by wcze​śniej do mnie na​pi​sa​ła, pro​po​nu​jąc czas i miej​sce spo​tka​nia. – Wła​śnie mia​łem o to spy​tać – po​wie​dział War​dle. – Do​sta​łeś na​stęp​ny list? Stri​ke spoj​rzał na Ro​bin, któ​ra prze​czą​co po​krę​ci​ła gło​wą. – Okej – pod​jął War​dle. – Upo​rząd​kuj​my fak​ty: kie​dy przy​szedł pierw​szy list od… – spoj​rzał na kse​ro​ko​pię – oso​by, któ​ra pod​pi​sa​ła się Kel​sey? Od​po​wie​dzi udzie​li​ła Ro​bin. – Wło​ży​łam ko​per​tę do szu​fla​dy świ… – po twa​rzy Stri​ke’a prze​mknął cień uśmie​chu – do szu​fla​dy, w któ​rej trzy​ma​my nie​chcia​ną ko​re​spon​den​cję. Mo​że​my spraw​dzić datę na pie​cząt​ce, ale o ile do​brze pa​mię​tam, to było na po​cząt​ku tego roku. Chy​ba w lu​tym. – Okej, do​sko​na​le – po​wie​dział War​dle. – Przy​śle​my ko​goś po tę ko​per​tę. – Uśmiech​nął się do Ro​bin, któ​ra wy​glą​da​ła na wy​stra​szo​ną. – Niech się pani uspo​koi: wie​rzę wam. Ja​kiś kom​plet​ny świr pró​bu​je wro​bić Stri​ke’a. To się nie trzy​ma kupy. Po co Stri​ke miał​by za​dźgać ko​bie​tę, po​ćwiar​to​wać ją, a po​tem prze​słać jej nogę do wła​snej agen​cji? Po co miał​by zo​sta​wiać w jej miesz​ka​niu li​sty od sa​me​go sie​bie? Ro​bin pró​bo​wa​ła od​wza​jem​nić uśmiech. – Za​dźgał ją? – wtrą​cił się Stri​ke. – Usta​la​my, co do​kład​nie ją za​bi​ło – po​wie​dział War​dle – ale w tor​sie są dwie głę​bo​kie rany, któ​re naj​praw​do​po​dob​niej za​ła​twi​ły spra​wę, za​nim za​czął ją ćwiar​to​wać. Pod sto​łem Ro​bin za​ci​snę​ła ręce w pię​ści, tak że pa​znok​cie wbi​ły się głę​bo​ko w jej dło​nie. – Przejdź​my da​lej – pod​jął War​dle, a sier​żant Ekwen​si włą​czy​ła dłu​go​pis i przy​go​to​wa​ła się do pi​sa​nia. – Czy na​zwi​sko Oksa​na Wo​ło​szy​na co​kol​wiek wam mówi? – Nie – od​rzekł Stri​ke, a Ro​bin prze​czą​co po​krę​ci​ła gło​wą. – Wszyst​ko wska​zu​je na to, że tak brzmia​ło praw​dzi​we na​zwi​sko ofia​ry – wy​ja​śnił War​dle. – Tak się pod​pi​sa​ła na umo​wie naj​mu i go​spo​dy​ni twier​dzi, że oka​za​ła do​wód toż​sa​mo​ści. Po​da​wa​ła się za stu​dent​kę.

– Po​da​wa​ła się? – spy​ta​ła Ro​bin. – Pró​bu​je​my usta​lić, kim na​praw​dę była – po​wie​dział War​dle. „No ja​sne – po​my​śla​ła Ro​bin. – Przy​pusz​cza, że pro​sty​tut​ką”. – Są​dząc po li​ście, do​brze mó​wi​ła po an​giel​sku – za​uwa​żył Stri​ke. – O ile rze​czy​wi​ście ona go na​pi​sa​ła. Ro​bin spoj​rza​ła na nie​go zdez​o​rien​to​wa​na. – Sko​ro ktoś pod​ra​bia li​sty ode mnie, może rów​nież pod​ra​biać li​sty od niej – do​dał. – Żeby spró​bo​wać na​praw​dę was ze sobą skon​tak​to​wać? – No wła​śnie: żeby zwa​bić mnie na spo​tka​nie albo zo​sta​wić mię​dzy nami ja​kiś pa​pie​ro​wy ślad, któ​ry ob​cią​żył​by mnie po jej śmier​ci. – Van, idź zo​ba​czyć, czy są już zdję​cia zwłok – po​wie​dział War​dle. Sier​żant Ekwen​si wy​szła z sali. Mia​ła fi​gu​rę mo​del​ki. Wnętrz​no​ści Ro​bin za​czę​ły się prze​wra​cać pod wpły​wem pa​ni​ki. War​dle, jak​by to wy​czuł, zwró​cił się do niej ze sło​wa​mi: – Chy​ba nie musi pani ich oglą​dać, sko​ro Stri​ke… – Po​win​na je obej​rzeć – uciął Stri​ke. War​dle wy​glą​dał na za​sko​czo​ne​go, a Ro​bin, choć sta​ra​ła się tego nie oka​zy​wać, za​czę​ła się za​sta​na​wiać, czy Stri​ke nie pró​bu​je jej przy​pad​kiem na​stra​szyć, żeby prze​strze​ga​ła za​sa​dy nie​wy​cho​dze​nia z domu po zmro​ku. – Tak – po​wie​dzia​ła, nie​źle uda​jąc spo​kój. – Chy​ba po​win​nam. – Nie są… przy​jem​ne – za​zna​czył War​dle z nie​ty​po​wą dla sie​bie oględ​no​ścią. – Nogę za​adre​so​wa​no na na​zwi​sko Ro​bin – przy​po​mniał mu Stri​ke. – Mo​gła kie​dyś wi​dzieć tę ko​bie​tę, tak samo jak ja. To moja part​ner​ka. Wy​ko​nu​je​my tę samą pra​cę. Ro​bin spoj​rza​ła na nie​go z uko​sa. Ni​g​dy do​tąd nie na​zwał jej part​ner​ką w roz​mo​wie z kimś in​nym, w każ​dym ra​zie nie w jej obec​no​ści. Nie pa​trzył na nią. Sku​pi​ła się z po​wro​tem na War​dle’u. Była peł​na obaw, lecz usły​szaw​szy, jak Stri​ke sta​wia jej sta​tus za​wo​do​wy na rów​ni ze swo​im, wie​dzia​ła, że bez wzglę​du na to, co zo​ba​czy, zro​bi wszyst​ko, żeby nie za​wieść ani sie​bie, ani jego. Gdy wró​ci​ła sier​żant Ekwen​si, trzy​ma​jąc w ręku plik zdjęć, Ro​bin gło​śno prze​łknę​ła śli​nę i wy​pro​sto​wa​ła się na krze​śle. Naj​pierw wziął je Stri​ke i jego re​ak​cja wca​le nie do​da​ła jej otu​chy. – Ożeż kur​wa! – Naj​le​piej za​cho​wa​na jest gło​wa – po​wie​dział ci​cho War​dle – bo wło​żył ją do za​mra​żar​ki. Ro​bin, któ​ra in​stynk​tow​nie cof​nę​ła​by rękę od cze​goś roz​grza​ne​go do czer​wo​no​ści, mu​sia​ła zwal​czyć rów​nie sil​ny od​ruch od​wró​ce​nia się, za​mknię​cia oczu i prze​ło​że​nia zdję​cia na dru​gą stro​nę. Wzię​ła je jed​nak od Stri​ke’a i spoj​rza​ła. Jej trze​wia przy​bra​ły kon​sy​sten​cję pły​nu. Ucię​ta gło​wa tkwi​ła na reszt​kach szyi, wpa​tru​jąc się w obiek​tyw nie​wi​dzą​cy​mi oczy​ma, tak za​mro​żo​ny​mi, że nie było wi​dać, jaki mają ko​lor. Ciem​ne usta były roz​dzia​wio​ne. Brą​zo​-

we wło​sy sztyw​ne, przy​pró​szo​ne lo​dem. Po​licz​ki peł​ne i pu​co​ło​wa​te, bro​da i czo​ło po​kry​te trą​dzi​kiem. Wy​glą​da​ła mło​dziej niż na dwa​dzie​ścia czte​ry lata. – Po​zna​je ją pani? Głos War​dle’a roz​legł się za​ska​ku​ją​co bli​sko. Wpa​tru​jąc się w tę od​cię​tą gło​wę, Ro​bin zu​peł​nie za​po​mnia​ła o ko​mi​sa​rzu. – Nie – od​rze​kła. Odło​ży​ła zdję​cie na stół i wzię​ła od Stri​ke’a na​stęp​ne. Lewą nogę i dwie ręce wci​śnię​to do lo​dów​ki, gdzie za​czę​ły się roz​kła​dać. Przy​go​to​wu​jąc się na wi​dok gło​wy, nie przy​pusz​cza​ła, że po​zo​sta​łe czę​ści mogą być rów​nie okrop​ne, i za​wsty​dzi​ła się, gdy wy​rwał jej się ci​chy pisk prze​ra​że​nia. – Tak, to strasz​ne – po​wie​dzia​ła ci​cho sier​żant Ekwen​si. Ro​bin z wdzięcz​no​ścią spoj​rza​ła jej w oczy. – Na nad​garst​ku le​wej ręki jest ta​tu​aż – za​uwa​żył War​dle, po​da​jąc im trze​cie zdję​cie, na któ​rym ta ręka le​ża​ła roz​cią​gnię​ta na sto​le. Czu​jąc już wy​raź​ne mdło​ści, Ro​bin spoj​rza​ła na fo​to​gra​fię i do​strze​gła na​pis „1D” zro​bio​ny czar​nym tu​szem. – Tor​su nie mu​si​cie oglą​dać – po​wie​dział War​dle, zbie​ra​jąc zdję​cia ze sto​łu i od​da​jąc je sier​żant Ekwen​si. – Gdzie był? – spy​tał Stri​ke. – W wan​nie – od​parł War​dle. – Wła​śnie tam ją za​bił: w ła​zien​ce. Wy​glą​da​ło jak w rzeź​ni. – Za​wa​hał się. – Uciął jej nie tyl​ko nogę. Ro​bin ucie​szy​ła się, że Stri​ke nie spy​tał, co jesz​cze uciął mor​der​ca. Wąt​pi​ła, by zdo​ła​ła znieść od​po​wiedź. – Kto ją zna​lazł? – spy​tał Stri​ke. – Wła​ści​ciel​ka – od​rzekł War​dle. – Jest w po​de​szłym wie​ku i kie​dy do​tar​li​śmy na miej​sce, stra​ci​ła przy​tom​ność. Praw​do​po​dob​nie do​sta​ła za​wa​łu. Za​bra​li ją do szpi​ta​la Ham​mer​smith. – Co ją skło​ni​ło, żeby tam wejść? – Za​pach – po​wie​dział War​dle. – Za​dzwo​ni​li do niej lo​ka​to​rzy z dołu. Po​sta​no​wi​ła wpaść rano, przed pój​ściem na za​ku​py, żeby za​stać Oksa​nę w domu. Po​nie​waż nikt nie otwie​rał, we​szła do środ​ka. – Ci z dołu ni​cze​go nie sły​sze​li? Krzy​ków, cze​go​kol​wiek? – To dom po​dzie​lo​ny na miesz​ka​nia peł​ne stu​den​tów. Nie ma z nich żad​ne​go po​żyt​ku – po​wie​dział War​dle. – Gło​śna mu​zy​ka, kum​ple przy​cho​dzą​cy i wy​cho​dzą​cy o każ​dej po​rze. Kie​dy spy​ta​li​śmy, czy z góry nie do​bie​ga​ły ja​kieś od​gło​sy, ga​pi​li się na nas jak cie​lę​ta. Dziew​czy​na, któ​ra za​dzwo​ni​ła po wła​ści​ciel​kę, do​sta​ła strasz​nej hi​ste​rii. Mówi, że ni​g​dy so​bie nie wy​ba​czy, że od razu nie za​dzwo​ni​ła, jak po​czu​ła ten smród. – Tak, to by wie​le zmie​ni​ło – mruk​nął Stri​ke. – Mógł​byś wsa​dzić gło​wę na miej​sce i

dziew​czy​na by​ła​by jak nowa. War​dle się ro​ze​śmiał. Na​wet sier​żant Ekwen​si się uśmiech​nę​ła. Ro​bin gwał​tow​nie wsta​ła. Wczo​raj​sze wino i po​ran​ny ro​ga​lik okrop​nie prze​wra​ca​ły jej się w je​li​tach. Ci​cho prze​pro​si​ła i po​spiesz​nie ru​szy​ła do drzwi.

22 I don’t give up but I ain’t a stal​ker, I gu​ess I’m just an easy tal​ker. Nie re​zy​gnu​ję, ale nie na​ma​wiam, Chy​ba po pro​stu do​brze się ze mną roz​ma​wia. Blue Öy​ster Cult, I Just Like To Be Bad

– Dzię​ki, wiem, co to jest wi​siel​czy hu​mor – po​wie​dzia​ła Ro​bin go​dzi​nę póź​niej, tro​chę po​iry​to​wa​na, a tro​chę roz​ba​wio​na. – Mo​że​my o tym za​po​mnieć? Stri​ke ża​ło​wał swo​je​go dow​ci​pu z po​li​cyj​nej sali, gdyż Ro​bin wró​ci​ła z dwu​dzie​sto​mi​nu​to​we​go po​by​tu w to​a​le​cie bla​da i lek​ko spo​co​na, a woń mię​ty świad​czy​ła o tym, że zno​wu umy​ła zęby. Za​miast wziąć tak​sów​kę, za​pro​po​no​wał, żeby ode​tchnę​li świe​żym po​wie​trzem i po​szli pie​szo wzdłuż Broad​way do Fe​athers, naj​bliż​sze​go pubu, gdzie za​mó​wił dzba​nek her​ba​ty. Wo​lał​by piwo, lecz Ro​bin nie na​uczo​no, żeby trak​to​wać al​ko​hol jako nie​od​łącz​ne​go to​wa​rzy​sza roz​le​wu krwi, więc oba​wiał się, że ku​fel mógł​by wzmoc​nić jej wra​że​nie, iż ma bez​dusz​ne​go sze​fa. O wpół do dwu​na​stej w śro​dę w Fe​athers było spo​koj​nie. Usie​dli przy sto​li​ku w głę​bi ogrom​ne​go pubu, z dala od dwóch taj​nia​ków roz​ma​wia​ją​cych ści​szo​nym gło​sem przy oknie. – Kie​dy by​łaś w to​a​le​cie, wspo​mnia​łem War​dle’owi o na​szym przy​ja​cie​lu w czap​ce – po​wie​dział Stri​ke. – Mówi, że po​sta​wi taj​nia​ków w oko​li​cy Den​mark Stre​et, żeby po​roz​glą​da​li się przez kil​ka dni. – My​ślisz, że wró​cą dzien​ni​ka​rze? – spy​ta​ła Ro​bin, któ​ra do​tąd nie mia​ła cza​su, żeby się tym przej​mo​wać. – Mam na​dzie​ję, że nie. War​dle za​cho​wa te tref​ne li​sty w ta​jem​ni​cy. Mówi, że ujaw​nie​nie ta​kiej in​for​ma​cji by​ło​by temu świ​ro​wi na rękę. Skła​nia się do wnio​sku, że mor​der​ca na​praw​dę chce mnie wro​bić. – A ty nie? – Nie – od​rzekł Stri​ke. – Nie jest aż tak stuk​nię​ty. Tu dzie​je się coś dziw​niej​sze​go. Za​milkł i Ro​bin, nie chcąc mu prze​szka​dzać w my​śle​niu, też prze​sta​ła się od​zy​wać. – To zwy​czaj​ny ter​ror – po​wie​dział po​wo​li Stri​ke, dra​piąc się po nie​ogo​lo​nej bro​dzie. – Pró​bu​je nas na​stra​szyć, na​mie​szać w na​szym ży​ciu naj​bar​dziej, jak się da. I spójrz​my praw​dzie w oczy: robi to sku​tecz​nie. Wo​kół agen​cji krę​ci się po​li​cja i wzy​wa​ją nas do Sco​tland Yar​du, stra​ci​li​śmy więk​szość klien​tów, ty je​steś… – O mnie się nie martw! – wtrą​ci​ła na​tych​miast . – Nie chcę, że​byś się mar​twił…

– Ro​bin, do kur​wy nę​dzy – zde​ner​wo​wał się Stri​ke – wczo​raj oby​dwo​je go wi​dzie​li​śmy. War​dle uwa​ża, że po​wi​nie​nem ci ka​zać zo​stać w domu i… – Pro​szę – jęk​nę​ła, czu​jąc, jak zno​wu do​pa​da​ją ją te same oba​wy co rano – nie każ mi prze​stać pra​co​wać… – Nie war​to dać się za​mor​do​wać, żeby uciec od ży​cia ro​dzin​ne​go! Wi​dząc, że się skrzy​wi​ła, na​tych​miast po​ża​ło​wał tych słów. – Nie trak​tu​ję tego jak uciecz​ki – mruk​nę​ła. – Uwiel​biam tę pra​cę. Dzi​siaj rano obu​dzi​łam się zroz​pa​czo​na tym, co ci wczo​raj po​wie​dzia​łam. Ba​łam się, że… mo​żesz uznać, że nie je​stem wy​star​cza​ją​co twar​da. – To, co mi wczo​raj po​wie​dzia​łaś i czy je​steś twar​da, nie ma tu nic do rze​czy. Tu cho​dzi o psy​cho​la, któ​ry praw​do​po​dob​nie cię śle​dzi i po​rą​bał już jed​ną ko​bie​tę na ka​wał​ki. Ro​bin w mil​cze​niu na​pi​ła się let​niej her​ba​ty. Była głod​na jak wilk. Jed​nak na myśl o zje​dze​niu ja​kie​goś pu​bo​we​go da​nia za​wie​ra​ją​ce​go mię​so na jej czo​ło wy​stę​po​wał pot . – To nie jest jego pierw​sze mor​der​stwo, praw​da? – spy​tał re​to​rycz​nie Stri​ke, sku​pia​jąc ciem​ne oczy na ręcz​nie ma​lo​wa​nych na​zwach piwa nad ba​rem. – Uciął jej gło​wę i koń​czy​ny, część cia​ła za​brał ze sobą. Czy coś ta​kie​go moż​na zro​bić bez przy​go​to​wa​nia? – Ra​czej nie – przy​zna​ła Ro​bin. – Zro​bił to dla przy​jem​no​ści. Urzą​dził so​bie w tej ła​zien​ce jed​no​oso​bo​wą or​gię. Ro​bin nie była już pew​na, czy czu​je głód, czy mdło​ści. – To ja​kiś sa​dy​stycz​ny ma​niak, któ​ry cho​wa do mnie ura​zę i po​sta​no​wił po​łą​czyć przy​jem​ne z po​ży​tecz​nym – roz​my​ślał gło​śno Stri​ke. – Czy ten ry​so​pis pa​su​je do któ​re​goś z trzech po​dej​rza​nych? – spy​ta​ła Ro​bin. – Czy któ​ryś z nich ko​goś wcze​śniej za​bił? – No – po​wie​dział Stri​ke. – Whit​ta​ker. Za​bił moją mat​kę. „Ale w zu​peł​nie inny spo​sób” – po​my​śla​ła Ro​bin. Ledę Stri​ke wy​sła​ła na tam​ten świat igła, a nie noże. Z sza​cun​ku dla Stri​ke’a, któ​ry miał po​nu​rą minę, nie po​wie​dzia​ła tego na głos. Po chwi​li przy​po​mnia​ła so​bie jesz​cze o czymś. – Pew​nie wiesz – za​czę​ła ostroż​nie – że Whit​ta​ker przez mie​siąc trzy​mał w miesz​ka​niu zwło​ki ko​bie​ty? – No – po​twier​dził Stri​ke. – Sły​sza​łem. Ta wia​do​mość do​tar​ła do nie​go, gdy był na Bał​ka​nach, prze​ka​za​ła mu ją Lucy. Zna​lazł w in​ter​ne​cie zdję​cie Whit​ta​ke​ra idą​ce​go do sądu. Jego były oj​czym zmie​nił się pra​wie nie do po​zna​nia, ostrzygł się na krót​ko i za​pu​ścił bro​dę, lecz na​dal miał te świ​dru​ją​ce zło​te oczy. O ile Stri​ke do​brze pa​mię​tał, Whit​ta​ker bro​nił się, mó​wiąc, że bał się „na​stęp​ne​go fał​szy​we​go oskar​że​nia” o mor​der​stwo, więc pró​bo​wał zmu​mi​fi​ko​wać zwło​ki ko​bie​ty, owi​ja​jąc je wor​ka​mi na śmie​ci i cho​wa​jąc pod pod​ło​gą. Obroń​ca prze​ko​ny​wał nie​czu​łe​go sę​dzie​go, że no​wa​tor​skie po​dej​ście jego klien​ta do pro​ble​mu wy​ni​ka​ło z nad​uży​wa​nia nar​ko​ty​ków.

– Tyl​ko że on jej nie za​mor​do​wał, praw​da? – spy​ta​ła Ro​bin, pró​bu​jąc so​bie przy​po​mnieć, co wy​czy​ta​ła w Wi​ki​pe​dii. – Była mar​twa od mie​sią​ca, więc sek​cja zwłok ra​czej nie na​le​ża​ła do naj​ła​twiej​szych – stwier​dził Stri​ke. Gdy​by Shan​ker go te​raz zo​ba​czył, zno​wu po​wie​dział​by, że pa​skud​nie wy​glą​da. – Oso​bi​ście ob​sta​wiał​bym, że ją za​bił. Czy fa​cet może mieć aż ta​kie​go pe​cha, żeby dwie jego dziew​czy​ny pa​dły tru​pem w domu, pod​czas gdy on sie​dzi tam z za​ło​żo​ny​mi rę​ka​mi? Whit​ta​ker lu​bił śmierć, lu​bił zwło​ki. Twier​dził, że jako na​sto​la​tek był gra​ba​rzem. Miał ja​kiś po​ciąg do tru​pów. Lu​dzie bra​li go za za​go​rza​łe​go fana roc​ka go​tyc​kie​go albo za ja​kie​goś ta​nie​go po​ze​ra – pio​sen​ki o ne​kro​fi​lii, bi​blia sa​ta​ni​stycz​na, Ale​ister Crow​ley i te wszyst​kie bzde​ty – ale on był złym, amo​ral​nym dra​niem, któ​ry mó​wił każ​dej na​po​tka​nej oso​bie, że jest złym, amo​ral​nym dra​niem. I co? Ko​bie​ty pcha​ły się do nie​go drzwia​mi i okna​mi. Mu​szę się na​pić – do​dał Stri​ke. Wstał i ru​szył do baru. Ro​bin pa​trzy​ła, jak się od​da​la, lek​ko za​sko​czo​na tym na​głym przy​pły​wem zło​ści. Opi​nii, że Whit​ta​ker dwa razy za​bił, nie po​twier​dza​ły ani sądy, ani, o ile wie​dzia​ła, do​wo​dy ze​bra​ne przez po​li​cję. Przy​wy​kła do tego, że Stri​ke ob​sta​je przy sta​ran​nym gro​ma​dze​niu i do​ku​men​to​wa​niu fak​tów, do jego czę​stych na​po​mnień, że prze​czu​cia i oso​bi​ste ani​mo​zje wpraw​dzie mogą wno​sić pew​ne in​for​ma​cje, lecz ni​g​dy nie po​win​ny wy​zna​czać kie​run​ku do​cho​dze​nia. Ale gdy w grę wcho​dzi​ła spra​wa jego mat​ki… Stri​ke wró​cił z ku​flem ni​chol​son’s pale i dwie​ma kar​ta​mi dań. – Prze​pra​szam – mruk​nął, sia​da​jąc, po czym po​cią​gnął duży łyk piwa. – Od daw​na o tym wszyst​kim nie my​śla​łem. Te prze​klę​te sło​wa pio​sen​ki. – No tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Kur​wa mać, to nie może być Dig​ger – cią​gnął sfru​stro​wa​ny Stri​ke, prze​cze​su​jąc pal​ca​mi gę​ste, krę​co​ne wło​sy, co w ża​den spo​sób nie wpły​nę​ło na jego fry​zu​rę. – To za​wo​do​wy gang​ster! Gdy​by się do​wie​dział, że prze​ciw​ko nie​mu ze​zna​wa​łem, i chciał się ze​mścić, toby mnie, kur​de, za​strze​lił. Gdy​by wie​dział, że na​sła​łem na nie​go po​li​cję, nie ba​wił​by się w uci​na​nie nóg i tek​sty pio​se​nek. To biz​nes​men. – War​dle na​dal my​śli, że to on? – Tak – po​wie​dział Stri​ke. – Kto jak kto, ale War​dle po​wi​nien wie​dzieć, że pro​ce​du​ry do​ty​czą​ce ano​ni​mo​wych ze​znań są szczel​ne. Ina​czej całe mia​sto by​ło​by usia​ne mar​twy​mi gli​nia​rza​mi. Po​wstrzy​mał się od dal​szej kry​ty​ki pod ad​re​sem War​dle’a, choć kosz​to​wa​ło go to spo​ro wy​sił​ku. Fa​cet był tak​tow​ny i po​moc​ny, a prze​cież mógł​by na​ro​bić mu kło​po​tów. Stri​ke nie za​po​mniał, że gdy po​przed​nim ra​zem wszedł w dro​gę sto​łecz​nej po​li​cji, trzy​ma​no go w po​ko​ju prze​słu​chań przez bite pięć go​dzin, i to chy​ba wy​łącz​nie na ży​cze​nie funk​cjo​na​riu​szy, któ​rzy cho​wa​li do nie​go ura​zę. – Co z tymi dwo​ma, któ​rych znasz z woj​ska? – spy​ta​ła Ro​bin, ści​sza​jąc głos, gdyż grup​ka

pra​cow​nic biu​ro​wych wła​śnie sa​do​wi​ła się przy po​bli​skim sto​li​ku. – Z Brock​ban​kiem i La​in​giem. Czy któ​ryś z nich wcze​śniej ko​goś za​bił? To zna​czy – do​da​ła – wiem, że byli żoł​nie​rza​mi, ale nie mó​wię o służ​bie. – Nie zdzi​wił​bym się, gdy​bym usły​szał, że La​ing ko​goś wy​koń​czył – po​wie​dział Stri​ke – ale z tego, co wiem, za​nim tra​fił do paki, ni​cze​go ta​kie​go nie zro​bił. Oka​le​czył no​żem byłą żonę: zwią​zał ją i po​ciął. Spę​dził za krat​ka​mi dzie​sięć lat i wąt​pię, czy zdo​ła​li go zre​so​cja​li​zo​wać. Jest na wol​no​ści od po​nad czte​rech lat: to mnó​stwo cza​su, żeby po​peł​nić mor​der​stwo. Nie wspo​mi​na​łem ci… Spo​tka​łem się w Mel​ro​se z jego byłą te​ścio​wą. We​dług niej po wyj​ściu z pu​dła po​je​chał do Ga​te​she​ad i wie​my, że w 2008 roku mógł być w Cor​by, ale… – do​dał Stri​ke – po​wie​dzia​ła mi też, że jest cho​ry. – Na co? – To ja​kaś od​mia​na ar​tre​ty​zmu. Nie zna szcze​gó​łów. Czy nie​do​ma​ga​ją​cy męż​czy​zna mógł​by zro​bić to, co wi​dzie​li​śmy na zdję​ciach? – Stri​ke się​gnął po menu. – No do​bra. Je​stem cho​ler​nie głod​ny, a ty od dwóch dni nie ja​dłaś ni​cze​go oprócz czip​sów. Gdy Stri​ke za​mó​wił rdzaw​ca z fryt​ka​mi, a Ro​bin śnia​da​nie ora​cza, skie​ro​wał roz​mo​wę na jesz​cze inne tory. – Czy two​im zda​niem ofia​ra wy​glą​da​ła na dwa​dzie​ścia czte​ry lata? – Nie… nie je​stem w sta​nie oce​nić – od​rze​kła Ro​bin, bez​sku​tecz​nie bro​niąc się przed ob​ra​zem gład​kich, pu​co​ło​wa​tych po​licz​ków i zmro​żo​nych, bia​łych oczu. – Nie – do​da​ła po krót​kiej chwi​li. – Po​my​śla​łam, że to… że ona… wy​glą​da mło​dziej. – Ja też. – Mu​szę… do to​a​le​ty – po​wie​dzia​ła, wsta​jąc. – Wszyst​ko w po​rząd​ku? – Po pro​stu mu​szę siku… Za dużo her​ba​ty. Pa​trzył, jak od​cho​dzi, a po​tem do​pił piwo, po​dą​ża​jąc za my​ślą, któ​rą jesz​cze nie po​dzie​lił się z Ro​bin ani z ni​kim in​nym. Ofi​cer śled​cza w Niem​czech po​ka​za​ła mu kie​dyś dzie​cię​ce wy​pra​co​wa​nie. Stri​ke ni​g​dy nie za​po​mniał ostat​nie​go zda​nia na​pi​sa​ne​go sta​ran​nym, dziew​czę​cym pi​smem na bla​do​ró​żo​wej kart​ce. Pani zmie​n i​ł a imię na Ana​s tas​s ia, ufar​bo​w a​ł a wło​s y, znik​n ę​ł a i nikt się nie do​w ie​dział, do​kąd wy​j e​c ha​ł a.

– Też chcia​ła​byś tak zro​bić, Brit​ta​ny? – spy​ta​ła ci​cho po​li​cjant​ka na na​gra​niu, któ​re póź​niej obej​rzał. – Chcia​ła​byś uciec i znik​nąć? – To tyl​ko opo​wia​da​nie! – upie​ra​ła się Brit​ta​ny, si​ląc się na po​gar​dli​wy śmiech. Splo​tła swo​je małe pal​ce, a jed​ną nogę pra​wie owi​nę​ła wo​kół dru​giej. Jej rzad​kie, ja​sne wło​sy zwi​sa​ły smęt​nie wo​kół bla​dej, pie​go​wa​tej twa​rzy. Mia​ła prze​krzy​wio​ne oku​la​ry. Przy​po​mi​na​ła

Stri​ke’owi żół​tą pa​puż​kę nie​roz​łącz​kę. – Tyl​ko to wy​my​śli​łam! Stri​ke wie​dział, że wkrót​ce te​sty DNA po​ka​żą, kim jest ko​bie​ta z lo​dów​ki, a wte​dy po​li​cja się​gnie w prze​szłość, żeby spraw​dzić, kim na​praw​dę była Oksa​na Wo​ło​szy​na, je​śli tak brzmia​ło jej praw​dzi​we na​zwi​sko. Za​sta​na​wiał się, czy przy​pad​kiem nie ma pa​ra​noi, sko​ro cią​gle się mar​twi, że cia​ło mo​gło na​le​żeć do Brit​ta​ny Brock​bank. Dla​cze​go na pierw​szym li​ście do nie​go wid​nia​ło imię Kel​sey? Dla​cze​go gło​wa wy​glą​da​ła tak mło​do, twarz wciąż była gład​ka i pu​co​ło​wa​ta jak u dziec​ka? – Po​win​nam te​raz śle​dzić Pla​ty​nę – po​wie​dzia​ła smut​nym gło​sem Ro​bin po po​wro​cie do sto​li​ka, spo​glą​da​jąc na ze​ga​rek. Obok pra​cow​ni​ca biu​ro​wa świę​to​wa​ła chy​ba uro​dzi​ny: przy wtó​rze do​no​śne​go śmie​chu ko​le​ża​nek wła​śnie roz​pa​ko​wa​ła czer​wo​no-czar​ny gor​set . – Tym bym się nie przej​mo​wał – od​rzekł Stri​ke nie​obec​nym gło​sem, gdy po​sta​wio​no przed nimi rybę z fryt​ka​mi i śnia​da​nie ora​cza. Przez chwi​lę jadł w mil​cze​niu, po czym odło​żył nóż i wi​de​lec, wy​jął no​tes, spraw​dził coś w za​pi​skach, któ​re zro​bił w biu​rze Har​da​cre’a w Edyn​bur​gu, i się​gnął po te​le​fon. Ro​bin pa​trzy​ła, jak wpi​su​je sło​wa w wy​szu​ki​war​ce i za​sta​na​wia​ła się, co robi. – Tak – po​wie​dział po spoj​rze​niu na wy​ni​ki. – Ju​tro jadę do Bar​row-in-Fur​ness. – Je​dziesz… do​kąd? – zdzi​wi​ła się. – Po co? – Tam jest Brock​bank. A w każ​dym ra​zie po​wi​nien tam być. – Skąd wiesz? – W Edyn​bur​gu od​na​la​złem jego daw​ny ad​res i do​wie​dzia​łem się, że prze​sy​ła​ją tam jego ren​tę. Te​raz jest tam za​mel​do​wa​na ja​kaś Hol​ly Brock​bank. Naj​praw​do​po​dob​niej jest z nim spo​krew​nio​na. Po​win​na wie​dzieć, gdzie moż​na go zna​leźć. Je​śli uda mi się usta​lić, że przez kil​ka ostat​nich ty​go​dni był w Kum​brii, bę​dzie​my wie​dzie​li, że nie do​star​czał ni​ko​mu nóg i nie śle​dził cię w Lon​dy​nie, praw​da? – Cze​goś mi nie mó​wisz o Brock​ban​ku – stwier​dzi​ła Ro​bin, mru​żąc nie​bie​sko​sza​re oczy. Stri​ke zi​gno​ro​wał tę uwa​gę. – Chcę, że​byś w cza​sie mo​jej nie​obec​no​ści w mie​ście sie​dzia​ła w domu. Wa​lić Dwa Razy. Je​śli Pla​ty​na odej​dzie z in​nym klien​tem, bę​dzie mógł mieć pre​ten​sje wy​łącz​nie do sie​bie. Obej​dzie​my się bez jego for​sy. – Wte​dy zo​sta​nie nam je​den klient – za​uwa​ży​ła Ro​bin. – Oba​wiam się, że je​śli nie zła​pie​my tego świ​ra, w ogó​le nikt do nas nie przyj​dzie – po​wie​dział Stri​ke. – Lu​dzie nie będą chcie​li się do nas zbli​żać. – Jak za​mie​rzasz się do​stać do Bar​row? – spy​ta​ła Ro​bin. W jej gło​wie ro​dził się pe​wien plan. Czyż​by prze​wi​dzia​ła wła​śnie taki sce​na​riusz? – Po​cią​giem – od​rzekł. – Prze​cież wiesz, że nie stać mnie te​raz na wy​po​ży​cze​nie sa​mo​cho​du. – A może – za​czę​ła trium​fal​nym to​nem – za​wio​zę cię tam moim no​wym… no, w za​sa​dzie

sta​rym, ale spraw​nym land ro​ve​rem! – Od kie​dy masz land ro​ve​ra? – Od nie​dzie​li. To sta​ry sa​mo​chód mo​ich ro​dzi​ców. – Aha – po​wie​dział. – No cóż, brzmi wspa​nia​le… – Ale? – Nie, na​praw​dę bar​dzo byś mi po​mo​gła… – Ale? – po​wtó​rzy​ła z na​ci​skiem, wy​czu​wa​jąc ja​kieś za​strze​że​nia. – Nie wiem, jak dłu​go mi tam zej​dzie. – Nie​waż​ne. Prze​cież i tak ki​si​ła​bym się w domu. Za​wa​hał się. Za​sta​na​wiał się, w ja​kim stop​niu jej pra​gnie​nie za​wie​zie​nia go do Kum​brii wy​ni​ka z na​dziei, że zra​ni w ten spo​sób Mat​thew. Do​sko​na​le po​tra​fił so​bie wy​obra​zić, co księ​go​wy po​my​śli o spon​ta​nicz​nej i nie wia​do​mo jak dłu​giej wy​pra​wie na pół​noc, pod​czas któ​rej będą tyl​ko we dwo​je, a do tego przyj​dzie im gdzieś no​co​wać. W czy​stych za​wo​do​wych re​la​cjach nie na​le​ży do​pusz​czać do wza​jem​ne​go wy​ko​rzy​sty​wa​nia się w celu wzbu​dze​nia za​zdro​ści u part​ne​rów. – O cho​le​ra! – po​wie​dział na​gle, się​ga​jąc do kie​sze​ni po ko​mór​kę. – Co się sta​ło? – spy​ta​ła za​nie​po​ko​jo​na. – Wła​śnie so​bie przy​po​mnia​łem… Wczo​raj wie​czo​rem by​łem umó​wio​ny z Elin. Kur​wa… Zu​peł​nie za​po​mnia​łem. Za​cze​kaj chwi​lę. Wy​szedł na uli​cę, zo​sta​wia​jąc Ro​bin przy sto​li​ku. Pa​trząc na ma​syw​ną syl​wet​kę Stri​ke’a cho​dzą​ce​go z te​le​fo​nem przy uchu tam i z po​wro​tem po dru​giej stro​nie pa​no​ra​micz​nych okien, była cie​ka​wa, dla​cze​go Elin nie za​dzwo​ni​ła ani nie za​ese​me​so​wa​ła, żeby spy​tać, gdzie Stri​ke się po​dzie​wa. Stam​tąd był już tyl​ko krok do za​sta​na​wia​nia się – wbrew po​dej​rze​niom Stri​ke’a po raz pierw​szy – co po​wie Mat​thew, gdy Ro​bin przyj​dzie do domu tyl​ko po to, żeby za​brać land ro​ve​ra i znik​nie z ubra​nia​mi na kil​ka dni. „Nie bę​dzie mógł mieć pre​ten​sji – po​my​śla​ła, po​dej​mu​jąc od​waż​ną pró​bę bun​tu. – To już go nie do​ty​czy”. Myśl o ko​niecz​no​ści zo​ba​cze​nia się z Mat​thew na​wet na chwi​lę wy​trą​ci​ła ją jed​nak z rów​no​wa​gi. Stri​ke przy​szedł, prze​wra​ca​jąc ocza​mi. – Zła​pa​łem mi​nu​sa – oznaj​mił zwięź​le. – Za​miast wczo​raj, spo​tka​my się dzi​siaj wie​czo​rem. Ro​bin nie wie​dzia​ła, dla​cze​go wia​do​mość, że Stri​ke wy​bie​ra się na spo​tka​nie z Elin tak ją przy​gnę​bi​ła. Chy​ba była zmę​czo​na. Róż​nych na​pięć i wstrzą​sów emo​cjo​nal​nych z ostat​nich trzy​dzie​stu sze​ściu go​dzin nie moż​na było za​ła​go​dzić jed​nym lan​czem w pu​bie. Obok pra​cow​ni​ce biu​ro​we pisz​cza​ły już ze śmie​chu, a z in​nej pacz​ki wy​le​cia​ły kaj​dan​ki z fu​ter​kiem. „To nie są jej uro​dzi​ny – uświa​do​mi​ła so​bie Ro​bin. – Ona wy​cho​dzi za mąż”. – No to mam cię wieźć czy nie? – spy​ta​ła szorst​ko.

– Tak – po​wie​dział Stri​ke, któ​ry naj​wi​docz​niej prze​ko​nał się do tego po​my​słu (a może po pro​stu roz​we​se​li​ła go wi​zja rand​ki z Elin?). – Wiesz, by​ło​by wspa​nia​le. Dzię​ki.

23 Mo​m ents of ple​asu​r e, in a world of pain. Chwi​le przy​jem​no​ści w świe​cie bólu. Blue Öy​ster Cult, Make Rock Not War

Na​za​jutrz rano na wierz​choł​kach drzew w Re​gent’s Park le​ża​ły gru​be, mięk​kie, przy​po​mi​na​ją​ce pa​ję​czy​nę war​stwy mgły. Stri​ke, któ​ry szyb​ko wy​łą​czył bu​dzik, nie chcąc obu​dzić Elin, stał przy oknie, ba​lan​su​jąc na jed​nej no​dze i od​gra​dza​jąc się za​sło​ną, żeby nie wpu​ścić do sy​pial​ni świa​tła z uli​cy. Przez chwi​lę pa​trzył na upior​ny park i hip​no​ty​zo​wał go wpływ wscho​dzą​ce​go słoń​ca na li​ścia​ste ga​łę​zie wy​sta​ją​ce z mo​rza pary. Pięk​no moż​na zna​leźć pra​wie wszę​dzie, je​śli czło​wiek przy​sta​nie, żeby się ro​zej​rzeć, lecz co​dzien​na wal​ka o prze​trwa​nie spra​wia, że ła​two za​po​mnieć o ist​nie​niu tego zu​peł​nie dar​mo​we​go luk​su​su. Za​cho​wał wspo​mnie​nia pięk​na z dzie​ciń​stwa, zwłasz​cza z okre​sów spę​dzo​nych w Korn​wa​lii: mo​rza po​ły​sku​ją​ce​go o po​ran​ku, błę​kit​ne​go ni​czym skrzy​dło mo​ty​la, ta​jem​ni​cze​go szma​rag​do​we​go i cie​ni​ste​go świa​ta Ra​bar​ba​ro​wej Ścież​ki w ogro​dzie Tre​bah, bia​łych ża​gli uno​szą​cych się w od​da​li jak mor​skie pta​ki na wzbu​rzo​nych, ciem​no​sza​rych fa​lach. W ciem​no​ści za jego ple​ca​mi Elin po​ru​szy​ła się w łóż​ku i wes​tchnę​ła. Stri​ke ostroż​nie wy​szedł zza za​sło​ny, wziął pro​te​zę opar​tą o ścia​nę i usiadł na krze​śle w sy​pial​ni, żeby ją przy​mo​co​wać. Póź​niej, na​dal po​ru​sza​jąc się naj​ci​szej, jak umiał, ru​szył z ubra​niem w rę​kach w stro​nę ła​zien​ki. Po​przed​nie​go wie​czo​ru po raz pierw​szy się po​kłó​ci​li: punkt zwrot​ny w każ​dym związ​ku. Zu​peł​ny brak kon​tak​tu po tym, jak nie zja​wił się na wtor​ko​wej rand​ce, po​wi​nien uznać za ostrze​że​nie, lecz Stri​ke był za bar​dzo za​ję​ty Ro​bin i po​ćwiar​to​wa​nym cia​łem, żeby się nad tym za​sta​na​wiać. Ow​szem, Elin po​trak​to​wa​ła go chłod​no, kie​dy za​dzwo​nił, żeby prze​pro​sić, ale po tym gdy tak chęt​nie zgo​dzi​ła się na po​now​ne spo​tka​nie, nie spo​dzie​wał się wręcz lo​do​wa​te​go przy​ję​cia, ja​kie​go do​świad​czył, zja​wia​jąc się oso​bi​ście z dwu​dzie​stocz​te​ro​go​dzin​nym opóź​nie​niem. Po ko​la​cji zje​dzo​nej przy akom​pa​nia​men​cie nie​przy​jem​nej, ko​tur​no​wej roz​mo​wy za​pro​po​no​wał, że so​bie pój​dzie i zo​sta​wi ją sam na sam z jej roz​ża​le​niem. Gdy się​gnął po płaszcz, na chwi​lę się roz​zło​ści​ła, lecz był to sła​by roz​błysk mo​krej za​pał​ki. Pę​kła i z nie​wy​raź​ną skru​chą wy​gło​si​ła łza​wą ty​ra​dę, z któ​rej do​wie​dział się, że, po pierw​sze, Elin jest w trak​cie te​ra​pii, po dru​gie, że te​ra​peu​ta zdia​gno​zo​wał u niej skłon​ność do bier​nej agre​sji, i, po trze​cie, że jego nie​zja​wie​nie się we wto​rek tak głę​bo​ko ją zra​ni​ło, iż wy​pi​ła w sa​mot​no​ści całą bu​tel​kę wina, sie​dząc przed te​le​wi​zo​rem. Stri​ke jesz​cze raz prze​pro​sił, przy​wo​łu​jąc oko​licz​no​ści ła​go​dzą​ce: trud​ną spra​wę oraz jej

groź​ny i za​ska​ku​ją​cy ob​rót . Wy​ra​ził szcze​ry żal, że za​po​mniał o ich rand​ce, lecz do​dał, że je​śli Elin nie jest w sta​nie mu wy​ba​czyć, po​wi​nien so​bie pójść. Pa​dła mu w ra​mio​na, po​szli pro​sto do łóż​ka i upra​wia​li naj​lep​szy seks od po​cząt​ku ich krót​kie​go związ​ku. Go​ląc się w nie​ska​zi​tel​nie czy​stej ła​zien​ce Elin ze świa​tła​mi w su​fi​cie i śnież​no​bia​ły​mi ręcz​ni​ka​mi, Stri​ke po​my​ślał, że po​szło mu cał​kiem gład​ko. Gdy​by za​po​mniał o rand​ce z Char​lot​te, ko​bie​tą, z któ​rą był zwią​za​ny z prze​rwa​mi przez szes​na​ście lat, od​niósł​by fi​zycz​ne ob​ra​że​nia, szu​kał​by jej te​raz w zim​nie po​ran​ka albo może pró​bo​wał po​wstrzy​mać od sko​ku z wy​so​kie​go bal​ko​nu. Uczu​cie, któ​re ży​wił do Char​lot​te – naj​głęb​sze, ja​kim kie​dy​kol​wiek da​rzył ko​bie​tę – na​zy​wał mi​ło​ścią. Ból, jaki mu spra​wi​ło, i jego dłu​go​fa​lo​we skut​ki bar​dziej przy​po​mi​na​ły jed​nak wi​ru​sa i na​wet te​raz nie był pew​ny, czy prze​zwy​cię​żył cho​ro​bę. Nie​wi​dy​wa​nie się z nią, nie​dzwo​nie​nie, nie​ko​rzy​sta​nie z no​we​go ad​re​su mej​lo​we​go, z któ​re​go przy​sła​ła mu zdję​cia, żeby po​ka​zać swo​ją zroz​pa​czo​ną twarz w dniu ślu​bu z daw​nym chło​pa​kiem: Stri​ke sam na​rzu​cił so​bie taką ku​ra​cję i dzię​ki niej po​zbył się ob​ja​wów. Wie​dział jed​nak, że wy​szedł z tego oka​le​czo​ny, że nie jest już zdol​ny czuć tego, co kie​dyś. Smu​tek Elin po​przed​nie​go wie​czo​ru nie chwy​cił go za ser​ce tak jak daw​niej smu​tek Char​lot​te. Miał wra​że​nie, że jego zdol​ność ko​cha​nia zo​sta​ła stę​pio​na, za​koń​cze​nia ner​wo​we uszko​dzo​ne. Nie za​mie​rzał zra​nić Elin, wi​dok jej łez nie spra​wiał mu przy​jem​no​ści, lecz naj​wy​raź​niej stra​cił zdol​ność współ​od​czu​wa​nia bólu. Praw​dę mó​wiąc, gdy szlo​cha​ła, w głę​bi du​szy pla​no​wał po​wrót do domu. Stri​ke ubrał się, a po​tem ci​cho ru​szył w stro​nę sła​bo oświe​tlo​ne​go przed​po​ko​ju, gdzie wrzu​cił przy​bo​ry do go​le​nia do tor​by spa​ko​wa​nej przed wy​jaz​dem do Bar​row-in-Fur​ness. Drzwi po pra​wej były uchy​lo​ne. Pod wpły​wem im​pul​su lek​ko je po​pchnął. Mała dziew​czyn​ka, któ​rej ni​g​dy nie wi​dział, spa​ła tu, gdy nie była u ojca. Ró​żo​wo-bia​ły po​kój był nie​ska​zi​tel​nie czy​sty, na su​fi​cie wo​kół gzym​su na​ma​lo​wa​no wróż​ki. Lal​ki Bar​bie sie​dzia​ły w rów​nym rzę​dzie na ko​mo​dzie, tępo się uśmie​cha​jąc, a ich spi​cza​ste pier​si przy​kry​wa​ła tę​cza, któ​ra po​wsta​ła z ich ja​skra​wych su​kie​nek. Na pod​ło​dze obok ma​leń​kie​go łóż​ka z bal​da​chi​mem le​ża​ło sztucz​ne fu​tro z gło​wą niedź​wie​dzia po​lar​ne​go. Stri​ke nie znał pra​wie żad​nych ma​łych dziew​czy​nek. Miał dwóch chrze​śnia​ków, choć w za​sa​dzie żad​ne​go nie chciał, i trzech sio​strzeń​ców. Jego do​bry przy​ja​ciel w Korn​wa​lii miał cór​ki, lecz Stri​ke wła​ści​wie w ogó​le nie miał z nimi do czy​nie​nia. Mi​ja​ły go bie​giem jak bez​kształt​na masa ku​cy​ków i ma​cha​ją​cych rą​czek: „Cześć, wuj​ku Cor​mie, pa, wuj​ku Cor​mie”. Wy​cho​wy​wał się wpraw​dzie ra​zem z sio​strą, ale jej ni​g​dy nie roz​piesz​cza​no ja​sno​ró​żo​wy​mi łóż​ka​mi z bal​da​chi​mem, choć pew​nie bar​dzo by tego chcia​ła. Stri​ke wró​cił do przed​po​ko​ju i po​grze​bał w kie​sze​ni. Za​wsze no​sił przy so​bie no​tes i dłu​go​pis. Na​pi​sał krót​ki li​ścik do Elin, ro​biąc alu​zję do naj​lep​szej czę​ści po​przed​nie​go wie​czo​ru, i zo​sta​wił go na sto​li​ku w przed​po​ko​ju, żeby przy​pad​kiem jej nie obu​dzić. Po​tem za​rzu​cił tor​-

bę na ra​mię i rów​nie ci​cho wy​szedł z miesz​ka​nia. O ósmej miał się spo​tkać z Ro​bin przy dwor​cu West Ealing. Reszt​ki mgły uno​si​ły się nad Ha​stings Road, gdy Ro​bin wy​szła z domu, za​ru​mie​nio​na i za​spa​na, z re​kla​mów​ką peł​ną je​dze​nia w jed​nej ręce i tor​bą z ubra​nia​mi na zmia​nę w dru​giej. Otwo​rzy​ła ba​gaż​nik sta​re​go, sza​re​go land ro​ve​ra, wrzu​ci​ła tor​bę i szyb​ko po​de​szła z re​kla​mów​ką do drzwi kie​row​cy. Przed chwi​lą Mat​thew pró​bo​wał ją przy​tu​lić w przed​po​ko​ju, cze​mu sta​wi​ła zde​cy​do​wa​ny opór, kła​dąc obie ręce na jego gład​kiej, cie​płej klat​ce pier​sio​wej, od​py​cha​jąc go i krzy​cząc, żeby się od​su​nął. Miał na so​bie tyl​ko bok​ser​ki. Bała się, że te​raz po​spiesz​nie na​rzu​ca ja​kieś ciu​chy, go​to​wy za nią wy​biec. Za​trza​snę​ła drzwi sa​mo​cho​du i za​pię​ła pas bez​pie​czeń​stwa, chcąc jak naj​szyb​ciej ru​szyć, lecz gdy prze​krę​ci​ła klu​czyk w sta​cyj​ce, z domu wy​sko​czył bosy Mat​thew w ko​szul​ce i spodniach od dre​su. Ni​g​dy nie wi​dzia​ła, żeby miał tak zroz​pa​czo​ną, tak bez​bron​ną minę. – Ro​bin – za​wo​łał, gdy wci​snę​ła gaz, od​jeż​dża​jąc od kra​węż​ni​ka. – Ko​cham cię. Ko​cham cię! Za​krę​ci​ła kie​row​ni​cą i ry​zy​kow​nie wy​je​cha​ła z miej​sca par​kin​go​we​go, o mały włos nie za​ha​cza​jąc o hon​dę są​sia​da. Wi​dzia​ła, jak Mat​thew ma​le​je w tyl​nym lu​ster​ku. Męż​czy​zna, któ​ry zwy​kle nad sobą pa​no​wał, te​raz na całe gar​dło de​kla​ro​wał mi​łość, nie przej​mu​jąc się, że wy​wo​ła cie​ka​wość, drwi​ny i śmiech są​sia​dów. Ser​ce Ro​bin bo​le​śnie wa​li​ło w pier​si. Był kwa​drans po siód​mej, Stri​ke na pew​no nie cze​kał jesz​cze przy dwor​cu. Na koń​cu dro​gi skrę​ci​ła w lewo, chcąc je​dy​nie bar​dziej od​da​lić się od Mat​thew. Ze​rwał się o świ​cie, gdy pró​bo​wa​ła się spa​ko​wać, nie bu​dząc go. – Gdzie się wy​bie​rasz? – Po​móc Stri​ke’owi w śledz​twie. – Nie wró​cisz na noc? – Ra​czej nie. – Do​kąd je​dziesz? – Jesz​cze nie wiem. Bała się po​dać na​zwę mia​sta, żeby za nimi nie po​je​chał. Gdy po​przed​nie​go dnia wie​czo​rem we​szła do domu, Mat​thew pła​kał i bła​gał, co moc​no nią wstrzą​snę​ło. Ni​g​dy nie wi​dzia​ła go w ta​kim sta​nie, na​wet po śmier​ci mat​ki. – Ro​bin, mu​si​my po​roz​ma​wiać. – Roz​ma​wia​li​śmy wy​star​cza​ją​co dłu​go. – Czy two​ja mama wie, do​kąd je​dziesz? – Tak. Kła​ma​ła. Jesz​cze nie po​wie​dzia​ła mat​ce o ze​rwa​niu za​rę​czyn ani o tym, że je​dzie ze Stri​-

kiem na pół​noc. Mia​ła prze​cież dwa​dzie​ścia sześć lat, to nie były spra​wy jej mat​ki. Tak na​praw​dę Mat​thew py​tał, czy po​wia​do​mi​ła ro​dzi​ców o od​wo​ła​niu ślu​bu, po​nie​waż oby​dwo​je wie​dzie​li, że nie wsia​dła​by do land ro​ve​ra, żeby za​wieźć Stri​ke’a w nie​zna​ne miej​sce, gdy​by za​rę​czy​ny na​dal były ak​tu​al​ne. Pier​ścio​nek z sza​fi​rem le​żał do​kład​nie tam, gdzie go zo​sta​wi​ła: na re​ga​le wy​ła​do​wa​nym jego sta​ry​mi pod​ręcz​ni​ka​mi do księ​go​wo​ści. – Niech to szlag – szep​nę​ła Ro​bin, mru​ga​jąc, żeby po​wstrzy​mać łzy, i skrę​ci​ła w pierw​szą lep​szą spo​koj​ną uli​cę, sta​ra​jąc się nie my​śleć o swo​im pal​cu bez pier​ścion​ka ani o udrę​czo​nej twa​rzy Mat​thew. Pod​czas krót​kie​go spa​ce​ru Stri​ke po​ko​nał o wie​le więk​szą od​le​głość niż ta, któ​rą prze​mie​rzy​ły jego nogi. Oto Lon​dyn, po​my​ślał, pa​ląc pierw​sze​go w tym dniu pa​pie​ro​sa: wy​sze​dłeś ze spo​koj​ne​go, sy​me​trycz​ne​go sze​re​gow​ca Na​sha przy​po​mi​na​ją​ce​go rzeź​bę z lo​dów wa​ni​lio​wych. Są​siad Elin, Ro​sja​nin w prąż​ko​wa​nym gar​ni​tu​rze, wła​śnie wsia​dał do audi i w od​po​wie​dzi na „…do​bry” Stri​ke’a oschle ski​nął gło​wą. Po krót​kim spa​ce​rze obok po​mni​ka Sher​loc​ka Hol​me​sa przy sta​cji Ba​ker Stre​et de​tek​tyw zna​lazł się w brud​nym po​cią​gu me​tra, w oto​cze​niu ga​wę​dzą​cych pol​skich ro​bot​ni​ków, świe​żych i peł​nych we​rwy o siód​mej rano. Póź​niej cze​kał go roz​gar​diasz Pad​ding​ton, prze​ci​skał się z tor​bą na ra​mie​niu wśród ka​wiar​ni i lu​dzi do​jeż​dża​ją​cych do pra​cy. Wresz​cie po​ko​nał kil​ka przy​stan​ków He​ath​row Con​nect w to​wa​rzy​stwie wiel​kiej ro​dzi​ny z West Co​un​try, mimo po​ran​ne​go chło​du już ubra​nej jak na Flo​ry​dę. Jej człon​ko​wie wpa​try​wa​li się w zna​ki na sta​cji jak ner​wo​we su​ry​kat​ki i ści​ska​li rącz​ki wa​li​zek, jak​by lada chwi​la spo​dzie​wa​li się na​pa​du. Stri​ke do​tarł na dwo​rzec West Ealing pięt​na​ście mi​nut przed cza​sem i roz​pacz​li​wie łak​nął pa​pie​ro​sa. Rzu​cił tor​bę pod nogi i za​pa​lił, ma​jąc na​dzie​ję, że Ro​bin się za bar​dzo nie po​spie​szy, po​nie​waż wąt​pił, żeby po​zwo​li​ła mu pa​lić w land ro​ve​rze. Le​d​wie jed​nak zdą​żył dwa razy się za​cią​gnąć, zza rogu wy​je​chał kan​cia​sty sa​mo​chód, a za przed​nią szy​bą wy​raź​nie zo​ba​czył ja​skra​wą, ja​sno​ru​dą gło​wę Ro​bin. – Mo​żesz pa​lić we​wnątrz – za​wo​ła​ła, nie ga​sząc sil​ni​ka, gdy za​rzu​cił tor​bę z po​wro​tem na ra​mię i przy​mie​rzył się do zga​sze​nia pa​pie​ro​sa – pod wa​run​kiem że opu​ścisz szy​bę. Wspiął się do środ​ka, wrzu​cił tor​bę do tyłu i za​trza​snął drzwi. – I tak nie może tu bar​dziej śmier​dzieć – do​da​ła Ro​bin, ob​słu​gu​jąc sztyw​ną skrzy​nię bie​gów z ty​po​wą dla sie​bie wpra​wą. – To kró​le​stwo psich za​pa​chów. Gdy za​czę​li się od​da​lać od chod​ni​ka, Stri​ke za​piął pas bez​pie​czeń​stwa i ro​zej​rzał się po sa​mo​cho​dzie. Wnę​trze było znisz​czo​ne i po​dra​pa​ne, zde​cy​do​wa​nie uno​si​ła się w nim ostra woń ka​lo​szy i la​bra​do​ra. Stri​ke’owi przy​po​mnia​ły się woj​sko​we po​jaz​dy, któ​ry​mi jeź​dził po naj​róż​niej​szych te​re​nach Bo​śni i Afga​ni​sta​nu, lecz jed​no​cze​śnie wzbo​ga​ci​ło się jego wy​obra​że​nie o po​cho​dze​niu Ro​bin. Ten land ro​ver przy​wo​dził na myśl błot​ni​ste dro​gi i za​ora​ne pola. Przy​po​mniał so​bie, jak mó​wi​ła, że jej wuj ma far​mę.

– Mia​łaś kie​dyś ku​cy​ka? Spoj​rza​ła na nie​go zdzi​wio​na. Gdy mi​gnę​ła mu jej cała twarz, za​uwa​żył zmę​czo​ne po​wie​ki i bla​dość. Bez wąt​pie​nia nie​wie​le spa​ła. – Na li​tość bo​ską, co to za py​ta​nie? – Ta​kim sa​mo​cho​dem jeź​dzi się na za​wo​dy jeź​dziec​kie. W jej od​po​wie​dzi za​brzmia​ła lek​ka ura​za: – Ow​szem, mia​łam ku​cy​ka. Ro​ze​śmiał się, opusz​cza​jąc szy​bę naj​ni​żej, jak się dało, i opie​ra​jąc na niej lewą rękę z pa​pie​ro​sem. – Dla​cze​go tak cię to bawi? – Nie wiem. Jak się na​zy​wał? – An​gus – od​rze​kła, skrę​ca​jąc w lewo. – Ka​wał skur​czy​by​ka. Cią​gle mnie zrzu​cał. – Nie ufam ko​niom – po​wie​dział, pa​ląc. – Jeź​dzi​łeś kie​dyś? Tym ra​zem to Ro​bin się uśmiech​nę​ła. Po​my​śla​ła, że koń​ski grzbiet to pew​nie jed​no z nie​wie​lu miejsc, w któ​rych Stri​ke czuł​by się na​praw​dę za​kło​po​ta​ny. – Nie – po​wie​dział Stri​ke. – I wo​lał​bym, żeby tak po​zo​sta​ło. – Mój wu​jek ma ta​kie​go, któ​ry by cię uniósł – cią​gnę​ła Ro​bin. – To rasa Cly​des​da​le. Ol​brzym. – Za​pa​mię​tam – mruk​nął Stri​ke, a ona się ro​ze​śmia​ła. Pa​ląc w mil​cze​niu, pod​czas gdy Ro​bin sku​pia​ła się na la​wi​ro​wa​niu wśród co​raz licz​niej​szych o po​ran​ku sa​mo​cho​dów, Stri​ke uświa​do​mił so​bie, że bar​dzo lubi ją roz​śmie​szać. Za​uwa​żył rów​nież, że czu​je się o wie​le szczę​śliw​szy, znacz​nie bar​dziej od​prę​żo​ny, sie​dząc tu​taj, w roz​kle​ko​ta​nym land ro​ve​rze, i roz​ma​wia​jąc o bzdu​rach z Ro​bin niż wczo​raj wie​czo​rem pod​czas ko​la​cji z Elin. Nie był męż​czy​zną, któ​ry opo​wia​da so​bie wy​god​ne kłam​stwa. Mógł​by so​bie tłu​ma​czyć, że Ro​bin re​pre​zen​tu​je ła​twość przy​jaź​ni, a Elin wzlo​ty i upad​ki ero​tycz​ne​go związ​ku. Wie​dział jed​nak, że praw​da jest o wie​le bar​dziej skom​pli​ko​wa​na, zwłasz​cza że z pal​ca Ro​bin znik​nął pier​ścio​nek z sza​fi​rem. Od chwi​li, w któ​rej się po​zna​li, wie​dział, że Ro​bin ozna​cza za​gro​że​nie dla spo​ko​ju jego umy​słu, lecz ry​zy​ko​wa​nie naj​lep​sze​go ukła​du za​wo​do​we​go w jego ży​ciu by​ło​by ak​tem roz​myśl​ne​go sa​bo​ta​żu, do któ​re​go on, po la​tach wy​nisz​cza​ją​cych, prze​ry​wa​nych związ​ków, po cięż​kiej ha​rów​ce i po​świę​ce​niach, żeby roz​wi​nąć agen​cję de​tek​ty​wi​stycz​ną, nie mógł i nie za​mie​rzał do​pu​ścić. – Igno​ru​jesz mnie? – Co? Rze​czy​wi​ście mógł jej nie usły​szeć, sil​nik sta​re​go land ro​ve​ra był bar​dzo gło​śny. – Py​ta​łam, jak po​szło z Elin.

Ni​g​dy wcze​śniej nie py​ta​ła go wprost o jego związ​ki. Stri​ke przy​pusz​czał, że po​ufa​łość sprzed dwóch dni prze​nio​sła ich na inny po​ziom za​ży​ło​ści. Chęt​nie by tego unik​nął, gdy​by mógł. – W po​rząd​ku – po​wie​dział wy​mi​ja​ją​co, wy​rzu​ca​jąc nie​do​pa​łek i za​my​ka​jąc okno, co nie​znacz​nie zmniej​szy​ło ha​łas. – Więc ci wy​ba​czy​ła? – Niby co? – Że zu​peł​nie za​po​mnia​łeś o wa​szej rand​ce! – za​wo​ła​ła Ro​bin. – A, to. No. Cho​ciaż w za​sa​dzie nie… ale chy​ba jed​nak tak. Ro​bin skrę​ci​ła w A40 i dwu​znacz​na od​po​wiedź Stri​ke’a wy​wo​ła​ła w jej umy​śle nie​spo​dzie​wa​ny, wy​ra​zi​sty ob​raz: Stri​ke’a z wło​cha​tym ciel​skiem i bez po​ło​wy nogi sple​cio​ne​go z ja​sno​wło​są i ala​ba​stro​wą Elin na tle czy​stej, bia​łej po​ście​li… Była pew​na, że po​ściel Elin jest bia​ła, nor​dyc​ka i czy​sta. Pew​nie nie mu​sia​ła sama prać swo​ich rze​czy. Elin wy​wo​dzi​ła się z wy​so​kiej war​stwy kla​sy śred​niej i była tak bo​ga​ta, że – w prze​ci​wień​stwie do Ro​bin – nie mu​sia​ła oso​bi​ście pra​so​wać po​szew​ki przed te​le​wi​zo​rem w cia​snym sa​lo​nie w Ealing. – A Mat​thew? – spy​tał Stri​ke, gdy wje​cha​li na au​to​stra​dę. – Jak ci z nim po​szło? – W po​rząd​ku – bąk​nę​ła Ro​bin. – Gów​no praw​da – stwier​dził Stri​ke. Z ust Ro​bin zno​wu wy​rwał się śmiech, lecz mia​ła mu tro​chę za złe, że do​ma​ga się wię​cej in​for​ma​cji, pod​czas gdy sam tak nie​wie​le wy​ja​wił jej o Elin. – Chce, że​by​śmy do sie​bie wró​ci​li. – To oczy​wi​ste – po​wie​dział Stri​ke. – Jak to: „oczy​wi​ste”? – Mó​wi​łaś, że​bym nie był taki skrom​ny, więc sama też nie bądź. Ro​bin nie była pew​na, jak na to za​re​ago​wać, ale po​czu​ła przy​jem​ne za​do​wo​le​nie. Stri​ke chy​ba po raz pierw​szy dał wy​raz temu, że wi​dzi w niej ko​bie​tę, i po ci​chu za​no​to​wa​ła tę wy​mia​nę zdań w my​ślach, żeby póź​niej prze​ana​li​zo​wać ją w sa​mot​no​ści. – Prze​pro​sił i cią​gle po​wta​rzał, że​bym z po​wro​tem wło​ży​ła pier​ścio​nek – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Reszt​ka lo​jal​no​ści wo​bec Mat​thew nie po​zwo​li​ła jej wspo​mnieć o jego pła​czu i bła​ga​niach. – Ale ja… Za​mil​kła i mimo że Stri​ke chciał usły​szeć coś wię​cej, nie za​da​wał dal​szych py​tań i tyl​ko opu​ścił szy​bę, żeby za​pa​lić na​stęp​ne​go pa​pie​ro​sa. Za​trzy​ma​li się na kawę na sta​cji ben​zy​no​wej Hil​ton Park Se​rvi​ces. Ro​bin po​szła do to​a​le​ty, a Stri​ke sta​nął w ko​lej​ce po kawę w Bur​ger Kin​gu. Przej​rza​ła się w lu​strze i zer​k​nę​ła na ko​mór​kę. Tak jak się spo​dzie​wa​ła, Mat​thew prze​słał wia​do​mość, lecz jej ton nie był już bła​gal​ny ani po​jed​naw​czy.

Je​śli się z nim prze​śpisz, z nami ko​niec. Może ci się wy​da​je, że w ten spo​sób wy​rów​nasz ra​chun​ki, ale to nie bę​dzie to samo. Sa​rah była daw​no temu, by​li​śmy dzie​cia​ka​mi i nie zro​bi​łem tego po to, żeby cię zra​nić. Po​myśl, co prze​kre​ślasz, Ro​bin. Ko​cham cię.

– Prze​pra​szam – mruk​nę​ła Ro​bin, od​su​wa​jąc się na bok, żeby ja​kaś znie​cier​pli​wio​na dziew​czy​na mo​gła po​dejść do su​szar​ki. Jesz​cze raz prze​czy​ta​ła ese​me​sa od Mat​thew. Przy​jem​ny przy​pływ gnie​wu zdu​sił mie​sza​ni​nę li​to​ści i bólu zro​dzo​ną po po​ran​nym po​ści​gu. Tu​taj, po​my​śla​ła, mia​ła przed sobą au​ten​tycz​ne​go Mat​thew: Je​śli się z nim prze​śpisz, z nami ko​niec. Więc tak na​praw​dę nie wie​rzył, że mó​wi​ła po​waż​nie, gdy zdej​mo​wa​ła pier​ścio​nek i oświad​cza​ła mu, że już nie chce za nie​go wyjść? „Ko​niec” miał być do​pie​ro wte​dy, kie​dy za​de​cy​du​je o tym Mat​thew. To nie bę​dzie to samo. Jej nie​wier​ność by​ła​by z de​fi​ni​cji gor​sza od jego nie​wier​no​ści. Dla nie​go jej po​dróż na pół​noc była je​dy​nie ćwi​cze​niem się w od​we​cie: mar​twa ko​bie​ta i mor​der​ca na wol​no​ści je​dy​nie pre​tek​sta​mi, żeby oka​zać zło​śli​wość. „Wal się” – po​my​śla​ła, wkła​da​jąc gwał​tow​nie ko​mór​kę z po​wro​tem do kie​sze​ni i wcho​dząc do ka​wiar​ni, gdzie Stri​ke sie​dział i jadł po​dwój​ne​go Cro​is​san’Wi​cha z kieł​ba​są i be​ko​nem. Na wi​dok jej za​ru​mie​nio​nej twa​rzy i za​ci​śnię​tych zę​bów od​gadł, że ode​zwał się Mat​thew. – Wszyst​ko w po​rząd​ku? – Tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin, a po chwi​li, za​nim zdą​żył spy​tać o coś jesz​cze, do​da​ła: – Opo​wiesz mi w koń​cu o Brock​ban​ku? Py​ta​nie za​brzmia​ło tro​chę agre​syw​niej, niż za​mie​rza​ła. Ton ese​me​sa Mat​thew ją roz​wście​czył, po​dob​nie jak to, że przez nie​go za​czę​ła się za​sta​na​wiać, gdzie wła​ści​wie bę​dzie tej nocy spa​ła. – Sko​ro chcesz – od​rzekł ła​god​nie Stri​ke. Wy​jął te​le​fon z kie​sze​ni, otwo​rzył zdję​cie Brock​ban​ka, któ​re zro​bił przed mo​ni​to​rem Har​da​cre’a, i prze​su​nął ko​mór​kę po sto​li​ku w stro​nę Ro​bin. Ro​bin wpa​try​wa​ła się w po​cią​głą, zwień​czo​ną gę​sty​mi, ciem​ny​mi wło​sa​mi śnia​dą twarz, któ​ra wy​glą​da​ła nie​ty​po​wo, lecz cał​kiem atrak​cyj​nie – Te​raz jest brzyd​szy – za​zna​czył Stri​ke, jak​by czy​tał w jej my​ślach. – To zdję​cie zo​sta​ło zro​bio​ne za​raz po tym, jak się za​cią​gnął. Te​raz ma za​pad​nię​ty oczo​dół i ka​la​fio​ro​wa​te ucho. – Ile ma wzro​stu? – spy​ta​ła Ro​bin, przy​po​mi​na​jąc so​bie ku​rie​ra w skó​rze i z lu​strza​ną osło​ną ka​sku. – Tyle co ja albo wię​cej. – Mó​wi​łeś, że po​zna​łeś go w woj​sku. – Tak – po​twier​dził Stri​ke. Przez kil​ka se​kund my​śla​ła, że Stri​ke nie za​mie​rza nic wię​cej do​dać, ale po chwi​li zo​rien​-

to​wa​ła się, że po pro​stu cze​ka, by para star​szych lu​dzi za​sta​na​wia​ją​cych się, gdzie usiąść, zna​la​zła się poza za​się​giem jego gło​su. Gdy tych dwo​je so​bie po​szło, po​wie​dział: – Był ma​jo​rem w Siód​mej Bry​ga​dzie Pan​cer​nej. Oże​nił się z wdo​wą po ko​le​dze. Mia​ła dwie małe cór​ki. Póź​niej uro​dzi​ło im się wspól​ne dziec​ko, chło​piec. Po nie​daw​nej lek​tu​rze akt Brock​ban​ka fak​ty pły​nę​ły wart​kim stru​mie​niem, choć Stri​ke pa​mię​tał​by je i bez wi​zy​ty w Edyn​bur​gu. Spra​wa na​le​ża​ła do tych, o któ​rych ni​g​dy się nie za​po​mi​na. – Star​sza pa​sier​bi​ca mia​ła na imię Brit​ta​ny. W wie​ku dwu​na​stu lat zwie​rzy​ła się ko​le​żan​ce ze szko​ły w Niem​czech, że jest mo​le​sto​wa​na. Ko​le​żan​ka po​wie​dzia​ła mat​ce, któ​ra to zgło​si​ła. We​zwa​no nas. Nie roz​ma​wia​łem z nią oso​bi​ście, zro​bi​ła to pew​na pani ofi​cer. Ja tyl​ko obej​rza​łem na​gra​nie. Wstrzą​snę​ło nim, że sta​ra​ła się być taka do​ro​sła, taka opa​no​wa​na. Była prze​ra​żo​na tym, co się sta​nie z jej ro​dzi​ną, sko​ro się wy​ga​da​ła, i pró​bo​wa​ła wszyst​ko od​wo​łać. Nie, oczy​wi​ście, że nie po​wie​dzia​ła So​phie, że gro​ził za​bi​ciem jej młod​szej sio​stry, je​śli Brit​ta​ny na nie​go do​nie​sie! Nie, wła​ści​wie So​phie nie kła​ma​ła – to był tyl​ko żart, i tyle. Spy​ta​ła So​phie, co zro​bić, żeby nie zajść w cią​żę, bo… bo była cie​ka​wa, każ​dy chce wie​dzieć ta​kie rze​czy. Oczy​wi​ście nie po​wie​dzia​ła też, że gdy​by się wy​ga​da​ła, po​ciął​by jej mamę na ka​wa​łecz​ki… A ta hi​sto​ria z nogą? Och, to… No, to też był żart… To wszyst​ko było żar​tem… Po​wie​dział jej, że ma bli​znę na no​dze, bo pra​wie jej ją uciął, kie​dy była mała, tyl​ko że w porę przy​szła mama i go po​wstrzy​ma​ła. Zro​bił to dla​te​go, że po​de​pta​ła mu ra​ba​ty, ale to oczy​wi​ście też był żart – spy​taj​cie mamę. Za​plą​ta​ła się w drut kol​cza​sty i tyle, moc​no się po​ra​ni​ła, pró​bu​jąc się uwol​nić. Mo​gli spy​tać mamę. On jej nie po​ciął. Ni​g​dy by jej nie po​ciął, nie ta​tuś. Stri​ke wciąż pa​mię​tał minę, jaka mi​mo​wol​nie po​ja​wi​ła się na jej twa​rzy, gdy Brit​ta​ny zmu​si​ła się do po​wie​dze​nia „ta​tuś”: wy​glą​da​ła jak dziec​ko pró​bu​ją​ce po​łknąć zim​ne flacz​ki pod groź​bą kary. Mia​ła dwa​na​ście lat, a już zdą​ży​ła się na​uczyć, że ży​cie jej ro​dzi​ny bę​dzie zno​śne, tyl​ko je​śli ona się za​mknie i bez sło​wa skar​gi zgo​dzi na wszyst​ko, co on chce jej zro​bić. Stri​ke na​brał nie​chę​ci do pani Brock​bank już pod​czas pierw​sze​go prze​słu​cha​nia. Chu​da i prze​sad​nie uma​lo​wa​na, bez wąt​pie​nia na swój spo​sób tak​że była ofia​rą, lecz Stri​ke miał wra​że​nie, że świa​do​mie po​świę​ci​ła Brit​ta​ny, żeby oca​lić dwo​je po​zo​sta​łych dzie​ci, że przy​my​ka​ła oczy na dłu​gie nie​obec​no​ści w domu męża i star​szej cór​ki, że jej de​ter​mi​na​cja, aby nie wie​dzieć, była rów​no​znacz​na ze współ​udzia​łem. Brock​bank za​gro​ził Brit​ta​ny, że udu​si jej mat​kę i sio​strę, je​śli ko​mu​kol​wiek po​wie o tym, co jej robi w sa​mo​cho​dzie, gdy za​bie​ra ją na dłu​gie wy​ciecz​ki do po​bli​skie​go lasu lub w ciem​ne ulicz​ki. Po​wie​dział, że po​tnie je na ka​wał​ki, a po​tem za​ko​pie w ogród​ku. Póź​niej za​bie​rze Ry​ana – swo​je​go syn​ka, chy​ba je​dy​ne​go człon​ka ro​dzi​ny, któ​ry był mu dro​gi – i wy​je​dzie gdzieś, gdzie nikt ich nie znaj​dzie.

– To był żart, tyl​ko żart . Nie mó​wi​łam po​waż​nie. Małe wy​krę​ca​ne pal​ce, prze​krzy​wio​ne oku​la​ry, nogi zbyt krót​kie, żeby sto​py mo​gły do​się​gnąć pod​ło​gi. Na​dal ka​te​go​rycz​nie od​ma​wia​ła pod​da​nia się ba​da​niom, gdy Stri​ke i Har​da​cre po​je​cha​li do domu Brock​ban​ka, żeby do​pro​wa​dzić go na prze​słu​cha​nie. – Kie​dy się zja​wi​li​śmy, był za​la​ny. Po​wie​dzia​łem mu, dla​cze​go przy​je​cha​li​śmy, a on rzu​cił się na mnie z nad​tłu​czo​ną bu​tel​ką. Po​wa​li​łem go na zie​mię – cią​gnął Stri​ke bez cie​nia dumy – ale nie po​wi​nie​nem był go do​ty​kać. Nie mu​sia​łem. Ni​g​dy nie przy​znał tego gło​śno, mimo że Har​da​cre (któ​ry w cza​sie póź​niej​sze​go śledz​twa oka​zał mu peł​ne wspar​cie) też o tym wie​dział. – Sko​ro rzu​cił się na cie​bie z bu​tel​ką… – Nie mu​sia​łem go po​wa​lać na zie​mię, żeby mu ją za​brać. – Mó​wi​łeś, że był duży… – Był za​la​ny. Po​ra​dził​bym so​bie bez wa​le​nia pię​ścią. Przy​je​chał ze mną Har​da​cre, było dwóch na jed​ne​go. Tak na​praw​dę cie​szy​łem się, że się na mnie rzu​cił. Mia​łem ocho​tę go wal​nąć. Pra​wy sier​po​wy do​słow​nie go ogłu​szył. I wła​śnie dla​te​go mu się upie​kło. – Upie​kło mu się…? – Wy​wi​nął się – po​wie​dział Stri​ke. – Uszło mu to na su​cho. – Jak to? Stri​ke wy​pił jesz​cze tro​chę kawy i wpa​trzo​ny w ja​kiś nie​okre​ślo​ny punkt, przy​po​mi​nał so​bie tam​te wy​da​rze​nia. – Po tym, jak go ude​rzy​łem, tra​fił do szpi​ta​la, bo na sku​tek wstrzą​śnie​nia mó​zgu do​stał sil​ne​go ata​ku pa​dacz​ko​we​go. Ura​zo​we uszko​dze​nie mó​zgu. – O Boże – jęk​nę​ła Ro​bin. – Po​trzeb​na była na​tych​mia​sto​wa ope​ra​cja, żeby po​wstrzy​mać krwa​wie​nie z mó​zgu. Cią​gle miał ata​ki. Zdia​gno​zo​wa​li ura​zo​we uszko​dze​nie mó​zgu, ze​spół stre​su po​ura​zo​we​go i al​ko​ho​lizm. Nie był w sta​nie po​ja​wić się na pro​ce​sie. Zbie​gli się ad​wo​ka​ci. Oskar​żo​no mnie o na​paść. Na szczę​ście ze​spół mo​ich obroń​ców od​krył, że w week​end po​prze​dza​ją​cy zaj​ście Brock​bank grał w rug​by. Tro​chę po​py​ta​li i oka​za​ło się, że do​stał ko​la​nem w gło​wę od stu​pięt​na​sto​ki​lo​we​go Wa​lij​czy​ka i znie​sio​no go z bo​iska na no​szach. Mło​dy le​karz prze​oczył krwa​wie​nie z ucha, bo po​kry​wa​ły je si​nia​ki i bło​to. Po pro​stu ka​zał mu wra​cać do domu i od​po​czy​wać. Oka​za​ło się, że miał pęk​nię​tą pod​sta​wę czasz​ki, a moi ad​wo​ka​ci od​kry​li to, gdy po​pro​si​li le​ka​rzy o obej​rze​nie prze​świe​tle​nia zro​bio​ne​go po me​czu. Pęk​nię​cie czasz​ki to była wina wa​lij​skie​go na​past​ni​ka, nie moja. Mimo to gdy​by Har​dy nie ze​znał, że Brock​bank rzu​cił się na mnie z bu​tel​ką, był​bym ugo​to​wa​ny. Osta​tecz​nie uzna​no, że dzia​ła​łem w sa​mo​obro​nie. Nie mo​głem wie​dzieć, że miał pęk​nię​tą czasz​kę ani jaką mu zro​bię krzyw​dę tym cio​sem pię​ścią. Tym​cza​sem zna​leź​li w jego kom​pu​te​rze por​no​gra​fię dzie​cię​cą. Hi​sto​ria Brit​ta​ny po​kry​wa​ła się z re​la​cja​mi wie​lu osób, któ​re czę​sto wi​dy​wa​ły, jak oj​czym gdzieś ją wie​zie. Jej na​-

uczy​ciel​ka ze​zna​ła, że dziew​czy​na była co​raz bar​dziej za​mknię​ta w so​bie. Przez dwa lata ją mo​le​sto​wał i gro​ził, że je​śli ko​muś o tym po​wie, za​bi​je ją, jej mat​kę i sio​strę. Zdo​łał ją prze​ko​nać, że już raz pró​bo​wał jej uciąć nogę. Mia​ła bli​znę wo​kół go​le​ni. Po​wie​dział jej, że za​mie​rzał ją od​pi​ło​wać, ale zja​wi​ła się jej mat​ka i go po​wstrzy​ma​ła. Na prze​słu​cha​niu mat​ka ze​zna​ła, że to bli​zna po wy​pad​ku, do któ​re​go do​szło, kie​dy Brit​ta​ny była mała. Ro​bin mil​cza​ła. Obie​ma rę​ka​mi za​sła​nia​ła usta i wy​trzesz​czy​ła oczy. Stri​ke wy​glą​dał prze​ra​ża​ją​co. – Le​żał w szpi​ta​lu, le​ka​rze pró​bo​wa​li za​pa​no​wać nad ata​ka​mi, a za każ​dym ra​zem, gdy za​mie​rza​no go prze​słu​chać, Brock​bank uda​wał dez​orien​ta​cję i amne​zję. Krą​ży​ła wo​kół nie​go chma​ra ad​wo​ka​tów wy​czu​wa​ją​cych okrą​głą sum​kę: za​nie​dba​nie ze stro​ny le​ka​rza, na​paść. Twier​dził, że sam był ofia​rą mo​le​sto​wa​nia, że por​no​gra​fia dzie​cię​cia to tyl​ko ob​jaw jego pro​ble​mów psy​chicz​nych, jego al​ko​ho​li​zmu. Brit​ta​ny upar​cie po​wta​rza​ła, że wszyst​ko zmy​śli​ła, mat​ka wrzesz​cza​ła, że Brock​bank ni​g​dy nie tknął żad​ne​go z jej dzie​ci, że jest ide​al​nym oj​cem, że już stra​ci​ła jed​ne​go męża, a te​raz stra​ci dru​gie​go. Sze​fo​stwo do​ma​ga​ło się wy​co​fa​nia oskar​że​nia. Zo​stał zwol​nio​ny ze służ​by z przy​czyn zdro​wot​nych – cią​gnął Stri​ke, spo​glą​da​jąc ciem​ny​mi ocza​mi w nie​bie​sko​sza​re oczy Ro​bin. – Wy​mi​gał się od kary, a w do​dat​ku do​stał od​szko​do​wa​nie i ren​tę, a po​tem po​szedł wol​no, za​bie​ra​jąc ze sobą Brit​ta​ny.

24 Step into a world of stran​gers Into a sea of unk​nowns… Wejdź do świa​ta ob​cych, Do mo​rza nie​zna​nych […] Blue Öy​ster Cult, Ham​m er Back

War​czą​cy land ro​ver po​że​rał ki​lo​me​try ze sto​ic​ką wpra​wą, lecz za​nim po​ja​wi​ły się pierw​sze dro​go​wska​zy do Bar​row-in-Fur​ness, po​dróż na pół​noc za​czę​ła się nie​mi​ło​sier​nie dłu​żyć. Mapa nie do koń​ca od​da​wa​ła, jak da​le​ko znaj​du​je się ten port, jak bar​dzo jest od​izo​lo​wa​ny. Bar​row-in-Fur​ness nie zo​sta​ło stwo​rzo​ne po to, żeby przez nie prze​jeż​dżać albo od​wie​dzać je przy​pad​kiem. Było koń​cem świa​ta, geo​gra​ficz​ną śle​pą ulicz​ką. Je​cha​li przez naj​da​lej wy​su​nię​te na po​łu​dnie krań​ce Kra​iny Je​zior, wśród fa​lu​ją​cych pól peł​nych owiec, su​chych ka​mien​nych mur​ków i ma​low​ni​czych wio​sek przy​po​mi​na​ją​cych Ro​bin jej dom w York​shi​re, póź​niej przez Ulver​ston („mia​sto, w któ​rym uro​dził się Stan Lau​rel”), aż wresz​cie zo​ba​czy​li w od​da​li sze​ro​kie uj​ście rze​ki ozna​cza​ją​ce, że zbli​ża​ją się do wy​brze​ża. Po po​łu​dniu w koń​cu za​wi​ta​li do nie​ład​ne​go prze​my​sło​we​go mia​stecz​ka z do​mi​nu​ją​cy​mi na jego pe​ry​fe​riach ma​ga​zy​na​mi i fa​bry​ka​mi po obu stro​nach dro​gi. – Za​nim po​je​dzie​my do Brock​ban​ka, pój​dzie​my coś zjeść – po​wie​dział Stri​ke, któ​ry od pię​ciu mi​nut ana​li​zo​wał mapę Bar​row. Gar​dził elek​tro​nicz​ny​mi urzą​dze​nia​mi do na​wi​ga​cji, uza​sad​nia​jąc to tym, że na za​ła​do​wa​nie się pa​pie​ru nie trze​ba cze​kać, a wy​dru​ko​wa​ne na nim in​for​ma​cje nie zni​ka​ją w nie​ko​rzyst​nych wa​run​kach. – Ka​wa​łek da​lej jest par​king. Na ron​dzie skręć w lewo. Mi​nę​li znisz​czo​ne bocz​ne wej​ście na Cra​ven Park, bo​isko dru​ży​ny rug​by Bar​row Ra​iders. Stri​ke, któ​ry miał oczy sze​ro​ko otwar​te, w ra​zie gdy​by gdzieś po​ja​wił się Brock​bank, chło​nął cha​rak​te​ry​stycz​ną at​mos​fe​rę tego miej​sca. Jako czło​wiek uro​dzo​ny w Korn​wa​lii my​ślał, że zo​ba​czy mo​rze, po​czu​je jego smak, lecz miał wra​że​nie, że znaj​du​ją się wie​le ki​lo​me​trów od wy​brze​ża. Na pierw​szy rzut oka Bar​row-in-Fur​ness ko​ja​rzy​ło się z ol​brzy​mim pod​miej​skim cen​trum han​dlo​wym, gdzie ze​wsząd ota​cza​ły ich krzy​kli​we fa​sa​dy outle​tów przy głów​nej uli​cy, tyl​ko że tu i tam mię​dzy skle​pa​mi dla maj​ster​ko​wi​czów i piz​ze​ria​mi sta​ły dum​ne i nie​pa​su​ją​ce do resz​ty ar​chi​tek​to​nicz​ne pe​reł​ki świad​czą​ce o do​stat​niej prze​my​sło​wej prze​szło​ści mia​stecz​ka. Izbę cel​ną w sty​lu art déco prze​kształ​co​no w re​stau​ra​cję. Na wik​to​riań​skiej uczel​ni tech​nicz​nej ozdo​bio​nej kla​sy​cy​stycz​ny​mi rzeź​ba​mi wid​nia​ły sło​wa La​bor Omnia Vin​c it. Ka​wa​łek da​lej zna​leź​li się wśród dłu​gich rzę​dów do​mów sze​re​go​wych, w oto​cze​niu pej​za​ży,

ja​kie ma​lo​wał Low​ry, w ulu za​miesz​ka​nym przez ro​bot​ni​ków. – Ni​g​dy nie wi​dzia​łem tylu pu​bów – po​wie​dział Stri​ke, gdy Ro​bin skrę​ci​ła na par​king. Ma​rzy​ło mu się piwo, lecz pa​mię​ta​jąc, że La​bor Omnia Vin​c it, przy​stał na pro​po​zy​cję Ro​bin, żeby prze​ką​si​li coś na​pręd​ce w po​bli​skiej ka​wiar​ni. Kwiet​nio​wy dzień był ja​sny, lecz bry​za przy​no​si​ła chłód znad nie​wi​docz​ne​go mo​rza. – Nie na​rzu​ca​ją się klien​tom, praw​da? – mruk​nął na wi​dok na​zwy ka​wiar​ni: The Last Re​sort[9] . Obok mie​ści​ły się Se​cond Chan​ce[10] z uży​wa​ną odzie​żą oraz do​brze pro​spe​ru​ją​cy lom​bard. Mimo mało obie​cu​ją​cej na​zwy, w The Last Re​sort było przy​tul​nie i czy​sto, lo​kal był pe​łen ga​wę​dzą​cych star​szych pań i wró​ci​li na par​king przy​jem​nie na​je​dze​ni. – Je​śli ni​ko​go nie za​sta​nie​my, trud​no bę​dzie ob​ser​wo​wać jego dom – stwier​dził Stri​ke, po​ka​zu​jąc Ro​bin mapę, gdy wsie​dli do land ro​ve​ra. – Stoi na sa​mym koń​cu śle​pej ulicz​ki. Nie mamy gdzie się przy​cza​ić. – Przy​szło ci do gło​wy – po​wie​dzia​ła Ro​bin nie do koń​ca obo​jęt​nym to​nem, wy​jeż​dża​jąc z par​kin​gu – że Hol​ly to Noel? Że zmie​nił płeć? – Je​śli tak, znaj​dzie​my go bez naj​mniej​sze​go tru​du – od​rzekł Stri​ke. – Na ob​ca​sach bę​dzie miał ze dwa me​try, a do tego ka​la​fio​ro​wa​te ucho. Skręć tu​taj w pra​wo – do​dał, gdy mi​nę​li klub noc​ny o na​zwie Skint[11] . – Jezu, w Bar​row nie owi​ja​ją w ba​weł​nę, praw​da? Wi​dok na mo​rze za​sło​nił im ol​brzy​mi kre​mo​wy bu​dy​nek z na​pi​sem „BAE Sys​tems”. Nie miał okien i wy​glą​dał, jak​by li​czył z pół​to​ra ki​lo​me​tra dłu​go​ści, a do tego był ni​ja​ki, ano​ni​mo​wy i prze​ra​ża​ją​cy. – My​ślę, że Hol​ly oka​że się jego sio​strą albo może nową żoną – po​wie​dział Stri​ke. – Te​raz w lewo… Są w tym sa​mym wie​ku. W pra​wo… Szu​ka​my Stan​ley Road… Wy​glą​da na to, że wy​lą​du​je​my tuż obok BAE Sys​tems. I rze​czy​wi​ście, po jed​nej stro​nie pro​stej Stan​ley Road sta​ły domy, a po dru​giej biegł wy​so​ki ce​gla​ny mur zwień​czo​ny dru​tem kol​cza​stym. Za tą bez​względ​ną ba​rie​rą wzno​sił się zło​wro​gi, bia​ły bu​dy​nek fa​bry​ki, prze​ra​ża​ją​cy samą swo​ją wiel​ko​ścią. – „Te​ren obiek​tów ją​dro​wych”? – zdzi​wi​ła się Ro​bin, czy​ta​jąc na​pis na ta​bli​cy na mu​rze i przy​ha​mo​wu​jąc, żeby je​chać jak naj​wol​niej. – Bu​du​ją ło​dzie pod​wod​ne – po​wie​dział Stri​ke, pa​trząc na drut kol​cza​sty. – Spójrz, wszę​dzie są po​li​cyj​ne ostrze​że​nia. W śle​pej ulicz​ce ni​ko​go nie było. Koń​czy​ła się ma​łym par​kin​giem obok pla​cu za​baw. Ro​bin za​trzy​ma​ła sa​mo​chód i za​uwa​ży​ła kil​ka przed​mio​tów, któ​re utkwi​ły w dru​cie kol​cza​stym nad mu​rem. Pił​ka nie​wąt​pli​wie wy​lą​do​wa​ła tam przez przy​pa​dek, lecz obok był tak​że mały ró​żo​wy wó​zek dla la​lek, za​plą​ta​ny i nie do od​zy​ska​nia. Na jego wi​dok po​czu​ła się nie​swo​jo: ktoś ce​lo​wo go tam rzu​cił, żeby nie moż​na go było do​się​gnąć. – Dla​cze​go wy​sia​dasz? – spy​tał Stri​ke, okrą​ża​jąc sa​mo​chód od tyłu. – Chcia​łam…

– Sam się roz​mó​wię z Brock​ban​kiem, je​śli w ogó​le tam jest – po​wie​dział Stri​ke, za​pa​la​jąc pa​pie​ro​sa. – Ty masz się do nie​go nie zbli​żać. Ro​bin wró​ci​ła do land ro​ve​ra. – Po​sta​raj się go nie wal​nąć, do​brze? – mruk​nę​ła w ślad za od​da​la​ją​cą się syl​wet​ką Stri​ke’a, gdy lek​ko uty​ka​jąc, z ko​la​nem ze​sztyw​nia​łym po po​dró​ży szedł w stro​nę domu. Część do​mów mia​ła czy​ste okna i sta​ran​nie po​usta​wia​ne ozdo​by za okna​mi, w in​nych wi​sia​ły fi​ran​ki o róż​nym stop​niu czy​sto​ści. Nie​któ​re były za​nie​dba​ne i są​dząc po pa​ra​pe​tach, było w nich brud​no. Stri​ke już pra​wie do​tarł do brą​zo​wych drzwi, gdy na​gle za​trzy​mał się w pół kro​ku. Ro​bin za​uwa​ży​ła, że na koń​cu uli​cy po​ja​wi​ła się grup​ka męż​czyzn w nie​bie​skich kom​bi​ne​zo​nach i ka​skach. Czy był wśród nich Brock​bank? Czy dla​te​go Stri​ke się za​trzy​mał? Nie. Po pro​stu ode​brał te​le​fon. Od​wró​cił się od drzwi i od męż​czyzn, po​wo​li ru​szył w stro​nę Ro​bin, nie idąc już zde​cy​do​wa​nym kro​kiem, lecz nie​spiesz​nie, sku​pio​ny wy​łącz​nie na gło​sie w słu​chaw​ce. Je​den z męż​czyzn w kom​bi​ne​zo​nach był wy​so​ki, ciem​no​wło​sy i bro​da​ty. Czy Stri​ke go za​uwa​żył? Ro​bin jesz​cze raz wy​śli​zgnę​ła się z land ro​ve​ra i uda​jąc, że pi​sze ese​me​sa, zro​bi​ła ro​bot​ni​kom kil​ka zdjęć, przy​bli​ża​jąc ob​raz naj​bar​dziej, jak się dało. Skrę​ci​li za róg i znik​nę​li z pola wi​dze​nia. Stri​ke przy​sta​nął dzie​sięć me​trów od niej, pa​ląc i słu​cha​jąc oso​by, któ​ra mó​wi​ła do nie​go przez te​le​fon. Ja​kaś siwa ko​bie​ta mru​ży​ła oczy, przy​glą​da​jąc im się z okna na pię​trze naj​bliż​sze​go domu. Chcąc roz​wiać jej po​dej​rze​nia, Ro​bin od​wró​ci​ła się od do​mów i zro​bi​ła zdję​cie ol​brzy​miej fa​bry​ki nu​kle​ar​nej, jak​by była tu​ryst​ką. – Dzwo​nił War​dle – oznaj​mił Stri​ke, pod​cho​dząc do niej od tyłu. Miał po​nu​rą minę. – Cia​ło nie na​le​ży do Oksa​ny Wo​ło​szy​ny. – Skąd to wie​dzą? – spy​ta​ła zdu​mio​na Ro​bin. – Oksa​na przez trzy ty​go​dnie była w domu w Do​niec​ku. Ślub w ro​dzi​nie. Nie roz​ma​wia​li z nią bez​po​śred​nio, ale jej mat​ka po​wie​dzia​ła przez te​le​fon, że Oksa​na na​dal tam prze​by​wa. Tym​cza​sem wła​ści​ciel​ka zdo​ła​ła tro​chę dojść do sie​bie i wy​zna​ła po​li​cji, że była w szo​ku, gdy zna​la​zła zwło​ki, bo my​śla​ła, że Oksa​na po​je​cha​ła na Ukra​inę na wa​ka​cje. Wspo​mnia​ła też, że gło​wa nie bar​dzo przy​po​mi​na​ła gło​wę Oksa​ny. Stri​ke zmarsz​czył brwi i wsu​nął te​le​fon z po​wro​tem do kie​sze​ni. Miał na​dzie​ję, że dzię​ki tym wia​do​mo​ściom War​dle sku​pi się na kimś in​nym niż Mal​ley. – Wra​caj do sa​mo​cho​du – po​wie​dział po​grą​żo​ny w my​ślach i jesz​cze raz ru​szył w stro​nę domu Brock​ban​ka. Ro​bin wró​ci​ła do land ro​ve​ra. Ko​bie​ta w oknie na pię​trze na​dal się ga​pi​ła. Na uli​cy po​ja​wi​ły się dwie po​li​cjant​ki w od​bla​sko​wych ka​mi​zel​kach. Stri​ke do​tarł do brą​zo​wych drzwi. Roz​le​gło się stu​ka​nie me​ta​lu w drew​no. Nikt nie otwo​rzył. Stri​ke już miał za​pu​kać jesz​cze raz, gdy po​de​szły do nie​go po​li​cjant​ki.

Ro​bin usia​dła wy​pro​sto​wa​na, za​sta​na​wia​jąc się, cze​go, na li​tość bo​ską, chce od nie​go po​li​cja. Po krót​kiej roz​mo​wie wszy​scy tro​je od​wró​ci​li się i ru​szy​li w stro​nę land ro​ve​ra. Ro​bin opu​ści​ła szy​bę, czu​jąc na​gle nie​uza​sad​nio​ne po​czu​cie winy. – Pa​nie py​ta​ją – za​wo​łał Stri​ke, gdy zna​la​zła się w za​się​gu jego gło​su – czy na​zy​wam się Mi​cha​el El​la​cott . – Co? – zdzi​wi​ła się Ro​bin, kom​plet​nie sko​ło​wa​na na dźwięk imie​nia swo​je​go ojca. Przy​szła jej do gło​wy nie​do​rzecz​na myśl, że Mat​thew wy​słał za nimi po​li​cję – ale dla​cze​go miał​by mó​wić, że Stri​ke jest jej oj​cem? Na​gle zro​zu​mia​ła, o co cho​dzi, i po​wie​dzia​ła: – Sa​mo​chód jest za​re​je​stro​wa​ny na tatę. Zro​bi​łam coś złe​go? – No cóż, za​par​ko​wa​ła pani na po​dwój​nej cią​głej – od​rze​kła oschle jed​na z po​li​cjan​tek – ale nie dla​te​go tu je​ste​śmy. Ro​bi​ła pani zdję​cia fa​bry​ki. To nic złe​go – do​da​ła, wi​dząc spa​ni​ko​wa​ną minę Ro​bin. – Lu​dzie ro​bią to co​dzien​nie. Uchwy​ci​ły pa​nią ka​me​ry mo​ni​to​rin​gu. Czy mogę zo​ba​czyć pani pra​wo jaz​dy? – Aha – po​wie​dzia​ła Ro​bin, czu​jąc na so​bie zdzi​wio​ne spoj​rze​nie Stri​ke’a. – Ja tyl​ko… my​śla​łam, wie pani, że to bę​dzie ład​ne zdję​cie. Drut kol​cza​sty, ten bia​ły bu​dy​nek i… chmu​ry… Po​da​ła po​li​cjant​ce do​ku​men​ty, sta​ran​nie uni​ka​jąc spoj​rze​nia Stri​ke’a. Była za​wsty​dzo​na. – Pan El​la​cott to pani oj​ciec, praw​da? – Po pro​stu po​ży​czył nam sa​mo​chód – wy​ja​śni​ła Ro​bin, ze stra​chem my​śląc o tym, że po​li​cja skon​tak​tu​je się z jej ro​dzi​ca​mi, a oni się do​wie​dzą, że Ro​bin jest w Bar​row bez Mat​thew, bez pier​ścion​ka i nie​za​rę​czo​na… – A gdzie pań​stwo miesz​ka​ją? – My nie… nie miesz​ka​my ra​zem – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Po​da​li swo​je na​zwi​ska i ad​re​sy. – Przy​je​chał pan do ko​goś w od​wie​dzi​ny, pa​nie Stri​ke? – spy​ta​ła dru​ga po​li​cjant​ka. – Do No​ela Brock​ban​ka – od​rzekł na​tych​miast Stri​ke. – To sta​ry przy​ja​ciel. Prze​jeż​dża​łem nie​da​le​ko i po​my​śla​łem, że zo​ba​czę, co u nie​go sły​chać. – Brock​bank – po​wtó​rzy​ła po​li​cjant​ka, od​da​jąc Ro​bin pra​wo jaz​dy. Ro​bin mia​ła na​dzie​ję, że Brock​bank jest zna​ny po​li​cji i zmia​na te​ma​tu szyb​ko od​wró​ci uwa​gę od jej nie​daw​nej gafy. – Po​pu​lar​ne tu​tej​sze na​zwi​sko. W po​rząd​ku, nie za​trzy​mu​je​my pań​stwa. Pro​szę nie ro​bić tu wię​cej zdjęć. – Prze​pra​szam – po​wie​dzia​ła Ro​bin do Stri​ke’a, bez​gło​śnie po​ru​sza​jąc usta​mi, gdy po​li​cjant​ki ode​szły. Po​krę​cił gło​wą, uśmie​cha​jąc się mimo po​iry​to​wa​nia. – „Ład​ne zdję​cie”… „drut kol​cza​sty”… „chmu​ry”… – A co byś wy​my​ślił na moim miej​scu? – ob​ru​szy​ła się. – Prze​cież nie mo​głam im po​wie​dzieć, że ro​bi​łam zdję​cia ro​bot​ni​kom, bo po​my​śla​łam, że je​den z nich może być Brock​ban​kiem… Spójrz… Gdy jed​nak wy​świe​tli​ła zdję​cie ro​bot​ni​ków, zda​ła so​bie spra​wę, że naj​wyż​szy z nich, fa​cet

z ru​mia​ny​mi po​licz​ka​mi, krót​ką szy​ją i ogrom​ny​mi usza​mi, to nie męż​czy​zna, któ​re​go szu​ka​ją. Otwo​rzy​ły się drzwi naj​bliż​sze​go domu. Si​wo​wło​sa ko​bie​ta, któ​ra ob​ser​wo​wa​ła ich z okna na pię​trze, wy​szła, cią​gnąc za sobą kra​cia​sty wó​zek na kół​kach. Te​raz już się uśmie​cha​ła. Ro​bin była pew​na, że ko​bie​ta wi​dzia​ła, jak przy​cho​dzi i od​cho​dzi po​li​cja, i ucie​szy​ła się, że nie są szpie​ga​mi. – To na okrą​gło się tu zda​rza – za​wo​ła​ła do​no​śnie, a jej głos za​dźwię​czał na uli​cy. „Na okrą​gło” wy​mó​wi​ła jak „na ło​krą​gło”. Ro​bin nie zna​ła tego ak​cen​tu, choć wy​da​wa​ło jej się, że zna kum​bryj​ski, sko​ro po​cho​dzi z są​sied​nie​go hrab​stwa. – Wsze​dzie tu majo ka​me​ry. Spi​su​jo nu​me​ry re​je​stra​cyj​ne. Ju​że​śmy się przy​zwy​cza​ili. – Nie​trud​no za​uwa​żyć lon​dyń​czy​ków – po​wie​dział uprzej​mie Stri​ke, wzbu​dza​jąc jej za​in​te​re​so​wa​nie. – Pań​stwo z Lon​dy​nu? Co was spro​wa​dza aż do Bar​ra? – Szu​ka​my sta​re​go przy​ja​cie​la. No​ela Brock​ban​ka – po​wie​dział Stri​ke, wska​zu​jąc są​sied​ni dom – ale nikt nie otwie​ra. Pew​nie jest w pra​cy. Lek​ko zmarsz​czy​ła brwi. – No​ela, mó​wisz pan? Nie Hol​ly? – Z Hol​ly też chęt​nie by​śmy się spo​tka​li, je​śli jest gdzieś w po​bli​żu – od​rzekł Stri​ke. – Tera jest w pra​cy – po​wie​dzia​ła są​siad​ka, spo​glą​da​jąc na ze​ga​rek. – W pie​kar​ni w Vic​ker​stown. Albo – do​da​ła z odro​bi​ną wi​siel​cze​go hu​mo​ru – mo​że​cie spró​bo​wać wie​czo​rem w Crow’s Nest . Zwy​kle tam sie​dzi. – Wpad​nie​my do pie​kar​ni, zro​bi​my jej nie​spo​dzian​kę – oznaj​mił Stri​ke. – Gdzie to wła​ści​wie jest? – To taki mały, bia​ły bu​dy​nek zara przy dro​dze z Ven​ge​an​ce Stre​et . Po​dzię​ko​wa​li jej i ru​szy​ła przed sie​bie, za​do​wo​lo​na, że mo​gła po​móc. – Do​brze usły​sza​łem? – mruk​nął Stri​ke, otwie​ra​jąc mapę, gdy zno​wu bez​piecz​nie sie​dzie​li w land ro​ve​rze. – Ven​ge​an​ce Stre​et[12] ? – Tak to za​brzmia​ło – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Od​by​li krót​ką po​dróż przez most nad uj​ściem rze​ki, gdzie że​glu​ją​ce ło​dzie uno​si​ły się na sza​ro​bu​rej wo​dzie albo tkwi​ły za​cu​mo​wa​ne na przy​brzeż​nych rów​ni​nach błot​nych. Wzdłuż brze​gu było co​raz mniej uty​li​tar​nych, prze​my​sło​wych bu​dyn​ków i co​raz wię​cej ulic z do​ma​mi sze​re​go​wy​mi. Część z nich zo​sta​ła po​kry​ta tyn​kiem ka​mycz​ko​wym, część była z czer​wo​nej ce​gły. – To na​zwy stat​ków – do​my​ślił się Stri​ke, gdy je​cha​li po Am​phi​tri​te Stre​et[13] . Ven​ge​an​ce Stre​et bie​gła pod górę. Po kil​ku​mi​nu​to​wym prze​cze​sy​wa​niu oko​li​cy zna​leź​li małą, po​ma​lo​wa​ną na bia​ło pie​kar​nię. – To tu – po​wie​dział od razu Stri​ke, gdy Ro​bin za​par​ko​wa​ła nie​da​le​ko prze​szklo​nych

drzwi. – To na pew​no jego sio​stra, spójrz na nią. Ro​bin po​my​śla​ła, że pra​cow​ni​ca pie​kar​ni wy​glą​da na więk​szą twar​dziel​kę niż więk​szość męż​czyzn. Mia​ła taką samą po​dłuż​ną twarz z wy​so​kim czo​łem jak Brock​bank, oczy o su​ro​wym spoj​rze​niu ob​ry​so​wa​ła gru​bą kre​ską, kru​czo​czar​ne wło​sy ścią​gnę​ła w cia​sną, nie​twa​rzo​wą kit​kę. Ko​szul​ka z krót​ki​mi, ob​ci​sły​mi rę​ka​wa​mi wło​żo​na pod bia​ły far​tu​szek uka​zy​wa​ła gru​be, na​gie ra​mio​na po​kry​te ta​tu​aża​mi od ra​mie​nia po nad​gar​stek. W uszach wi​sia​ły licz​ne zło​te ob​rę​cze. Pio​no​wa zmarszcz​ka mię​dzy brwia​mi nada​wa​ła ko​bie​cie wy​gląd oso​by wiecz​nie po​iry​to​wa​nej. W pie​kar​ni było cia​sno i tłocz​no. Pa​trząc, jak Hol​ly pa​ku​je wy​pie​ki do wo​recz​ków, Stri​ke przy​po​mniał so​bie pasz​te​ci​ki z dzi​czy​zną z Mel​ro​se i po​cie​kła mu ślin​ka. – Zno​wu bym coś zjadł. – Nie mo​żesz z nią tam roz​ma​wiać – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Bę​dzie le​piej, je​śli za​gad​nie​my ją w domu albo w pu​bie. – Mo​gła​byś tam sko​czyć i przy​nieść mi pasz​te​cik. – Nie​speł​na go​dzi​nę temu zje​dli​śmy buł​ki! – Co z tego? Nie je​stem na żad​nej cho​ler​nej die​cie. – Ja też już nie – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Te od​waż​ne sło​wa przy​po​mnia​ły jej, że suk​nia ślub​na bez ra​mią​czek na​dal cze​ka w Har​ro​ga​te. Czy na​praw​dę nie za​mie​rza​ła się w nią zmie​ścić? Kwia​ty, ca​te​ring, druh​ny, wy​bór pierw​sze​go tań​ca – czy to wszyst​ko nie bę​dzie już po​trzeb​ne? Prze​pad​ną za​licz​ki, trze​ba bę​dzie zwró​cić pre​zen​ty, na twa​rzach przy​ja​ciół i człon​ków ro​dzi​ny od​ma​lu​je się zdu​mie​nie, gdy się do​wie​dzą… W land ro​ve​rze było chłod​no i nie​wy​god​nie, czu​ła zmę​cze​nie po go​dzi​nach jaz​dy i przez kil​ka se​kund – czas, ja​kie​go po​trze​bo​wa​ło jej ser​ce, żeby sła​bo, zdra​dli​wie ści​snąć się w pier​si – na myśl o Mat​thew i Sa​rah Sha​dlock zno​wu chcia​ło jej się pła​kać. – Mogę za​pa​lić? – spy​tał Stri​ke i nie cze​ka​jąc na od​po​wiedź, opu​ścił szy​bę i do środ​ka wdar​ło się zim​ne po​wie​trze. Ro​bin po​wstrzy​ma​ła się od za​pro​te​sto​wa​nia. Prze​cież wy​ba​czył jej ścią​gnię​cie po​li​cji. Ja​kimś cu​dem chłod​na bry​za po​mo​gła jej przy​go​to​wać się do tego, co mu​sia​ła mu po​wie​dzieć. – Nie mo​żesz roz​ma​wiać z Hol​ly. Spoj​rzał na nią i zmarsz​czył brwi. – Do​brze by​ło​by za​sko​czyć Brock​ban​ka, ale je​śli Hol​ly cię roz​po​zna, da mu znać, że go szu​kasz. Mu​szę to zro​bić sama. Już wy​my​śli​łam jak. – Ja​sne… nie ma mowy – po​wie​dział bez​na​mięt​nie Stri​ke. – Bar​dzo praw​do​po​dob​ne, że miesz​ka albo z nią, albo parę ulic da​lej. To wa​riat . Je​śli wy​czu​je pod​stęp, zro​bi się nie​przy​jem​ny. Nie pój​dziesz tam sama. Ro​bin cia​śniej owi​nę​ła się płasz​czem i chłod​no od​par​ła:

– Chcesz usły​szeć, co wy​my​śli​łam, czy nie?

25 The​r e’s a time for di​s cus​s ion and a time for a fi​ght. Jest czas na dys​ku​sję i czas na wal​kę. Blue Öy​ster Cult, Mad​ness to the Me​thod

Stri​ke’owi plan Ro​bin się nie po​do​bał, lecz mu​siał przy​znać, że jest do​bry, a nie​bez​pie​czeń​stwo, że Hol​ly ostrze​że No​ela – mniej​sze niż po​ten​cjal​ne ry​zy​ko Ro​bin. Dla​te​go gdy o pią​tej Hol​ly wy​szła z pra​cy ra​zem z ko​le​żan​ką, Stri​ke nie​po​strze​że​nie ru​szył za nią pie​szo. Tym​cza​sem Ro​bin po​je​cha​ła na od​lud​ny od​ci​nek dro​gi obok sze​ro​kie​go pa​sma ba​gni​stych nie​użyt​ków, wy​ję​ła swo​ją tor​bę z ba​gaż​ni​ka, wy​śli​zgnę​ła się z dżin​sów i wło​ży​ła ele​gant​sze, choć po​gnie​cio​ne spodnie. Gdy je​cha​ła mo​stem w stro​nę cen​trum Bar​row, Stri​ke za​dzwo​nił i po​in​for​mo​wał ją, że Hol​ly nie po​szła do domu, lecz skie​ro​wa​ła się pro​sto do pubu na koń​cu tej sa​mej uli​cy. – Wspa​nia​le, chy​ba tak bę​dzie pro​ściej – za​wo​ła​ła Ro​bin w stro​nę ko​mór​ki le​żą​cej na miej​scu pa​sa​że​ra i prze​łą​czo​nej na gło​śnik. Za​głu​sza​ły ją wi​bra​cje i kle​kot land ro​ve​ra. – Co? – Mó​wię, że chy​ba tak… nie​waż​ne, je​stem pra​wie na miej​scu! Stri​ke cze​kał obok par​kin​gu przed Crow’s Nest . Le​d​wie otwo​rzył drzwi po stro​nie pa​sa​że​ra, Ro​bin wy​da​ła z sie​bie zdu​szo​ny okrzyk: – Cho​waj się, cho​waj się! Hol​ly sta​nę​ła w drzwiach pubu z ku​flem w dło​ni. Była wyż​sza od Ro​bin i dwu​krot​nie od niej szer​sza, mia​ła na so​bie czar​ną ko​szul​kę i dżin​sy. Za​pa​la​jąc pa​pie​ro​sa, zmru​ży​ła oczy i ro​zej​rza​ła się, pa​trząc na oko​li​cę, któ​rą zna​ła na pa​mięć, i jej zwę​żo​ne oczy na chwi​lę za​trzy​ma​ły się na land ro​ve​rze. Stri​ke po​chy​lił gło​wę i naj​zwin​niej, jak po​tra​fił wgra​mo​lił się z po​wro​tem na przed​nie sie​dze​nie. Ro​bin wci​snę​ła gaz i na​tych​miast od​je​cha​ła. – Na​wet na mnie nie spoj​rza​ła, kie​dy za nią sze​dłem – za​zna​czył Stri​ke, po​dźwi​ga​jąc się do po​zy​cji sie​dzą​cej. – Mimo to nie po​wi​nie​neś jej się po​ka​zy​wać – po​uczy​ła go Ro​bin. – Mo​gła​by cię za​uwa​żyć i coś so​bie przy​po​mnieć. – Prze​pra​szam, za​po​mnia​łem, że skoń​czy​łaś kurs z wy​róż​nie​niem – od​rzekł Stri​ke. – Oj, od​wal się – od​par​ła z na​głym po​iry​to​wa​niem. Za​sko​czy​ła go. – Żar​to​wa​łem. Ro​bin skrę​ci​ła na par​king, nie​wi​docz​ny z Crow’s Nest, a po​tem zaj​rza​ła do to​reb​ki w po​-

szu​ki​wa​niu ma​łe​go pu​de​łecz​ka, któ​re ku​pi​ła po po​łu​dniu. – Cze​kaj tu. – Jesz​cze cze​go. Będę na par​kin​gu i po​roz​glą​dam się za Brock​ban​kiem. Daj klu​czy​ki. Po​da​ła mu je nie​chęt​nie i po​szła. Stri​ke pa​trzył, jak idzie w stro​nę pubu i za​sta​na​wiał się, dla​cze​go na​gle tak się zde​ner​wo​wa​ła. Być może, po​my​ślał, Mat​thew też ba​ga​te​li​zo​wał jej osią​gnię​cia, uzna​jąc je za mar​ne. Pub Crow’s Nest stał w miej​scu, w któ​rym spo​ty​ka​ły się Fer​ry Road i Stan​ley Road, two​rząc ostry za​kręt: był ogrom​nym bu​dyn​kiem w kształ​cie becz​ki z czer​wo​nej ce​gły. Hol​ly na​dal sta​ła w drzwiach, pa​ląc i pi​jąc z ku​fla. Ro​bin po​czu​ła ner​wo​we ła​sko​ta​nie na dnie żo​łąd​ka. Sama się do tego zgło​si​ła: te​raz cała od​po​wie​dzial​ność za zna​le​zie​nie Brock​ban​ka spo​czy​wa​ła na niej. Była po​de​ner​wo​wa​na z po​wo​du głu​po​ty, przez któ​rą nie​daw​no ścią​gnę​ła na nich po​li​cję, a rzu​co​ny nie w porę dow​cip Stri​ke’a przy​po​mniał jej o za​wo​alo​wa​nych, lek​ce​wa​żą​cych uwa​gach Mat​thew pod ad​re​sem jej szko​le​nia kontr​wy​wia​dow​cze​go. Po ofi​cjal​nym po​gra​tu​lo​wa​niu jej naj​wyż​szych ocen na​rze​czo​ny dał Ro​bin do zro​zu​mie​nia, że ko​niec koń​ców na​uczy​ła się tyl​ko zdro​we​go roz​sąd​ku. Gdy Ro​bin zbli​ża​ła się do pubu, w kie​sze​ni za​dzwo​ni​ła ko​mór​ka. Czu​jąc na so​bie spoj​rze​nie Hol​ly, wy​ję​ła te​le​fon, żeby spraw​dzić, kto dzwo​ni. To była jej mat​ka. Po​nie​waż od​rzu​ce​nie po​łą​cze​nia wy​glą​da​ło​by tro​chę bar​dziej nie​ty​po​wo niż ode​bra​nie go, przy​su​nę​ła apa​rat do ucha. – Ro​bin? – usły​sza​ła głos Lin​dy, gdy mi​ja​ła Hol​ly w drzwiach, nie pa​trząc w jej stro​nę. – Je​steś w Bar​row-in-Fur​ness? – Tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Sto​jąc przed dwoj​giem we​wnętrz​nych drzwi, wy​bra​ła te z le​wej, któ​re za​pro​wa​dzi​ły ją do ogrom​ne​go, ob​skur​ne​go baru z wy​so​kim su​fi​tem. Dwaj męż​czyź​ni w wi​dzia​nych już nie​daw​no nie​bie​skich kom​bi​ne​zo​nach gra​li w bi​lard tuż obok drzwi. Ro​bin ra​czej wy​czu​ła, niż zo​ba​czy​ła, jak kil​ka głów od​wra​ca się w jej stro​nę. Uni​ka​jąc kon​tak​tu wzro​ko​we​go, ru​szy​ła w stro​nę baru, kon​ty​nu​ując roz​mo​wę te​le​fo​nicz​ną. – Co ty tam ro​bisz? – spy​ta​ła Lin​da i nie cze​ka​jąc na od​po​wiedź, do​da​ła: – Dzwo​ni​li do nas z po​li​cji, py​ta​li, czy tata po​ży​czył ci sa​mo​chód! – Za​szło nie​po​ro​zu​mie​nie – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Mamo, na​praw​dę nie mogę te​raz roz​ma​wiać. Z tyłu otwo​rzy​ły się drzwi i obok prze​szła Hol​ly z wy​ta​tu​owa​ny​mi rę​ka​mi sple​cio​ny​mi na pier​si, mie​rząc Ro​bin z uko​sa ba​daw​czym spoj​rze​niem, w któ​rym ta wy​czu​ła tak​że wro​gość. Nie li​cząc krót​ko​wło​sej bar​man​ki, były tam je​dy​ny​mi ko​bie​ta​mi. – Za​dzwo​ni​li​śmy na sta​cjo​nar​ny – cią​gnę​ła nie​zra​żo​na mat​ka – i Mat​thew po​wie​dział, że wy​je​cha​łaś z Cor​mo​ra​nem. – Tak – po​twier​dzi​ła Ro​bin. – A gdy spy​ta​łam, czy znaj​dzie​cie czas, żeby wpaść do nas w week​end na lancz…

– Po co mie​li​by​śmy przy​jeż​dżać na week​end do Ma​sham? – spy​ta​ła sko​ło​wa​na Ro​bin. Ką​tem oka zo​ba​czy​ła, że Hol​ly zaj​mu​je miej​sce przy ba​rze i ga​wę​dzi z męż​czy​zna​mi w nie​bie​skich kom​bi​ne​zo​nach z fa​bry​ki BAE. – Są uro​dzi​ny taty Mat​thew – przy​po​mnia​ła jej mat​ka. – A, no tak – od​rze​kła Ro​bin. Zu​peł​nie wy​le​cia​ło jej to z gło​wy. Mia​ło być przy​ję​cie. Od tak daw​na było za​zna​czo​ne w ka​len​da​rzu, że przy​wy​kła do jego wi​do​ku i za​po​mnia​ła o pla​no​wa​nej wy​pra​wie do Ma​sham. – Ro​bin, wszyst​ko w po​rząd​ku? – Mamo, jak już mó​wi​łam, na​praw​dę nie mogę te​raz roz​ma​wiać – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Nic ci nie jest? – Nie! – znie​cier​pli​wi​ła się Ro​bin. – Wszyst​ko w naj​lep​szym po​rząd​ku. Za​dzwo​nię do cie​bie póź​niej. Roz​łą​czy​ła się i od​wró​ci​ła w stro​nę baru. Bar​man​ka, któ​ra cze​ka​ła, żeby przy​jąć od niej za​mó​wie​nie, tak​so​wa​ła ją wzro​kiem tak samo jak wścib​ska są​siad​ka ze Stan​ley Road. W pu​bie tę re​zer​wę od​czu​wa​ło się jesz​cze bar​dziej, lecz Ro​bin już wie​dzia​ła, że nie jest to po​dyk​to​wa​na szo​wi​ni​zmem nie​chęć lo​kal​nych miesz​kań​ców do ob​cych. Była to ra​czej nie​uf​ność lu​dzi ce​nią​cych so​bie pry​wat​ność. Czu​jąc, że ser​ce bije jej tro​chę szyb​ciej niż zwy​kle, ode​zwa​ła się z wy​mu​szo​ną pew​no​ścią sie​bie: – Dzień do​bry, może mo​gła​by mi pani po​móc. Szu​kam Hol​ly Brock​bank. Po​wie​dzia​no mi, że mogę ją tu​taj za​stać. Bar​man​ka za​sta​no​wi​ła się, po czym od​par​ła bez uśmie​chu: – To ona, ta przy ba​rze. Po​dać coś? – Po​pro​szę kie​li​szek bia​łe​go wina – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Ko​bie​ta, w któ​rą się wcie​la​ła, z pew​no​ścią pi​ła​by wino. Poza tym nie znie​chę​ci​ły​by jej nie​uf​ność w oczach bar​man​ki, od​ru​cho​wa wro​gość Hol​ly ani tak​su​ją​ce spoj​rze​nia męż​czyzn przy sto​le bi​lar​do​wym. Ko​bie​ta, któ​rą uda​wa​ła Ro​bin, była opa​no​wa​na, trzeź​wo my​ślą​ca i am​bit​na. Za​pła​ci​ła za wino, po czym ru​szy​ła pro​sto do Hol​ly i trzech męż​czyzn ga​wę​dzą​cych z nią przy ba​rze. Byli za​cie​ka​wie​ni, ale nie​uf​ni. Za​mil​kli, gdy sta​ło się ja​sne, że Ro​bin idzie do nich. – Dzień do​bry – po​wie​dzia​ła z uśmie​chem. – To pani jest Hol​ly Brock​bank? – No – od​par​ła Hol​ly z po​nu​rą miną. – A-ani to-o? – Słu​cham? Czu​jąc na so​bie roz​ba​wio​ne spoj​rze​nie kil​ku par oczu, Ro​bin uśmie​cha​ła się da​lej wy​łącz​nie dzię​ki wy​sił​ko​wi woli. – A – pani – to – ktoł? – spy​ta​ła Hol​ly, prze​drzeź​nia​jąc lon​dyń​ski ak​cent . – Na​zy​wam się Ve​ne​tia Hall. – Uuu, ale nie​fart – po​wie​dzia​ła Hol​ly, uśmie​cha​jąc się sze​ro​ko do ro​bot​ni​ka obok, któ​ry

gło​śno za​re​cho​tał. Ro​bin wy​ję​ła z to​reb​ki wi​zy​tów​kę, świe​żo wy​dru​ko​wa​ną po po​łu​dniu w au​to​ma​cie w cen​trum han​dlo​wym, gdy Stri​ke zo​stał obok pie​kar​ni, żeby mieć Hol​ly na oku. To on za​su​ge​ro​wał, żeby uży​ła dru​gie​go imie​nia. („Brzmi, jak​byś była cip​ko​wa​tą pa​niu​sią z po​łu​dnia”). Ro​bin po​da​ła Hol​ly wi​zy​tów​kę, od​waż​nie spoj​rza​ła w jej moc​no uma​lo​wa​ne kred​ką oczy i po​wtó​rzy​ła: – Ve​ne​tia Hall. Je​stem ad​wo​ka​tem. Hol​ly zrze​dła mina. Mru​żąc oczy, prze​czy​ta​ła in​for​ma​cje z wi​zy​tów​ki – jed​nej z dwu​stu, któ​re Ro​bin wy​dru​ko​wa​ła za czte​ry i pół fun​ta.

– Szu​kam pani bra​ta No​ela – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Chce​my… – Jak mje tu pani zna​la​zła? Nie​uf​ność spra​wi​ła, że Hol​ly aż uro​sła, na​je​ży​ła się jak kot . – Są​siad​ka po​wie​dzia​ła, że moż​na tu pa​nią za​stać. To​wa​rzy​sze Hol​ly w nie​bie​skich kom​bi​ne​zo​nach skwi​to​wa​li to zna​czą​cy​mi uśmie​cha​mi. – Być może bę​dzie​my mie​li dla pani bra​ta do​bre wie​ści – brnę​ła od​waż​nie Ro​bin. – Wła​śnie go po​szu​ku​je​my. – Nie wiem, dzie jest i nic mje to nie ob​cho​dzi. Dwaj ro​bot​ni​cy od​su​nę​li się od baru i ru​szy​li w stro​nę sto​li​ka. Zo​stał tyl​ko je​den, któ​ry z lek​kim uśmie​chem ob​ser​wo​wał kon​ster​na​cję Ro​bin. Hol​ly do​pi​ła piwo, dała mu piąt​kę, prze​su​wa​jąc ją po ba​rze, i po​pro​si​ła, żeby ku​pił na​stęp​ne, po czym zla​zła z ta​bo​re​tu i za​ma​szy​stym kro​kiem po​szła w stro​nę dam​skiej to​a​le​ty, trzy​ma​jąc ręce sztyw​no jak męż​czy​zna. – Jej bra​ciak i ona ze sobo nie ga​da​jo – po​wie​dzia​ła bar​man​ka, któ​ra prze​su​nę​ła się za ba​rem, żeby pod​słu​chi​wać. Chy​ba było jej tro​chę żal Ro​bin. – Pani pew​nie nie wie, gdzie jest Noel? – spy​ta​ła zde​spe​ro​wa​na Ro​bin. – Nie ma go tu co naj​mniej od roku – od​rze​kła wy​mi​ja​ją​co. – Kev, wiesz może, gdzie on się po​dzie​wa? Przy​ja​ciel Hol​ly je​dy​nie wzru​szył ra​mio​na​mi i za​mó​wił dla niej piwo. Ak​cent wska​zy​wał,

że po​cho​dzi z Glas​gow. – No cóż, szko​da – po​wie​dzia​ła Ro​bin, a jej czy​sty, opa​no​wa​ny głos wca​le nie zdra​dzał sza​leń​cze​go bi​cia ser​ca. Prze​ra​ża​ła ją myśl, że wró​ci do Stri​ke’a z pu​sty​mi rę​ka​mi. – Ro​dzi​na mo​gła​by otrzy​mać wy​so​kie od​szko​do​wa​nie, gdy​by tyl​ko uda​ło mi się go zna​leźć. Od​wró​ci​ła się do wyj​ścia. – Ro​dzi​na czy on? – spy​tał ostro męż​czy​zna z Glas​gow. – To za​le​ży – od​rze​kła chłod​no Ro​bin, od​wra​ca​jąc się z po​wro​tem. We​dług niej Ve​ne​tia Hall nie była oso​bą, któ​ra chęt​nie spo​ufa​la​ły​by się z ludź​mi nie​zwią​za​ny​mi ze spra​wą od​szko​do​wa​nia. – Je​śli człon​ko​wie ro​dzi​ny byli zmu​sze​ni pod​jąć się roli opie​ku​nów… Ale żeby to oce​nić, mu​sia​ła​bym po​znać szcze​gó​ły. Nie​któ​rzy krew​ni – skła​ma​ła – do​sta​ją bar​dzo zna​czą​ce od​szko​do​wa​nia. Wra​ca​ła Hol​ly. Na wi​dok Ro​bin roz​ma​wia​ją​cej z Ke​vi​nem zro​bi​ła wście​kłą minę. Ro​bin też po​szła do to​a​le​ty i z ło​mo​czą​cym ser​cem za​sta​na​wia​ła się, czy kłam​stwo, któ​re wła​śnie po​wie​dzia​ła, przy​nie​sie owo​ce. Są​dząc po wy​ra​zie twa​rzy Hol​ly, gdy się mi​ja​ły, mo​gła też zo​stać osa​czo​na obok umy​wa​lek i po​bi​ta. Po wyj​ściu z to​a​le​ty zo​ba​czy​ła, że Hol​ly i Ke​vin sie​dzą przy ba​rze i dys​ku​tu​ją, pra​wie sty​ka​jąc się no​sa​mi. Wie​dzia​ła, że nie na​le​ży bar​dziej na​ci​skać: albo Hol​ly po​łknie przy​nę​tę, albo nie. Cia​śniej za​wią​za​ła pa​sek płasz​cza i nie​spiesz​nie, lecz zde​cy​do​wa​nym kro​kiem prze​szła obok nich, kie​ru​jąc się w stro​nę drzwi. – Ej! – Tak? – spy​ta​ła Ro​bin, na​dal nie​co ozię​ble, po​nie​waż Hol​ly była nie​uprzej​ma, a Ve​ne​tia Hall przy​wy​kła do pew​ne​go sza​cun​ku. – No do​bra, o co w tym szy​skim cho​dzi? Ke​vin wy​raź​nie miał ocho​tę uczest​ni​czyć w roz​mo​wie, lecz naj​wi​docz​niej jego zwią​zek z Hol​ly nie był na tyle za​awan​so​wa​ny, by mógł słu​chać o jej pry​wat​nych spra​wach fi​nan​so​wych. Nie​za​do​wo​lo​ny od​da​lił się w stro​nę au​to​ma​tu do gry. – Mo​że​my po​ga​dać, o tam – po​wie​dzia​ła Hol​ly do Ro​bin, bio​rąc świe​że piwo i po​ka​zu​jąc sto​lik w rogu obok pia​ni​na. Na pa​ra​pe​cie pubu sta​ły stat​ki w bu​tel​kach: ład​ne, de​li​kat​ne przed​mio​ty w po​rów​na​niu z ogrom​ny​mi, oka​za​ły​mi po​two​ra​mi bu​do​wa​ny​mi za okna​mi po dru​giej stro​nie wy​so​kie​go muru. Ty​sią​ce plam gi​nę​ły wśród wzo​rów na wy​kła​dzi​nie. Ro​śli​ny za za​sło​na​mi były oklap​nię​te i smut​ne, ale prze​róż​ne ozdo​by i tro​fea spor​to​we stwa​rza​ły w wiel​kiej sali przy​tul​ną at​mos​fe​rę, a ja​skra​wo​nie​bie​skie kom​bi​ne​zo​ny klien​tów – wra​że​nie bra​ter​stwa. – Kan​ce​la​ria Har​da​cre and Hall re​pre​zen​tu​je ogrom​ną rze​szę woj​sko​wych, któ​rzy do​zna​li po​waż​nych i moż​li​wych do unik​nię​cia ob​ra​żeń poza po​lem wal​ki – wy​ja​śni​ła Ro​bin, pusz​cza​jąc przy​go​to​wa​ną za​wcza​su gad​kę. – Prze​glą​da​jąc do​ku​men​ty, na​tra​fi​li​śmy na przy​pa​dek pani bra​ta. Oczy​wi​ście ni​cze​go nie mo​że​my być pew​ni, do​pó​ki z nim nie po​roz​ma​wia​my, ale by​li​-

by​śmy bar​dzo za​do​wo​le​ni, gdy​by po​więk​szył gro​no na​szych klien​tów. To naj​praw​do​po​dob​niej ten ro​dzaj spraw, ja​kie z za​sa​dy wy​gry​wa​my. Je​śli do nas do​łą​czy, zwięk​szy się na​cisk na ar​mię, żeby wy​pła​ci​ła od​szko​do​wa​nia. Im wię​cej ta​kich osób znaj​dzie​my, tym le​piej. Oczy​wi​ście pan Brock​bank nie po​nie​sie żad​nych kosz​tów. Nie ma wy​gra​nej – po​wie​dzia​ła, na​śla​du​jąc re​kla​my te​le​wi​zyj​ne – nie ma opłat . Hol​ly mil​cza​ła. Jej bla​da twarz była na​chmu​rzo​na i nie​ru​cho​ma. Na każ​dym pal​cu z wy​jąt​kiem ser​decz​ne​go mia​ła ta​nie pier​ścion​ki z żół​te​go zło​ta. – Ke​vin mó​wił coś o ka​sie dla ro​dzi​ny. – Tak – od​rze​kła bez​tro​sko Ro​bin. – Je​śli ob​ra​że​nia No​ela do​tknę​ły pa​nią jako człon​ka ro​dzi​ny… – A pew​nie – wark​nę​ła Hol​ly. – W jaki spo​sób? – spy​ta​ła Ro​bin, wyj​mu​jąc z to​reb​ki na ra​mię no​tes i cze​ka​jąc z ołów​kiem go​to​wym do pi​sa​nia. Czu​ła, że al​ko​hol i roz​ża​le​nie będą jej naj​więk​szy​mi so​jusz​ni​ka​mi pod​czas wy​do​by​wa​nia in​for​ma​cji od Hol​ly, co​raz bar​dziej chęt​nej do opo​wie​dze​nia hi​sto​rii mo​gą​cej jej zda​niem za​in​te​re​so​wać praw​nicz​kę. Na po​czą​tek jej roz​mów​czy​ni po​sta​no​wi​ła zła​go​dzić wra​że​nie, że jest wro​go na​sta​wio​na do swo​je​go ka​le​kie​go bra​ta. Szcze​gó​ło​wo opo​wie​dzia​ła Ro​bin o tym, jak Noel w wie​ku szes​na​stu lat za​cią​gnął się do woj​ska. Po​świę​cił ar​mii wszyst​ko: była ca​łym jego ży​ciem. O tak, lu​dzie nie zda​ją se spra​wy, ja​kie ofia​ry po​no​si żoł​nierz… Czy Ro​bin wie, że Noel to jej brat bliź​niak? Taa, uro​dzi​li się w Boże Na​ro​dze​nie… Noel i Hol​ly… Opo​wia​da​jąc tę ocen​zu​ro​wa​ną hi​sto​rię bra​ta, do​da​wa​ła bla​sku sa​mej so​bie. Męż​czy​zna, z któ​rym dzie​li​ła mat​czy​ne łono, wy​ru​szył w świat, po​dró​żo​wał i wal​czył, awan​su​jąc w hie​rar​chii bry​tyj​skiej ar​mii. Jego od​wa​ga i duch przy​go​dy świad​czy​ły tak​że o niej, po​zo​sta​wio​nej w Bar​row. – …i oże​nił się z tako jed​no Ire​ne. Wdo​wo. Wzio ją z dwo​ma dzie​cia​ka​mi. Jezu. Jak to mó​wio, nie ma wdzięcz​no​ści na tym świe​cie, no nie? – Co ma pani na my​śli? – spy​ta​ła uprzej​mie Ve​ne​tia Hall, ści​ska​jąc kie​li​szek z cen​ty​me​trem cie​płe​go, octo​we​go wina. – Oże​nił się z nio i uro​dził im się syn. Cud​ny chłop​czyk… Ryan… Cud​ny. Nie wi​dzia​łam go od… sze​ściu lat, do​brze mó​wię? Może od sied​miu. Suka. Taa, Ire​ne po pro​stu spie​przy​ła, jak on był u le​ka​rza. Za​bra​ła dzie​cia​ki… A syn był dla No​ela szy​skim. Szy​skim… I to by było na tyle, jak cho​dzi o „w zdro​wiu i w pie​przo​nej cho​ro​bie”, nie? Pie​przo​na żona. I to kie​dy naj​bar​dziej po​trze​bo​wał po​mo​cy. Suka. A więc dro​gi No​ela i Brit​ta​ny daw​no się ro​ze​szły. A może się po​sta​rał, żeby od​na​leźć pa​sier​bi​cę, któ​rą z pew​no​ścią wi​nił za swo​je fa​tal​ne w skut​kach ob​ra​że​nia w rów​nym stop​niu co Stri​ke’a? Ro​bin za​cho​wa​ła spo​kój, mimo że ser​ce ło​mo​ta​ło jej w pier​si. Ża​ło​wa​ła, że nie

może od razu na​pi​sać do Stri​ke’a ese​me​sa. Po odej​ściu żony Noel bez za​pro​sze​nia zja​wił się w daw​nym domu ro​dzin​nym, w ma​leń​kich dwóch po​ko​jach na gó​rze i dwóch na dole przy Stan​ley Road, gdzie Hol​ly spę​dzi​ła całe ży​cie i gdzie od śmier​ci oj​czy​ma miesz​ka​ła sama. – Przy​ję​łam go – po​wie​dzia​ła Hol​ly, pro​stu​jąc się na krze​śle. – Ro​dzi​na to ro​dzi​na. Nie wspo​mnia​ła o ze​zna​niach Brit​ta​ny. Gra​ła za​tro​ska​ne​go człon​ka ro​dzi​ny, od​da​ną sio​strę i na​wet je​śli to było tyl​ko przed​sta​wie​nie, Ro​bin, już wy​star​cza​ją​co do​świad​czo​na, wie​dzia​ła, że zwy​kle na​wet z naj​więk​szych śmie​ci moż​na od​siać brył​ki praw​dy. Za​sta​na​wia​ła się, czy Hol​ly wie o oskar​że​niu o mo​le​sto​wa​nie dziec​ka, sko​ro ta hi​sto​ria wy​da​rzy​ła się w Niem​czech i nie po​sta​wio​no za​rzu​tów. Tyl​ko czy gdy​by Brock​bank fak​tycz​nie do​znał ura​zu mó​zgu przed zwol​nie​niem ze służ​by, był​by wy​star​cza​ją​co prze​bie​gły, żeby prze​mil​czeć po​wód upo​ka​rza​ją​ce​go za​koń​cze​nia ka​rie​ry woj​sko​wej? Czy gdy​by był nie​win​ny i nie​speł​na ro​zu​mu, nie mó​wił​by, może na​wet bez koń​ca, o nie​spra​wie​dli​wo​ści, któ​ra znisz​czy​ła mu ży​cie? Ro​bin po​sta​wi​ła Hol​ly trze​cie piwo i zręcz​nie skie​ro​wa​ła roz​mo​wę w stro​nę lo​sów No​ela po odej​ściu z woj​ska. – Nie był sobo. Ata​ki. Na​pa​dy. Brał kupę le​ków. Nie​daw​no prze​sta​łam się opie​ko​wać oj​czy​mem po uda​rze, a tu do domu wra​ca Noel z tymi kon​wul​sja​mi i… Hol​ly uto​pi​ła ko​niec zda​nia w pi​wie. – To mu​sia​ło być trud​ne – po​wie​dzia​ła Ro​bin, pi​sząc w ma​łym no​te​sie. – Miał ja​kieś pro​ble​my z za​cho​wa​niem? Ro​dzi​ny czę​sto wspo​mi​na​ją, że tego ro​dza​ju wy​zwa​nia są naj​gor​sze. – Taa – od​par​ła Hol​ly. – Nie po​pra​wił mu się cha​rak​ter po tym, jak o mało mu nie wy​bi​li mó​zgu z czasz​ki. Dwa razy roz​wa​lił mi dom. Na ło​krą​gło się na mnie wy​dzie​rał. On jest tera sław​ny, wie pani? – do​da​ła po​sęp​nie. – Słu​cham? – spy​ta​ła za​kło​po​ta​na Ro​bin. – Ten ga​dżij, co go po​bił! – Ga…? – Pie​przo​ny Ca​me​ron Stri​ke! – A, tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Chy​ba o nim sły​sza​łam. – No! Jest tera pie​przo​nym pry​wat​nym de​tek​ty​wem, pi​szo o nim szy​skie ga​ze​ty! Jak sprał No​ela, był pie​przo​nym żoł​nie​rzem żan​dar​me​rii… Uszko​dził go, kur​wa, na całe, kur​wa, ży​cie… Zło​rze​cze​nia trwa​ły ja​kiś czas. Ro​bin ro​bi​ła no​tat​ki i cze​ka​ła, aż Hol​ly jej po​wie, dla​cze​go żan​dar​me​ria woj​sko​wa przy​szła po jej bra​ta, lecz Hol​ly albo tego nie wie​dzia​ła, albo po​sta​no​wi​ła prze​mil​czeć. Jed​no było pew​ne: Noel Brock​bank wi​nił za swo​ją epi​lep​sję wy​łącz​nie Stri​ke’a. Po roku, któ​ry w opo​wie​ści Hol​ly brzmiał jak rok po​by​tu w czyść​cu, w cza​sie któ​re​go

Noel trak​to​wał sio​strę bliź​niacz​kę i jej dom jak wy​god​ne uj​ście dla swo​ich ża​lów i wście​kło​ści, wy​je​chał do Man​che​ste​ru do pra​cy w cha​rak​te​rze ochro​nia​rza, któ​rą za​ła​twił mu daw​ny przy​ja​ciel z Bar​row. – Więc był w sta​nie pod​jąć pra​cę? – spy​ta​ła Ro​bin, gdy Hol​ly przed​sta​wi​ła jej ob​raz męż​czy​zny zu​peł​nie nad sobą nie​pa​nu​ją​ce​go, le​d​wie zdol​ne​go po​wstrzy​mać wy​bu​chy agre​sji. – No, wte​dy było z nim już w po​rząd​ku, pod wa​run​kiem że nie pił i brał leki. Cie​szy​łam się, że wy​je​chał. Gosz​cze​nie go tu​taj dało mi w kość – po​wie​dzia​ła Hol​ly, przy​po​mi​na​jąc so​bie na​gle o od​szko​do​wa​niu obie​ca​nym oso​bom, któ​re moc​no ucier​pia​ły wsku​tek ob​ra​żeń od​nie​sio​nych przez człon​ka ro​dzi​ny. – Mia​łam na​pa​dy pa​ni​ki. Po​szłam do le​ka​rza. Szy​sko jest w mo​ich pa​pie​rach. Peł​ny opis wpły​wu złe​go za​cho​wa​nia Brock​ban​ka na ży​cie Hol​ly za​jął ko​lej​ne dzie​sięć mi​nut . Ro​bin z po​wa​gą i współ​czu​ciem ki​wa​ła gło​wą i wtrą​ca​ła za​chę​ca​ją​ce do dal​sze​go mó​wie​nia zda​nia w ro​dza​ju: „Tak, sły​sza​łam to od in​nych człon​ków ro​dzin” i „O tak, to by się bar​dzo przy​da​ło we wnio​sku”. Ro​bin za​pro​po​no​wa​ła spo​tul​nia​łej Hol​ly czwar​te piwo. – Tera ja sta​wiam – po​wie​dzia​ła Hol​ly, bez prze​ko​na​nia wsta​jąc od sto​li​ka. – Nie, nie, to wszyst​ko pój​dzie w kosz​ty – za​opo​no​wa​ła Ro​bin. Cze​ka​jąc na świe​ży ku​fel mce​wa​na, spoj​rza​ła na ko​mór​kę. Przy​szedł ko​lej​ny ese​mes od Mat​thew, któ​re​go nie otwo​rzy​ła, i wia​do​mość od Stri​ke’a, któ​rą prze​czy​ta​ła. Wszyst​ko OK? Tak – od​pi​s a​ł a.

– Więc pani brat jest te​raz w Man​che​ste​rze? – spy​ta​ła po po​wro​cie Hol​ly do sto​li​ka. – Nie – po​wie​dzia​ła sio​stra Brock​ban​ka, po​cią​gnąw​szy duży łyk mce​wa​na. – Wy​la​li go. – Och, na​praw​dę? – od​rze​kła Ro​bin z ołów​kiem go​to​wym do pi​sa​nia. – Wie pani, je​śli to na​stą​pi​ło z po​wo​du jego sta​nu zdro​wia, mo​że​my po​móc przy po​zwie o nie​spra​wie​dli​we… – To nie dla​te​go – prze​rwa​ła jej Hol​ly. Na na​pię​tej, po​sęp​nej twa​rzy na uła​mek se​kun​dy po​ja​wi​ła się dziw​na mina: prze​błysk srebr​ne​go świa​tła mię​dzy bu​rzo​wy​mi chmu​ra​mi, sil​ne​go i chcą​ce​go się prze​do​stać. – Wró​cił tu – po​wie​dzia​ła Hol​ly – i szy​sko za​czę​ło się od nowa… Ko​lej​ne hi​sto​rie prze​mo​cy, awan​tur bez po​wo​du i po​ła​ma​nych me​bli za​koń​czy​ły się tym, że Brock​bank zdo​był inną pra​cę, oględ​nie okre​ślo​ną jako „ro​bo​ta w ochro​nie”, i wy​je​chał do Mar​ket Har​bo​ro​ugh. – A po​tem zno​wu wró​cił – po​wie​dzia​ła Hol​ly i puls Ro​bin przy​spie​szył. – Więc jest w Bar​row? – spy​ta​ła. – Nie – od​rze​kła Hol​ly. Była już pi​ja​na i z tru​dem trzy​ma​ła się wer​sji, któ​rą za​mie​rza​ła przed​sta​wić praw​nicz​ce. – Przy​je​chał tyl​ko na dwa ty​go​dnie i tym ra​zem mu po​wie​dzia​łam,

że jak jesz​cze raz się po​ka​że, na​ślę na nie​go po​li​cję, i wy​niósł się na do​bre. Mu​szę się od​lać – oznaj​mi​ła Hol​ly. – I za​ja​rać. Pa​lisz? Ro​bin prze​czą​co po​krę​ci​ła gło​wą. Hol​ly z pew​nym tru​dem po​dźwi​gnę​ła się na nogi i ru​szy​ła do to​a​le​ty, dzię​ki cze​mu Ro​bin mo​gła wy​jąć ko​mór​kę z kie​sze​ni i na​pi​sać do Stri​ke’a. Mówi, że nie ma go w Bar​row, nie miesz​ka u ro​dzi​ny. Upi​ła się. Jesz​cze nad nią pra​cu​ję. Chce wyjść za​pa​lić, nie wy​chy​laj się.

Gdy tyl​ko wci​snę​ła „wy​ślij”, po​ża​ło​wa​ła trzech ostat​nich słów. Oba​wia​ła się, że mogą wy​wo​łać na​stęp​ny sar​ka​stycz​ny ko​men​tarz pod ad​re​sem jej kur​su kontr​wy​wia​dow​cze​go, ale pra​wie na​tych​miast przy​szła od​po​wiedź i zo​ba​czy​ła tyl​ko jed​no sło​wo: Do​brze.

Gdy Hol​ly w koń​cu wró​ci​ła do sto​li​ka, moc​no pach​nia​ła ro​th​ma​na​mi. Przy​nio​sła bia​łe wino, któ​re pod​su​nę​ła Ro​bin, i pią​te piwo dla sie​bie. – Bar​dzo dzię​ku​ję – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Wi​dzisz – pod​ję​ła Hol​ly płacz​li​wym to​nem, jak​by nie było żad​nej prze​rwy w roz​mo​wie – to że tu miesz​kał, na​praw​dę moc​no wpły​nę​ło na moje zdro​wie. – Bez wąt​pie​nia – od​rze​kła Ro​bin. – Więc pan Brock​bank miesz​ka w…? – Był agre​syw​ny. Mó​wi​łam ci, jak wal​no mojo gło​wo w drzwi lo​dów​ki? – Tak, mó​wi​ła pani – po​twier​dzi​ła Ro​bin, nie tra​cąc cier​pli​wo​ści. – I pod​bił mi oko, jak pró​bo​wa​łam go po​wstrzy​mać od po​tłu​cze​nia ta​le​rzy mamy… – Okrop​ne. Z pew​no​ścią na​le​ży się pani ja​kieś od​szko​do​wa​nie – skła​ma​ła Ro​bin, po czym, igno​ru​jąc lek​kie wy​rzu​ty su​mie​nia, prze​szła pro​sto do sed​na. – Za​kła​da​li​śmy, że pan Brock​bank jest w Bar​row, po​nie​waż tu przy​cho​dzi jego ren​ta. Po wy​pi​ciu czte​rech i pół piwa Hol​ly re​ago​wa​ła z opóź​nie​niem. Obiet​ni​ca re​kom​pen​sa​ty za cier​pie​nia roz​ja​śni​ła jej twarz: na​wet głę​bo​ka zmarszcz​ka, któ​rą ży​cie wy​ry​ło mię​dzy jej brwia​mi, na​da​ją​ca Hol​ly wy​gląd wiecz​nie wście​kłe​go czło​wie​ka, chy​ba gdzieś znik​nę​ła. Na wspo​mnie​nie o ren​cie Brock​ban​ka zro​bi​ła się jed​nak beł​ko​tli​wie nie​uf​na. – Nie, wca​le nie – za​prze​czy​ła. – Tak wy​ni​ka z na​szych da​nych – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Au​to​mat do gier grał syn​te​tycz​ną mu​zycz​kę i mi​go​tał w ką​cie; bile na sto​le do bi​lar​du stu​ka​ły i dud​ni​ły na suk​nie, ak​cent z Bar​row mie​szał się ze szkoc​kim. Ro​bin po​czu​ła prze​błysk in​tu​icji gra​ni​czą​cej z pew​no​ścią. Hol​ly ko​rzy​sta​ła z woj​sko​wej ren​ty. – Oczy​wi​ście – pod​ję​ła Ro​bin z prze​ko​nu​ją​cą nie​fra​so​bli​wo​ścią – wie​my, że pan Brock​bank nie musi jej po​bie​rać oso​bi​ście. Cza​sa​mi nie​peł​no​spraw​ny ren​ci​sta upo​waż​nia do tego krew​nych.

– No wła​śnie – po​wie​dzia​ła na​tych​miast Hol​ly. Czer​wo​ne pla​my wpeł​za​ły na jej bla​dą twarz. Mimo ta​tu​aży i licz​nych kol​czy​ków wy​glą​da​ła dzię​ki temu dziew​czę​co. – Od​bie​ra​łam jo dla nie​go zara na po​cząt​ku. Jak miał ata​ki. „Dla​cze​go – po​my​śla​ła Ro​bin – sko​ro był taki nie​do​łęż​ny, prze​kie​ro​wy​wał ren​tę do Man​che​ste​ru, a po​tem do Mar​ket Har​bo​ro​ugh, a jesz​cze póź​niej z po​wro​tem do Bar​row?” – Więc te​raz mu ją pani prze​sy​ła? – spy​ta​ła Ro​bin i ser​ce zno​wu za​bi​ło jej szyb​ciej. – Czy może już od​bie​ra ją oso​bi​ście? – Su​chaj – po​wie​dzia​ła Hol​ly. Na ra​mie​niu mia​ła ta​tu​aż Hell’s An​gels, czasz​kę w skrzy​dla​tym ka​sku, któ​ra za​fa​lo​wa​ła, gdy Hol​ly po​chy​li​ła się w stro​nę Ro​bin. Piwo, pa​pie​ro​sy i cu​kier nada​ły jej od​de​cho​wi zjeł​cza​łą woń. Ro​bin na​wet się nie skrzy​wi​ła. – Su​chaj – po​wtó​rzy​ła – a za​ła​twia​cie lu​dzio od​szko​do​wa​nia, jak byli… jak ktoś ich skrzyw​dził, no wiesz, albo… ta​kie tam? – Zga​dza się – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – A jak ktoś był… jak opie​ka spo​łecz​na po​win​na była… po​win​na była coś zro​bić, a nie zro​bi​ła? – Wszyst​ko za​le​ży od oko​licz​no​ści – od​rze​kła Ro​bin. – Mama ode​szła, jak mie​li​śmy dzie​więć lat – wy​zna​ła Hol​ly. – Zo​sta​wi​ła nas z oj​czy​mem. – Przy​kro mi – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – To strasz​ne. – Lata sie​dem​dzie​sią​te – pod​su​mo​wa​ła Hol​ly. – Szy​scy mie​li to gdzieś. Mo​le​sto​wa​nie dzie​ci. W żo​łąd​ku Ro​bin gruch​nął oło​wia​ny blok. Czu​ła na twa​rzy cuch​ną​cy od​dech Hol​ly, tuż obok wi​dzia​ła jej pla​mi​stą twarz. Hol​ly nie mia​ła po​ję​cia, że sym​pa​tycz​na praw​nicz​ka, któ​ra roz​to​czy​ła przed nią wi​zję wor​ków z pie​niędz​mi, to tyl​ko mi​raż. – Ro​bił to nam obu – pod​ję​ła Hol​ly. – Mój oj​czym. No​elo​wi też. Już jak by​li​śmy mali. Cho​wa​li​śmy się ra​zem pod łóż​ko. A po​tem ro​bił mi to Noel. Nie myśl se – do​da​ła z na​głą po​wa​gą – że Noel nie po​tra​fił być w po​rząd​ku. Za ma​łe​go by​li​śmy ze sobą bli​sko. W każ​dym ra​zie – w jej to​nie za​brzmia​ło po​czu​cie po​dwój​nej zdra​dy – jak miał szes​na​ście lat, zo​sta​wił nas i po​szedł do woj​ska. Ro​bin, któ​ra nie za​mie​rza​ła wię​cej pić, się​gnę​ła po wino i po​cią​gnę​ła duży łyk. Dru​gi opraw​ca Hol​ly był jej so​jusz​ni​kiem prze​ciw​ko pierw​sze​mu: mniej​szym złem. – To był drań – po​wie​dzia​ła Hol​ly i Ro​bin czu​ła, że ma na my​śli oj​czy​ma, a nie bra​ta bliź​nia​ka, któ​ry ją mo​le​sto​wał, a po​tem wy​je​chał za gra​ni​cę. – Ale jak mia​łam szes​na​ście lat, miał wy​pa​dek w pra​cy i po​tem już mo​głam se z nim po​ra​dzić. Che​mi​ka​lia prze​my​sło​we. Skur​wiel. Już mu nie sta​wał. Je​chał na prze​ciw​bó​lo​wych i in​nym gów​nie. A póź​niej do​stał uda​ru. Wy​raz nie​skry​wa​nej wro​go​ści na twa​rzy Hol​ly do​sko​na​le uzmy​sło​wił Ro​bin, na jaką opie​kę z jej stro​ny mógł li​czyć oj​czym.

– Po​jeb – po​wtó​rzy​ła ci​cho. Ro​bin usły​sza​ła swo​je py​ta​nie: – Czy kie​dy​kol​wiek le​czy​ła się pani u psy​cho​lo​ga? „Na​praw​dę mó​wię jak cip​ko​wa​ta pa​niu​sia z po​łu​dnia”. Hol​ly prych​nę​ła. – Kur​wa, nie. Jesz​cze ni​ko​mu o tym nie mó​wi​łam. Pew​nie sły​szysz mnó​stwo ta​kich hi​sto​rii? – O tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Była jej to win​na. – Ostat​nim ra​zem, jak Noel tu był – pod​ję​ła Hol​ly, a pięć piw dzia​ła​ło już na jej nie​ko​rzyść, moc​no znie​kształ​ca​jąc sło​wa – ka​za​łam mu spier​da​lać i trzy​mać się ode mnie z da​le​ka. Wy​noś się albo za​dzwo​nię na po​li​cję i po​wiem, co żeś mi ro​bił, a wte​dy zo​ba​czy​my, co oni na to, sko​ro te szy​skie dziew​czyn​ki na ło​krą​gło mó​wio, żeś się z nimi za​ba​wiał. Po tym zda​niu cie​płe wino w ustach Ro​bin skwa​śnia​ło jesz​cze bar​dziej. – Dla​te​go stra​cił ro​bo​tę w Man​che​ste​rze. Do​bie​rał się do trzy​na​sto​lat​ki. W Mar​ket Har​bo​ro​ugh było pew​nie to samo. Nie chciał mi po​wie​dzieć, dla​cze​go wró​cił, ale ja wiem, że zno​wu coś ta​kie​go zro​bił. Uczył się od mi​strza – za​koń​czy​ła Hol​ly. – No to jak? Mogę ko​goś po​zwać? – My​ślę – za​czę​ła Ro​bin, bo​jąc się udzie​lać rad, któ​re mo​gły​by jesz​cze bar​dziej skrzyw​dzić zra​nio​ną ko​bie​tę sie​dzą​cą obok niej – że naj​le​piej by​ło​by się z tym zgło​sić na po​li​cję. Gdzie wła​ści​wie jest pani brat? – spy​ta​ła, roz​pacz​li​wie chcąc z niej wy​do​być po​trzeb​ną in​for​ma​cję i wyjść. – Nie wiem – od​par​ła Hol​ly. – Jak mu po​wie​dzia​łam, że pój​dę na po​li​cję, to się wściekł, ale po​tem… Wy​mam​ro​ta​ła coś nie​zro​zu​mia​łe​go, coś, w czym le​d​wie wy​raź​nie po​brzmie​wa​ło sło​wo „ren​ta”. „Po​wie​dział jej, że je​śli nie pój​dzie na po​li​cję, bę​dzie mo​gła za​trzy​mać jego ren​tę”. Za​tem sie​dzia​ła tu, wpę​dza​jąc się pi​ciem do gro​bu za pie​nią​dze, któ​re do​sta​ła od bra​ta w za​mian za nie​ujaw​nie​nie jego wy​stęp​ków. Hol​ly wie​dzia​ła, że jej brat pra​wie na pew​no na​dal „za​ba​wia się” z in​ny​mi dziew​czyn​ka​mi… Czy kie​dy​kol​wiek sły​sza​ła o oskar​że​niach Brit​ta​ny? Czy się nimi prze​ję​ła? A może jej wła​sne rany po​kry​ły się tak gru​by​mi bli​zna​mi, że sta​ła się nie​czu​ła na cier​pie​nia in​nych? Wciąż miesz​ka​ła w domu, gdzie to wszyst​ko się dzia​ło, gdzie fron​to​we okna wy​cho​dzi​ły na mur i drut kol​cza​sty… Ro​bin za​sta​na​wia​ła się, dla​cze​go nie ucie​kła. Dla​cze​go nie wy​je​cha​ła tak jak Noel? Po co zo​sta​wać w domu z wi​do​kiem na wy​so​ki goły mur? – Nie ma pani jego nu​me​ru te​le​fo​nu ani nic? – spy​ta​ła Ro​bin. – Nie – od​par​ła Hol​ly. – Gdy​by zdo​ła​ła pani ja​koś mnie z nim skon​tak​to​wać, moż​na by z tego wy​cią​gnąć duże

pie​nią​dze – po​wie​dzia​ła zde​spe​ro​wa​na Ro​bin, po​rzu​ca​jąc fi​ne​zję. – To to po​szed​nie miej​se – wy​ce​dzi​ła Hol​ly po kil​ku mi​nu​tach wy​tę​ża​nia stę​pio​ne​go al​ko​ho​lem umy​słu i bez​owoc​ne​go ga​pie​nia się na te​le​fon. – W Mar​ke​tar​bro​ugh… Dłu​go trwa​ło, za​nim zna​la​zła nu​mer te​le​fo​nu do po​przed​nie​go miej​sca pra​cy No​ela, ale w koń​cu jej się uda​ło. Ro​bin za​no​to​wa​ła nu​mer, po czym wy​do​by​ła z wła​sne​go port​fe​la dzie​sięć fun​tów i wci​snę​ła je do nie​sta​wia​ją​cej opo​ru ręki Hol​ly. – Bar​dzo mi pani po​mo​gła. Na​praw​dę bar​dzo. – Tak to już jest z ga​dżi​ja​mi, no nie? Szy​scy są tacy sami. – Tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin, nie ma​jąc po​ję​cia, z czym wła​ści​wie się zga​dza. – Będę z pa​nią w kon​tak​cie. Mam pani ad​res. Wsta​ła. – No. To na ra​zie. Tacy już so ci ga​dżi​je. Szy​scy tacy sami. – Ma na my​śli męż​czyzn – wy​ja​śni​ła bar​man​ka, któ​ra po​de​szła, żeby za​brać część licz​nych pu​stych ku​fli Hol​ly, uśmie​cha​jąc się na wi​dok wy​raź​ne​go zdu​mie​nia Ro​bin. – Ga​dżij to męż​czy​zna. Ona mówi, że wszy​scy męż​czyź​ni są tacy sami. – O tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin, nie do koń​ca świa​do​ma, że to mówi. – Świę​ta praw​da. Wiel​kie dzię​ki. Do wi​dze​nia, Hol​ly… Trzy​maj się…

26 De​s o​la​te land​s ca​pe, Sto​r y​bo​o k bliss… Wy​mar​ły kra​jo​braz, Sie​lan​ka z ksią​żek dla dzie​ci […] Blue Öy​ster Cult, De​ath Val​ley Ni​ghts

– Stra​ta psy​cho​lo​gii – po​wie​dział Stri​ke – to zysk pry​wat​ne​go de​tek​ty​wa. Cho​ler​nie do​bra ro​bo​ta, Ro​bin. Wzniósł za nią to​ast pusz​ką mce​wa​na. Sie​dzie​li w za​par​ko​wa​nym land ro​ve​rze, je​dząc rybę z fryt​ka​mi nie​da​le​ko Olym​pic Take away. Roz​świe​tlo​ne okna baru po​tę​go​wa​ły ciem​ność wo​kół. Na tle pro​sto​ką​tów świa​tła re​gu​lar​nie prze​su​wa​ły się syl​wet​ki, któ​re z chwi​lą wej​ścia do gwar​nej sma​żal​ni prze​obra​ża​ły się w trój​wy​mia​ro​wych lu​dzi, a wy​cho​dząc, z po​wro​tem zmie​nia​ły się w cie​nie. – Więc żona go zo​sta​wi​ła. – Tak. – I Hol​ly mówi, że od tam​tej pory nie wi​dział dzie​ci? – Tak. Stri​ke są​czył mce​wa​na i my​ślał. Chciał wie​rzyć, że Brock​bank na​praw​dę stra​cił kon​takt z Brit​ta​ny, lecz je​śli ten pod​ły drań ja​kimś cu​dem ją od​na​lazł? – Na​dal nie wie​my, gdzie on jest – wes​tchnę​ła Ro​bin. – Wie​my, że tu​taj go nie ma i nie było od oko​ło roku – po​wie​dział Stri​ke. – Wie​my, że na​dal mnie ob​wi​nia o swo​je nie​szczę​ścia, da​lej mo​le​stu​je małe dziew​czyn​ki i jest o wie​le zdrow​szy na pie​przo​nym umy​śle, niż się wy​da​wał, kie​dy le​żał w szpi​ta​lu. – Dla​cze​go tak mó​wisz? – Wy​glą​da na to, że nie pi​snął sło​wem o oskar​że​niu o mo​le​sto​wa​nie dziec​ka. Cho​dzi do ro​bo​ty, mimo że mógł​by sie​dzieć w domu i po​bie​rać za​si​łek dla nie​peł​no​spraw​nych. Pew​nie w pra​cy ma wię​cej oka​zji do po​zna​wa​nia mło​dych dziew​czyn. – Prze​stań – mruk​nę​ła Ro​bin, gdyż wspo​mnie​nie wy​zna​nia Hol​ly na​gle ustą​pi​ło miej​sca ob​ra​zo​wi za​mro​żo​nej gło​wy, mło​dej, pu​co​ło​wa​tej twa​rzy z lek​ko zdzi​wio​ną miną. – Czy​li za​rów​no Brock​bank, jak i La​ing są na wol​no​ści gdzieś w Wiel​kiej Bry​ta​nii i obaj nie​na​wi​dzą mnie jak cho​le​ra. Chru​piąc fryt​ki, Stri​ke po​grze​bał w schow​ku na rę​ka​wicz​ki, wy​jął atlas dro​go​wy i przez chwi​lę w mil​cze​niu prze​wra​cał kart​ki. Ro​bin za​wi​nę​ła resz​tę ryby z fryt​ka​mi w ga​ze​tę i po​-

wie​dzia​ła: – Mu​szę za​dzwo​nić do mamy. Za​raz wra​cam. Opar​ła się o ulicz​ną la​tar​nię ka​wa​łek da​lej i wy​bra​ła nu​mer ro​dzi​ców. – Wszyst​ko w po​rząd​ku, Ro​bin? – Tak, mamo. – Co się dzie​je mię​dzy tobą a Mat​thew? Ro​bin spoj​rza​ła na lek​ko gwiaź​dzi​ste nie​bo. – Chy​ba się roz​sta​li​śmy. – Chy​ba? – po​wtó​rzy​ła Lin​da. Nie wy​da​wa​ła się ani wstrzą​śnię​ta, ani za​smu​co​na, lecz je​dy​nie za​in​te​re​so​wa​na wszyst​ki​mi szcze​gó​ła​mi. Ro​bin bała się, że opo​wia​da​jąc o tym na głos, może się roz​pła​kać, lecz żad​ne łzy nie za​szczy​pa​ły jej w oczy i nie mu​sia​ła się zmu​szać do mó​wie​nia spo​koj​nym to​nem. Być może zro​bi​ła się tward​sza. Kosz​mar​na hi​sto​ria ży​cia Hol​ly Brock​bank i strasz​li​wy ko​niec nie​zna​nej dziew​czy​ny z She​pherd’s Bush z pew​no​ścią po​zwa​la​ły na​brać dy​stan​su do in​nych spraw. – To się sta​ło w po​nie​dzia​łek wie​czo​rem. – Z po​wo​du Cor​mo​ra​na? – Nie – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Przez Sa​rah Sha​dlock. Oka​zu​je się, że Matt z nią sy​piał, kie​dy by​łam… w domu. Kie​dy… no wiesz kie​dy. Po tym jak rzu​ci​łam stu​dia. Z Olym​pic wy​to​czy​li się dwaj mło​dzi męż​czyź​ni, wy​raź​nie pod​chmie​le​ni, krzy​cząc i ob​rzu​ca​jąc się wy​zwi​ska​mi. Je​den z nich za​uwa​żył Ro​bin i trą​cił dru​gie​go łok​ciem. Ru​szy​li w jej stro​nę. – Co sły​chać, mała? Stri​ke wy​siadł z sa​mo​cho​du i za​trza​snął drzwi. Był o gło​wę wyż​szy od nich obu i w mro​ku wy​glą​dał groź​nie. Męż​czyź​ni szyb​ko za​mil​kli i ode​szli chwiej​nym kro​kiem. De​tek​tyw za​pa​lił pa​pie​ro​sa i oparł się o sa​mo​chód, nie wy​ła​nia​jąc się z ciem​no​ści. – Mamo, je​steś tam? – Po​wie​dział ci o tym w po​nie​dzia​łek wie​czo​rem? – spy​ta​ła Lin​da. – Tak – od​rze​kła Ro​bin. – Dla​cze​go? – Zno​wu kłó​ci​li​śmy się o Cor​mo​ra​na – mruk​nę​ła Ro​bin, świa​do​ma obec​no​ści Stri​ke’a kil​ka me​trów da​lej. – Po​wie​dzia​łam: „To re​la​cja pla​to​nicz​na, taka jak two​ja i Sa​rah”, i wte​dy zo​ba​czy​łam jego minę… A po​tem się przy​znał. Jej mat​ka dłu​go, głę​bo​ko wes​tchnę​ła. Ro​bin cze​ka​ła na sło​wa po​cie​sze​nia albo mą​dro​ści. – Do​bry Boże – po​wie​dzia​ła Lin​da. Zno​wu za​pa​dło dłuż​sze mil​cze​nie. – Ro​bin, jak ty się wła​ści​wie czu​jesz? – W po​rząd​ku, mamo, na​praw​dę. Pra​cu​ję. To mi po​ma​ga. – Dla​cze​go je​steś aku​rat w Bar​row?

– Pró​bu​je​my na​mie​rzyć jed​ne​go z męż​czyzn, któ​rzy we​dług Stri​ke’a mo​gli mu prze​słać nogę. – Gdzie bę​dzie​cie no​co​wać? – Za​mie​rza​my się za​trzy​mać w Tra​ve​lod​ge – od​rze​kła Ro​bin. – Oczy​wi​ście w osob​nych po​ko​jach – do​da​ła po​spiesz​nie. – Roz​ma​wia​łaś z Mat​thew od cza​su wy​jaz​du? – Cią​gle przy​sy​ła mi ese​me​sy, pi​sze, że mnie ko​cha. Mó​wiąc to, uświa​do​mi​ła so​bie, że ostat​nie​go z nich nie prze​czy​ta​ła. Do​pie​ro te​raz so​bie o nim przy​po​mnia​ła. – Prze​pra​szam – po​wie​dzia​ła Ro​bin do mat​ki. – Suk​nia, we​se​le i w ogó​le… Tak mi przy​kro, mamo. – To ostat​nia rzecz, któ​ra by mnie mar​twi​ła – od​par​ła Lin​da i jesz​cze raz spy​ta​ła: – Ro​bin, do​brze się czu​jesz? – Tak, przy​się​gam, że tak. – Za​wa​ha​ła się, a póź​niej do​da​ła, nie​mal za​czep​nie: – Cor​mo​ran za​cho​wał się wspa​nia​le. – Ale bę​dziesz mu​sia​ła po​roz​ma​wiać z Mat​thew – po​wie​dzia​ła Lin​da. – Po tych wszyst​kich la​tach… nie mo​żesz tak po pro​stu prze​stać się do nie​go od​zy​wać. Ro​bin stra​ci​ła nad sobą pa​no​wa​nie. Sło​wa wy​la​ły się z jej ust, głos drżał z wście​kło​ści i trzę​sły jej się ręce. – Za​le​d​wie dwa ty​go​dnie temu by​li​śmy z Sa​rah i To​mem na me​czu rug​by. Sa​rah krę​ci się przy Mat​thew od cza​su stu​diów… Sy​pia​li ze sobą, kie​dy ja by​łam… kie​dy by​łam… Ni​g​dy jej nie usu​nął ze swo​je​go ży​cia, ona za​wsze go przy​tu​la, flir​tu​je z nim, mąci mię​dzy nami… Na me​czu cią​gle mó​wi​ła o Stri​ke’u: „Och, on jest taki atrak​cyj​ny, je​ste​ście w tej agen​cji tyl​ko we dwo​je, praw​da?”. A ja przez cały czas my​śla​łam, że Matt tego nie od​wza​jem​nia. Do​brze wie​dzia​łam, że na stu​diach pró​bo​wa​ła go za​cią​gnąć do łóż​ka, ale ni​g​dy… Sy​pia​li ze sobą przez pół​to​ra roku… I wiesz, co mi po​wie​dział? Że go „po​cie​sza​ła”… Mu​sia​łam ustą​pić i zgo​dzić się, żeby przy​szła na nasz ślub, dla​te​go że nie py​ta​jąc Mat​ta o zda​nie, za​pro​si​łam Stri​ke’a. To była kara za to, że nie chcia​łam jej wi​dzieć. Za​wsze gdy Matt jest w po​bli​żu jej biu​ra, ja​da​ją ra​zem lancz… – Przy​ja​dę do cie​bie do Lon​dy​nu – oznaj​mi​ła Lin​da. – Nie, mamo… – Na je​den dzień. Za​bio​rę cię na lancz. Ro​bin smut​no się ro​ze​śmia​ła. – Mamo, ja nie mam prze​rwy na lancz. To nie jest tego typu pra​ca. – Ro​bin, przy​jeż​dżam i już. Gdy głos jej mat​ki brzmiał tak sta​now​czo, nie było sen​su się spie​rać. – Nie wiem, kie​dy wró​cę.

– W ta​kim ra​zie daj mi znać, a wte​dy ku​pię bi​let na po​ciąg. – Ale… och, niech bę​dzie – ustą​pi​ła Ro​bin. Gdy się po​że​gna​ły, uświa​do​mi​ła so​bie, że ko​niec koń​ców ma łzy w oczach. Mo​gła uda​wać, że jest ina​czej, lecz myśl o przy​jeź​dzie Lin​dy bar​dzo ją po​krze​pi​ła. Spoj​rza​ła w stro​nę land ro​ve​ra. Stri​ke na​dal stał opar​ty o sa​mo​chód i on też roz​ma​wiał przez te​le​fon. A może tyl​ko uda​wał? Mó​wi​ła dość gło​śno. Po​tra​fił być tak​tow​ny, je​śli chciał. Spoj​rza​ła na ko​mór​kę w swo​jej dło​ni i otwo​rzy​ła ese​me​sa od Mat​thew. Dzwo​ni​ła two​ja mama. Po​wie​dzia​łem jej, że wy​je​cha​łaś służ​bo​wo. Daj znać, czy mam po​wie​dzieć ta​cie, że nie bę​dziesz na jego uro​dzi​nach. Ko​cham cię, Ro​bin. Mxxxxxx

Zno​wu to samo: tak na​praw​dę nie wie​rzył, że ich zwią​zek się za​koń​czył. Daj znać, czy mam po​wie​dzieć ta​cie […], jak​by to była bu​rza w szklan​ce wody, jak​by Ro​bin nie mo​gła się po​su​nąć do tego, żeby nie zja​wić się na im​pre​zie u jego ojca… „Na​wet nie lu​bię two​je​go prze​klę​te​go ojca…” Roz​złosz​czo​na na​pi​sa​ła od​po​wiedź i wy​sła​ła ją. Oczy​wi​ście że nie przy​ja​dę.

Wró​ci​ła do sa​mo​cho​du. Wy​glą​da​ło na to, że Stri​ke na​praw​dę roz​ma​wia przez te​le​fon. Atlas dro​go​wy le​żał otwar​ty na miej​scu pa​sa​że​ra: Stri​ke pa​trzył na Mar​ket Har​bo​ro​ugh, mia​stecz​ko w Lei ce​ster​shi​re. Usły​sza​ła, jak mówi: – No, ty też. No. Zo​ba​czy​my się, jak wró​cę. „Elin” – po​my​śla​ła. Wgra​mo​lił się z po​wro​tem do sa​mo​cho​du. – Dzwo​nił War​dle? – za​gad​nę​ła nie​win​nie. – Elin – od​parł. „Wie, że po​je​cha​li​śmy ra​zem? Tyl​ko we dwo​je?” Ro​bin po​czu​ła, że się czer​wie​ni. Nie wie​dzia​ła, skąd się wzię​ła ta myśl. Prze​cież ona nie… – Chcesz je​chać do Mar​ket Har​bo​ro​ugh? – spy​ta​ła, pod​no​sząc atlas. – Dla​cze​go nie – od​rzekł Stri​ke, po​cią​ga​jąc ko​lej​ny łyk piwa. – To ostat​nie miej​sce, w któ​rym pra​co​wał Brock​bank. Może znaj​dzie​my tam ja​kiś trop. By​li​by​śmy głu​pi, gdy​by​śmy tego nie spraw​dzi​li… a sko​ro już tam bę​dzie​my… – Wy​jął atlas z jej rąk i prze​rzu​cił kil​ka stron. – Zo​sta​nie nam tyl​ko dwa​dzie​ścia ki​lo​me​trów do Cor​by. Mo​gli​by​śmy tam zaj​rzeć i spraw​dzić, czy La​ing, któ​ry w 2008 roku miesz​kał tam z ja​kąś ko​bie​tą, to nasz La​ing. Ona na​dal tam jest: na​zy​wa się Lor​ra​ine Mac​Nau​gh​ton. Ro​bin przy​wy​kła do do​sko​na​łej pa​mię​ci Stri​ke’a do na​zwisk i szcze​gó​łów. – Okej – po​wie​dzia​ła, my​śląc z za​do​wo​le​niem, że po​ra​nek przy​nie​sie dal​szy ciąg do​cho​dze​nia, a nie tyl​ko dłu​gą po​dróż z po​wro​tem do Lon​dy​nu. Może je​śli znaj​dą coś cie​ka​we​go,

spę​dzą w dro​dze na​stęp​ną noc i nie bę​dzie mu​sia​ła oglą​dać Mat​thew przez ko​lej​ne dwa​na​ście go​dzin… Po chwi​li przy​po​mnia​ła so​bie, że na​za​jutrz wie​czo​rem Mat​thew je​dzie na pół​noc na uro​dzi​ny ojca. Bę​dzie mia​ła miesz​ka​nie tyl​ko dla sie​bie. – Czy mógł ją ja​koś zna​leźć? – za​sta​no​wił się gło​śno Stri​ke po chwi​li mil​cze​nia. – Prze​pra​szam… co? Kto? – Czy po tych wszyst​kich la​tach Brock​bank mógł wy​tro​pić Brit​ta​ny i ją za​bić? A może szu​kam w nie​wła​ści​wym miej​scu, bo mam za​je​bi​ste po​czu​cie winy? Lek​ko ude​rzył pię​ścią w drzwi land ro​ve​ra. – Ale ta noga – cią​gnął, dys​ku​tu​jąc sam ze sobą. – Są na niej do​kład​nie ta​kie same bli​zny. Roz​ma​wia​li o tym: „Kie​dy by​łaś mała, za​mie​rza​łem ci od​pi​ło​wać nogę, ale po​wstrzy​ma​ła mnie two​ja mama”. Pie​przo​ny, pod​ły drań. Kto jesz​cze mógł​by mi prze​słać nogę z bli​zną? – No cóż – od​rze​kła po​wo​li Ro​bin. – Chy​ba wiem, dla​cze​go wy​brał nogę, i to nie​ko​niecz​nie musi mieć zwią​zek z Brit​ta​ny Brock​bank. Stri​ke od​wró​cił gło​wę i spoj​rzał na nią. – Mów da​lej. – Kto​kol​wiek za​bił tę dziew​czy​nę, mógł ci prze​słać do​wol​ny frag​ment jej cia​ła i osią​gnął​by iden​tycz​ny efekt – za​czę​ła. – Ręka albo… albo pierś… – ze wszyst​kich sił sta​ra​ła się za​cho​wać rze​czo​wy ton – też ścią​gnę​ły​by nam na gło​wę po​li​cję i pra​sę. Two​je in​te​re​sy tak​że zo​sta​ły​by na​ra​żo​ne na szwank i by​li​by​śmy rów​nie wstrzą​śnię​ci… Ale on po​sta​no​wił ci przy​słać pra​wą nogę, ucię​tą do​kład​nie w tym miej​scu, w któ​rym am​pu​to​wa​no two​ją. – Noga może mieć zwią​zek z tą pie​przo​ną pio​sen​ką. Cho​ciaż z dru​giej stro​ny… – Za​sta​no​wił się. – Nie, ga​dam głu​po​ty, praw​da? Ręka też by pa​so​wa​ła. Albo szy​ja. – On wy​raź​nie na​wią​zu​je do two​ich ob​ra​żeń – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Z czym mu się ko​ja​rzy two​ja am​pu​to​wa​na noga? – Bóg je​den wie – od​rzekł Stri​ke, ob​ser​wu​jąc jej pro​fil. – Z bo​ha​ter​stwem – od​rze​kła. Prych​nął. – Nie ma nic bo​ha​ter​skie​go w tym, że zna​la​złem się w nie​od​po​wied​nim cza​sie i w nie​od​po​wied​nim miej​scu. – Je​steś od​zna​czo​nym we​te​ra​nem wo​jen​nym. – Nie od​zna​czy​li mnie za to, że wy​le​cia​łem w po​wie​trze, tyl​ko wcze​śniej. – Ni​g​dy mi o tym nie mó​wi​łeś. Od​wró​ci​ła się do nie​go, ale nie po​zwo​lił jej zbo​czyć z te​ma​tu. – Mów da​lej. Dla​cze​go aku​rat noga? – Two​je ob​ra​że​nia to wo​jen​na spu​ści​zna. Re​pre​zen​tu​ją od​wa​gę, po​ko​na​nie wro​ga. W każ​dym ar​ty​ku​le pra​so​wym na twój te​mat wspo​mi​na​ją o am​pu​ta​cji. My​ślę, że jemu ko​ja​rzy się to ze sła​wą i osią​gnię​cia​mi, a tak​że z… z ho​no​rem. Pró​bu​je zba​ga​te​li​zo​wać two​je ob​ra​że​nia,

po​wią​zać je z czymś okrop​nym, spra​wić, żeby spo​łe​czeń​stwo prze​sta​ło cię po​strze​gać jako bo​ha​te​ra i zo​ba​czy​ło w to​bie czło​wie​ka, któ​ry do​sta​je frag​ment po​ćwiar​to​wa​nej dziew​czy​ny. Ow​szem, chce ci na​ro​bić kło​po​tów, ale przy oka​zji chce po​mniej​szyć two​je za​słu​gi. To ktoś, kto pra​gnie tego, co osią​gną​łeś, komu za​le​ży na uzna​niu i by​ciu kimś waż​nym. Stri​ke po​chy​lił się i wy​jął z brą​zo​wej tor​by u swo​ich stóp dru​gą pusz​kę mce​wa​na. W zim​nym po​wie​trzu roz​legł się trzask za​wlecz​ki. – Je​śli masz ra​cję – po​wie​dział, pa​trząc, jak dym z jego pa​pie​ro​sa wije się w ciem​no​ści – je​śli tego psy​cho​la wście​ka, że sta​łem się sław​ny, to na pierw​sze miej​sce wy​su​wa się Whit​ta​ker. Tyl​ko na tym mu za​wsze za​le​ża​ło: na sła​wie. Ro​bin cze​ka​ła w mil​cze​niu. Stri​ke pra​wie ni​g​dy nie wspo​mi​nał o swo​im oj​czy​mie, lecz in​ter​net do​star​czył jej mnó​stwa szcze​gó​łów, któ​ry​mi Cor​mo​ran nie ze​chciał się z nią po​dzie​lić. – To naj​więk​szy pie​przo​ny pa​so​żyt, ja​kie​go kie​dy​kol​wiek zna​łem – pod​jął Stri​ke. – Pró​ba uszczk​nię​cia ka​wał​ka cu​dzej sła​wy by​ła​by bar​dzo w jego sty​lu. W ma​łej prze​strze​ni w sa​mo​cho​dzie Ro​bin zno​wu wy​raź​nie po​czu​ła, że Stri​ke wpa​da w złość. Na wzmian​ki o trzech po​dej​rza​nych za​wsze re​ago​wał tak samo: Brock​bank bu​dził w nim po​czu​cie winy, Whit​ta​ker złość. Tyl​ko o La​in​gu po​tra​fił mó​wić sto​sun​ko​wo obiek​tyw​nie. – Czy Shan​ker już się cze​goś do​wie​dział? – Mówi, że on jest w Cat​ford. Na​mie​rzy go. Je​stem prze​ko​na​ny, że Whit​ta​ker za​szył się w ja​kiejś brud​nej no​rze. Nie wy​je​chał z Lon​dy​nu. – Skąd ta pew​ność? – Tyl​ko Lon​dyn mógł go za​do​wo​lić – po​wie​dział Stri​ke, wpa​tru​jąc się w sze​re​go​we domy obok par​kin​gu. – Wiesz, Whit​ta​ker po​cho​dzi z York​shi​re, ale te​raz jest czy​stej krwi cock​ney​em. – Nie wi​dzia​łeś go od wie​ków, praw​da? – Nie mu​szę go wi​dzieć. Znam go. Na​le​ży do tej szu​mo​wi​ny, któ​ra ścią​ga do sto​li​cy w po​szu​ki​wa​niu wiel​kich suk​ce​sów i ni​g​dy nie wy​jeż​dża. Uwa​żał, że Lon​dyn to je​dy​ne god​ne go miej​sce. Whit​ta​ker po​trze​bo​wał naj​więk​szej sce​ny. Jego były oj​czym ni​g​dy nie zdo​łał się wy​gra​mo​lić z brud​nych za​ka​mar​ków sto​li​cy, gdzie prze​stęp​czość, bie​da i prze​moc ple​ni​ły się jak bak​te​rie, z pod​brzu​sza mia​sta, któ​re za​miesz​ki​wał tak​że Shan​ker. Nikt, kto tam nie żył, nie był w sta​nie zro​zu​mieć, że Lon​dyn jest kra​jem sa​mym w so​bie. Na​wet ma​jąc Lon​dy​no​wi za złe, że sku​pia wię​cej wła​dzy i pie​nię​dzy niż ja​kie​kol​wiek inne bry​tyj​skie mia​sto, nie mógł wie​dzieć, że bie​da ma spe​cy​ficz​ny smak tam, gdzie wszyst​ko kosz​tu​je wię​cej, gdzie nie​ustan​ne po​dzia​ły mię​dzy tymi, któ​rym się po​wio​dło, a tymi, któ​rym nie, są za​wsze bo​le​śnie wi​docz​ne. Od​le​gło​ści mię​dzy miesz​ka​niem Elin z wa​ni​lio​wy​mi ko​lum​na​mi w Cla​ren​ce Ter​ra​ce a brud​nym skło​tem w Whi​te​cha​pel, gdzie

umar​ła mat​ka Stri​ke’a, nie mie​rzy​ło się w ki​lo​me​trach. Te dwa miej​sca dzie​li​ły nie​zli​czo​ne nie​rów​no​ści, lo​te​ria na​ro​dzin i szans, błę​dy w oce​nie i uśmie​chy losu. Obie ko​bie​ty, jego mat​ka i Elin, były pięk​ne i in​te​li​gent​ne, lecz jed​ną we​ssa​ło ba​gno nar​ko​ty​ków i ludz​kie​go bru​du, a dru​ga sie​dzia​ła wy​so​ko nad Re​gent’s Park za nie​ska​zi​tel​nie czy​stą szy​bą. Ro​bin też my​śla​ła o Lon​dy​nie. To mia​sto ocza​ro​wa​ło rów​nież Mat​thew, lecz jego nie in​te​re​so​wa​ły za​gma​twa​ne świa​ty, któ​re co​dzien​nie ba​da​ła, pra​cu​jąc jako de​tek​tyw. Z eks​cy​ta​cją spo​glą​dał ku błysz​czą​cej po​wierzch​ni: na naj​lep​sze re​stau​ra​cje, naj​lep​sze dziel​ni​ce miesz​ka​nio​we, jak​by Lon​dyn był ol​brzy​mią plan​szą Mo​no​po​ly. Ni​g​dy nie był do koń​ca zwią​za​ny z York​shi​re, z ich ro​dzin​nym Ma​sham. Wpraw​dzie tam uro​dził się jego oj​ciec, lecz zmar​ła nie​daw​no mat​ka po​cho​dzi​ła z Sur​rey i kre​owa​ła się na oso​bę, któ​ra po​je​cha​ła na pół​noc z ko​niecz​no​ści. Upar​cie tę​pi​ła wszel​kie na​le​cia​ło​ści ję​zy​ko​we z York​shi​re u Mat​thew i jego sio​stry Kim​ber​ly. Jego wy​uczo​ny neu​tral​ny ak​cent był jed​nym z po​wo​dów, dla któ​rych bra​cia Ro​bin nie byli za​chwy​ce​ni, gdy za​czę​ła się z nim spo​ty​kać: mimo jej pro​te​stów, mimo na​zwi​ska z York​shi​re wy​czu​li nie​do​szłe​go po​łu​dniow​ca. – Dziw​nie by​ło​by stąd po​cho​dzić, praw​da? – po​wie​dział Stri​ke, wciąż wpa​trzo​ny w sze​re​gow​ce. – Tu jest jak na wy​spie. Ni​g​dy wcze​śniej nie sły​sza​łem tego ak​cen​tu. Gdzieś nie​opo​dal za​brzmiał mę​ski głos śpie​wa​ją​cy skocz​ną pio​sen​kę. Na po​cząt​ku Ro​bin my​śla​ła, że to ja​kiś hymn. Póź​niej do so​lo​we​go mę​skie​go gło​su do​łą​czy​ły inne, a gdy wie​trzyk zmie​nił kie​ru​nek, bar​dzo wy​raź​nie usły​sze​li dwa wer​sy: Friends to sha​r e in ga​m es and lau​gh​ter Songs at dusk and bo​o ks at noon… [14] – Szkol​na pio​sen​ka – po​wie​dzia​ła Ro​bin z uśmie​chem. Już ich za​uwa​ży​ła: gru​pa męż​czyzn w śred​nim wie​ku ubra​nych w czar​ne gar​ni​tu​ry szła po Buc​c​leuch Stre​et i gło​śno śpie​wa​ła. – Po​grzeb – do​my​ślił się Stri​ke. – Kum​pel ze szko​ły. Wy​star​czy spoj​rzeć. Gdy ubra​ni na czar​no męż​czyź​ni zrów​na​li się z sa​mo​cho​dem, je​den z nich na​po​tkał spoj​rze​nie Ro​bin. – Mę​skie li​ceum w Bar​row! – krzyk​nął do niej, uno​sząc pięść, jak​by wła​śnie strze​lił gola. Męż​czyź​ni za​wtó​ro​wa​li mu we​so​łym okrzy​kiem, lecz w ich pod​la​nej al​ko​ho​lem pew​no​ści sie​bie wy​czu​wa​ło się me​lan​cho​lię. Zni​ka​jąc im z oczu, zno​wu za​czę​li śpie​wać pio​sen​kę: Har​bo​ur li​ghts and clu​s te​r ed ship​ping Clo​uds abo​v e the whe​eling gulls…[15] – Ech, ro​dzin​ne mia​stecz​ka – pod​su​mo​wał Stri​ke. My​ślał o ta​kich lu​dziach jak jego wu​jek Ted, Korn​wa​lij​czyk do szpi​ku ko​ści, któ​ry miesz​kał w St Ma​wes i miał tam umrzeć. Był czę​ścią tkan​ki tego miej​sca pa​mię​ta​ną do​pó​ty, do​-

pó​ki żyli tam lo​kal​ni miesz​kań​cy uśmie​cha​ją​cy się na wy​bla​kłych zdję​ciach ło​dzi ra​tun​ko​wej na ścia​nach pubu. Po śmier​ci Teda – Stri​ke miał na​dzie​ję, że nie na​stą​pi ona wcze​śniej niż za dwa​dzie​ścia, trzy​dzie​ści lat – opła​ki​wa​li​by go tak samo jak ko​le​dzy ucznia li​ceum w Bar​row: z al​ko​ho​lem, ze łza​mi, lecz tak​że cie​sząc się, że zo​stał im dany. Co ciem​no​wło​sy, zwa​li​sty Brock​bank, gwał​ci​ciel dzie​ci, i rudy jak lis La​ing, opraw​ca wła​snej żony, zo​sta​wi​li w mia​stecz​kach, w któ​rych przy​szli na świat? Doj​mu​ją​cą ulgę, że już wy​je​cha​li, strach przed ich po​wro​tem, skrzyw​dzo​nych lu​dzi i złe wspo​mnie​nia. – Je​dzie​my? – spy​ta​ła ci​cho Ro​bin i Stri​ke po​ki​wał gło​wą, wrzu​ca​jąc roz​ża​rzo​ny nie​do​pa​łek do ostat​nie​go łyka mce​wa​na, gdzie pa​pie​ros zgasł z ci​chym, przy​jem​nym dla ucha syk​nię​ciem.

27 A dre​ad​ful know​led​ge co​m es… Zbli​ża się okrop​na wia​do​mość […] Blue Öy​ster Cult, In the Pre​s en​c e of Ano​ther World

W Tra​ve​lod​ge do​sta​li po​ko​je od​dzie​lo​ne pię​cio​ma in​ny​mi. Ro​bin się bała, że czło​wiek za kon​tu​arem za​pro​po​nu​je im wspól​ny noc​leg, lecz Stri​ke zręcz​nie wy​brnął z sy​tu​acji, pro​sząc o „dwie je​dyn​ki”, za​nim męż​czy​zna zdą​żył otwo​rzyć usta. To na​głe onie​śmie​le​nie było na​praw​dę non​sen​sow​ne, po​nie​waż przez cały dzień w land ro​ve​rze dzie​li​ła ich mniej​sza od​le​głość niż w win​dzie. Dziw​nie się czu​ła, mó​wiąc Stri​ke’owi do​bra​noc, gdy do​tar​ła do drzwi swo​je​go po​ko​ju. Na​wet nie zwol​nił kro​ku. Po​wie​dział tyl​ko „…bra​noc” i po​szedł do sie​bie, lecz za​nim wszedł do po​ko​ju, za​cze​kał, aż Ro​bin po​ra​dzi so​bie z kar​tą ma​gne​tycz​ną i znik​nie, mach​nąw​szy mu ner​wo​wo na po​że​gna​nie. Po co po​ma​cha​ła? Non​sens. Rzu​ci​ła tor​bę pod​ręcz​ną na łóż​ko i po​de​szła do okna. Roz​cią​gał się z nie​go po​nu​ry wi​dok na ma​ga​zy​ny prze​my​sło​we, któ​re mi​nę​li kil​ka go​dzin wcze​śniej, wjeż​dża​jąc do mia​sta. Mia​ła wra​że​nie, że opu​ści​li Lon​dyn o wie​le daw​niej niż w rze​czy​wi​sto​ści. Ogrze​wa​nie było za bar​dzo pod​krę​co​ne. Ro​bin z wy​sił​kiem otwo​rzy​ła za​pie​czo​ne okno i do środ​ka wpa​dło chłod​ne noc​ne po​wie​trze sko​re do przy​pusz​cze​nia sztur​mu na dusz​ną prze​strzeń kwa​dra​to​we​go po​ko​ju. Pod​łą​czy​ła te​le​fon do ła​do​war​ki, ro​ze​bra​ła się, wło​ży​ła ko​szu​lę noc​ną, umy​ła zęby i wśli​zgnę​ła się w chłod​ną po​ściel. Wciąż czu​ła się dziw​nie zde​ner​wo​wa​na, wie​dząc, że śpi pięć po​koi od Stri​ke’a. Oczy​wi​ście wszyst​ko przez Mat​thew: „Je​śli się z nim prze​śpisz, z nami ko​niec”. Nie​sfor​na wy​obraź​nia na​gle pod​su​nę​ła jej od​głos pu​ka​nia do drzwi i ob​raz Stri​ke’a wpra​sza​ją​ce​go się pod byle pre​tek​stem… „Nie bądź śmiesz​na”. Prze​wró​ci​ła się na dru​gą stro​nę, przy​ci​ska​jąc za​ru​mie​nio​ną twarz do po​dusz​ki. Co jej cho​dzi​ło po gło​wie? Prze​klę​ty Mat​thew, pod​su​wał jej ta​kie my​śli, są​dził ją swo​ją mia​rą… Tym​cza​sem Stri​ke nie po​ło​żył się jesz​cze spać. Cały był zdrę​twia​ły po dłu​gich go​dzi​nach unie​ru​cho​mie​nia w sa​mo​cho​dzie. Przy​jem​nie było od​piąć pro​te​zę. Mimo że prysz​nic nie był szcze​gól​nie wy​god​ny dla czło​wie​ka z jed​ną nogą, sko​rzy​stał z nie​go, ostroż​nie przy​trzy​mu​jąc się drąż​ka w drzwiach i sta​ra​jąc się ulżyć obo​la​łe​mu ko​la​nu za po​mo​cą cie​płej wody. Wy​tarł się i po​wo​li wró​cił do łóż​ka, pod​łą​czył ko​mór​kę do ła​do​war​ki i nago wszedł pod koł​drę. Wy​cią​gnię​ty, z rę​ka​mi pod gło​wą, wpa​try​wał się w ciem​ny su​fit i my​ślał o Ro​bin, le​żą​cej

pięć po​koi da​lej. Za​sta​na​wiał się, czy Mat​thew zno​wu do niej na​pi​sał, czy roz​ma​wia​ją przez te​le​fon, czy Ro​bin ko​rzy​sta z pry​wat​no​ści, żeby po​pła​kać po raz pierw​szy tego dnia. Z dołu do​bie​gły go od​gło​sy im​pre​zy, praw​do​po​dob​nie wie​czo​ru ka​wa​ler​skie​go: do​no​śny mę​ski śmiech, okrzy​ki, po​hu​ki​wa​nie, trzask drzwi. Ktoś włą​czył mu​zy​kę i w jego po​ko​ju za​dud​nił bas. Przy​po​mnia​ły mu się noce prze​spa​ne w agen​cji, w któ​rej mu​zy​ka do​cie​ra​ją​ca z 12 Bar Café na dole wi​bro​wa​ła w me​ta​lo​wych no​gach po​lo​we​go łóż​ka. Miał na​dzie​ję, że w po​ko​ju Ro​bin ha​łas nie jest aż tak do​kucz​li​wy. Mu​sia​ła wy​po​cząć – ju​tro mia​ła przed sobą ko​lej​ne czte​ry​sta ki​lo​me​trów. Zie​wa​jąc, prze​wró​cił się na bok i mimo krzy​ków i dud​nie​nia mu​zy​ki, pra​wie na​tych​miast za​snął. Zgod​nie z umo​wą spo​tka​li się na​za​jutrz w ja​dal​ni, gdzie Stri​ke za​sło​nił Ro​bin, żeby mo​gła ukrad​kiem na​peł​nić ter​mos kawą, i oby​dwo​je na​ło​ży​li so​bie na ta​le​rze góry grza​nek. Stri​ke oparł się po​ku​sie i nie zjadł peł​ne​go an​giel​skie​go śnia​da​nia, na​gra​dza​jąc się za tę wstrze​mięź​li​wość kil​ko​ma da​ni​sza​mi, któ​re scho​wał do ple​ca​ka. O ósmej zno​wu sie​dzie​li w land ro​ve​rze i je​cha​li przez wspa​nia​łą kum​bryj​ską wieś, fa​lu​ją​cą pa​no​ra​mę wrzo​so​wisk i tor​fo​wisk pod za​mglo​nym błę​kit​nym nie​bem. Skrę​ci​li na M6, kie​ru​jąc się na po​łu​dnie. – Przy​kro mi, że nie mogę cię zmie​nić – po​wie​dział Stri​ke, są​cząc kawę. – To sprzę​gło by mnie wy​koń​czy​ło. Wy​koń​czy​ło​by nas obo​je. – Nic nie szko​dzi – od​rze​kła Ro​bin. – Prze​cież wiesz, że uwiel​biam pro​wa​dzić. Mknę​li w przy​jem​nym mil​cze​niu. Ro​bin była je​dy​ną oso​bą, któ​rej Stri​ke po​zwa​lał się wo​zić mimo głę​bo​ko za​ko​rze​nio​ne​go uprze​dze​nia do ko​biet za kół​kiem. Zwy​kle o tym nie mó​wił, lecz wy​ni​ka​ło to z wie​lu nie​przy​jem​nych do​świad​czeń w roli pa​sa​że​ra: ner​wo​wej nie​po​rad​no​ści cio​ci z Korn​wa​lii, roz​ko​ja​rze​nia Lucy i bra​wu​ro​we​go igra​nia z nie​bez​pie​czeń​stwem w wy​ko​na​niu Char​lot​te. Wpraw​dzie jego daw​na dziew​czy​na z Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych, Tra​cey, była do​brym kie​row​cą, lecz kie​dyś na wą​skiej dro​dze wy​so​ko w gó​rach tak bar​dzo spa​ra​li​żo​wał ją strach, że mu​sia​ła się za​trzy​mać i z tru​dem ła​piąc po​wie​trze, od​mó​wi​ła ustą​pie​nia mu miej​sca za kół​kiem, choć sama nie była w sta​nie da​lej pro​wa​dzić. – Mat​thew ucie​szył się z land ro​ve​ra? – spy​tał Stri​ke, gdy pę​dzi​li po wia​duk​cie. – Nie – od​par​ła Ro​bin. – Wo​lał​by audi A3 ca​brio. – No ja​sne – mruk​nął Stri​ke pod no​sem, cze​go w kle​ko​czą​cym sa​mo​cho​dzie nie mo​gła usły​szeć. – Pa​lant . Mi​nę​ły czte​ry go​dzi​ny, za​nim do​je​cha​li do Mar​ket Har​bo​ro​ugh, mia​stecz​ka, w któ​rym, jak usta​li​li po dro​dze, żad​ne z nich do​tąd nie było. Krę​ta dro​ga wio​dła przez licz​ne ład​ne wio​secz​ki z da​cha​mi kry​ty​mi strze​chą, z sie​dem​na​sto​wiecz​ny​mi ko​ścio​ła​mi, ogród​ka​mi ze sztucz​nie kształ​to​wa​ną ro​ślin​no​ścią i uli​ca​mi o ta​kich na​zwach jak Ho​ney​pot[16] Lane. Stri​ke przy​po​mniał so​bie su​ro​wy, goły mur, drut kol​cza​sty i gó​ru​ją​cą nad nim fa​bry​kę ło​dzi pod​wod​nych two​rzą​ce wi​dok z okna ro​dzin​ne​go domu No​ela Brock​ban​ka. Co przy​wio​dło go tu​taj,

do tego bu​ko​licz​ne​go pięk​na i uro​kli​we​go za​kąt​ka? Jaka fir​ma mie​ści​ła się pod nu​me​rem te​le​fo​nu, któ​ry Hol​ly dała Ro​bin, a któ​ry le​żał za​pi​sa​ny na kar​tecz​ce w port​fe​lu Stri​ke’a? Wra​że​nie do​stoj​nej sta​ro​ści tyl​ko się wzmo​gło, gdy do​tar​li do Mar​ket Har​bo​ro​ugh. Bo​ga​to zdo​bio​ny wie​ko​wy ko​ściół Świę​te​go Dio​ni​ze​go tkwił dum​nie w ser​cu mia​sta, a obok nie​go, po​środ​ku głów​nej uli​cy, sta​ła nie​zwy​kła kon​struk​cja: mały, wznie​sio​ny na pa​lach dom z muru pru​skie​go. Za tą oso​bli​wą bu​dow​lą zna​leź​li miej​sce par​kin​go​we. Chcąc jak naj​szyb​ciej za​pa​lić i roz​pro​sto​wać ko​la​no, Stri​ke wy​siadł, przy​pa​lił pa​pie​ro​sa i po​szedł spoj​rzeć na ta​blicz​kę in​for​mu​ją​cą, że dom na pa​lach był szko​łą śred​nią wznie​sio​ną w 1614 roku. Wo​kół nie​go wy​pi​sa​no zło​ty​mi li​te​ra​mi wer​se​ty z Bi​blii. „Czło​wiek pa​trzy na to, co wi​docz​ne dla oczu, Pan na​to​miast pa​trzy na ser​ce”[17] . Ro​bin zo​sta​ła w land ro​ve​rze i szu​ka​ła na ma​pie naj​lep​szej dro​gi do Cor​by, gdzie cze​kał ich na​stęp​ny po​stój. Gdy Stri​ke wy​pa​lił pa​pie​ro​sa, wspiął się z po​wro​tem na miej​sce pa​sa​że​ra. – Okej, spró​bu​ję za​dzwo​nić pod ten nu​mer. Je​śli masz ocho​tę roz​pro​sto​wać nogi, to koń​czą mi się pa​pie​ro​sy. Ro​bin prze​wró​ci​ła ocza​mi, lecz wzię​ła dy​chę, któ​rą jej po​dał, i po​szła na po​szu​ki​wa​nie ben​son & hed​ge​sów. Za pierw​szym ra​zem nu​mer był za​ję​ty. Za dru​gim ode​zwał się dam​ski głos z sil​nym ak​cen​tem: – Sa​lon ma​sa​żu Taj​ska Or​chi​dea, w czym mogę po​móc? – Cześć – po​wie​dział Stri​ke. – Do​sta​łem wasz nu​mer od przy​ja​cie​la. Gdzie mogę was zna​leźć? Po​da​ła mu ad​res przy St Mary’s Road, od któ​rej, jak do​wie​dział się z mapy, dzie​li​ło go za​le​d​wie kil​ka mi​nut . – Czy któ​raś z pań jest wol​na dziś rano? – spy​tał. – Ja​kie pan lubi? – od​rzekł głos. We wstecz​nym lu​ster​ku zo​ba​czył wra​ca​ją​cą Ro​bin, jej ja​sno​ru​de wło​sy swo​bod​nie po​wie​wa​ły na wie​trze, a w dło​ni lśni​ła zło​ta pacz​ka ben​son & hed​ge​sów. – Ciem​no​wło​se – po​wie​dział po chwi​li wa​ha​nia. – Taj​ki. – Mamy wol​ne dwie Taj​ki. Jaka usłu​ga pana in​te​re​su​je? Ro​bin otwo​rzy​ła drzwi po stro​nie kie​row​cy i wsia​dła do środ​ka. – A ja​kie ofe​ru​je​cie? – spy​tał Stri​ke. – Zmy​sło​wy ma​saż olej​ka​mi w wy​ko​na​niu jed​nej pani – dzie​więć​dzie​siąt fun​tów. Zmy​sło​wy ma​saż olej​ka​mi w wy​ko​na​niu dwóch pań – sto dwa​dzie​ścia. Peł​ny ma​saż na​gim cia​łem z olej​ka​mi – sto pięć​dzie​siąt . Cenę do​dat​ko​wych usług ne​go​cju​je pan z ma​sa​żyst​ką, okej? – Okej, chciał​bym… hm… jed​ną pa​nią – po​wie​dział Stri​ke. – Nie​dłu​go będę.

Roz​łą​czył się. – To sa​lon ma​sa​żu – wy​ja​śnił Ro​bin, przy​glą​da​jąc się ma​pie – ale nie taki, do ja​kie​go się cho​dzi z bo​lą​cym ko​la​nem. – Na​praw​dę? – spy​ta​ła za​sko​czo​na. – One są wszę​dzie – po​wie​dział. – Prze​cież wiesz. Ro​zu​miał jej zdzi​wie​nie. Scen​ka za przed​nią szy​bą – ko​ściół Świę​te​go Dio​ni​ze​go, świą​to​bli​wa szko​ła śred​nia na pa​lach, ru​chli​wa i za​moż​nie wy​glą​da​ją​ca głów​na uli​ca, fla​ga z krzy​żem świę​te​go Je​rze​go ło​po​czą​ca na lek​kim wie​trze przed po​bli​skim pu​bem – mo​gła​by się po​ja​wić na pla​ka​cie re​kla​mu​ją​cym mia​stecz​ko. – Co za​mie​rzasz… Gdzie jest ten sa​lon? – spy​ta​ła Ro​bin. – Nie​da​le​ko – po​wie​dział, po​ka​zu​jąc jej na ma​pie. – Naj​pierw będę po​trze​bo​wał ban​ko​ma​tu. Czy na​praw​dę za​mie​rzał za​pła​cić za ma​saż? – za​sta​na​wia​ła się zdu​mio​na Ro​bin, lecz nie wie​dzia​ła, jak sfor​mu​ło​wać to py​ta​nie, i nie była pew​na, czy chce usły​szeć od​po​wiedź. Za​trzy​ma​ła się obok ban​ko​ma​tu, żeby Stri​ke mógł zwięk​szyć de​bet o ko​lej​ne dwie​ście fun​tów, po czym po​je​cha​ła zgod​nie z jego wska​zów​ka​mi na St Mary’s Road bie​gną​cą nie​da​le​ko koń​ca głów​nej uli​cy. St Mary’s Road oka​za​ła się na​praw​dę po​rząd​nie wy​glą​da​ją​cą uli​cą z agen​cja​mi nie​ru​cho​mo​ści, sa​lo​na​mi ko​sme​tycz​ny​mi i kan​ce​la​ria​mi no​ta​rial​ny​mi, z któ​rych więk​szość mie​ści​ła się w ogrom​nych do​mach jed​no​ro​dzin​nych. – To tu – po​wie​dział Stri​ke, po​ka​zu​jąc pal​cem, gdy prze​jeż​dża​li obok dys​kret​ne​go za​kła​du na rogu. Na lśnią​cym fio​le​to​wo-zło​tym szyl​dzie wid​niał na​pis „Sa​lon ma​sa​żu Taj​ska Or​chi​dea”. Je​dy​nie ciem​ne ro​le​ty w oknach su​ge​ro​wa​ły, że ofe​ru​je się tam coś wię​cej niż uza​sad​nio​ne wzglę​da​mi me​dycz​ny​mi za​bie​gi na obo​la​łe sta​wy. Ro​bin za​par​ko​wa​ła w bocz​nej ulicz​ce i ob​ser​wo​wa​ła Stri​ke’a, do​pó​ki nie znik​nął jej z oczu. Zbli​ża​jąc się do drzwi sa​lo​nu, Stri​ke za​uwa​żył, że or​chi​dea na lśnią​cym szyl​dzie nad wej​ściem ude​rza​ją​co przy​po​mi​na srom. Na​ci​snął dzwo​nek i na​tych​miast otwo​rzył mu dłu​go​wło​sy męż​czy​zna pra​wie do​rów​nu​ją​cy mu wzro​stem. – Dzwo​ni​łem przed chwi​lą – po​wie​dział Stri​ke. Ochro​niarz coś mruk​nął i ski​nął w stro​nę dwóch czar​nych za​słon pro​wa​dzą​cych w głąb. Tuż za nimi była mała, wy​ło​żo​na wy​kła​dzi​ną po​cze​kal​nia z dwie​ma so​fa​mi, na któ​rych star​sza Taj​ka sie​dzia​ła obok dwóch mło​dych ko​biet . Jed​na z nich wy​glą​da​ła na ja​kieś pięt​na​ście lat . W te​le​wi​zo​rze w ką​cie le​cie​li Mi​lio​ne​r zy. Gdy wszedł, znu​dzo​ne dziew​czy​ny się oży​wi​ły. Star​sza ko​bie​ta wsta​ła. Ener​gicz​nie żuła gumę. – Dzwo​nił pan, nie? – Zga​dza się – po​wie​dział Stri​ke. – Chce pan drin​ka? – Nie, dzię​ki.

– Chce pan Taj​kę? – No – po​wie​dział Stri​ke. – Któ​rą? – Tę. – Wska​zał młod​szą, ubra​ną w ró​żo​wą bluz​kę wią​za​ną na kar​ku, za​mszo​wą mi​ni​spód​nicz​kę i tan​det​ne la​kie​ro​wa​ne szpil​ki. Uśmiech​nę​ła się i wsta​ła. Jej ko​ści​ste nogi sko​ja​rzy​ły mu się z fla​min​giem. – Okej – zgo​dzi​ła się jego roz​mów​czy​ni. – Naj​pierw pan pła​ci, po​tem idzie do po​ko​ju, okej? Stri​ke po​dał jej dzie​więć​dzie​siąt fun​tów, a wy​bra​na przez nie​go dziew​czy​na roz​pro​mie​ni​ła się i ski​nę​ła na nie​go pal​cem. Mia​ła cia​ło mło​de​go chłop​ca, je​śli po​mi​nąć nie​wąt​pli​wie sztucz​ne pier​si, któ​re przy​wio​dły mu na myśl pla​sti​ko​we lal​ki Bar​bie na pół​ce w po​ko​ju cór​ki Elin. Krót​kim ko​ry​ta​rzem po​szli do po​ko​ju. Było to małe po​miesz​cze​nie z jed​nym oknem z czar​ną ro​le​tą i ni​sko wi​szą​cą lam​pą prze​sy​co​ne za​pa​chem drze​wa san​da​ło​we​go. W ką​cie wci​śnię​to prysz​nic. Stół do ma​sa​żu był obi​ty czar​ną sztucz​ną skó​rą. – Chcesz naj​pierw wziąć prysz​nic? – Nie, dzię​ki – po​wie​dział Stri​ke. – Okej, roz​bie​rasz się tu​taj – po​in​stru​owa​ła go, po​ka​zu​jąc na ma​leń​ki, od​dzie​lo​ny za​sło​ną kąt, w któ​rym mie​rzą​ce​mu metr osiem​dzie​siąt sie​dem Stri​ke’owi by​ło​by bar​dzo trud​no się zmie​ścić. – Wolę zo​stać w ubra​niu. Chcę z tobą po​roz​ma​wiać. Nie wy​da​wa​ła się za​sko​czo​na. Wi​dzia​ła już wszyst​ko. – Mam zdąć bluz​kę? – spy​ta​ła we​so​ło, się​ga​jąc w kie​run​ku ko​kard​ki na kar​ku. – Bez bluz​ki dzie​sięć fun​tów eks​tra. – Nie – po​wie​dział Stri​ke. – Ulżyć ci ręką? – za​pro​po​no​wa​ła, spo​glą​da​jąc na jego roz​po​rek. – Ulżyć ci ręką z olej​kiem? Dwa​dzie​ścia eks​tra. – Nie, chcę z tobą tyl​ko po​roz​ma​wiać – po​wie​dział Stri​ke. Po jej twa​rzy prze​mknę​ło zwąt​pie​nie, a po​tem po​ja​wił się na​gły strach. – Je​steś z po​li​cji. – Nie – za​prze​czył, pod​no​sząc ręce, jak​by się pod​da​wał. – Nie je​stem z po​li​cji. Szu​kam czło​wie​ka, któ​ry na​zy​wa się Noel Brock​bank. Pra​co​wał tu. Przy​pusz​czam, że przy drzwiach… jako ochro​niarz. Wy​brał tę dziew​czy​nę dla​te​go, że wy​glą​da​ła bar​dzo mło​do. Zna​jąc skłon​no​ści Brock​ban​ka, po​my​ślał, że szu​kał​by kon​tak​tu wła​śnie z nią, a nie z in​ny​mi dziew​czy​na​mi. Taj​ka prze​czą​co po​krę​ci​ła gło​wą. – Od​szedł – po​wie​dzia​ła.

– Wiem – od​rzekł Stri​ke. – Chcę się do​wie​dzieć do​kąd. – Mama go wy​la​ła. Czy wła​ści​ciel​ka była jej mat​ką, czy tyl​ko mia​ła taki ty​tuł ho​no​ro​wy? Stri​ke wo​lał nie mie​szać w to Mamy. Wy​glą​da​ła na cwa​ną twar​dziel​kę. Przy​pusz​czał, że mu​siał​by sło​no za​pła​cić za in​for​ma​cje, któ​re na nic by mu się nie przy​da​ły. Na szczę​ście wy​bra​na przez nie​go dziew​czy​na oka​za​ła się mniej wy​ra​cho​wa​na. Mo​gła go ska​so​wać za po​twier​dze​nie, że Brock​bank tu pra​co​wał, że zo​stał wy​la​ny, lecz na to nie wpa​dła. – Zna​łaś go? – spy​tał. – Wy​le​ciał w ty​go​dniu, w któ​rym tu przy​szłam – po​wie​dzia​ła. – Za co? Dziew​czy​na spoj​rza​ła na drzwi. – Czy kto​kol​wiek ma tu jego nu​mer te​le​fo​nu albo wie, do​kąd po​je​chał? Za​wa​ha​ła się. Stri​ke się​gnął po port​fel. – Dam ci dwie dy​chy – po​wie​dział – je​śli przed​sta​wisz mnie ko​muś, kto ma in​for​ma​cje na te​mat jego ak​tu​al​ne​go miej​sca po​by​tu. Pie​nią​dze będą two​je. Sta​ła i wpa​try​wa​ła się w nie​go, ba​wiąc się rąb​kiem za​mszo​wej spód​nicz​ki jak dziec​ko, a po chwi​li wy​szarp​nę​ła dwie dzie​siąt​ki z jego ręki i wsa​dzi​ła głę​bo​ko do kie​sze​ni. – Za​cze​kaj tu. Usiadł na obi​tym sztucz​ną skó​rą sto​le do ma​sa​żu i cze​kał. W ma​łym po​miesz​cze​niu było czy​sto jak w spa i to mu się po​do​ba​ło. Brud zde​cy​do​wa​nie nie dzia​łał na nie​go jak afro​dy​zjak. Za​wsze przy​po​mi​nał mu o mat​ce i Whit​ta​ke​rze w cuch​ną​cym skło​cie, o po​pla​mio​nych ma​te​ra​cach i gęst​nie​ją​cych w noz​drzach mia​zma​tach oj​czy​ma. Tu​taj, obok rów​ne​go rząd​ka olej​ków na szaf​ce, ero​tycz​ne my​śli były wręcz gwa​ran​to​wa​ne. Wi​zja peł​ne​go ma​sa​żu na​gim cia​łem z olej​kiem nie była nie​przy​jem​na. Bez żad​ne​go wy​raź​ne​go po​wo​du jego my​śli gwał​tow​nie skrę​ci​ły w stro​nę Ro​bin sie​dzą​cej w sa​mo​cho​dzie na uli​cy. Szyb​ko po​de​rwał się z miej​sca, jak​by zo​stał przy​ła​pa​ny na czymś kom​pro​mi​tu​ją​cym, a po chwi​li usły​szał tuż obok roz​gnie​wa​ne gło​sy Ta​jek. Drzwi rap​tow​nie się otwo​rzy​ły, uka​zu​jąc Mamę i wy​bra​ną przez nie​go dziew​czy​nę, któ​ra wy​glą​da​ła na wy​stra​szo​ną. – Za​pła​ci​łeś za ma​saż z jed​ną dziew​czy​ną! – wark​nę​ła ro​ze​źlo​na Mama. Po​dob​nie jak jej pod​opiecz​na od​szu​ka​ła wzro​kiem jego roz​po​rek. Spraw​dza​ła, czy nie sko​rzy​stał już z ja​kiejś usłu​gi, czy przy​pad​kiem nie pró​bu​je do​stać cze​goś wię​cej za dar​mo. – Zmie​nił zda​nie – po​wie​dzia​ła spa​ni​ko​wa​na dziew​czy​na. – Chce dwie dziew​czy​ny, jed​ną Taj​kę i jed​ną blon​dyn​kę. Nic nie ro​bi​li​śmy. Zmie​nił zda​nie. – Za​pła​ci​łeś tyl​ko za jed​ną – krzyk​nę​ła mama, mie​rząc w Stri​ke’a szpo​nia​stym pal​cem. Stri​ke usły​szał cięż​kie kro​ki i do​my​ślił się, że nad​cią​ga dłu​go​wło​sy odźwier​ny. – Z ra​do​ścią – po​wie​dział, klnąc w my​ślach – za​pła​cę też za ma​saż z dwie​ma dziew​czy​na​-

mi. – Do​dat​ko​wo sto dwa​dzie​ścia? – krzyk​nę​ła do nie​go mama, nie wie​rząc wła​snym uszom. – Tak – po​twier​dził. – Nie ma spra​wy. Zmu​si​ła go do po​wro​tu do po​cze​kal​ni, żeby za​pła​cił. Tym ra​zem sie​dzia​ła tam ruda dziew​czy​na z nad​wa​gą w wy​cię​tej su​kien​ce z ly​cry. Spo​glą​da​ła na nie​go z na​dzie​ją. – On chce blon​dyn​kę – oznaj​mi​ła chu​da Taj​ka, gdy Stri​ke wrę​czył sze​fo​wej sto dwa​dzie​ścia fun​tów. Ru​dej zrze​dła mina. – In​grid ma te​raz klien​ta – po​wie​dzia​ła Mama, wrzu​ca​jąc go​tów​kę do szu​fla​dy. – Za​cze​kaj tu, aż skoń​czy. Usiadł za​tem mię​dzy ko​ści​stą Taj​ką a rudą i oglą​dał Mi​lio​ne​r ów, do​pó​ki ni​ski, si​wo​bro​dy męż​czy​zna w gar​ni​tu​rze nie wy​szedł szyb​kim kro​kiem z ko​ry​ta​rza i uni​ka​jąc kon​tak​tu wzro​ko​we​go z oso​ba​mi w po​cze​kal​ni, nie znik​nął za czar​ny​mi za​sło​na​mi. Pięć mi​nut póź​niej po​ja​wi​ła się ubra​na w fio​le​to​wą ly​crę i się​ga​ją​ce po uda buty szczu​pła tle​nio​na blon​dyn​ka, któ​ra, jak oce​nił Stri​ke, była mniej wię​cej w jego wie​ku. – Idź​cie z In​grid – po​wie​dzia​ła mama i Stri​ke ra​zem z Taj​ką po​słusz​nie po​czła​pa​li z po​wro​tem do wy​zna​czo​ne​go po​miesz​cze​nia. – On nie chce ma​sa​żu – po​wie​dzia​ła z za​par​tym tchem pierw​sza dziew​czy​na Stri​ke’a, gdy drzwi się za​mknę​ły. – Chce się do​wie​dzieć, gdzie jest Noel. Blon​dyn​ka zmarsz​czy​ła brwi i zmie​rzy​ła Stri​ke’a spoj​rze​niem. Może i była po​nad dwa razy star​sza od ko​le​żan​ki, lecz do​brze wy​glą​da​ła, mia​ła ciem​no​brą​zo​we oczy i wy​so​kie ko​ści po​licz​ko​we. – Po co ci on po​trzeb​ny? – spy​ta​ła ostro z czy​stym ak​cen​tem z Es​sex, po czym do​da​ła spo​koj​niej: – Je​steś z po​li​cji? – Nie – za​prze​czył Stri​ke. Jej ład​na twarz na​gle się roz​ja​śni​ła. – Za​raz, za​raz – po​wie​dzia​ła po​wo​li. – Wiem, coś ty za je​den: ty je​steś ten Stri​ke! Ca​me​ron Stri​ke! De​tek​tyw, co roz​wią​zał spra​wę Luli Lan​dry i… Jezu… czy to nie to​bie ktoś ostat​nio przy​słał nogę? – Ee… no tak, to ja. – Noel miał na two​im punk​cie pie​przo​ną ob​se​sję! – cią​gnę​ła. – W su​mie to jak cię po​ka​za​li w wia​do​mo​ściach, o ni​czym in​nym nie ga​dał. – Na​praw​dę? – No tak, cią​gle po​wta​rzał, że przez cie​bie ma uszko​dzo​ny mózg! – To nie tyl​ko moja za​słu​ga. Do​brze go zna​łaś, praw​da? – Nie aż tak do​brze! – po​wie​dzia​ła, do​brze in​ter​pre​tu​jąc jego py​ta​nie. – Zna​łam jego przy​ja​cie​la z pół​no​cy, Joh​na. Świet​ny fa​cet, był jed​nym z mo​ich sta​łych klien​tów, za​nim wy​je​chał do Ara​bii Sau​dyj​skiej. Chy​ba cho​dzi​li ra​zem do szko​ły. Zro​bi​ło mu się żal No​ela, bo to były

żoł​nierz i miał tro​chę pro​ble​mów, więc go nam tu po​le​cił. Po​wie​dział, że gość ma złą pas​sę. Na​mó​wił mnie, że​bym mu wy​na​ję​ła u sie​bie po​kój i w ogó​le. Jej ton wy​raź​nie świad​czył, że współ​czu​cie Joh​na dla Brock​ban​ka uwa​ża za chy​bio​ne. – Jak się do​ga​dy​wa​li​ście? – Na po​cząt​ku był w po​rząd​ku, ale jak prze​sta​wał się pil​no​wać, bez prze​rwy glę​dził. O woj​sku, o to​bie, o swo​im synu. Ma ob​se​sję na punk​cie syna, chce go od​zy​skać. Mówi, że to przez cie​bie nie może się z nim wi​dy​wać, ale nie ro​zu​miem, jak to so​bie wy​kom​bi​no​wał. Bez tru​du moż​na było się do​my​ślić, dla​cze​go jego była żona nie chcia​ła, żeby się zbli​żał do ma​łe​go. – To zna​czy? – Mama go przy​ła​pa​ła, jak trzy​mał na ko​la​nach jej wnucz​kę i pa​ko​wał jej rękę pod spód​nicz​kę – po​wie​dzia​ła In​grid. – Ona ma sześć lat . – Aha – od​rzekł Stri​ke. – Wy​niósł się i nie za​pła​cił mi za dwa ty​go​dnie. Wię​cej go nie wi​dzia​łam. Krzy​żyk, kur​wa, na dro​gę. – Wiesz, do​kąd po​je​chał po tym, jak wy​le​ciał z pra​cy? – Nie mam po​ję​cia. – Więc nie mo​żesz mnie z nim skon​tak​to​wać? – Pew​nie mam gdzieś jego nu​mer ko​mór​ki – po​wie​dzia​ła. – Nie wiem, czy jesz​cze go uży​wa. – Mo​gła​byś…? – Wy​glą​dam, jak​bym no​si​ła przy so​bie ko​mór​kę? – spy​ta​ła, wy​so​ko uno​sząc ręce. Ly​cra i buty pod​kre​śla​ły każ​dą krą​głość. Stward​nia​łe sut​ki wy​raź​nie od​zna​cza​ły się pod cien​kim ma​te​ria​łem. Mimo że za​chę​ci​ła go, żeby się temu wszyst​kie​mu przyj​rzał, Stri​ke zmu​sił się do utrzy​ma​nia kon​tak​tu wzro​ko​we​go. – Mo​gła​byś się póź​niej ze mną spo​tkać i mi go dać? – Nie wol​no nam po​da​wać klien​tom da​nych kon​tak​to​wych. Re​gu​la​min, skar​bie: nie wol​no nam no​sić te​le​fo​nów. Ale coś ci po​wiem – do​da​ła, mie​rząc go wzro​kiem. – Sko​ro to ty i sko​ro wiem, że wal​ną​łeś tego dra​nia, że je​steś bo​ha​te​rem wo​jen​nym i w ogó​le, po ro​bo​cie spo​tkam się z tobą na koń​cu tej uli​cy. – By​ło​by wspa​nia​le – po​wie​dział Stri​ke. – Wiel​kie dzię​ki. Nie wie​dział, czy mu się przy​wi​dzia​ło, czy na​praw​dę zo​ba​czył ko​kie​te​ryj​ny błysk w jej oku. Pew​nie był roz​ko​ja​rzo​ny za​pa​chem olej​ku do ma​sa​żu i nie​daw​ny​mi my​śla​mi o cie​płych, śli​skich cia​łach. Od​cze​kaw​szy dwa​dzie​ścia mi​nut, czy​li tyle, żeby Mama uzna​ła, iż klien​to​wi za​pew​nio​no ulgę, któ​rej po​trze​bo​wał, Stri​ke wy​szedł z Taj​skiej Or​chi​dei i prze​szedł na dru​gą stro​nę uli​cy, gdzie w sa​mo​cho​dzie cze​ka​ła Ro​bin.

– Dwie​ście trzy​dzie​ści fun​cia​ków za sta​ry nu​mer ko​mór​ki – po​wie​dział, gdy od​jeż​dża​li od kra​węż​ni​ka i ru​sza​li w stro​nę cen​trum mia​sta. – Cho​le​ra, mam na​dzie​ję, że było war​to. Szu​ka​my Adam and Eve Stre​et, po​dob​no jest nie​da​le​ko, po pra​wej stro​nie. Ka​wiar​nia na​zy​wa się Ap​ple​by’s. Nie​dłu​go mam się tam z kimś spo​tkać. Ro​bin zna​la​zła miej​sce par​kin​go​we i cze​ka​li, roz​ma​wia​jąc o tym, co usły​szał od In​grid na te​mat Brock​ban​ka, i je​dząc da​ni​sze, któ​re Stri​ke zwę​dził z ho​te​lo​we​go bu​fe​tu. Ro​bin za​czy​na​ła ro​zu​mieć, skąd się bie​rze nad​wa​ga Stri​ke’a. Ni​g​dy do​tąd nie uczest​ni​czy​ła w do​cho​dze​niu trwa​ją​cym po​nad dwa​dzie​ścia czte​ry go​dzi​ny. Gdy każ​dy po​si​łek po​cho​dził z mi​ja​nych po dro​dze skle​pów i był je​dzo​ny w bie​gu, czło​wiek szyb​ko zni​żał się do fast fo​odów i cze​ko​la​dy. – To ona – po​wie​dział Stri​ke czter​dzie​ści mi​nut póź​niej, wy​ła​żąc z land ro​ve​ra i kie​ru​jąc się w stro​nę Ap​ple​by’s. Ro​bin ob​ser​wo​wa​ła zbli​ża​ją​cą się blon​dyn​kę, te​raz już w dżin​sach i kurt​ce ze sztucz​ne​go fu​ter​ka. Mia​ła fi​gu​rę mo​del​ki i Ro​bin przy​po​mnia​ła się Pla​ty​na. Mi​nę​ło dzie​sięć mi​nut, po​tem pięt​na​ście. Ani Stri​ke, ani dziew​czy​na nie wy​szli z ka​wiar​ni. – Ile cza​su może trwać prze​ka​za​nie nu​me​ru te​le​fo​nu? – spy​ta​ła wku​rzo​na Ro​bin, zwra​ca​jąc się do wnę​trza land ro​ve​ra. W sa​mo​cho​dzie było jej chłod​no. – My​śla​łam, że chcesz jesz​cze po​je​chać do Cor​by. Mó​wił, że w sa​lo​nie ma​sa​żu do ni​cze​go nie do​szło, ale kto wie. Może jed​nak do​szło. Może ta dziew​czy​na wy​sma​ro​wa​ła Stri​ke’a olej​kiem i… Ro​bin za​bęb​ni​ła pal​ca​mi w kie​row​ni​cę. Po​my​śla​ła o Elin i o tym, jak ona by się po​czu​ła, gdy​by się do​wie​dzia​ła, co Stri​ke dziś ro​bił. Póź​niej z lek​kim za​sko​cze​niem przy​po​mnia​ła so​bie, że nie spoj​rza​ła na te​le​fon, żeby spraw​dzić, czy Mat​thew zno​wu się z nią kon​tak​to​wał. Wy​ję​ła te​le​fon z kie​sze​ni płasz​cza i zo​ba​czy​ła, że nie ma no​wych wia​do​mo​ści. Od​kąd mu na​pi​sa​ła, że nie wy​bie​ra się na im​pre​zę uro​dzi​no​wą jego ojca, mil​czał. Blon​dyn​ka i Stri​ke wy​szli z ka​wiar​ni. Wy​glą​da​ło na to, że In​grid nie chce go wy​pu​ścić. Gdy po​ma​chał jej na po​że​gna​nie, po​chy​li​ła się i po​ca​ło​wa​ła go w po​li​czek, a po​tem ode​szła, ko​ły​sząc bio​dra​mi. Stri​ke za​uwa​żył, że Ro​bin się temu przy​glą​da i lek​ko zmie​sza​ny wró​cił do sa​mo​cho​du. – Cie​ka​wie to wy​glą​da​ło – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Czy ja wiem – od​parł Stri​ke, po​ka​zu​jąc jej nu​mer za​pi​sa​ny w te​le​fo​nie jako NOEL BROCK​BANK KO​MÓR​KA. – Po pro​stu dziew​czy​na lubi so​bie po​ga​dać. Gdy​by Ro​bin była jego kum​plem, nie zdo​łał​by się po​wstrzy​mać i do​dał​by: „Mia​łem bra​nie”. Sie​dząc przy sto​li​ku, In​grid bez​wstyd​nie z nim flir​to​wa​ła, prze​wi​ja​jąc li​stę kon​tak​tów w te​le​fo​nie, za​sta​na​wia​jąc się gło​śno, czy na​dal ma ten nu​mer, żeby za​czął się nie​po​ko​ić, że już go ska​so​wa​ła, py​ta​jąc go, czy kie​dy​kol​wiek był na praw​dzi​wym taj​skim ma​sa​żu, pró​bu​jąc wy​ba​dać, dla​cze​go szu​ka No​ela, py​ta​jąc o roz​wią​za​ne przez nie​go spra​wy, zwłasz​cza o tę zwią​za​ną z pięk​ną mar​twą mo​del​ką, dzię​ki któ​rej za​ist​niał w me​diach, a w koń​cu na​le​ga​jąc z

cie​płym uśmie​chem, żeby wziął rów​nież jej nu​mer, „tak na wszel​ki wy​pa​dek”. – Chcesz od razu za​dzwo​nić do Brock​ban​ka? – spy​ta​ła Ro​bin, od​wra​ca​jąc uwa​gę Stri​ke’a od od​da​la​ją​cej się In​grid. – Co? Nie. Trze​ba to za​pla​no​wać. Je​śli od​bie​rze, mo​że​my mieć tyl​ko jed​ną szan​sę. – Spoj​rzał na ze​ga​rek. – Ru​szaj​my, nie chcę się zja​wić zbyt póź​no w Cor… Za​dzwo​nił te​le​fon w jego ręce. – To War​dle – po​wie​dział Stri​ke. Ode​brał, prze​łą​cza​jąc ko​mór​kę na gło​śnik, żeby Ro​bin też sły​sza​ła. – Co się dzie​je? – Zi​den​ty​fi​ko​wa​li​śmy cia​ło – oznaj​mił War​dle. Ja​kaś nut​ka w jego gło​sie uprze​dzi​ła ich, że po​li​cja po​zna​ła na​zwi​sko ofia​ry. W kró​ciut​kiej chwi​li ci​szy, któ​ra na​stą​pi​ła po tych sło​wach, przez spa​ni​ko​wa​ny umysł Stri​ke’a prze​mknął ob​raz dziew​czyn​ki z ma​ły​mi, pta​si​mi ocza​mi. – To Kel​sey Platt, dziew​czy​na, któ​ra pro​si​ła cię w li​ście o radę w spra​wie po​zby​cia się nogi. Pi​sa​ła szcze​rze. Mia​ła szes​na​ście lat . W Stri​ke’a ude​rzy​ły rów​nie wiel​kie fale ulgi i nie​do​wie​rza​nia. Po​ma​cał w po​szu​ki​wa​niu dłu​go​pi​su, ale Ro​bin już no​to​wa​ła. – Sta​ra​ła się o dy​plom cze​lad​ni​czy z pe​da​go​gi​ki przed​szkol​nej w ja​kiejś szko​le za​wo​do​wej i tam po​zna​ła Oksa​nę Wo​ło​szy​nę. Kel​sey miesz​ka​ła w Fin​che​ley ra​zem z przy​rod​nią sio​strą i jej part​ne​rem. Po​wie​dzia​ła im, że wy​jeż​dża na dwu​ty​go​dnio​we prak​ty​ki szkol​ne. Nie zgło​si​li za​gi​nię​cia, nie nie​po​ko​ili się. Mia​ła wró​cić do​pie​ro dzi​siaj wie​czo​rem. Oksa​na mówi, że Kel​sey nie do​ga​dy​wa​ła się z sio​strą i spy​ta​ła, czy może u niej po​miesz​kać przez dwa ty​go​dnie, żeby tro​chę ode​tchnąć. Wy​glą​da na to, że dziew​czy​na wszyst​ko so​bie za​pla​no​wa​ła, na​pi​sa​ła do cie​bie, po​da​jąc ad​res ko​le​żan​ki. Sio​stra, co zro​zu​mia​łe, jest w zu​peł​nej roz​syp​ce. Na ra​zie nie uda​ło mi się z niej wy​do​być żad​nych sen​sow​nych ze​znań, ale po​twier​dzi​ła zgod​ność cha​rak​te​ru pi​sma w li​ście, a to, że jej sio​stra chcia​ła się po​zbyć nogi, ra​czej nie było dla niej za​sko​cze​niem. Po​bra​li​śmy prób​ki DNA ze szczot​ki do wło​sów dziew​czy​ny. Pa​su​ją. To ona. Przy akom​pa​nia​men​cie skrzyp​nię​cia fo​te​lu pa​sa​że​ra Stri​ke przy​su​nął się do Ro​bin, żeby prze​czy​tać, co za​no​to​wa​ła. Po​czu​ła za​pach pa​pie​ro​sów z jego ubra​nia i le​ciut​ką woń drze​wa san​da​ło​we​go. – Z sio​strą miesz​ka part​ner? – spy​tał. – Jemu tego nie przy​pniesz – po​wie​dział War​dle i Stri​ke się do​my​ślił, że ko​mi​sarz już pró​bo​wał. – Czter​dzie​ści pięć lat, eme​ry​to​wa​ny stra​żak w nie​zbyt do​brej for​mie. Roz​wa​lo​ne płu​ca i nie​pod​wa​żal​ne ali​bi na tam​ten week​end. – Na week​end…? – za​czę​ła Ro​bin. – Kel​sey wy​szła od sio​stry wie​czo​rem pierw​sze​go kwiet​nia. Wie​my, że mu​sia​ła zgi​nąć dru​gie​go albo trze​cie​go, bo czwar​te​go do​sta​li​ście nogę. Stri​ke, bę​dziesz mu​siał do mnie

wpaść i od​po​wie​dzieć jesz​cze na kil​ka py​tań. To ru​ty​na, ale po​trze​bu​je​my ofi​cjal​nych ze​znań w spra​wie tych li​stów. Wy​glą​da​ło na to, że nie ma nic wię​cej do po​wie​dze​nia. War​dle przy​jął po​dzię​ko​wa​nia Stri​ke’a za prze​ka​za​nie wia​do​mo​ści i roz​łą​czył się, po​zo​sta​wia​jąc po so​bie ci​szę, któ​ra w uszach Ro​bin drża​ła od wstrzą​sów na​stęp​czych.

28 … oh Deb​bie De​ni​s e was true to me, She’d wait by the win​dow, so pa​tien​tly. […] och Deb​bie De​ni​se była mi wier​na, Tak cier​pli​wie cze​ka​ła przy oknie. Blue Öy​ster Cult, Deb​bie De​ni​s e sło​wa: Pat​ti Smith

– Cała ta wy​ciecz​ka to stra​ta cza​su. Ofia​rą nie jest Brit​ta​ny. Spraw​cą nie może być Brock​bank. Stri​ke czuł nie​wy​sło​wio​ną ulgę. Na​gle ko​lo​ry Adam and Eve Stre​et wy​da​ły mu się czyst​sze, prze​chod​nie po​god​niej​si i sym​pa​tycz​niej​si niż przed roz​mo​wą z War​dle’em. Osta​tecz​nie oka​za​ło się, że Brit​ta​ny żyje. Nie po​no​sił winy za tę tra​ge​dię. Noga nie na​le​ża​ła do niej. Ro​bin mil​cza​ła. Sły​sza​ła trium​fal​ną nutę w gło​sie Stri​ke’a, czu​ła jego ulgę. Sama oczy​wi​ście ni​g​dy nie spo​tka​ła ani nie wi​dzia​ła Brit​ta​ny Brock​bank i choć cie​szy​ła się, że dziew​czy​na jest bez​piecz​na, nie zmie​nia​ło to fak​tu, że inna dziew​czy​na zgi​nę​ła w po​twor​nych oko​licz​no​ściach. Po​czu​cie winy, któ​re sto​czy​ło się ze Stri​ke’a, gruch​nę​ło na ko​la​na Ro​bin. To ona rzu​ci​ła okiem na list Kel​sey i odło​ży​ła go do szu​fla​dy świ​rów, nie na​pi​saw​szy od​po​wie​dzi. Za​sta​na​wia​ła się, czy ta hi​sto​ria po​to​czy​ła​by się ina​czej, gdy​by skon​tak​to​wa​ła się z Kel​sey i po​ra​dzi​ła jej, aby po​szu​ka​ła po​mo​cy. Albo gdy​by Stri​ke do niej za​dzwo​nił i po​wie​dział, że stra​cił nogę w wal​ce, że to, co usły​sza​ła na te​mat jego ka​lec​twa, było kłam​stwem. Ro​bin nę​ka​ły bo​le​sne wy​rzu​ty su​mie​nia. – Je​steś pew​ny? – spy​ta​ła gło​śno po mi​nu​cie ci​szy, pod​czas któ​rej oby​dwo​je sie​dzie​li za​to​pie​ni w my​ślach. – Pew​ny cze​go? – od​rzekł Stri​ke, od​wra​ca​jąc się do niej. – Że to nie może być Brock​bank. – Sko​ro to nie jest Brit​ta​ny… – za​czął Stri​ke. – Przed chwi​lą mó​wi​łeś, że ta dziew​czy​na… – In​grid? – Tak, In​grid – po​wie​dzia​ła Ro​bin z lek​kim znie​cier​pli​wie​niem. – Przed chwi​lą mi mó​wi​łeś, że we​dług niej Brock​bank ma ob​se​sję na two​im punk​cie. Wini cię za uraz mó​zgu i utra​tę ro​dzi​ny. Stri​ke wpa​try​wał się w nią ze zmarsz​czo​ny​mi brwia​mi i my​ślał. – Wszyst​ko, co mó​wi​łam wczo​raj, że mor​der​ca chce cię oczer​nić i umniej​szyć two​je za​słu​-

gi wo​jen​ne, do​sko​na​le pa​su​je do tego, co wie​my o Brock​ban​ku – cią​gnę​ła Ro​bin. – Nie uwa​żasz, że spo​tka​nie z Kel​sey albo może za​uwa​że​nie na jej no​dze bli​zny po​dob​nej do bli​zny Brit​ta​ny lub do​wie​dze​nie się, że chcia​ła się po​zbyć nogi, mo​gło go… bo ja wiem… do cze​goś po​pchnąć? Cho​dzi mi o to – do​da​ła nie​śmia​ło – że nie do koń​ca wie​my, jak uraz mó​zgu… – Ten pie​przo​ny uraz nie jest aż taki wiel​ki – wark​nął Stri​ke. – W szpi​ta​lu uda​wał. Je​stem pew​ny. Ro​bin nic nie po​wie​dzia​ła, sie​dzia​ła za kie​row​ni​cą i ob​ser​wo​wa​ła lu​dzi cho​dzą​cych tam i z po​wro​tem po Adam and Eve Stre​et . Za​zdro​ści​ła im. Na​wet je​śli mie​li ja​kieś zmar​twie​nia, ra​czej nie obej​mo​wa​ły one po​waż​ne​go uszko​dze​nia cia​ła i mor​der​stwa. – Masz tro​chę ra​cji – przy​znał w koń​cu Stri​ke. Ro​bin czu​ła, że ostu​dzi​ła jego ra​dość. Spoj​rzał na ze​ga​rek. – No, je​śli za​mie​rza​my do​trzeć dzi​siaj do Cor​by, po​win​ni​śmy już ru​szać. Szyb​ko po​ko​na​li dwa​dzie​ścia ki​lo​me​trów dzie​lą​ce oba mia​stecz​ka. Wi​dząc na​chmu​rzo​ną minę Stri​ke’a, Ro​bin była pra​wie pew​na, że de​tek​tyw roz​my​śla o ich roz​mo​wie na te​mat Brock​ban​ka. Dro​ga była ni​ja​ka, oto​czo​na pła​ski​mi po​la​mi, a wzdłuż po​bo​cza cią​gnę​ły się gdzie​nie​gdzie ży​wo​pło​ty i sta​ły drze​wa. – No więc wróć​my do La​in​ga – po​wie​dzia​ła Ro​bin, pró​bu​jąc wy​rwać Stri​ke’a z za​du​my, któ​ra ra​czej nie była przy​jem​na. – Przy​po​mnij mi… – A tak, La​ing – od​rzekł po​wo​li Stri​ke. Tak jak przy​pusz​cza​ła, po​grą​żył się w my​ślach o Brock​ban​ku. Te​raz zmu​sił się do sku​pie​nia na dru​gim po​dej​rza​nym. – La​ing zwią​zał żonę i po​ciął ją no​żem. Z tego, co wiem, dwa razy był oskar​żo​ny o gwałt, ale ni​g​dy nie tra​fił za to do paki. Poza tym pró​bo​wał mi od​gryźć po​ło​wę twa​rzy na rin​gu bok​ser​skim. Mó​wiąc w skró​cie, to agre​syw​ny, cwa​ny drań – po​wie​dział Stri​ke – ale jak ci wspo​mnia​łem, jego te​ścio​wa uwa​ża, że po wyj​ściu z wię​zie​nia był cho​ry. Mó​wi​ła, że po​je​chał do Ga​te​she​ad, ale nie za​ba​wił tam dłu​go, sko​ro w 2008 roku miesz​kał w Cor​by z tą ko​bie​tą – po​wie​dział, zno​wu za​glą​da​jąc do mapy w po​szu​ki​wa​niu uli​cy Lor​ra​ine Mac​Nau​gh​ton. – Wiek się zga​dza, ramy cza​so​we też… zo​ba​czy​my. Je​śli Lor​ra​ine tam nie ma, wró​ci​my po pią​tej. Ja​dąc zgod​nie ze wska​zów​ka​mi Stri​ke’a, Ro​bin prze​cię​ła cen​trum Cor​by, któ​re oka​za​ło się bez​ład​nym sku​pi​skiem be​to​nu i ce​gieł zdo​mi​no​wa​nym przez cen​trum han​dlo​we. W pa​no​ra​mie kró​lo​wa​ła ma​syw​na sie​dzi​ba urzę​du, na któ​rej an​te​ny po​ły​ski​wa​ły jak że​la​zny mech. Nie było żad​ne​go ryn​ku, żad​ne​go ko​ścio​ła, a już z pew​no​ścią żad​nej szko​ły śred​niej z muru pru​skie​go na pa​lach. Cor​by stwo​rzo​no po to, żeby po​mie​ścić ro​bot​ni​ków gwał​tow​nie na​pły​wa​ją​cych w la​tach czter​dzie​stych i pięć​dzie​sią​tych. Wie​le bu​dyn​ków mia​ło smęt​ny, użyt​ko​wy wy​gląd. – Po​ło​wa nazw ulic jest po szkoc​ku – za​uwa​ży​ła Ro​bin, gdy mi​ja​li Ar​gyll Stre​et i Mon​tro​se Stre​et .

– Kie​dyś na​zy​wa​li to Małą Szko​cją, praw​da? – po​wie​dział Stri​ke, pa​trząc na dro​go​wskaz do biu​row​ca Edin​burgh Ho​use. Sły​szał, że w okre​sie naj​więk​sze​go roz​kwi​tu Cor​by mia​ło naj​licz​niej​szą szkoc​ką po​pu​la​cję na po​łu​dnie od gra​ni​cy. Na bal​ko​nach miesz​kań po​wie​wa​ły fla​gi z krzy​żem świę​te​go An​drze​ja i sto​ją​cym lwem. – Od razu wi​dać, dla​cze​go La​ing czuł się tu​taj bar​dziej jak w domu niż w Ga​tes head. Może na​wią​zał ja​kieś kon​tak​ty. Pięć mi​nut póź​niej zna​leź​li się w sta​rej czę​ści mia​sta, gdzie ład​ne ka​mien​ne bu​dyn​ki no​si​ły śla​dy wio​ski, jaką Cor​by było przed po​wsta​niem huty sta​li. Wkrót​ce po​tem zna​leź​li We​ldon Road, przy któ​rej miesz​ka​ła Lor​ra​ine Mac​Nau​gh​ton. Bu​dyn​ki two​rzy​ły zwar​te sze​ścio​seg​men​to​we sze​re​gi, a każ​dy dom był lu​strza​nym od​bi​ciem są​sied​nie​go, tak że drzwi wej​ścio​we znaj​do​wa​ły się obok sie​bie, a roz​kład okien był od​wró​co​ny. Na ka​mien​nych nad​pro​żach wid​nia​ły wy​ry​te na​zwy. – Ten jest jej – po​wie​dział Stri​ke, po​ka​zu​jąc na Sum​mer​field obok bliź​nia​czo po​dob​ne​go Nor​th​field. Ogró​dek przed Sum​mer​field wy​sy​pa​no drob​nym żwi​rem. Tra​wa przed Nor​th​field wy​ma​ga​ła sko​sze​nia, co przy​po​mnia​ło Ro​bin o jej miesz​ka​niu w Lon​dy​nie. – Chy​ba po​win​ni​śmy pójść ra​zem – po​wie​dział Stri​ke, od​pi​na​jąc pas. – Przy to​bie praw​do​po​dob​nie po​czu​je się swo​bod​niej. Dzwo​nek nie dzia​łał, więc Stri​ke gło​śno za​pu​kał do drzwi knyk​cia​mi. Eks​plo​zja gwał​tow​ne​go szcze​ka​nia uświa​do​mi​ła mu, że w domu jest co naj​mniej je​den żywy lo​ka​tor. Po chwi​li usły​sze​li ko​bie​cy głos – roz​gnie​wa​ny, lecz jak​by bez​rad​ny. – Szsz! Ci​cho! Prze​stań! Szsz! Nie! Drzwi się otwo​rzy​ły i le​d​wie Ro​bin zdą​ży​ła zo​ba​czyć mniej wię​cej pięć​dzie​się​cio​let​nią ko​bie​tę o su​ro​wych ry​sach twa​rzy, z domu wy​biegł szorst​ko​wło​sy jack rus​sell, war​cząc i za​ja​dle szcze​ka​jąc, by po chwi​li za​to​pić zęby w ko​st​ce Stri​ke’a. Na szczę​ście dla de​tek​ty​wa, lecz nie dla jac​ka rus​sel​la, zęby na​tra​fi​ły na stal. Pies za​skom​lał, a Ro​bin wy​ko​rzy​sta​ła jego szok, szyb​ko się po​chy​li​ła, chwy​ci​ła zwie​rzę za kark i pod​nio​sła. Pies, za​sko​czo​ny tym, że za​dyn​dał w po​wie​trzu, zu​peł​nie się uspo​ko​ił. – Żad​ne​go gry​zie​nia – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Jack rus​sell, naj​wy​raź​niej do​cho​dząc do wnio​sku, że ko​muś, kto od​wa​żył się go pod​nieść, na​le​ży się sza​cu​nek, po​zwo​lił jej się trzy​mać, ob​ró​cił się w po​wie​trzu i pró​bo​wał ją po​li​zać po ręce. – Prze​pra​szam – ode​zwa​ła się ko​bie​ta. – Na​le​żał do mo​jej mat​ki. To ja​kiś cho​ler​ny po​twór. No pro​szę, po​lu​bił pa​nią. Ist​ny cud. Jej się​ga​ją​ce ra​mion brą​zo​we wło​sy mia​ły sza​re od​ro​sty. Po obu stro​nach wą​skich ust wid​nia​ły głę​bo​kie zmarszcz​ki ma​rio​net​ki. Pod​pie​ra​ła się la​ską, jed​ną z ko​stek mia​ła spuch​nię​tą i za​ban​da​żo​wa​ną, a sto​pę wci​snę​ła w san​dał od​sła​nia​ją​cy po​żół​kłe pa​znok​cie. Stri​ke się przed​sta​wił, a na​stęp​nie po​ka​zał Lor​ra​ine swo​je pra​wo jaz​dy i wi​zy​tów​kę.

– Na​zy​wa się pani Lor​ra​ine Mac​Nau​gh​ton? – No – po​wie​dzia​ła z wa​ha​niem. Po​spiesz​nie spoj​rza​ła na Ro​bin, któ​ra uspo​ka​ja​ją​co uśmiech​nę​ła się znad łba jac​ka rus​sel​la. – A pan to… jak tam było na​pi​sa​ne? – Je​stem de​tek​ty​wem – od​rzekł Stri​ke. – I by​łem cie​ka​wy, czy mo​gła​by mi pani coś po​wie​dzieć na te​mat Do​nal​da La​in​ga. Z da​nych biu​ra nu​me​rów wy​ni​ka, że miesz​kał tu z pa​nią dwa lata temu. – No, miesz​kał – po​wie​dzia​ła po​wo​li. – Na​dal tu jest? – spy​tał Stri​ke, mimo że znał od​po​wiedź. – Nie. Stri​ke wska​zał Ro​bin. – Czy zgo​dzi​ła​by się pani, że​by​śmy ra​zem z ko​le​żan​ką za​da​li pani kil​ka py​tań? Szu​ka​my pana La​in​ga. Na​stą​pi​ło mil​cze​nie. Lor​ra​ine przy​gry​za​ła we​wnętrz​ną stro​nę war​gi i marsz​czy​ła brwi. Ro​bin wzię​ła jac​ka rus​sel​la na ręce, a on z en​tu​zja​zmem po​li​zał jej pal​ce, na któ​rych bez wąt​pie​nia wy​czuł śla​dy da​ni​szy. Na​de​rwa​na no​gaw​ka Stri​ke’a po​wie​wa​ła na lek​kim wie​trzy​ku. – Do​brze, pro​szę wejść – po​wie​dzia​ła Lor​ra​ine, po czym cof​nę​ła się, żeby wpu​ścić ich do środ​ka. W za​tę​chłym sa​lo​nie moc​no śmier​dzia​ło sta​rym dy​mem ty​to​nio​wym. Było tam mnó​stwo ga​dże​tów ko​ja​rzą​cych się ze star​szą pa​nią: szy​deł​ko​we osłon​ki na pu​deł​ka z chu​s​tecz​ka​mi, ta​nie po​dusz​ki z fal​ba​na​mi i cała gama wy​myśl​nie ubra​nych mi​siów usa​do​wio​nych na wy​po​le​ro​wa​nym kre​den​sie. Na jed​nej ze ścian kró​lo​wał ob​raz przed​sta​wia​ją​cy prze​bra​ne za pa​ja​cy​ka dziec​ko z ocza​mi jak spodki. Stri​ke nie wy​obra​żał so​bie, że Do​nald La​ing mógł​by tu miesz​kać, po​dob​nie jak nie wy​obra​żał so​bie byka le​żą​ce​go w ką​cie. Gdy we​szli do środ​ka, jack rus​sell za​czął się wier​cić, chcąc się uwol​nić z ob​jęć Ro​bin, i zno​wu za​czął szcze​kać na Stri​ke’a. – Och, za​mknij się – jęk​nę​ła Lor​ra​ine. Opa​dła na wy​pło​wia​łą ka​na​pę obi​tą brą​zo​wym ak​sa​mi​tem, obie​ma rę​ka​mi unio​sła za​ban​da​żo​wa​ną nogę, kła​dąc ją na skó​rza​nym pu​fie, a na​stęp​nie się​gnę​ła po pacz​kę su​per​kin​gów i za​pa​li​ła. – Po​win​nam ją trzy​mać w gó​rze – wy​ja​śni​ła z pa​pie​ro​sem w ustach. Wzię​ła wy​peł​nio​ną nie​do​pał​ka​mi po​piel​nicz​kę z rżnię​te​go szkła, któ​rą po​ło​ży​ła so​bie na ko​la​nach. – Co​dzien​nie przy​cho​dzi pie​lę​gniar​ka śro​do​wi​sko​wa, żeby zmie​nić mi opa​tru​nek. Niech pań​stwo usią​dą. – Co się pani sta​ło? – spy​ta​ła Ro​bin, prze​ci​ska​jąc się obok sto​li​ka ka​wo​we​go, żeby usiąść przy Lor​ra​ine na ka​na​pie. Jack rus​sell na​tych​miast wsko​czył tam za nią i na szczę​ście prze​stał szcze​kać. – Ob​la​łam się go​rą​cą fry​tu​rą – od​rze​kła Lor​ra​ine. – W pra​cy. – Jezu – po​wie​dział Stri​ke, sa​do​wiąc się w fo​te​lu. – Mu​sia​ło po​twor​nie bo​leć. – No, bo​la​ło. Ka​za​li mi sie​dzieć w domu co naj​mniej przez mie​siąc. Na szczę​ście, kie​dy

to się sta​ło, nie mia​łam da​le​ko do po​go​to​wia. Oka​za​ło się, że Lor​ra​ine pra​cu​je w sto​łów​ce w miej​sco​wym szpi​ta​lu. – No więc co zro​bił Don​nie? – mruk​nę​ła Lor​ra​ine, wy​dmu​chu​jąc dym, gdy wy​czer​pał się te​mat jej po​pa​rze​nia. – Zno​wu ko​goś okradł? – Skąd ten po​mysł? – spy​tał ostroż​nie Stri​ke. – Mnie okradł. Ro​bin już wie​dzia​ła, że szorst​kość tej ko​bie​ty to tyl​ko fa​sa​da. Gdy Lor​ra​ine wy​po​wia​da​ła te sło​wa, jej dłu​gi pa​pie​ros za​drżał. – Kie​dy to było? – za​in​te​re​so​wał się Stri​ke. – Jak mnie zo​sta​wił. Za​brał całą bi​żu​te​rię. Ob​rącz​kę mamy, wszyst​ko. Wie​dział, ile ona dla mnie zna​czy. Nie mi​nął jesz​cze rok od po​grze​bu. No tak, pew​ne​go dnia po pro​stu wy​szedł z domu i nie wró​cił. Za​dzwo​ni​łam na po​li​cję, my​śla​łam, że coś mu się sta​ło. Póź​niej zda​łam so​bie spra​wę, że mam pu​sto w port​fe​lu i cała bi​żu​te​ria znik​nę​ła. Wciąż czu​ła upo​ko​rze​nie. Gdy o tym mó​wi​ła, za​ró​żo​wi​ły się jej za​pad​nię​te po​licz​ki. Stri​ke po​ma​cał w we​wnętrz​nej kie​sze​ni ma​ry​nar​ki. – Chcę się upew​nić, że mó​wi​my o tym sa​mym czło​wie​ku. Po​zna​je pani męż​czy​znę z tego zdję​cia? Po​dał jej jed​ną z fo​tek, któ​re do​stał od by​łej te​ścio​wej La​in​ga w Mel​ro​se. La​ing, wy​so​ki i bar​czy​sty, w nie​bie​sko-żół​tym kil​cie, z ciem​ny​mi ocza​mi jak u fret​ki i krót​ko ostrzy​żo​ny​mi, ru​dy​mi jak u lisa wło​sa​mi stał przed urzę​dem sta​nu cy​wil​ne​go. Rho​na kur​czo​wo trzy​ma​ła się jego ra​mie​nia, była od nie​go o po​nad po​ło​wę chud​sza i mia​ła na so​bie kiep​sko do​pa​so​wa​ną, praw​do​po​dob​nie ku​pio​ną z dru​giej ręki suk​nię ślub​ną. Lor​ra​ine bar​dzo dłu​go przy​glą​da​ła się zdję​ciu. W koń​cu po​wie​dzia​ła: – To chy​ba on. Moż​li​we. – Tu​taj tego nie wi​dać, ale na le​wym przed​ra​mie​niu miał wy​ta​tu​owa​ną dużą żół​tą różę – po​wie​dział Stri​ke. – No – od​rze​kła po​sęp​nie Lor​ra​ine. – Zga​dza się. Miał. Pa​li​ła, wpa​tru​jąc się w fo​to​gra​fię. – Był żo​na​ty, praw​da? – spy​ta​ła lek​ko drżą​cym gło​sem. – Nie po​wie​dział pani? – wtrą​ci​ła się Ro​bin. – Nie. Mó​wił, że ni​g​dy nie miał żony. – Jak go pani po​zna​ła? – za​in​te​re​so​wa​ła się Ro​bin. – W pu​bie – od​par​ła Lor​ra​ine. – Kie​dy go zna​łam, już tak nie wy​glą​dał. Od​wró​ci​ła się w stro​nę kre​den​su za ple​ca​mi i nie​zdar​nie pod​ję​ła pró​bę wsta​nia z ka​na​py. – Może po​mo​gę? – za​pro​po​no​wa​ła Ro​bin. – W środ​ko​wej szu​fla​dzie. Chy​ba jest tam zdję​cie. Jack rus​sell zno​wu za​czął szcze​kać, gdy Ro​bin otwo​rzy​ła szu​fla​dę za​wie​ra​ją​cą zbie​ra​ni​nę

pier​ście​ni do ser​we​tek, zro​bio​nych szy​deł​kiem chu​s​te​czek, pa​miąt​ko​wych ły​że​czek, wy​ka​ła​czek i le​żą​cych lu​zem zdjęć. Ro​bin wy​ję​ła jak naj​wię​cej tych ostat​nich i po​da​ła je Lor​ra​ine. – To on – po​wie​dzia​ła Lor​ra​ine, przej​rzaw​szy wie​le zdjęć, na któ​rych prze​waż​nie wid​nia​ła bar​dzo sta​ra ko​bie​ta bę​dą​ca za​pew​ne jej mat​ką. Lor​ra​ine od razu po​da​ła zdję​cie Stri​ke’owi. Nie po​znał​by La​in​ga, gdy​by go mi​nął na uli​cy. Były bok​ser moc​no spuchł, zwłasz​cza na twa​rzy. Jego szy​ja sta​ła się nie​wi​docz​na, skó​ra wy​da​wa​ła się na​pię​ta, a rysy twa​rzy znie​kształ​co​ne. Jed​ną ręką obej​mo​wał uśmiech​nię​tą Lor​ra​ine, a dru​ga luź​no zwi​sa​ła z boku. Nie uśmie​chał się. Stri​ke przyj​rzał się uważ​niej. Żół​ta róża była wi​docz​na, lecz czę​ścio​wo za​sło​nię​ta za​ognio​ny​mi czer​wo​ny​mi pla​ma​mi po​kry​wa​ją​cy​mi całe przed​ra​mię. – Miał ja​kieś pro​ble​my skór​ne? – Łusz​czy​co​we za​pa​le​nie sta​wów – po​wie​dzia​ła Lor​ra​ine. – Moc​no da​wa​ło mu się we zna​ki. To dla​te​go był na za​sił​ku. Mu​siał zre​zy​gno​wać z pra​cy. – Tak? – od​rzekł Stri​ke. – A gdzie wcze​śniej pra​co​wał? – Przy​je​chał tu jako me​ne​dżer jed​nej z du​żych firm bu​dow​la​nych – wy​ja​śni​ła – ale po​tem za​cho​ro​wał i nie mógł dłu​żej pra​co​wać. Miał w Mel​ro​se wła​sną fir​mę bu​dow​la​ną. Był dy​rek​to​rem ge​ne​ral​nym. – Na​praw​dę? – zdzi​wił się Stri​ke. – No, to był ro​dzin​ny in​te​res – cią​gnę​ła Lor​ra​ine, prze​szu​ku​jąc ster​tę zdjęć. – Odzie​dzi​czył go po ojcu. To zno​wu on, niech pan spoj​rzy. Na tym zdję​ciu trzy​ma​li się za ręce. Wy​glą​da​ło, jak​by zro​bio​no je w ogro​dzie. Lor​ra​ine sta​ła roz​pro​mie​nio​na, a La​ing miał obo​jęt​ną minę. Ciem​ne oczy wy​glą​da​ły w jego okrą​głej twa​rzy jak szpar​ki. Miał cha​rak​te​ry​stycz​ny wy​gląd czło​wie​ka za​ży​wa​ją​ce​go ste​ry​dy. Wło​sy przy​po​mi​na​ją​ce li​sią sierść były ta​kie jak kie​dyś, lecz poza tym Stri​ke mu​siał się moc​no przy​pa​try​wać, żeby do​strzec rysy mło​de​go, spraw​ne​go bok​se​ra, któ​ry przed laty ugryzł go w twarz. – Jak dłu​go ze sobą by​li​ście? – Dzie​sięć mie​się​cy. Po​zna​łam go za​raz po śmier​ci mamy. Mia​ła dzie​więć​dzie​siąt dwa lata… Miesz​ka​ły​śmy tu ra​zem. Po​ma​ga​łam na​szej są​siad​ce pani Wil​liams i w ogó​le. Mia​ła osiem​dzie​siąt sie​dem lat . De​men​cja star​cza. Jej syn jest w Ame​ry​ce. Don​nie był dla niej do​bry. Ko​sił jej traw​nik i ro​bił za​ku​py. „Drań wie​dział, co się opła​ca” – po​my​ślał Stri​ke. La​ing był wte​dy cho​ry, bez​ro​bot​ny i spłu​ka​ny, więc sa​mot​na ko​bie​ta w śred​nim wie​ku, nie​ma​ją​ca ni​ko​go na utrzy​ma​niu, umie​ją​ca go​to​wać i po​sia​da​ją​ca wła​sny dom, a do tego pie​nią​dze po nie​daw​no zmar​łej mat​ce, mu​sia​ła być dla nie​go da​rem nie​bios. War​to było udać tro​chę współ​czu​cia, żeby wkraść się w jej ła​ski. La​ing po​tra​fił być uj​mu​ją​cy, je​śli chciał. – Kie​dy się po​zna​li​śmy, wy​da​wał się w po​rząd​ku – po​wie​dzia​ła po​nu​ro Lor​ra​ine. – Do​ga​dzał mi na wszel​kie spo​so​by. A prze​cież sam nie czuł się do​brze. Miał spuch​nię​te sta​wy i w

ogó​le. Mu​siał cho​dzić na za​strzy​ki… Póź​niej zro​bił się tro​chę hu​mo​rza​sty, ale my​śla​łam, że to przez kło​po​ty ze zdro​wiem. Nikt nie ocze​ku​je od cho​rych, że za​wsze będą we​se​li, praw​da? Nie wszy​scy są tacy jak moja mama. Cho​le​ra, to była cu​dow​na ko​bie​ta, bar​dzo cho​ro​wa​ła, a mimo to za​wsze była uśmiech​nię​ta i… i… – Po​dam pani chu​s​tecz​kę – za​pro​po​no​wa​ła Ro​bin i po​wo​li, żeby nie zrzu​cić jac​ka rus​sel​la, któ​ry trzy​mał łeb na jej ko​la​nach, prze​chy​li​ła się w stro​nę pu​deł​ka z szy​deł​ko​wą osłon​ką. – Zgło​si​ła pani kra​dzież bi​żu​te​rii? – za​in​te​re​so​wał się Stri​ke, gdy Lor​ra​ine wzię​ła chu​s​tecz​kę, któ​rej uży​ła mię​dzy jed​nym a dru​gim głę​bo​kim za​cią​gnię​ciem się su​per​kin​giem. – Nie – od​burk​nę​ła. – Bo i po co? I tak by jej nie zna​leź​li. Ro​bin do​my​śli​ła się, że Lor​ra​ine nie chcia​ła, by do​wie​dzia​no się o jej upo​ko​rze​niu. Ro​zu​mia​ła ją. – Czy kie​dy​kol​wiek był agre​syw​ny? – spy​ta​ła de​li​kat​nie. Lor​ra​ine wy​da​wa​ła się za​sko​czo​na. – Nie. To dla​te​go tu przy​je​cha​li​ście? Skrzyw​dził ko​goś? – Nie wie​my – po​wie​dział Stri​ke. – Wąt​pię, żeby mógł ko​goś skrzyw​dzić – od​rze​kła. – Nie na​le​żał do tego ro​dza​ju męż​czyzn. To samo po​wie​dzia​łam po​li​cji. – Prze​pra​szam – wtrą​ci​ła się Ro​bin, głasz​cząc po gło​wie Jac​ka Rus​se​la, któ​ry za​padł w drzem​kę. – My​śla​łam, że nie zgło​si​ła pani kra​dzie​ży. – To było póź​niej – wy​ja​śni​ła Lor​ra​ine. – Mniej wię​cej mie​siąc po tym, jak znik​nął. Ktoś się wła​mał do pani Wil​liams, ogłu​szył ją i okradł. Po​li​cja py​ta​ła, gdzie jest Don​nie. Po​wie​dzia​łam: „Już daw​no go nie ma, wy​pro​wa​dził się”. Zresz​tą on by tego nie zro​bił, oświad​czy​łam im. Był dla niej do​bry. Nie ude​rzył​by sta​rusz​ki. Trzy​ma​li się kie​dyś za ręce w ogród​ku piw​nym. Ko​sił są​siad​ce traw​nik. Nie chcia​ła uwie​rzyć, że był​by aż taki zły. – Do​my​ślam się, że pani są​siad​ka nie zdo​ła​ła przed​sta​wić po​li​cji ry​so​pi​su – po​wie​dział Stri​ke. Lor​ra​ine prze​czą​co po​krę​ci​ła gło​wą. – Po tym już nie do​szła do sie​bie. Zmar​ła w domu. Te​raz w Nor​th​field miesz​ka ja​kaś ro​dzi​na – do​da​ła Lor​ra​ine. – Tro​je ma​łych dzie​ci. Szko​da, że nie sły​szy​cie, jak ha​ła​su​ją. W do​dat​ku mają czel​ność na​rze​kać na psa! Zna​leź​li się w śle​pym za​uł​ku. Lor​ra​ine nie mia​ła po​ję​cia, do​kąd po​je​chał La​ing. Nie przy​po​mi​na​ła so​bie, żeby mó​wił o ja​kim​kol​wiek miej​scu, z któ​rym czuł się zwią​za​ny, nie li​cząc Mel​ro​se, i ni​g​dy nie po​zna​ła żad​nych jego przy​ja​ciół. Gdy zro​zu​mia​ła, że on już nie wró​ci, usu​nę​ła jego nu​mer z ko​mór​ki. Po​zwo​li​ła im za​brać dwa zdję​cia La​in​ga, ale poza tym nie mo​gła im po​móc. Jack rus​sell gło​śno za​pro​te​sto​wał, gdy Ro​bin od​su​nę​ła cie​płe ko​la​no, i wszyst​ko wska​zy​-

wa​ło na to, że ma ocho​tę wy​ła​do​wać psią złość na wsta​ją​cym z fo​te​la Stri​ke’u. – Prze​stań, Tig​ger – zde​ner​wo​wa​ła się Lor​ra​ine, z tru​dem za​trzy​mu​jąc na ka​na​pie wy​ry​wa​ją​ce​go się psa. – Pro​szę nas nie od​pro​wa​dzać, tra​fi​my do drzwi – za​wo​ła​ła Ro​bin, prze​krzy​ku​jąc psa, któ​ry szcze​kał jak sza​lo​ny. – Bar​dzo dzię​ku​je​my za po​moc! Zo​sta​wi​li ją w za​gra​co​nym, za​dy​mio​nym sa​lo​nie, z za​ban​da​żo​wa​ną kost​ką w gó​rze, praw​do​po​dob​nie tro​chę smut​niej​szą i bar​dziej za​nie​po​ko​jo​ną niż przed ich wi​zy​tą. Hi​ste​rycz​ne uja​da​nie psa to​wa​rzy​szy​ło im aż do furt​ki. – Mo​gli​śmy przy​naj​mniej zro​bić jej her​ba​tę albo coś – po​wie​dzia​ła Ro​bin z po​czu​ciem winy, gdy z po​wro​tem wsie​dli do land ro​ve​ra. – Nie ma po​ję​cia, ile mia​ła szczę​ścia, że wy​szła z tego cało – po​cie​szył ją Stri​ke. – Po​myśl o tej bied​nej sta​rusz​ce – po​ka​zał w stro​nę Nor​th​field – za​tłu​czo​nej na śmierć dla paru fun​cia​ków. – My​ślisz, że to La​ing? – Ja​sne, że to cho​ler​ny La​ing – po​wie​dział Stri​ke, gdy Ro​bin za​pusz​cza​ła sil​nik. – Kie​dy rze​ko​mo jej po​ma​gał, prze​pro​wa​dził re​ko​ne​sans. Za​uwa​ży​łaś, że mimo ostre​go ar​tre​ty​zmu był w sta​nie ko​sić traw​ni​ki i mor​do​wać sta​rusz​ki? Ro​bin była głod​na i zmę​czo​na, a od stę​chłe​go smro​du pa​pie​ro​sów bo​la​ła ją gło​wa. Po​tak​nę​ła i po​wie​dzia​ła, że tak, chy​ba za​uwa​ży​ła. Roz​mo​wa z Lor​ra​ine ją przy​gnę​bi​ła i per​spek​ty​wa na​stęp​nych dwóch i pół go​dzin za kół​kiem wy​da​wa​ła jej się mało ku​szą​ca. – Mo​że​my już je​chać? – spy​tał Stri​ke, spo​glą​da​jąc na ze​ga​rek. – Obie​ca​łem Elin, że wró​cę dziś wie​czo​rem. – Nie ma spra​wy – od​rze​kła Ro​bin. A jed​nak z ja​kie​goś po​wo​du – może przez bo​lą​cą gło​wę, może na myśl o sa​mot​nej ko​bie​cie sie​dzą​cej w Sum​mer​field wśród wspo​mnień o uko​cha​nych oso​bach, któ​re ją opu​ści​ły – po​czu​ła, że z ła​two​ścią mo​gła​by się zno​wu roz​pła​kać.

29 I Just Like To Be Bad Ja po pro​stu lu​bię być zły Cza​sa​mi trud​no mu było prze​by​wać z ludź​mi uwa​ża​ją​cy​mi się za jego przy​ja​ciół: z męż​czy​zna​mi, z któ​ry​mi się trzy​mał, gdy po​trze​bo​wał pie​nię​dzy. Trud​ni​li się głów​nie kra​dzie​żą, a ich roz​ryw​ką było cho​dze​nie na dziw​ki w so​bot​nie wie​czo​ry. Lu​bi​li go, uwa​ża​li za kum​pla, za ko​le​sia, za rów​ne​go so​bie. Za rów​ne​go so​bie! W dniu, w któ​rym po​li​cja ją zna​la​zła, ma​rzył tyl​ko o tym, żeby być sam i de​lek​to​wać się do​nie​sie​nia​mi w me​diach. Z przy​jem​no​ścią czy​tał ar​ty​ku​ły w ga​ze​tach. Czuł dumę: po raz pierw​szy mógł za​bić w do​mo​wym za​ci​szu, nie mu​siał się spie​szyć, zor​ga​ni​zo​wał wszyst​ko tak, jak chciał. Tak samo za​mie​rzał po​stą​pić z Se​kre​tar​ką. Pra​gnął na​cie​szyć się nią żywą, za​nim ją za​bi​je. Fru​stro​wa​ło go je​dy​nie to, że ni​g​dzie nie wspo​mnia​no o li​stach, któ​re mia​ły skie​ro​wać uwa​gę po​li​cji na Stri​ke’a, skło​nić ją do prze​słu​chi​wa​nia tego skur​wie​la i wier​ce​nia mu dziu​ry w brzu​chu, zmie​szać jego na​zwi​sko z bło​tem i zmu​sić głu​pią opi​nię pu​blicz​ną do wy​snu​cia wnio​sku, że miał z tym coś wspól​ne​go. W ga​ze​tach były jed​nak nie​zli​czo​ne ar​ty​ku​ły na te​mat tego, co zro​bił, zdję​cia miesz​ka​nia, w któ​rym ją za​ła​twił, wy​wia​dy z tym go​gu​sio​wa​tym po​li​cjan​tem. Za​cho​wał je wszyst​kie: były pa​miąt​ka​mi w ta​kim sa​mym stop​niu jak ka​wał​ki jej cia​ła za​bra​ne do jego pry​wat​nej ko​lek​cji. Oczy​wi​ście mu​siał ukry​wać przed Tym swo​ją dumę i ra​dość, gdyż To wy​ma​ga​ło te​raz bar​dzo ostroż​ne​go trak​to​wa​nia. To nie było szczę​śli​we, o nie. Ży​cie nie ukła​da​ło się tak, jak To ocze​ki​wa​ło, i mu​siał uda​wać, że za​je​bi​ście go to ob​cho​dzi, że się tym przej​mu​je, że jest mi​łym fa​ce​tem, dla​te​go że To było przy​dat​ne: da​wa​ło mu pie​nią​dze i być może wkrót​ce bę​dzie mu​sia​ło dać tak​że ali​bi. Ni​g​dy nie wia​do​mo, kie​dy ta​kie jak To mogą się przy​dać. Już kie​dyś o mało nie wpadł. To było, gdy za​bił dru​gi raz, w Mil​ton Key​nes. Nie na​le​ży srać na wła​sną wy​cie​racz​kę: tak brzmia​ła jed​na z jego naj​waż​niej​szych za​sad. Ni​g​dy przed​tem ani po​tem nie był w Mil​ton Key​nes i nic go z tym miej​scem nie wią​za​ło. Ukradł sa​mo​chód, ale nie z chło​pa​ka​mi, to była so​lo​wa ro​bo​ta. Ja​kiś czas wcze​śniej przy​go​to​wał tref​ne ta​bli​ce re​je​stra​cyj​ne. Póź​niej po pro​stu jeź​dził, za​sta​na​wia​jąc się, czy mu się po​szczę​ści. Po pierw​szym mor​der​stwie pod​jął dwie nie​uda​ne pró​by: usi​ło​wał za​ga​dy​wać dziew​czy​ny w pu​bach, w klu​bach, sta​rał się zo​stać z nimi sam na sam, ale nie szło mu to tak do​brze jak daw​niej. Nie był już taki przy​stoj​ny, wie​dział o tym, lecz nie chciał po​paść w ru​ty​nę i mor​do​wać pro​sty​tu​tek. Je​śli za każ​dym ra​zem

szu​ka​ło się ta​kich sa​mych, po​li​cja w koń​cu ko​ja​rzy​ła fak​ty. Raz uda​ło mu się wy​tro​pić w ulicz​ce pod​chmie​lo​ną dziew​czy​nę, ale za​nim zdą​żył się​gnąć po nóż, po​ja​wi​ła się zgra​ja roz​chi​cho​ta​nych dzie​cia​ków, więc się zmył. Po​tem dał so​bie spo​kój ze zwy​czaj​nym pod​ry​wa​niem. Wie​dział, że musi użyć siły. Jeź​dził go​dzi​na​mi, co​raz bar​dziej sfru​stro​wa​ny: w Mil​ton Key​nes nie było ani śla​du po​ten​cjal​nej ofia​ry. Dzie​sięć mi​nut przed pół​no​cą już miał się pod​dać i wy​tro​pić ja​kąś dziw​kę, lecz na​gle za​uwa​żył tę dziew​czy​nę. Kłó​ci​ła się z chło​pa​kiem na ron​dzie, na środ​ku dro​gi: krót​ko​wło​sa bru​net​ka w dżin​sach. Mi​nął tę parę i przyj​rzał jej się we wstecz​nym lu​ster​ku. Pa​trzył, jak wście​kła dziew​czy​na od​cho​dzi, odu​rzo​na wła​sną zło​ścią i łza​mi rów​nie sku​tecz​nie jak al​ko​ho​lem. Roz​ju​szo​ny męż​czy​zna, któ​re​go zo​sta​wi​ła, krzyk​nął coś za nią, a po​tem wście​kły ru​szył w prze​ciw​ną stro​nę. Za​wró​cił i po​je​chał w kie​run​ku dziew​czy​ny. Szła i pła​ka​ła, wy​cie​ra​jąc oczy rę​ka​wem. Opu​ścił szy​bę. – Wszyst​ko w po​rząd​ku, ko​cha​nie? – Od​wal się! Przy​pie​czę​to​wa​ła swój los, za​szy​wa​jąc się w krza​kach przy dro​dze, żeby od​da​lić się od jego wol​no ja​dą​ce​go sa​mo​cho​du. Sto me​trów da​lej wy​szła​by na do​brze oświe​tlo​ny od​ci​nek uli​cy. Mu​siał tyl​ko zje​chać na po​bo​cze i za​par​ko​wać. Za​nim wy​siadł z sa​mo​cho​du, wło​żył ko​mi​niar​kę i z no​żem w ręce nie​spiesz​nie cof​nął się do miej​sca, gdzie znik​nę​ła. Sły​szał, jak pró​bu​je się wy​do​stać z gę​stej kępy drzew i krza​ków po​sa​dzo​nej tam zgod​nie z pla​nem urba​ni​stów, żeby zła​go​dzić kon​tu​ry sze​ro​kiej, sza​rej dwu​pa​smów​ki. Nie po​sta​wio​no tam żad​nej la​tar​ni. Okrą​ża​jąc ciem​ne za​ro​śla, był nie​wi​docz​ny dla prze​jeż​dża​ją​cych kie​row​ców. Kie​dy wy​do​sta​ła się z po​wro​tem na chod​nik, już cze​kał, żeby przy​sta​wić jej nóż do gar​dła i we​pchnąć ją tam z po​wro​tem. Za​nim po​rzu​cił cia​ło, spę​dził w krza​kach go​dzi​nę. Wy​rwał jej kol​czy​ki z uszu, a po​tem z za​pa​mię​ta​niem ma​chał no​żem, od​kra​wa​jąc ka​wa​łek po ka​wał​ku. Za​cze​kał, aż nikt nie bę​dzie prze​jeż​dżał, i zdy​sza​ny uciekł z po​wro​tem do kra​dzio​ne​go sa​mo​cho​du, nie zdej​mu​jąc ko​mi​niar​ki. Od​je​chał, a każ​da czą​stecz​ka jego cia​ła była upo​jo​na i syta, kie​sze​nie prze​sią​kły krwią. Wła​śnie pod​nio​sła się mgła. Po​przed​nio wy​ko​rzy​stał sa​mo​chód z pra​cy, któ​ry na​stęp​nie do​kład​nie wy​czy​ścił pod sa​mym no​sem ko​le​gów. Tym ra​zem wąt​pił, żeby ko​mu​kol​wiek uda​ło się usu​nąć krew z tych ta​pi​ce​ro​wa​nych sie​dzeń, a wszę​dzie było jego DNA. Co miał zro​bić? Ni​g​dy nie był tak bli​ski pa​ni​ki. Po​je​chał wie​le ki​lo​me​trów na pół​noc, a po​tem po​rzu​cił sa​mo​chód na pu​stym polu da​le​ko od głów​nej dro​gi i ja​kich​kol​wiek za​bu​do​wań. Tam, trzę​sąc się z zim​na, zdjął tref​ne ta​bli​ce, za​-

mo​czył jed​ną skar​pet​kę w ben​zy​nie z baku, a po​tem rzu​cił ją na za​krwa​wio​ne przed​nie sie​dze​nie i pod​pa​lił. Mi​nę​ło dużo cza​su, za​nim sa​mo​chód po​rząd​nie za​jął się ogniem. Kil​ka razy mu​siał pod​sy​cać pło​mień, aż w koń​cu o trze​ciej rano, gdy ob​ser​wo​wał to wszyst​ko pod osło​ną drzew, auto eks​plo​do​wa​ło. Po​tem uciekł. Była zima, tak że przy​naj​mniej ko​mi​niar​ka nie wy​glą​da​ła po​dej​rza​nie. Za​grze​bał tref​ne ta​bli​ce re​je​stra​cyj​ne w le​sie i po​pę​dził ze spusz​czo​ną gło​wą, ści​ska​jąc w kie​sze​niach swo​je cen​ne pa​miąt​ki. My​ślał o tym, żeby je też za​ko​pać, ale nie po​tra​fił się na to zdo​być. Pla​my krwi na spodniach po​krył bło​tem, a na dwor​cu nie zdjął ko​mi​niar​ki. Sie​dząc w rogu wa​go​nu, uda​wał pi​ja​ne​go i lu​dzie trzy​ma​li się od nie​go z da​le​ka: chcąc, żeby zo​sta​wio​no go w spo​ko​ju, mam​ro​tał pod no​sem, two​rząc at​mos​fe​rę za​gro​że​nia i sza​leń​stwa, któ​ra dzia​ła​ła jak kor​don. Za​nim wró​cił do domu, zna​leź​li jej cia​ło. Wi​dział to jesz​cze tej sa​mej nocy w te​le​wi​zji, je​dząc z tacy na ko​la​nach. Zna​leź​li spa​lo​ny sa​mo​chód, ale ta​blic nie, a co wię​cej – to na​praw​dę do​wo​dzi​ło jego nie​by​wa​łe​go szczę​ścia, oso​bli​we​go bło​go​sła​wień​stwa, ja​kie do​stał od opie​kuń​cze​go ko​smo​su – chło​pa​ka, z któ​rym się po​kłó​ci​ła aresz​to​wa​no, po​sta​wio​no w stan oskar​że​nia i mimo że do​wo​dy prze​ciw​ko nie​mu były sła​be, zo​stał ska​za​ny! Do dziś na myśl, że ten pa​lant sie​dzi w pace, cza​sa​mi gło​śno się śmiał… Te dłu​gie go​dzi​ny w ciem​no​ści, gdy spo​tka​nie z po​li​cją mo​gło być fa​tal​ne w skut​kach, gdy bał się, że po​pro​szą go o opróż​nie​nie kie​sze​ni albo że ja​kiś by​stro​oki pa​sa​żer za​uwa​ży na nim za​schnię​tą krew, wie​le go jed​nak na​uczy​ły. Za​pla​nuj każ​dy szcze​gół. Ni​cze​go nie zo​sta​wiaj przy​pad​ko​wi. Wła​śnie dla​te​go mu​siał wy​sko​czyć po maść Vicks Va​po​Rub. Te​raz przede wszyst​kim na​le​ża​ło do​pil​no​wać, żeby nowy głu​pi plan Tego nie ko​li​do​wał z jego pla​nem.

30 I am grip​ped, by what I can​not tell… Za​wład​nę​ło mną, ale nie wiem co […] Blue Öy​ster Cult, Lips in the Hills

Stri​ke był przy​zwy​cza​jo​ny do zmien​no​ści ce​chu​ją​cej pro​wa​dze​nie śledz​twa: go​rącz​ko​wych dzia​łań prze​pla​ta​nych wy​mu​szo​ną bier​no​ścią. Mimo to w cza​sie week​en​du po wy​pra​wie do Bar​row, Mar​ket Har​bo​ro​ugh i Cor​by czuł dziw​ne na​pię​cie. Stop​nio​we​mu po​now​ne​mu za​nu​rza​niu się w ży​ciu cy​wi​li, trwa​ją​ce​mu przez ostat​nie dwa lata, to​wa​rzy​szy​ły na​ci​ski, przed któ​ry​mi woj​sko go chro​ni​ło. Przy​rod​nia sio​stra Lucy, je​dy​na z jego ro​dzeń​stwa, z któ​rą się wy​cho​wy​wał, za​dzwo​ni​ła w so​bo​tę z sa​me​go rana, żeby spy​tać, dla​cze​go nie od​po​wie​dział na za​pro​sze​nie na przy​ję​cie uro​dzi​no​we swo​je​go dru​gie​go sio​strzeń​ca. Wy​ja​śnił, że wy​je​chał i nie miał do​stę​pu do agen​cyj​nej skrzyn​ki, lecz ona pra​wie go nie słu​cha​ła. – Jack uwa​ża cię za bo​ha​te​ra, prze​cież wiesz – po​wie​dzia​ła. – Na​praw​dę chce, że​byś przy​szedł. – Wy​bacz, Lucy – od​rzekł Stri​ke. – Nie dam rady. Prze​ślę mu pre​zent . Gdy​by Stri​ke na​dal słu​żył w Wy​dzia​le do spraw Spe​cjal​nych, Lucy nie pró​bo​wa​ła​by szan​ta​żu emo​cjo​nal​ne​go. Ła​two było uni​kać ro​dzin​nych zo​bo​wią​zań, po​dró​żu​jąc po świe​cie. Trak​to​wa​ła go wte​dy jak nie​od​łącz​ny ele​ment ol​brzy​miej, nie​prze​jed​na​nej woj​sko​wej ma​chi​ny. Gdy upar​cie od​ma​wiał ugię​cia się w ob​li​czu od​ma​lo​wa​ne​go przez nią ob​ra​zu opusz​czo​ne​go ośmio​lat​ka, na próż​no wy​pa​tru​ją​ce​go wuj​ka Cor​mo​ra​na przy furt​ce w ogro​dzie, dała za wy​gra​ną i spy​ta​ła, jak mu idą po​szu​ki​wa​nia czło​wie​ka, któ​ry przy​słał mu nogę. Ton jej gło​su su​ge​ro​wał, że ode​bra​nie ta​kiej prze​sył​ki jest w ja​kimś sen​sie kom​pro​mi​ta​cją. Chcąc jak naj​szyb​ciej za​koń​czyć tę roz​mo​wę, oznaj​mił jej nie​zgod​nie z praw​dą, że cał​ko​wi​cie zdał się na po​li​cję. Lu​bił młod​szą sio​strę, lecz z cza​sem po​go​dził się z tym, że ich zwią​zek opie​ra się pra​wie wy​łącz​nie na wspól​nych i w du​żej mie​rze trau​ma​tycz​nych wspo​mnie​niach. Ni​g​dy nie zwie​rzał się Lucy, chy​ba że zmu​sza​ły go do tego oko​licz​no​ści, a to z pro​ste​go po​wo​du, że zwie​rze​nia zwy​kle wy​wo​ły​wa​ły nie​po​kój albo lęk. Lucy żyła w sta​nie per​ma​nent​ne​go roz​cza​ro​wa​nia, że w wie​ku trzy​dzie​stu sied​miu lat jej brat na​dal wy​strze​ga się tego wszyst​kie​go, co było jej zda​niem nie​zbęd​ne, żeby go uszczę​śli​wić: pra​cy w sta​łych go​dzi​nach, pie​nię​dzy, żony i dzie​ci. Stri​ke, za​do​wo​lo​ny, że się jej po​zbył, za​pa​rzył so​bie trze​ci ku​bek her​ba​ty tego ran​ka i po​-

ło​żył się na łóż​ku obok ster​ty ga​zet . W kil​ku z nich było zdję​cie ZA​MOR​DO​WA​NEJ KEL​SEY PLATT w gra​na​to​wym szkol​nym mun​dur​ku i z uśmiech​nię​tą, nie​ład​ną, prysz​cza​tą twa​rzą. W sa​mych bok​ser​kach, z wło​cha​tym brzu​chem, by​naj​mniej nie​po​mniej​szo​nym wsku​tek na​peł​nia​nia go przez ostat​nie dwa ty​go​dnie licz​ny​mi da​nia​mi na wy​nos i ba​to​ni​ka​mi, schru​pał opa​ko​wa​nie pół​słod​kich her​bat​ni​ków, prze​glą​da​jąc kil​ka ar​ty​ku​łów, lecz nie do​wie​dział się z nich ni​cze​go no​we​go, więc sku​pił się na za​po​wie​dzi za​pla​no​wa​ne​go na na​stęp​ny dzień me​czu Ar​se​na​lu z Li​ver​po​olem. Gdy czy​tał, za​dzwo​ni​ła ko​mór​ka. Nie zda​wał so​bie spra​wy, jak bar​dzo jest spię​ty: za​re​ago​wał tak bły​ska​wicz​nie, że za​sko​czył War​dle’a. – Niech mnie dia​bli, szyb​ki je​steś. Sie​dzia​łeś na te​le​fo​nie? – Co no​we​go? – By​li​śmy u sio​stry Kel​sey. Ma na imię Ha​zel, jest pie​lę​gniar​ką. Przy​glą​da​my się naj​bliż​sze​mu oto​cze​niu ofia​ry, prze​szu​ka​li​śmy jej po​kój i za​bez​pie​czy​li​śmy lap​to​pa. Ko​rzy​sta​ła z in​ter​ne​tu, udzie​la​ła się na ja​kimś fo​rum dla lu​dzi, któ​rzy chcą so​bie od​rą​bać ka​wa​łek cia​ła, i py​ta​ła tam o cie​bie. Stri​ke po​dra​pał się po gę​stych, krę​co​nych wło​sach i słu​chał da​lej, wpa​trzo​ny w su​fit . – Mamy dane dwóch osób, z któ​ry​mi re​gu​lar​nie roz​ma​wia​ła na tym fo​rum. W po​nie​dzia​łek po​wi​nie​nem do​stać ich zdję​cia. Gdzie bę​dziesz? – Tu, w agen​cji. – Part​ner jej sio​stry, były stra​żak, mówi, że Kel​sey cią​gle go py​ta​ła o lu​dzi uwię​zio​nych w bu​dyn​kach, o wy​pad​ki sa​mo​cho​do​we i tego typu rze​czy. Na​praw​dę chcia​ła się po​zbyć tej nogi. – Jezu – mruk​nął Stri​ke. Gdy War​dle się roz​łą​czył, Stri​ke po​czuł, że nie jest w sta​nie się sku​pić na za​ku​li​so​wych prze​ta​so​wa​niach na sta​dio​nie Emi​ra​tes. Kil​ka mi​nut póź​niej prze​stał uda​wać, że po​chła​nia go los ka​dry kie​row​ni​czej Ar​sène’a We​nge​ra i wró​cił do ga​pie​nia się na pęk​nię​cia na su​fi​cie, w za​my​śle​niu bez koń​ca ob​ra​ca​jąc w dło​ni ko​mór​kę. Wia​do​mość, że noga nie na​le​ża​ła do Brit​ta​ny Brock​bank, wy​wo​ła​ła tak wiel​ką ulgę, że Stri​ke po​świę​cił ofie​rze mniej uwa​gi niż zwy​kle. Te​raz po raz pierw​szy za​sta​no​wił się nad Kel​sey i jej li​stem, któ​re​go nie chcia​ło mu się prze​czy​tać. Myśl, że kto​kol​wiek może dą​żyć do am​pu​ta​cji, wy​da​wa​ła mu się od​ra​ża​ją​ca. Raz po raz ob​ra​cał ko​mór​kę w dło​ni, sze​re​gu​jąc wszyst​ko, co wie​dział o Kel​sey, i pró​bu​jąc zbu​do​wać jej men​tal​ny ob​raz z na​zwi​ska oraz li​to​ści po​mie​sza​nej z nie​sma​kiem. Mia​ła szes​na​ście lat, sła​bo do​ga​dy​wa​ła się z sio​strą, uczy​ła się na przed​szko​lan​kę… Stri​ke się​gnął po no​tes i za​czął pi​sać: „Chło​pak ze szko​ły?”, „Na​uczy​ciel?”. Wy​py​ty​wa​ła o Stri​ke’a w in​ter​ne​cie. Dla​cze​go? Skąd jej przy​szło do gło​wy, że sam am​pu​to​wał so​bie nogę? A może wy​my​śli​ła to na pod​sta​wie pra​so​wych do​nie​sień na jego te​mat?

„Cho​ro​ba psy​chicz​na?”, „Fan​tast​ka?” – pi​sał. War​dle już prze​glą​dał jej in​ter​ne​to​we kon​tak​ty. Stri​ke prze​stał pi​sać, przy​po​mi​na​jąc so​bie zdję​cie pu​co​ło​wa​tej twa​rzy Kel​sey w za​mra​żar​ce, spo​glą​da​ją​cej na nie​go za​mro​żo​ny​mi ocza​mi. Dzie​cię​ca krą​głość. Od po​cząt​ku my​ślał, że wy​glą​da na o wie​le mniej niż dwa​dzie​ścia czte​ry lata. Praw​dę mó​wiąc, wy​glą​da​ła mło​do na​wet jak na szes​na​sto​lat​kę. Wy​pu​ścił ołó​wek z dło​ni i da​lej ob​ra​cał ko​mór​kę w le​wej ręce, my​śląc… Czy Brock​bank był „praw​dzi​wym” pe​do​fi​lem – jak to ujął pe​wien psy​cho​log, któ​re​go Stri​ke po​znał przy oka​zji in​nej spra​wy o gwałt w woj​sku – czy tyl​ko męż​czy​zną, któ​re​go pod​nie​ca​ły dzie​ci? A może był ja​kimś in​nym ro​dza​jem bru​ta​la, męż​czy​zną krzyw​dzą​cym małe dziew​czyn​ki tyl​ko dla​te​go, że były do​stęp​ne i naj​ła​twiej mógł je za​stra​szyć, zmu​sza​jąc do mil​cze​nia, lecz je​śli tra​fi​ła mu się inna ła​twa ofia​ra, prze​ja​wiał szer​sze sek​su​al​ne za​in​te​re​so​wa​nia? Krót​ko mó​wiąc, czy dzie​cin​nie wy​glą​da​ją​ca szes​na​sto​lat​ka była za sta​ra, żeby pod​nie​cić Brock​ban​ka, czy też zgwał​cił​by każ​dą ła​twą do uci​sze​nia ko​bie​tę, gdy​by mu się na​wi​nę​ła? Kie​dyś Stri​ke miał do czy​nie​nia z dzie​więt​na​sto​let​nim żoł​nie​rzem, któ​ry pró​bo​wał zgwał​cić sześć​dzie​się​cio​sied​mio​lat​kę. Sek​su​al​na bru​tal​ność nie​któ​rych męż​czyzn po​trze​bo​wa​ła je​dy​nie oka​zji. Stri​ke nie za​dzwo​nił jesz​cze pod nu​mer Brock​ban​ka, któ​ry do​stał od In​grid. Jego ciem​ne oczy po​bie​gły w stro​nę ma​lut​kie​go okna, za któ​rym było wi​dać sła​bo roz​świe​tlo​ne słoń​cem nie​bo. Może po​wi​nien był prze​ka​zać nu​mer Brock​ban​ka War​dle’owi. Może po​wi​nien to zro​bić na​tych​miast… Ale gdy za​czął prze​wi​jać li​stę kon​tak​tów, do​pa​dły go wąt​pli​wo​ści. Co do tej pory wskó​rał, dzie​ląc się z War​dle’em swo​imi przy​pusz​cze​nia​mi? Nic. Po​li​cjant był za​ję​ty w cen​trum do​wo​dze​nia, gdzie bez wąt​pie​nia prze​sie​wał in​for​ma​cje po​chło​nię​ty wła​sny​mi hi​po​te​za​mi, a hi​po​te​zom Stri​ke’a – co pry​wat​ny de​tek​tyw zdą​żył za​uwa​żyć – da​wał nie wię​cej wia​ry, niż po​my​słom każ​de​go, kto miał prze​czu​cia, ale nie do​wo​dy. To, że War​dle, dys​po​nu​jąc wszyst​ki​mi po​li​cyj​ny​mi środ​ka​mi, nie zna​lazł jesz​cze Brock​ban​ka, La​in​ga ani Whit​ta​ke​ra, wska​zy​wa​ło, że nie przy​wią​zu​je do tych tro​pów du​żej wagi. Nie, je​śli Stri​ke chciał zna​leźć Brock​ban​ka, bez wąt​pie​nia po​wi​nien trzy​mać się mi​sty​fi​ka​cji wy​my​ślo​nej przez Ro​bin: praw​nicz​ki chcą​cej za​pew​nić by​łe​mu ma​jo​ro​wi od​szko​do​wa​nie. Ła​twa do zwe​ry​fi​ko​wa​nia hi​sto​ria spo​tka​nia z jego sio​strą w Bar​row mo​gła oka​zać się przy​dat​na. W za​sa​dzie, po​my​ślał Stri​ke, sia​da​jąc na łóż​ku, nie​złym po​my​słem by​ło​by za​dzwo​nie​nie do Ro​bin już te​raz i da​nie jej nu​me​ru do Brock​ban​ka. Wie​dział, że jest sama w miesz​ka​niu w Ealing, a Mat​thew wy​je​chał do Ma​sham. Mógł do niej za​dzwo​nić i… „O nie, na​wet o tym nie myśl, ty głu​pi za​srań​cu”. W gło​wie za​kwitł mu ob​raz jego i Ro​bin w Tot​ten​ham, ob​raz, do któ​re​go mógł do​pro​wa​dzić ten te​le​fon. Oby​dwo​je nie mie​li nic do ro​bo​ty. Po​roz​ma​wia​li​by o spra​wie przy odro​bi​nie al​ko​ho​lu… „W so​bo​tę wie​czo​rem? Puk​nij się”.

Stri​ke gwał​tow​nie wstał, jak​by le​że​nie na łóż​ku za​czę​ło mu spra​wiać ból. Ubrał się i po​szedł do su​per​mar​ke​tu. Wra​ca​jąc na Den​mark Stre​et z wy​pcha​ny​mi re​kla​mów​ka​mi, od​niósł wra​że​nie, że mi​gnął mu taj​niak od War​dle’a przy​sła​ny po to, żeby mieć oko na po​staw​nych męż​czyzn w czap​kach. Mło​dy fa​cet w ocie​pla​nej kurt​ce był su​per​czuj​ny, jego wzrok odro​bi​nę za dłu​go spo​czy​wał na de​tek​ty​wie, gdy ten prze​cho​dził, ko​ły​sząc za​ku​pa​mi. Znacz​nie póź​niej, kie​dy Stri​ke zjadł już sa​mot​nie wie​czor​ny po​si​łek w swo​im miesz​ka​niu, za​dzwo​ni​ła Elin. Jak zwy​kle spo​tka​nie w so​bot​ni wie​czór nie wcho​dzi​ło w ra​chu​bę. Gdy roz​ma​wia​li, sły​szał w tle jej ba​wią​cą się có​recz​kę. Już wcze​śniej umó​wi​li się na ko​la​cję w nie​dzie​lę, lecz za​dzwo​ni​ła, żeby spy​tać, czy nie miał​by ocho​ty spo​tkać się z nią wcze​śniej. Jej mąż chciał za wszel​ką cenę prze​for​so​wać sprze​daż war​to​ścio​we​go miesz​ka​nia w Cla​ren​ce Ter​ra​ce, więc za​czę​ła się roz​glą​dać za no​wym lo​kum. – Chciał​byś ze mną obej​rzeć nowe miesz​ka​nie? – spy​ta​ła. – Ju​tro o dru​giej je​stem umó​wio​na w lo​ka​lu po​ka​zo​wym. Wie​dział, albo wy​da​wa​ło mu się, że wie, iż to za​pro​sze​nie nie wy​ni​ka z żad​nej żar​li​wej na​dziei, że pew​ne​go dnia za​miesz​ka​ją tam ra​zem – spo​ty​ka​li się do​pie​ro od trzech mie​się​cy – lecz stąd, że Elin w mia​rę moż​li​wo​ści za​wsze wo​la​ła być w czy​imś to​wa​rzy​stwie. Jej wi​ze​ru​nek ko​bie​ty chłod​nej i sa​mo​wy​star​czal​nej był my​lą​cy. Pew​nie ni​g​dy by się nie po​zna​li, gdy​by nie to, że wo​la​ła pójść na im​pre​zę peł​ną nie​zna​nych ko​le​gów i przy​ja​ciół bra​ta, niż spę​dzić kil​ka go​dzin w sa​mot​no​ści. Oczy​wi​ście nie było w tym nic złe​go, nie ma prze​cież nic złe​go w by​ciu to​wa​rzy​skim, tyl​ko że Stri​ke już od roku or​ga​ni​zo​wał so​bie ży​cie tak, jak mu pa​so​wa​ło, i trud​no było ze​rwać z tym przy​zwy​cza​je​niem. – Nie mogę – po​wie​dział. – Przy​kro mi. Do trze​ciej mam ro​bo​tę. Skła​mał prze​ko​nu​ją​co. Przy​ję​ła to sto​sun​ko​wo do​brze. Usta​li​li, że zgod​nie z wcze​śniej​szym pla​nem spo​tka​ją się w bi​stro w nie​dzie​lę wie​czo​rem, a to ozna​cza​ło, że bę​dzie mógł spo​koj​nie obej​rzeć mecz Ar​se​na​lu z Li​ver​po​olem. Gdy się roz​łą​czył, jesz​cze raz po​my​ślał o Ro​bin, sie​dzą​cej sa​mot​nie w miesz​ka​niu, któ​re dzie​li​ła z Mat​thew. Się​ga​jąc po pa​pie​ro​sa, włą​czył te​le​wi​zor i w ciem​no​ści po​now​nie opadł na po​dusz​ki. Ro​bin mia​ła dziw​ny week​end. Po​sta​no​wi​ła nie wpa​dać w przy​gnę​bie​nie tyl​ko dla​te​go, że była sama, a Stri​ke po​szedł do Elin (dla​cze​go w ogó​le o tym po​my​śla​ła? Oczy​wi​ście, że do niej po​szedł, prze​cież był week​end i to, jak go spę​dzał, nie po​win​no było jej in​te​re​so​wać). Po​sie​dzia​ła kil​ka go​dzin przy lap​to​pie, upar​cie drą​żąc jed​ną ze swo​ich sta​rych hi​po​tez, oraz dru​gą – nową. W so​bo​tę póź​nym wie​czo​rem do​ko​na​ła w in​ter​ne​cie od​kry​cia, po któ​rym trzy razy pod​sko​czy​ła zwy​cię​sko w ma​leń​kim sa​lo​nie i o mało nie za​dzwo​ni​ła do Stri​ke’a, żeby mu o tym

po​wie​dzieć. Do​pie​ro po kil​ku mi​nu​tach, w cza​sie któ​rych wa​li​ło jej ser​ce i przy​spie​szył od​dech, zdo​ła​ła się uspo​ko​ić i prze​ko​nać samą sie​bie, że le​piej za​cze​kać z wie​ścia​mi do po​nie​dział​ku. Uzna​ła, że prze​ka​za​nie mu ich oso​bi​ście da jej o wie​le więk​szą sa​tys​fak​cję. Wie​dząc, że Ro​bin jest sama, jej mat​ka za​dzwo​ni​ła do niej dwa razy i do​py​ty​wa​ła się, kie​dy może przy​je​chać do Lon​dy​nu. – Nie wiem, mamo, jesz​cze nie te​raz – wes​tchnę​ła Ro​bin w nie​dzie​lę rano. Sie​dzia​ła w pi​ża​mie na ka​na​pie, zno​wu z otwar​tym lap​to​pem, i pró​bo​wa​ła cią​gnąć in​ter​ne​to​wą roz​mo​wę z człon​kiem spo​łecz​no​ści BIID, któ​ry pod​pi​sy​wał się jako <<Δēvōŧėė>>[18] . Ode​bra​ła te​le​fon od mat​ki tyl​ko dla​te​go, że się bała, iż zi​gno​ro​wa​nie po​łą​cze​nia może się skoń​czyć nie​za​po​wie​dzia​ną wi​zy​tą. <<Δēvōŧėė>>: gdzie chcesz się prze​ciąć? Trans​Ho​pe​ful: w po​ło​wie uda <<Δēvōŧėė>>: obie nogi?

– Może ju​tro? – spy​ta​ła Lin​da. – Nie – od​par​ła na​tych​miast Ro​bin. Po​dob​nie jak Stri​ke, skła​ma​ła gład​ko i prze​ko​nu​ją​co. – Te​raz nad czymś pra​cu​ję. Le​piej bę​dzie w przy​szłym ty​go​dniu. Trans​Ho​pe​ful: Tak, obie. Znasz ko​goś, kto to zro​bił? <<Δēvōŧėė>>: Nie mogę po​dać tej info na fo​rum. Gdzie miesz​kasz?

– Nie wi​dzia​łam się z nim – po​wie​dzia​ła Lin​da. – Ro​bin, pi​szesz na kom​pu​te​rze? – Nie. – Ro​bin skła​ma​ła jesz​cze raz z pal​ca​mi za​sty​gły​mi nad kla​wia​tu​rą. – Z kim się nie wi​dzia​łaś? – Jak to z kim? Z Mat​thew! – A. No cóż, nie spo​dzie​wa​łam się, że do was wpad​nie. Sta​ra​ła się pi​sać ci​szej. Trans​Ho​pe​ful: W Lon​dy​nie. <<Δēvōŧėė>>: Ja też. Prze​ślesz mi zdję​cie?

– By​li​ście na im​pre​zie u pana Cun​lif​fe’a? – spy​ta​ła, pró​bu​jąc za​głu​szyć od​głos stu​ka​nia w kla​wi​sze. – Oczy​wi​ście, że nie! – po​wie​dzia​ła Lin​da. – Daj mi znać, któ​ry dzień w przy​szłym ty​go​dniu bę​dzie ci naj​bar​dziej od​po​wia​dał, a ku​pię so​bie bi​let . Zbli​ża się Wiel​ka​noc, bę​dzie tłok. Ro​bin się zgo​dzi​ła, od​wza​jem​ni​ła czu​łe po​że​gna​nie Lin​dy i całą uwa​gę sku​pi​ła na <<Δēvōŧėė>>. Nie​ste​ty, gdy od​mó​wi​ła prze​sła​nia mu albo jej (była pra​wie pew​na, że to męż​czy​zna) zdję​cia, <<Δēvōŧėė>> stra​cił za​in​te​re​so​wa​nie ich roz​mo​wą na fo​rum i za​milkł.

My​śla​ła, że Mat​thew wró​ci w nie​dzie​lę wie​czo​rem, ale się nie po​ja​wił. Gdy o ósmej spoj​rza​ła na ka​len​darz w kuch​ni, przy​po​mnia​ła so​bie, że od daw​na za​mie​rzał wziąć wol​ny po​nie​dzia​łek. Pew​nie na​wet sama się na to zgo​dzi​ła, kie​dy ro​bi​li pla​ny na ten week​end, i po​wie​dzia​ła Mat​thew, że też po​pro​si Stri​ke’a o wol​ny dzień. Całe szczę​ście, że się roz​sta​li, po​cie​szy​ła się: unik​nę​ła ko​lej​nej kłót​ni o go​dzi​ny pra​cy. Póź​niej jed​nak pła​ka​ła, sama w sy​pial​ni peł​nej re​lik​tów ich wspól​nej prze​szło​ści, ta​kich jak: plu​szo​wy słoń, po​da​ro​wa​ny jej na ich pierw​sze wa​len​tyn​ki – w tam​tych cza​sach Matt nie był taki wy​ro​bio​ny; pa​mię​ta​ła, jaki zro​bił się czer​wo​ny, gdy wrę​czał jej ten pre​zent – i szka​tuł​ka na bi​żu​te​rię, otrzy​ma​na od nie​go na dwu​dzie​ste pierw​sze uro​dzi​ny. Do tego licz​ne zdję​cia, na któ​rych uśmie​cha​li się pod​czas wa​ka​cji w Gre​cji i Hisz​pa​nii oraz sta​li wy​stro​je​ni na ślu​bie jego sio​stry. Naj​więk​sze zdję​cie ze wszyst​kich uka​zy​wa​ło ich ra​mię w ra​mię w dniu jego ukoń​cze​nia stu​diów. Miał na so​bie togę, a Ro​bin sta​ła obok w let​niej su​kien​ce i roz​pro​mie​nio​na świę​to​wa​ła osią​gnię​cie, z któ​re​go ją ob​ra​bo​wał czło​wiek w ma​sce go​ry​la.

31 Ni​ght​ti​m e flo​w ers, eve​ning ro​s es, Bless this gar​den that ne​v er clo​s es. Noc​ne kwia​ty, wie​czor​ne róże, Bło​go​sła​wio​ne​go ogro​du nie za​my​ka​ją stró​że. Blue Öy​ster Cult, Ten​der​lo​in

Na​stęp​ne​go dnia wspa​nia​ły wio​sen​ny po​ra​nek, któ​ry po​wi​tał Ro​bin po wyj​ściu z miesz​ka​nia, po​pra​wił jej hu​mor. Nie za​po​mi​na​ła o ostroż​no​ści, ja​dąc me​trem w stro​nę Tot​ten​ham Co​urt Road, ale ni​g​dzie nie za​uwa​ży​ła ro​słe​go męż​czy​zny w czap​ce. Pod​czas po​ran​nej po​dró​ży do pra​cy wpa​dło jej na​to​miast w oko ro​sną​ce pod​eks​cy​to​wa​nie dzien​ni​ka​rzy kró​lew​skim ślu​bem. Kate Mid​dle​ton była na pierw​szej stro​nie chy​ba wszyst​kich ga​zet czy​ta​nych przez pa​sa​że​rów me​tra. Ro​bin zno​wu do​tkli​wie od​czu​ła to pu​ste, wraż​li​we miej​sce na trze​cim pal​cu, gdzie przez po​nad rok tkwił pier​ścio​nek za​rę​czy​no​wy. Po​nie​waż jed​nak nie mo​gła się do​cze​kać, kie​dy po​dzie​li się ze Stri​kiem wy​ni​ka​mi swo​je​go sa​mo​dziel​ne​go śledz​twa, po​sta​no​wi​ła nie po​pa​dać w przy​gnę​bie​nie. Le​d​wie wy​szła ze sta​cji Tot​ten​ham Co​urt Road, usły​sza​ła, jak ja​kiś męż​czy​zna woła ją po imie​niu. Przez uła​mek se​kun​dy bała się, że Mat​thew przy​go​to​wał na nią za​sadz​kę, lecz po chwi​li zo​ba​czy​ła Stri​ke’a prze​py​cha​ją​ce​go się przez tłum z ple​ca​kiem na ra​mie​niu. Do​my​śli​ła się, że noc spę​dził z Elin. – …do​bry. Jak ci mi​nął week​end? – spy​tał. Za​nim zdą​ży​ła od​po​wie​dzieć, do​dał: – Nie. Prze​pra​szam. To ja​sne, że był do dupy. – Na szczę​ście nie cały – po​wie​dzia​ła Ro​bin, gdy jak zwy​kle omi​ja​li prze​szko​dy w po​sta​ci ba​rie​rek i dziur w dro​dze. – Co masz? – spy​tał gło​śno Stri​ke, prze​krzy​ku​jąc nie​ustan​ny war​kot . – Słu​cham? – za​wo​ła​ła. – Cze​go. Się. Do​wie​dzia​łaś? – Skąd wiesz, że cze​goś się do​wie​dzia​łam? – Masz tę minę – wy​ja​śnił. – Tę, któ​rą ro​bisz, kie​dy bar​dzo chcesz mi o czymś po​wie​dzieć. Uśmiech​nę​ła się. – Żeby ci po​ka​zać, po​trze​bu​ję kom​pu​te​ra. Skrę​ci​li za ro​giem w Den​mark Stre​et . Przed drzwia​mi agen​cji stał ubra​ny na czar​no czło​wiek z bu​kie​tem czer​wo​nych róż. – O, na li​tość bo​ską… – wes​tchnę​ła Ro​bin.

Na​gły strach ustą​pił: wcze​śniej jej umysł wy​ka​so​wał na chwi​lę na​rę​cze kwia​tów i wi​dzia​ła je​dy​nie męż​czy​znę w czer​ni – ale to oczy​wi​ście nie był ku​rier. To – zo​ba​czy​ła, gdy do nie​go po​de​szli – był mło​dy chło​pak z dłu​gi​mi wło​sa​mi, do​staw​ca z In​ter​flo​ry, w do​dat​ku bez ka​sku. Stri​ke wąt​pił, czy chło​pak kie​dy​kol​wiek wrę​czał pięć​dzie​siąt czer​wo​nych róż mniej ucie​szo​nej od​bior​czy​ni. – Oj​ciec go do tego na​mó​wił – mruk​nę​ła po​sęp​nie Ro​bin, gdy Stri​ke otwo​rzył przed nią drzwi i wci​snę​ła się do środ​ka, nie​zbyt de​li​kat​nie ob​cho​dząc się z drżą​cą kwie​ci​stą aran​ża​cją. – Na pew​no po​wie​dział: „Wszyst​kie ko​bie​ty uwiel​bia​ją róże”. Ni​cze​go wię​cej nie po​trze​ba: wy​star​czy pęk cho​ler​nych kwia​tów. Stri​ke szedł za nią po me​ta​lo​wych scho​dach. Był roz​ba​wio​ny, lecz sta​rał się tego nie oka​zy​wać. Otwo​rzył drzwi do agen​cji, a Ro​bin po​de​szła do swo​je​go biur​ka i bez​ce​re​mo​nial​nie rzu​ci​ła na nie kwia​ty, któ​re za​drża​ły w prze​wią​za​nej wstąż​ką pla​sti​ko​wej to​reb​ce z zie​lon​ka​wą wodą. Do​łą​czo​no do nich li​ścik. Nie chcia​ła go otwie​rać w obec​no​ści Stri​ke’a. – No więc? – spy​tał, wie​sza​jąc ple​cak na koł​ku obok drzwi. – Cze​go się do​wie​dzia​łaś? Za​nim zdą​ży​ła się ode​zwać, roz​le​gło się pu​ka​nie do drzwi. Za mlecz​ną szy​bą ry​so​wa​ła się wy​raź​nie syl​wet​ka War​dle’a: jego fa​lu​ją​ce wło​sy, skó​rza​na kurt​ka. – By​łem w oko​li​cy. Nie przy​sze​dłem za wcze​śnie, praw​da? Wpu​ścił mnie ja​kiś go​ściu. Wzrok War​dle’a na​tych​miast po​wę​dro​wał w stro​nę róż na biur​ku Ro​bin. – Uro​dzi​ny? – Nie – od​par​ła szorst​ko. – Kawy? – Ja się tym zaj​mę – po​wie​dział Stri​ke, pod​cho​dząc do czaj​ni​ka i nie prze​sta​jąc mó​wić do Ro​bin. – War​dle przy​szedł nam coś po​ka​zać. Ro​bin po​czu​ła roz​cza​ro​wa​nie: czyż​by po​li​cjant miał ją uprze​dzić? Dla​cze​go nie za​dzwo​ni​ła do Stri​ke’a w so​bo​tę wie​czo​rem, kie​dy do​ko​na​ła swo​je​go od​kry​cia? War​dle usiadł na ka​na​pie obi​tej sztucz​ną skó​rą, któ​ra za​wsze wy​da​wa​ła do​no​śne, pier​dzą​ce od​gło​sy, gdy sia​da​ła na niej nie​co cięż​sza oso​ba. Wy​raź​nie za​sko​czo​ny po​li​cjant ostroż​nie zmie​nił po​zy​cję i otwo​rzył ja​kąś tecz​kę. – Oka​zu​je się, że Kel​sey udzie​la​ła się na stro​nie dla lu​dzi za​mie​rza​ją​cych po​zbyć się koń​czyn – po​wie​dział do Ro​bin. Ro​bin usia​dła tam gdzie zwy​kle, przy biur​ku. Róże za​sła​nia​ły jej wi​dok na po​li​cjan​ta. Wzię​ła je znie​cier​pli​wio​na i po​ło​ży​ła na pod​ło​dze obok. – Wspo​mnia​ła o Stri​ke’u – cią​gnął War​dle. – Py​ta​ła, czy ktoś coś o nim sły​szał. – Pod​pi​sy​wa​ła się jako Nie​mamg​dzie​się​zw​ró​cić? – ode​zwa​ła się Ro​bin, sta​ra​jąc się mó​wić zwy​czaj​nym to​nem. War​dle spoj​rzał na nią zdu​mio​ny, a Stri​ke od​wró​cił się z ły​żecz​ką do kawy za​sty​głą w po​wie​trzu. – No, tak – przy​znał po​li​cjant, ga​piąc się na nią. – Do dia​bła, skąd o tym wiesz? – Zna​la​złam to fo​rum w ubie​gły week​end – wy​ja​śni​ła Ro​bin. – Po​my​śla​łam, że Nie​mamg​-

dzie​się​zw​ró​cić to może być dziew​czy​na, któ​ra na​pi​sa​ła list . – Jezu – po​wie​dział War​dle, prze​no​sząc wzrok z Ro​bin na Stri​ke’a. – Po​win​ni​śmy za​pro​po​no​wać jej pra​cę. – Ona już ma pra​cę – od​parł Stri​ke. – Mów da​lej. Kel​sey pi​sa​ła… – No tak, w koń​cu wy​mie​ni​ła się ad​re​sa​mi mej​lo​wy​mi z dwie​ma oso​ba​mi. To nic wiel​kie​go, ale pró​bu​je​my usta​lić, czy fak​tycz​nie się spo​tka​li. W Praw​dzi​wym Świe​cie – do​dał War​dle. Stri​ke po​my​ślał, że to dziw​ne: okre​śle​nie – tak po​pu​lar​ne w dzie​ciń​stwie, gdy chcia​ło się od​róż​nić świat fan​ta​zji i za​ba​wy od nud​ne​go świa​ta do​ro​słych i fak​tów – te​raz ozna​cza​ło ży​cie poza in​ter​ne​tem. Po​dał War​dle’owi i Ro​bin kawę, a po​tem po​szedł do swo​je​go ga​bi​ne​tu po krze​sło, wo​lał nie dzie​lić z ko​mi​sa​rzem pier​dzą​cej ka​na​py. Gdy wró​cił, War​dle po​ka​zy​wał Ro​bin wy​dru​ki ekra​nu z pro​fi​lów dwóch osób na Fa​ce​bo​oku. Uważ​nie je obej​rza​ła, po czym po​da​ła Stri​ke’owi. Na jed​nym była mło​da przy​sa​dzi​sta ko​bie​ta o okrą​głej, bla​dej twa​rzy, z czar​nym bo​bem i w oku​la​rach. Na dru​gim ja​sno​wło​sy dwu​dzie​sto​pa​ro​la​tek z asy​me​trycz​ny​mi ocza​mi. – Ona pi​sze blo​ga o by​ciu „trans​able​dem”, co​kol​wiek to, kur​wa, zna​czy, a on pro​si na wszyst​kich fo​rach o po​moc w od​rą​ba​niu so​bie ka​wał​ków cia​ła. Je​śli chce​cie znać moją opi​nię, oby​dwo​je mają po​waż​ne pro​ble​my. Roz​po​zna​je​cie któ​reś z nich? Stri​ke prze​czą​co po​krę​cił gło​wą, Ro​bin też. War​dle wes​tchnął i za​brał zdję​cia z po​wro​tem. – Tak przy​pusz​cza​łem. – Co z in​ny​mi męż​czy​zna​mi, z któ​ry​mi się za​da​wa​ła? Ja​cyś ko​le​dzy albo na​uczy​cie​le ze szko​ły? – za​in​te​re​so​wał się Stri​ke, my​śląc o py​ta​niach, któ​re przy​szły mu do gło​wy w so​bo​tę. – Jej sio​stra twier​dzi, że Kel​sey mia​ła ja​kie​goś ta​jem​ni​cze​go chło​pa​ka, któ​re​go ni​g​dy jej nie przed​sta​wi​ła. Ha​zel wąt​pi w jego ist​nie​nie. Roz​ma​wia​li​śmy z dwie​ma przy​ja​ciół​ka​mi Kel​sey ze szko​ły i żad​na z nich ni​g​dy nie wi​dzia​ła jej chło​pa​ka, ale jesz​cze nad tym pra​cu​je​my. A sko​ro mowa o Ha​zel – cią​gnął War​dle, po czym się​gnął po kawę i za​nim po​wie​dział coś wię​cej, upił łyk – obie​ca​łem, że prze​ka​żę ci wia​do​mość. Chcia​ła​by się z tobą spo​tkać. – Ze mną? – zdzi​wił się Stri​ke. – Dla​cze​go? – Nie wiem – od​rzekł War​dle. – Chy​ba chce się przed wszyst​ki​mi uspra​wie​dli​wić. Jest w fa​tal​nym sta​nie. – Chce się uspra​wie​dli​wić? – Ma po​czu​cie winy, bo trak​to​wa​ła tę spra​wę z nogą jak ja​kieś dzi​wac​two i pró​bę zwró​ce​nia na sie​bie uwa​gi, a te​raz czu​je, że to dla​te​go Kel​sey szu​ka​ła po​mo​cy u ko​goś in​ne​go. – Wie, że nie od​pi​sa​łem na ten list? Że ni​g​dy nie mia​łem z Kel​sey żad​ne​go kon​tak​tu?

– Tak, tak, wy​ja​śni​łem jej to. Mimo wszyst​ko chce z tobą po​roz​ma​wiać. Nie wiem, o co jej cho​dzi – po​wie​dział lek​ko znie​cier​pli​wio​ny War​dle – ale to to​bie prze​sła​no nogę jej sio​stry. Wiesz, jacy są lu​dzie w szo​ku. Poza tym je​steś Cor​mo​ra​nem Stri​kiem, praw​da? – do​dał War​dle z nutą roz​draż​nie​nia w gło​sie. – Pew​nie my​śli, że Cu​dow​ny Chło​piec roz​wią​że spra​wę, sko​ro po​li​cja się guz​drze. Ro​bin i Stri​ke po​wstrzy​ma​li się od po​ro​zu​mie​waw​czych spoj​rzeń, a na​bur​mu​szo​ny War​dle mó​wił da​lej: – Mo​gli​śmy le​piej po​trak​to​wać tę Ha​zel. Nasi lu​dzie tro​chę za ostro prze​słu​chi​wa​li jej part​ne​ra. To ją do nas znie​chę​ci​ło. Może po​my​śla​ła, że do​brze by​ło​by cię mieć po swo​jej stro​nie: de​tek​ty​wa, któ​ry już kie​dyś ura​to​wał przed pu​dłem jed​no nie​wi​niąt​ko. Stri​ke po​sta​no​wił zi​gno​ro​wać po​brzmie​wa​ją​cą w tym ura​zę. – Oczy​wi​ście mu​sie​li​śmy prze​słu​chać go​ścia, któ​ry z nią miesz​ka – do​dał War​dle na uży​tek Ro​bin. – Ru​ty​no​wa spra​wa. – Tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Oczy​wi​ście. – Oprócz part​ne​ra sio​stry i tego rze​ko​me​go chło​pa​ka nie było w jej ży​ciu in​nych męż​czyzn? – spy​tał Stri​ke. – Cho​dzi​ła do psy​cho​lo​ga, chu​de​go czar​ne​go fa​ce​ta po pięć​dzie​siąt​ce, któ​ry w cza​sie jej śmier​ci był u ro​dzi​ny w Bri​sto​lu. Jest jesz​cze opie​kun pa​ra​fial​nej gru​py mło​dzie​ży, nie​ja​ki Dar​rell – wy​li​czał War​dle. – Gru​bas w ogrod​nicz​kach. Przez całe prze​słu​cha​nie pła​kał jak bóbr. W nie​dzie​lę był w ko​ście​le i za​cho​wy​wał się, jak na​le​ży. Poza tym nie ma żad​ne​go ali​bi, któ​re moż​na by spraw​dzić, ale ja​koś go so​bie nie wy​obra​żam z ta​sa​kiem. O ni​kim wię​cej nie wie​my. W jej kla​sie były pra​wie same dziew​czy​ny. – A w tej pa​ra​fial​nej gru​pie mło​dzie​ży? – Też pra​wie same dziew​czy​ny. Naj​star​szy chło​pak ma czter​na​ście lat . – Jak po​li​cja za​pa​tru​je się na moje spo​tka​nie z Ha​zel? – spy​tał Stri​ke. – Nie mo​że​my ci tego za​bro​nić – po​wie​dział War​dle, wzru​sza​jąc ra​mio​na​mi – pod wa​run​kiem że prze​ka​żesz nam wszyst​kie uży​tecz​ne in​for​ma​cje, ale wąt​pię, że​byś zna​lazł coś wię​cej. Wszyst​kich prze​słu​cha​li​śmy, prze​szu​ka​li​śmy po​kój Kel​sey, mamy jej lap​to​pa i idę o za​kład, że żad​na z osób, z któ​ry​mi roz​ma​wia​li​śmy, nic nie wie. Wszy​scy my​śle​li, że po​je​cha​ła na szkol​ne prak​ty​ki. War​dle po​dzię​ko​wał za kawę, szcze​gól​nie cie​pło uśmiech​nął się do Ro​bin, cze​go pra​wie w ogó​le nie od​wza​jem​ni​ła, i wy​szedł. – Ani sło​wa na te​mat Brock​ban​ka, La​in​ga albo Whit​ta​ke​ra – mruk​nął Stri​ke, gdy uci​chły brzę​kli​we od​gło​sy kro​ków na klat​ce scho​do​wej. – Ni​g​dy nie wspo​mi​na​łaś, że szpe​ra​łaś w ne​cie – do​dał. – Nie mia​łam do​wo​du, że to ta dziew​czy​na, któ​ra na​pi​sa​ła list – po​wie​dzia​ła Ro​bin – ale rze​czy​wi​ście po​my​śla​łam, że Kel​sey mo​gła szu​kać po​mo​cy w sie​ci.

Stri​ke po​dźwi​gnął się na nogi, wziął ku​bek z jej biur​ka, a gdy już zmie​rzał w stro​nę drzwi, spy​ta​ła z obu​rze​niem: – Nie in​te​re​su​je cię, co za​mie​rza​łam po​wie​dzieć? Od​wró​cił się za​sko​czo​ny. – To nie było to? – Nie! – No więc? – Chy​ba zna​la​złam Do​nal​da La​in​ga. Stri​ke nie ode​zwał się i tyl​ko stał ze skon​ster​no​wa​ną miną, trzy​ma​jąc kub​ki w obu dło​niach. – Zna​la​złaś…? Jak? Ro​bin od​wró​ci​ła się do kom​pu​te​ra, ski​nę​ła do Stri​ke’a, żeby pod​szedł, i za​czę​ła pi​sać. Przy​su​nął się i spo​glą​dał jej przez ra​mię. – Naj​pierw – za​czę​ła – przy​po​mnia​łam so​bie o łusz​czy​co​wym za​pa​le​niu sta​wów. Po​tem… Spójrz. Otwo​rzy​ła stro​nę cha​ry​ta​tyw​nej or​ga​ni​za​cji Ju​st​Gi​ving. Z ma​łe​go zdję​cia u góry spo​glą​dał na​chmu​rzo​ny męż​czy​zna. – Niech mnie szlag, to on! – po​wie​dział Stri​ke tak gło​śno, że Ro​bin lek​ko pod​sko​czy​ła. Po​sta​wił kub​ki i przy​su​nął krze​sło zza biur​ka, żeby spoj​rzeć na mo​ni​tor. Ro​biąc to, prze​wró​cił róże. – Cho​le​ra… prze​pra​szam… – To nic – uspo​ko​iła go Ro​bin. – Sia​daj, ja po​sprzą​tam. Ustą​pi​ła mu miej​sca i Stri​ke usiadł na ob​ro​to​wym krze​śle. Zdję​cie było małe i Stri​ke po​więk​szył je klik​nię​ciem. Szkot stał na czymś, co wy​glą​da​ło na mały bal​kon z ba​lu​stra​dą z gru​be​go, zie​lon​ka​we​go szkła. Nie uśmie​chał się i pra​wą ręką opie​rał się na kuli. Na​dal rzu​ca​ły się w oczy jego ni​skie czo​ło i krót​kie, szcze​ci​nia​ste wło​sy, któ​re jed​nak po​ciem​nia​ły z wie​kiem i nie były już rude jak li​sie fu​tro. Sta​ran​nie się ogo​lił, jego skó​rę zna​czy​ły bli​zny po ospie. Miał mniej spuch​nię​tą twarz niż na zdję​ciu Lor​ra​ine, lecz przy​brał na wa​dze od cza​sów, gdy był umię​śnio​ny jak mar​mu​ro​wy po​mnik Atla​sa i ugryzł Stri​ke’a w twarz na rin​gu bok​ser​skim. Miał na so​bie żół​tą ko​szul​kę, a na pra​wym przed​ra​mie​niu wid​nia​ła wy​ta​tu​owa​na róża, któ​rą jed​nak zmo​dy​fi​ko​wał: te​raz prze​bi​jał ją szty​let, a kro​ple krwi ka​pa​ły z kwia​tu na nad​gar​stek. Za sto​ją​cym na bal​ko​nie La​in​giem wi​dać było za​ma​za​ny, nie​re​gu​lar​ny wzór z czar​nych i srebr​nych okien. Po​dał praw​dzi​we na​zwi​sko: Proś​ba Do​nal​da La​in​ga o wspar​c ie Je​s tem bry​tyj​s kim we​te​r a​nem i cier​pię na łusz​c zy​c o​w e za​pa​le​nie sta​w ów. Zbie​r am

pie​nią​dze dla or​ga​ni​za​c ji Ar​th​r i​tis Re​s e​arch. Pro​s zę, wpła​c aj​c ie, ile mo​że​c ie. Jego stro​na ist​nia​ła od trzech mie​się​cy. Ze​brał zero pro​cent z ty​sią​ca fun​tów, na któ​re li​czył. – Żad​nych bzde​tów na te​mat tego, że co​kol​wiek zro​bi za te pie​nią​dze – za​uwa​żył Stri​ke. – Tyl​ko „daj​cie mi”. – Nie „mi” – po​pra​wi​ła go Ro​bin z pod​ło​gi, gdzie pa​pie​ro​wym ręcz​ni​kiem wy​cie​ra​ła roz​la​ną wodę z kwia​tów. – Chce prze​ka​zać pie​nią​dze na cele do​bro​czyn​ne. – Tak twier​dzi. Stri​ke wy​tę​żał wzrok, przy​glą​da​jąc się nie​re​gu​lar​ne​mu wzo​ro​wi za ple​ca​mi La​in​ga. – Przy​po​mi​na ci to coś? Te okna w tle? – Na po​cząt​ku po​my​śla​łam o Gher​ki​nie – od​rze​kła Ro​bin, wy​rzu​ca​jąc na​siąk​nię​te wodą ręcz​ni​ki do ko​sza i wsta​jąc z pod​ło​gi – ale układ okien jest inny. – Nie ma żad​nych in​for​ma​cji na te​mat tego, gdzie miesz​ka – za​uwa​żył Stri​ke, kli​ka​jąc wszę​dzie, gdzie się dało, żeby spraw​dzić, ja​kie jesz​cze in​for​ma​cje może kryć ta stro​na. – Na pew​no po​dał Ju​st​Gi​ving swo​je dane. – Z ja​kie​goś po​wo​du nikt nie przy​pusz​cza, że źli lu​dzie też mogą za​cho​ro​wać – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Spoj​rza​ła na ze​ga​rek. – Za pięt​na​ście mi​nut po​win​nam śle​dzić Pla​ty​nę. Le​piej już pój​dę. – No – mruk​nął Stri​ke, na​dal wpa​trzo​ny w zdję​cie La​in​ga. – Bądź​my w kon​tak​cie i… A, za​po​mnia​łem: mu​szę cię o coś pro​sić. – Wy​jął ko​mór​kę z kie​sze​ni. – Brock​bank. – Więc jed​nak na​dal my​ślisz, że to może być on? – spy​ta​ła Ro​bin, na chwi​lę prze​sta​jąc wkła​dać kurt​kę. – Nie​wy​klu​czo​ne. Chcę, że​byś do nie​go za​dzwo​ni​ła i po​cią​gnę​ła wą​tek Ve​ne​tii Hall, praw​nicz​ki od od​szko​do​wań za uszko​dze​nie cia​ła. – Aha. Nie ma spra​wy – po​wie​dzia​ła Ro​bin, wyj​mu​jąc wła​sną ko​mór​kę, żeby za​pi​sać nu​mer, któ​ry jej po​ka​zał, lecz pod po​wło​ką rze​czo​wo​ści roz​pie​ra​ła ją ra​dość. Sama wy​my​śli​ła Ve​ne​tię, to była jej kre​acja, a te​raz Stri​ke opie​rał na tym całe do​cho​dze​nie. Do​pie​ro w po​ło​wie ską​pa​nej w słoń​cu Den​mark Stre​et przy​po​mnia​ła so​bie, że do spo​nie​wie​ra​nych róż do​łą​czo​no li​ścik i że zo​sta​wi​ła go w agen​cji, nie czy​ta​jąc.

32 What’s that in the cor​ner? It’s too dark to see. Co jest w tym ką​cie? Zbyt ciem​no, żeby doj​rzeć. Blue Öy​ster Cult, After Dark

Ro​bin, któ​rą przez cały dzień ota​cza​ły ulicz​ny ha​łas i do​no​śne gło​sy, nie mia​ła oka​zji, żeby za​dzwo​nić do No​ela Brock​ban​ka wcze​śniej niż o pią​tej po po​łu​dniu. Jak zwy​kle za​cze​ka​ła, aż Pla​ty​na pój​dzie do pra​cy, po czym we​szła do ja​poń​skiej re​stau​ra​cji obok klu​bu ze strip​ti​zem i za​nio​sła zie​lo​ną her​ba​tę do sto​li​ka w ci​chym ką​cie. Tam od​cze​ka​ła pięć mi​nut, chcąc się upew​nić, że wszel​kie od​gło​sy w tle, ja​kie usły​szy Brock​bank, mogą się ko​ja​rzyć z gwar​ną kan​ce​la​rią przy głów​nej uli​cy, i z ło​mo​czą​cym ser​cem wy​bra​ła nu​mer. Na​dal był ak​tyw​ny. Ro​bin przez dwa​dzie​ścia se​kund wsłu​chi​wa​ła się w sy​gnał, a po​tem, aku​rat w chwi​li, gdy uzna​ła, że nikt nie od​bie​rze, ktoś to zro​bił. W słu​chaw​ce roz​legł się bar​dzo cięż​ki, chra​pli​wy od​dech. Ro​bin znie​ru​cho​mia​ła z ko​mór​ką przy​ci​śnię​tą do ucha. Po​tem lek​ko pod​sko​czy​ła, gdy pi​skli​wy dzie​cię​cy głos za​wo​łał: – HALO! – Halo? – po​wie​dzia​ła ostroż​nie. W tle ode​zwał się stłu​mio​ny ko​bie​cy głos: – Co tam masz, Za​ha​ra? Roz​le​gło się szu​ra​nie, a po​tem znacz​nie gło​śniej​sze: – To No​ela, szu​kał… Na li​nii za​pa​dła ci​sza. Ro​bin po​wo​li opu​ści​ła ko​mór​kę, na​dal wa​li​ło jej ser​ce. Wy​obra​zi​ła so​bie lep​ki pa​lu​szek, któ​ry przy​pad​kiem prze​rwał po​łą​cze​nie. Te​le​fon za​czął wi​bro​wać w jej dło​ni: ktoś od​dzwa​niał z nu​me​ru Brock​ban​ka. Wzię​ła głę​bo​ki od​dech, żeby się uspo​ko​ić, i ode​bra​ła. – Ve​ne​tia Hall, słu​cham. – Co? – po​wie​dział ko​bie​cy głos. – Mówi Ve​ne​tia Hall… Z Har​da​cre and Hall – od​rze​kła Ro​bin. – Co? – po​wtó​rzy​ła ko​bie​ta. – To pani przed chwi​lą dzwo​ni​ła? Mó​wi​ła z lon​dyń​skim ak​cen​tem. Ro​bin za​schło w ustach. – Tak, to ja – po​wie​dzia​ła Ro​bin alias Ve​ne​tia. – Szu​kam pana No​ela Brock​ban​ka. – Dla​cze​go?

Po le​d​wie za​uwa​żal​nym wa​ha​niu Ro​bin od​par​ła: – Czy mogę spy​tać, z kim roz​ma​wiam? – Po co? – Ko​bie​ta wy​da​wa​ła się co​raz bar​dziej agre​syw​na. – Kim pani jest? – Na​zy​wam się Ve​ne​tia Hall i je​stem praw​nicz​ką spe​cja​li​zu​ją​cą się w od​szko​do​wa​niach za uszko​dze​nie cia​ła. Przy są​sied​nim sto​li​ku usia​dła ja​kaś para i za​czę​ła gło​śno mó​wić po wło​sku. – Co? – spy​ta​ła po raz ko​lej​ny ko​bie​ta na dru​gim koń​cu li​nii. Prze​kli​na​jąc w du​chu są​sia​dów, Ro​bin za​czę​ła mó​wić gło​śniej i przed​sta​wi​ła tę samą hi​sto​ryj​kę, któ​rą opo​wie​dzia​ła Hol​ly w Bar​row. – Pie​nią​dze dla nie​go? – spy​ta​ła nie​zna​na ko​bie​ta z nie​co mniej​szą wro​go​ścią. – Tak, je​śli wy​gra​my spra​wę – za​zna​czy​ła Ro​bin. – Czy mogę spy​tać…? – Skąd pani o nim wie? – Na​tra​fi​li​śmy na akta pana Brock​ban​ka, ba​da​jąc inną… – Ile bę​dzie tych pie​nię​dzy? – To za​le​ży. – Ro​bin wzię​ła głę​bo​ki od​dech. – Gdzie jest pan Brock​bank? – W pra​cy. – Czy mogę spy​tać, gdzie…? – Po​wiem mu, żeby do pani od​dzwo​nił. Na ten nu​mer, tak? – Tak, pro​szę – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Będę w kan​ce​la​rii ju​tro od dzie​wią​tej. – Vene… Ven… Jak się pani na​zy​wa? Ro​bin prze​li​te​ro​wa​ła jej imię Ve​ne​tia. – No do​bra, w po​rząd​ku. Po​wiem, żeby od​dzwo​nił. To do wi​dze​nia. Idąc do me​tra, Ro​bin za​dzwo​ni​ła do Stri​ke’a, żeby po​wie​dzieć, co się sta​ło, ale jego nu​mer był za​ję​ty. Gdy scho​dzi​ła do tu​ne​lu, po​wo​li tra​ci​ła do​bry hu​mor. Wie​dzia​ła, że Mat​thew już bę​dzie w domu. Mia​ła wra​że​nie, że mi​nę​ło dużo cza​su, od​kąd po raz ostat​ni wi​dzia​ła by​łe​go na​rze​czo​ne​go, i na myśl o spo​tka​niu czu​ła strach. Ja​dąc do Ealing, po​pa​da​ła w jesz​cze więk​sze przy​gnę​bie​nie. Ża​ło​wa​ła, że nie ma ja​kie​goś do​bre​go po​wo​du, żeby tam nie wra​cać, lecz chcąc nie chcąc, speł​ni​ła daną Stri​ke’owi obiet​ni​cę, by po zmro​ku nie prze​by​wać poza do​mem. Czter​dzie​ści mi​nut póź​niej do​tar​ła na sta​cję West Ealing. Idąc ze stra​chem w ser​cu w stro​nę miesz​ka​nia, po raz dru​gi spró​bo​wa​ła za​dzwo​nić do Stri​ke’a. – Cho​ler​nie do​bra ro​bo​ta! – po​chwa​lił ją, gdy mu oznaj​mi​ła, że uda​ło jej się po​łą​czyć z nu​me​rem Brock​ban​ka. – Mó​wisz, że ta ko​bie​ta mia​ła lon​dyń​ski ak​cent? – Chy​ba tak – od​rze​kła Ro​bin, czu​jąc, że Stri​ke prze​oczył waż​niej​szą spra​wę – i wy​glą​da na to, że ma też małą cór​kę. – No ja​sne. Pew​nie wła​śnie dla​te​go jest tam Brock​bank.

My​śla​ła, że wy​ka​że więk​szą tro​skę o dziec​ko prze​by​wa​ją​ce w naj​bliż​szym oto​cze​niu męż​czy​zny, któ​re​go znał jako pe​do​fi​la – ale nie. Szyb​ko zmie​nił te​mat . – Wła​śnie roz​ma​wia​łem przez te​le​fon z Ha​zel Fur​ley. – Z kim? – Z sio​strą Kel​sey, pa​mię​tasz? Z tą, któ​ra chce się ze mną spo​tkać? Umó​wi​łem się z nią na so​bo​tę. – Aha – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Wcze​śniej nie mogę, Psy​cho​ta​ta wró​cił z Chi​ca​go. To na​wet le​piej. Prze​cież Dwa Razy nie bę​dzie nas wiecz​nie utrzy​my​wał. Ro​bin mil​cza​ła. Na​dal my​śla​ła o dziec​ku, któ​re ode​bra​ło te​le​fon. Re​ak​cja Stri​ke’a na tę wia​do​mość ją roz​cza​ro​wa​ła. – Wszyst​ko w po​rząd​ku? – spy​tał. – Tak – po​wie​dzia​ła. Do​tar​ła do koń​ca Ha​stings Road. – No to do zo​ba​cze​nia ju​tro – do​da​ła. Po​że​gnał się i roz​łą​czył. Czu​jąc, że roz​mo​wa ze Stri​kiem nie​spo​dzie​wa​nie jesz​cze bar​dziej po​psu​ła jej hu​mor, z lek​kim nie​po​ko​jem ru​szy​ła w stro​nę drzwi wej​ścio​wych. Oba​wy oka​za​ły się nie​po​trzeb​ne. Mat​thew, któ​ry wró​cił z Ma​sham, nie był już tym męż​czy​zną, któ​ry co go​dzi​na bła​gał Ro​bin o roz​mo​wę. Spał na ka​na​pie. Przez na​stęp​ne trzy dni ostroż​nie się omi​ja​li: Ro​bin z chłod​ną uprzej​mo​ścią, on z miną osten​ta​cyj​ne​go po​świę​ce​nia, któ​re chwi​la​mi ocie​ra​ło się o pa​ro​dię. Biegł myć kub​ki, gdy tyl​ko skoń​czy​ła pić, a w czwar​tek rano spy​tał z sza​cun​kiem, jak jej idzie w pra​cy. – Och, li​to​ści – po​wie​dzia​ła Ro​bin, omi​ja​jąc go w dro​dze do drzwi. Do​my​śli​ła się, że ro​dzi​na ka​za​ła mu zo​sta​wić ją w spo​ko​ju, dać jej tro​chę cza​su. Jesz​cze nie roz​ma​wia​li o tym, jak za​wia​do​mią go​ści o od​wo​ła​niu ślu​bu: Mat​thew wy​raź​nie nie chciał pod​jąć tej dys​ku​sji. Ro​bin co​dzien​nie pró​bo​wa​ła za​cząć roz​mo​wę na ten te​mat, ale re​zy​gno​wa​ła. Cza​sa​mi za​da​wa​ła so​bie py​ta​nie, czy to tchó​rzo​stwo nie ujaw​nia przy​pad​kiem jej skry​wa​ne​go pra​gnie​nia, żeby zno​wu wło​żyć pier​ścio​nek. Kie​dy in​dziej była pew​na, że jej opo​ry wy​ni​ka​ją z wy​czer​pa​nia, nie​chę​ci do tego, co, jak wie​dzia​ła, bę​dzie ich jak do​tych​czas naj​gor​szą i naj​bar​dziej bo​le​sną kon​fron​ta​cją, a tak​że z po​trze​by ze​bra​nia sił przed osta​tecz​nym roz​sta​niem. Choć Ro​bin nie​zbyt en​tu​zja​stycz​nie za​chę​ca​ła mat​kę do wi​zy​ty, pod​świa​do​mie mia​ła na​dzie​ję, że da jej ona wy​star​cza​ją​co dużo siły i po​krze​pie​nia, by mo​gła zro​bić to, co na​le​ży. Róże na jej biur​ku po​wo​li zwię​dły. Nikt nie za​dał so​bie tru​du, żeby zmie​nić im wodę, więc umar​ły po ci​chu w opa​ko​wa​niu, w któ​rym je do​star​czo​no. Nie było też Ro​bin, któ​ra mo​gła​by je wy​rzu​cić, a Stri​ke, za​glą​da​ją​cy do agen​cji nie​re​gu​lar​nie, żeby coś stam​tąd wziąć, uznał, że za​cho​wał​by się nie​sto​sow​nie, gdy​by po​zbył się jej kwia​tów albo wciąż jesz​cze nie​-

otwar​te​go li​ści​ka. Po ty​go​dniu re​gu​lar​nych kon​tak​tów Ro​bin i Stri​ke wró​ci​li do try​bu pra​cy ozna​cza​ją​ce​go rzad​sze spo​tka​nia: na zmia​nę śle​dzi​li Pla​ty​nę i Psy​cho​ta​tę, któ​ry wró​cił z Ame​ry​ki i na​tych​miast zno​wu za​czął prze​śla​do​wać swo​ich sy​nów. W czwar​tek po po​łu​dniu roz​ma​wia​li przez te​le​fon, za​sta​na​wia​jąc się, czy Ro​bin po​win​na za​dzwo​nić do Brock​ban​ka, któ​ry jesz​cze nie od​dzwo​nił. Po na​my​śle Stri​ke stwier​dził, że Ve​ne​tia Hall, za​ję​ta ad​wo​kat​ka, z pew​no​ścią mia​ła​by waż​niej​sze spra​wy na gło​wie. – Je​śli nie skon​tak​tu​je się z tobą do ju​tra, mo​żesz spró​bo​wać jesz​cze raz. Mi​nie peł​ny ty​dzień. Oczy​wi​ście jego przy​ja​ciół​ka mo​gła nie za​pi​sać nu​me​ru. Gdy Stri​ke się roz​łą​czył, Ro​bin zno​wu za​czę​ła się prze​cha​dzać po Edge Stre​et w Ken​sing​ton, gdzie miesz​ka​ła ro​dzi​na Psy​cho​ta​ty. To oto​cze​nie jesz​cze bar​dziej ją przy​gnę​bi​ło. Za​czę​ła już szu​kać w in​ter​ne​cie no​we​go miesz​ka​nia, lecz te, na któ​re było ją stać z pen​sji wy​pła​ca​nej przez Stri​ke’a, wy​glą​da​ły jesz​cze go​rzej, niż się oba​wia​ła: mo​gła li​czyć naj​wy​żej na po​kój we wspól​nym domu. Ota​cza​ją​ce ją pięk​ne wik​to​riań​skie bu​dyn​ki prze​ro​bio​ne z daw​nych staj​ni, z lśnią​cy​mi drzwia​mi wej​ścio​wy​mi, buj​ną, pną​cą ro​ślin​no​ścią, skrzyn​ka​mi na pa​ra​pe​tach i ja​sny​mi, otwie​ra​ny​mi pio​no​wo okna​mi ko​ja​rzy​ły się z wy​god​ną, do​stat​nią eg​zy​sten​cją, do ja​kiej aspi​ro​wał Mat​thew w cza​sach, gdy Ro​bin wy​da​wa​ła się go​to​wa do roz​po​czę​cia bar​dziej lu​kra​tyw​nej ka​rie​ry. Od po​cząt​ku mu mó​wi​ła, że nie za​le​ży jej na pie​nią​dzach, a przy​naj​mniej nie tak bar​dzo jak jemu, i na​dal tak było, lecz po​my​śla​ła, że tyl​ko dzi​wak mógł​by się prze​cha​dzać wśród tych ład​nych, ci​chych do​mów, nie po​rów​nu​jąc ich – ze szko​dą dla tych dru​gich – z „ma​łym po​ko​jem w we​gań​skim domu, gdzie nie to​le​ru​je się ko​mó​rek w po​miesz​cze​niach wspól​nych”, któ​ry ce​no​wo mie​ścił się w jej za​się​gu, albo z po​ko​jem wiel​ko​ści kre​den​su w Hack​ney w „przy​ja​znym i sza​nu​ją​cym się gro​nie go​to​wym PRZY​JĄĆ CIĘ NA PO​KŁAD!”. Jej ko​mór​ka zno​wu za​dzwo​ni​ła. Wy​ję​ła ją z kie​sze​ni kurt​ki, my​śląc, że to Stri​ke, i po​czu​ła ucisk w żo​łąd​ku: dzwo​nił Brock​bank. Wzię​ła głę​bo​ki od​dech i ode​bra​ła. – Ve​ne​tia Hall. – To pani jest tą praw​nicz​ką? Nie wie​dzia​ła, jaki głos spo​dzie​wa​ła się usły​szeć. Brock​bank przy​jął w jej umy​śle mon​stru​al​ną po​stać, ten gwał​ci​ciel dzie​ci, zbir z po​dłuż​ną bro​dą i nad​tłu​czo​ną bu​tel​ką, któ​ry we​dług Stri​ke’a uda​wał amne​zję. Miał ni​ski głos, a ak​cent, choć w żad​nym ra​zie nie tak sil​ny jak u sio​stry bliź​niacz​ki, wy​raź​nie ko​ja​rzył się z Bar​row. – Tak – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Czy to pan Brock​bank? – Taa, zga​dza się. W jego mil​cze​niu było coś zło​wro​gie​go. Ro​bin po​spiesz​nie przed​sta​wi​ła swo​ją fik​cyj​ną hi​sto​rię o od​szko​do​wa​niu, ja​kie może na nie​go cze​kać, je​śli ze​chce się z nią spo​tkać. Gdy skoń​czy​ła, mil​czał. Trzy​ma​ła ner​wy na wo​dzy, po​nie​waż Ve​ne​tia Hall mia​ła wy​star​cza​ją​co

pew​no​ści sie​bie, żeby nie spie​szyć się z prze​rwa​niem ci​szy, lecz trza​ski sła​be​go po​łą​cze​nia wy​trą​ca​ły ją z rów​no​wa​gi. – A jak mnie pani zna​la​zła, hę? – Na​tra​fi​li​śmy na in​for​ma​cje o pań​skiej spra​wie, gdy pro​wa​dzi​li​śmy do​cho​dze​nie… – Do​cho​dze​nie? Dla​cze​go czu​ła się taka za​gro​żo​na? Nie mógł być ni​g​dzie w po​bli​żu, lecz mimo to się ro​zej​rza​ła. Na sło​necz​nej pięk​nej uli​cy było pu​sto. – Do​cho​dze​nie w spra​wie po​dob​nych ob​ra​żeń od​nie​sio​nych poza po​lem wal​ki przez in​nych żoł​nie​rzy – wy​ja​śni​ła, ża​łu​jąc, że jej głos brzmi tak pi​skli​wie. Zno​wu za​pa​dła ci​sza. Zza rogu wy​je​chał sa​mo​chód i to​czył się w jej stro​nę. „Niech to szlag” – po​my​śla​ła zroz​pa​czo​na Ro​bin, uświa​da​mia​jąc so​bie, że za kie​row​ni​cą sie​dzi owład​nię​ty ob​se​sją oj​ciec, któ​re​go po​win​na była ob​ser​wo​wać z ukry​cia. Gdy od​wró​ci​ła się w stro​nę jego sa​mo​cho​du, spoj​rzał jej pro​sto w twarz. Po​chy​li​ła gło​wę i po​wo​li od​da​li​ła się od szko​ły. – No to co mam zro​bić, hę? – spy​tał Noel Brock​bank w jej uchu. – Czy mo​gli​by​śmy się spo​tkać i po​roz​ma​wiać o pań​skiej spra​wie? – od​rze​kła Ro​bin, czu​jąc wy​raź​ny ból w klat​ce pier​sio​wej spo​wo​do​wa​ny ło​mo​ta​niem ser​ca. – My​śla​łem, że już pani zna moją spra​wę – od​parł, a wło​ski na jej kar​ku sta​nę​ły dęba. – Piź​dzie​lec, co się na​zy​wa Ca​me​ron Stri​ke, uszko​dził mi mózg. – Tak, wi​dzia​łam to w pań​skich ak​tach – po​wie​dzia​ła Ro​bin z za​par​tym tchem – ale na​le​ży spi​sać pań​skie ze​zna​nia, że​by​śmy mo​gli… – Spi​sać ze​zna​nia? Na​stą​pi​ła ci​sza, któ​ra na​gle wy​da​ła się nie​bez​piecz​na. – Na pew​no nie jest pani men​dą? Ro​bin El​la​cott, dziew​czy​na z pół​no​cy, zro​zu​mia​ła​by; Ve​ne​tia Hall, lon​dyn​ka, pra​wie na pew​no nie. „Men​da​mi” na​zy​wa​no w Kum​brii po​li​cjan​tów. – Słu​cham? Nie je​stem… czym? – spy​ta​ła, ro​biąc, co w jej mocy, żeby wy​po​wie​dzieć to to​nem uprzej​me​go za​kło​po​ta​nia. Psy​cho​ta​ta za​par​ko​wał przed swo​im daw​nym do​mem. Lada chwi​la jego sy​no​wie mie​li wyjść z opie​kun​ką na plac za​baw. Gdy​by ich za​cze​pił, Ro​bin mia​ła zro​bić zdję​cia. Za​nie​dby​wa​ła płat​ne zle​ce​nie: po​win​na była do​ku​men​to​wać po​czy​na​nia Psy​cho​ta​ty. – Po​li​cjant​ką – wark​nął Brock​bank. – Po​li​cjant​ką? – po​wtó​rzy​ła, na​dal si​ląc się na ton wy​ra​ża​ją​cy nie​do​wie​rza​nie po​łą​czo​ne z roz​ba​wie​niem. – Oczy​wi​ście, że nie. – Na pew​no? Drzwi daw​ne​go domu Psy​cho​ta​ty otwo​rzy​ły się. Ro​bin zo​ba​czy​ła rude wło​sy opie​kun​ki i usły​sza​ła, jak otwie​ra​ją się drzwi sa​mo​cho​du. Sta​ra​ła się, żeby w jej od​po​wie​dzi za​brzmia​ły

ura​za i zdez​o​rien​to​wa​nie. – Oczy​wi​ście, że je​stem pew​na. Pa​nie Brock​bank, je​śli nie jest pan za​in​te​re​so​wa​ny… Ręka, w któ​rej trzy​ma​ła te​le​fon, lek​ko się spo​ci​ła. Po chwi​li za​sko​czył ją sło​wa​mi: – No do​bra, spo​tkam się z pa​nią. – Do​sko​na​le – po​wie​dzia​ła Ro​bin, gdy opie​kun​ka pro​wa​dzi​ła dwóch ma​łych chłop​ców w stro​nę chod​ni​ka. – Gdzie pan miesz​ka? – W Sho​re​ditch – od​rzekł Brock​bank. Ro​bin po​czu​ła mro​wie​nie we wszyst​kich ner​wach. Był w Lon​dy​nie. – Więc gdzie by​ło​by panu naj​wy​god​niej…? – Co to za ha​łas? Nia​nia krzy​cza​ła na Psy​cho​ta​tę, któ​ry ru​szył w stro​nę jej i chłop​ców. Jed​no z dzie​ci za​czę​ło pła​kać. – Och, ja wła​ści​wie… Dziś jest moja ko​lej na ode​bra​nie syna ze szko​ły – po​wie​dzia​ła Ro​bin, sta​ra​jąc się za​głu​szyć krzy​ki i pi​ski w tle. Po dru​giej stro​nie za​pa​dła ci​sza. Rze​czo​wa Ve​ne​tia Hall z pew​no​ścią by ją prze​rwa​ła, lecz Ro​bin spa​ra​li​żo​wa​ło coś, co jak so​bie tłu​ma​czy​ła, było ir​ra​cjo​nal​nym stra​chem. Po chwi​li prze​mó​wił gło​sem tak groź​nym, ja​kie​go Ro​bin jesz​cze ni​g​dy nie sły​sza​ła, tym bar​dziej że pra​wie za​nu​cił sło​wa, tak bar​dzo zbli​ża​jąc usta do słu​chaw​ki, że po​czu​ła, jak​by szep​tał jej do ucha. – Czy my się zna​my, dziew​czyn​ko? Ro​bin pró​bo​wa​ła coś po​wie​dzieć, ale z jej ust nie wy​do​był się ża​den dźwięk. Na li​nii za​pa​dła ci​sza.

33 Then the door was open and the wind ap​pe​ared… Wte​dy otwo​rzy​ły się drzwi i do środ​ka wpadł wiatr […] Blue Öy​ster Cult, (Don’t Fear) The Re​aper

– Za​wa​li​łam spra​wę z Brock​ban​kiem – oznaj​mi​ła Ro​bin. – Na​praw​dę mi przy​kro, nie wiem, jak to się sta​ło! Poza tym nie od​wa​ży​łam się zro​bić zdjęć Psy​cho​ta​cie, bo sta​łam za bli​sko. Był pią​tek, dzie​wią​ta rano i Stri​ke przy​szedł do agen​cji nie z miesz​ka​nia na pod​da​szu, lecz z uli​cy, zno​wu z ple​ca​kiem. Gdy wcho​dził po scho​dach, sły​sza​ła, jak nuci pod no​sem. No​co​wał u Elin. Ro​bin za​dzwo​ni​ła do nie​go po​przed​nie​go dnia wie​czo​rem, żeby po​wie​dzieć o roz​mo​wie z Brock​ban​kiem, ale Stri​ke nie mógł dłu​go roz​ma​wiać i obie​cał, że wy​słu​cha jej na​za​jutrz. – Psy​cho​ta​tą się nie przej​muj. Do​rwie​my go kie​dy in​dziej – uspo​ko​ił ją Stri​ke, za​jąw​szy się czaj​ni​kiem. – A z Brock​ban​kiem po​szło ci świet​nie. Wie​my, że jest w Sho​re​ditch, wie​my, że o mnie my​śli, i wie​my, że po​dej​rze​wa cię o by​cie po​li​cjant​ką. Czy jego po​dej​rze​nia bio​rą się stąd, że jeź​dzi po ca​łym kra​ju i za​ba​wia się z dzieć​mi, czy może stąd, że ostat​nio za​rą​bał na​sto​lat​kę? Od​kąd Brock​bank wy​po​wie​dział jej do ucha swo​je ostat​nie pięć słów, Ro​bin była lek​ko roz​trzę​sio​na. Po​przed​nie​go wie​czo​ru ona i Mat​thew pra​wie się do sie​bie nie od​zy​wa​li, więc z po​wo​du nie​ma​ją​ce​go uj​ścia na​głe​go po​czu​cia za​gro​że​nia, któ​re nie do koń​ca ro​zu​mia​ła, całą wia​rę po​kła​da​ła w tym, że nie​dłu​go zo​ba​czy się ze Stri​kiem i po​roz​ma​wia​ją o zna​cze​niu zło​wro​gie​go po​że​gna​nia Brock​ban​ka: „Czy my się zna​my, dziew​czyn​ko?”. Dziś ucie​szy​ła​by się na wi​dok po​waż​ne​go, ostroż​ne​go Stri​ke’a, któ​ry po​trak​to​wał pacz​kę z nogą jak po​gróż​kę i ostrzegł ją, żeby po zmro​ku nie wy​cho​dzi​ła z domu. Męż​czy​zna, któ​ry wła​śnie we​so​ło ro​bił so​bie kawę, mó​wiąc rze​czo​wym to​nem o mo​le​sto​wa​niu dzie​ci i mor​der​stwie, nie da​wał jej po​cie​sze​nia. Nie miał po​ję​cia, jak brzmiał głos Brock​ban​ka, gdy nu​cił jej do ucha. – Wie​my o Brock​ban​ku coś jesz​cze – po​wie​dzia​ła zdu​szo​nym gło​sem. – Miesz​ka z małą dziew​czyn​ką. – Nie​ko​niecz​nie. Nie wie​my, gdzie zo​sta​wił te​le​fon. – W po​rząd​ku – od​par​ła Ro​bin, czu​jąc jesz​cze więk​sze po​de​ner​wo​wa​nie. – Sko​ro chcesz być dro​bia​zgo​wy: wie​my, że ma bli​skie kon​tak​ty z małą dziew​czyn​ką. Od​wró​ci​ła się pod pre​tek​stem po​sor​to​wa​nia ko​re​spon​den​cji, któ​rą pod​nio​sła z wy​cie​racz​ki po przyj​ściu do pra​cy. To, że po​ja​wił się w agen​cji, nu​cąc pod no​sem, dzia​ła​ło jej na

ner​wy. Praw​do​po​dob​nie noc z Elin była mi​łym uroz​ma​ice​niem za​pew​nia​ją​cym mu roz​ryw​kę i od​po​czy​nek. Ro​bin też by​ła​by za​chwy​co​na, mo​gąc ode​tchnąć po dniach nie​ustan​nej czuj​no​ści i wie​czo​rach lo​do​wa​tej ci​szy. Świa​do​mość, że za​cho​wu​je się nie​ra​cjo​nal​nie, w ża​den spo​sób nie zmniej​szy​ła jej roz​ża​le​nia. Zdję​ła z biur​ka zwię​dłe róże w su​chym pla​sti​ko​wym wo​recz​ku i ło​dy​ga​mi do góry we​pchnę​ła je do ko​sza. – Nic nie mo​że​my zro​bić w spra​wie tego dziec​ka – po​wie​dział Stri​ke. Ro​bin prze​szy​ło nie​zwy​kle przy​jem​ne ukłu​cie zło​ści. – W ta​kim ra​zie prze​sta​nę się nim przej​mo​wać – wark​nę​ła. Pró​bu​jąc wy​jąć ra​chu​nek z ko​per​ty, nie​chcą​cy prze​rwa​ła go na pół. – My​ślisz, że to je​dy​ne dziec​ko za​gro​żo​ne mo​le​sto​wa​niem? W sa​mym Lon​dy​nie są ich set​ki. Ro​bin, któ​ra w głę​bi du​cha my​śla​ła, że sko​ro oka​za​ła złość, Stri​ke zmięk​nie, pod​nio​sła gło​wę. Wpa​try​wał się w nią lek​ko zmru​żo​ny​mi ocza​mi i bez cie​nia współ​czu​cia. – Martw się da​lej, sko​ro chcesz, ale to stra​ta ener​gii. Ani ja, ani ty nie mo​że​my po​móc temu dziec​ku. Brock​bank nie fi​gu​ru​je w żad​nych re​je​strach. Ni​g​dy nie był ska​za​ny. Na​wet nie wie​my, gdzie to dziec​ko jest ani co… – Ono ma na imię Za​ha​ra – we​szła mu w sło​wo. Ku prze​ra​że​niu Ro​bin jej głos za​brzmiał jak zdu​szo​ny pisk, twarz po​czer​wie​nia​ła i do oczu na​pły​nę​ły łzy. Zno​wu się od​wró​ci​ła, tyle że za póź​no. – Ej, Ro​bin – po​wie​dział życz​li​wie Stri​ke, lecz ona gwał​tow​nie po​ma​cha​ła dło​nią, żeby za​milkł. Nie chcia​ła się za​ła​mać. Trzy​ma​ła się w gar​ści tyl​ko dzię​ki umie​jęt​no​ści po​dą​ża​nia na​przód, sku​pia​nia się na tym, co było do zro​bie​nia. – Nic mi nie jest – od​par​ła przez za​ci​śnię​te zęby. – Na​praw​dę. Za​po​mnij​my o tym. Te​raz nie mo​gła już wy​znać, jak groź​ne wy​da​ły jej się ostat​nie sło​wa Brock​ban​ka. Na​zwał ją dziew​czyn​ką. A ona nie była żad​ną dziew​czyn​ką. Nie była za​ła​ma​na ani dzie​cin​na – już nie – ale Za​ha​ra… Usły​sza​ła, że Stri​ke wy​cho​dzi na ko​ry​tarz, a po chwi​li zo​ba​czy​ła przez łzy gru​by zwi​tek pa​pie​ru to​a​le​to​we​go. – Dzię​ku​ję – bąk​nę​ła nie​wy​raź​nie, bio​rąc go od Stri​ke’a i wy​dmu​chu​jąc nos. W ci​szy upły​nę​ło kil​ka mi​nut, pod​czas któ​rych Ro​bin raz po raz wy​cie​ra​ła oczy i smar​ka​ła, uni​ka​jąc wzro​ku Stri​ke’a, któ​ry prze​kor​nie sie​dział w po​cze​kal​ni, za​miast pójść do swo​je​go ga​bi​ne​tu. – No co? – po​wie​dzia​ła w koń​cu i zno​wu po​czu​ła złość, wi​dząc, że Stri​ke po pro​stu stoi i na nią pa​trzy. Uśmiech​nął się. Z ja​kie​goś po​wo​du na​gle za​chcia​ło jej się śmiać. – Za​mie​rzasz tu stać do po​łu​dnia? – spy​ta​ła, uda​jąc wku​rze​nie. – Nie – od​parł Stri​ke, na​dal się uśmie​cha​jąc. – Po pro​stu chcia​łem ci coś po​ka​zać.

Po​grze​bał w ple​ca​ku i wy​jął lśnią​cy ka​ta​log z nie​ru​cho​mo​ścia​mi. – To bro​szu​ra Elin – wy​ja​śnił. – Wczo​raj oglą​da​ła tam miesz​ka​nie. Za​sta​na​wia się nad kup​nem. Ro​bin na​tych​miast ode​chcia​ło się śmiać. Jak Stri​ke’owi mo​gło przyjść do gło​wy, że roz​we​se​li ją wia​do​mość, iż jego dziew​czy​na za​sta​na​wia się nad za​ku​pem nie​do​rzecz​nie dro​gie​go miesz​ka​nia? A może za​mie​rzał oznaj​mić (zmien​ny na​strój Ro​bin gwał​tow​nie się po​gor​szył), że chcą z Elin ra​zem za​miesz​kać? Jak na fil​mie szyb​ko prze​bie​ga​ją​cym przed ocza​mi zo​ba​czy​ła pu​ste miesz​ka​nie na pod​da​szu, Stri​ke’a ży​ją​ce​go w luk​su​sie i sie​bie w ma​leń​kim po​ko​iku na pe​ry​fe​riach Lon​dy​nu, szep​czą​cą przez ko​mór​kę, żeby nie usły​sza​ła jej we​gań​ska wła​ści​ciel​ka. Stri​ke po​ło​żył przed nią bro​szu​rę. Na okład​ce był wy​so​ki no​wo​cze​sny wie​żo​wiec zwień​czo​ny czymś na kształt dziw​nej twa​rzy przy​po​mi​na​ją​cej tar​czę, w któ​rej osa​dzo​no tur​bi​ny wia​tro​we ni​czym tro​je oczu. Na​pis pod zdję​ciem gło​sił: „Stra​ta SE1, naja​trak​cyj​niej​sze miesz​ka​nia w Lon​dy​nie”. – Wi​dzisz? – po​wie​dział. Jego zwy​cię​ska mina roz​draż​ni​ła Ro​bin do gra​nic moż​li​wo​ści, mię​dzy in​ny​mi dla​te​go, że ta​kie cheł​pie​nie się wi​zją cu​dze​go luk​su​su wy​da​wa​ło się do nie​go zu​peł​nie nie​po​dob​ne, ale za​nim zdą​ży​ła się ode​zwać, roz​le​gło się pu​ka​nie do szkla​nych drzwi. – Niech mnie cho​le​ra – po​wie​dział szcze​rze zdu​mio​ny Stri​ke, otwie​ra​jąc drzwi Shan​ke​ro​wi, któ​ry wszedł do środ​ka, pstry​ka​jąc pal​ca​mi i tak jak po​przed​nio przy​no​sząc ze sobą woń pa​pie​ro​sów, ma​ri​hu​any i nie​my​te​go cia​ła. – By​łem w oko​li​cy – oznaj​mił, nie​świa​do​mie po​wta​rza​jąc sło​wa Eri​ca War​dle’a. – Zna​la​złem go, Bun​sen. Shan​ker opadł na ka​na​pę obi​tą sztucz​ną skó​rą, roz​kra​czył się i wy​jął pacz​kę may​fa​irów. – Zna​la​złeś Whit​ta​ke​ra? – spy​tał Stri​ke, któ​re​go przede wszyst​kim zdu​mia​ło to, że Shan​ker nie śpi mimo tak wcze​snej pory. – A kogo jesz​cze ka​za​łeś mi szu​kać? – od​parł Shan​ker, głę​bo​ko wcią​ga​jąc dym, wy​raź​nie za​do​wo​lo​ny z wra​że​nia, ja​kie zro​bił. – Cat​ford Broad​way. Miesz​ka​nie nad sma​żal​nią. Gwóźdź miesz​ka ra​zem z nim. Stri​ke wy​cią​gnął rękę i uści​snął Shan​ke​ro​wi dłoń. Mimo zło​te​go zęba i bli​zny wy​krzy​wia​ją​cej gór​ną war​gę uśmiech jego go​ścia był dziw​nie chło​pię​cy. – Chcesz kawy? – spy​tał go Stri​ke. – No, na​lej – po​wie​dział Shan​ker, któ​ry naj​wy​raź​niej miał ocho​tę po​pła​wić się w bla​sku chwa​ły. – Jak leci? – do​dał we​so​ło, zwra​ca​jąc się do Ro​bin. – W po​rząd​ku, dzię​ku​ję – od​par​ła z cierp​kim uśmie​chem, wra​ca​jąc do nie​otwar​tych ko​pert . – To się na​zy​wa fart – mruk​nął Stri​ke do Ro​bin ści​szo​nym gło​sem, gdy w czaj​ni​ku gło​śno go​to​wa​ła się woda, a Shan​ker pa​lił i spraw​dzał ese​me​sy w te​le​fo​nie. – Wszy​scy trzej są w

Lon​dy​nie. Whit​ta​ker w Cat​ford, Brock​bank w Sho​re​ditch, a te​raz już wie​my, że La​ing jest w Ele​phant and Ca​stle – a w każ​dym ra​zie, że był tam trzy mie​sią​ce temu. Po​tak​nę​ła, ale po chwi​li spy​ta​ła ze zdzi​wie​niem: – Skąd wie​my, że La​ing był w Ele​phant and Ca​stle? Stri​ke po​stu​kał w lśnią​cą bro​szu​rę Stra​ty na jej biur​ku. – A my​śla​łaś, że dla​cze​go ci to po​ka​za​łem? Ro​bin nie mia​ła po​ję​cia, o co mu cho​dzi. Sko​ło​wa​na przez kil​ka se​kund wpa​try​wa​ła się w bro​szu​rę, za​nim zro​zu​mia​ła, co miał na my​śli. Tu i ów​dzie w nie​re​gu​lar​nych rzę​dach ciem​nych okien wsta​wio​nych na ca​łej dłu​go​ści za​okrą​glo​nej ko​lum​ny umiesz​czo​no srebr​ne pa​ne​le: to było tło wi​docz​ne za La​in​giem sto​ją​cym na be​to​no​wym bal​ko​nie. – Aa – po​wie​dzia​ła sła​bym gło​sem. Stri​ke nie prze​pro​wa​dzał się do Elin. Nie wie​dzia​ła, dla​cze​go zno​wu robi się czer​wo​na. Mia​ła wra​że​nie, że zu​peł​nie nie pa​nu​je nad emo​cja​mi. Co się z nią dzie​je, na li​tość bo​ską? Ob​ró​ci​ła się na krze​śle, żeby zno​wu sku​pić uwa​gę na ko​re​spon​den​cji i ukryć twarz przed oby​dwo​ma męż​czy​zna​mi. – Shan​ker, nie wiem, czy mam przy so​bie wy​star​cza​ją​co kasy, żeby ci za​pła​cić – po​wie​dział Stri​ke, za​glą​da​jąc do port​fe​la. – Od​pro​wa​dzę cię i za​ha​czy​my o ban​ko​mat . – Nie ma spra​wy, Bun​sen – od​rzekł Shan​ker, po​chy​la​jąc się nad ko​szem Ro​bin, żeby strzep​nąć po​piół osy​pu​ją​cy się z pa​pie​ro​sa. – Jak bę​dziesz po​trze​bo​wał po​mo​cy przy Whit​ta​ke​rze, wiesz, gdzie mnie szu​kać. – No, dzię​ki. Ale chy​ba dam so​bie radę. Ro​bin się​gnę​ła po ostat​nią ko​per​tę, któ​ra wy​da​wa​ła się sztyw​na i w jed​nym rogu tro​chę grub​sza, jak​by za​wie​ra​ła kart​kę z do​łą​czo​ną no​wa​tor​ską ozdób​ką. Gdy chcia​ła ją otwo​rzyć, za​uwa​ży​ła, że prze​sył​kę za​adre​so​wa​no na jej na​zwi​sko, a nie Stri​ke’a. Za​wa​ha​ła się, pa​trząc na nią nie​pew​nie. Jej na​zwi​sko i ad​res agen​cji na​pi​sa​no na kom​pu​te​rze. Pie​cząt​kę pocz​to​wą przy​sta​wio​no w cen​trum Lon​dy​nu, a list nada​no po​przed​nie​go dnia. Gło​sy Stri​ke’a i Shan​ke​ra roz​brzmie​wa​ły i ci​chły, lecz nie by​ła​by w sta​nie po​wie​dzieć, o czym roz​ma​wia​ją. „To nic – po​my​śla​ła. – Je​steś prze​wraż​li​wio​na. Coś ta​kie​go nie mo​gło​by się zda​rzyć po raz dru​gi”. Gło​śno prze​łknę​ła śli​nę, otwo​rzy​ła ko​per​tę i nie​pew​nie wy​ję​ła kart​kę. Wid​niał na niej ob​raz Jac​ka Vet​tria​na: blon​dyn​ka sie​dzą​ca bo​kiem w fo​te​lu przy​kry​tym udra​po​wa​ną płach​tą. Ko​bie​ta trzy​ma​ła fi​li​żan​kę, a ele​ganc​kie nogi w czar​nych poń​czo​chach i szpil​kach skrzy​żo​wa​ła i opar​ła o pod​nó​żek. Do kart​ki ni​cze​go nie przy​pię​to. To, co wy​czu​ła przez ko​per​tę, przy​kle​jo​no we​wnątrz. Stri​ke i Shan​ker na​dal roz​ma​wia​li. Mimo smro​du nie​my​te​go cia​ła Shan​ke​ra Ro​bin wy​czu​ła woń roz​kła​du.

– O Boże – po​wie​dzia​ła ci​cho, ale ża​den z męż​czyzn jej nie usły​szał. Otwo​rzy​ła kart​kę z ob​ra​zem Vet​tria​na. W rogu tkwił przy​kle​jo​ny prze​zro​czy​stą ta​śmą gni​ją​cy pa​lec od nogi. Sta​ran​nie na​pi​sa​ne na kom​pu​te​rze dru​ko​wa​ne li​te​ry ukła​da​ły się w sło​wa: SHE’S AS BE​AU​TI​FUL AS A FOOT[19]

Ro​bin upu​ści​ła kart​kę na biur​ko i wsta​ła. Mia​ła wra​że​nie, że w zwol​nio​nym tem​pie od​wra​ca się do Stri​ke’a. Jego wzrok prze​su​nął się z jej prze​ra​żo​nej twa​rzy na ohyd​ny przed​miot le​żą​cy na biur​ku. – Od​suń się od tego. Zro​bi​ła, co ka​zał. Było jej nie​do​brze i drża​ła, a na do​miar złe​go Shan​ker to wszyst​ko wi​dział. – Co? – po​wta​rzał Shan​ker. – Co? O co cho​dzi? Co? – Ktoś mi przy​słał ucię​ty pa​lec – oznaj​mi​ła Ro​bin opa​no​wa​nym gło​sem, któ​ry nie na​le​żał do niej. – Jaja se, kur​wa, ro​bi​cie – po​wie​dział Shan​ker, pod​cho​dząc ze szcze​rym za​cie​ka​wie​niem. Stri​ke po​wstrzy​mał Shan​ke​ra przed pod​nie​sie​niem kart​ki le​żą​cej tam, gdzie upu​ści​ła ją Ro​bin. Znał sło​wa „She’s as Be​au​ti​ful as a Foot”. Tak brzmiał ty​tuł na​stęp​nej pio​sen​ki Blue Öy​ster Cult . – Za​dzwo​nię po War​dle’a. – Za​nim się​gnął po ko​mór​kę, na​pi​sał na sa​mo​przy​lep​nej kar​tecz​ce czte​ro​cy​fro​wy PIN i wy​jął z port​fe​la kar​tę kre​dy​to​wą. – Ro​bin, idź po resz​tę pie​nię​dzy dla Shan​ke​ra, a po​tem tu wra​caj. Wzię​ła kar​tecz​kę i kar​tę kre​dy​to​wą, wdzięcz​na za szan​sę ode​tchnię​cia świe​żym po​wie​trzem. – A ty, Shan​ker – do​dał ostro Stri​ke, gdy oby​dwo​je po​de​szli do szkla​nych drzwi – od​pro​wadź ją, do​bra? Od​pro​wadź ją do agen​cji. – Ja​sne, Bun​sen – od​parł Shan​ker, jak za​wsze ze​lek​try​zo​wa​ny dziw​no​ścią, dzia​ła​niem i wo​nią nie​bez​pie​czeń​stwa.

34 The lies don’t co​unt, the whi​s pers do. Kłam​stwa się nie li​czą, szep​ty tak. Blue Öy​ster Cult, The Vi​gil

Tego wie​czo​ru Stri​ke sie​dział sam przy ku​chen​nym sto​li​ku w swo​im miesz​ka​niu na pod​da​szu. Krze​sło było nie​wy​god​ne, a ko​la​no am​pu​to​wa​nej nogi bo​la​ło go po kil​ku​go​dzin​nym śle​dze​niu Psy​cho​ta​ty, któ​ry wziął dziś wol​ne, żeby prze​śla​do​wać syna pod​czas wy​ciecz​ki do Mu​zeum Hi​sto​rii Na​tu​ral​nej. Fa​cet był wła​ści​cie​lem fir​my, bo w prze​ciw​nym ra​zie na pew​no wy​la​li​by go z pra​cy za te wszyst​kie go​dzi​ny, któ​re mu upły​wa​ły na za​stra​sza​niu wła​snych dzie​ci. Za to Pla​ty​na cho​dzi​ła przez ni​ko​go nie​ob​ser​wo​wa​na i nie​fo​to​gra​fo​wa​na. Do​wie​dziaw​szy się, że wie​czo​rem przy​jeż​dża mat​ka Ro​bin, Stri​ke na​le​gał, żeby asy​stent​ka wzię​ła trzy dni wol​ne​go. Od​rzu​cił wszyst​kie jej obiek​cje, od​pro​wa​dził ją do me​tra i pod​kre​ślił, że ma do nie​go na​pi​sać ese​me​sa, gdy już bez​piecz​nie do​trze do domu. Stri​ke ma​rzył o wy​spa​niu się, lecz czuł zbyt wiel​kie zmę​cze​nie, żeby wstać i pójść do łóż​ka. Dru​gi ko​mu​ni​kat od za​bój​cy za​nie​po​ko​ił go bar​dziej, niż był go​to​wy przy​znać w obec​no​ści asy​stent​ki. Choć prze​sył​ka z nogą była prze​ra​ża​ją​ca, ży​wił do​tąd ci​chą na​dzie​ję, że za​adre​so​wa​nie pacz​ki na na​zwi​sko Ro​bin było je​dy​nie zło​śli​wym ozdob​ni​kiem do​da​nym po na​my​śle. Dru​ga prze​sył​ka, po​mi​ja​jąc oko pusz​czo​ne przy oka​zji do Stri​ke’a (She’s As Be​au​ti​ful As a Foot), nie po​zo​sta​wia​ła żad​nych złu​dzeń, że ten czło​wiek, kim​kol​wiek był, miał Ro​bin na oku. Na​wet ty​tuł ob​ra​zu na kart​ce, któ​rą wy​brał – wi​ze​run​ku sa​mot​nej, dłu​go​no​giej blon​dyn​ki – brzmiał zło​wro​go: My​ś lę o to​bie. Wście​kłość wzbie​ra​ła w Stri​ke’u, prze​zwy​cię​ża​jąc zmę​cze​nie. Przy​po​mniał so​bie bla​dą twarz Ro​bin i wie​dział, że jego asy​stent​ka po​rzu​ci​ła nie​śmia​łą na​dzie​ję, iż prze​sła​nie nogi było przy​pad​ko​wym ak​tem sza​leń​ca. Mimo wszyst​ko Ro​bin gło​śno sprze​ci​wia​ła się wzię​ciu urlo​pu, zwra​ca​jąc uwa​gę na to, że ich je​dy​ne dwa płat​ne zle​ce​nia czę​sto ze sobą ko​li​du​ją: Stri​ke nie był​by w sta​nie sa​mo​dziel​nie wy​ko​nać obu za​dań i w re​zul​ta​cie co​dzien​nie mu​siał​by de​cy​do​wać, czy śle​dzić Pla​ty​nę, czy Psy​cho​ta​tę. Był jed​nak nie​wzru​szo​ny: po​win​na wró​cić do pra​cy do​pie​ro po po​wro​cie mat​ki do York​shi​re. Ich prze​śla​dow​cy uda​ło się ogra​ni​czyć dzia​łal​ność Stri​ke’a do dwóch klien​tów. De​tek​tyw był zmu​szo​ny po raz dru​gi wpu​ścić do agen​cji po​li​cję i oba​wiał się, że pra​sa od​kry​je, co za​szło, mimo że War​dle obie​cał nie ujaw​niać in​for​ma​cji o kart​ce i pal​cu. Zga​dzał się ze Stri​kiem, że jed​nym z ce​lów za​bój​cy jest sku​pie​nie uwa​gi pra​sy oraz po​li​cji na de​tek​ty​wie i że za​wia​da​mia​jąc me​dia, od​dał​by mu przy​słu​gę.

Ko​mór​ka Stri​ke’a gło​śno za​dzwo​ni​ła w ma​łej kuch​ni. Spo​glą​da​jąc na ze​ga​rek, zo​ba​czył, że jest dwa​dzie​ścia po dzie​sią​tej. Po​nie​waż my​ślał o Ro​bin, chwy​cił ją i od razu przy​sta​wił do ucha, nie za​uwa​ża​jąc na​zwi​ska War​dle’a na wy​świe​tla​czu. – Do​bre wie​ści – po​wie​dział War​dle. – No, tak jak​by. Nie za​bił na​stęp​nej ko​bie​ty. To pa​lec Kel​sey. Z dru​giej nogi. Kto nie mar​nu​je, temu nie bra​ku​je, no nie? Stri​ke, któ​ry nie był w na​stro​ju do żar​tów, od​po​wie​dział dość opry​skli​wie. Gdy War​dle się roz​łą​czył, de​tek​tyw da​lej sie​dział przy sto​li​ku w kuch​ni, za​to​pio​ny w my​ślach, a na Cha​ring Cross Road, roz​brzmie​wał war​kot sa​mo​cho​dów. Je​dy​nie świa​do​mość, że na​za​jutrz rano musi po​je​chać do Fin​chley na spo​tka​nie z sio​strą Kel​sey, zmo​ty​wo​wa​ła go w koń​cu do roz​po​czę​cia co​dzien​nej, uciąż​li​wej czyn​no​ści zdej​mo​wa​nia pro​te​zy przed snem. Dzię​ki wę​drow​nym zwy​cza​jom mat​ki jego zna​jo​mość Lon​dy​nu była bar​dzo do​bra, lecz mia​ła pew​ne luki i jed​ną z nich było wła​śnie Fin​chley. Wie​dział o tej dziel​ni​cy tyl​ko tyle, że w la​tach osiem​dzie​sią​tych, gdy ra​zem z Ledą i Lucy kur​so​wa​li mię​dzy skło​ta​mi w ta​kich miej​scach jak Whi​te​cha​pel i Bri​xton, był to okręg wy​bor​czy Mar​ga​ret That​cher. Fin​chley było zbyt od​da​lo​ne od cen​trum, żeby od​po​wia​dać ro​dzi​nie cał​ko​wi​cie za​leż​nej od trans​por​tu pu​blicz​ne​go i dań na do​wóz oraz zbyt dro​gie dla ko​bie​ty, któ​rej czę​sto bra​ko​wa​ło mo​net do licz​ni​ka prą​du – było miej​scem, gdzie, jak kie​dyś z roz​ma​rze​niem uję​ła​by to Lucy, miesz​ka​ły po​rząd​ne ro​dzi​ny. Wy​cho​dząc za spe​cja​li​stę od kosz​tów bu​dow​la​nych i wy​da​jąc na świat trzech wspa​nia​łych sy​nów, Lucy za​spo​ko​iła swo​je dzie​cię​ce pra​gnie​nie ładu i bez​pie​czeń​stwa. Stri​ke po​je​chał me​trem do West Fin​chley i z po​wo​du fa​tal​nej sy​tu​acji fi​nan​so​wej za​miast po​szu​kać tak​sów​ki, zde​cy​do​wał się na dłu​gi spa​cer do Sum​mers Lane. Zro​bi​ło się cie​pło i lek​ko spo​co​ny mi​jał ko​lej​ne uli​ce do​mów jed​no​ro​dzin​nych, prze​kli​na​jąc je za buj​ną ro​ślin​ność, ci​szę i brak punk​tów orien​ta​cyj​nych. W koń​cu, pół go​dzi​ny po wyj​ściu ze sta​cji, zna​lazł dom Kel​sey Platt, mniej​szy niż wie​le są​sied​nich bu​dyn​ków, z po​bie​lo​ną ele​wa​cją i ogro​dze​niem z ku​te​go że​la​za. Za​dzwo​nił do drzwi i na​tych​miast usły​szał gło​sy za mlecz​ną szy​bą po​dob​ną do tej w drzwiach jego agen​cji. – To chy​ba ten de​tek​tyw, kot​ku – ode​zwał się głos mó​wią​cy z ak​cen​tem z New​ca​stle. – Otwórz! – od​po​wie​dzia​ła pi​skli​wie ja​kaś ko​bie​ta. Ogrom​na czer​wo​na syl​wet​ka za​ma​ja​czy​ła za szy​bą i drzwi się otwo​rzy​ły, uka​zu​jąc przed​po​kój pra​wie cał​kiem za​sło​nię​ty zwa​li​stym, bo​sym męż​czy​zną w szkar​łat​nym szla​fro​ku frot​té. Był łysy, lecz gę​sta siwa bro​da w po​łą​cze​niu ze szkar​łat​nym szla​fro​kiem sko​ja​rzy​ły​by się ze Świę​tym Mi​ko​ła​jem – gdy​by się uśmiech​nął. On jed​nak go​rącz​ko​wo wy​cie​rał twarz rę​ka​wem. Oczy za oku​la​ra​mi były spuch​nię​te jak po ugry​zie​niu psz​czo​ły i przy​po​mi​na​ły szpar​ki, a na ru​mia​nych po​licz​kach lśni​ły łzy. – Prze​pra​szam – burk​nął, od​su​wa​jąc się, żeby wpu​ścić Stri​ke’a. – Pra​cu​ję na noc​ną zmia​nę

– do​dał, tłu​ma​cząc się ze stro​ju. Stri​ke prze​mknął bo​kiem. Męż​czy​zna moc​no pach​niał old spi​ce’em i kam​fo​rą. U pod​nó​ża scho​dów sta​ły dwie obej​mu​ją​ce się ko​bie​ty, blon​dyn​ka i bru​net​ka, i obie szlo​cha​ły. Na wi​dok Stri​ke’a wy​pu​ści​ły się z ob​jęć i otar​ły łzy. – Prze​pra​szam – wes​tchnę​ła bru​net​ka. – She​ryl to na​sza są​siad​ka. Była w Ma​ga​luf, do​pie​ro się do​wie​dzia​ła o Kel​sey. – Prze​pra​szam. – She​ryl z czer​wo​ny​mi ocza​mi po​wtó​rzy​ła za nią jak echo. – Ha​zel, nie będę ci za​wra​ca​ła gło​wy. Je​śli bę​dziesz cze​goś po​trze​bo​wać… cze​go​kol​wiek, ty albo Ray… cze​go​kol​wiek. She​ryl mi​nę​ła Stri​ke’a w cia​snym przed​po​ko​ju – „Prze​pra​szam” – i uści​snę​ła Raya. Przez chwi​lę ra​zem się ko​ły​sa​li: dwo​je wy​so​kich lu​dzi przy​tu​lo​nych brzu​cha​mi i obej​mu​ją​cych się na​wza​jem za szy​je. Ray zno​wu za​czął chli​pać, wtu​la​jąc twarz w jej sze​ro​kie ra​mię. – Niech pan wej​dzie – po​wie​dzia​ła Ha​zel, po czym czka​jąc i wy​cie​ra​jąc oczy, za​pro​wa​dzi​ła Stri​ke’a do sa​lo​nu. Przy​po​mi​na​ła wie​śniacz​kę z ob​ra​zów Bru​egla: mia​ła okrą​głe po​licz​ki, moc​ny pod​bró​dek i sze​ro​ki nos. Nad jej spuch​nię​ty​mi ocza​mi wi​sia​ły brwi gę​ste i krza​cza​ste jak gą​sie​ni​ce niedź​wie​dzió​wek. – Tak jest przez cały ty​dzień. Lu​dzie się do​wia​du​ją, przy​cho​dzą i… prze​pra​szam – do​koń​czy​ła ze ści​śnię​tym gar​dłem. Prze​pro​szo​no go sześć razy w cią​gu dwóch mi​nut . Inne kul​tu​ry by​ły​by za​wsty​dzo​ne nie​do​sta​tecz​nym oka​zy​wa​niem smut​ku po czy​jejś śmier​ci – tu, w spo​koj​nym Fin​chley, wsty​dzo​no się, że on ten smu​tek wi​dzi. – Nikt nie wie, co po​wie​dzieć – szep​nę​ła Ha​zel, po​wstrzy​mu​jąc się od pła​czu i wy​ko​nu​jąc gest w stro​nę ka​na​py. – Prze​cież nie po​trą​cił jej sa​mo​chód ani nie była cho​ra. Lu​dzie nie wie​dzą, co się mówi, gdy ko​goś… – Za​wa​ha​ła się i wzdry​gnę​ła przed ostat​nim sło​wem, koń​cząc zda​nie po​tęż​nym po​cią​gnię​ciem no​sem. – Prze​pra​szam – po​wie​dział Stri​ke, przej​mu​jąc zwy​czaj. – Wiem, że to dla pani okrop​ny okres. Sa​lon był nie​ska​zi​tel​nie czy​sty i z ja​kie​goś po​wo​du nie​go​ścin​ny, być może ze wzglę​du na chłod​ną ko​lo​ry​sty​kę. Kom​plet wy​po​czyn​ko​wy obi​ty pa​sia​stym, srebr​no​sza​rym ma​te​ria​łem, bia​ła ta​pe​ta z cien​kim sza​rym pa​skiem, po​dusz​ki usta​wio​ne na ro​gach, ide​al​na sy​me​tria ozdób na ko​min​ku. W wy​tar​tym z ku​rzu ekra​nie te​le​wi​zo​ra po​ły​ski​wa​ło od​bi​te świa​tło z okna. Mgli​sta syl​wet​ka She​ryl ocie​ra​ją​cej łzy prze​mknę​ła po dru​giej stro​nie fi​ra​nek. Ray, przy​gar​bio​ny, szu​ra​jąc bo​sy​mi no​ga​mi, prze​szedł za drzwia​mi sa​lo​nu, wy​cie​ra​jąc oczy pod oku​la​ra​mi koń​cem pa​ska szla​fro​ka. Ha​zel wy​ja​śni​ła, jak​by czy​ta​ła w my​ślach Stri​ke’a: – Ray zła​mał krę​go​słup, pró​bu​jąc wy​do​stać ro​dzi​nę z pło​ną​ce​go pen​sjo​na​tu. Ścia​na nie wy​trzy​ma​ła i jego dra​bi​na ru​nę​ła. Z trze​cie​go pię​tra. – Chry​ste! – po​wie​dział Stri​ke.

Ha​zel drża​ły usta i ręce. Stri​ke przy​po​mniał so​bie, co mó​wił War​dle: że po​li​cja nie​zbyt do​brze ją po​trak​to​wa​ła. Z per​spek​ty​wy ko​bie​ty w ta​kim szo​ku po​dejrz​li​wość wo​bec Raya albo prze​słu​chi​wa​nie go wy​da​wa​ło się nie​wy​ba​czal​nym okru​cień​stwem, nie​uza​sad​nio​nym po​tę​go​wa​niem ich prze​raź​li​wej męki. Stri​ke do​sko​na​le wie​dział, z jaką bru​tal​no​ścią biu​ro​kra​cja po​tra​fi in​ge​ro​wać w oso​bi​stą tra​ge​dię. By​wał po obu stro​nach ba​ry​ka​dy. – Ktoś chce bro​wa​ra? – za​wo​łał ochry​ple Ray z – jak Stri​ke przy​pusz​czał – kuch​ni. – Idź spać! – od​krzyk​nę​ła Ha​zel, ści​ska​jąc mo​krą kulę z chu​s​te​czek. – Sama przy​nio​sę! Idź spać! – Na pew​no? – Idź spać, obu​dzę cię o trze​ciej! Ha​zel wy​tar​ła całą twarz świe​żą chu​s​tecz​ką, jak​by to była myj​ka do twa​rzy. – Nie jest ty​pem, któ​re​mu za​le​ża​ło​by na za​sił​ku dla nie​peł​no​spraw​nych i tak da​lej, ale nikt nie chce mu dać po​rząd​nej pra​cy – po​wie​dzia​ła do Stri​ke’a ści​szo​nym gło​sem, gdy Ray, po​cią​ga​jąc no​sem i szu​ra​jąc no​ga​mi, zno​wu prze​szedł ko​ry​ta​rzem. – Nie z jego krę​go​słu​pem, w jego wie​ku i z jego nie naj​lep​szy​mi płu​ca​mi. Pie​nią​dze do ręki… pra​ca na zmia​ny… Za​mil​kła, za​drża​ły jej usta i po raz pierw​szy spoj​rza​ła Stri​ke’owi w oczy. – Na​praw​dę nie wiem, dla​cze​go po​pro​si​łam, żeby pan przy​szedł – wy​zna​ła. – Mam zu​peł​ny mę​tlik w gło​wie. Mó​wi​li, że do pana na​pi​sa​ła, ale pan jej nie od​po​wie​dział, a po​tem przy​sła​li panu jej… jej… – To mu​siał być dla pani po​twor​ny szok – wszedł jej w sło​wo Stri​ke, w peł​ni świa​do​my tego, że co​kol​wiek po​wie, to bę​dzie za mało. – To jest… – od​rze​kła z prze​ję​ciem – …strasz​ne. Strasz​ne. O ni​czym nie wie​dzie​li​śmy. O ni​czym. My​śle​li​śmy, że po​je​cha​ła na prak​ty​ki. Jak po​li​cja za​pu​ka​ła do drzwi… Ona mó​wi​ła, że wy​jeż​dża ze szko​ły, i ja jej uwie​rzy​łam, to mia​ły być ja​kieś prak​ty​ki. Brzmia​ło to cał​kiem zwy​czaj​nie… Ni​g​dy nie przy​pusz​cza​łam… Ale to była strasz​na kłam​czu​cha. Bez prze​rwy kła​ma​ła. Miesz​ka​ła ze mną trzy lata, a mimo to… A mimo to nie uda​ło mi się jej po​wstrzy​mać. – Na jaki te​mat kła​ma​ła? – za​in​te​re​so​wał się Stri​ke. – Na każ​dy – po​wie​dzia​ła Ha​zel, wy​ko​nu​jąc dość gwał​tow​ny gest . – Je​śli był wto​rek, mó​wi​ła, że jest śro​da. Cza​sa​mi ro​bi​ła to zu​peł​nie bez po​trze​by. Nie wiem dla​cze​go. Nie wiem. – Dla​cze​go z pa​nią miesz​ka​ła? – spy​tał Stri​ke. – Jest moją… Była moją przy​rod​nią sio​strą. Z jed​nej mamy. Tatę stra​ci​łam, jak mia​łam dwa​dzie​ścia lat . Mama wy​szła za fa​ce​ta z pra​cy i uro​dzi​ła się Kel​sey. Były mię​dzy nami dwa​dzie​ścia czte​ry lata róż​ni​cy… Wy​pro​wa​dzi​łam się z domu… Trak​to​wa​ła mnie ra​czej jak cio​cię niż sio​strę. Póź​niej, trzy lata temu, mama i Mal​colm mie​li w Hisz​pa​nii wy​pa​dek sa​mo​cho​do​wy. Pi​ja​ny kie​row​ca. Mal​colm zgi​nął na miej​scu, mama przez czte​ry dni była w śpiącz​ce i po​tem też ode​szła. Kel​sey nie ma in​nych krew​nych, więc wzię​łam ją do sie​bie. Pa​trząc na ide​al​ny po​rzą​dek, po​dusz​ki usta​wio​ne na ro​gach, czy​ste, wy​po​le​ro​wa​ne do po​-

ły​sku po​wierzch​nie, Stri​ke za​sta​na​wiał się, jak się tu czu​ła na​sto​lat​ka. – Nie do​ga​dy​wa​ły​śmy się z Kel​sey – pod​ję​ła Ha​zel, jak​by zno​wu czy​ta​ła w my​ślach Stri​ke’a. Gdy wska​za​ła na pię​tro, gdzie Ray po​szedł spać, z jej oczu po​pły​nę​ły nowe łzy. – On miał o wie​le wię​cej wy​ro​zu​mia​ło​ści dla jej wy​my​słów i fo​chów. Ma do​ro​słe​go syna, któ​ry pra​cu​je za gra​ni​cą. I lep​sze po​dej​ście do dzie​ci niż ja. Po​tem wpa​dła tu po​li​cja – do​da​ła z na​głym przy​pły​wem wście​kło​ści. – Po​in​for​mo​wa​li nas, że ją… i za​czę​li wy​py​ty​wać Raya, jak​by to on mógł… jak​by kie​dy​kol​wiek, za mi​lion lat… Po​wie​dzia​łam do nie​go: to ja​kiś kosz​mar. Ta​kie rze​czy wi​du​je się w wia​do​mo​ściach, praw​da?, ape​lu​je się do dzie​ci, żeby wró​ci​ły do domu… Są​dzi się lu​dzi za to, cze​go ni​g​dy nie zro​bi​li… Kto by po​my​ślał… Kto by po​my​ślał… Ale my na​wet nie wie​dzie​li​śmy, że ona za​gi​nę​ła. Szu​ka​li​by​śmy jej. Nie wie​dzie​li​śmy. Po​li​cja wy​py​ty​wa​ła Raya… gdzie był i sama nie wiem o co… – Mnie po​wie​dzie​li, że Ray nie ma z tym nic wspól​ne​go – wtrą​cił Stri​ke. – No, te​raz w to wie​rzą – od​rze​kła Ha​zel, pła​cząc ze zło​ści. – Po tym jak trzej męż​czyź​ni ze​zna​li, że był ra​zem z nimi przez cały ka​wa​ler​ski week​end i na do​wód po​ka​za​li zdję​cia… Nie wi​dzia​ła żad​ne​go sen​su w tym, żeby w związ​ku ze śmier​cią Kel​sey prze​słu​chi​wać męż​czy​znę, któ​ry z nią miesz​kał. Stri​ke, pa​mię​ta​jąc ze​zna​nia Brit​ta​ny Brock​bank, Rho​ny La​ing i wie​lu in​nych po​dob​nych im osób, wie​dział, że więk​szość gwał​ci​cie​li i mor​der​ców to nie obcy lu​dzie w ma​skach, któ​rzy wy​cią​ga​ją rękę z ciem​nej wnę​ki pod scho​da​mi. Byli oj​ca​mi, mę​ża​mi, fa​ce​ta​mi mat​ki albo sio​stry… Ha​zel wy​tar​ła łzy, gdy tyl​ko wy​pły​nę​ły na jej krą​głe po​licz​ki, i na​gle spy​ta​ła: – A wła​ści​wie co pan zro​bił z tym jej nie​mą​drym li​stem? – Moja asy​stent​ka wło​ży​ła go do szu​fla​dy, w któ​rej prze​cho​wu​je​my nie​ty​po​wą ko​re​spon​den​cję – od​rzekł Stri​ke. – Po​li​cja po​wie​dzia​ła, że jej pan nie od​pi​sał. Mó​wią, że li​sty, któ​re zna​leź​li, zo​sta​ły pod​ro​bio​ne. – Zga​dza się – po​twier​dził Stri​ke. – Więc ten, kto to zro​bił, mu​siał wie​dzieć, że się pa​nem in​te​re​so​wa​ła. – Tak – przy​znał. Ha​zel ener​gicz​nie wy​dmu​cha​ła nos, a po​tem spy​ta​ła: – No to chce pan her​ba​ty? Zgo​dził się, uzna​jąc, że Ha​zel po​trze​bu​je chwi​li, żeby dojść do sie​bie. Gdy wy​szła z po​ko​ju, swo​bod​nie się ro​zej​rzał. Je​dy​ne zdję​cie sta​ło na mo​du​ło​wym sto​li​ku w ką​cie obok nie​go. Uka​zy​wa​ło ro​ze​śmia​ną ko​bie​tę po sześć​dzie​siąt​ce w słom​ko​wym ka​pe​lu​szu. Do​my​ślił się, że to mat​ka Ha​zel i Kel​sey. Nie​co ciem​niej​szy pa​sek na po​wierzch​ni sto​li​ka obok zdję​cia wska​zy​wał, że sta​ła tu jesz​cze jed​na fo​to​gra​fia, któ​ra za​po​bie​gła wy​pło​wie​niu tego ma​łe​go skraw​ka ta​nie​go drew​na. Do​my​ślił się, że było to szkol​ne zdję​cie Kel​sey, to, któ​re dru​ko​wa​ły wszyst​kie ga​ze​ty.

Ha​zel wró​ci​ła z tacą, nio​sąc na niej kub​ki z her​ba​tą i ta​lerz her​bat​ni​ków. Stri​ke ostroż​nie po​sta​wił swój ku​bek na pod​kład​ce obok zdję​cia mat​ki i po​wie​dział: – Sły​sza​łem, że Kel​sey mia​ła chło​pa​ka. – Bzdu​ra – od​par​ła Ha​zel, opa​da​jąc z po​wro​tem na fo​tel. – To też kłam​stwo. – Skąd taki…? – Mó​wi​ła, że on ma na imię Niall. Niall. Li​to​ści! Z jej oczu zno​wu po​pły​nę​ły łzy. Stri​ke nie miał po​ję​cia, dla​cze​go chło​pak Kel​sey nie mógł​by mieć na imię Niall, i nie krył zdzi​wie​nia. – One Di​rec​tion – pod​po​wie​dzia​ła zza chu​s​tecz​ki. – Słu​cham? – spy​tał zu​peł​nie sko​ło​wa​ny Stri​ke. – Chy​ba nie… – Ten ze​spół. Za​ję​li trze​cie miej​sce w X Fac​tor. Ona ma ob​se​sję… mia​ła ob​se​sję na jego punk​cie… a Niall był jej ulu​bień​cem. No więc co mie​li​śmy po​my​śleć, kie​dy po​wie​dzia​ła, że po​zna​ła chło​pa​ka, któ​ry ma na imię Niall, ma osiem​na​ście lat i mo​tor? – Ro​zu​miem. – Mó​wi​ła, że po​zna​ła go u psy​cho​lo​ga. Wi​dzi pan, cho​dzi​ła do psy​cho​lo​ga. Twier​dzi​ła, że po​zna​ła Nial​la w po​cze​kal​ni, że tra​fił tam dla​te​go, że stra​cił ro​dzi​ców, tak jak ona. Nam ni​g​dy nie po​ka​zał się na oczy. Skar​ży​łam się Ray​owi: „Ona zno​wu to robi, zno​wu ple​cie te swo​je ko​szał​ki-opał​ki”, a Ray na to: „Daj spo​kój, to ją uszczę​śli​wia”, ale ja nie lu​bi​łam, jak kła​ma​ła – cią​gnę​ła Ha​zel z fa​na​tycz​nym bły​skiem w oku. – Ona kła​ma​ła bez prze​rwy, przy​cho​dzi​ła do domu z pla​strem na nad​garst​ku, mó​wi​ła, że się ska​le​czy​ła, a oka​zy​wa​ło się, że to ta​tu​aż z One Di​rec​tion. Prze​cież sam pan wie, że zmy​śli​ła ten wy​jazd na szkol​ne prak​ty​ki, sam pan wie… Cią​gle kła​ma​ła i niech pan pa​trzy, jak to się skoń​czy​ło! Z ol​brzy​mim, wy​raź​nym wy​sił​kiem za​pa​no​wa​ła nad ko​lej​ną erup​cją łez, za​ci​ska​jąc drżą​ce usta i moc​no przy​kła​da​jąc chu​s​tecz​ki do oczu. Wzię​ła głę​bo​ki od​dech i do​rzu​ci​ła: – Ray ma pew​ną teo​rię. Chciał to po​wie​dzieć po​li​cjan​tom, ale ich to nie ob​cho​dzi​ło, bar​dziej in​te​re​so​wa​li się tym, gdzie był, kie​dy ją… W każ​dym ra​zie Ray ma przy​ja​cie​la, Rit​chie​go, któ​ry daje mu cza​sem cynk o ja​kiejś ro​bo​cie w ogro​dzie, no i wi​dzi pan, Kel​sey po​zna​ła Rit​chie​go… Przed​sta​wi​ła tę teo​rię, do​da​jąc ol​brzy​mią ilość szcze​gó​łów i po​wtó​rzeń. Stri​ke, przy​wy​kły do roz​wle​kłe​go sty​lu nie​wpraw​nych świad​ków, słu​chał grzecz​nie i z uwa​gą. Ha​zel wy​ję​ła z szu​fla​dy ko​mo​dy zdję​cie, któ​re, po pierw​sze, do​wio​dło, że gdy za​mor​do​wa​no Kel​sey, Ray był z trze​ma przy​ja​ciół​mi na ka​wa​ler​skim week​en​dzie w Sho​re​ham-bySea, a po dru​gie, uka​za​ło rany na cie​le Rit​chie​go. Rit​chie i Ray sie​dzie​li na ka​mie​niach obok kępy mi​ko​łaj​ka nad​mor​skie​go, sze​ro​ko się uśmie​cha​li, trzy​ma​li piwo i mru​ży​li oczy przed słoń​cem. Pot po​ły​ski​wał na ły​sej gło​wie Raya i roz​świe​tlał spuch​nię​tą twarz Rit​chie​go, jego szwy i si​nia​ki. Młod​szy męż​czy​zna miał nogę usztyw​nio​ną or​te​zą. – …bo wi​dzi pan, Rit​chie przy​szedł tu za​raz po wy​pad​ku i Ray my​śli, że wte​dy Kel​sey

wpa​dła na ten swój po​mysł z nogą. Za​mie​rza​ła uda​wać, że mia​ła wy​pa​dek. – Rit​chie nie mógł być tym jej chło​pa​kiem, praw​da? – spy​tał Stri​ke. – Rit​chie?! Jest nie​zbyt by​stry. Po​wie​dział​by nam. Zresz​tą pra​wie go nie zna​ła. To wszyst​ko to był tyl​ko jej wy​mysł. Ray chy​ba ma ra​cję. Zno​wu pla​no​wa​ła coś zro​bić z nogą i uda​wać, że spa​dła z mo​to​ru ja​kie​goś chło​pa​ka. By​ła​by to do​sko​na​ła teo​ria, po​my​ślał Stri​ke, gdy​by Kel​sey le​ża​ła te​raz w szpi​ta​lu, uda​jąc, że mia​ła wy​pa​dek mo​to​cy​klo​wy i od​ma​wia​jąc po​da​nia szcze​gó​łów, żeby chro​nić fik​cyj​ne​go chło​pa​ka. Mu​siał od​dać Ray​owi spra​wie​dli​wość i przy​znać, że fak​tycz​nie był to plan, na jaki mo​gła​by wpaść szes​na​sto​lat​ka, plan łą​czą​cy gór​no​lot​ność z krót​ko​wzrocz​no​ścią w nie​bez​piecz​nych pro​por​cjach. Wąt​pił jed​nak, by Ray miał ra​cję. Bez wzglę​du na to, czy Kel​sey kie​dy​kol​wiek pla​no​wa​ła upo​zo​ro​wa​nie wy​pad​ku mo​to​cy​klo​we​go, do​wo​dy świad​czy​ły, że po​rzu​ci​ła ten za​miar i wo​la​ła po​pro​sić Stri​ke’a o in​struk​cje do​ty​czą​ce po​zby​cia się nogi. Z dru​giej stro​ny, po raz pierw​szy ktoś wspo​mniał o ja​kimś związ​ku mię​dzy Kel​sey a mo​to​cy​kli​stą, więc Stri​ke’a znów za​cie​ka​wi​ło ab​so​lut​ne prze​ko​na​nie Ha​zel, że chło​pak Kel​sey był wy​my​ślo​ny. – No cóż, w szko​le dla przed​szko​la​nek ra​czej nie ma chło​pa​ków – po​wie​dzia​ła Ha​zel – a gdzież in​dziej mo​gła​by go po​znać? Niall. W po​przed​niej szko​le ani poza nią też nie mia​ła chło​pa​ka. Cho​dzi​ła na te​ra​pię i cza​sa​mi do ko​ścio​ła przy na​szej uli​cy, jest tam gru​pa dla mło​dzie​ży, ale tam nie ma żad​ne​go Nial​la z mo​to​rem – cią​gnę​ła Ha​zel. – Po​li​cja to spraw​dzi​ła, py​ta​ła jej przy​ja​ciół, czy co​kol​wiek wie​dzą. Dar​rell, któ​ry pro​wa​dzi tę gru​pę, był strasz​nie za​ła​ma​ny. Dzi​siaj rano Ray go spo​tkał, wra​ca​jąc do domu. Mówi, że Dar​rell za​uwa​żył go po dru​giej stro​nie uli​cy i wy​buch​nął pła​czem. Stri​ke miał ocho​tę ro​bić no​tat​ki, ale wie​dział, że znisz​czy​ło​by to at​mos​fe​rę za​ufa​nia, któ​rą sta​rał się pod​trzy​mać. – Kto to jest Dar​rell? – On nie miał z tym nic wspól​ne​go. To mło​dy pra​cow​nik ko​ścio​ła. Po​cho​dzi z Brad​ford – od​rze​kła ogól​ni​ko​wo Ha​zel. – I Ray jest prze​ko​na​ny, że jest ge​jem. – Czy Kel​sey mó​wi​ła w domu o swo​im… – Stri​ke się za​wa​hał, nie wie​dząc, jak to na​zwać. – O swo​im pro​ble​mie z nogą? – Mnie nie – od​rze​kła bez​na​mięt​nie Ha​zel. – Nie chcia​łam tego słu​chać, nie chcia​łam o tym wie​dzieć, nie zno​si​łam tego. Po​wie​dzia​ła mi, jak mia​ła czter​na​ście lat, i od razu ją po​in​for​mo​wa​łam, co o tym są​dzę. Pró​ba zwró​ce​nia na sie​bie uwa​gi i tyle. – Mia​ła na no​dze sta​rą bli​znę. W jaki spo​sób…? – Zro​bi​ła to so​bie za​raz po śmier​ci mamy. Jak​bym nie mia​ła wy​star​cza​ją​co dużo zmar​twień. Ob​wią​za​ła nogę ka​blem, pró​bo​wa​ła od​ciąć krą​że​nie. Stri​ke do​strzegł w jej twa​rzy mie​sza​ni​nę od​ra​zy i zło​ści. – Była w sa​mo​cho​dzie, któ​rym je​cha​li mama i Mal​colm, sie​dzia​ła z tyłu. Mu​sia​łam jej za​-

ła​twić te​ra​peu​tę i w ogó​le. On uwa​żał, że to, co zro​bi​ła z nogą, to było wo​ła​nie o po​moc czy coś ta​kie​go. Smu​tek. Po​czu​cie winy oso​by, któ​ra prze​ży​ła, nie pa​mię​tam. Ale od ja​kie​goś cza​su już nie mó​wi​ła, że chce się po​zbyć nogi… No nie wiem – po​wie​dzia​ła Ha​zel, krę​cąc gło​wą. – Wspo​mi​na​ła o tym jesz​cze ko​muś? Ray​owi? – Cza​sa​mi. To zna​czy on wie​dział, jaka ona jest . Jak się po​zna​li​śmy, jak się wpro​wa​dził, na​opo​wia​da​ła mu nie​stwo​rzo​nych hi​sto​rii: na przy​kład że jej tata był szpie​giem i wła​śnie dla​te​go mie​li ten wy​pa​dek. Sama nie wiem, co jesz​cze. Więc wie​dział, ale się na nią nie zło​ścił. Po pro​stu zmie​niał te​mat, roz​ma​wiał z nią o szko​le i ta​kie tam… Jej twarz na​bra​ła nie​atrak​cyj​ne​go ciem​no​czer​wo​ne​go ko​lo​ru. – Po​wiem panu, cze​go ona chcia​ła – wy​pa​li​ła. – Chcia​ła jeź​dzić na wóz​ku… że​by​śmy ją wo​zi​li jak dziec​ko, roz​piesz​cza​li, i żeby była w cen​trum za​in​te​re​so​wa​nia. Tyl​ko o to jej cho​dzi​ło. Ja​kiś rok temu zna​la​złam jej pa​mięt​nik. To, co tam wy​pi​sy​wa​ła, co lu​bi​ła so​bie wy​obra​żać, o czym fan​ta​zjo​wa​ła… Ab​surd! – Na przy​kład? – spy​tał Stri​ke. – Na przy​kład pi​sa​ła, że po​zbę​dzie się nogi, za​cznie jeź​dzić na wóz​ku, pod​je​dzie pod samą sce​nę na kon​cer​cie One Di​rec​tion, a oni ją za​uwa​żą i po​tem bar​dzo się nią przej​mą, bo bę​dzie nie​peł​no​spraw​na – po​wie​dzia​ła Ha​zel jed​nym tchem. – Niech pan to so​bie wy​obra​zi. Obrzy​dli​wość. Nie​któ​rzy lu​dzie na​praw​dę są nie​peł​no​spraw​ni, choć ni​g​dy tego nie chcie​li. Je​stem pie​lę​gniar​ką. Wiem, co mó​wię. Wi​du​ję ich. No – do​da​ła, spo​glą​da​jąc na nogi Stri​ke’a – ale panu chy​ba nie mu​szę tego tłu​ma​czyć… Pan tego nie zro​bił, praw​da? – spy​ta​ła na​gle bez ogró​dek. – Pan nie… pan so​bie nie uciął… nie zro​bił pan tego… sam? Za​sta​na​wiał się, czy wła​śnie dla​te​go chcia​ła się z nim spo​tkać. Może w ja​kiś po​plą​ta​ny, pod​świa​do​my spo​sób pró​bo​wa​ła zna​leźć punkt orien​ta​cyj​ny na mo​rzu, po któ​rym na​gle za​czę​ła dry​fo​wać, może sta​ra​ła się do​wieść – mimo że jej sio​stra już nie żyła i nie mo​gła tego zro​zu​mieć – że lu​dzie nie ro​bią ta​kich rze​czy, nie w praw​dzi​wym świe​cie, w któ​rym po​dusz​ki sto​ją zgrab​nie na ro​gach, a ka​lec​two jest je​dy​nie skut​kiem nie​szczę​śli​we​go zrzą​dze​nia losu, wa​lą​cych się ścian albo wy​bu​chu przy​droż​nych bomb? – Nie – od​rzekł. – Ja wy​le​cia​łem w po​wie​trze. – Otóż to, sam pan wi​dzi! – za​wo​ła​ła dziw​nie agre​syw​nym, zwy​cię​skim to​nem, zno​wu za​le​wa​jąc się łza​mi. – Mo​gła​bym jej to po​wie​dzieć… Mo​gła​bym jej to po​wie​dzieć, gdy​by tyl​ko… gdy​by tyl​ko mnie spy​ta​ła… ale ona twier​dzi​ła – do​da​ła Ha​zel, po​ły​ka​jąc łzy – że czu​je się tak, jak​by ta noga nie na​le​ża​ła do niej. Jak​by jej po​sia​da​nie było czymś złym i jak​by mu​sia​ła się jej po​zbyć… jak ja​kie​goś guza albo coś. Nie chcia​łam tego słu​chać. To było zu​peł​nie bez sen​su. Ray po​wie​dział, że pró​bo​wał jej prze​mó​wić do roz​sąd​ku. Po​wie​dział jej: nie masz po​ję​cia, o czym ma​rzysz, nie chcia​ła​byś le​żeć w szpi​ta​lu tak jak ja po zła​ma​niu krę​go​słu​pa, mie​sią​ca​mi w gip​sie, w ra​nach, z za​ka​że​nia​mi i całą resz​tą. On się na nią nie zło​ścił. Mó​wił

do niej: chodź, po​mo​żesz mi w ogród​ku albo coś w tym ro​dza​ju, od​wra​cał jej uwa​gę. Po​li​cja po​wie​dzia​ła, że Kel​sey roz​ma​wia​ła w in​ter​ne​cie z ta​ki​mi ludź​mi jak ona. Nie mie​li​śmy po​ję​cia. Z dru​giej stro​ny, skoń​czy​ła szes​na​ście lat, a prze​cież nie moż​na prze​szu​ki​wać na​sto​lat​kom lap​to​pów, praw​da? Zresz​tą i tak bym nie wie​dzia​ła, cze​go szu​kać. – Czy kie​dy​kol​wiek o mnie wspo​mi​na​ła? – spy​tał Stri​ke. – Po​li​cję też to in​te​re​so​wa​ło. Nie. Nie przy​po​mi​nam so​bie, żeby kie​dy​kol​wiek o panu mó​wi​ła, Ray też. To zna​czy bez ura​zy… Pa​mię​tam pro​ces po śmier​ci Luli Lan​dry, ale nie przy​po​mnia​ła​bym so​bie, jak pan się na​zy​wa albo wy​glą​da. Na pew​no bym pa​mię​ta​ła, gdy​by o panu wspo​mnia​ła. Ma pan ta​kie śmiesz​ne imię… Bez ura​zy. – A jej przy​ja​cie​le? Czę​sto wy​cho​dzi​ła z domu? – Nie mia​ła pra​wie żad​nych przy​ja​ciół. Nie była lu​bia​na. W szko​le też wszyst​kich okła​my​wa​ła, a nikt tego nie lubi, praw​da? Gnę​bi​li ją za to. Uwa​ża​li, że jest dziw​na. Pra​wie w ogó​le nie wy​cho​dzi​ła z domu. Nie mam po​ję​cia, kie​dy mia​ła​by się spo​ty​kać z tym swo​im Nial​lem. Jej złość wca​le nie za​sko​czy​ła Stri​ke’a. Kel​sey była nie​pla​no​wa​nym do​dat​kiem do jej nie​ska​zi​tel​ne​go domu. Te​raz Ha​zel mia​ła do koń​ca ży​cia no​sić w so​bie po​czu​cie winy i żal, prze​ra​że​nie i wy​rzu​ty su​mie​nia, mię​dzy in​ny​mi dla​te​go, że ży​cie jej sio​stry do​bie​gło koń​ca, za​nim zdą​ży​ła wy​ro​snąć z dzi​wactw, któ​re je od sie​bie od​su​nę​ły. – Czy mógł​bym sko​rzy​stać z ła​zien​ki? – spy​tał Stri​ke. Po​ki​wa​ła gło​wą, wy​cie​ra​jąc oczy. – Za drzwia​mi pro​sto i po scho​dach. Stri​ke opróż​nił pę​cherz, czy​ta​jąc opra​wio​ny w ram​kę i za​wie​szo​ny nad spłucz​ką dy​plom za „od​wa​gę i chwa​leb​ne za​cho​wa​nie” przy​zna​ny stra​ża​ko​wi Ray​owi Wil​liam​so​wi. Przy​pusz​czał, że po​wie​si​ła go tu Ha​zel, a nie Ray. Poza tym w ła​zien​ce nie było ni​cze​go in​te​re​su​ją​ce​go. Ta sama co w sa​lo​nie dba​łość o czy​stość i po​rzą​dek się​ga​ła aż do wnę​trza szaf​ki na le​kar​stwa, dzię​ki któ​rej Stri​ke się do​wie​dział, że Ha​zel wciąż mie​siącz​ku​je, że ona i Ray ku​pu​ją pa​stę w eko​no​micz​nym opa​ko​wa​niu i że jed​no z nich albo oby​dwo​je cier​pią na he​mo​ro​idy. Wy​szedł z ła​zien​ki naj​ci​szej, jak po​tra​fił. Zza za​mknię​tych drzwi do​bie​ga​ły stłu​mio​ne po​mru​ki wska​zu​ją​ce, że Ray śpi. Stri​ke zro​bił dwa zde​cy​do​wa​ne kro​ki w pra​wo i zna​lazł się w pa​ka​me​rze Kel​sey. Wszyst​ko pa​so​wa​ło do wszyst​kie​go i mia​ło iden​tycz​ny li​lio​wy od​cień: ścia​ny, na​rzu​ta, aba​żur i za​sło​ny. Na​wet gdy​by Stri​ke nie wi​dział resz​ty domu, mógł​by się do​my​ślić, że w tym cha​osie po​rzą​dek na​rzu​ca się siłą. Ogrom​na kor​ko​wa ta​bli​ca gwa​ran​to​wa​ła brak szpe​cą​cych śla​dów po pi​nez​kach na ścia​nach. Kel​sey ob​kle​iła ją zdję​cia​mi pię​ciu ład​nych chłop​ców, któ​rzy, jak Stri​ke przy​pusz​czał, two​rzy​li One Di​rec​tion. Ich gło​wy i nogi wy​sta​wa​ły poza ramę. Szcze​gól​nie czę​sto po​ja​wiał się blon​dyn. Oprócz fo​to​gra​fii One Di​rec​tion wy​ci​na​ła też zdję​cia szcze​niąt, prze​waż​nie rasy

shih tzu, oraz róż​ne sło​wa i skró​tow​ce: „oc​cu​py”, „fomo” i „za​je​faj​nie”. Czę​sto po​ja​wia​ło się imię Niall, zwy​kle wpi​sa​ne w ser​dusz​ko. Ten cha​otycz​ny, nie​upo​rząd​ko​wa​ny ko​laż świad​czył o po​sta​wie krań​co​wo róż​nej od pre​cy​zji, z jaką łóż​ko przy​kry​to na​rzu​tą, a li​lio​wy dy​wan uło​żo​no pod ką​tem pro​stym. Na wą​skim re​ga​le wy​róż​niał się nowy eg​zem​plarz książ​ki One Di​r ec​tion: na za​w sze mło​dzi – ofi​c jal​na hi​s to​r ia na​s ze​go suk​c e​s u w X Fac​tor. Poza tym na pół​ce sta​ła se​ria Zmierzch, pu​deł​ko na bi​żu​te​rię, gąszcz ma​łych ozdó​bek, w któ​rym na​wet Ha​zel nie zdo​ła​ła za​pro​wa​dzić sy​me​trii, pla​sti​ko​wa tac​ka z ta​ni​mi ko​sme​ty​ka​mi do ma​ki​ja​żu i dwie przy​tu​lan​ki. Ko​rzy​sta​jąc z tego, że Ha​zel jest na tyle cięż​ka, by pod​czas wcho​dze​nia po scho​dach na​ro​bić ha​ła​su, Stri​ke szyb​ko otwo​rzył szu​fla​dy. Oczy​wi​ście po​li​cja za​bra​ła wszyst​kie in​te​re​su​ją​ce rze​czy: lap​to​pa, każ​dy skra​wek za​pi​sa​ne​go pa​pie​ru, każ​dy nu​mer te​le​fo​nu albo za​no​to​wa​ne na​zwi​sko, a tak​że pa​mięt​nik, je​śli Kel​sey na​dal go pro​wa​dzi​ła, po tym jak Ha​zel za​czę​ła wę​szyć. Po​zo​sta​ła zbie​ra​ni​na przed​mio​tów: pu​deł​ko z pa​pie​rem li​sto​wym ta​kim jak ten, na któ​rym do nie​go na​pi​sa​ła, sta​ra kon​so​la Nin​ten​do DS, opa​ko​wa​nie sztucz​nych pa​znok​ci, pu​de​łecz​ko z gwa​te​mal​ski​mi la​lecz​ka​mi po​pra​wia​ją​cy​mi hu​mor oraz, w dol​nej szu​fla​dzie noc​ne​go sto​li​ka, kil​ka ukry​tych w pu​cha​tym piór​ni​ku sztyw​nych, za​fo​lio​wa​nych bli​ste​rów z ta​blet​ka​mi. Wy​jął je: ja​jo​wa​te kap​suł​ki ko​lo​ru musz​tar​dy opa​trzo​ne na​zwą Ac​cu​ta​ne. Wziął je​den z bli​ste​rów i scho​wał do kie​sze​ni, po czym za​mknął szu​fla​dę i ru​szył w stro​nę sza​fy, któ​ra była nie​po​sprzą​ta​na i tro​chę za​tę​chła. Kel​sey lu​bi​ła czerń i róż. Szyb​ko po​ma​cał fał​dy ma​te​ria​łu, prze​szu​ku​jąc kie​sze​nie, lecz ni​cze​go nie zna​lazł, do​pó​ki nie na​tra​fił na wor​ko​wa​tą su​kien​kę, z któ​rej wy​do​był coś, co wy​glą​da​ło jak po​gnie​cio​ny los na lo​te​rii albo bi​le​cik z szat​ni z nu​me​rem 18. Ha​zel nie ru​szy​ła się z miej​sca, od​kąd Stri​ke wy​szedł z sa​lo​nu. Do​my​ślił się, że mógł​by zo​stać na gó​rze dłu​żej, a i tak by nie za​uwa​ży​ła. Gdy po​now​nie wszedł do po​ko​ju, lek​ko się wzdry​gnę​ła. Zno​wu pła​ka​ła. – Dzię​ku​ję, że pan przy​szedł – po​wie​dzia​ła nie​wy​raź​nie, wsta​jąc. – Prze​pra​szam, ja… I roz​pła​ka​ła się na do​bre. Stri​ke po​ło​żył rękę na jej ra​mie​niu i za​nim się obej​rzał, wtu​li​ła twarz w jego klat​kę pier​sio​wą, szlo​cha​jąc i trzy​ma​jąc go za poły płasz​cza bez śla​du ko​kie​te​rii, po​wo​do​wa​na wy​łącz​nie bó​lem. Ob​jął ją i sta​li tak przez całą mi​nu​tę, aż kil​ka razy gwał​tow​nie wes​tchnę​ła i się od nie​go od​su​nę​ła, a ręce Stri​ke’a z po​wro​tem opa​dły. Po​krę​ci​ła gło​wą, nie znaj​du​jąc już wię​cej słów, i od​pro​wa​dzi​ła go do drzwi. Jesz​cze raz zło​żył jej kon​do​len​cje. Po​ki​wa​ła gło​wą. Jej twarz wy​glą​da​ła upior​nie w świe​tle dnia wpa​da​ją​cym do ob​skur​ne​go przed​po​ko​ju. – Dzię​ku​ję, że pan przy​szedł – wy​krztu​si​ła. – Po pro​stu mu​sia​łam się z pa​nem spo​tkać. Nie wiem dla​cze​go. Bar​dzo pana prze​pra​szam.

35 Do​mi​nan​ce and Sub​mis​sion Do​mi​na​cja i ule​głość Od wy​pro​wadz​ki z domu miesz​kał z trze​ma ko​bie​ta​mi, ale ta – To – wy​sta​wia​ła go na cięż​ką pró​bę. Wszyst​kie trzy brud​ne suki twier​dzi​ły, że go ko​cha​ją, co​kol​wiek to mia​ło zna​czyć. Dzię​ki tej ich tak zwa​nej mi​ło​ści z dwie​ma pierw​szy​mi ja​koś dało się wy​trzy​mać. Oczy​wi​ście w głę​bi ser​ca wszyst​kie były fał​szy​wy​mi piz​da​mi, za wszel​ką cenę chcą​cy​mi do​sta​wać wię​cej, niż da​wa​ły, ale żad​na z dwóch pierw​szych nie mo​gła się rów​nać z Tym. Był zmu​szo​ny zno​sić wię​cej niż kie​dy​kol​wiek wcze​śniej, po​nie​waż To było waż​ną czę​ścią jego wiel​kie​go pla​nu. Nie​ustan​nie jed​nak fan​ta​zjo​wał o za​bi​ciu Tego. Wy​obra​żał so​bie, jak ta głu​pia twarz wiot​cze​je, gdy on za​ta​pia głę​bo​ko w brzu​chu Tego swój nóż, a To nie może uwie​rzyć, że Skarb (To na​zy​wa​ło go Skar​bem) ją za​bi​ja, mimo że go​rą​ca krew za​czy​na ob​le​wać mu ręce, a rdza​wa woń wy​peł​nia po​wie​trze wciąż drżą​ce od krzy​ków… Ko​niecz​ność uda​wa​nia mi​łe​go go​ścia fa​tal​nie wpły​wa​ła na jego sa​mo​kon​tro​lę. Cza​ro​wa​nie ich, wa​bie​nie i przy​po​do​by​wa​nie im się to była ła​twi​zna, jego dru​ga na​tu​ra, od za​wsze. Utrzy​my​wa​nie po​zo​rów przez dłuż​szy okres to jed​nak zu​peł​nie inna hi​sto​ria. Uda​wa​nie wy​kań​cza​ło go ner​wo​wo. Cza​sa​mi wy​star​czy​ło, że To od​dy​cha​ło, a już miał ocho​tę chwy​cić nóż i dźgnąć je w pie​przo​ne płu​ca… Wie​dział, że je​śli wkrót​ce ja​kiejś nie za​ła​twi, to, kur​wa, nor​mal​nie eks​plo​du​je. W po​nie​dzia​łek z sa​me​go rana zna​lazł pre​tekst, żeby wyjść z domu, lecz gdy zbli​żał się do Den​mark Stre​et z za​mia​rem wy​tro​pie​nia Se​kre​tar​ki idą​cej do pra​cy, na​gle wy​czuł za​gro​że​nie, jak szczur, któ​re​mu drżą noz​drza, gdy wie​trzy nie​bez​pie​czeń​stwo. Przy​sta​nął obok bud​ki te​le​fo​nicz​nej po prze​ciw​nej stro​nie uli​cy i mru​żąc oczy, spoj​rzał na po​stać sto​ją​cą na rogu Den​mark Stre​et, tuż obok skle​pu z in​stru​men​ta​mi mu​zycz​ny​mi po​ma​lo​wa​ne​go na krzy​kli​we ko​lo​ry cyr​ko​we​go pla​ka​tu. Znał po​li​cję, znał jej ru​chy, jej gier​ki. Mło​dy męż​czy​zna sto​ją​cy z rę​ka​mi w kie​sze​niach ocie​pla​nej kurt​ki uda​wał wy​lu​zo​wa​ne​go, zwy​kłe​go prze​chod​nia… A prze​cież to on wy​my​ślił tę pie​przo​ną grę. Umiał się stać wła​ści​wie nie​wi​dzial​ny. Spójrz​cie na tego głą​ba: stoi na rogu i my​śli, że je​śli wło​żył ocie​pla​ną kurt​kę, to wmie​sza się w tłum… „Ni​g​dy nie ki​tuj ki​cia​rza, ko​leś”. Po​wo​li za​wró​cił i znik​nął z wi​do​ku za bud​ką te​le​fo​nicz​ną, gdzie zsu​nął z gło​wy czap​kę… Miał ją, gdy Stri​ke go go​nił. Moż​li​we, że gość w ocie​pla​nej kurt​ce do​stał ry​so​pis. Po​wi​nien był o tym po​my​śleć, po​wi​nien był prze​wi​dzieć, że Stri​ke za​dzwo​ni po swo​ich kum​pli z po​li​-

cji, pie​przo​ny tchórz… „Ale nie zro​bi​li por​tre​tu pa​mię​cio​we​go” – po​my​ślał, a gdy z po​wro​tem szedł uli​cą, jego sa​mo​oce​na zno​wu wzro​sła. Stri​ke, choć nie zda​wał so​bie z tego spra​wy, był o kil​ka​dzie​siąt cen​ty​me​trów od nie​go, a mimo to na​dal nie miał pie​przo​ne​go po​ję​cia, kim on jest . Boże, kie​dy już za​ła​twi Se​kre​tar​kę, miło bę​dzie pa​trzeć, jak Stri​ke i ta jego pie​przo​na agen​cja zni​ka​ją z po​wierzch​ni zie​mi pod błot​ną la​wi​ną roz​gło​su, a po​li​cja i pra​sa rzu​ca​ją się na de​tek​ty​wa, wy​ty​ka​jąc mu bli​skie re​la​cje z ofia​rą, nie​umie​jęt​ność ochro​nie​nia wła​snej pra​cow​ni​cy, po​dej​rze​wa​jąc go o jej za​mor​do​wa​nie, do​pro​wa​dza​jąc do kom​plet​nej ru​iny… Już pla​no​wał na​stęp​ny ruch. Pój​dzie do Lon​don Scho​ol of Eco​no​mics, gdzie Se​kre​tar​ka czę​sto śle​dzi​ła tę dru​gą dziw​kę, i tam ją znaj​dzie. Tym​cza​sem po​trze​bo​wał in​nej czap​ki i może też in​nych oku​la​rów prze​ciw​sło​necz​nych. Po​ma​cał w kie​sze​niach w po​szu​ki​wa​niu pie​nię​dzy. Nie miał pra​wie nic, kur​wa, jak zwy​kle. Po​my​ślał, że bę​dzie mu​siał na​kło​nić To do po​wro​tu do pra​cy. Miał już dość słu​cha​nia, jak To ję​czy, bia​do​li i szu​ka wy​mó​wek, żeby sie​dzieć w domu. W koń​cu ku​pił dwie nowe czap​ki: bejs​bo​lów​kę i sza​rą, z weł​ny, w miej​sce czar​nej wer​sji z po​la​ru, któ​rą wy​rzu​cił do ko​sza na Cam​brid​ge Cir​cus. Po​tem wsiadł do me​tra do Hol​born. Nie było jej tam. Ani żad​nych stu​den​tów. Po bez​owoc​nym roz​glą​da​niu się w po​szu​ki​wa​niu ru​do​zło​tych wło​sów, przy​po​mniał so​bie, że jest po​nie​dzia​łek wiel​ka​noc​ny. Lon​don Scho​ol of Eco​no​mics za​mknię​to z po​wo​du dnia wol​ne​go od pra​cy. Dwie go​dzi​ny póź​niej wró​cił na Tot​ten​ham Co​urt Road, po​szu​kał jej w Co​urt i przez chwi​lę cza​ił się w po​bli​żu wej​ścia do Spe​ar​mint Rhi​no, lecz jej nie zna​lazł. Po tych kil​ku dniach, w cza​sie któ​rych nie mógł wyjść z domu i jej śle​dzić, roz​cza​ro​wa​nie spra​wi​ło mu nie​mal fi​zycz​ny ból. Zde​ner​wo​wa​ny za​czął cho​dzić po ci​chych bocz​nych ulicz​kach z na​dzie​ją, że z na​prze​ciw​ka wyj​dzie ja​kaś dziew​czy​na, ja​ka​kol​wiek, wca​le nie​ko​niecz​nie Se​kre​tar​ka. Ostrza pod jego kurt​ką za​do​wo​li​ły​by się te​raz kim​kol​wiek. Może tak bar​dzo nią wstrzą​snę​ła jego kar​tecz​ka z po​zdro​wie​nia​mi, że ode​szła z pra​cy. Wca​le tego nie chciał. Chciał, żeby była prze​ra​żo​na i wy​trą​co​na z rów​no​wa​gi, ale żeby da​lej pra​co​wa​ła dla Stri​ke’a, bo to za jej po​śred​nic​twem za​mie​rzał do​paść tego dra​nia. Gorz​ko za​wie​dzio​ny wró​cił do Tego wcze​snym wie​czo​rem. Wie​dział, że bę​dzie mu​siał z Tym sie​dzieć przez na​stęp​ne dwa dni i ta per​spek​ty​wa po​zba​wia​ła go resz​tek sa​mo​kon​tro​li. Gdy​by mógł wy​ko​rzy​stać To, tak jak za​mie​rzał wy​ko​rzy​stać Se​kre​tar​kę, spra​wa wy​glą​da​ła​by zu​peł​nie ina​czej, to by​ło​by jego wy​ba​wie​nie: spie​szył​by się do domu, trzy​ma​jąc noże w po​go​to​wiu – ale się nie od​wa​żył. Po​trze​bo​wał Tego ży​we​go i cał​ko​wi​cie pod​po​rząd​ko​wa​ne​go. Jesz​cze czter​dzie​ści osiem go​dzin temu omal nie eks​plo​do​wał ze zło​ści i roz​sa​dza​ją​cej go agre​sji. W śro​dę wie​czo​rem po​wie​dział Temu, że na​za​jutrz bę​dzie mu​siał wyjść wcze​śnie do ro​bo​ty, i otwar​cie oświad​czył, że już naj​wyż​sza pora, żeby To tak​że wró​ci​ło do pra​cy. Ję​cze​nie i skom​le​nie, któ​re z tego wy​ni​kły, tak po​dzia​ła​ły mu na ner​wy, że w koń​cu wpadł w

złość. To, prze​ra​żo​ne jego na​głą wście​kło​ścią, pró​bo​wa​ło go udo​bru​chać. Po​trze​bo​wa​ło go, chcia​ło go, prze​pra​sza​ło… Spał osob​no, uda​jąc, że da​lej jest zły. Dzię​ki temu mógł się swo​bod​nie ona​ni​zo​wać, lecz nie osią​gnął sa​tys​fak​cji. Chciał – po​trze​bo​wał – kon​tak​tu z ko​bie​cym cia​łem za po​śred​nic​twem ostrej sta​li, chciał po​czuć swo​ją do​mi​na​cję, gdy try​ska krew, usły​szeć cał​ko​wi​tą ule​głość w krzy​kach, w bła​ga​niach, w ago​nal​nych spa​zmach i ję​kach. Wspo​mnie​nia chwil, w któ​rych to ro​bił, nie przy​nio​sły mu uko​je​nia, tyl​ko jesz​cze bar​dziej go roz​pa​li​ły. Pa​łał żą​dzą zro​bie​nia tego po​now​nie: pra​gnął Se​kre​tar​ki. W czwar​tek rano obu​dził się za pięt​na​ście pią​ta, ubrał, wło​żył bejs​bo​lów​kę i wy​szedł, żeby po​je​chać przez Lon​dyn do miesz​ka​nia, któ​re dzie​li​ła z go​gu​siem. Za​nim do​tarł do Ha​stings Road, słoń​ce już wze​szło. Sta​ry land ro​ver za​par​ko​wa​ny nie​da​le​ko domu za​pew​nił mu osło​nę. Oparł się o nie​go i przez przed​nią szy​bę ob​ser​wo​wał okna miesz​ka​nia. O siód​mej za​uwa​żył ja​kiś ruch za okna​mi sa​lo​nu i nie​dłu​go po​tem go​guś wy​szedł z domu ubra​ny w gar​ni​tur. Wy​da​wał się wy​mi​ze​ro​wa​ny i nie​szczę​śli​wy. „My​ślisz, że te​raz je​steś nie​szczę​śli​wy, ty głu​pi dup​ku… Za​cze​kaj, aż się za​ba​wię z two​ją dziew​czy​ną…” Po​tem wresz​cie się zja​wi​ła, tyle że w to​wa​rzy​stwie ja​kiejś star​szej ko​bie​ty, bar​dzo do niej po​dob​nej. „Noż kur​wa mać”. Co ona wy​pra​wia, cho​dzi na spa​cer​ki ze swo​ją pie​przo​ną mat​ką? To za​kra​wa​ło na kpi​nę. Cza​sa​mi miał wra​że​nie, że cały świat sprzy​siągł się prze​ciw​ko nie​mu, żeby nie mógł ro​bić tego, co chce, żeby go ogra​ni​czać. Za​je​bi​ście nie​na​wi​dził tego uczu​cia, że jego wszech​moc się ulat​nia, że lu​dzie i oko​licz​no​ści go osa​cza​ją, re​du​ku​jąc do jed​ne​go z wie​lu uniesz​ko​dli​wio​nych, go​tu​ją​cych się ze zło​ści śmier​tel​ni​ków. Ktoś mu za to za​pła​ci.

36 I have this fe​eling that my luck is none too good… Mam wra​że​nie, że szczę​ście mi nie sprzy​ja […] Blue Öy​ster Cult, Black Bla​de

Gdy w czwar​tek rano włą​czył się bu​dzik, Stri​ke wy​cią​gnął cięż​ką rękę i tak moc​no wal​nął w przy​cisk na gó​rze sta​re​go ze​gar​ka, że ten spadł ze sto​li​ka noc​ne​go na pod​ło​gę. Mru​żąc oczy, mu​siał przy​znać, że słoń​ce prze​bi​ja​ją​ce się przez cien​kie za​sło​ny zda​je się po​twier​dzać ha​ła​śli​wą opi​nię bu​dzi​ka. Czuł wręcz obez​wład​nia​ją​cą po​ku​sę, żeby prze​wró​cić się na dru​gi bok i z po​wro​tem za​snąć. Jesz​cze przez kil​ka se​kund le​żał, za​sła​nia​jąc oczy przed​ra​mie​niem, nie do​pusz​cza​jąc do sie​bie dnia, a póź​niej z jego ust wy​do​by​ło się coś mię​dzy wes​tchnie​niem a ję​kiem i od​rzu​cił koł​drę. Gdy ma​cał w po​szu​ki​wa​niu klam​ki w drzwiach do ła​zien​ki, po​my​ślał, że w cią​gu ostat​nich pię​ciu nocy spał śred​nio ja​kieś trzy go​dzi​ny na dobę. Tak jak prze​wi​dzia​ła Ro​bin, ode​sła​nie jej do domu ozna​cza​ło, że mu​siał wy​bie​rać mię​dzy Pla​ty​ną a Psy​cho​ta​tą. Po​nie​waż nie​daw​no był świad​kiem, jak ten dru​gi nie​ocze​ki​wa​nie rzu​cił się na swo​je dzie​ci, i po​nie​waż wi​dział łzy i strach chłop​ców, po​sta​no​wił, że Psy​cho​ta​cie na​le​ży się pierw​szeń​stwo. Zo​sta​wił Pla​ty​nę z jej nie​win​nym roz​kła​dem dnia i lwią część ty​go​dnia po​świę​cił na po​ta​jem​ne ro​bie​nie zdjęć skra​da​ją​ce​mu się ojcu: zbie​rał ko​lej​ne zdję​cia czło​wie​ka szpie​gu​ją​ce​go wła​sne dzie​ci i osa​cza​ją​ce​go je, ile​kroć mat​ki nie było w po​bli​żu. Gdy nie śle​dził Psy​cho​ta​ty, był za​ję​ty wła​snym do​cho​dze​niem. Po​li​cja dzia​ła​ła o wie​le wol​niej, niż​by chciał, na​dal nie mia​ła naj​mniej​sze​go do​wo​du, że Brock​bank, La​ing albo Whit​ta​ker mie​li ja​ki​kol​wiek zwią​zek ze śmier​cią Kel​sey Platt . Stri​ke wy​peł​nił pra​wie każ​dą wol​ną go​dzi​nę ostat​nich pię​ciu dni nie​ustan​ną, nie​ustę​pli​wą, żmud​ną pra​cą po​li​cyj​ną, któ​rą wcze​śniej wy​ko​ny​wał je​dy​nie w woj​sku. Ba​lan​su​jąc na jed​nej no​dze, gwał​tow​nie prze​krę​cił rącz​kę prysz​ni​ca w stro​nę prze​ciw​ną do ru​chu wska​zó​wek ze​ga​ra, chcąc, żeby lo​do​wa​ta woda bru​tal​nie go obu​dzi​ła, schło​dzi​ła jego spuch​nię​te oczy i wy​wo​ła​ła gę​sią skór​kę pod ciem​ny​mi wło​sa​mi na jego pier​si, no​gach i rę​kach. Za​le​tą jego ma​leń​kie​go prysz​ni​ca było to, że gdy​by się po​śli​zgnął, nie miał​by gdzie upaść. Umył się i ska​cząc na jed​nej no​dze, wró​cił do sy​pial​ni, gdzie z grub​sza wy​tarł się ręcz​ni​kiem i włą​czył te​le​wi​zor. Na​za​jutrz miał się od​być kró​lew​ski ślub i przy​go​to​wa​nia do nie​go zdo​mi​no​wa​ły wszyst​kie ka​na​ły in​for​ma​cyj​ne. Przy​pi​nał pro​te​zę, ubie​rał się i po​pi​jał grzan​kę her​ba​tą, a pod​eks​cy​to​wa​ni pre​zen​te​rzy i ko​men​ta​to​rzy te​le​wi​zyj​ni co chwi​la wspo​mi​na​li o lu​dziach, któ​rzy już cze​ka​li w na​mio​tach wzdłuż tra​sy i wo​kół opac​twa west​min​ster​skie​go, oraz o licz​bie tu​ry​-

stów na​pły​wa​ją​cych do Lon​dy​nu, żeby obej​rzeć ce​re​mo​nię. Stri​ke wy​łą​czył te​le​wi​zor i zszedł do agen​cji, sze​ro​ko zie​wa​jąc i za​sta​na​wia​jąc się, jak ten mul​ti​me​dial​ny po​tok roz​mów o ślu​bie wpły​wa na Ro​bin, któ​rej nie wi​dział od ubie​głe​go piąt​ku, gdy ode​bra​ła kart​kę z ob​ra​zem Jac​ka Vet​tria​na i małą ohyd​ną nie​spo​dzian​ką. Mimo że na gó​rze wła​śnie wy​pił wiel​ki ku​bek her​ba​ty, po wej​ściu do agen​cji od​ru​cho​wo włą​czył czaj​nik, a na​stęp​nie po​ło​żył na biur​ku Ro​bin li​stę klu​bów go-go i ba​rów ze strip​ti​zem oraz sa​lo​nów ma​sa​żu, któ​rą za​czął two​rzyć w wol​nym cza​sie. Za​mie​rzał po​pro​sić Ro​bin, żeby po​cią​gnę​ła to da​lej i ob​dzwo​ni​ła wszyst​kie tego typu miej​sca, ja​kie zdo​ła zna​leźć w Sho​re​ditch, co mo​gła bez​piecz​nie ro​bić, nie wy​cho​dząc z domu. Gdy​by ist​nia​ła ja​kaś szan​sa, że Ro​bin się zgo​dzi, wy​słał​by ją do Ma​sham ra​zem z mat​ką. Wspo​mnie​nie jej bla​dej twa​rzy prze​śla​do​wa​ło go przez cały ty​dzień. Tłu​miąc dru​gie po​tęż​ne ziew​nię​cie, opadł na krze​sło Ro​bin, żeby spraw​dzić mej​le. Wpraw​dzie za​mie​rzał ją ode​słać do domu, lecz nie mógł się do​cze​kać, kie​dy ją zo​ba​czy. Bra​ko​wa​ło mu Ro​bin w agen​cji – jej en​tu​zja​zmu, za​rad​no​ści, nie​wy​mu​szo​nej uprzej​mo​ści, a poza tym chciał jej po​wie​dzieć o kil​ku od​kry​ciach, ja​kich do​ko​nał pod​czas upar​tej po​go​ni za trze​ma męż​czy​zna​mi, na któ​rych punk​cie miał te​raz ob​se​sję. Za​li​czył już pra​wie dwa​na​ście go​dzin w Cat​ford, pró​bu​jąc przy​uwa​żyć Whit​ta​ke​ra wcho​dzą​ce​go albo wy​cho​dzą​ce​go z miesz​ka​nia nad sma​żal​nią, miesz​czą​ce​go się przy ru​chli​wej uli​cy dla pie​szych bie​gną​cej za Cat​ford The​atre. Te​atr ota​cza​ły skle​py ryb​ne, pra​cow​nie pe​ru​kar​skie, ka​wiar​nie i pie​kar​nie, a nad nimi były miesz​ka​nia z trze​ma łu​ko​wa​ty​mi okna​mi two​rzą​cy​mi trój​kąt . Cien​kie za​sło​ny w lo​ka​lu, gdzie we​dług Shan​ke​ra miesz​kał Whit​ta​ker, cały czas były za​cią​gnię​te. Za dnia uli​ca za​peł​nia​ła się stra​ga​na​mi, za​pew​nia​jąc Stri​ke’owi przy​dat​ną osło​nę. Wy​mie​sza​ne za​pa​chy ka​dzi​de​łek ze sto​iska z ła​pa​cza​mi snów i wiel​kich ka​wa​łów su​ro​wej ryby le​żą​cych nie​opo​dal na lo​dzie wy​peł​nia​ły mu noz​drza, aż w koń​cu pra​wie prze​stał je wy​czu​wać. Stri​ke przez trzy wie​czo​ry ob​ser​wo​wał miesz​ka​nie ze znaj​du​ją​ce​go się na​prze​ciw nie​go bocz​ne​go wej​ścia do te​atru i nie zo​ba​czył ni​cze​go oprócz za​ry​sów po​sta​ci po​ru​sza​ją​cych się za za​sło​na​mi. Wresz​cie w śro​dę wie​czo​rem drzwi obok sma​żal​ni się otwo​rzy​ły i uka​za​ła się w nich wy​chu​dzo​na na​sto​lat​ka. Ciem​ne, brud​ne wło​sy od​gar​nę​ła z za​pad​nię​tej, kró​li​czej twa​rzy o si​nym gruź​li​czym od​cie​niu bla​do​ści. Mia​ła na so​bie krót​ką ko​szul​kę, za​pi​na​ną na su​wak blu​zę z kap​tu​rem i leg​gin​sy upo​dab​nia​ją​ce jej nogi do wy​cio​rów do faj​ki. Ze sple​cio​ny​mi rę​ka​mi przy​ci​śnię​ty​mi do pier​si we​szła do sma​żal​ni, opie​ra​jąc się o drzwi, do​pó​ki nie ustą​pi​ły i o mało nie wpa​dła do środ​ka. Stri​ke tak szyb​ko prze​biegł przez uli​cę, że zła​pał je, za​nim się za​mknę​ły, i usta​wił się za nią w ko​lej​ce. Gdy po​de​szła do lady, sprze​daw​ca zwró​cił się do niej po imie​niu. – Wszyst​ko w po​rząd​ku, Ste​pha​nie?

– No – po​wie​dzia​ła ci​chym gło​sem. – Po​pro​szę dwie cole. Mia​ła licz​ne kol​czy​ki w uszach, no​sie i ustach. Od​li​czy​ła mo​ne​ty i wy​szła ze spusz​czo​ną gło​wą, nie pa​trząc na Stri​ke’a. Wró​cił do za​cie​nio​ne​go miej​sca przy drzwiach te​atru po dru​giej stro​nie uli​cy, gdzie zjadł ku​pio​ne wła​śnie fryt​ki, nie od​ry​wa​jąc oczu od roz​świe​tlo​nych okien nad sma​żal​nią. Kup​no dwóch bu​te​lek coli su​ge​ro​wa​ło, że Whit​ta​ker jest na gó​rze, być może le​żał roz​cią​gnię​ty nago na ma​te​ra​cu w po​zie, w ja​kiej Stri​ke bar​dzo czę​sto go wi​dy​wał, gdy był na​sto​lat​kiem. Cor​mo​ran uwa​żał, że jest obiek​tyw​ny, lecz gdy stał w ko​lej​ce w sma​żal​ni i czuł, że od tego dra​nia może go dzie​lić za​le​d​wie kil​ka me​trów, że od​gra​dza​ją ich od sie​bie je​dy​nie cien​kie drew​no i gip​so​wy su​fit, ser​ce za​czę​ło mu bić jak sza​lo​ne. Upar​cie ob​ser​wo​wał miesz​ka​nie, do​pó​ki oko​ło pierw​szej w nocy nie zga​sło świa​tło w oknach, lecz nie za​uwa​żył śla​du Whit​ta​ke​ra. Z La​in​giem po​szło mu nie​wie​le le​piej. Sta​ran​na ana​li​za Go​ogle Stre​et View wy​ka​za​ła, że bal​kon, na któ​rym li​so​wa​ty La​ing po​zo​wał do zdję​cia dla Ju​st​Gi​ving, na​le​żał do miesz​ka​nia w Wol​la​ston Clo​se w ni​skim, ob​skur​nym blo​ku nie​da​le​ko Stra​ty. Ani w spi​sie abo​nen​tów te​le​fo​nicz​nych, ani na li​ście wy​bor​ców z tej nie​ru​cho​mo​ści nie było śla​du La​in​ga, lecz mimo to Stri​ke miał na​dzie​ję, że Szkot może tam miesz​kać jako czyjś gość, wy​naj​mo​wać kwa​te​rę i oby​wać się bez te​le​fo​nu sta​cjo​nar​ne​go. We wto​rek wie​czo​rem przez kil​ka go​dzin ob​ser​wo​wał miesz​ka​nia, uzbro​jo​ny w parę go​gli nok​to​wi​zyj​nych, któ​re po zmro​ku umoż​li​wia​ły mu za​glą​da​nie przez okna bez za​słon, lecz nie za​uwa​żył, żeby Szkot tam wcho​dził, żeby stam​tąd wy​cho​dził ani by po​ru​szał się w któ​rym​kol​wiek z tych lo​ka​li. Nie chcąc, żeby La​ing od​krył, że jest śle​dzo​ny, Stri​ke po​sta​no​wił zre​zy​gno​wać z pu​ka​nia do drzwi, lecz za dnia cza​ił się nie​da​le​ko ce​gla​nych łu​ków po​bli​skie​go wia​duk​tu za​bu​do​wa​nych tak, by stwo​rzyć tu​ne​lo​wa​te lo​ka​le. Pro​wa​dzo​no w nich drob​ną dzia​łal​ność han​dlo​wo-usłu​go​wą: ekwa​dor​ską ka​wiar​nię, sa​lon fry​zjer​ski. Mil​czą​cy i na​chmu​rzo​ny Stri​ke rzu​cał się w oczy, je​dząc i pi​jąc wśród we​so​łych imi​gran​tów z Ame​ry​ki Po​łu​dnio​wej. Nowe ziew​nię​cie Stri​ke’a zmie​ni​ło się w ko​lej​ny jęk zmę​cze​nia, gdy prze​cią​gnął się na krze​śle Ro​bin, więc nie usły​szał brzę​kli​wych kro​ków na scho​dach. Za​nim zdał so​bie spra​wę, że ktoś się zbli​ża, i spoj​rzał na ze​ga​rek – było zde​cy​do​wa​nie za wcze​śnie na Ro​bin, któ​ra po​wie​dzia​ła mu, że jej mat​ka ma po​ciąg o je​de​na​stej – na ścia​nie za mlecz​ną szy​bą drzwi po​ja​wił się czyjś cień. Roz​le​gło się pu​ka​nie i ku zdu​mie​niu Stri​ke’a do środ​ka wszedł Dwa Razy. Brzu​cha​ty biz​nes​men w śred​nim wie​ku był o wie​le bo​gat​szy, niż mógł​by su​ge​ro​wać jego wy​mię​to​szo​ny, ni​ja​ki wy​gląd. Twarz Dwa Razy, zu​peł​nie nie​za​pa​da​ją​cą w pa​mięć, ani przy​stoj​ną, ani ład​ną, wy​krzy​wia​ła dziś kon​ster​na​cja. – Rzu​ci​ła mnie – oznaj​mił Stri​ke’owi bez wstę​pów. Opadł na ka​na​pę obi​tą sztucz​ną skó​rą, wy​wo​łu​jąc erup​cję sztucz​nych ga​zów, któ​ra kom​plet​nie go za​sko​czy​ła. Stri​ke przy​pusz​czał, że było to dla nie​go dru​gie za​sko​cze​nie tego dnia. Fa​cet, któ​ry za​zwy​czaj zry​wał z blon​dyn​ka​mi, po​ka​zu​jąc im zgro​ma​dzo​ne do​wo​dy ich nie​-

wier​no​ści, mu​siał prze​żyć szok, gdy sam zo​stał po​rzu​co​ny. Im le​piej Stri​ke po​zna​wał swo​je​go klien​ta, tym le​piej ro​zu​miał, że Dwa Razy trak​to​wał to jak ja​kiś ro​dzaj sa​tys​fak​cjo​nu​ją​ce​go sek​su​al​ne​go punk​tu kul​mi​na​cyj​ne​go. Ten czło​wiek miał w so​bie dziw​ną mie​sza​ni​nę ma​so​chi​sty i pod​glą​da​cza z ob​se​sją na punk​cie kon​tro​lo​wa​nia in​nych. – Na​praw​dę? – spy​tał Stri​ke, wsta​jąc i pod​cho​dząc do czaj​ni​ka. Po​trze​bo​wał ko​fe​iny. – Bar​dzo uważ​nie ją ob​ser​wo​wa​li​śmy i nie za​uwa​ży​li​śmy śla​du in​ne​go męż​czy​zny. Tak na​praw​dę przez cały ty​dzień nie zro​bił w spra​wie Pla​ty​ny ni​cze​go oprócz od​bie​ra​nia te​le​fo​nów od Ra​ven, z któ​rych kil​ka prze​łą​czył na pocz​tę gło​so​wą, gdy aku​rat śle​dził Psy​cho​ta​tę. Te​raz za​czął się za​sta​na​wiać, czy je wszyst​kie od​słu​chał. Miał wiel​ką na​dzie​ję, że Ra​ven nie do​no​si​ła mu o po​ja​wie​niu się in​ne​go bo​ga​cza, go​to​we​go po​kryć część stu​denc​kich wy​dat​ków Pla​ty​ny w za​mian za wy​łącz​ne przy​wi​le​je, gdyż w prze​ciw​nym ra​zie mu​siał​by się na do​bre po​że​gnać z pie​niędz​mi Dwa Razy. – No więc dla​cze​go mnie rzu​ci​ła? – spy​tał ostro Dwa Razy. „Bo je​steś pie​przo​nym dzi​wo​lą​giem”. – No cóż, nie mogę przy​siąc, że nie zna​la​zła so​bie ko​goś in​ne​go – po​wie​dział Stri​ke, sta​ran​nie do​bie​ra​jąc sło​wa i za​le​wa​jąc w kub​ku kawę roz​pusz​czal​ną. – Mó​wię tyl​ko, że je​śli tak jest, to była cho​ler​nie spryt​na. Śle​dzi​li​śmy każ​dy jej ruch – skła​mał. – Kawy? – My​śla​łem, że je​ste​ście naj​lep​si – burk​nął Dwa Razy. – Nie, nie piję roz​pusz​czal​nej. Za​dzwo​ni​ła ko​mór​ka Stri​ke’a. Wy​jął ją z kie​sze​ni i spraw​dził, kto dzwo​ni. War​dle. – Prze​pra​szam, mu​szę ode​brać – oznaj​mił nie​za​do​wo​lo​ne​mu klien​to​wi. – Cześć, War​dle. – Wy​klu​czy​li​śmy Mal​leya – po​in​for​mo​wał go War​dle. O wy​czer​pa​niu Stri​ke’a naj​le​piej świad​czy​ło to, że te sło​wa przez parę se​kund nic dla nie​go nie zna​czy​ły. Po​tem do nie​go do​tar​ło, że War​dle mówi o gang​ste​rze, któ​ry kie​dyś od​ciął fa​ce​to​wi pe​ni​sa, i o któ​re​go wi​nie w związ​ku z prze​sła​niem nogi ko​mi​sarz wy​da​wał się do​tąd prze​ko​na​ny. – Dig​ger… ra​cja – po​wie​dział Stri​ke, chcąc po​ka​zać, że uważ​nie słu​cha. – Wy​klu​czy​li​ście go, tak? – To nie może być on. Kie​dy zo​sta​ła za​mor​do​wa​na, był w Hisz​pa​nii. – W Hisz​pa​nii – po​wtó​rzył Stri​ke. Dwa Razy za​bęb​nił gru​by​mi pal​ca​mi w pod​ło​kiet​nik. – No – mruk​nął War​dle. – Na pie​przo​nej Mi​nor​ce. Stri​ke po​cią​gnął łyk tak moc​nej kawy, jak​by po​wsta​ła z wla​nia wrząt​ku pro​sto do sło​ika. Z boku czasz​ki na​ra​stał ból. Rzad​ko bo​la​ła go gło​wa. – Ale zro​bi​li​śmy po​stę​py w spra​wie tych dwóch zdjęć, któ​re ci po​ka​za​łem – cią​gnął War​dle. – Mó​wię o łeb​ku i dziew​czy​nie, któ​rzy udzie​la​li się na stro​nie dla tych świ​rów, gdzie Kel​sey o cie​bie py​ta​ła. Stri​ke nie​wy​raź​nie przy​po​mniał so​bie po​ka​za​ne przez War​dle’a zdję​cia mło​de​go męż​czy​-

zny z asy​me​trycz​ny​mi ocza​mi oraz czar​no​wło​sej ko​bie​ty w oku​la​rach. – Prze​słu​cha​li​śmy ich i oka​za​ło się, że ni​g​dy się z nią nie spo​tka​li, kon​tak​to​wa​li się tyl​ko przez in​ter​net . Poza tym on ma nie​pod​wa​żal​ne ali​bi na dzień jej śmier​ci: pra​co​wał na po​dwój​nej zmia​nie w su​per​mar​ke​cie. W Le​eds. Spraw​dzi​li​śmy. Ale – do​dał War​dle i Stri​ke po​czuł, że ko​mi​sarz zmie​rza do cze​goś, co wy​da​je mu się obie​cu​ją​ce – jest jesz​cze ty​pek, któ​ry krę​cił się na tym fo​rum. Na​zy​wa się De​vo​tee i na​pę​dzał im wszyst​kim lek​kie​go stra​cha. Ma sła​bość do lu​dzi po am​pu​ta​cji. Lu​bił py​tać ko​bie​ty, gdzie chcia​ły​by być prze​cię​te i wszyst​ko wska​zu​je, że z pa​ro​ma pró​bo​wał się spo​tkać. Ostat​nio zu​peł​nie za​milkł. Pró​bu​je​my go na​mie​rzyć. – Uhm – mruk​nął Stri​ke, do​sko​na​le świa​do​my ro​sną​ce​go po​iry​to​wa​nia Dwa Razy. – Brzmi obie​cu​ją​co. – No. Nie za​po​mnia​łem też o li​ście, któ​ry do​sta​łeś od tego go​ścia za​fa​scy​no​wa​ne​go two​im ki​ku​tem – do​dał War​dle. – Nim też się in​te​re​su​je​my. – Wspa​nia​le – po​wie​dział Stri​ke, nie do koń​ca wie​dząc, co mówi, i pod​niósł rękę, żeby po​ka​zać Dwa Razy, któ​ry wła​śnie za​mie​rzał wstać z ka​na​py, że już koń​czy. – Słu​chaj, War​dle, nie mogę te​raz roz​ma​wiać. Może póź​niej. Gdy War​dle się roz​łą​czył, Stri​ke pró​bo​wał udo​bru​chać Dwa Razy, któ​ry wpadł w lek​ką złość, cze​ka​jąc na za​koń​cze​nie roz​mo​wy te​le​fo​nicz​nej. Stri​ke, któ​ry nie mógł so​bie po​zwo​lić na od​rzu​ce​nie sta​łe​go klien​ta, ugryzł się w ję​zyk i nie spy​tał Dwa Razy, co niby mógł po​ra​dzić na to, że Pla​ty​na go rzu​ci​ła. Gdy wiel​ki​mi ły​ka​mi pił czar​ną jak smo​ła kawę, czu​jąc, jak w jego gło​wie na​ra​sta ból, przede wszyst​kim ma​rzył o tym, by móc po​wie​dzieć Dwa Razy „spier​da​laj”. – No więc co za​mie​rza pan z tym zro​bić? – spy​tał klient . Stri​ke nie był pew​ny, czy Dwa Razy pro​si go o zmu​sze​nie Pla​ty​ny, żeby do nie​go wró​ci​ła, o śle​dze​nie jej po ca​łym Lon​dy​nie w na​dziei, że na​kry​je ją z in​nym chło​pa​kiem, czy o zwrot pie​nię​dzy. Za​nim jed​nak zdą​żył od​po​wie​dzieć, usły​szał kro​ki na me​ta​lo​wych scho​dach i dam​skie gło​sy. Le​d​wie Dwa Razy zdą​żył rzu​cić Stri​ke’owi zdu​mio​ne, py​ta​ją​ce spoj​rze​nie, otwo​rzy​ły się szkla​ne drzwi. Ro​bin wy​da​ła się Stri​ke’owi wyż​sza niż Ro​bin prze​cho​wy​wa​na w jego pa​mię​ci: wyż​sza, ład​niej​sza i bar​dziej za​wsty​dzo​na. Za nią – w nor​mal​nych oko​licz​no​ściach wy​wo​ła​ło​by to jego za​in​te​re​so​wa​nie i roz​ba​wie​nie – we​szła ko​bie​ta, w któ​rej od razu roz​po​znał jej mat​kę. Była wpraw​dzie tro​chę niż​sza i zde​cy​do​wa​nie szer​sza od Ro​bin, lecz mia​ła ta​kie same ja​sno​ru​de wło​sy, ta​kie same nie​bie​sko​sza​re oczy, a jej twarz wy​ra​ża​ła do​sko​na​le zna​ną Stri​ke’owi życz​li​wą do​cie​kli​wość. – Bar​dzo prze​pra​szam – po​wie​dzia​ła Ro​bin, za​uwa​ża​jąc Dwa Razy i gwał​tow​nie nie​ru​cho​mie​jąc. – Mo​że​my za​cze​kać na dole… Chodź, mamo… Ich nie​za​do​wo​lo​ny klient wstał, wy​raź​nie zde​ner​wo​wa​ny.

– Nie, nie, na​praw​dę nie trze​ba – od​rzekł. – Nie by​łem umó​wio​ny. Pój​dę już. Po​pro​szę tyl​ko ostat​nią fak​tu​rę, Stri​ke. Prze​ci​snął się na ko​ry​tarz. Pół​to​rej go​dzi​ny póź​niej Ro​bin i jej mat​ka sie​dzia​ły w mil​cze​niu, ich tak​sów​ka je​cha​ła w stro​nę King’s Cross, a wa​liz​ka Lin​dy lek​ko ko​ły​sa​ła się na pod​ło​dze. Lin​da upar​ła się, żeby przed po​wro​tem do York​shi​re po​znać Stri​ke’a. – Pra​cu​jesz z nim od po​nad roku. Chy​ba nie bę​dzie miał nic prze​ciw​ko temu, że wpad​nę się przy​wi​tać? Chcia​ła​bym przy​naj​mniej zo​ba​czyć, gdzie pra​cu​jesz, że​bym mo​gła to so​bie wy​obra​żać, kie​dy opo​wia​dasz o agen​cji… Ro​bin opie​ra​ła się, jak mo​gła, za​kło​po​ta​na na samą myśl o przed​sta​wie​niu Stri​ke’owi mat​ki. Wy​da​wa​ło jej się to dzie​cin​ne, nie​sto​sow​ne i nie​mą​dre. Mar​twi​ło ją zwłasz​cza to, że zja​wia​jąc się w to​wa​rzy​stwie mat​ki, umoc​ni Stri​ke’a w prze​świad​cze​niu, iż jest zbyt roz​trzę​sio​na, aby zaj​mo​wać się spra​wą Kel​sey. Gorz​ko ża​ło​wa​ła, że nie zdo​ła​ła ukryć prze​ra​że​nia z po​wo​du kart​ki z re​pro​duk​cją Vet​tria​na. Po​win​na była pa​mię​tać, że nie na​le​ży zdra​dzać na​wet odro​bi​ny stra​chu, zwłasz​cza po tym, jak opo​wie​dzia​ła Stri​ke’owi o gwał​cie. Mó​wił, że to ni​cze​go nie zmie​ni​ło, ale ona wie​dzia​ła swo​je: mia​ła licz​ne do​świad​cze​nia z ludź​mi mó​wią​cy​mi jej, co jest albo nie jest dla niej do​bre. Tak​sów​ka pę​dzi​ła po In​ner Circ​le i Ro​bin mu​sia​ła so​bie po​wta​rzać, że to nie wina jej mat​ki, iż na​tknę​ły się na Dwa Razy. Po​win​na była naj​pierw za​dzwo​nić do Stri​ke’a. Tak na​praw​dę mia​ła na​dzie​ję, że go nie za​sta​ną albo bę​dzie w miesz​ka​niu na pod​da​szu, że bę​dzie mo​gła opro​wa​dzić Lin​dę po agen​cji i za​brać ją stam​tąd, nie przed​sta​wia​jąc ich so​bie. Bała się, że je​śli do nie​go za​dzwo​ni, Stri​ke spe​cjal​nie za​cze​ka na jej mat​kę, po​wo​do​wa​ny cha​rak​te​ry​stycz​ną dla nie​go prze​ko​rą po​łą​czo​ną z za​cie​ka​wie​niem. Lin​da i Stri​ke ga​wę​dzi​li, gdy Ro​bin pa​rzy​ła her​ba​tę i z roz​my​słem mil​cza​ła. Po​dej​rze​wa​ła, że jed​nym z po​wo​dów, dla któ​rych Lin​da chcia​ła po​znać Stri​ke’a, była chęć oce​ny stop​nia za​ży​ło​ści łą​czą​cej go z jej cór​ką. Na szczę​ście Stri​ke wy​glą​dał okrop​nie, do​bre dzie​sięć lat sta​rzej niż w rze​czy​wi​sto​ści, miał za​ro​śnię​tą twarz i pod​krą​żo​ne oczy, jak za​wsze, gdy pra​co​wał, re​zy​gnu​jąc ze snu. Lin​da mu​sia​ła​by się bar​dzo sta​rać, żeby po​dej​rze​wać Ro​bin o po​ta​jem​ne za​uro​cze​nie sze​fem, któ​re​go zo​ba​czy​ła w ta​kim sta​nie. – Po​lu​bi​łam go – ode​zwa​ła się jej mat​ka, gdy ich oczom uka​zał się bu​dy​nek dwor​ca St Pan​cras z czer​wo​nej ce​gły – i mu​szę po​wie​dzieć, że choć może nie jest ład​ny, to jed​nak coś w so​bie ma. – Tak – od​rze​kła chłod​no Ro​bin. – Sa​rah Sha​dlock uwa​ża tak samo. Za​nim wy​szły i ru​szy​ły na dwo​rzec, Stri​ke po​pro​sił Ro​bin o pięć mi​nut na osob​no​ści. W ga​bi​ne​cie prze​ka​zał jej nie​do​koń​czo​ną li​stę sa​lo​nów ma​sa​żu, ba​rów ze strip​ti​zem i klu​bów

go-go w Sho​re​ditch, pro​sząc, by za​czę​ła żmud​ny pro​ces ob​dzwa​nia​nia ich w po​szu​ki​wa​niu No​ela Brock​ban​ka. – Im dłu​żej się nad tym za​sta​na​wiam – po​wie​dział – tym bar​dziej na​bie​ram prze​ko​na​nia, że on na​dal pra​cu​je jako ochro​niarz albo bram​karz. Co in​ne​go po​zo​sta​ło​by du​że​mu fa​ce​to​wi po ura​zie mó​zgu i z taką prze​szło​ścią? Przez sza​cu​nek do mo​gą​cej to sły​szeć Lin​dy, Stri​ke nie do​dał, że jego zda​niem Brock​bank na pew​no da​lej pra​cu​je w bran​ży ero​tycz​nej, gdzie naj​ła​twiej zna​leźć bez​bron​ne ko​bie​ty. – Okej – od​rze​kła Ro​bin, zo​sta​wia​jąc li​stę Stri​ke’a tam, gdzie ją po​ło​żył, czy​li na jej biur​ku. – Od​wio​zę mamę, a po​tem przy​ja​dę… – Nie, chcę, że​byś pra​co​wa​ła w domu. Za​pi​suj wszyst​kie roz​mo​wy, zwró​cę ci kosz​ty. W umy​śle Ro​bin mi​gnę​ło zdję​cie De​sti​ny’s Child z pły​ty Su​r vi​v or. – Kie​dy mam przyjść do agen​cji? – To za​le​ży, ile ci to zaj​mie – od​parł. Traf​nie in​ter​pre​tu​jąc jej minę, do​dał: – Słu​chaj, chy​ba wła​śnie na do​bre stra​ci​li​śmy Dwa Razy. Psy​cho​ta​tą mogę się za​jąć sam… – A co z Kel​sey? – Ty pró​bu​jesz na​mie​rzyć Brock​ban​ka – po​wie​dział, po​ka​zu​jąc na li​stę. Po chwi​li (pę​ka​ła mu gło​wa, lecz Ro​bin o tym nie wie​dzia​ła) do​dał: – Słu​chaj, ju​tro nikt nie pra​cu​je, jest świę​to pań​stwo​we, kró​lew​ski ślub… Nie mógł​by się wy​ra​zić ja​śniej: nie chciał, żeby plą​ta​ła mu się pod no​ga​mi. Pod​czas jej nie​obec​no​ści w agen​cji coś się zmie​ni​ło. Może Stri​ke przy​po​mniał so​bie, że jed​nak nie zo​sta​ła wy​szko​lo​na przez żan​dar​me​rię woj​sko​wą, że za​nim do​star​czo​no jej nogę, ni​g​dy nie wi​dzia​ła ucię​tych koń​czyn, że krót​ko mó​wiąc, nie jest taką part​ner​ką, jaka mo​gła​by mu się przy​dać w tej eks​tre​mal​nej sy​tu​acji. – Wła​śnie mia​łam pięć dni wol​ne​go… – Na li​tość bo​ską – znie​cier​pli​wił się – masz tyl​ko stwo​rzyć li​stę i dzwo​nić… Czy na​praw​dę mu​sisz to ro​bić tu​taj? „Masz tyl​ko stwo​rzyć li​stę i dzwo​nić”. Przy​po​mnia​ła so​bie, jak Elin na​zwa​ła ją se​kre​tar​ką Stri​ke’a. Gdy sie​dzia​ła w tak​sów​ce obok mat​ki, lawa zło​ści i roz​ża​le​nia zmio​tła jej ra​cjo​nal​ność. Na​zwał ją swo​ją part​ner​ką w obec​no​ści War​dle’a, kie​dy chciał, żeby obej​rza​ła zdję​cia roz​człon​ko​wa​nych zwłok. Nie do​sta​ła jed​nak żad​nej no​wej umo​wy, nie na​stą​pi​ły żad​ne for​mal​ne re​ne​go​cja​cje ich re​la​cji za​wo​do​wych. Pi​sa​ła na kla​wia​tu​rze szyb​ciej niż Stri​ke gru​by​mi, wło​cha​ty​mi pal​ca​mi, zaj​mo​wa​ła się mnó​stwem fak​tur i mej​li. To ona se​gre​go​wa​ła więk​szość do​ku​men​tów. Może, po​my​śla​ła, Stri​ke sam po​wie​dział Elin, że Ro​bin jest jego se​kre​tar​ką. Może na​zy​wa​jąc ją part​ner​ką, rzu​cił jej tyl​ko ochłap, może to był tyl​ko sym​bo​licz​ny gest . Może (te​raz już spe​cjal​nie pod​sy​ca​ła swo​je roz​ża​le​nie, i do​brze o tym wie​dzia​ła) Stri​ke i Elin roz​ma​wia​li o nie​do​stat​kach Ro​bin pod​czas swo​ich po​ta​jem​nych ko​la​cji z dala od męża Elin.

Może zwie​rzył się swo​jej dziew​czy​nie, że bar​dzo ża​łu​je za​trud​nie​nia ko​bie​ty, któ​ra prze​cież przy​szła do nie​go jako zwy​czaj​na pra​cow​ni​ca tym​cza​so​wa. Pew​nie o gwał​cie też jej po​wie​dział. „Wiesz, dla mnie to też był trud​ny okres”. „Masz tyl​ko stwo​rzyć li​stę i dzwo​nić”. Dla​cze​go pła​ka​ła? Łzy wście​kło​ści i fru​stra​cji po​cie​kły jej po twa​rzy. – Ro​bin? – ode​zwa​ła się Lin​da. – To nic, nic – wark​nę​ła Ro​bin, wy​cie​ra​jąc oczy na​sa​dą dło​ni. Roz​pacz​li​wie chcia​ła wró​cić do pra​cy po pię​ciu dniach w domu z mat​ką i Mat​thew, po krę​pu​ją​cej trój​stron​nej ci​szy w ma​leń​kiej prze​strze​ni, po szep​ta​nych roz​mo​wach, któ​re – wie​dzia​ła o tym – Lin​da pro​wa​dzi​ła z Mat​thew, gdy ona była w ła​zien​ce, i o któ​re po​sta​no​wi​ła nie py​tać. Nie chcia​ła zno​wu utknąć w domu. Choć mo​gło to wy​glą​dać ir​ra​cjo​nal​nie, czu​ła się bez​piecz​niej w cen​trum Lon​dy​nu, roz​glą​da​jąc się w po​szu​ki​wa​niu tej ro​słej po​sta​ci w czap​ce, niż w swo​im miesz​ka​niu przy Ha​stings Road. Wresz​cie za​trzy​ma​li się przy King’s Cross. Ro​bin bar​dzo się sta​ra​ła pa​no​wać nad emo​cja​mi, świa​do​ma rzu​ca​nych z uko​sa spoj​rzeń Lin​dy, gdy szły przez za​tło​czo​ny dwo​rzec w stro​nę pe​ro​nu. Wie​dzia​ła, że wie​czo​rem zno​wu zo​sta​nie sama z Mat​thew i bę​dzie się nad nimi uno​si​ło wid​mo ostat​niej, roz​strzy​ga​ją​cej roz​mo​wy. Nie chcia​ła, żeby mat​ka do niej przy​jeż​dża​ła, lecz w ob​li​czu jej ry​chłe​go wy​jaz​du mu​sia​ła przy​znać, że obec​ność Lin​dy przy​nio​sła jej po​cie​chę, z ja​kiej nie do koń​ca zda​wa​ła so​bie spra​wę. – No do​brze – po​wie​dzia​ła mat​ka Ro​bin, gdy jej wa​liz​ka bez​piecz​nie tra​fi​ła na pół​kę, a ona sama wró​ci​ła na pe​ron, żeby ostat​nich kil​ka mi​nut spę​dzić z cór​ką. – To dla cie​bie. Trzy​ma​ła w ręku pięć​set fun​tów. – Mamo, nie mogę… – Ow​szem, mo​żesz – na​le​ga​ła Lin​da. – Prze​znacz to na kau​cję za nowe miesz​ka​nie… albo na parę bu​tów ślub​nych od Jim​my’ego Choo. We wto​rek po​szły po​oglą​dać wy​sta​wy na Bond Stre​et i ga​pi​ły się przez szy​by na bi​żu​te​rię bez ska​zy, na to​reb​ki kosz​tu​ją​ce wię​cej niż sa​mo​cho​dy z dru​giej ręki, na ubra​nia od pro​jek​tan​tów, o któ​rych obie mo​gły je​dy​nie po​ma​rzyć. Da​le​ko temu było do skle​pów w Har​ro​ga​te. Z naj​więk​szą po​żą​dli​wo​ścią Ro​bin pa​trzy​ła na wy​sta​wy skle​pów obuw​ni​czych. Mat​thew nie lu​bił, gdy wkła​da​ła bar​dzo wy​so​kie ob​ca​sy, i dla​te​go spe​cjal​nie wy​ra​zi​ła pra​gnie​nie po​sia​da​nia dwu​na​sto​cen​ty​me​tro​wych szpi​lek. – Nie mogę – po​wtó​rzy​ła Ro​bin na roz​brzmie​wa​ją​cym echem i gwa​rem dwor​cu. Za kil​ka mie​się​cy ro​dzi​ce mie​li się do​ło​żyć do ślu​bu jej bra​ta Ste​phe​na. Wpła​ci​li już po​kaź​ną za​licz​kę na jej we​se​le, raz prze​ło​żo​ne, ku​pi​li jej suk​nię i po​kry​li kosz​ty prze​ró​bek, stra​ci​li jed​ną za​licz​kę na wy​na​jem sa​mo​cho​dów… – Chcę, że​byś to wzię​ła – po​wie​dzia​ła su​ro​wo Lin​da. – Albo za​in​we​stuj w sa​mot​ne ży​cie,

albo kup so​bie buty na ślub. Ro​bin zno​wu wal​czy​ła ze łza​mi i mil​cza​ła. – Co​kol​wiek po​sta​no​wisz, ja i tata w peł​ni cię po​prze​my – cią​gnę​ła Lin​da – ale chcę, że​byś za​da​ła so​bie py​ta​nie, dla​cze​go ni​ko​go nie po​wia​do​mi​łaś o od​wo​ła​niu ślu​bu. Nie mo​żesz żyć w ta​kim za​wie​sze​niu. To nie słu​ży żad​ne​mu z was. Weź te pie​nią​dze. Po​dej​mij de​cy​zję. Moc​no ob​ję​ła Ro​bin, po​ca​ło​wa​ła ją w miej​sce tuż pod uchem i wsia​dła do po​cią​gu. Ro​bin uda​ło się po​ma​chać jej z uśmie​chem, ale gdy po​ciąg wresz​cie od​je​chał, za​bie​ra​jąc jej mat​kę do Ma​sham, do ojca, do la​bra​do​ra Rown​tree i wszyst​kie​go, co przy​ja​zne i zna​jo​me, Ro​bin opa​dła na zim​ną me​ta​lo​wą ław​kę, scho​wa​ła twarz w dło​niach i po ci​chu za​pła​ka​ła w bank​no​ty, któ​re do​sta​ła od Lin​dy. – Roz​ch​murz się, skar​bie. Na nim świat się nie koń​czy. Pod​nio​sła gło​wę. Stał przed nią za​nie​dba​ny męż​czy​zna. Sze​ro​ki brzuch wy​le​wał mu się znad pa​ska, a na twa​rzy wid​niał lu​bież​ny uśmiech. Ro​bin po​wo​li wsta​ła. Do​rów​ny​wa​ła mu wzro​stem. Spoj​rza​ła mu pro​sto w oczy. – Od​wal się – po​wie​dzia​ła. Za​mru​gał. Jego uśmiech zmie​nił się w gry​mas nie​za​do​wo​le​nia. Gdy od​cho​dzi​ła, wpy​cha​jąc pie​nią​dze Lin​dy do kie​sze​ni, usły​sza​ła, jak męż​czy​zna coś za nią krzy​czy, ale nie zro​zu​mia​ła co i wca​le jej to nie ob​cho​dzi​ło. Wzbie​ra​ła w niej ol​brzy​mia wście​kłość na męż​czyzn trak​tu​ją​cych oka​zy​wa​nie emo​cji jak wspa​nia​łą za​chę​tę, na męż​czyzn, któ​rzy po​że​ra​ją wzro​kiem two​je pier​si, uda​jąc, że oglą​da​ją wino na pół​kach, na męż​czyzn, dla któ​rych sama two​ja obec​ność jest lu​bież​nym za​pro​sze​niem. Jej fu​ria roz​dę​ła się i ob​ję​ła Stri​ke’a, któ​ry ode​słał ją do domu do Mat​thew, po​nie​waż uznał ją za kulę u nogi. Wo​lał na​ra​zić na szwank swo​je in​te​re​sy, któ​re po​ma​ga​ła mu roz​wi​jać, i wal​czyć da​lej na wła​sną rękę, niż po​zwo​lić jej ro​bić to, w czym była do​bra, w czym cza​sem na​wet go przy​ćmie​wa​ła, a wszyst​ko z po​wo​du ska​zy, jaką już za​wsze miał w niej wi​dzieć, dla​te​go że przed sied​mio​ma laty zna​la​zła się obok nie​wła​ści​wych scho​dów w nie​wła​ści​wym cza​sie. No więc do​brze, ob​dzwo​ni te jego prze​klę​te klu​by go-go i bary ze strip​ti​zem w po​szu​ki​wa​niu dra​nia, któ​ry na​zwał ją „dziew​czyn​ką”, lecz poza tym zro​bi coś jesz​cze. Nie mo​gła się do​cze​kać, kie​dy po​wie o tym Stri​ke’owi, ale spie​szy​ły się z Lin​dą na po​ciąg, a te​raz, gdy ka​zał jej zo​stać w domu, nie mia​ła już ocho​ty mu mó​wić. Za​ci​snę​ła pa​sek i po​ma​sze​ro​wa​ła ze zmarsz​czo​ny​mi brwia​mi, czu​jąc, że ma peł​ne pra​wo zba​dać je​den trop na wła​sną rękę, nie in​for​mu​jąc o tym Stri​ke’a.

37 This ain’t the gar​den of Eden. To nie jest raj​ski ogród. Blue Öy​ster Cult, This Ain’t the Sum​m er of Love

Sko​ro mu​sia​ła zo​stać w domu, po​sta​no​wi​ła, że obej​rzy ślub. Na​za​jutrz z sa​me​go rana z otwar​tym lap​to​pem na ko​la​nach, le​żą​cą obok ko​mór​ką i gra​ją​cym w tle te​le​wi​zo​rem sia​dła na ka​na​pie w sa​lo​nie. Mat​thew też miał wol​ne, lecz był w kuch​ni i nie wcho​dził jej w dro​gę. Zre​zy​gno​wał z uprzej​mych pro​po​zy​cji her​ba​ty, py​tań o pra​cę i słu​żal​czej tro​ski. Po wy​jeź​dzie mat​ki Ro​bin wy​czu​ła w nim zmia​nę. Wy​da​wał się za​nie​po​ko​jo​ny, nie​pew​ny, po​waż​niej​szy. Wi​docz​nie w cza​sie ci​chych roz​mów Lin​da zdo​ła​ła mu uświa​do​mić, że być może nie uda się już na​pra​wić tego, co się po​psu​ło. Ro​bin do​sko​na​le wie​dzia​ła, że musi za​dać coup de grâce. Po​że​gnal​ne sło​wa Lin​dy uświa​do​mi​ły jej do​bit​nie, że to spra​wa nie​cier​pią​ca zwło​ki. Nie zna​la​zła jesz​cze no​we​go miesz​ka​nia, lecz mu​sia​ła po​wie​dzieć Mat​thew, że się wy​pro​wa​dza, i uzgod​nić, jak po​wia​do​mią o tym przy​ja​ciół i ro​dzi​nę. Mimo to sie​dzia​ła na ka​na​pie i wo​la​ła pra​co​wać, niż za​jąć się spra​wą, któ​ra zda​wa​ła się wy​peł​niać małe miesz​ka​nie, na​pie​rać na ścia​ny, two​rzyć sztyw​ną at​mos​fe​rę nie​ustan​ne​go na​pię​cia. Ko​men​ta​to​rzy z kwia​ta​mi w bu​to​nier​kach i ko​men​ta​tor​ki z bu​kie​ci​ka​mi przy suk​niach traj​ko​ta​li na ekra​nie o de​ko​ra​cjach w opac​twie west​min​ster​skim. Sław​ni go​ście zmie​rza​li ku wej​ściu, a Ro​bin, jed​nym uchem słu​cha​jąc re​la​cji, za​pi​sy​wa​ła nu​me​ry klu​bów go-go, ba​rów ze strip​ti​zem i sa​lo​nów ma​sa​żu w Sho​re​ditch i w naj​bliż​szej oko​li​cy. Od cza​su do cza​su prze​wi​ja​ła stro​nę, żeby przej​rzeć opi​nie klien​tów, li​cząc, że ktoś mógł wspo​mnieć o bram​ka​rzu No​elu, lecz pa​da​ły tam je​dy​nie imio​na tan​ce​rek. Klien​ci czę​sto je so​bie po​le​ca​li, kie​ru​jąc się ich rze​ko​mo en​tu​zja​stycz​nym sto​sun​kiem do wy​ko​ny​wa​nej pra​cy. Man​dy z jed​ne​go z sa​lo​nów ma​sa​żu da​wa​ła „peł​ne trzy​dzie​ści mi​nut” i „ni​g​dy nie stwa​rza​ła at​mos​fe​ry po​śpie​chu”; cu​dow​na Sher​ry z Bel​tway Strip​pers za​wsze była „chęt​na, uczyn​na i sko​ra do śmie​chu”. „Mogę zde​cy​do​wa​nie po​le​cić Zoe – na​pi​sał inny klient . – Wspa​nia​ła oso​ba i cu​dow​ny »hap​py end«!!!” Gdy​by Ro​bin była w in​nym hu​mo​rze – albo w in​nym ży​ciu – pew​nie uzna​ła​by te opi​nie za za​baw​ne. Wie​lu bo​wiem męż​czyzn pła​cą​cych za seks pra​gnę​ło wie​rzyć, że en​tu​zjazm ko​biet jest praw​dzi​wy, że się nie spie​szą, gdyż mają z tego przy​jem​ność, że na​praw​dę ba​wią je dow​ci​py klien​tów, że czer​pią au​ten​tycz​ną roz​kosz z ma​so​wa​nia ich cia​łem i z za​do​wa​la​nia ręką. Je​den z re​cen​zen​tów za​mie​ścił na stro​nie wiersz o swo​jej ulu​bio​nej dziew​czy​nie.

Choć Ro​bin su​mien​nie two​rzy​ła li​stę nu​me​rów, wąt​pi​ła, by Brock​bank ze swą nie​chlub​ną prze​szło​ścią mógł zna​leźć za​trud​nie​nie w przy​byt​kach wyż​szej kla​sy, pre​zen​tu​ją​cych na swo​ich stro​nach in​ter​ne​to​wych pro​fe​sjo​nal​nie oświe​tlo​ne, wy​re​tu​szo​wa​ne na​gie dziew​czy​ny i za​pra​sza​ją​cych pary do przy​cho​dze​nia ra​zem. Ro​bin wie​dzia​ła, że bur​de​le są nie​le​gal​ne, lecz nie trze​ba było zbyt dłu​go po​dró​żo​wać w cy​ber​prze​strze​ni, żeby zna​leźć o nich ja​kąś wzmian​kę. Od​kąd za​trud​ni​ła się u Stri​ke’a, zo​sta​ła mi​strzy​nią tro​pie​nia in​for​ma​cji w sła​biej do​stęp​nych za​ka​mar​kach in​ter​ne​tu i już po chwi​li skru​pu​lat​nie po​rów​ny​wa​ła wzmian​ki o lo​kal​nych przy​byt​kach za​miesz​czo​ne na kiep​sko za​pro​jek​to​wa​nych stro​nach po​świę​co​nych wy​mia​nie ta​kich in​for​ma​cji. Na naj​tań​szym krań​cu tego ryn​ku nie było żad​nych wier​szy: „Za anal bio​rą tu 60 fun​tów”; „Same cu​dzo​ziem​ki, nie mó​wią po an​giel​sku”; „Te bar​dzo mło​de są pew​nie jesz​cze czy​ste, w po​zo​sta​łe nie ra​dził​bym wsa​dzać fiu​ta”. Czę​sto po​da​wa​no je​dy​nie przy​bli​żo​ną lo​ka​li​za​cję. Wie​dzia​ła, że Stri​ke nie po​zwo​lił​by jej szu​kać piw​nic i czyn​szó​wek, gdzie pra​co​wa​ły „głów​nie dziew​czy​ny z Eu​ro​py Wschod​niej” albo „same chiń​skie dziw​ki”. Ro​biąc so​bie prze​rwę i pod​świa​do​mie ma​jąc na​dzie​ję, że dzię​ki temu po​lu​zu​je się cia​sny su​peł w jej pier​si, Ro​bin spoj​rza​ła na te​le​wi​zor. Ksią​żę​ta Wil​liam i Har​ry szli ra​zem nawą. Gdy na nich pa​trzy​ła, otwo​rzy​ły się drzwi do sa​lo​nu i wszedł Mat​thew z kub​kiem her​ba​ty. Nie spy​tał, czy też chcia​ła​by się na​pić. Bez sło​wa usiadł na fo​te​lu i za​czął się ga​pić w ekran. Ro​bin wró​ci​ła do pra​cy, ale cały czas czu​ła przy so​bie krę​pu​ją​cą obec​ność Mat​thew. Do​łą​cza​jąc do niej bez sło​wa, zro​bił od​stęp​stwo od swo​ich do​tych​cza​so​wych zwy​cza​jów. Ak​cep​ta​cja jej od​ręb​no​ści – nie​prze​szka​dza​nie jej, na​wet żeby za​pro​po​no​wać her​ba​tę – tak​że była no​wo​ścią. Po​dob​nie jak to, że nie się​gnął po pi​lo​ta, żeby zmie​nić ka​nał. Ka​me​ry wró​ci​ły przed ho​tel Go​ring, gdzie peł​ni​ły war​tę w ocze​ki​wa​niu na wyj​ście Kate Mid​dle​ton w suk​ni ślub​nej. Ro​bin ukrad​kiem spo​glą​da​ła znad lap​to​pa, po​wo​li prze​wi​ja​jąc sze​reg le​d​wie zro​zu​mia​łych ko​men​ta​rzy na te​mat ja​kie​goś bur​de​lu nie​da​le​ko Com​mer​cial Road. La​wi​na pod​eks​cy​to​wa​nych gło​sów i braw skło​ni​ła ją do pod​nie​sie​nia gło​wy w samą porę, żeby zo​ba​czyć, jak Kate Mid​dle​ton wsia​da do li​mu​zy​ny. Dłu​gie ko​ron​ko​we rę​ka​wy, ta​kie same jak te, któ​re Ro​bin usu​nę​ła z wła​snej suk​ni ślub​nej… Li​mu​zy​na po​wo​li od​jeż​dża​ła. Kate Mid​dle​ton sie​dzia​ła w środ​ku, pra​wie cał​kiem za​sło​nię​ta przez ojca. A więc po​sta​no​wi​ła nie upi​nać wło​sów. Ro​bin też. Tak po​do​ba​ło się Mat​thew. Ale nie mia​ło to już zna​cze​nia… Tłu​my wi​wa​to​wa​ły na ca​łej dłu​go​ści The Mall, wszę​dzie jak okiem się​gnąć po​wie​wa​ły bry​tyj​skie fla​gi. Gdy Mat​thew się do niej od​wró​cił, Ro​bin uda​ła, że zno​wu jest po​chło​nię​ta pra​cą. – Chcesz her​ba​ty?

– Nie – po​wie​dzia​ła. – Dzię​ki – do​da​ła nie​chęt​nie, wie​dząc, jak agre​syw​nie to za​brzmia​ło. Obok niej za​pisz​cza​ła ko​mór​ka. Mat​thew czę​sto marsz​czył brwi albo się na​bur​mu​szał, gdy dzia​ło się to w dniu wol​nym od pra​cy: my​ślał, że to Stri​ke, i cza​sa​mi miał ra​cję. Tym ra​zem tyl​ko się od​wró​cił, żeby da​lej oglą​dać te​le​wi​zję. Ro​bin się​gnę​ła po te​le​fon i prze​czy​ta​ła ese​me​sa, któ​ry wła​śnie przy​szedł: Skąd mam wie​dzieć, że nie je​steś dzien​ni​kar​ką?

To był trop, któ​ry ba​da​ła bez wie​dzy Stri​ke’a. Mia​ła już przy​go​to​wa​ną od​po​wiedź. Gdy tłum na ekra​nie wi​wa​to​wał na wi​dok ja​dą​cej po​wo​li li​mu​zy​ny, na​pi​sa​ła: Gdy​by dzien​ni​ka​rze o to​bie wie​dzie​li, już sta​li​by pod two​im do​mem. Pi​sa​łam, że mo​żesz mnie zna​leźć w in​ter​ne​cie. Jest tam zdję​cie, na któ​rym idę do sądu zło​żyć ze​zna​nia w spra​wie mor​der​stwa Owe​na Qu​ine’a. Zna​la​złeś je?

Odło​ży​ła ko​mór​kę, jej ser​ce biło szyb​ciej. Kate Mid​dle​ton wy​sia​da​ła z li​mu​zy​ny przed opac​twem. W ko​ron​ko​wej suk​ni mia​ła wą​ziut​ką ta​lię. Wy​glą​da​ła na taką szczę​śli​wą… na​praw​dę szczę​śli​wą… Ro​bin z ło​mo​czą​cym ser​cem pa​trzy​ła, jak pięk​na ko​bie​ta w dia​de​mie idzie w stro​nę wej​ścia do opac​twa. Jej ko​mór​ka zno​wu pi​snę​ła. Tak, wi​dzia​łem zdję​cie. No i?

Mat​thew wy​dał ja​kiś dziw​ny dźwięk, pi​jąc z kub​ka. Ro​bin go zi​gno​ro​wa​ła. Praw​do​po​dob​nie my​ślał, że pi​sze do Stri​ke’a, na co za​zwy​czaj re​ago​wał gry​ma​sa​mi i od​gło​sa​mi po​iry​to​wa​nia. Ro​bin prze​łą​czy​ła ko​mór​kę w tryb apa​ra​tu, unio​sła ją na wy​so​kość twa​rzy i zro​bi​ła so​bie zdję​cie. Flesz za​sko​czył Mat​thew, któ​ry ro​zej​rzał się ze zdzi​wie​niem. Pła​kał. Ro​bin drża​ły pal​ce, gdy prze​sy​ła​ła ese​me​sem swo​je zdję​cie. Po​tem, nie chcąc pa​trzeć na Mat​thew, zno​wu sku​pi​ła się na te​le​wi​zo​rze. Kate Mid​dle​ton z oj​cem szła te​raz po​wo​li wy​ło​żo​ną szkar​łat​nym dy​wa​nem nawą roz​dzie​la​ją​cą mo​rze go​ści w ka​pe​lu​szach. Na oczach Ro​bin na​stę​po​wał punkt kul​mi​na​cyj​ny mi​lio​na ba​jek i ba​śni: ple​be​jusz​ka szła ku swe​mu księ​ciu, pięk​no nie​od​par​cie zbli​ża​ło się do wyż​szych sfer… Ro​bin wbrew woli przy​po​mnia​ła so​bie wie​czór, gdy Mat​thew oświad​czył się jej pod po​mni​kiem Ero​sa na Pic​ca​dil​ly Cir​cus. Na stop​niach sie​dzie​li me​ne​le i gdy Mat​thew padł na ko​la​na, za​czę​li gwiz​dać. Ta nie​spo​dzie​wa​na sce​na na brud​nych scho​dach zu​peł​nie ją za​sko​czy​ła, Mat​thew ry​zy​ko​wał swój naj​lep​szy gar​ni​tur na mo​krych, ubło​co​nych ka​mie​niach. Do​la​ty​wa​ły do nich al​ko​ho​lo​we wy​zie​wy wy​mie​sza​ne z za​pa​chem spa​lin: uj​rza​ła gra​na​to​we ak​sa​-

mit​ne pu​de​łecz​ko, a po​tem mru​gnął do niej sza​fir, mniej​szy i bled​szy niż ten na pal​cu Kate Mid​dle​ton. Póź​niej Mat​thew po​wie​dział, że wy​brał go dla​te​go, iż pa​so​wał do jej oczu. Gdy zgo​dzi​ła się za nie​go wyjść, je​den z me​ne​li wstał i za​kla​skał z pi​jac​kim en​tu​zja​zmem. Pa​mię​ta​ła, jak mru​ga​ją​ce neo​ny Pic​ca​dil​ly od​bi​ja​ły się w roz​pro​mie​nio​nej twa​rzy Mat​thew. Dzie​więć lat wspól​ne​go ży​cia, wspól​ne​go doj​rze​wa​nia, kłó​ce​nia się i go​dze​nia, mi​ło​ści. Dzie​więć lat trwa​nia przy so​bie mimo trau​my, któ​ra po​win​na była ich roz​dzie​lić. Przy​po​mnia​ła so​bie dzień po oświad​czy​nach, w któ​rym agen​cja pra​cy tym​cza​so​wej wy​sła​ła ją do Stri​ke’a. Mia​ła wra​że​nie, że od tam​tych chwil upły​nę​ło o wie​le wię​cej cza​su niż w rze​czy​wi​sto​ści. Czu​ła się te​raz inną oso​bą… w każ​dym ra​zie do​pó​ty, do​pó​ki Stri​ke, uni​ka​jąc od​po​wie​dzi na py​ta​nie, kie​dy bę​dzie mo​gła wró​cić do pra​cy jako jego part​ner​ka, nie ka​zał jej zo​stać w domu i spi​sy​wać nu​me​ry te​le​fo​nów. – Oni też się roz​sta​li. – Co? – spy​ta​ła Ro​bin. – Roz​sta​li się – po​wie​dział Mat​thew i głos mu się za​ła​mał. Ski​nął gło​wą w stro​nę te​le​wi​zo​ra. Ksią​żę Wil​liam wła​śnie od​wró​cił się ku pan​nie mło​dej. – Na ja​kiś czas ze sobą ze​rwa​li. – Wiem – od​par​ła. Sta​ra​ła się za​cho​wać zim​ną krew, lecz Mat​thew miał zroz​pa​czo​ną minę. „Chy​ba w głę​bi du​szy my​ślę, że za​słu​gu​jesz na ko​goś lep​sze​go ode mnie”. – Czy my… czy mię​dzy nami na​praw​dę skoń​czo​ne? – spy​tał. Kate Mid​dle​ton do​łą​czy​ła do księ​cia Wil​lia​ma przy oł​ta​rzu. Wy​da​wa​li się uszczę​śli​wie​ni, że zno​wu są ra​zem. Ro​bin wpa​try​wa​ła się w ekran. Wie​dzia​ła, że jej od​po​wiedź zo​sta​nie po​trak​to​wa​na jako osta​tecz​na. Pier​ścio​nek za​rę​czy​no​wy na​dal le​żał tam, gdzie go zo​sta​wi​ła, na re​ga​le, nad sta​ry​mi pod​ręcz​ni​ka​mi do księ​go​wo​ści. Od​kąd go zdję​ła, żad​ne z nich go nie tknę​ło. – Naj​uko​chań​si… – za​czął dzie​kan West​min​ste​ru na ekra​nie. Ro​bin po​my​śla​ła o dniu, w któ​rym Mat​thew po raz pierw​szy za​pro​sił ją na rand​kę, i przy​po​mnia​ła so​bie, jak wra​ca​ła ze szko​ły, czu​jąc w ser​cu żar pod​eks​cy​to​wa​nia i dumy. Przy​po​mnia​ła so​bie, jak roz​chi​cho​ta​na Sa​rah Sha​dlock opar​ła się o nie​go w pu​bie w Bath i jak Mat​thew się od niej od​su​nął, lek​ko marsz​cząc brwi. Po​my​śla​ła o Stri​ke’u i Elin… „A co oni mają z tym wspól​ne​go?” Przy​po​mnia​ła so​bie Mat​thew bla​de​go i roz​trzę​sio​ne​go w szpi​ta​lu, gdzie trzy​ma​no ją przez dwa​dzie​ścia czte​ry go​dzi​ny po gwał​cie. Żeby móc przy niej być, nie po​szedł na eg​za​min, po pro​stu bez sło​wa wy​je​chał z Bath. Jego mat​kę to zde​ner​wo​wa​ło. Mu​siał zda​wać w se​sji po​praw​ko​wej. „Mia​łem 21 lat i wte​dy jesz​cze nie wie​dzia​łem tego, co wiem te​raz: że nie ma ni​ko​go ta​kie​go jak ty i że ni​g​dy nie mógł​bym po​ko​chać ko​goś tak moc​no jak cie​bie…”

Sa​rah Sha​dlock bez wąt​pie​nia go obej​mo​wa​ła, gdy pi​ja​ny opo​wia​dał jej o swo​ich po​plą​ta​nych uczu​ciach do Ro​bin, cier​pią​cej na ago​ra​fo​bię, nie​po​zwa​la​ją​cej się do​tknąć… Za​pisz​cza​ła ko​mór​ka. Ro​bin od​ru​cho​wo po nią się​gnę​ła i spoj​rza​ła na wy​świe​tlacz. W po​rząd​ku, wie​rzę, że to ty.

Nie była w sta​nie sku​pić się na tym, co prze​czy​ta​ła, i odło​ży​ła ko​mór​kę na ka​na​pę, nie pi​sząc od​po​wie​dzi. Pła​czą​cy męż​czyź​ni wy​glą​da​li tak tra​gicz​nie. Oczy Mat​thew przy​bra​ły szkar​łat​ny ko​lor. Jego ra​mio​na gwał​tow​nie dy​go​ta​ły. – Matt – szep​nę​ła przy akom​pa​nia​men​cie jego ci​che​go szlo​cha​nia. – Matt… Wy​cią​gnę​ła rękę.

38 Dan​ce on Stilts Ta​niec na szczu​dłach Nie​bo było mar​mur​ko​wo​ró​żo​we, lecz na uli​cach na​dal ro​iło się od lu​dzi. Mi​lion lon​dyń​czy​ków i przy​by​szów spo​za mia​sta tło​czy​ło się na chod​ni​kach: czer​wo​ne, bia​łe i gra​na​to​we czap​ki, bry​tyj​skie fla​gi i pla​sti​ko​we ko​ro​ny, żło​pią​cy piwo pa​ja​ce ści​ska​li za ręce dzie​ci z po​ma​lo​wa​ny​mi twa​rza​mi, wszy​scy pod​ska​ki​wa​li i fa​lo​wa​li uno​sze​ni ckli​wy​mi sen​ty​men​ta​mi. Wy​peł​nia​li me​tro, tło​czy​li się na uli​cach i gdy się mię​dzy nimi prze​ci​skał, szu​ka​jąc tego, cze​go po​trze​bo​wał, co naj​mniej raz usły​szał re​fren hym​nu pań​stwo​we​go śpie​wa​ny fał​szy​wie przez pod​chmie​lo​nych lu​dzi, a raz z wir​tu​oze​rią przez grup​kę roz​ba​wio​nych Wa​li​jek, któ​re za​ta​ra​so​wa​ły mu wyj​ście ze sta​cji. To zo​sta​ło w domu i pła​ka​ło. Ślub na chwi​lę wy​rwał To z przy​gnę​bie​nia, roz​tkli​wił do prze​sa​dy i do​pro​wa​dził do łza​we​go roz​czu​la​nia się nad sobą, do bła​gal​nych alu​zji do po​dej​mo​wa​nia zo​bo​wią​zań i by​cia ra​zem. Za​pa​no​wał nad sobą tyl​ko dla​te​go, że każ​dy jego nerw, każ​dy atom jego ist​nie​nia sku​piał się na tym, co go cze​ka​ło wie​czo​rem. Kon​cen​tru​jąc się na ry​chłej uldze, był cier​pli​wy oraz ko​cha​ją​cy i ura​do​wa​ne To po​zwo​li​ło so​bie na wię​cej niż do​tąd: pró​bo​wa​ło go za​trzy​mać w domu. Już wło​żył kurt​kę z no​ża​mi i w koń​cu nie wy​trzy​mał. Nie tknął Tego na​wet pal​cem, lecz umiał prze​ra​żać i za​stra​szać sa​my​mi sło​wa​mi, samą mową cia​ła, uka​zu​jąc na​gle drze​mią​cą w nim be​stię. Wy​szedł z domu i trza​snął drzwia​mi, zo​sta​wia​jąc za​stra​szo​ne, prze​ra​żo​ne To. Prze​py​cha​jąc się przez tłum pi​ją​cych na chod​ni​ku, po​my​ślał, że bę​dzie się mu​siał bar​dzo sta​rać, żeby za​trzeć złe wra​że​nie. Bu​kiet ja​kichś nędz​nych kwia​tów, uda​wa​ny żal, tro​chę bzde​tów o ży​ciu w stre​sie… Na samą myśl jego twarz wy​krzy​wi​ła się ze wstrę​tem. Nikt nie śmiał się po​sta​wić fa​ce​to​wi o ta​kim wzro​ście i z taką miną, mimo że to​ru​jąc so​bie dro​gę, po​trą​cił kil​ka osób. Były dla nie​go jak mię​si​ste krę​gle i mia​ły w so​bie tyle samo ży​cia i zna​cze​nia co krę​gle. Z jego punk​tu wi​dze​nia li​czy​ło się tyl​ko to, czy ktoś może być dla nie​go uży​tecz​ny. Wła​śnie dla​te​go Se​kre​tar​ka sta​ła się taka waż​na. Ni​g​dy nie śle​dził ko​bie​ty aż tyle cza​su. Ow​szem, po​przed​nim ra​zem też tro​chę to trwa​ło, ale wte​dy było ina​czej: ta głu​pia mała suka z taką ra​do​ścią wpa​dła w jego szpo​ny, jak​by po​rą​ba​nie na ka​wał​ki było jej ży​cio​wą am​bi​cją. Bo oczy​wi​ście było… Na myśl o tym uśmiech​nął się. Brzo​skwi​nio​we ręcz​ni​ki i odór jej krwi… Zno​wu ogar​nia​ło go to uczu​cie wszech​mo​cy. Wie​dział, że tego wie​czo​ru któ​rąś do​pad​nie… He​adin’ for a me​eting, shi​ning up my gre​eting…[20]

Roz​glą​dał się w po​szu​ki​wa​niu ja​kiejś dziew​czy​ny, któ​ra odłą​czy​ła się od gę​ste​go tłu​mu, za​mro​czo​na al​ko​ho​lem i sen​ty​men​tal​no​ścią, lecz wszyst​kie po​ru​sza​ły się w gru​pach i za​czy​nał do​cho​dzić do wnio​sku, że jed​nak le​piej po​szło​by mu z kur​wą. Cza​sy się zmie​ni​ły. Daw​niej było ina​czej. Te​raz dziw​ki nie mu​sia​ły już cho​dzić po uli​cach, mia​ły ko​mór​ki i in​ter​net . Ku​pie​nie so​bie ko​bie​ty było rów​nie ła​twe jak za​mó​wie​nie je​dze​nia z do​sta​wą, lecz nie chciał zo​sta​wiać śla​du w sie​ci ani w spi​sie po​łą​czeń ja​kiejś suki. Na uli​cach zo​sta​ły tyl​ko naj​gor​sze szma​ty. Wie​dział, gdzie je zna​leźć, ale mu​siał wy​brać ta​kie miej​sce, z któ​rym nic go nie wią​za​ło, gdzieś z dala od Tego… Dzie​sięć mi​nut przed pół​no​cą był w Shac​kle​well, cho​dził uli​ca​mi z dol​ną czę​ścią twa​rzy za​kry​tą po​sta​wio​nym koł​nie​rzem kurt​ki i w czap​ce na​su​nię​tej głę​bo​ko na czo​ło, a gdy szedł, noże cięż​ko obi​ja​ły mu się o pierś: je​den zwy​czaj​ny, do kro​je​nia mię​sa, i nie​wiel​ka ma​cze​ta. Oświe​tlo​ne okna re​stau​ra​cji ser​wu​ją​cych cur​ry i licz​nych pu​bów, wszę​dzie cho​rą​giew​ki w bar​wach Wiel​kiej Bry​ta​nii… Znaj​dzie ją, na​wet gdy​by mia​ło mu to za​jąć całą noc… Na ciem​nym rogu sta​ły trzy ko​bie​ty w kró​ciut​kich spód​nicz​kach, pa​ląc i roz​ma​wia​jąc. Prze​szedł dru​gą stro​ną uli​cy i jed​na z nich coś do nie​go krzyk​nę​ła, ale ją zi​gno​ro​wał, za​szy​wa​jąc się w ciem​no​ści. Trzy to za dużo: zo​sta​wa​ło dwóch świad​ków. Po​lo​wa​nie pie​szo było ła​twiej​sze i jed​no​cze​śnie trud​niej​sze. Nie mu​siał się oba​wiać uchwy​ce​nia przez ka​me​ry ta​blic re​je​stra​cyj​nych, lecz trud​no mu było zna​leźć od​po​wied​nie miej​sce – nie mó​wiąc już o znacz​nie bar​dziej skom​pli​ko​wa​nej uciecz​ce. Krą​żył po uli​cach ko​lej​ną go​dzi​nę, aż w koń​cu zna​lazł się z po​wro​tem na tym od​cin​ku dro​gi, gdzie wcze​śniej sta​ły trzy kur​wy. Te​raz były już tyl​ko dwie. Ła​twiej​sze za​da​nie. Mniej świad​ków. Twarz miał pra​wie cał​kiem za​sło​nię​tą. Za​wa​hał się, w tej sa​mej chwi​li prze​jeż​dża​ją​cy sa​mo​chód zwol​nił i kie​row​ca za​mie​nił z dziew​czy​na​mi kil​ka słów. Jed​na z nich wsia​dła do środ​ka i po​jazd od​je​chał. Cu​dow​na tru​ci​zna wy​peł​ni​ła mu żyły i mózg. Tak samo było za pierw​szym ra​zem: wte​dy też zo​sta​ła mu ta brzyd​sza, mógł z nią zro​bić, co tyl​ko chciał. Nie było cza​su na wa​ha​nie. Któ​raś z jej ko​le​ża​nek mo​gła wró​cić. – To zno​wu ty, skar​bie? Mia​ła chro​pa​wy głos, mimo że wy​glą​da​ła mło​do: ufar​bo​wa​ne hen​ną rude wło​sy ob​cię​ła na nie​chluj​ne​go boba, obo​je uszu i nos ozdo​bi​ła kol​czy​ka​mi. Nos mia​ła wil​got​ny i za​ró​żo​wio​ny, jak​by była prze​zię​bio​na. Do skó​rza​nej kurt​ki i gu​mo​wej mi​ni​spód​nicz​ki wło​ży​ła przy​pra​wia​ją​ce o za​wrót gło​wy ob​ca​sy, na któ​rych ba​lan​so​wa​ła z wy​raź​nym tru​dem. – Ile? – spy​tał, lecz pra​wie nie słu​chał od​po​wie​dzi. Li​czy​ło się gdzie. – Je​śli chcesz, mo​że​my pójść do mnie. Zgo​dził się, ale był spię​ty. Le​piej, żeby wy​naj​mo​wa​ła sa​mo​dziel​ny po​kój albo ka​wa​ler​kę: pu​sto na scho​dach, ni​ko​go, kto mógł​by usły​szeć albo zo​ba​czyć, tyl​ko ja​kaś brud​na, ciem​na nora i cia​ło bła​ga​ją​ce o by​cie. Je​śli się oka​że, że to ja​kieś wspól​ne miesz​ka​nie, ja​kiś bur​del

peł​ny in​nych dziew​czyn i z gru​bą sta​rą suką na stra​ży albo, co gor​sza, z al​fon​sem… Ko​ły​sząc się na ob​ca​sach, we​szła na uli​cę, za​nim świa​tło dla pie​szych zmie​ni​ło się na zie​lo​ne. Chwy​cił ją za ra​mię i po​cią​gnął do tyłu, a przed nimi prze​mknął bia​ły van. – Mój wy​baw​ca! – za​chi​cho​ta​ła. – Dzię​ki, skar​bie. Czuł, że coś bra​ła. Wi​dział wie​le ta​kich jak ona. Jej za​czer​wie​nio​ny, ciek​ną​cy nos go od​rzu​cał. Od​bi​ci w ciem​nych wi​try​nach, któ​re mi​ja​li po dro​dze, wy​glą​da​li jak oj​ciec i cór​ka – ona bar​dzo ni​ska i chu​da, on wy​so​ki i zwa​li​sty. – Wi​dzia​łeś ślub? – spy​ta​ła. – Co? – Kró​lew​ski ślub. Wy​glą​da​ła prze​pięk​nie. Na​wet tej ma​łej brud​nej kur​wie od​bi​ło na punk​cie ślu​bu. Pa​pla​ła o nim, kie​dy szli, zde​cy​do​wa​nie za czę​sto się śmia​ła, chwia​ła się na ta​nich szpil​kach, a on cały czas mil​czał. – Szko​da tyl​ko, że jego mama tego nie do​cze​ka​ła, no nie? Już pra​wie je​ste​śmy na miej​scu – do​da​ła, po​ka​zu​jąc czyn​szów​kę prze​czni​cę da​lej. – To moja cha​ta. Wi​dział ją w od​da​li: na scho​dach sie​dział ja​kiś fa​cet, wo​kół oświe​tlo​nych drzwi sta​li lu​dzie. Gwał​tow​nie się za​trzy​mał. – Nie. – No co ty! Skar​bie, nimi się nie przej​muj, zna​ją mnie – za​pew​ni​ła z po​wa​gą. – Nie – po​wtó​rzył i z na​głą fu​rią moc​no za​ci​snął rękę na jej chu​dym ra​mie​niu. W co ona po​gry​wa? My​śli, że uro​dził się wczo​raj? – Tam – po​wie​dział, po​ka​zu​jąc ciem​ną prze​strzeń mię​dzy dwo​ma bu​dyn​ka​mi. – Skar​bie, w domu jest łóż​ko… – Tam – po​wtó​rzył ze zło​ścią. Spoj​rza​ła na nie​go tro​chę spe​szo​na, mru​ga​jąc moc​no uma​lo​wa​ny​mi ocza​mi, ale głu​pia suka mia​ła zmą​co​ny umysł i prze​ko​nał ją bez słów, samą siłą swo​jej oso​bo​wo​ści. – No, niech ci bę​dzie, skar​bie. Pod ich bu​ta​mi coś za​chrzę​ści​ło, chy​ba żwir. Bał się, że mogą tam być świa​tła na fo​to​ko​mór​kę albo czuj​ni​ki ru​chu, lecz dwa​dzie​ścia me​trów od uli​cy cze​ka​ła na nich tyl​ko gęst​sza, głęb​sza ciem​ność. Po​dał jej bank​no​ty. Sama roz​pię​ła mu spodnie. Był jesz​cze mięk​ki. Gdy na ko​la​nach pra​co​wa​ła w ciem​no​ści, sta​ra​jąc się, żeby na​brzmiał, on ci​cho wyj​mo​wał noże ukry​te w kurt​ce. Wy​su​nął je spod ny​lo​no​wej pod​szew​ki i trzy​mał po jed​nym w każ​dej ręce. Jego dło​nie po​ci​ły się na pla​sti​ko​wych rę​ko​je​ściach… Tak moc​no kop​nął ją w brzuch, że po​le​cia​ła na ple​cy. Zdu​szo​ny, świsz​czą​cy wdech, a po​tem chrzęst żwi​ru pod​po​wie​dzia​ły mu, gdzie wy​lą​do​wa​ła. Sko​czył na​przód z wciąż roz​pię​tym roz​por​kiem, ze spodnia​mi zsu​wa​ją​cy​mi się z bio​der, po​tknął się o jej cia​ło i zna​la​zł​szy ją w ten spo​sób, do​padł do niej.

Raz po raz za​ta​piał w niej nóż do mię​sa: tra​fił w kość, praw​do​po​dob​nie w że​bro, i dźgnął po​now​nie. Roz​legł się świst do​bie​ga​ją​cy z jej płuc, a po​tem go zszo​ko​wa​ła: krzyk​nę​ła. Sie​dział na niej okra​kiem, lecz za​cie​kle wal​czy​ła i nie mógł zna​leźć jej gar​dła, żeby ją wy​koń​czyć. Lewą ręką za​dał po​tęż​ny cios ma​cze​tą, lecz, o dzi​wo, po​zo​sta​ło w niej wy​star​cza​ją​co dużo ży​cia, żeby wrza​snąć jesz​cze raz… Z jego ust wy​lał się po​tok prze​kleństw. Dźgał ją no​żem do mię​sa. Gdy pró​bo​wa​ła go po​wstrzy​mać, zra​nił ją w dłoń, i wte​dy wpadł na pe​wien po​mysł – przy​ci​snął jej rękę do zie​mi, ukląkł na niej i uniósł nóż… – Ty mały, pie​przo​ny la​cho​cią​gu… – Kto tam jest? „Ożeż kur​wa”. Ja​kiś mę​ski głos do​bie​ga​ją​cy z ciem​no​ści od stro​ny uli​cy po​wtó​rzył: – Kto tam jest? Zlazł z niej, wcią​gnął majt​ki i spodnie, po czym wy​co​fał się naj​ci​szej, jak po​tra​fił, z dwo​ma no​ża​mi w le​wej ręce, a w pra​wej z czymś, co było chy​ba jej dwo​ma pal​ca​mi, wciąż cie​pły​mi, ko​ści​sty​mi i krwa​wią​cy​mi… Na​dal ję​cza​ła i skom​la​ła… Po chwi​li wy​da​ła z sie​bie ostat​ni dłu​gi świst i za​mil​kła… Chwie​jąc się na no​gach, ru​szył przed sie​bie w nie​zna​ne, byle da​lej od nie​ru​cho​mej po​sta​ci, a zmy​sły miał wy​ostrzo​ne jak u kota, któ​ry wy​czu​wa zbli​ża​ją​ce​go się psa. – Wszyst​ko tam w po​rząd​ku? – spy​tał od​bi​ja​ją​cy się echem mę​ski głos. Do​tarł do gru​be​go muru i po omac​ku po​su​wał się wzdłuż nie​go, aż mur zmie​nił się w ogro​dze​nie z siat​ki. W świe​tle od​le​głej la​tar​ni ulicz​nej za​uwa​żył za​rys cze​goś, co praw​do​po​dob​nie było roz​pa​da​ją​cym się warsz​ta​tem sa​mo​cho​do​wym za pło​tem, cięż​kie syl​wet​ki po​jaz​dów zło​wro​go wy​glą​da​ły w pół​mro​ku. Gdzieś w prze​strze​ni, któ​rą wła​śnie opu​ścił, roz​le​gły się kro​ki: męż​czy​zna pod​szedł, żeby spraw​dzić, kto krzy​czał. Nie wol​no mu było spa​ni​ko​wać. Nie wol​no było ucie​kać. Ha​łas by go zgu​bił. Po​wo​li prze​su​wał się wzdłuż siat​ki ota​cza​ją​cej sta​re sa​mo​cho​dy w stro​nę ciem​nej pla​my, któ​ra mo​gła albo pro​wa​dzić na są​sied​nią uli​cę, albo być śle​pym za​uł​kiem. Wsu​nął za​krwa​wio​ne noże z po​wro​tem do kurt​ki, wrzu​cił jej pal​ce do kie​sze​ni i skra​dał się da​lej, wstrzy​mu​jąc od​dech. W ulicz​ce roz​legł się krzyk: – Ja pier​do​lę! Andy… ANDY! Za​czął biec. Te​raz, gdy ich wrza​ski od​bi​ja​ły się echem od ścian, z pew​no​ścią już go nie sły​sze​li, a kie​dy cięż​ko gnał w stro​nę ciem​no​ści, wszech​świat – jak​by zno​wu po​sta​no​wił mu sprzy​jać – roz​ło​żył pod jego sto​pa​mi mięk​ki tra​wia​sty grunt… Śle​py za​ułek, pra​wie dwu​me​tro​wy mur. Po dru​giej stro​nie sły​szał war​kot sa​mo​cho​dów. Nie było in​ne​go wyj​ścia: dy​sząc, za​czął się nie​zdar​nie wspi​nać i ża​ło​wał, że nie jest taki jak kie​dyś: spraw​ny, sil​ny i mło​dy. Pró​bo​wał się pod​cią​gnąć, szu​ka​jąc sto​pa​mi ja​kie​goś opar​cia, a

jego mię​śnie roz​ry​wał ból… Pa​ni​ka może zdzia​łać cuda. Zna​lazł się na gó​rze i ze​sko​czył. Cięż​ko wy​lą​do​wał na zie​mi. Jego ko​la​na z tru​dem to wy​trzy​ma​ły: za​to​czył się, lecz od​zy​skał rów​no​wa​gę. „Idź da​lej, idź da​lej… spo​koj​nie… spo​koj​nie… spo​koj​nie…” Sa​mo​cho​dy ze świ​stem prze​jeż​dża​ły uli​cą. Ukrad​kiem wy​tarł za​krwa​wio​ne ręce w kurt​kę. W od​da​li roz​le​gły się krzy​ki, zbyt da​le​ko, żeby mógł zro​zu​mieć sło​wa… Mu​siał jak naj​szyb​ciej się stam​tąd wy​nieść. Za​mie​rzał pójść do miej​sca, o któ​rym To nie wie​dzia​ło. Przy​sta​nek au​to​bu​so​wy. Pod​biegł i usta​wił się w ko​lej​ce. Nie​waż​ne, do​kąd po​je​dzie, by​le​by tyl​ko jak naj​da​lej stąd. Na bi​le​cie zo​stał krwa​wy ślad jego kciu​ka. Wło​żył go głę​bo​ko do kie​sze​ni i na​tknął się na jej ucię​te pal​ce. Au​to​bus od​je​chał z war​ko​tem. Od​dy​chał dłu​go i po​wo​li, pró​bu​jąc się uspo​ko​ić. Ktoś na gó​rze zno​wu za​czął śpie​wać hymn. Au​to​bus przy​spie​szył. Gwał​tow​nie biło mu ser​ce. Po​wo​li jego od​dech się uspo​ko​ił. Wpa​tru​jąc się w swo​je od​bi​cie w brud​nym oknie, ob​ra​cał w dło​ni jej wciąż jesz​cze cie​pły mały pa​lec. Pa​ni​ka ustą​pi​ła miej​sca eu​fo​rii. Uśmiech​nął się do ciem​ne​go od​bi​cia w szy​bie, dzie​ląc się swo​im trium​fem z je​dy​ną isto​tą, któ​ra mo​gła go zro​zu​mieć.

39 The door opens both ways… Drzwi otwie​ra​ją się w obie stro​ny […] Blue Öy​ster Cult, Out of the Dark​ness

– Spójrz – po​wie​dzia​ła zdu​mio​na Elin w po​nie​dzia​łek rano, sto​jąc z mi​secz​ką gra​no​li przed te​le​wi​zo​rem. – Nie do wia​ry! Stri​ke wła​śnie wszedł do kuch​ni, świe​żo umy​ty i ubra​ny po ich noc​nej rand​ce, na któ​rą jak zwy​kle umó​wi​li się w nie​dzie​lę wie​czo​rem. W nie​ska​zi​tel​nej kre​mo​wo​bia​łej prze​strze​ni peł​no było po​wierzch​ni ze sta​li nie​rdzew​nej i de​li​kat​ne​go oświe​tle​nia jak na sali ope​ra​cyj​nej na mia​rę dwu​dzie​ste​go pierw​sze​go wie​ku. Na ścia​nie za sto​łem wi​siał te​le​wi​zor pla​zmo​wy. Na ekra​nie pre​zy​dent Oba​ma stał na po​dium i prze​ma​wiał. – Za​bi​li Usa​mę Ibn La​di​na! – po​wie​dzia​ła Elin. – Ja​sna cho​le​ra – od​rzekł Stri​ke, przy​sta​jąc, żeby prze​czy​tać in​for​ma​cje z pa​ska na dole ekra​nu. Mimo czy​stych ubrań i ogo​lo​nej bro​dy na​dal wy​glą​dał nędz​nie z po​wo​du wy​czer​pa​nia. Go​dzi​ny po​świę​co​ne na po​szu​ki​wa​nie La​in​ga i Whit​ta​ke​ra za​czę​ły bo​le​śnie da​wać mu się we zna​ki: miał prze​krwio​ne oczy i po​sza​rza​łą skó​rę. Pod​szedł do eks​pre​su do kawy, na​peł​nił so​bie ku​bek i wy​pił kil​ko​ma hau​sta​mi. Po​przed​nie​go wie​czo​ru o mało nie za​snął na Elin i do nie​licz​nych ma​łych suk​ce​sów po​przed​nie​go ty​go​dnia za​li​czył to, że przy​naj​mniej tę ro​bo​tę uda​ło mu się do​koń​czyć. Te​raz stał opar​ty o wy​spę ze sta​lo​wym bla​tem, pa​trzył na wy​glą​da​ją​ce​go jak spod igły pre​zy​den​ta i szcze​rze mu za​zdro​ścił. Przy​naj​mniej Oba​ma do​padł swo​je​go wro​ga. Ujaw​nio​ne szcze​gó​ły śmier​ci Ibn La​di​na do​star​czy​ły Elin i Stri​ke’owi te​ma​tu do roz​mo​wy, gdy pod​wo​zi​ła go do me​tra. – Cie​ka​we, czy za​nim wkro​czy​li, byli pew​ni, że to on – po​wie​dzia​ła, za​trzy​mu​jąc się przed sta​cją. Stri​ke też się nad tym za​sta​na​wiał. Oczy​wi​ście Ibn La​din miał cha​rak​te​ry​stycz​ny wy​gląd: gru​bo po​nad metr osiem​dzie​siąt… My​śli Stri​ke’a po​pły​nę​ły z po​wro​tem do Brock​ban​ka, La​in​ga i Whit​ta​ke​ra. – W śro​dę idzie​my z ludź​mi z pra​cy na drin​ka. Może masz ocho​tę się przy​łą​czyć? – Wy​da​wa​ła się tro​chę skrę​po​wa​na. – Z Dun​ca​nem już pra​wie wszyst​ko uzgod​ni​li​śmy. Mam dość ukry​wa​nia się. – Prze​pra​szam, nie da rady – po​wie​dział. – Nie te​raz, kie​dy pro​wa​dzę tyle ob​ser​wa​cji, już

ci mó​wi​łem. Mu​siał przed nią uda​wać, że szu​ka​nie Brock​ban​ka, La​in​ga i Whit​ta​ke​ra to płat​ne zle​ce​nia, po​nie​waż w prze​ciw​nym ra​zie ni​g​dy by nie zro​zu​mia​ła, dla​cze​go tak bar​dzo mu za​le​ży na roz​wią​za​niu tej spra​wy. – No do​brze, w ta​kim ra​zie będę cze​ka​ła na te​le​fon – od​rze​kła i wy​czuł w jej gło​sie chłod​ną nutę, któ​rą jed​nak po​sta​no​wił zi​gno​ro​wać. „Czy to ma sens?” – za​dał so​bie py​ta​nie, scho​dząc do me​tra z ple​ca​kiem prze​wie​szo​nym przez ra​mię. Nie miał na my​śli męż​czyzn, któ​rych szu​kał, lecz Elin. To, co za​czę​ło się jako przy​jem​ne uroz​ma​ice​nie, za​czy​na​ło sta​wać się uciąż​li​wym zo​bo​wią​za​niem. Prze​wi​dy​wal​ność ich ran​dek – te same re​stau​ra​cje, ta​kie same noce – za​czy​na​ła go nu​żyć, lecz gdy Elin za​pro​po​no​wa​ła po​rzu​ce​nie sche​ma​tu, wca​le się nie ucie​szył. Mógł na po​cze​ka​niu wy​my​ślić tu​zin spo​so​bów, w ja​kie wo​lał​by spę​dzić wol​ny wie​czór, niż pójść na drin​ka ze zgra​ją pre​zen​te​rów Ra​dia Three. Na cze​le li​sty znaj​do​wa​ło się spa​nie. Nie​dłu​go – czuł, że ten mo​ment jest już bli​ski – bę​dzie chcia​ła przed​sta​wić go cór​ce. Choć Stri​ke miał już trzy​dzie​ści sie​dem lat, do​tąd sku​tecz​nie uni​kał sta​tu​su „chło​pa​ka ma​mu​si”. Wspo​mnie​nia męż​czyzn, któ​rzy prze​wi​nę​li się przez ży​cie Ledy – część z nich była po​rząd​na, więk​szość nie (czo​ło​wym przed​sta​wi​cie​lem tej dru​giej gru​py był Whit​ta​ker) – po​zo​sta​wi​ły w nim nie​smak gra​ni​czą​cy z od​ra​zą. Nie miał ocho​ty oglą​dać w oczach ja​kie​goś dziec​ka stra​chu i nie​uf​no​ści, któ​re wy​czy​ty​wał w spoj​rze​niu swo​jej sio​stry Lucy, ile​kroć w drzwiach sta​wał ko​lej​ny nie​zna​jo​my męż​czy​zna. Nie wie​dział, jaką sam miał wte​dy minę. Tak dłu​go, jak się dało, upar​cie nie do​pusz​czał do sie​bie tej czę​ści ży​cia Ledy, sku​pia​jąc się na jej uści​skach i śmie​chu, na mat​czy​nym za​chwy​cie jego osią​gnię​cia​mi. Gdy wy​cho​dził z me​tra na sta​cji Not​ting Hill Gate, kie​ru​jąc się w stro​nę szko​ły, za​wi​bro​wał jego te​le​fon: ese​me​so​wa​ła była żona Psy​cho​ta​ty. Chcia​łam się upew​nić, czy pan wie, że chłop​ców nie ma dzi​siaj w szko​le z po​wo​du świę​ta. Są u dziad​ków. Tam za nimi nie pój​dzie.

Stri​ke za​klął pod no​sem. Rze​czy​wi​ście za​po​mniał o dniu wol​nym od pra​cy. Mia​ło to tę za​le​tę, że te​raz mógł spo​koj​nie pójść do agen​cji, nad​go​nić tro​chę pa​pier​ko​wej ro​bo​ty, a po​tem po​je​chać na Cat​ford Broad​way, dla od​mia​ny za dnia. Ża​ło​wał tyl​ko, że ese​mes nie przy​szedł, za​nim za​pu​ścił się do Not​ting Hill. Czter​dzie​ści pięć mi​nut póź​niej Stri​ke wcho​dził cięż​kim kro​kiem po me​ta​lo​wych scho​dach do swo​jej agen​cji i po raz enty za​da​wał so​bie py​ta​nie, dla​cze​go ni​g​dy nie skon​tak​to​wał się z wła​ści​cie​lem w spra​wie uru​cho​mie​nia ażu​ro​wej win​dy. Gdy jed​nak do​tarł do szkla​nych drzwi, jego uwa​gę przy​ku​ło coś in​ne​go: dla​cze​go w środ​ku pali się świa​tło? Tak moc​no po​pchnął drzwi, że Ro​bin, choć sły​sza​ła jego mo​zol​ne kro​ki, lek​ko pod​sko​czy​ła na krze​śle. Wpa​try​wa​li się w sie​bie: ona wy​zy​wa​ją​co, on oskar​ży​ciel​sko.

– Co ty tu ro​bisz? – Pra​cu​ję – po​wie​dzia​ła. – Ka​za​łem ci pra​co​wać w domu. – Już skoń​czy​łam – od​par​ła, stu​ka​jąc pal​cem w plik kar​tek le​żą​cych obok niej na biur​ku, po​kry​tych od​ręcz​ny​mi no​tat​ka​mi i nu​me​ra​mi te​le​fo​nów. – To wszyst​kie nu​me​ry, któ​re uda​ło mi się zna​leźć w Sho​re​ditch. Wzrok Stri​ke’a po​dą​żył za jej ręką, lecz jego uwa​gę zwró​cił nie mały plik sta​ran​nie za​pi​sa​nych kar​tek, na któ​re wska​za​ła, lecz pier​ścio​nek za​rę​czy​no​wy z sza​fi​rem. Na​stą​pi​ła chwi​la ci​szy. Ro​bin za​sta​na​wia​ła się, dla​cze​go ser​ce wali jej w pier​si. Ja​kie to nie​do​rzecz​ne, że tak się oba​wia​ła jego kry​ty​ki… Prze​cież to jej spra​wa, czy chce wyjść za Mat​thew… Ab​sur​dem było na​wet to, że mia​ła po​trze​bę tłu​ma​cze​nia się przed samą sobą… – Wró​ci​li​ście do sie​bie? – spy​tał Stri​ke, od​wra​ca​jąc się do niej ple​ca​mi, żeby po​wie​sić kurt​kę i ple​cak. – Tak. Zno​wu za​pa​dło krót​kie mil​cze​nie. Od​wró​cił się i spoj​rzał jej w twarz. – Nie mam dla cie​bie pra​cy. Zo​sta​ła nam tyl​ko jed​na spra​wa. Sam mogę się za​jąć Psy​cho​ta​tą. Zmru​ży​ła nie​bie​sko​sza​re oczy. – A co z Brock​ban​kiem, La​in​giem i Whit​ta​ke​rem? – Jak to co? – Już nie pró​bu​jesz ich zna​leźć? – Pró​bu​ję, ale to nie jest… – Więc jak za​mie​rzasz się zaj​mo​wać czte​re​ma spra​wa​mi na​raz? – To nie są spra​wy. Nikt nam nie pła​ci… – Więc to ta​kie hob​by, tak? – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – To dla​te​go przez cały week​end wy​szu​ki​wa​łam nu​me​ry te​le​fo​nów? – Słu​chaj, masz ra​cję, chcę ich na​mie​rzyć. – Stri​ke pró​bo​wał ze​brać ar​gu​men​ty mimo ogrom​ne​go zmę​cze​nia i in​nych, mniej ła​twych do okre​śle​nia emo​cji (zno​wu mia​ła na pal​cu pier​ścio​nek… od po​cząt​ku przy​pusz​czał, że tak bę​dzie… ode​sła​nie jej do domu, żeby po​prze​by​wa​ła z Mat​thew, oczy​wi​ście uła​twi​ło spra​wę) – ale nie… – Z chę​cią się zgo​dzi​łeś, że​bym za​wio​zła cię do Bar​row – od​rze​kła Ro​bin, któ​ra była przy​go​to​wa​na na tę kłót​nię. Do​sko​na​le wie​dzia​ła, że Stri​ke nie chce jej z po​wro​tem w agen​cji. – Nie mia​łeś nic prze​ciw​ko temu, że​bym roz​ma​wia​ła z Hol​ly Brock​bank i Lor​ra​ine Mac​Nau​gh​ton, praw​da? Więc co się na​gle zmie​ni​ło? – Przy​sła​no ci na​stęp​ny pie​przo​ny frag​ment cia​ła, Ro​bin, oto, co się, kur​wa, zmie​ni​ło! Nie za​mie​rzał krzy​czeć, ale jego głos od​bił się echem od sza​fek na do​ku​men​ty. Ro​bin była nie​wzru​szo​na. Już wi​dy​wa​ła roz​złosz​czo​ne​go Stri​ke’a, sły​sza​ła, jak prze​kli​na,

wi​dzia​ła, jak wali pię​ścią w me​ta​lo​we szu​fla​dy. Nie prze​szka​dza​ło jej to. – Tak – przy​zna​ła ze spo​ko​jem – i by​łam tym wstrzą​śnię​ta. Chy​ba więk​szość lu​dzi by​ła​by wstrzą​śnię​ta, gdy​by do​sta​ła pa​lec wsa​dzo​ny w pocz​tów​kę. Sam też mia​łeś dość nie​tę​gą minę. – Tak, i wła​śnie dla​te​go… – …pró​bu​jesz sam roz​pra​co​wać czte​ry spra​wy i ode​sła​łeś mnie do domu. Ale ja nie pro​si​łam o urlop. W eu​fo​rii, któ​ra na​stą​pi​ła po po​now​nym wło​że​niu pier​ścion​ka na pa​lec, Mat​thew po​mógł jej na​wet przy​go​to​wać ar​gu​men​ty prze​ma​wia​ją​ce za po​wro​tem do pra​cy. Pa​trząc z per​spek​ty​wy cza​su, było to dość nie​zwy​kłe – on uda​wał Stri​ke’a, a ona przed​sta​wia​ła mu swo​je ra​cje – lecz te​raz Mat​thew był go​tów po​móc jej we wszyst​kim, by​le​by tyl​ko dru​gie​go lip​ca zgo​dzi​ła się za nie​go wyjść. – Chcia​łam od razu wró​cić do… – To, że chcia​łaś wró​cić do pra​cy – prze​rwał jej Stri​ke – nie ozna​cza, że po​wrót do pra​cy leży w two​im in​te​re​sie. – Och, nie wie​dzia​łam, że je​steś cer​ty​fi​ko​wa​nym psy​cho​lo​giem pra​cy – od​par​ła z lek​kim sar​ka​zmem. – Słu​chaj – po​wie​dział Stri​ke, bar​dziej roz​draż​nio​ny jej chłod​nym ra​cjo​na​li​zmem niż był​by wście​kło​ścią i łza​mi (sza​fir zno​wu zim​no za​mi​go​tał na jej pal​cu) – je​stem two​im pra​co​daw​cą i to ja de​cy​du​ję, czy… – My​śla​łam, że je​stem two​ją part​ner​ką – od​pa​ro​wa​ła Ro​bin. – To ni​cze​go nie zmie​nia – od​rzekł. – Part​ner​ka czy nie, na​dal po​no​szę od​po​wie​dzial​ność za… – Więc wo​lisz pa​trzeć, jak agen​cja upa​da, niż po​zwo​lić mi pra​co​wać? – spy​ta​ła Ro​bin. Na jej bla​dej twa​rzy po​ja​wił się ru​mie​niec zło​ści i choć Stri​ke prze​czu​wał swo​ją klę​skę, czer​pał nie​ja​sną przy​jem​ność z tego, że Ro​bin tra​ci zim​ną krew. – Po​mo​głam ci roz​krę​cić ten in​te​res! Kto​kol​wiek to jest, wy​świad​czasz mu przy​słu​gę, od​su​wa​jąc mnie na bok, za​nie​dbu​jąc płat​ne zle​ce​nia i za​ha​ro​wu​jąc się na… – Skąd wiesz, że…? – Bo gów​nia​nie wy​glą​dasz – po​wie​dzia​ła od​waż​nie i za​sko​czo​ny Stri​ke o mało nie ro​ze​śmiał się po raz pierw​szy od wie​lu dni. – Albo je​stem two​ją part​ner​ką, albo nie – cią​gnę​ła. – Je​śli za​mie​rzasz mnie trak​to​wać jak ja​kąś por​ce​la​nę na spe​cjal​ne oka​zje, wyj​mo​wa​ną tyl​ko wte​dy, kie​dy masz pew​ność, że nic jej się nie sta​nie, to… to z nami ko​niec. Ko​niec z tą agen​cją. Zro​bię le​piej, je​śli sko​rzy​stam z pro​po​zy​cji War​dle’a… – Ja​kiej pro​po​zy​cji? – spy​tał ostro. – Po​wie​dział, że po​win​nam się za​trud​nić w po​li​cji – do​koń​czy​ła Ro​bin, pa​trząc Stri​ke’owi pro​sto w twarz. – Wiesz, że nie trak​tu​ję tego jak za​ba​wy. Nie je​stem małą dziew​czyn​ką.

Prze​trwa​łam gor​sze rze​czy niż ode​bra​nie prze​sył​ki z pal​cem. Więc… – Ze​bra​ła się na od​wa​gę. Mia​ła na​dzie​ję, że nie bę​dzie mu​sia​ła sta​wiać ul​ti​ma​tum – …de​cy​duj. De​cy​duj, czy je​stem two​ją part​ner​ką, czy… kulą u nogi. Je​śli nie mo​żesz na mnie po​le​gać… je​śli nie mo​żesz po​zwo​lić, że​bym po​dej​mo​wa​ła ta​kie samo ry​zy​ko jak ty… to po​win​nam… – Głos o mało jej się nie za​ła​mał, lecz zmu​si​ła się do do​koń​cze​nia zda​nia: – …po​win​nam odejść. Pod wpły​wem emo​cji tro​chę za moc​no ob​ró​ci​ła się na krze​śle, chcąc zna​leźć się z po​wro​tem na​prze​ciw​ko kom​pu​te​ra, i w re​zul​ta​cie przez chwi​lę sie​dzia​ła wpa​trzo​na w ścia​nę. Uda​jąc, że nic się nie sta​ło, ob​ró​ci​ła krze​sło w stro​nę mo​ni​to​ra i kon​ty​nu​owa​ła otwie​ra​nie mej​li, cze​ka​jąc na jego od​po​wiedź. Nie wspo​mnia​ła mu o tro​pie. Mu​sia​ła się do​wie​dzieć, czy na​dal jest jego part​ner​ką, i do​pie​ro po​tem po​dzie​lić się z nim swo​imi od​kry​cia​mi albo dać mu je w pre​zen​cie po​że​gnal​nym. – Kto​kol​wiek to jest, ma​sa​kru​je ko​bie​ty dla przy​jem​no​ści – po​wie​dział ci​cho Stri​ke – i ja​sno dał do zro​zu​mie​nia, że to samo chciał​by zro​bić z tobą. – Ro​zu​miem – od​rze​kła Ro​bin ze ści​śnię​tym gar​dłem, nie od​ry​wa​jąc oczu od mo​ni​to​ra. – Ale chy​ba zda​jesz so​bie spra​wę, że je​śli wie, gdzie pra​cu​ję, to pew​nie wie też, gdzie miesz​kam, a sko​ro jest taki zde​ter​mi​no​wa​ny, to wy​śle​dzi mnie wszę​dzie. Nie mo​żesz po​jąć, że o wie​le bar​dziej wo​la​ła​bym po​móc go zła​pać, niż sie​dzieć i cze​kać, aż za​ata​ku​je? Nie za​mie​rza​ła bła​gać. Wy​rzu​ci​ła ze skrzyn​ki dwa​na​ście spa​mów, za​nim po​now​nie się ode​zwał, mó​wiąc zmę​czo​nym gło​sem. – W po​rząd​ku. – Co: „w po​rząd​ku”? – spy​ta​ła, roz​glą​da​jąc się ostroż​nie. – W po​rząd​ku… wra​casz do pra​cy. Roz​pro​mie​ni​ła się. Nie od​wza​jem​nił jej uśmie​chu. – Och, roz​ch​murz się – po​wie​dzia​ła, wsta​jąc i okrą​ża​jąc biur​ko. Przez jed​ną sza​lo​ną chwi​lę my​ślał, że go uści​ska – wy​da​wa​ła się taka szczę​śli​wa (a sko​ro za​bez​pie​cze​nie w po​sta​ci pier​ścion​ka wró​ci​ło na jej pa​lec, może szef stał się po​sta​cią, któ​rą wol​no bez​piecz​nie ści​skać, asek​su​al​nym nie​ry​wa​lem) – lecz ona tyl​ko po​szła do czaj​ni​ka. – Mam pe​wien trop – oznaj​mi​ła. – Tak? – po​wie​dział, wciąż usi​łu​jąc zro​zu​mieć nową sy​tu​ację. (Ja​kie wy​zna​czy Ro​bin za​da​nie, żeby nie na​ra​żać jej na zbyt wiel​kie nie​bez​pie​czeń​stwo? Do​kąd mógł​by ją wy​słać?) – Tak. Na​wią​za​łam kon​takt z jed​ną z osób z fo​rum BIID, któ​ra roz​ma​wia​ła z Kel​sey. Sze​ro​ko zie​wa​jąc, Stri​ke opadł na ka​na​pę obi​tą sztucz​ną skó​rą, któ​ra pod jego cię​ża​rem jak zwy​kle wy​da​ła od​głos ko​ja​rzą​cy się ze wzdę​ciem, i pró​bo​wał so​bie przy​po​mnieć, o kim Ro​bin mówi. Był tak bar​dzo nie​wy​spa​ny, że jego za​zwy​czaj po​jem​na i pre​cy​zyj​na pa​mięć sta​ła się za​wod​na. – Z… fa​ce​tem czy z ko​bie​tą? – spy​tał, nie​wy​raź​nie przy​po​mi​na​jąc so​bie zdję​cia, któ​re po​-

ka​zał mu War​dle. – Z męż​czy​zną – po​wie​dzia​ła Ro​bin, za​le​wa​jąc wrząt​kiem to​reb​ki z her​ba​tą. Po raz pierw​szy od po​cząt​ku ich współ​pra​cy z ra​do​ścią sko​rzy​stał z oka​zji, żeby za​kwe​stio​no​wać jej dzia​ła​nia. – Więc bez mo​jej wie​dzy udzie​la​łaś się w in​ter​ne​cie? Gra​łaś w gier​ki ze zgra​ją ano​ni​mo​wych ty​pów, nie wie​dząc, z kim za​dzie​rasz? – Prze​cież ci mó​wi​łam, że by​łam na tym fo​rum! – obu​rzy​ła się Ro​bin. – Wi​dzia​łam, że Kel​sey o cie​bie py​ta​ła, pa​mię​tasz? Na​zwa​ła się Nie​mamg​dzie​się​zw​ró​cić. Po​wie​dzia​łam ci to wszyst​ko, kie​dy przy​szedł War​dle. Jemu to za​im​po​no​wa​ło – do​da​ła. – Ale już zo​sta​wił cię w tyle – od​parł Stri​ke. – Prze​słu​chał obie oso​by, z któ​ry​mi Kel​sey kon​tak​to​wa​ła się przez in​ter​net . To śle​pa ulicz​ka. One ni​g​dy się z nią nie spo​tka​ły. Te​raz po​li​cja roz​pra​co​wu​je go​ścia, któ​ry na​zy​wa się De​vo​tee i na​ma​wiał na spo​tka​nie ko​bie​ty z tej in​ter​ne​to​wej stro​ny. – Już o nim wiem. – Skąd? – Po​pro​sił, że​bym mu prze​sła​ła swo​je zdję​cie, a kie​dy tego nie zro​bi​łam, prze​stał się od​zy​wać… – Flir​tu​jesz z tymi świ​ra​mi? – Och, na li​tość bo​ską – znie​cier​pli​wi​ła się Ro​bin. – Uda​wa​łam, że cier​pię na to samo za​bu​rze​nie co oni, trud​no to na​zwać flir​to​wa​niem… I nie są​dzę, żeby na​le​ża​ło się przej​mo​wać tym De​vo​tee. Po​da​ła Stri​ke’owi ku​bek z her​ba​tą, któ​ra mia​ła jego ulu​bio​ny od​cień kre​ozo​tu. Jak na iro​nię tyl​ko go to zde​ner​wo​wa​ło, za​miast udo​bru​chać. – Więc my​ślisz, że nie na​le​ży się przej​mo​wać De​vo​tee? Skąd taki wnio​sek? – In​te​re​so​wa​łam się tro​chę akro​to​mo​fi​lią, od​kąd przy​szedł do cie​bie list od tego męż​czy​zny za​fik​so​wa​ne​go na two​jej no​dze, pa​mię​tasz? Tak jak inne pa​ra​fi​lie, pra​wie ni​g​dy nie wią​że się to z prze​mo​cą. Moim zda​niem jest o wie​le bar​dziej praw​do​po​dob​ne, że ma​stur​bu​je się nad kla​wia​tu​rą na myśl o tych wszyst​kich wan​na​be​es. Stri​ke, nie znaj​du​jąc od​po​wie​dzi, tyl​ko na​pił się her​ba​ty. – W każ​dym ra​zie – pod​ję​ła Ro​bin (po​czu​ła się ura​żo​na, że Stri​ke nie po​dzię​ko​wał za her​ba​tę) – ty​pek, z któ​rym Kel​sey roz​ma​wia​ła przez in​ter​net, ten, któ​ry też ma​rzy o am​pu​ta​cji, okła​mał War​dle’a. – Jak to? – Spo​tkał się z Kel​sey w praw​dzi​wym ży​ciu. – Tak? – spy​tał Stri​ke, po​sta​na​wia​jąc nie oka​zy​wać zbyt​nie​go za​in​te​re​so​wa​nia. – Skąd wiesz? – Na​pi​sał mi. Prze​ra​ził się, kie​dy skon​tak​to​wa​ła się z nim po​li​cja. Nikt z jego ro​dzi​ny ani

przy​ja​ciół nie wie o jego ob​se​sji na punk​cie po​zby​cia się nogi. Spa​ni​ko​wał i skła​mał, że ni​g​dy nie wi​dział się z Kel​sey. Bał się, że gdy​by się przy​znał, zro​bi​ło​by się o nim gło​śno i mu​siał​by ze​zna​wać w są​dzie. Tak czy ina​czej, kie​dy już go prze​ko​na​łam, że ja to ja i że nie je​stem dzien​ni​kar​ką ani po​li​cjant​ką… – Po​wie​dzia​łaś mu praw​dę? – Tak, to naj​lep​sze, co mo​głam zro​bić, bo jak już na​brał pew​no​ści, że nie kła​mię, zgo​dził się na spo​tka​nie. – A dla​cze​go my​ślisz, że na​praw​dę chce się z tobą spo​tkać? – spy​tał Stri​ke. – Dla​te​go że mamy atut, któ​re​go bra​ku​je po​li​cji. – Czy​li co? – Czy​li – po​wie​dzia​ła chłod​no, ża​łu​jąc, że nie może udzie​lić in​nej od​po​wie​dzi – cie​bie. Ja​son zro​bi ab​so​lut​nie wszyst​ko, żeby cię po​znać. – Mnie? – spy​tał spe​szo​ny Stri​ke. – Dla​cze​go? – Po​nie​waż jest prze​ko​na​ny, że sam ucią​łeś so​bie nogę. – Co?! – Kel​sey go za​pew​nia​ła, że zro​bi​łeś to oso​bi​ście. Chce się do​wie​dzieć jak. – Jezu… kur​wa mać – za​klął Stri​ke. – Jest psy​chicz​nie cho​ry? Oczy​wi​ście, że jest – od​po​wie​dział so​bie na​tych​miast . – Prze​cież chce so​bie od​ciąć pie​przo​ną nogę. Kur​wa mać. – Wiesz, trwa de​ba​ta na te​mat tego, czy BIID to cho​ro​ba psy​chicz​na, czy może ja​kiś ro​dzaj ano​ma​lii mó​zgo​wej – od​par​ła Ro​bin. – Je​śli prze​świe​tli się mózg oso​by cier​pią​cej… – Mniej​sza z tym – wszedł jej w sło​wo Stri​ke, zby​wa​jąc ten te​mat mach​nię​ciem ręki. – Dla​cze​go uwa​żasz, że ten świr ma coś cie​ka​we​go do…? – Spo​tkał się z Kel​sey – znie​cier​pli​wi​ła się Ro​bin – a ona na pew​no mu po​wie​dzia​ła, skąd ma pew​ność, że je​steś jed​nym z nich. Chło​pak ma dzie​więt​na​ście lat, pra​cu​je w su​per​mar​ke​cie w Le​eds, ma ciot​kę w Lon​dy​nie, przy​je​dzie tu, za​trzy​ma się u niej i się ze mną spo​tka. Pró​bu​je​my uzgod​nić ter​min. Musi spraw​dzić, kie​dy bę​dzie mógł wziąć wol​ne. Słu​chaj, od nie​go mamy już tyl​ko dwa kro​ki do oso​by, któ​ra prze​ko​na​ła Kel​sey, że am​pu​to​wa​no ci nogę na two​je ży​cze​nie – cią​gnę​ła, roz​cza​ro​wa​na i jed​no​cze​śnie po​iry​to​wa​na bra​kiem en​tu​zja​zmu Stri​ke’a w związ​ku z wy​ni​ka​mi jej sa​mo​dziel​nej pra​cy, lecz mimo wszyst​ko na​dal mia​ła cień na​dziei, że prze​sta​nie być taki draż​li​wy i kry​tycz​ny. – A ta oso​ba pra​wie na pew​no jest mor​der​cą! Stri​ke wy​pił jesz​cze tro​chę her​ba​ty, po​zwa​la​jąc, by to, co po​wie​dzia​ła, po​wo​li prze​nik​nę​ło do jego wy​czer​pa​ne​go mó​zgu. Ro​zu​mo​wa​ła lo​gicz​nie. Na​mó​wie​nie Ja​so​na na spo​tka​nie było waż​nym osią​gnię​ciem. Po​wi​nien był ją po​chwa​lić. Za​miast tego sie​dział w mil​cze​niu i pił her​ba​tę. – Je​śli uwa​żasz, że po​win​nam za​dzwo​nić do War​dle’a i mu to prze​ka​zać… – po​wie​dzia​ła Ro​bin z wy​raź​nym ża​lem.

– Nie – za​prze​czył Stri​ke i po​śpiech, z ja​kim to zro​bił, dał Ro​bin małą sa​tys​fak​cję. – Do​pó​ki się nie do​wie​my, co ten chło​pak… nie bę​dzie​my za​wra​cać War​dle’owi gło​wy. Damy mu znać, jak już usły​szy​my, co ma do po​wie​dze​nia ten cały Ja​son. Mó​wi​łaś, że kie​dy przy​je​dzie do Lon​dy​nu? – Sta​ra się o urlop, jesz​cze nie wiem. – Jed​no z nas mo​gło​by po​je​chać do nie​go do Le​eds. – Woli przy​je​chać tu​taj. Usi​łu​je to ukryć przed zna​jo​my​mi. – Okej – po​wie​dział szorst​ko Stri​ke, po​cie​ra​jąc prze​krwio​ne oczy i pró​bu​jąc uło​żyć dla Ro​bin plan za​jęć, któ​ry nie na​ra​żał​by jej na nie​bez​pie​czeń​stwo. – W ta​kim ra​zie na​ci​skaj go da​lej i za​cznij dzwo​nić pod te nu​me​ry. Może uda ci się na​tra​fić na ślad Brock​ban​ka. – Już za​czę​łam go szu​kać – od​par​ła i usły​szał w jej gło​sie ukry​ty bunt zwia​stu​ją​cy ry​chłe żą​da​nie po​wro​tu na uli​cę. – Poza tym – do​dał, my​śląc w po​śpie​chu – chciał​bym, że​byś po​ob​ser​wo​wa​ła Wol​la​ston Clo​se. – Mam się ro​zej​rzeć za La​in​giem? – Wła​śnie. Nie rzu​caj się w oczy, nie kręć się tam po zmro​ku, a je​śli zo​ba​czysz tego fa​ce​ta w czap​ce, wy​noś się stam​tąd albo włącz ten swój cho​ler​ny alarm an​ty​gwał​to​wy. Naj​le​piej jed​no i dru​gie. Na​wet opry​skli​wość Stri​ke’a nie była w sta​nie stłu​mić ra​do​ści Ro​bin, że wró​ci​ła na po​kład jako jego peł​no​praw​na part​ner​ka w in​te​re​sach. Nie wie​dzia​ła, że Stri​ke uwa​żał i miał na​dzie​ję, iż wy​sy​ła ją w śle​py za​ułek. Dniem i nocą ob​ser​wo​wał drzwi nie​wiel​kie​go blo​ku, re​gu​lar​nie zmie​nia​jąc po​zy​cję oraz uży​wa​jąc go​gli nok​to​wi​zyj​nych, żeby lu​stro​wać bal​ko​ny i okna. Nie zo​ba​czył ni​cze​go, co mo​gło​by wska​zy​wać, że w środ​ku czai się La​ing: ża​den bar​czy​sty cień nie po​ru​szał się za za​sło​ną, ni​g​dzie nie było śla​du ni​skie​go czo​ła ani ciem​nych oczu fret​ki, nie za​uwa​żył żad​nej ma​syw​nej po​sta​ci kuś​ty​ka​ją​cej o ku​lach ani idą​cej za​ma​szy​stym kro​kiem bok​se​ra, któ​rym La​ing kie​dyś był (gdy cho​dzi​ło o Do​nal​da La​in​ga, Stri​ke ni​cze​go nie wy​klu​czał). W każ​dym męż​czyź​nie wcho​dzą​cym do bu​dyn​ku albo wy​cho​dzą​cym z nie​go Stri​ke wy​pa​try​wał cie​nia po​do​bień​stwa do zdję​cia La​in​ga ze stro​ny Ju​st​Gi​ving albo do po​zba​wio​nej twa​rzy po​sta​ci w czap​ce, lecz ża​den z nich na​wet w nie​wiel​kim stop​niu nie od​po​wia​dał temu ry​so​pi​so​wi. – No – po​wie​dział – w ta​kim ra​zie zaj​miesz się La​in​giem i… Daj mi po​ło​wę tych nu​me​rów… po​dzie​li​my się nimi. Ja będę da​lej szu​kał Whit​ta​ke​ra. Pa​mię​taj, że masz re​gu​lar​nie dzwo​nić, do​bra? Po​dźwi​gnął się z ka​na​py. – Oczy​wi​ście – od​rze​kła ura​do​wa​na Ro​bin. – A, jesz​cze jed​no… Cor​mo​ran… Był już pra​wie w ga​bi​ne​cie, ale się od​wró​cił. – …co to jest?

Trzy​ma​ła ta​blet​ki Ac​cu​ta​ne, któ​re zna​lazł w szu​fla​dzie Kel​sey, a po spraw​dze​niu ich w in​ter​ne​cie, zo​sta​wił w tac​ce na ko​re​spon​den​cję. – A – mruk​nął. – To nic waż​ne​go. Część jej ra​do​ści wy​pa​ro​wa​ła. Po​czuł nie​wy​raź​ne wy​rzu​ty su​mie​nia. Wie​dział, że za​cho​wy​wał się jak gbur. Nie za​słu​gi​wa​ła na to. Spró​bo​wał wziąć się w garść. – Lek na trą​dzik – wy​ja​śnił. – Na​le​żał do Kel​sey. – Oczy​wi​ście, prze​cież po​je​cha​łeś do niej do domu, wi​dzia​łeś się z jej sio​strą! Jak tam było? Co ci po​wie​dzia​ła? Stri​ke nie czuł się na si​łach, żeby opo​wia​dać o Ha​zel Fur​ley. Miał wra​że​nie, że od tam​tej roz​mo​wy mi​nę​ło dużo cza​su, był wy​czer​pa​ny i na​dal czuł do Ro​bin nie​uza​sad​nio​ną wro​gość. – Nic no​we​go – od​parł. – Nic waż​ne​go. – Więc dla​cze​go za​bra​łeś te ta​blet​ki? – My​śla​łem, że to mogą być pi​guł​ki an​ty​kon​cep​cyj​ne… Że może Kel​sey knu​ła coś, o czym sio​stra nie wie​dzia​ła. – Aha – od​rze​kła Ro​bin. – Więc rze​czy​wi​ście są bez zna​cze​nia. Wy​rzu​ci​ła je do ko​sza. Ego – tyl​ko i wy​łącz​nie ego – zmu​si​ło Stri​ke’a do pod​ję​cia wy​sił​ku i kon​ty​nu​owa​nia tej roz​mo​wy. Ro​bin wpa​dła na do​bry trop, a on nie miał nic oprócz mało kon​kret​ne​go po​my​słu zwią​za​ne​go z le​kiem Ac​cu​ta​ne. – Poza tym zna​la​złem nu​me​rek – po​wie​dział. – Co? – Coś w ro​dza​ju bi​le​ci​ka z szat​ni. Pa​trzy​ła na nie​go wy​cze​ku​ją​co. – Z nu​me​rem osiem​na​ście – do​dał Stri​ke. Cze​ka​ła na dal​sze wy​ja​śnie​nia, lecz żad​nych nie usły​sza​ła. Stri​ke ziew​nął i uznał swo​ją po​raż​kę. – Do zo​ba​cze​nia póź​niej. In​for​muj mnie, co ro​bisz i gdzie je​steś. Wszedł do ga​bi​ne​tu, za​mknął drzwi, usiadł przy biur​ku i roz​wa​lił się w fo​te​lu. Zro​bił wszyst​ko, co było w jego mocy, żeby ją po​wstrzy​mać przed po​wro​tem na uli​cę. Te​raz ma​rzył tyl​ko o tym, żeby usły​szeć, jak wy​cho​dzi.

40 … love is like a gun And in the hands of so​m e​o ne like you I think it’d kill. […] mi​łość jest jak pi​sto​let, A w rę​kach ko​goś ta​kie​go jak ty Chy​ba mo​gła​by za​bić. Blue Öy​ster Cult, Se​ar​c hin’ for Ce​li​ne

Ro​bin była o dzie​sięć lat młod​sza od Stri​ke’a. Zja​wi​ła się w jego agen​cji jako tym​cza​so​wa se​kre​tar​ka, nie​po​szu​ki​wa​na i nie​mi​le wi​dzia​na, w naj​gor​szym mo​men​cie jego ży​cia za​wo​do​we​go. Za​mie​rzał ją za​trzy​mać tyl​ko na ty​dzień, i to wy​łącz​nie dla​te​go, że gdy przy​szła, o mało nie zrzu​cił jej z me​ta​lo​wych scho​dów. Czuł, że jest jej to wi​nien. Ja​kimś spo​so​bem zdo​ła​ła go prze​ko​nać, żeby po​zwo​lił jej zo​stać dłu​żej, naj​pierw na dru​gi ty​dzień, po​tem na mie​siąc i wresz​cie na za​wsze. Dzię​ki niej o włos unik​nął ban​kruc​twa, pra​co​wa​ła na suk​ces jego agen​cji, na​uczy​ła się tej ro​bo​ty, a te​raz pro​si​ła je​dy​nie o to, by po​zwo​lił so​bie po​móc, gdy agen​cja zno​wu prze​cho​dzi​ła kry​zys, i by mo​gła ra​zem z nim wal​czyć o jej prze​trwa​nie. Wszy​scy lu​bi​li Ro​bin. On też ją lu​bił. Jak mógł​by jej nie lu​bić po tym wszyst​kim, przez co ra​zem prze​szli? Jed​nak już na po​cząt​ku po​wie​dział so​bie: ani kro​ku da​lej. Na​le​ża​ło za​cho​wać dy​stans. Gra​ni​ce mu​sia​ły po​zo​stać nie​na​ru​szo​ne. Wkro​czy​ła w jego ży​cie w tym sa​mym dniu, w któ​rym na do​bre ze​rwał z Char​lot​te po szes​na​stu la​tach prze​ry​wa​ne​go związ​ku. Na​dal nie był w sta​nie po​wie​dzieć, czy spra​wił mu on wię​cej przy​jem​no​ści, czy bólu. Uczyn​ność Ro​bin, jej su​mien​ność, fa​scy​na​cja tym, czym się zaj​mo​wał, i po​dziw, ja​kim go da​rzy​ła (sko​ro miał być ze sobą szcze​ry, po​wi​nien być szcze​ry do koń​ca), oka​za​ły się bal​sa​mem na rany za​da​ne przez Char​lot​te, na ob​ra​że​nia we​wnętrz​ne o wie​le trwal​sze niż po​że​gnal​ne pre​zen​ty w po​sta​ci pod​bi​te​go oka i za​dra​pań. Wte​dy sza​fir na trze​cim pal​cu Ro​bin był za​le​tą: za​bez​pie​cze​niem i krop​ką. Nie do​pusz​cza​jąc ni​cze​go wię​cej, umoż​li​wił Stri​ke’owi swo​bod​ne… Wła​ści​wie co? Po​le​ga​nie na niej? Za​przy​jaź​nie​nie się z nią? Pier​ścio​nek za​rę​czy​no​wy nie​po​strze​że​nie do​pro​wa​dził do osła​bie​nia ba​rier, wsku​tek cze​go, pa​trząc wstecz, Stri​ke zdał so​bie spra​wę, że po​dzie​li​li się ze sobą oso​bi​sty​mi in​for​ma​cja​mi, któ​rych pra​wie nikt nie znał. Ro​bin była jed​ną z za​le​d​wie trzech osób (tak przy​pusz​czał) wie​dzą​cych o dziec​ku, któ​re Char​lot​te rze​ko​mo stra​ci​ła, lecz któ​re mo​gło w ogó​le nie ist​nieć albo zo​stać usu​nię​te. Stri​ke zaś na​le​żał do garst​ki lu​dzi wie​dzą​cych o nie​wier​no​ści Mat​thew. Mimo ca​łej de​ter​mi​na​cji de​tek​ty​wa, żeby trzy​mać Ro​bin na dy​stans, ra​-

czej pod​trzy​my​wa​li się na​wza​jem – i to do​słow​nie. Do​sko​na​le pa​mię​tał, co czuł, obej​mu​jąc ją w ta​lii, gdy nie​pew​nym kro​kiem szli do ho​te​lu Ha​zlitt’s. Była wy​star​cza​ją​co wy​so​ka, by mógł z ła​two​ścią ją pro​wa​dzić. Nie lu​bił się schy​lać. Ni​g​dy nie po​do​ba​ły mu się bar​dzo ni​skie ko​bie​ty. „Mat​thew nie był​by tym za​chwy​co​ny” – po​wie​dzia​ła. Był​by jesz​cze mniej za​chwy​co​ny, gdy​by wie​dział, jak bar​dzo po​do​ba​ło się to Stri​ke’owi. Da​le​ko jej było do uro​dy Char​lot​te. Char​lot​te na​le​ża​ła do tego ro​dza​ju pięk​no​ści, na wi​dok któ​rych męż​czyź​ni milk​ną w pół sło​wa, któ​re osza​ła​mia​ją ich tak, że nie mogą wy​do​być z sie​bie gło​su. Ro​bin, jak siłą rze​czy za​uwa​żał, gdy po​chy​la​ła się, żeby wy​łą​czyć kom​pu​ter pod ścia​ną, była bar​dzo sek​sow​na, lecz w jej obec​no​ści męż​czyź​ni nie za​po​mi​na​li ję​zy​ka w gę​bie. Są​dząc po za​cho​wa​niu War​dle’a, skła​nia​ła ich wręcz do więk​szej ga​da​tli​wo​ści. Lu​bił jed​nak jej twarz. Lu​bił jej głos. Lu​bił przy niej być. Nie cho​dzi​ło o to, że chciał z nią być – to by​ło​by sza​leń​stwo. Nie mo​gli​by ra​zem pro​wa​dzić agen​cji i ro​man​so​wać. W każ​dym ra​zie nie była dziew​czy​ną, z któ​rą mie​wa się ro​man​se. Znał ją tyl​ko jako ko​bie​tę za​rę​czo​ną albo osa​mot​nio​ną po ze​rwa​niu za​rę​czyn i dla​te​go wi​dział w niej isto​tę stwo​rzo​ną do mał​żeń​stwa. Bli​ski zło​ści zsu​mo​wał to, co o niej wie​dział i za​ob​ser​wo​wał, a co spra​wia​ło, że skraj​nie się od sie​bie róż​ni​li i ucie​le​śnia​ło jej bez​piecz​niej​szy, od​ręb​ny i bar​dziej kon​wen​cjo​nal​ny świat . Od szó​stej kla​sy mia​ła tego sa​me​go na​dę​te​go chło​pa​ka (choć te​raz ro​zu​miał to tro​chę le​piej), miłą ro​dzi​nę z kla​sy śred​niej w York​shi​re, ro​dzi​ców od dzie​sią​tek lat bę​dą​cych mał​żeń​stwem, naj​wy​raź​niej szczę​śli​wym, la​bra​do​ra, land ro​ve​ra oraz ku​cy​ka. Na​wet prze​klę​te​go ku​cy​ka! Po chwi​li do jego gło​wy wdar​ły się inne wspo​mnie​nia i od ob​ra​zu bez​piecz​nej i upo​rząd​ko​wa​nej prze​szło​ści od​dzie​li​ła się inna Ro​bin: uka​za​ła mu się ko​bie​ta, któ​ra nada​wa​ła​by się do Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych. Była to Ro​bin po​bie​ra​ją​ca lek​cje jaz​dy dla za​awan​so​wa​nych, na​ra​ża​ją​ca się na wstrzą​śnie​nie mó​zgu, żeby do​paść mor​der​cę, ze spo​ko​jem owi​ja​ją​ca Stri​ke’owi po​ra​nio​ne ra​mię płasz​czem jak opa​ską uci​sko​wą, po tym jak zo​stał dźgnię​ty no​żem, i wio​zą​ca go do szpi​ta​la. Ro​bin, któ​ra tak sku​tecz​nie im​pro​wi​zo​wa​ła pod​czas prze​słu​chi​wa​nia po​dej​rza​nych, że wy​cią​ga​ła z nich in​for​ma​cje, ja​kich nie zdo​ła​ła wy​do​być po​li​cja; Ro​bin, któ​ra wy​my​śli​ła Ve​ne​tię Hall i z po​wo​dze​niem się w nią wcie​li​ła; któ​ra prze​ko​na​ła prze​ra​żo​ne​go mło​de​go męż​czy​znę ma​rzą​ce​go o am​pu​ta​cji nogi, żeby jej za​ufał; któ​ra dała Stri​ke’owi sto in​nych do​wo​dów swo​jej ini​cja​ty​wy, za​rad​no​ści i od​wa​gi mo​gą​cych już daw​no zro​bić z niej nie​umun​du​ro​wa​ną ofi​cer po​li​cji, gdy​by nie to, że kie​dyś we​szła do ciem​nej klat​ki scho​do​wej, gdzie cze​kał na nią za​ma​sko​wa​ny drań. I ta ko​bie​ta za​mie​rza​ła po​ślu​bić Mat​thew! Mat​thew, któ​ry li​czył, że jego na​rze​czo​na za​trud​ni się w dzia​le kadr i do​ło​ży ład​ną pen​syj​kę do jego wła​snej, któ​ry dą​sał się i na​rze​kał na jej dłu​gi, nie​nor​mo​wa​ny czas pra​cy i mar​ne za​rob​ki… Czy nie wi​dzia​ła, że za​mie​rza zro​bić

coś cho​ler​nie głu​pie​go? Dla​cze​go, do kur​wy nę​dzy, z po​wro​tem wło​ży​ła pier​ścio​nek na pa​lec? Czyż​by nie za​sma​ko​wa​ła wol​no​ści pod​czas ich wy​pra​wy do Bar​row, któ​rą Stri​ke wspo​mi​nał z sym​pa​tią wy​trą​ca​ją​cą go z rów​no​wa​gi? „Po​peł​nia za​je​bi​ście wiel​ki błąd, i tyle”. Wła​śnie: i tyle. To nie było nic oso​bi​ste​go. Bez wzglę​du na to, czy była za​rę​czo​na, za​męż​na czy wol​na, nic nie mo​gło​by wy​nik​nąć ze sła​bo​ści, któ​rą, jak był zmu​szo​ny przy​znać, od ja​kie​goś cza​su do niej miał. Po​sta​no​wił przy​wró​cić za​wo​do​wy dy​stans, któ​ry z ja​kie​goś po​wo​du znik​nął po jej al​ko​ho​lo​wych wy​zna​niach i w mi​łej at​mos​fe​rze ich wy​ciecz​ki na pół​noc, oraz na ra​zie odło​żyć kry​sta​li​zu​ją​cy się plan za​koń​cze​nia związ​ku z Elin. Czuł się bez​piecz​niej, ma​jąc w od​wo​dzie inną ko​bie​tę, w do​dat​ku pięk​ną, któ​rej en​tu​zjazm i do​świad​cze​nie w łóż​ku z pew​no​ścią mo​gły mu zre​kom​pen​so​wać ich nie​za​prze​czal​ne nie​do​pa​so​wa​nie poza nim. Za​czął się za​sta​na​wiać, jak dłu​go Ro​bin bę​dzie u nie​go pra​co​wa​ła po tym, jak zo​sta​nie pa​nią Cun​lif​fe. Mat​thew z pew​no​ścią wy​ko​rzy​sta każ​dy gram mę​żow​skie​go wpły​wu, żeby od​cią​gnąć ją od za​wo​du ty​leż nie​bez​piecz​ne​go, co kiep​sko płat​ne​go. No cóż, to już jej zmar​twie​nie: jak so​bie po​ście​li, tak się wy​śpi. Tyl​ko że gdy już raz się ze​rwa​ło, o wie​le ła​twiej ze​rwać po​now​nie. Wie​dział o tym jak mało kto. Ile razy roz​sta​wa​li się z Char​lot​te? Ile razy ich zwią​zek się roz​pa​dał i ile razy pró​bo​wa​li od​bu​do​wać ten wrak? Pod ko​niec wię​cej było pęk​nięć niż bu​dul​ca: żyli w pa​ję​czej sie​ci szcze​lin spa​ja​nych na​dzie​ją, bó​lem i ilu​zją. Do ślu​bu Ro​bin i Mat​thew zo​sta​ły tyl​ko dwa mie​sią​ce. Był jesz​cze czas.

41 See the​r e a sca​r e​c row who wa​v es thro​ugh the mist. Spójrz na stra​cha na wró​ble fa​lu​ją​ce​go we mgle. Blue Öy​ster Cult, Out of the Dark​ness

Tak się zło​ży​ło, że w cią​gu na​stęp​ne​go ty​go​dnia Stri​ke bar​dzo rzad​ko wi​dy​wał Ro​bin. Pro​wa​dzi​li ob​ser​wa​cję w róż​nych miej​scach i wy​mie​nia​li się in​for​ma​cja​mi pra​wie wy​łącz​nie przez te​le​fon. Zgod​nie z jego prze​wi​dy​wa​nia​mi ani na Wol​la​ston Clo​se, ani w jej oko​li​cach nie było śla​du po by​łym żoł​nie​rzu Kró​lew​skiej Pie​cho​ty Gra​nicz​nej. Nie uda​ło mu się tak​że na​mie​rzyć Whit​ta​ke​ra w Cat​ford. Wy​chu​dzo​na Ste​pha​nie jesz​cze kil​ka razy wy​cho​dzi​ła z miesz​ka​nia nad sma​żal​nią i do nie​go wra​ca​ła. Choć Stri​ke nie mógł jej ob​ser​wo​wać przez całą dobę, wkrót​ce był pew​ny, że wi​dział wszyst​kie jej ubra​nia: kil​ka brud​nych dżer​se​jo​wych ko​szu​lek i jed​ną zno​szo​ną blu​zę z kap​tu​rem. Je​śli, jak bez wa​ha​nia stwier​dził Shan​ker, była pro​sty​tut​ką, to pra​co​wa​ła nie​re​gu​lar​nie. Choć sta​rał się, żeby go nie za​uwa​ży​ła, wąt​pił, czy jej za​pad​nię​te oczy w ogó​le by go za​re​je​stro​wa​ły, na​wet gdy​by prze​stał się ukry​wać. Były przy​mknię​te, peł​ne we​wnętrz​ne​go mro​ku, nie​do​pusz​cza​ją​ce świa​ta ze​wnętrz​ne​go. Stri​ke pró​bo​wał oce​nić, czy Whit​ta​ker jest pra​wie za​wsze w środ​ku czy pra​wie za​wsze poza miesz​ka​niem przy Cat​ford Broad​way, lecz pod tym ad​re​sem nie za​re​je​stro​wa​no żad​ne​go te​le​fo​nu sta​cjo​nar​ne​go, a nie​ru​cho​mość na​le​ża​ła do nie​ja​kie​go Da​re​sha​ka, któ​ry albo ją wy​naj​mo​wał, albo nie był w sta​nie po​zbyć się dzi​kich lo​ka​to​rów. Gdy pew​ne​go wie​czo​ru de​tek​tyw stał obok drzwi dla ak​to​rów te​atru i pa​lił pa​pie​ro​sa, ob​ser​wu​jąc oświe​tlo​ne okna i za​sta​na​wia​jąc się, czy tyl​ko mu się przy​wi​dzia​ło, że w środ​ku ktoś się po​ru​sza, za​wi​bro​wa​ła jego ko​mór​ka i na wy​świe​tla​czu uka​za​ło się na​zwi​sko War​dle’a. – Co sły​chać? – po​wie​dział. – Chy​ba spra​wa ma ciąg dal​szy – od​rzekł po​li​cjant . – Wy​glą​da na to, że nasz przy​ja​ciel zno​wu za​ata​ko​wał. Stri​ke przy​ło​żył ko​mór​kę do dru​gie​go ucha, żeby nie usły​sze​li tego prze​chod​nie. – Mów. – Ktoś po​trak​to​wał no​żem dziw​kę w Shac​kle​well i na pa​miąt​kę uciął jej dwa pal​ce. Zro​bił to spe​cjal​nie: przy​gwoź​dził jej rękę do zie​mi i ciach​nął. – Jezu. Kie​dy to było? – Dzie​sięć dni temu, dwu​dzie​ste​go dzie​wią​te​go kwiet​nia. Do​pie​ro te​raz wy​bu​dzi​li ją ze

śpiącz​ki far​ma​ko​lo​gicz​nej. – Prze​ży​ła? – spy​tał Stri​ke, od​ry​wa​jąc wzrok od okien, za któ​ry​mi mógł się cza​ić Whit​ta​ker, i całą uwa​gę sku​pia​jąc na War​dle’u. – Ja​kimś pie​przo​nym cu​dem – po​wie​dział War​dle. – Dźgnął ją w brzuch, prze​bił płu​co, a po​tem uciął pal​ce. To nie​po​ję​te, że ostrze omi​nę​ło naj​waż​niej​sze or​ga​ny. Na pew​no uznał, że ją za​bił. Za​pro​wa​dzi​ła go mię​dzy dwa bu​dyn​ki, żeby mu ob​cią​gnąć, ale coś mu prze​szko​dzi​ło: dwaj stu​den​ci idą​cy po Shac​kle​well Lane usły​sze​li krzyk i we​szli w ulicz​kę, żeby spraw​dzić, co się dzie​je. Gdy​by się zja​wi​li pięć mi​nut póź​niej, by​ło​by po niej. Prze​pro​wa​dzo​no dwie trans​fu​zje, żeby utrzy​mać ją przy ży​ciu. – I? – spy​tał Stri​ke. – Co mówi? – Na ra​zie jest na​fa​sze​ro​wa​na le​ka​mi i sa​me​go ata​ku nie pa​mię​ta. Twier​dzi, że był du​żym, ma​syw​nym bia​łym ty​pem w czap​ce. W ciem​nej kurt​ce. Miał po​sta​wio​ny koł​nierz. Nie za do​brze wi​dzia​ła jego twarz, ale my​śli, że po​cho​dził z pół​no​cy. – Na​praw​dę? – spy​tał Stri​ke, czu​jąc, że ser​ce ło​mo​cze mu jak ni​g​dy do​tąd. – Tak mówi. Ale jest oszo​ło​mio​na. A, i ura​to​wał ją przed wej​ściem pod sa​mo​chód. To ostat​nia rzecz, jaką pa​mię​ta. Wcią​gnął ją z po​wro​tem na chod​nik, kie​dy nad​jeż​dżał ja​kiś van. – Dżen​tel​men – mruk​nął Stri​ke, wy​dmu​chu​jąc dym w gwiaź​dzi​ste nie​bo. – No – po​wie​dział War​dle. – Pew​nie chciał, żeby jej cia​ło po​zo​sta​ło nie​na​ru​szo​ne. – Są ja​kieś szan​se na por​tret pa​mię​cio​wy? – Ju​tro spró​bu​je​my wy​słać do niej ry​sow​ni​ka, ale nie wią​żę z tym wiel​kich na​dziei. Stri​ke stał w ciem​no​ści i in​ten​syw​nie my​ślał. Czuł, że nowy atak wstrzą​snął War​dle’em. – Ja​kieś wie​ści w spra​wie któ​re​goś z mo​ich po​dej​rza​nych? – spy​tał. – Jesz​cze nie – od​rzekł krót​ko War​dle. Sfru​stro​wa​ny Stri​ke po​sta​no​wił nie na​ci​skać. Po​trze​bo​wał ła​twe​go do​stę​pu do po​li​cyj​ne​go do​cho​dze​nia. – A co z tym wa​szym De​vo​tee? – spy​tał, od​wra​ca​jąc się z po​wro​tem w stro​nę okien miesz​ka​nia Whit​ta​ke​ra, gdzie chy​ba nic się nie zmie​ni​ło. – Jak ci idzie z tym wąt​kiem? – Pró​bu​ję na​słać na go​ścia lu​dzi od prze​stępstw in​ter​ne​to​wych, ale mó​wią, że mają te​raz waż​niej​sze spra​wy – od​parł War​dle nie bez go​ry​czy. – Ich zda​niem to tyl​ko zwy​czaj​ny zbo​cze​niec. Stri​ke przy​po​mniał so​bie, że po​dob​ne​go zda​nia była Ro​bin. Nie zo​sta​ło nic wię​cej do do​da​nia. Po​że​gnał się z War​dle’em, a po​tem za​głę​bił w swo​jej ni​szy w zim​nym mu​rze i pa​ląc pa​pie​ro​sa, wró​cił do ob​ser​wo​wa​nia za​sło​nię​tych okien Whit​ta​ke​ra. Na​stęp​ne​go dnia Stri​ke i Ro​bin spo​tka​li się przy​pad​kiem w agen​cji. Stri​ke, któ​ry wła​śnie wy​szedł z miesz​ka​nia, trzy​ma​jąc pod pa​chą kar​to​no​we pu​dło peł​ne zdjęć Psy​cho​ta​ty, nie za​-

mie​rzał za​cho​dzić do agen​cji, ale na wi​dok syl​wet​ki Ro​bin ma​ja​czą​cej za mlecz​ną szy​bą zmie​nił zda​nie. – …do​bry. – Cześć – po​wie​dzia​ła Ro​bin. Ucie​szy​ła się na jego wi​dok, a jesz​cze bar​dziej ucie​szy​ło ją, że się uśmie​chał. Ostat​nio ich kon​tak​ty cha​rak​te​ry​zo​wa​ło dziw​ne skrę​po​wa​nie. Stri​ke miał na so​bie swój naj​lep​szy gar​ni​tur, dzię​ki cze​mu wy​glą​dał szczu​plej. – Co się tak wy​stro​iłeś? – spy​ta​ła. – Pil​ne spo​tka​nie z ad​wo​ka​tem: żona Psy​cho​ta​ty chce, że​bym po​ka​zał wszyst​ko, co mam, wszyst​kie zdję​cia, na któ​rych czai się pod szko​łą i wy​ska​ku​je na dzie​ci. Za​dzwo​ni​ła wczo​raj póź​nym wie​czo​rem, po tym jak zja​wił się w domu za​la​ny i im gro​ził: za​mie​rza wy​to​czyć naj​cięż​sze dzia​ła i zdo​być są​do​wy za​kaz zbli​ża​nia się. – Czy to ozna​cza, że prze​sta​je​my go ob​ser​wo​wać? – Wąt​pię. Psy​cho​ta​ta nie pod​da się tak ła​two – od​rzekł Stri​ke, spo​glą​da​jąc na ze​ga​rek. – Zresz​tą nie​waż​ne… Mam tyl​ko dzie​sięć mi​nut, a mu​szę ci prze​ka​zać naj​now​sze wie​ści. Po​wie​dział jej o pró​bie za​mor​do​wa​nia pro​sty​tut​ki w Shac​kle​well. Gdy skoń​czył, wy​glą​da​ła po​waż​nie i po na​my​śle spy​ta​ła: – Za​brał pal​ce? – No. – Mó​wi​łeś… Kie​dy by​li​śmy w Fe​athers, mó​wi​łeś, że two​im zda​niem Kel​sey nie jest jego pierw​szą ofia​rą. By​łeś pew​ny, że przy​go​to​wy​wał się do tego, co jej zro​bił. Przy​tak​nął. – Nie wiesz może, czy po​li​cja szu​ka​ła in​nych przy​pad​ków mor​do​wa​nia ko​biet, któ​rym uci​na​no frag​men​ty cia​ła? – Na pew​no – po​wie​dział Stri​ke, ma​jąc na​dzie​ję, że się nie myli, i za​pi​su​jąc w pa​mię​ci, żeby spy​tać o to War​dle’a. – Tak czy ina​czej – do​dał – te​raz to zro​bi. – Czy ta pro​sty​tut​ka bę​dzie w sta​nie go roz​po​znać? – Jak wspo​mnia​łem, za​sło​nił twarz. Był du​żym, bia​łym fa​ce​tem w czar​nej kurt​ce. – Po​bra​li od niej prób​ki DNA? – spy​ta​ła Ro​bin. Oby​dwo​je od​ru​cho​wo po​my​śle​li o tym, co prze​szła Ro​bin w szpi​ta​lu po ata​ku gwał​ci​cie​la. Stri​ke, któ​ry pro​wa​dził do​cho​dze​nia w spra​wie gwał​tów, znał pro​ce​du​rę. Ro​bin na​gle przy​po​mniał się po​nu​ry mo​ment, gdy cała obo​la​ła siu​sia​ła do po​jem​ni​ka, ma​jąc jed​no oko zu​peł​nie za​mknię​te po cio​sie pię​ścią, z gar​dłem spuch​nię​tym na sku​tek du​sze​nia, a póź​niej mu​sia​ła się po​ło​żyć na ko​zet​ce i ja​kaś pani dok​tor de​li​kat​nie roz​chy​li​ła jej ko​la​na… – Nie – po​wie​dział Stri​ke. – Fa​cet nie… Nie do​szło do pe​ne​tra​cji. No, le​piej już pój​dę. Dzi​siaj mo​żesz za​po​mnieć o śle​dze​niu Psy​cho​ta​ty: wie, że dał pla​mę, więc ra​czej nie po​ka​że się przed szko​łą. Gdy​byś mo​gła mieć na oku Wol​la​ston…

– Za​cze​kaj! To zna​czy… je​śli masz czas – do​da​ła. – Tyl​ko dwie mi​nu​ty – od​rzekł, po​now​nie spo​glą​da​jąc na ze​ga​rek. – O co cho​dzi? Chy​ba nie za​uwa​ży​łaś La​in​ga? – Nie, ale… moż​li​we, że wy​tro​pi​łam Brock​ban​ka. – Żar​tu​jesz! – To klub ze strip​ti​zem nie​da​le​ko Com​mer​cial Road. Obej​rza​łam go na Go​ogle Stre​et View. Wy​glą​da dość ob​skur​nie. Za​dzwo​ni​łam, spy​ta​łam o No​ela Brock​ban​ka i ja​kaś ko​bie​ta po​wie​dzia​ła: „Kto?”, a po​tem do​da​ła: „Ma pani na my​śli Nile’a?”. Za​sło​ni​ła słu​chaw​kę ręką, chwi​lę po​roz​ma​wia​ła z inną ko​bie​tą, py​ta​jąc ją, jak się na​zy​wa ten nowy bram​karz. Wy​glą​da na to, że do​pie​ro się za​trud​nił. Więc opi​sa​łam go z wy​glą​du i wte​dy po​wie​dzia​ła: „No, to Nile”. Oczy​wi​ście – do​da​ła skrom​nie Ro​bin – to wca​le nie musi być on i tak da​lej, może to ja​kiś inny ciem​no​wło​sy męż​czy​zna, któ​ry na​praw​dę ma na imię Nile, ale kie​dy wspo​mnia​łam o po​dłuż​nej bro​dzie, ona od razu… – Jak zwy​kle się spi​sa​łaś – po​chwa​lił ją Stri​ke, spo​glą​da​jąc na ze​ga​rek. – Mu​szę le​cieć. Prze​ślij mi na​mia​ry na ten klub ze strip​ti​zem, do​brze? – My​śla​łam, że mo​gła​bym… – Nie, masz zo​stać na Wol​la​ston Clo​se – uciął Stri​ke. – Bądź​my w kon​tak​cie. Gdy za​mknę​ły się za nim szkla​ne drzwi i z brzę​kiem scho​dził po me​ta​lo​wych scho​dach, Ro​bin po​cie​szy​ła się my​ślą, że ją po​chwa​lił. Li​czy​ła jed​nak na szan​sę zro​bie​nia cze​goś in​ne​go niż bez​sen​sow​ne ga​pie​nie się go​dzi​na​mi na miesz​ka​nia przy Wol​la​ston Clo​se. Za​czy​na​ła przy​pusz​czać, że La​in​ga tam nie ma, a co gor​sza, że Stri​ke o tym wie. Wi​zy​ta w kan​ce​la​rii była krót​ka, ale owoc​na. Praw​ni​ka za​chwy​ci​ły licz​ne do​wo​dy od Stri​ke’a, któ​re wy​raź​nie do​ku​men​to​wa​ły nie​ustan​ne ła​ma​nie przez Psy​cho​ta​tę są​do​wych po​sta​no​wień do​ty​czą​cych opie​ki nad dzieć​mi. – O, do​sko​na​le – roz​pro​mie​nił się nad po​więk​szo​nym zdję​ciem młod​sze​go syna, któ​ry z pła​czem ku​lił się za nia​nią, gdy jego oj​ciec awan​tu​ro​wał się i wy​gra​żał pal​cem tej od​waż​nej ko​bie​cie, pra​wie sty​ka​jąc się z nią no​sem. – Do​sko​na​le, do​sko​na​le… Po chwi​li, za​uwa​ża​jąc minę swo​jej klient​ki, po​spiesz​nie ukrył ra​dość wy​wo​ła​ną wi​do​kiem cier​pie​nia dziec​ka i za​pro​po​no​wał her​ba​tę. Go​dzi​nę póź​niej Stri​ke, wciąż w gar​ni​tu​rze, lecz z kra​wa​tem wci​śnię​tym do kie​sze​ni, szedł za Ste​pha​nie do cen​trum han​dlo​we​go Cat​ford. Ozna​cza​ło to ko​niecz​ność przej​ścia pod ol​brzy​mią rzeź​bą z włók​na szkla​ne​go przed​sta​wia​ją​cą uśmiech​nię​te​go czar​ne​go kota, umiesz​czo​ną na dźwi​ga​rze roz​cią​gnię​tym nad ulicz​ką pro​wa​dzą​cą do hali. Jego dyn​da​ją​cą łapę dzie​li​ły dwa pię​tra od za​wa​diac​ko unie​sio​ne​go ogo​na. Wy​glą​dał, jak​by za​mie​rzał sko​czyć na prze​cho​dzą​cych obok klien​tów albo ich po​chwy​cić. Stri​ke po​sta​no​wił śle​dzić Ste​pha​nie pod wpły​wem chwi​li – ni​g​dy wcze​śniej tego nie ro​-

bił – a po spraw​dze​niu, do​kąd po​szła i z kim się spo​tka​ła, za​mie​rzał wró​cić, żeby da​lej ob​ser​wo​wać miesz​ka​nie. Szła jak zwy​kle moc​no ople​cio​na rę​ka​mi, jak​by chcia​ła utrzy​mać się w ten spo​sób w ca​ło​ści, ubra​na w zna​ną mu sza​rą blu​zę z kap​tu​rem, czar​ną mi​ni​spód​nicz​kę i leg​gin​sy. Chu​dość jej przy​po​mi​na​ją​cych pa​tycz​ki nóg pod​kre​śla​ły ma​syw​ne tramp​ki. We​szła do ap​te​ki i Stri​ke pa​trzył przez okno, jak zgar​bio​na cze​ka na krze​śle na re​ali​za​cję re​cep​ty, z ni​kim nie na​wią​zu​jąc kon​tak​tu wzro​ko​we​go i ga​piąc się na swo​je sto​py. Ode​braw​szy bia​łą pa​pie​ro​wą to​reb​kę, wró​ci​ła tą samą dro​gą, któ​rą przy​szła, prze​cho​dząc pod ol​brzy​mim ko​tem z dyn​da​ją​cą łapą i naj​wy​raź​niej idąc do miesz​ka​nia. Mi​nę​ła jed​nak sma​żal​nię przy Cat​ford Broad​way, ka​wa​łek da​lej skrę​ci​ła w pra​wo przy Afro-ka​ra​ib​skim Cen​trum Spo​żyw​czym i znik​nę​ła w ma​łym pu​bie o na​zwie Cat​ford Ram do​bu​do​wa​nym do za​ple​cza cen​trum han​dlo​we​go. Ele​wa​cję pubu, ma​ją​ce​go chy​ba tyl​ko jed​no okno, ob​ło​żo​no drew​nem, któ​re upodob​ni​ło​by go do wik​to​riań​skie​go kio​sku, gdy​by nie to, że ktoś ob​kle​ił ją re​kla​ma​mi fast fo​odów, Sky Sports i dar​mo​we​go Wi-Fi. Cały te​ren był wy​łą​czo​ny z ru​chu ko​ło​we​go, lecz nie​da​le​ko wej​ścia do pubu za​par​ko​wał po​obi​ja​ny sza​ry trans​it, za​pew​nia​ją​cy Stri​ke’owi przy​dat​ną osło​nę. De​tek​tyw skrył się za nim i roz​wa​żył róż​ne ewen​tu​al​no​ści. Na tym eta​pie spo​tka​nie twa​rzą w twarz z Whit​ta​ke​rem na nic by się zda​ło, a pub wy​da​wał się zbyt mały, żeby moż​na się było w nim ukryć przed by​łym oj​czy​mem, o ile to wła​śnie z nim mia​ła się tu spo​tkać Ste​pha​nie. Tak na​praw​dę Stri​ke’owi za​le​ża​ło je​dy​nie na po​rów​na​niu ak​tu​al​ne​go wy​glą​du Whit​ta​ke​ra z po​sta​cią w czar​nej czap​ce i może jesz​cze z męż​czy​zną w woj​sko​wej kurt​ce, któ​ry ob​ser​wo​wał pub Co​urt . Stri​ke oparł się o trans​i​ta i za​pa​lił pa​pie​ro​sa. Gdy po​sta​no​wił po​szu​kać tro​chę bar​dziej od​da​lo​ne​go punk​tu ob​ser​wa​cyj​ne​go, żeby zo​ba​czyć, z kim Ste​pha​nie wyj​dzie z pubu, tyl​ne drzwi sa​mo​cho​du, za któ​rym się przy​cza​ił, gwał​tow​nie się otwo​rzy​ły. Stri​ke po​spiesz​nie cof​nął się o kil​ka kro​ków, a ze środ​ka wy​gra​mo​li​ło się czte​rech męż​czyzn we mgle dymu o sil​nym, gry​zą​cym za​pa​chu pa​lo​ne​go pla​sti​ku, któ​ry były funk​cjo​na​riusz Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych na​tych​miast sko​ja​rzył z crac​kiem. Wszy​scy czte​rej byli za​nie​dba​ni, mie​li brud​ne dżin​sy i ko​szul​ki, a z po​wo​du za​pad​nię​tych po​licz​ków i przed​wcze​snych zmarsz​czek, trud​no było osza​co​wać ich wiek. Usta dwóch z nich za​cho​dzi​ły na po​zba​wio​ne zę​bów dzią​sła. Na chwi​lę zdu​miał ich wi​dok nie​zna​jo​me​go męż​czy​zny sto​ją​ce​go tak bli​sko w czy​stym gar​ni​tu​rze i, są​dząc po jego zdzi​wio​nej mi​nie, do​my​śli​li się chy​ba, że nie wie​dział, co się dzie​je w sa​mo​cho​dzie. Za​trza​snę​li drzwi trans​i​ta. Trzech pew​nym kro​kiem po​szło do pubu, ale czwar​ty stał w miej​scu. Ga​pił się na Stri​ke’a, a Stri​ke ga​pił się na nie​go. To był Whit​ta​ker. Był więk​szy, niż Stri​ke pa​mię​tał. De​tek​tyw wie​dział, że były oj​czym pra​wie do​rów​nu​je mu wzro​stem, lecz za​po​mniał, jak do​brze jest zbu​do​wa​ny, ja​kie sze​ro​kie ma ra​mio​na, jak gru​be ko​ści pod moc​no wy​ta​tu​owa​ną skó​rą. Gdy sta​li, mie​rząc się wzro​kiem, jego cien​ka ko​szul​ka ozdo​bio​na logo Slay​era, mi​li​ta​ry​stycz​na i za​ra​zem okul​ty​stycz​na, opi​na​ła jego cia​ło i uka​-

zy​wa​ła za​rys że​ber. Żół​ta twarz Whit​ta​ke​ra była wy​su​szo​na jak sta​re jabł​ko, cia​ło znisz​czo​ne, skó​ra skur​czy​ła się na szkie​le​cie, a pod wy​so​ki​mi ko​ść​mi po​licz​ko​wy​mi utwo​rzy​ły się za​głę​bie​nia. Zma​to​wia​łe wło​sy prze​rze​dza​ły się na skro​niach: zwi​sa​ły strą​ka​mi wo​kół wy​dłu​żo​nych płat​ków uszu ozdo​bio​nych srebr​ny​mi tu​le​ja​mi. Sta​li tak, Stri​ke we wło​skim gar​ni​tu​rze, nie​ty​po​wo jak na nie​go szy​kow​nym, i Whit​ta​ker, śmier​dzą​cy opa​ra​mi crac​ku, ze zło​ty​mi ocza​mi he​re​tyc​kie​go ka​pła​na przy​sło​nię​ty​mi po​marsz​czo​ny​mi, opa​da​ją​cy​mi po​wie​ka​mi. Stri​ke nie był​by w sta​nie po​wie​dzieć, jak dłu​go się so​bie przy​glą​da​li, lecz w tym cza​sie przez jego umysł prze​pły​nął cał​ko​wi​cie spój​ny stru​mień my​śli… Gdy​by Whit​ta​ker był mor​der​cą, mógł​by spa​ni​ko​wać, ale wi​dok Stri​ke’a za bar​dzo by go nie za​sko​czył. Ale je​śli nie był mor​der​cą, po​wi​nien był prze​żyć po​tęż​ny szok, za​sta​jąc Stri​ke’a tuż obok swo​je​go trans​i​ta. Tyl​ko że Whit​ta​ker ni​g​dy nie za​cho​wy​wał się tak jak inni lu​dzie. Za​wsze lu​bił po​zo​wać na czło​wie​ka, któ​re​go nic nie szo​ku​je, na wszech​wie​dzą​ce​go. Po chwi​li za​re​ago​wał i Stri​ke od razu po​czuł, że nie​roz​sąd​nie by​ło​by się po nim spo​dzie​wać cze​goś in​ne​go niż to, co zro​bił. Whit​ta​ker sze​ro​ko się uśmiech​nął, od​sła​nia​jąc po​czer​nia​łe zęby, i w Stri​ke’u na​tych​miast wez​bra​ła nie​na​wiść sprzed dwu​dzie​stu lat . Ma​rzył o tym, żeby wal​nąć Whit​ta​ke​ra pię​ścią w twarz. – Pro​szę, pro​szę – po​wie​dział ci​cho Whit​ta​ker. – Toż to sier​żant Sher​lock kur​wa Hol​mes. Od​wró​cił gło​wę i Stri​ke zo​ba​czył skó​rę prze​świ​tu​ją​cą mię​dzy rzad​ki​mi wło​sa​mi. To, że Whit​ta​ker ły​siał, spra​wi​ło mu pew​ną przy​jem​ność. Skur​wiel był próż​ny. Na pew​no mu się to nie po​do​ba​ło. – Ban​jo! – za​wo​łał Whit​ta​ker do ostat​nie​go z trzech to​wa​rzy​szy, któ​rzy wła​śnie do​tar​li do drzwi pubu. – Za​wo​łaj ją tu! Cały czas bez​czel​nie się uśmie​chał, mimo że ocza​mi sza​leń​ca wo​dził od trans​i​ta do Stri​ke’a i z po​wro​tem w stro​nę pubu. Raz po raz za​ci​skał brud​ne pal​ce. Mimo po​zor​nej bez​tro​ski był zde​ner​wo​wa​ny. Dla​cze​go nie spy​tał, co Stri​ke tam robi? A może już wie​dział? Kum​pel na​zwa​ny Ban​jo wy​szedł z pubu, cią​gnąc Ste​pha​nie za chu​dy nad​gar​stek. W wol​nej ręce na​dal ści​ska​ła bia​łą to​reb​kę z ap​te​ki. Opa​ko​wa​nie wy​da​wa​ło się ude​rza​ją​co nie​ska​zi​tel​ne na tle ta​nich, brud​nych ciu​chów jej i Ban​ja. Wo​kół jej szyi pod​ska​ki​wał zło​ty łań​cu​szek. – No co mnie tak…? O co ci…? – ję​cza​ła, ni​cze​go nie ro​zu​mie​jąc. Ban​jo po​sta​wił ją obok Whit​ta​ke​ra. – Przy​nieś nam piwo – po​le​cił Whit​ta​ker Ban​jo​wi, któ​ry po​słusz​nie się od​da​lił, szu​ra​jąc no​ga​mi. Whit​ta​ker po​ło​żył rękę na chu​dym kar​ku Ste​pha​nie, a ona spoj​rza​ła na nie​go z nie​wol​ni​czym uwiel​bie​niem dziew​czy​ny, któ​ra, po​dob​nie jak kie​dyś Leda, do​strze​ga​ła w Whit​ta​ke​rze cu​dow​ne za​le​ty, zu​peł​nie nie​wi​docz​ne dla Stri​ke’a. Po​tem Whit​ta​ker ści​snął jej szy​ję pal​ca​mi, aż skó​ra wo​kół nich po​bie​la​ła, i za​czął nią po​trzą​sać, nie aż tak ener​gicz​nie, by zwró​-

cić uwa​gę prze​chod​niów, lecz z wy​star​cza​ją​cą siłą, żeby na jej twa​rzy na​tych​miast od​ma​lo​wał się roz​pacz​li​wy strach. – Wiesz coś o tym? – O-o czym? – wy​ją​ka​ła. W bia​łej pa​pie​ro​wej to​reb​ce grze​cho​ta​ły ta​blet​ki. – O nim! – od​parł ci​cho Whit​ta​ker. – Prze​cież tak bar​dzo cię in​te​re​su​je, ty mała, brud​na suko… – Zo​staw ją – po​wie​dział Stri​ke, od​zy​wa​jąc się po raz pierw​szy. – Czy ja wy​glą​dam na ko​goś, kto słu​cha two​ich roz​ka​zów? – spy​tał ci​cho Whit​ta​ker z sze​ro​kim uśmie​chem i obłę​dem w oczach. Z na​głą, szo​ku​ją​cą siłą, chwy​cił Ste​pha​nie obu​rącz za szy​ję i pod​niósł ją całą, tak że wy​pu​ści​ła bia​łą to​reb​kę na chod​nik i pró​bo​wa​ła się wy​swo​bo​dzić, ma​cha​jąc no​ga​mi, a jej twarz ro​bi​ła się fio​le​to​wa. Stri​ke nie my​ślał, nie za​sta​na​wiał się. Moc​no wal​nął Whit​ta​ke​ra w brzuch, a ten ru​nął na ple​cy, cią​gnąc za sobą Ste​pha​nie. Za​nim Stri​ke zdą​żył temu za​po​biec, usły​szał ude​rze​nie jej gło​wy w be​ton. Whit​ta​ker, któ​re​mu na chwi​lę za​bra​kło tchu, pró​bo​wał wstać, a spo​mię​dzy jego czar​nych zę​bów wy​le​wał się stru​mień mam​ro​ta​nych prze​kleństw. Stri​ke zo​ba​czył ką​tem oka trzech kum​pli Whit​ta​ke​ra, z Ban​jem na cze​le, prze​ci​ska​ją​cych się przez drzwi pubu: wszyst​ko wi​dzie​li przez brud​ne okno. Je​den z nich trzy​mał krót​ki, za​rdze​wia​ły nóż. – No, da​lej! – pod​ju​dzał ich Stri​ke, sta​jąc w roz​kro​ku i sze​ro​ko otwie​ra​jąc ra​mio​na. – Ścią​gnij​cie gli​nia​rzy do swo​jej ćpuń​skiej me​li​ny na kół​kach! Le​żą​cy na zie​mi Whit​ta​ker, na​dal nie mo​gąc zła​pać tchu, wy​ko​nał gest, któ​ry po​wstrzy​mał jego przy​ja​ciół, co było naj​roz​sąd​niej​szym po​su​nię​ciem by​łe​go oj​czy​ma, ja​kie Stri​ke kie​dy​kol​wiek wi​dział. Zza okna pubu spo​glą​da​ły licz​ne twa​rze. – Ty pie​przo​ny mat​ko​je… ty mat​ko​jeb​co… – rzę​ził Whit​ta​ker. – Taa, po​roz​ma​wiaj​my o mat​kach – po​wie​dział Stri​ke, po​ma​ga​jąc Ste​pha​nie wstać. W uszach szu​mia​ła mu krew. Kor​ci​ło go, żeby tłuc Whit​ta​ke​ra, aż jego żół​ta twarz zmie​ni się w mia​zgę. – On za​bił moją – do​dał, zwra​ca​jąc się do dziew​czy​ny i pa​trząc w jej za​pad​nię​te oczy. Ręce mia​ła tak chu​de, że pra​wie obej​mo​wał je dłoń​mi. – Sły​sza​łaś? On już za​bił jed​ną ko​bie​tę. A może wię​cej. Whit​ta​ker pró​bo​wał chwy​cić Stri​ke’a za ko​la​na i po​wa​lić go na zie​mię. Stri​ke kop​nął go, na​dal trzy​ma​jąc Ste​pha​nie. Czer​wo​ne śla​dy po pal​cach Whit​ta​ke​ra od​zna​cza​ły się na jej bia​łej szyi, po​dob​nie jak od​ci​śnię​ty łań​cu​szek, na któ​rym wi​siał wy​gię​ty kon​tur ser​dusz​ka. – Chodź ze mną – po​wie​dział do niej Stri​ke. – To pie​przo​ny mor​der​ca. Są schro​ni​ska dla ko​biet . Odejdź od nie​go. Jej oczy przy​po​mi​na​ły otwo​ry wiert​ni​cze pro​wa​dzą​ce do ciem​no​ści, ja​kiej ni​g​dy nie wi​dział. Rów​nie do​brze mógł​by jej ofe​ro​wać jed​no​roż​ca: jego pro​po​zy​cja była sza​lo​na, nie mie​ści​ła się w jej rze​czy​wi​sto​ści i, o dzi​wo, mimo że Whit​ta​ker tak moc​no ści​snął jej gar​dło, że

nie była w sta​nie się ode​zwać, wy​rwa​ła się Stri​ke’owi, jak​by był po​ry​wa​czem, po czym chwiej​nym kro​kiem po​de​szła do Whit​ta​ke​ra i tro​skli​wie nad nim przy​kuc​nę​ła. Asy​me​trycz​ne ser​dusz​ko za​ko​ły​sa​ło się na jej szyi. Whit​ta​ker po​zwo​lił so​bie po​móc, wstał i od​wró​cił się do Stri​ke’a, roz​cie​ra​jąc brzuch, któ​ry przy​jął cios, a po​tem, w ty​po​wym dla nie​go, ma​nia​kal​nym sty​lu, za​czął re​cho​tać jak sta​rusz​ka. Whit​ta​ker wy​grał: obaj to wie​dzie​li. Ste​pha​nie przy​war​ła do nie​go jak do wy​baw​cy. We​pchnął brud​ne pa​lu​chy głę​bo​ko we wło​sy z tyłu jej gło​wy i moc​no ją do sie​bie przy​cią​gnął, a na​stęp​nie po​ca​ło​wał, wsa​dza​jąc jej ję​zyk do gar​dła. Wol​ną ręką ski​nął na wciąż jesz​cze przy​glą​da​ją​cych się temu kum​pli, żeby wsia​da​li do trans​i​ta. Ban​jo wspiął się na miej​sce kie​row​cy. – Do zo​ba​cze​nia, ma​min​syn​ku – szep​nął Whit​ta​ker do Stri​ke’a, wpy​cha​jąc Ste​pha​nie na pakę. Za​nim drzwi się za​mknę​ły, uci​na​jąc wy​zwi​ska i drwi​ny jego to​wa​rzy​szy, Whit​ta​ker spoj​rzał Stri​ke’owi pro​sto w oczy i z sze​ro​kim uśmie​chem wy​ko​nał w po​wie​trzu zna​jo​my gest pod​rzy​na​nia gar​dła. Trans​it od​je​chał. Na​gle Stri​ke zdał so​bie spra​wę, że kil​ka osób stoi wo​kół nie​go i gapi się z tę​py​mi mi​na​mi pu​blicz​no​ści za​sko​czo​nej nie​spo​dzie​wa​nym zga​sze​niem świa​teł w te​atrze. Resz​ta na​dal przy​ci​ska​ła twa​rze do okna pubu. Nie po​zo​sta​ło mu nic in​ne​go, jak tyl​ko za​pa​mię​tać nu​mer re​je​stra​cyj​ny sta​re​go po​obi​ja​ne​go trans​i​ta, za​nim skrę​ci za róg. Gdy wście​kły stam​tąd od​cho​dził, ga​pie się roz​stą​pi​li, ro​biąc mu przej​ście.

42 I’m li​v ing for gi​v ing the de​v il his due. Żyję po to, by dać dia​błu, co mu się na​le​ży. Blue Öy​ster Cult, Bur​nin’ for You

„Każ​de​mu zda​rza się coś spie​przyć” – tłu​ma​czył so​bie Stri​ke. Jego ka​rie​ra woj​sko​wa też nie oby​ła się bez wpa​dek. Moż​na tre​no​wać naj​cię​żej, jak się da, spraw​dzać każ​dy ele​ment wy​po​sa​że​nia, przy​go​to​wy​wać się na każ​dą ewen​tu​al​ność, a mimo to spo​ty​ka cię ja​kiś pech i masz prze​sra​ne. Pew​ne​go razu w Bo​śni wa​dli​wy te​le​fon ko​mór​ko​wy nie​ocze​ki​wa​nie się roz​ła​do​wał, wy​wo​łu​jąc ciąg nie​for​tun​nych zda​rzeń za​koń​czo​nych tym, że przy​ja​ciel Stri​ke’a le​d​wie uszedł z ży​ciem, skrę​ciw​szy w nie​wła​ści​wą uli​cę w Mo​sta​rze. W ża​den spo​sób nie zmie​nia​ło to fak​tu, że gdy​by pod​wład​ny w Wy​dzia​le do spraw Spe​cjal​nych pro​wa​dził do​cho​dze​nie i oparł się o tył nie​dba​le za​par​ko​wa​ne​go trans​i​ta, nie spraw​dziw​szy, czy w środ​ku jest pu​sto, Stri​ke miał​by na ten te​mat dużo do po​wie​dze​nia, i to gło​śno. Nie za​mie​rzał kon​fron​to​wać się z Whit​ta​ke​rem – w każ​dym ra​zie tak so​bie po​wta​rzał – lecz po chwi​li trzeź​wej re​flek​sji mu​siał przy​znać, że jego dzia​ła​nia świad​czy​ły o czymś zgo​ła prze​ciw​nym. Sfru​stro​wa​ny dłu​gi​mi go​dzi​na​mi ob​ser​wo​wa​nia miesz​ka​nia Whit​ta​ke​ra w za​sa​dzie nie za​dał so​bie tru​du, żeby scho​wać się przed klien​ta​mi pubu, i choć oczy​wi​ście nie mógł wie​dzieć, że Whit​ta​ker jest w sa​mo​cho​dzie, z per​spek​ty​wy cza​su po​czuł dzi​ką przy​jem​ność, wie​dząc, że wresz​cie przy​wa​lił temu skur​wie​lo​wi. Boże, na​praw​dę miał ocho​tę zro​bić mu krzyw​dę. Ten cheł​pli​wy śmiech, wło​sy w strą​kach, ko​szul​ka Slay​era, gry​zą​cy za​pach, pal​ce za​ci​śnię​te na chu​dej, bia​łej szyi, szy​der​cze sło​wa o mat​kach: emo​cje, któ​re eks​plo​do​wa​ły w Stri​ke’u na nie​spo​dzie​wa​ny wi​dok Whit​ta​ke​ra, były emo​cja​mi jego osiem​na​sto​let​nie​go ja, sko​re​go do bój​ki, nie​przej​mu​ją​ce​go się kon​se​kwen​cja​mi. Po​mi​ja​jąc przy​jem​ność zwią​za​ną z ude​rze​niem Whit​ta​ke​ra, spo​tka​nie przy​nio​sło mu nie​wie​le istot​nych in​for​ma​cji. Pró​bo​wał prze​pro​wa​dzić re​tro​spek​tyw​ne po​rów​na​nia, lecz na pod​sta​wie sa​me​go wy​glą​du nie mógł ani zi​den​ty​fi​ko​wać, ani wy​klu​czyć Whit​ta​ke​ra jako ro​słe​go męż​czy​zny w czap​ce. Go​niąc przez Soho ciem​ną po​stać, nie za​uwa​żył u niej zma​to​wia​łych wło​sów Whit​ta​ke​ra, ale mo​gła prze​cież zwią​zać dłu​gie strą​ki albo we​tknąć je pod czap​kę. Wy​da​wa​ła się bar​dziej zwa​li​sta od Whit​ta​ke​ra, lecz wa​to​wa​ne kurt​ki na pew​no do​da​ją ob​ję​to​ści. Re​ak​cja Whit​ta​ke​ra na spo​tka​nie Stri​ke’a obok trans​i​ta też nie pod​su​nę​ła de​tek​ty​wo​wi żad​nych kon​kret​nych tro​pów. Im dłu​żej o tym my​ślał, tym bar​dziej nie mógł się zde​cy​do​wać, czy w peł​nej sa​mo​za​do​wo​le​nia mi​nie Whit​ta​ke​ra wy​czy​tał triumf ani czy ostat​ni

gest jego oj​czy​ma, brud​ne pal​ce prze​ci​na​ją​ce po​wie​trze, był tyl​ko ty​po​wym dla nie​go ak​tor​skim po​pi​sem, czczą po​gróż​ką, in​fan​tyl​nym od​we​tem czło​wie​ka zde​ter​mi​no​wa​ne​go, by za wszel​ką cenę być naj​gor​szym, naj​strasz​niej​szym z lu​dzi. Mó​wiąc w skró​cie, ich spo​tka​nie po​ka​za​ło, że Whit​ta​ker po​zo​stał bru​tal​nym nar​cy​zem, i do​star​czy​ło Stri​ke’owi dwóch do​dat​ko​wych in​for​ma​cji. Po pierw​sze, Ste​pha​nie zde​ner​wo​wa​ła Whit​ta​ke​ra, oka​zu​jąc za​in​te​re​so​wa​nie Stri​kiem, i choć Cor​mo​ran przy​pusz​czał, że po pro​stu za​cie​ka​wił ją daw​ny pa​sierb jej chło​pa​ka, nie wy​klu​czał ewen​tu​al​no​ści, że na​stą​pi​ło to, gdy Whit​ta​ker wspo​mniał o chę​ci ode​gra​nia się na Stri​ke’u albo gdy mu się wy​mknę​ło, że pla​nu​je ze​mstę. Po dru​gie, Whit​ta​ke​ro​wi uda​ło się zy​skać kil​ku kum​pli. Choć za​wsze – Stri​ke nie mógł po​jąć dla​cze​go – przy​cią​gał pe​wien typ ko​biet, to w la​tach, w któ​rych się zna​li, był nie​lu​bia​ny i po​gar​dza​ny pra​wie przez wszyst​kich męż​czyzn. Zwy​kle drwi​li oni z jego dzi​wactw, sa​ta​ni​stycz​nych bzde​tów, pra​gnie​nia by​cia w cen​trum uwa​gi w każ​dym to​wa​rzy​stwie i, rzecz ja​sna, mie​li mu za złe, że w tak nie​wy​tłu​ma​czal​ny, ma​gne​tycz​ny spo​sób przy​cią​gał ko​bie​ty. Te​raz jed​nak wy​glą​da​ło na to, że Whit​ta​ke​ro​wi uda​ło się zna​leźć swe​go ro​dza​ju eki​pę, męż​czyzn, któ​rzy dzie​li​li się z nim nar​ko​ty​ka​mi i po​zwa​la​li sobą dy​ry​go​wać. Stri​ke do​szedł do wnio​sku, że je​dy​na po​ży​tecz​na rzecz, jaką może zro​bić w naj​bliż​szym cza​sie, to po​wie​dzieć War​dle’owi, co się wy​da​rzy​ło, i po​dać mu nu​mer re​je​stra​cyj​ny trans​i​ta. Zro​bił to z na​dzie​ją, że po​li​cja uzna, iż war​to prze​trzą​snąć po​jazd w po​szu​ki​wa​niu nar​ko​ty​ków i wszel​kich in​nych ob​cią​ża​ją​cych do​wo​dów albo, jesz​cze le​piej, że na​le​ży prze​trzą​snąć miesz​ka​nie nad sma​żal​nią. War​dle bez cie​nia en​tu​zja​zmu wy​słu​chał Stri​ke’a upie​ra​ją​ce​go się, że wy​czuł za​pach crac​ku. Po za​koń​cze​niu roz​mo​wy de​tek​tyw był zmu​szo​ny przy​znać, że na miej​scu War​dle’a też nie uznał​by swo​ich in​for​ma​cji za wy​star​cza​ją​cy po​wód do zdo​by​cia na​ka​zu prze​szu​ka​nia. Naj​wy​raź​niej po​li​cjant uwa​żał, że Stri​ke uwziął się na by​łe​go oj​czy​ma, i żad​ne po​wią​za​nia mię​dzy Stri​kiem, Whit​ta​ke​rem i Blue Öy​ster Cult nie były w sta​nie skło​nić War​dle’a do zmia​ny zda​nia. Gdy wie​czo​rem za​dzwo​ni​ła Ro​bin, by jak zwy​kle zdać mu ra​port, Stri​ke po​wie​dział jej, co się wy​da​rzy​ło, a to przy​nio​sło mu ulgę i po​krze​pie​nie. Też mia​ła mu coś do prze​ka​za​nia, lecz na​tych​miast sku​pi​ła się na wie​ści, że sta​nął twa​rzą w twarz z Whit​ta​ke​rem. Wy​słu​cha​ła ca​łej hi​sto​rii z za​cie​ka​wie​niem i w mil​cze​niu. – No cóż, cie​szę się, że go ude​rzy​łeś – od​rze​kła, gdy skoń​czył so​bie wy​po​mi​nać, że do​pu​ścił do sprzecz​ki na uli​cy. – Na​praw​dę? – spy​tał zdzi​wio​ny. – Oczy​wi​ście. Prze​cież du​sił tę dziew​czy​nę! W chwi​li, gdy Ro​bin wy​po​wia​da​ła te sło​wa, już ich po​ża​ło​wa​ła. Nie chcia​ła da​wać Stri​ke’owi do​dat​ko​wych po​wo​dów, żeby przy​po​mniał so​bie coś, o czym ni​g​dy nie po​win​na była mu mó​wić.

– Jak każ​dy błęd​ny ry​cerz, spi​sa​łem się do dupy. Upa​dła ra​zem z nim i ude​rzy​ła gło​wą w chod​nik. Zu​peł​nie nie ro​zu​miem – do​dał po krót​kim za​sta​no​wie​niu – dla​cze​go się tak za​cho​wa​ła. Prze​cież to była jej szan​sa. Mo​gła od nie​go odejść: za​pro​wa​dził​bym ją do schro​ni​ska, po​mógł​bym jej. Dla​cze​go, kur​wa, do nie​go wró​ci​ła? Dla​cze​go ko​bie​ty to ro​bią? Ro​bin przez uła​mek chwi​li wa​ha​ła się przed udzie​le​niem od​po​wie​dzi i w tym mo​men​cie uświa​do​mił so​bie, że mo​gła wziąć jego sło​wa do sie​bie. – Przy​pusz​czam… – za​czę​ła Ro​bin, a Stri​ke jed​no​cze​śnie po​wie​dział: – Nie mia​łem na my​śli… Oby​dwo​je za​mil​kli. – Prze​pra​szam, mów – ode​zwał się zno​wu. – Chcia​łam tyl​ko po​wie​dzieć, że prze​cież prze​śla​do​wa​ni lu​dzie kur​czo​wo trzy​ma​ją się swo​ich prze​śla​dow​ców. Prze​cho​dzą pra​nie mó​zgu i wy​da​je im się, że nie ma in​ne​go wyj​ścia. „Ja by​łem jej in​nym wyj​ściem, do cho​le​ry: sta​łem tam, do​kład​nie na​prze​ciw​ko niej!” – Po​ka​zał się dzi​siaj La​ing? – spy​tał Stri​ke. – Nie – od​rze​kła Ro​bin. – Wiesz, na​praw​dę nie są​dzę, żeby on tam miesz​kał. – Mimo to my​ślę, że war​to… – Słu​chaj – we​szła mu w sło​wo – wi​dzia​łam lo​ka​to​rów wszyst​kich miesz​kań poza jed​nym. Każ​dy z nich wcho​dzi i wy​cho​dzi. To ostat​nie albo jest pu​ste, albo ktoś leży tam mar​twy, bo drzwi ni​g​dy się nie otwie​ra​ją. Nie za​uwa​ży​łam na​wet ni​ko​go z opie​ki ani pie​lę​gnia​rek przy​cho​dzą​cych z wi​zy​tą. – Po​cze​ka​my jesz​cze ty​dzień – po​wie​dział Stri​ke. – To je​dy​ny trop, jaki mamy w związ​ku z La​in​giem. Po​słu​chaj – do​dał z roz​draż​nie​niem, gdy pró​bo​wa​ła za​pro​te​sto​wać. – Będę w ta​kiej sa​mej sy​tu​acji, ob​ser​wu​jąc klub ze strip​ti​zem. – Z tą róż​ni​cą, że Brock​bank tam jest – od​par​ła ostro Ro​bin. – Uwie​rzę, kie​dy go zo​ba​czę – od​pa​ro​wał Stri​ke. Kil​ka mi​nut póź​niej po​że​gna​li się w at​mos​fe​rze obo​pól​ne​go sła​bo skry​wa​ne​go nie​za​do​wo​le​nia. W każ​dym do​cho​dze​niu zda​rza​ły się za​sto​je i kry​zy​sy, gdy koń​czy​ły się in​for​ma​cje i in​spi​ra​cja, lecz Stri​ke’owi z tru​dem przy​cho​dzi​ło po​go​dze​nie się z tym. Przez nie​zna​ne​go nadaw​cę nogi jego agen​cja prze​sta​ła za​ra​biać. Ostat​nia pła​cą​ca klient​ka, żona Psy​cho​ta​ty, już go nie po​trze​bo​wa​ła. Psy​cho​ta​ta, ma​jąc na​dzie​ję, że nie musi prze​ko​ny​wać sę​dzie​go o bez​za​sad​no​ści są​do​we​go za​ka​zu zbli​ża​nia się do dzie​ci, tak na​praw​dę się na ten za​kaz zgo​dził. Agen​cja nie mia​ła szans prze​trwać w smro​dzie po​raż​ki i jej bliź​niacz​ki per​wer​sji. Tak jak Stri​ke prze​wi​dział, jego na​zwi​sko mno​ży​ło się te​raz w in​ter​ne​cie w związ​ku z za​bój​stwem i po​ćwiar​to​wa​niem Kel​sey Platt, a ohyd​ne szcze​gó​ły nie tyl​ko przy​ćmi​ły wszel​kie wzmian​ki na te​mat jego wcze​śniej​szych suk​ce​sów, lecz tak​że utrud​ni​ły re​kla​mę jego usług de​tek​ty​wi​stycz​nych. Nikt nie chciał za​trud​niać tak nie​sław​ne​go czło​wie​ka, ni​ko​mu nie po​do​bał się de​-

tek​tyw tak bli​sko zwią​za​ny z nie​roz​wi​kła​ną spra​wą mor​der​stwa. Dla​te​go zde​ter​mi​no​wa​ny i lek​ko zde​spe​ro​wa​ny Stri​ke wy​brał się do klu​bu ze strip​ti​zem, gdzie miał na​dzie​ję zna​leźć No​ela Brock​ban​ka. Oka​za​ło się, że to ko​lej​ny daw​ny pub w bocz​nej ulicz​ce obok Com​mer​cial Road w Sho​re​ditch. Ce​gla​na fa​sa​da była miej​sca​mi wy​kru​szo​na, na za​ciem​nio​nych oknach nie​udol​nie na​ma​lo​wa​no bia​łe syl​wet​ki na​gich ko​biet . Na​zwa pubu (The Sa​ra​cen) na​dal wid​nia​ła na​pi​sa​na sze​ro​ki​mi zło​ty​mi li​te​ra​mi na ob​ła​żą​cej z far​by czar​nej pły​cie nad dwu​skrzy​dło​wy​mi drzwia​mi. Dziel​ni​cę za​miesz​ki​wał ogrom​ny od​se​tek mu​zuł​ma​nów. Stri​ke mi​jał lu​dzi w hi​dża​bach i ta​qi​jach, ro​bią​cych za​ku​py w licz​nych skle​pach z ta​nią odzie​żą o ta​kich na​zwach jak In​ter​na​tio​nal Fa​shion albo Made in Mi​lan, ze smut​ny​mi ma​ne​ki​na​mi w syn​te​tycz​nych pe​ru​kach oraz ny​lo​no​wych i po​lie​stro​wych ubra​niach. Na Com​mer​cial Road ro​iło się od ban​gla​de​skich ban​ków, za​pusz​czo​nych agen​cji han​dlu nie​ru​cho​mo​ścia​mi, szkół an​giel​skie​go i pod​upa​da​ją​cych skle​pów spo​żyw​czych z brud​ny​mi wi​try​na​mi ofe​ru​ją​cych przej​rza​łe owo​ce, lecz nie było tam żad​nej ław​ki, na któ​rej mógł​by usiąść, ani na​wet ni​skie​go, zim​ne​go mur​ka. Mimo czę​stej zmia​ny punk​tu ob​ser​wa​cyj​ne​go, Stri​ke’a wkrót​ce roz​bo​la​ło ko​la​no po dłu​gich okre​sach nada​rem​ne​go sta​nia i cze​ka​nia, gdyż ni​g​dzie nie było wi​dać Brock​ban​ka. Męż​czy​zna przy drzwiach był przy​sa​dzi​sty i bez szyi, a nikt oprócz klien​tów i strip​ti​ze​rek nie wcho​dził do klu​bu ani z nie​go nie wy​cho​dził. Dziew​czy​ny zja​wia​ły się i zni​ka​ły i po​dob​nie jak ich miej​sce pra​cy były bar​dziej za​nie​dba​ne i mniej wy​ra​fi​no​wa​ne niż te za​trud​nia​ne w Spe​ar​mint Rhi​no. Nie​któ​re mia​ły ta​tu​aże i kol​czy​ki, kil​ka nad​wa​gę, a jed​na, któ​ra wcho​dząc do bu​dyn​ku o je​de​na​stej przed po​łu​dniem, wy​glą​da​ła na pi​ja​ną, była wy​raź​nie brud​na, co Stri​ke za​uwa​żył na​wet przez okno baru z ke​ba​ba​mi sto​ją​ce​go do​kład​nie na​prze​ciw​ko klu​bu Sa​ra​cen. Po trzech dniach ob​ser​wa​cji Cor​mo​ran – choć nie przy​znał w roz​mo​wie z Ro​bin, iż wią​zał z tym miej​scem wiel​kie na​dzie​je – chcąc nie chcąc do​szedł do wnio​sku, że albo Brock​bank ni​g​dy tu nie pra​co​wał, albo już go wy​la​li. Za​nim w przy​gnę​bia​ją​cym sche​ma​cie bra​ku in​nych tro​pów coś się zmie​ni​ło, na​stał piąt​ko​wy po​ra​nek. Gdy Stri​ke przy​cza​ił się przy wej​ściu do wy​jąt​ko​wo po​nu​re​go skle​pu odzie​żo​we​go o na​zwie World Fla​ir, za​dzwo​ni​ła jego ko​mór​ka i usły​szał głos Ro​bin: – Ju​tro Ja​son przy​jeż​dża do Lon​dy​nu. Ten od nogi. Ze stro​ny dla ma​rzą​cych o am​pu​ta​cji. – Wspa​nia​le! – po​wie​dział Stri​ke, czu​jąc ulgę na samą myśl o po​roz​ma​wia​niu z kimś. – Gdzie się z nim spo​tka​my? – To będą oni – wy​raź​nie za​strze​gła Ro​bin. – Spo​ty​ka​my się z Ja​so​nem i Bu​rzą. To… – Słu​cham? – prze​rwał jej Stri​ke. – Z Bu​rzą? – Wąt​pię, żeby to było jej praw​dzi​we imię – od​rze​kła cierp​ko Ro​bin. – To ta ko​bie​ta, z któ​rą Kel​sey ko​mu​ni​ko​wa​ła się przez in​ter​net . Czar​ne wło​sy i oku​la​ry. – A tak, pa​mię​tam – po​wie​dział Stri​ke, przy​trzy​mu​jąc ko​mór​kę mię​dzy żu​chwą a ra​mie​-

niem, żeby za​pa​lić pa​pie​ro​sa. – Przed chwi​lą roz​ma​wia​łam z nią przez te​le​fon. To wiel​ka ak​ty​wist​ka spo​łecz​no​ści trans​able​dów i jest dość apo​dyk​tycz​na, ale Ja​son uwa​ża ją za cu​dow​ną oso​bę i chy​ba czu​je się przy niej bez​piecz​niej. – W po​rząd​ku – mruk​nął Stri​ke. – Więc gdzie mamy się spo​tkać z Ja​so​nem i Bu​rzą? – Chcą iść do Gal​le​ry Mess. To ka​wiar​nia w Sa​at​chi Gal​le​ry. – Na​praw​dę? – Stri​ke pa​mię​tał, że Ja​son pra​cu​je w su​per​mar​ke​cie, więc zdzi​wił się, że po przy​jeź​dzie do Lon​dy​nu od razu ma​rzy mu się sztu​ka współ​cze​sna. – Bu​rza jeź​dzi na wóz​ku – wy​ja​śni​ła Ro​bin – a ta ga​le​ria po​dob​no jest ła​two do​stęp​na dla nie​peł​no​spraw​nych. – Okej – po​wie​dział Stri​ke. – O któ​rej? – O pierw​szej – od​par​ła Ro​bin. – Bu​rza… hm… spy​ta​ła, czy sta​wia​my. – Chy​ba bę​dzie​my mu​sie​li. – Cor​mo​ran… Jesz​cze jed​no… Czy rano mo​gła​bym wziąć wol​ne? – No pew​nie. Coś się sta​ło? – Nic, po pro​stu mam… kil​ka ślub​nych spraw do za​ła​twie​nia. – Nie ma spra​wy. Ej – do​dał, za​nim zdą​ży​ła się roz​łą​czyć – może przed pój​ściem tam, spo​tka​my się, żeby po​roz​ma​wiać? Uzgod​ni​my stra​te​gię. – Wspa​nia​le! – po​wie​dzia​ła Ro​bin i Stri​ke, po​ru​szo​ny jej en​tu​zja​zmem, za​pro​po​no​wał spo​tka​nie w ba​rze ka​nap​ko​wym przy King’s Road.

43 Freud, have mer​c y on my soul. Freu​dzie, zli​tuj się nad moją du​szą. Blue Öy​ster Cult, Still Bur​nin’

Gdy na​za​jutrz Ro​bin zja​wi​ła się w Pret A Man​ger przy King’s Road z bia​łą tor​bą za​rzu​co​ną na ra​mię, Stri​ke cze​kał już od pię​ciu mi​nut . Był rów​nie sła​bo zo​rien​to​wa​ny w dam​skiej mo​dzie co więk​szość by​łych żoł​nie​rzy, lecz na​wet on roz​po​znał na​zwi​sko Jim​my’ego Choo. – Buty – po​wie​dział, po​ka​zu​jąc na tor​bę, gdy za​mó​wił dla Ro​bin kawę. – Zga​dłeś – od​rze​kła z sze​ro​kim uśmie​chem. – Buty. Tak. Na ślub – do​da​ła, po​nie​waż osta​tecz​nie nie po​win​ni byli dłu​żej uni​kać tego te​ma​tu. Trak​to​wa​li jej po​wrót do Mat​thew jak ja​kieś dziw​ne tabu. – Na​dal chcesz przy​je​chać, praw​da? – do​da​ła, gdy usie​dli przy sto​li​ku obok okna. Stri​ke za​sta​na​wiał się, czy kie​dy​kol​wiek zgo​dził się zja​wić na jej ślu​bie. Do​stał dru​gie za​pro​sze​nie, któ​re po​dob​nie jak pierw​sze było sztyw​ną kre​mo​wą kart​ką z wy​tło​czo​ny​mi czar​ny​mi li​te​ra​mi, ale nie przy​po​mi​nał so​bie, żeby po​twier​dził swój przy​jazd. Ro​bin pa​trzy​ła na nie​go wy​cze​ku​ją​co i przy​po​mnia​ła mu się Lucy oraz jej pró​by zmu​sze​nia go do udzia​łu w im​pre​zie uro​dzi​no​wej sio​strzeń​ca. – No – mruk​nął nie​chęt​nie. – Po​twier​dzić w two​im imie​niu? – spy​ta​ła Ro​bin. – Nie – od​parł. – Sam to zro​bię. Przy​pusz​czał, że bę​dzie to wy​ma​ga​ło za​te​le​fo​no​wa​nia do jej mat​ki. „Wła​śnie tak ko​bie​ty cię wra​bia​ją” – po​my​ślał. Do​pi​su​ją cię do list, a po​tem zmu​sza​ją, że​byś po​twier​dził przy​by​cie i pod​jął zo​bo​wią​za​nie. Dają do zro​zu​mie​nia, że je​śli się nie zja​wisz, zmar​nu​je się ta​lerz go​rą​ce​go je​dze​nia, krze​sło ze zło​tym opar​ciem bę​dzie sta​ło pu​ste, a kar​to​no​wa wi​zy​tów​ka na sto​le ob​wie​ści two​ją że​nu​ją​cą nie​uprzej​mość ca​łe​mu świa​tu. W tej chwi​li nie był w sta​nie wy​my​ślić do​słow​nie ni​cze​go, co bu​dzi​ło​by w nim więk​szą nie​chęć niż pa​trze​nie, jak Ro​bin wy​cho​dzi za Mat​thew. – Chcesz… chciał​byś, że​bym za​pro​si​ła Elin? – spy​ta​ła od​waż​nie Ro​bin, li​cząc, że Stri​ke choć tro​chę się roz​ch​mu​rzy. – Nie – od​rzekł bez wa​ha​nia, lecz usły​szał w tej pro​po​zy​cji bła​gal​ną nutę i szcze​ra sym​pa​tia do Ro​bin spra​wi​ła, że jego lep​sza stro​na po​now​nie wzię​ła górę. – No to po​każ te buty. – Nie mó​wisz po​waż​nie! – Prze​cież po​pro​si​łem, praw​da?

Ro​bin wy​ję​ła pu​deł​ko z tor​by z na​masz​cze​niem, któ​re roz​ba​wi​ło Stri​ke’a, zdję​ła po​kry​wę i od​su​nę​ła bi​buł​kę. Zo​ba​czył wy​so​kie, po​ły​skli​we szpil​ki w ko​lo​rze szam​pa​na. – Tro​chę roc​kan​drol​lo​we jak na ślub – za​uwa​żył. – My​śla​łem, że są… bo ja wiem… w kwiat​ki. – Pra​wie nie bę​dzie ich wi​dać – od​rze​kła, gła​dząc je​den z bu​tów pal​cem wska​zu​ją​cym. – Mie​li też plat​for​my, ale… Nie do​koń​czy​ła zda​nia. Praw​da wy​glą​da​ła tak, że Mat​thew nie lu​bił, gdy była zbyt wy​so​ka. – No więc jak ro​ze​gra​my spra​wę z Ja​so​nem i Bu​rzą? – spy​ta​ła, za​my​ka​jąc pu​deł​ko i wkła​da​jąc buty z po​wro​tem do tor​by. – Przej​miesz ini​cja​ty​wę – po​wie​dział Stri​ke. – To ty się z nimi kon​tak​to​wa​łaś. W ra​zie po​trze​by się włą​czę. – Zda​jesz so​bie spra​wę – za​czę​ła skrę​po​wa​na – że Ja​son spy​ta cię o nogę? Że on my​śli, że… skła​ma​łeś na te​mat tego, jak ją stra​ci​łeś? – No. – Okej. Po pro​stu nie chcę, że​byś się po​czuł ura​żo​ny i w ogó​le. – Chy​ba dam radę. – Stri​ke’a roz​ba​wi​ła jej za​tro​ska​na mina. – Nie za​mie​rzam go bić, je​śli to masz na my​śli. – To do​brze – od​par​ła Ro​bin. – Bo są​dząc po jego zdję​ciach, zła​mał​byś go na pół. Szli ra​mię w ra​mię po King’s Road – Stri​ke pa​lił pa​pie​ro​sa – w stro​nę wej​ścia do ga​le​rii, nie​co od​da​lo​ne​go od uli​cy, wi​docz​ne​go za po​mni​kiem sir Han​sa Slo​ane’a w pe​ru​ce i poń​czo​chach. Prze​szli pod łu​kiem w ścia​nie z ja​snej ce​gły, wcho​dząc na tra​wia​sty plac, któ​ry gdy​by nie ha​łas ru​chli​wej uli​cy za nimi, mógł​by na​le​żeć do ja​kiejś wiej​skiej po​sia​dło​ści. Z trzech stron ota​cza​ły go dzie​więt​na​sto​wiecz​ne bu​dyn​ki. Na wprost, tam, gdzie kie​dyś mo​gły się mie​ścić ba​ra​ki, była Gal​le​ry Mess. Stri​ke, któ​ry spo​dzie​wał się przy ga​le​rii sto​łów​ki, uświa​do​mił so​bie, że wcho​dzi do znacz​nie ele​gant​sze​go miej​sca i nie bez obaw przy​po​mniał so​bie o de​be​cie na kon​cie oraz o tym, że zgo​dził się za​pła​cić za coś, co pra​wie na pew​no mia​ło być lan​czem dla czte​rech osób. Po​miesz​cze​nie, w któ​rym się zna​leź​li, było po​dłuż​ne i wą​skie, a za łu​ko​wa​ty​mi przej​ścia​mi po le​wej stro​nie wi​dać było dru​gą, szer​szą salę. Gdy szli za kel​ne​rem w głąb re​stau​ra​cji, bia​łe ob​ru​sy, kel​ne​rzy w gar​ni​tu​rach, wy​so​kie su​fi​ty i dzie​ła sztu​ki współ​cze​snej na ścia​nach po​tę​go​wa​ły nie​po​kój Stri​ke’a zwią​za​ny z cze​ka​ją​cym go ra​chun​kiem. Parę, któ​rej szu​ka​li, ła​two było za​uwa​żyć wśród gu​stow​nie ubra​nej, prze​waż​nie dam​skiej klien​te​li. Ja​son był ży​la​stym mło​dzień​cem z dłu​gim no​sem, miał na so​bie brą​zo​wą blu​zę z kap​tu​rem i dżin​sy i wy​glą​dał, jak​by przy naj​mniej​szej pro​wo​ka​cji za​mie​rzał rzu​cić się do uciecz​ki. Gdy sie​dział wpa​trzo​ny w ser​wet​kę, przy​po​mi​nał za​nie​dba​ną cza​plę. Bu​rza, któ​rej czar​ne, ob​cię​te na boba wło​sy z pew​no​ścią były far​bo​wa​ne i któ​ra no​si​ła gru​be, kwa​dra​to​we

oku​la​ry w czar​nej opraw​ce, była jego fi​zycz​nym prze​ci​wień​stwem: bla​da, przy​sa​dzi​sta i klu​cho​wa​ta z ma​ły​mi, głę​bo​ko osa​dzo​ny​mi ocza​mi przy​po​mi​na​ją​cy​mi ro​dzyn​ki w buł​ce. Mia​ła na so​bie czar​ną ko​szul​kę z wie​lo​barw​nym kre​sków​ko​wym ku​cy​kiem roz​cią​gnię​tym na ob​fi​tym biu​ście i sie​dzia​ła na wóz​ku in​wa​lidz​kim obok sto​li​ka. Przed oby​dwoj​giem le​ża​ły otwar​te menu. Bu​rza już za​mó​wi​ła kie​li​szek wina. Na wi​dok Stri​ke’a i Ro​bin ko​bie​ta się roz​pro​mie​ni​ła, wy​cią​gnę​ła krót​ki pa​lec i szturch​nę​ła nim Ja​so​na w ra​mię. Chło​pak ro​zej​rzał się z nie​po​ko​jem. Stri​ke za​uwa​żył wy​raź​ną asy​me​trię jego ja​sno​nie​bie​skich oczu: jed​no było o do​bry cen​ty​metr wy​żej od dru​gie​go. Nada​wa​ło mu to dziw​nie bez​bron​ny wy​gląd, jak​by do​kań​cza​no go w po​śpie​chu. – Cześć – przy​wi​ta​ła się Ro​bin i z uśmie​chem po​da​ła rękę naj​pierw Ja​so​no​wi. – Miło cię w koń​cu po​znać. – Cześć – mruk​nął, po​da​jąc jej wiot​kie pal​ce. Rzu​cił Stri​ke’owi krót​kie spoj​rze​nie i od​wró​cił się za​ru​mie​nio​ny. – No, dzień do​bry! – po​wie​dzia​ła Bu​rza i z sze​ro​kim uśmie​chem wy​cią​gnę​ła rękę do Stri​ke’a. Zręcz​nie cof​nę​ła wó​zek o kil​ka​na​ście cen​ty​me​trów i za​pro​po​no​wa​ła, żeby wziął so​bie krze​sło sto​ją​ce przy są​sied​nim sto​li​ku. – To wspa​nia​łe miej​sce. Bar​dzo ła​two się tu po​ru​szać, a ob​słu​ga jest na​praw​dę po​moc​na. Prze​pra​szam! – gło​śno za​cze​pi​ła prze​cho​dzą​ce​go kel​ne​ra. – Czy mo​że​my pro​sić o jesz​cze dwa menu? Stri​ke usiadł obok niej, a Ja​son prze​su​nął się, żeby zro​bić miej​sce dla Ro​bin. – Uro​cze miej​sce, praw​da? – pod​ję​ła Bu​rza, są​cząc wino. – A ob​słu​ga ma cu​dow​ne po​dej​ście do lu​dzi na wóz​kach. Trud​no so​bie wy​obra​zić bar​dziej życz​li​wy per​so​nel. Po​le​cę ten lo​kal na mo​jej stro​nie. Ro​bię li​stę obiek​tów przy​ja​znych nie​peł​no​spraw​nym. Ja​son przy​gar​bił się nad menu, naj​wy​raź​niej bo​jąc się na​wią​zać z kim​kol​wiek kon​takt wzro​ko​wy. – Po​wie​dzia​łam mu, żeby za​ma​wiał, co tyl​ko chce – oznaj​mi​ła Bu​rza Stri​ke’owi bez cie​nia skrę​po​wa​nia. – Nie miał po​ję​cia, ile za​ra​biasz na roz​wią​zy​wa​niu ta​kich spraw. Po​wie​dzia​łam: pra​sa pła​ci mu kro​cie za samą re​la​cję. Pew​nie wła​śnie tym się te​raz zaj​mu​jesz: roz​wią​zu​jesz gło​śne spra​wy? Stri​ke po​my​ślał o swo​im gwał​tow​nie pi​ku​ją​cym sal​dzie, o po​ko​ju nad agen​cją dum​nie zwa​nym ka​wa​ler​ką i o dru​zgo​cą​cym wpły​wie, jaki ucię​ta noga wy​war​ła na jego agen​cję. – Sta​ra​my się – od​parł, uni​ka​jąc wzro​ku Ro​bin. Ro​bin wy​bra​ła naj​tań​szą sa​łat​kę i wodę. Bu​rza za​mó​wi​ła przy​staw​kę i da​nie głów​ne, za​chę​ca​jąc Ja​so​na, żeby zro​bił tak samo, a na​stęp​nie ze​bra​ła menu i od​da​ła je kel​ne​ro​wi z miną ła​ska​wej go​spo​dy​ni. – Więc, Ja​son… – za​czę​ła Ro​bin. Bu​rza na​tych​miast we​szła jej w sło​wo, zwra​ca​jąc się do Stri​ke’a: – Ja​son się de​ner​wu​je. Nie do koń​ca prze​my​ślał re​per​ku​sje spo​tka​nia z tobą. Mu​sia​łam

mu je uzmy​sło​wić, dniem i nocą wi​sie​li​śmy na te​le​fo​nach. Szko​da, że nie wi​dzia​łeś ra​chun​ków… Po​win​nam cię nimi ob​cią​żyć, ha, ha! A tak se​rio… – na​gle spo​waż​nia​ła – …na​praw​dę by​śmy chcie​li, że​byś od razu nas za​pew​nił, że nie wpad​nie​my w kło​po​ty, dla​te​go że nie po​wie​dzie​li​śmy o wszyst​kim po​li​cji. Bo w su​mie nie mie​li​śmy żad​nych przy​dat​nych in​for​ma​cji. Ona była tyl​ko bied​ną dziew​czy​ną z pro​ble​ma​mi. My nic nie wie​my. Spo​tka​li​śmy się z nią tyl​ko raz i nie mamy po​ję​cia, kto ją za​bił. Na pew​no wiesz o tym wię​cej od nas. Szcze​rze mó​wiąc, bar​dzo się zmar​twi​łam, jak usły​sza​łam, że Ja​son roz​ma​wiał z two​ją part​ner​ką, bo chy​ba nikt nie zda​je so​bie spra​wy, jak prze​śla​du​je się na​szą spo​łecz​ność. Mnie też gro​żą śmier​cią… Po​win​nam cię za​trud​nić, że​byś prze​pro​wa​dził śledz​two, ha, ha. – Kto ci gro​ził śmier​cią? – spy​ta​ła Ro​bin z uprzej​mym zdzi​wie​niem. – Wi​dzisz, to przez tę moją stro​nę in​ter​ne​to​wą – po​wie​dzia​ła Bu​rza, igno​ru​jąc Ro​bin i zwra​ca​jąc się do Stri​ke’a. – To ja ją pro​wa​dzę. Jak​bym była dru​ży​no​wą… albo mat​ką prze​ło​żo​ną, ha, ha… W każ​dym ra​zie to mnie wszy​scy się zwie​rza​ją i do mnie przy​cho​dzą po radę, więc oczy​wi​ście to mnie ata​ku​ją róż​ni igno​ran​ci, któ​rzy obie​ra​ją nas so​bie za cel. Zresz​tą chy​ba sama się o to pro​szę. Czę​sto to​czę cu​dze boje, praw​da, Ja​son? W każ​dym ra​zie – cią​gnę​ła, prze​ry​wa​jąc tyl​ko po to, żeby łap​czy​wie na​pić się wina – nie mogę się zgo​dzić, żeby Ja​son z tobą roz​ma​wiał, je​śli nie za​gwa​ran​tu​jesz, że nie wpad​nie przez to w ja​kieś ta​ra​pa​ty. Stri​ke za​sta​na​wiał się, ja​kie jej zda​niem miał w tym za​kre​sie upraw​nie​nia. Sy​tu​acja wy​glą​da​ła tak, że za​rów​no Ja​son, jak i Bu​rza za​ta​ili przed po​li​cją in​for​ma​cje i bez wzglę​du na to, co nimi kie​ro​wa​ło i czy te in​for​ma​cje mo​gły się oka​zać uży​tecz​ne, czy nie, za​cho​wa​li się nie​mą​drze i po​ten​cjal​nie szko​dli​wie. – Wąt​pię, żeby któ​reś z was wpa​dło w ta​ra​pa​ty – skła​mał z ła​two​ścią. – No cóż, okej, miło to sły​szeć – stwier​dzi​ła Bu​rza z dozą sa​mo​za​do​wo​le​nia – bo oczy​wi​ście chce​my ci po​móc. Po​wie​dzia​łam Ja​so​no​wi: sko​ro ten psy​cho​pa​ta za​mie​rza drę​czyć spo​łecz​ność BIID, a wszyst​ko wska​zu​je, że tak, to prze​cież, do dia​bła, mamy obo​wią​zek po​móc. Wca​le bym się nie zdzi​wi​ła, gdy​by nas nie​na​wi​dził. Te wszyst​kie wy​zwi​ska na stro​nie in​ter​ne​to​wej, ta wro​gość. W gło​wie się nie mie​ści. Oczy​wi​ście to wy​ni​ka z igno​ran​cji, ale wy​zy​wa​ją nas lu​dzie, któ​rzy, mo​gło​by się wy​da​wać, po​win​ni stać po na​szej stro​nie, bo do​sko​na​le wie​dzą, jak to jest być ofia​rą dys​kry​mi​na​cji. Po​da​no na​po​je. Ku prze​ra​że​niu Stri​ke’a kel​ner z Eu​ro​py Wschod​niej wlał jego spit​fi​re’a do szklan​ki z lo​dem. – Ej! – obu​rzył się. – Piwo nie było zim​ne – wy​ja​śnił kel​ner, za​sko​czo​ny re​ak​cją Stri​ke’a, któ​rą naj​wy​raź​niej uznał za prze​sa​dzo​ną. – Do kur​wy nę​dzy – mruk​nął Stri​ke, wyj​mu​jąc lód ze szklan​ki. Nie dość, że cze​kał go wy​so​ki ra​chu​nek za lancz, to jesz​cze mu​siał zno​sić lód w pi​wie. Lek​ko na​bur​mu​szo​ny kel​ner po​dał Bu​rzy dru​gi kie​li​szek wina. Ro​bin sko​rzy​sta​ła z oka​zji:

– Ja​son, kie​dy na​wią​za​łeś kon​takt z Kel​sey… Ale Bu​rza już od​sta​wi​ła kie​li​szek i zno​wu we​szła jej w sło​wo: – Spraw​dzi​łam w ar​chi​wum: Kel​sey po raz pierw​szy we​szła na stro​nę w grud​niu. No, po​wie​dzia​łam o tym po​li​cji, wszyst​ko jej po​wie​dzia​łam. Kel​sey o cie​bie py​ta​ła – zwró​ci​ła się do Stri​ke’a to​nem su​ge​ru​ją​cym, że wzmian​ka na jej stro​nie in​ter​ne​to​wej po​win​na mu schle​biać – a po​tem za​czę​ła roz​ma​wiać z Ja​so​nem. Wy​mie​ni​li się ad​re​sa​mi mej​lo​wy​mi i od​tąd kon​tak​to​wa​li już bez​po​śred​nio, praw​da, Ja​son? – No – bąk​nął. – Póź​niej za​pro​po​no​wa​ła spo​tka​nie i Ja​son zwró​cił się do mnie… praw​da, Ja​son?… Mó​wiąc w skró​cie, uwa​żał, że bę​dzie się czuł pew​niej, je​śli pój​dę ra​zem z nim, bo to prze​cież in​ter​net, praw​da? Ni​g​dy nic nie wia​do​mo. Mo​gła być kim​kol​wiek. Mo​gła być męż​czy​zną. – Dla​cze​go chcia​łeś się spo​tkać z Kel…? – za​czę​ła Ro​bin, zwra​ca​jąc się do Ja​so​na, lecz Bu​rza zno​wu ją za​głu​szy​ła: – Oczy​wi​ście oby​dwo​je in​te​re​so​wa​li się tobą – po​wie​dzia​ła do Stri​ke’a. – A wła​ści​wie Kel​sey go tobą za​in​te​re​so​wa​ła, praw​da, Ja​son? Wie​dzia​ła o to​bie do​słow​nie wszyst​ko – do​da​ła z chy​trym uśmie​chem, jak​by łą​czy​ły ich ja​kieś wsty​dli​we se​kre​ty. – Więc cze​go się od niej o mnie do​wie​dzia​łeś? – spy​tał Stri​ke chło​pa​ka. Ja​son zro​bił się czer​wo​ny jak bu​rak i na​gle Ro​bin za​czę​ła się za​sta​na​wiać, czy przy​pad​kiem nie jest ge​jem. Pod​czas sze​ro​ko za​kro​jo​nych po​szu​ki​wań na fo​rach wy​czu​ła ero​tycz​ny pod​tekst w fan​ta​zjach nie​któ​rych – choć nie wszyst​kich – użyt​kow​ni​ków, a <<Δēvōtėė>> był naj​od​waż​niej​szy. – Po​wie​dzia​ła – wy​mam​ro​tał Ja​son – że jej brat cię zna. Że z tobą pra​co​wał. – Na​praw​dę? – za​in​te​re​so​wał się Stri​ke. – Na pew​no mó​wi​ła o bra​cie? – No. – Nie mia​ła bra​ta. Tyl​ko sio​strę. Asy​me​trycz​ne oczy Ja​so​na ner​wo​wo prze​su​nę​ły się po przed​mio​tach na sto​li​ku i do​pie​ro po​tem wró​ci​ły do Stri​ke’a. – Je​stem pew​ny, że mó​wi​ła o bra​cie. – Pra​co​wał ze mną w woj​sku, tak? – Nie, ra​czej nie w woj​sku. Póź​niej. „Bez prze​rwy kła​ma​ła… Je​śli był wto​rek, mó​wi​ła, że jest śro​da”. – A ja my​śla​łam, że usły​sza​ła to od swo​je​go chło​pa​ka – wtrą​ci​ła się Bu​rza. – Mó​wi​ła, że ma chło​pa​ka, któ​ry na​zy​wa się Neil, pa​mię​tasz, Ja​son? – Niall – bąk​nął Ja​son. – Tak? Niech bę​dzie, Niall. Przy​je​chał po nią, jak by​li​śmy na ka​wie, pa​mię​tasz? – Chwi​lecz​kę. – Stri​ke uniósł dłoń i Bu​rza po​słusz​nie za​mil​kła. – Wi​dzie​li​ście Nial​la? – Tak – po​twier​dzi​ła Bu​rza. – Przy​je​chał po nią. Mo​to​rem.

Na chwi​lę za​pa​dła ci​sza. – Męż​czy​zna na mo​to​rze przy​je​chał po nią do… Gdzie się spo​tka​li​ście? – spy​tał Stri​ke, a spo​koj​ny ton jego gło​su za​da​wał kłam gwał​tow​nie bi​ją​ce​mu ser​cu. – W Café Ro​uge przy Tot​ten​ham Co​urt Road – po​wie​dzia​ła Bu​rza. – To nie​da​le​ko na​szej agen​cji – za​uwa​ży​ła Ro​bin. Ja​son zro​bił się jesz​cze bar​dziej czer​wo​ny. – Och, Kel​sey i Ja​son do​sko​na​le o tym wie​dzie​li, ha, ha! Mie​li​ście na​dzie​ję, że uda wam się spo​tkać Cor​mo​ra​na, praw​da, Ja​son? Ha, ha, ha – ro​ze​śmia​ła się uba​wio​na Bu​rza, gdy kel​ner przy​niósł jej przy​staw​kę. – Ja​son, przy​je​chał po nią męż​czy​zna na mo​to​rze? Bu​rza mia​ła peł​ne usta i w koń​cu chło​pak mógł się ode​zwać. – No – po​twier​dził, nie​śmia​ło spo​glą​da​jąc na Stri​ke’a. – Cze​kał na nią na uli​cy. – Wi​dzia​łeś go? – spy​tał Stri​ke, prze​czu​wa​jąc od​po​wiedź. – Nie, bo tak ja​koś… Stał tak ja​koś za ro​giem. – Nie zdjął ka​sku – po​wie​dzia​ła Bu​rza, spłu​ku​jąc pierw​szy kęs przy​staw​ki wi​nem, żeby szyb​ciej wró​cić do roz​mo​wy. – Pa​mię​ta​cie, ja​kie​go ko​lo​ru był ten mo​tor? – spy​tał Stri​ke. Bu​rza my​śla​ła, że był ra​czej czar​ny, a Ja​son upar​cie twier​dził, że czer​wo​ny, lecz zga​dza​li się co do tego, że stał zbyt da​le​ko, żeby mo​gli roz​po​znać mar​kę. – Pa​mię​ta​cie może coś jesz​cze, co Kel​sey mó​wi​ła o swo​im chło​pa​ku? – spy​ta​ła Ro​bin. Oby​dwo​je prze​czą​co po​krę​ci​li gło​wa​mi. Da​nia głów​ne po​da​no w środ​ku roz​wle​kłe​go wy​wo​du Bu​rzy na te​mat po​par​cia i po​mo​cy, ja​kie ofe​ro​wa​ła na swo​jej stro​nie in​ter​ne​to​wej. Do​pie​ro gdy na​peł​ni​ła usta fryt​ka​mi, Ja​son ze​brał się wresz​cie na od​wa​gę i zwró​cił bez​po​śred​nio do Stri​ke’a. – Czy to praw​da? – spy​tał na​gle. Gdy to po​wie​dział, zno​wu zro​bił się czer​wo​ny jak bu​rak. – Co ta​kie​go? – od​rzekł Stri​ke. – Że… że ty… Ener​gicz​nie żu​jąc, Bu​rza prze​chy​li​ła się na wóz​ku w stro​nę Stri​ke’a, po​ło​ży​ła rękę na jego przed​ra​mie​niu i prze​łknę​ła. – Że zro​bi​łeś to sam – szep​nę​ła, nie​śmia​ło pusz​cza​jąc do nie​go oko. Jej gru​be uda ode​rwa​ne od wóz​ka le​ciut​ko prze​su​nę​ły się w po​wie​trzu, za​miast bez​wład​nie za​wi​snąć na ru​cho​mym tor​sie. Stri​ke był w szpi​ta​lu Sel​ly Oak z męż​czy​zna​mi cier​pią​cy​mi na po​ra​że​nie po​przecz​ne i czte​ro​koń​czy​no​we wsku​tek od​nie​sio​nych na woj​nie ob​ra​żeń, wi​dział ich wy​chu​dzo​ne nogi i zmia​ny, ja​kie wpro​wa​dza​li do ru​chów gór​nej czę​ści cia​ła, żeby po​ra​dzić so​bie z bez​wład​nym cię​ża​rem na dole. Po raz pierw​szy do​tar​ło do nie​go to, co robi Bu​rza. Ona nie po​trze​bo​wa​ła wóz​ka in​wa​lidz​kie​go. Była cał​ko​wi​cie spraw​na. O dzi​wo tym, dzię​ki cze​mu zdo​łał za​cho​wać spo​kój i uprzej​mość, oka​za​ła się mina Ro​bin:

po​czuł ulgę, wi​dząc, z jaką od​ra​zą i wście​kło​ścią spoj​rza​ła na Bu​rzę. Zwró​cił się do Ja​so​na: – Że​bym mógł ci wy​ja​wić, czy to praw​da, czy nie, mu​sisz mi po​wie​dzieć, co sły​sza​łeś. – No… – za​czął Ja​son, któ​ry pra​wie nie tknął bur​ge​ra Black An​gus – Kel​sey mó​wi​ła, że po​sze​dłeś z jej bra​tem do pubu i… i się upi​łeś, i po​wie​dzia​łeś mu praw​dę. Po​dob​no wzią​łeś broń, od​da​li​łeś się w ciem​no​ści jak naj​da​lej od bazy w Afga​ni​sta​nie, a po​tem… strze​li​łeś so​bie w nogę i zna​la​złeś le​ka​rza, któ​ry ci ją am​pu​to​wał. Stri​ke po​cią​gnął so​lid​ny łyk piwa. – A dla​cze​go to zro​bi​łem? – Co? – spy​tał zdez​o​rien​to​wa​ny Ja​son, mru​ga​jąc. – Pró​bo​wa​łem odejść ze służ​by z po​wo​dów zdro​wot​nych czy…? – Och, nie! – po​wie​dział Ja​son z dziw​nie ura​żo​ną miną. – Nie, ty… – Ru​mie​nił się tak bar​dzo, że wy​da​wa​ło się mało praw​do​po​dob​ne, by w resz​cie jego cia​ła zo​sta​ła ja​kaś krew – … by​łeś taki jak my. Po​trze​bo​wa​łeś tego – szep​nął. – Chcia​łeś tej am​pu​ta​cji. Ro​bin na​gle po​czu​ła, że nie może pa​trzeć na Stri​ke’a, i uda​ła za​in​te​re​so​wa​nie dzi​wacz​nym ob​ra​zem przed​sta​wia​ją​cym rękę trzy​ma​ją​cą but . Rów​nie do​brze mo​gła​by to być brą​zo​wa do​nicz​ka z wy​ra​sta​ją​cym z niej ró​żo​wym kak​tu​sem. – Czy ten… brat… któ​ry wspo​mniał o mnie Kel​sey… wie​dział, że chcia​ła się po​zbyć nogi? – Ra​czej nie. Nie. Twier​dzi​ła, że je​stem je​dy​ną oso​bą, któ​rej o tym mówi. – Więc two​im zda​niem to był tyl​ko zbieg oko​licz​no​ści, że wspo​mniał o…? – Lu​dzie o tym nie mó​wią – we​szła mu w sło​wo Bu​rza, przy pierw​szej oka​zji wra​ca​jąc do roz​mo​wy. – To wsty​dli​wa spra​wa, bar​dzo wsty​dli​wa. W pra​cy się nie ujaw​ni​łam – cią​gnę​ła bez​tro​sko, wy​ko​nu​jąc gest w stro​nę swo​ich nóg. – Mu​szę mó​wić, że to uraz krę​go​słu​pa. Gdy​by wie​dzie​li, że je​stem trans​able​dem, ni​g​dy by tego nie zro​zu​mie​li. Na​wet nie chcę za​czy​nać opo​wia​dać o uprze​dze​niach wśród per​so​ne​lu me​dycz​ne​go, bo to ab​so​lut​nie nie​po​ję​te. Dwa razy zmie​nia​łam le​ka​rza pierw​sze​go kon​tak​tu. Nie za​mie​rza​łam zno​wu wy​słu​chi​wać, jak się mnie na​ma​wia na wi​zy​tę u cho​ler​ne​go psy​chia​try. Nie, Kel​sey mó​wi​ła, że nie była w sta​nie ni​ko​mu o tym po​wie​dzieć, ko​cha​ne bie​dac​two. Nie mia​ła gdzie się zwró​cić. Nikt jej nie ro​zu​miał. Dla​te​go zgło​si​ła się do nas… i oczy​wi​ście do cie​bie – po​wie​dzia​ła do Stri​ke’a, uśmie​cha​jąc się z lek​ką wyż​szo​ścią, po​nie​waż w prze​ci​wień​stwie do niej zi​gno​ro​wał Kel​sey. – Pa​mię​taj, że nie je​steś sam. Lu​dzie, któ​rym uda​ło się osią​gnąć to, cze​go pra​gnę​li, zwy​kle opusz​cza​ją na​szą spo​łecz​ność. Ro​zu​mie​my to, oczy​wi​ście, że ro​zu​mie​my, ale wie​le by dla nas zna​czy​ło, gdy​by zo​sta​li i opi​sa​li, ja​kie to uczu​cie wresz​cie zna​leźć się w cie​le, któ​re jest nam prze​zna​czo​ne. Ro​bin bała się, że Stri​ke może wy​buch​nąć w tej ele​ganc​kiej, bia​łej prze​strze​ni, gdzie mi​ło​śni​cy sztu​ki roz​ma​wia​li ści​szo​nym gło​sem. Nie wzię​ła jed​nak pod uwa​gę sa​mo​kon​tro​li, ja​kiej były ofi​cer Wy​dzia​łu do spraw Spe​cjal​nych na​uczył się w cią​gu dłu​gich lat pro​wa​dze​nia prze​słu​chań. Uprzej​my uśmiech, z ja​kim słu​chał Bu​rzy, był wpraw​dzie nie​co po​nu​ry, lecz

Stri​ke za​cho​wy​wał spo​kój. – Więc nie są​dzisz, żeby to brat pod​su​nął Kel​sey po​mysł skon​tak​to​wa​nia się ze mną? – zwró​cił się do Ja​so​na. – Nie – po​wie​dział Ja​son. – My​ślę, że sama na to wpa​dła. – A wła​ści​wie cze​go ode mnie chcia​ła? – No, prze​cież to oczy​wi​ste – wtrą​ci​ła się roz​ba​wio​na Bu​rza. – Chcia​ła, że​byś jej do​ra​dził, jak zro​bić to, co zro​bi​łeś! – Też tak my​ślisz, Ja​son? – spy​tał Stri​ke i chło​pak po​ki​wał gło​wą. – No… Chcia​ła się do​wie​dzieć, jak bar​dzo bę​dzie mu​sia​ła uszko​dzić nogę, żeby ją ucię​li, i chy​ba li​czy​ła, że po​znasz ją z le​ka​rzem, któ​ry am​pu​to​wał two​ją. – To wiecz​ny pro​blem – po​wie​dzia​ła Bu​rza, naj​wy​raź​niej nie za​uwa​ża​jąc, ja​kie wra​że​nie robi na Stri​ke’u. – Zna​le​zie​nie chi​rur​gów, na któ​rych moż​na po​le​gać. Więk​szość nie ma dla nas za grosz współ​czu​cia. Lu​dzie umie​ra​ją, pró​bu​jąc to zro​bić sami. W Szko​cji był je​den cu​dow​ny chi​rurg, któ​ry prze​pro​wa​dził dwie am​pu​ta​cje dla cier​pią​cych na BIID, ale póź​niej mu to unie​moż​li​wio​no. To było do​bre dzie​sięć lat temu. Lu​dzie jeż​dżą za gra​ni​cę, ale je​śli nie mają za co, je​śli nie stać ich na wy​jazd… Sam ro​zu​miesz, dla​cze​go Kel​sey chcia​ła po​ło​żyć łap​ki na two​jej li​ście kon​tak​tów! Ro​bin z brzę​kiem upu​ści​ła nóż i wi​de​lec, od​czu​wa​jąc w imie​niu Stri​ke’a całą od​ra​zę, ja​kiej we​dług niej do​świad​czał. „Na jego li​ście kon​tak​tów”! Jak​by am​pu​ta​cja była rzad​kim przed​mio​tem, któ​ry ku​pił na czar​nym ryn​ku… Stri​ke wy​py​ty​wał Ja​so​na i Bu​rzę przez na​stęp​ne pięt​na​ście mi​nut, za​nim do​szedł do wnio​sku, że nie wie​dzą już ni​cze​go, co mo​gło​by mu się przy​dać. Z re​la​cji z ich je​dy​ne​go spo​tka​nia z Kel​sey wy​ła​niał się ob​raz nie​doj​rza​łej i zroz​pa​czo​nej dziew​czy​ny, czu​ją​cej tak po​tęż​ną po​trze​bę po​zby​cia się nogi, że wspie​ra​na przez obo​je cy​ber​przy​ja​ciół była go​to​wa zro​bić wszyst​ko, by​le​by tyl​ko osią​gnąć cel. – Taa – wes​tchnę​ła Bu​rza. – Była jed​ną z nas. Pod​ję​ła już po​dob​ną pró​bę w dzie​ciń​stwie, za po​mo​cą dru​tu. Zgła​sza​li się do nas tak zde​spe​ro​wa​ni lu​dzie, że kła​dli nogi na to​rach ko​le​jo​wych. Je​den fa​cet usi​ło​wał za​mro​zić so​bie nogę cie​kłym azo​tem. W Ame​ry​ce dziew​czy​na spe​cjal​nie spar​ta​czy​ła skok nar​ciar​ski, ale w ta​kich sy​tu​acjach ist​nie​je ry​zy​ko, że mo​żesz nie osią​gnąć stop​nia nie​peł​no​spraw​no​ści, na ja​kim ci za​le​ży… – A to​bie na ja​kim za​le​ży? – za​in​te​re​so​wał się Stri​ke. Przed chwi​lą pod​niósł rękę, pro​sząc o ra​chu​nek. – Chcę so​bie prze​rwać rdzeń krę​go​wy – od​rze​kła Bu​rza ze sto​ic​kim spo​ko​jem. – Po​ra​że​nie po​przecz​ne. Tak. By​ło​by ide​al​nie, gdy​by zro​bił to chi​rurg. Na ra​zie za​do​wa​lam się tym – po​wie​dzia​ła, jesz​cze raz po​ka​zu​jąc na wó​zek in​wa​lidz​ki. – Ko​rzy​stasz z to​a​let dla nie​peł​no​spraw​nych, z pod​no​śni​ków dla wóz​ków in​wa​lidz​kich i ta​kie tam? – spy​tał Stri​ke.

– Cor​mo​ran – ode​zwa​ła się Ro​bin ostrze​gaw​czym to​nem. Tego się oba​wia​ła. Był ze​stre​so​wa​ny i nie​wy​spa​ny. Chy​ba po​win​na była się cie​szyć, że uda​ło im się uzy​skać wszyst​kie nie​zbęd​ne in​for​ma​cje. – Ta po​trze​ba – od​par​ła nie​wzru​szo​na Bu​rza – to​wa​rzy​szy mi od dziec​ka. Je​stem w nie​wła​ści​wym cie​le. Mu​szę być spa​ra​li​żo​wa​na. Przy​szedł kel​ner. Ro​bin wy​cią​gnę​ła rękę po ra​chu​nek, gdyż Stri​ke go nie za​uwa​żył. – Szyb​ko, pro​szę – po​na​gli​ła po​nu​re​go kel​ne​ra. Był to ten sam męż​czy​zna, na któ​re​go Stri​ke wark​nął za wrzu​ce​nie lodu do szklan​ki z pi​wem. – Znasz wie​le nie​peł​no​spraw​nych osób, praw​da? – py​tał Stri​ke Bu​rzę. – Parę – od​rze​kła. – Mamy prze​cież wie​le wspól… – Ma​cie, kur​wa, wszyst​ko wspól​ne. Wszyst​ko, kur​wa… – Wie​dzia​łam – mruk​nę​ła Ro​bin pod no​sem, wy​ry​wa​jąc kel​ne​ro​wi ter​mi​nal i po​spiesz​nie wsu​wa​jąc w nie​go visę. Stri​ke wstał, gó​ru​jąc nad Bu​rzą, któ​ra na​gle stra​ci​ła re​zon, a Ja​son sku​lił się na krze​śle, jak​by miał ocho​tę znik​nąć w swo​jej blu​zie z kap​tu​rem. – Corm, daj spo… – za​czę​ła Ro​bin, gwał​tow​nie wyj​mu​jąc kar​tę z urzą​dze​nia. – Do wa​szej wia​do​mo​ści – po​wie​dział Stri​ke, zwra​ca​jąc się do Bu​rzy i Ja​so​na. Ro​bin chwy​ci​ła swój płaszcz i pró​bo​wa​ła od​cią​gnąć Cor​mo​ra​na od sto​li​ka. – Je​cha​łem sa​mo​cho​dem, któ​ry wy​buchł. – Ja​son przy​ło​żył dło​nie do szkar​łat​nych po​licz​ków, a jego oczy wy​peł​ni​ły się łza​mi. Bu​rza tyl​ko ga​pi​ła się bez sło​wa. – Kie​row​cę ro​ze​rwa​ło na pół… To do​pie​ro sen​sa​cja, co? – spy​tał bez​li​to​śnie Bu​rzę. – Tyl​ko że on zgi​nął, więc dłu​go się nią, kur​wa, nie na​cie​szył. Dru​gi fa​cet stra​cił pół twa​rzy, a ja nogę. Ża​den z nas o tym nie ma​rzył… – Okej. – Ro​bin wzię​ła Stri​ke’a pod rękę. – Wy​cho​dzi​my. Ja​son, wiel​kie dzię​ki za spo​tka​nie… – Lecz​cie się – po​wie​dział gło​śno Stri​ke, po​ka​zu​jąc na Ja​so​na i po​zwa​la​jąc, by Ro​bin wy​pro​wa​dzi​ła go z re​stau​ra​cji peł​nej ga​pią​cych się na nich klien​tów i kel​ne​rów. – Lecz​cie, się, kur​wa. Na gło​wę! Od​dech Stri​ke’a za​czął wra​cać do nor​my, do​pie​ro gdy zna​leź​li się na po​ro​śnię​tej drze​wa​mi uli​cy, pra​wie prze​czni​cę od ga​le​rii. – Okej – mruk​nął, mimo że Ro​bin się nie ode​zwa​ła. – Ostrze​ga​łaś mnie. Prze​pra​szam. – W po​rząd​ku – od​rze​kła ła​god​nie. – Mamy wszyst​ko, na czym nam za​le​ża​ło. W mil​cze​niu po​ko​na​li kil​ka me​trów. – Za​pła​ci​łaś? Nie za​uwa​ży​łem. – Tak. Zwró​cę so​bie z ka​set​ki. Szli da​lej. Mi​ja​li ich do​brze ubra​ni męż​czyź​ni i ko​bie​ty, za​ję​ci, za​bie​ga​ni. Awan​gar​do​wo wy​glą​da​ją​ca dziew​czy​na z dre​da​mi prze​pły​nę​ła obok w dłu​giej su​kien​ce w tu​rec​kie wzo​ry, lecz to​reb​ka za pięć​set fun​tów zdra​dza​ła, że jej hi​pi​sow​ska toż​sa​mość jest rów​nie fał​szy​wa jak ka​lec​two Bu​rzy.

– Do​brze, że jej nie wal​ną​łeś – po​wie​dzia​ła Ro​bin. – Na wóz​ku. W oto​cze​niu mi​ło​śni​ków sztu​ki. Stri​ke za​czął się śmiać. Ro​bin po​krę​ci​ła gło​wą. – Wie​dzia​łam, że nie wy​trzy​masz – wes​tchnę​ła, ale się uśmie​cha​ła.

44 Then Came The Last Days of May I na​stał ko​niec maja My​ślał, że była mar​twa. Nie prze​jął się tym, że nie mó​wi​li o niej w wia​do​mo​ściach – prze​cież była dziw​ką. O pierw​szej, któ​rą za​ła​twił, też nie pi​sa​li w ga​ze​tach. Pro​sty​tut​ki się, kur​wa, nie li​czy​ły, były ni​czym, nikt się nimi nie przej​mo​wał. Za to Se​kre​tar​ka wy​wo​ła sen​sa​cję, dla​te​go że pra​cu​je u tego dra​nia – po​rząd​na dziew​czy​na z ład​niut​kim na​rze​czo​nym, pra​sa za ta​ki​mi sza​le​je… Ale nie poj​mo​wał, jak ta kur​wa mo​gła prze​żyć. Pa​mię​tał jej tu​łów pod no​ża​mi, od​głos cię​cia i prze​bi​ja​nia wy​da​wa​ny przez me​tal roz​kra​wa​ją​cy skó​rę, szu​ra​nie sta​li o kość, try​ska​ją​cą krew. W ga​ze​cie pi​sa​li, że zna​leź​li ją ja​cyś stu​den​ci. Pie​prze​ni stu​den​ci. Ale na​dal miał jej pal​ce. Stwo​rzy​ła por​tret pa​mię​cio​wy. Co za pie​przo​na ko​me​dia! Po​li​cjan​ci to ogo​lo​ne mał​py w mun​du​rach, wszy​scy co do jed​ne​go. My​śle​li, że ten por​tret się na coś przy​da? Zu​peł​nie nie był do nie​go po​dob​ny, ani tro​chę. To mógł być każ​dy, bia​ły albo czar​ny. Gdy​by w po​ko​ju nie sie​dzia​ło To, ro​ze​śmiał​by się na głos, ale To nie by​ło​by za​do​wo​lo​ne, wi​dząc go za​śmie​wa​ją​ce​go się nad ar​ty​ku​łem o mar​twej dziw​ce i por​tre​cie pa​mię​cio​wym… Ostat​nio To było bar​dzo na​bur​mu​szo​ne. Mu​siał się nie​źle sta​rać, żeby mu wy​na​gro​dzić nie​daw​ne szorst​kie po​trak​to​wa​nie, mu​siał prze​pro​sić, grać mi​łe​go fa​ce​ta. „By​łem przy​gnę​bio​ny – po​wie​dział. – Bar​dzo przy​gnę​bio​ny”. Mu​siał To przy​tu​lić, ku​pić mu kwia​ty i sie​dzieć w domu, żeby od​po​ku​to​wać swo​ją złość, a te​raz To, jak wszyst​kie ko​bie​ty, pró​bo​wa​ło wy​ko​rzy​stać sy​tu​ację, do​stać coś wię​cej – naj​wię​cej, jak się da. – Nie lu​bię, kie​dy tak zni​kasz. „Jak tak da​lej bę​dzie, sama, kur​wa znik​niesz”. Opo​wie​dział jej ba​jecz​kę o szan​sie na pra​cę, ale po raz pierw​szy naj​nor​mal​niej w świe​cie ośmie​li​ła się, kur​wa, za​da​wać mu py​ta​nia: skąd wiesz o tej pra​cy? Jak dłu​go cię nie bę​dzie? Pa​trzył, jak To gada, i wy​obra​żał so​bie, że bie​rze za​mach i tak moc​no wali pię​ścią w tę pa​skud​ną, pie​przo​ną twarz, że gru​cho​cze jej ko​ści… Jesz​cze przez ja​kiś czas To było mu jed​nak po​trzeb​ne, przy​naj​mniej do​pó​ki nie za​ła​twi Se​kre​tar​ki. To na​dal go ko​cha​ło i to był jego atut: wie​dział, że może je utem​pe​ro​wać, gro​żąc roz​sta​niem. Nie chciał jed​nak nad​uży​wać tej moż​li​wo​ści. Dla​te​go nie usta​wał w wy​sił​kach, przy​no​sił kwia​ty, ca​ło​wał i był miły, żeby wspo​mnie​nie jego wście​kło​ści osła​bło i za​tar​ło się w tej głu​piej, tę​pej gło​wie. Do​le​wał jej do drin​ków tro​chę zmięk​cza​cza, coś eks​tra, żeby nie

mo​gła od​zy​skać rów​no​wa​gi, żeby pła​ka​ła mu w ra​mię, kur​czo​wo się go trzy​ma​ła. Cier​pli​wy, miły, ale zde​ter​mi​no​wa​ny. W koń​cu To się zgo​dzi​ło: ty​dzień poza do​mem, z dala od niej. Mógł ro​bić, co chciał.

45 Ha​r ve​s ter of eyes, that’s me. Oto ja, żni​wiarz oczu. Blue Öy​ster Cult, Ha​r ve​s ter of Eyes

In​spek​tor Eric War​dle by​naj​mniej nie był za​chwy​co​ny, że Ja​son i Bu​rza okła​ma​li jego lu​dzi, lecz gdy w po​nie​dzia​łek wie​czo​rem na za​pro​sze​nie War​dle’a spo​tka​li się na pi​wie w Fe​athers, Stri​ke za​uwa​żył, że mniej to in​spek​to​ra roz​zło​ści​ło, niż moż​na się było spo​dzie​wać. Wy​ja​śnie​nie jego za​ska​ku​ją​cej wy​ro​zu​mia​ło​ści było pro​ste: wia​do​mość, że męż​czy​zna na mo​to​rze za​brał Kel​sey ze spo​tka​nia w Café Ro​uge, do​sko​na​le pa​so​wa​ła do no​wej ulu​bio​nej hi​po​te​zy War​dle’a. – Pa​mię​tasz fa​ce​ta pod​pi​su​ją​ce​go się jako De​vo​tee, któ​ry udzie​lał się na tej stro​nie? Fe​ty​szy​zo​wał ki​ku​ty i za​milkł, kie​dy za​mor​do​wa​no Kel​sey. – No – po​wie​dział Stri​ke, przy​po​mi​na​jąc so​bie, że Ro​bin uda​ło się z nim skon​tak​to​wać. – Na​mie​rzy​li​śmy go. Zgad​nij, co ma w ga​ra​żu. Są​dząc po tym, że ni​ko​go nie aresz​to​wa​no, Stri​ke za​ło​żył, że nie zna​leź​li frag​men​tów zwłok, więc uprzej​mie od​rzekł: – Mo​to​cykl? – Ka​wa​sa​ki nin​ja – uści​ślił War​dle. – Wiem, szu​ka​my hon​dy – do​dał, ubie​ga​jąc Stri​ke’a – ale jak się u nie​go zja​wi​li​śmy, gość o mało nie po​srał się ze stra​chu. – Jak więk​szość lu​dzi na wi​dok po​li​cji kry​mi​nal​nej na pro​gu swo​je​go domu. Mów da​lej. – To mały spo​co​ny ty​pek, na​zy​wa się Ba​xter, jest przed​sta​wi​cie​lem han​dlo​wym i nie ma ali​bi na week​end dru​gie​go i trze​cie​go ani na ten dwu​dzie​ste​go dzie​wią​te​go. Roz​wie​dzio​ny, bez​dziet​ny, twier​dzi, że zo​stał w domu, żeby obej​rzeć kró​lew​ski ślub. Oglą​dał​byś kró​lew​ski ślub, gdy​by w domu nie było ko​bie​ty? – Nie – po​wie​dział Stri​ke, któ​ry obej​rzał ślub je​dy​nie w wia​do​mo​ściach. – Utrzy​mu​je, że mo​to​cykl na​le​ży do jego bra​ta, a on tyl​ko go do​glą​da, ale po kil​ku py​ta​niach przy​znał, że parę razy się prze​je​chał. Więc wie​my, że umie jeź​dzić mo​to​cy​klem, a hon​dę mógł prze​cież po​ży​czyć. – Co mó​wił na te​mat stro​ny in​ter​ne​to​wej? – Zu​peł​nie to ba​ga​te​li​zu​je, twier​dzi, że tyl​ko się zgry​wał, że ni​cze​go ta​kie​go nie miał na my​śli, że nie krę​cą go ki​ku​ty, ale kie​dy spy​ta​li​śmy, czy mo​że​my obej​rzeć jego kom​pu​ter, wca​le nie był za​do​wo​lo​ny. Po​wie​dział, że za​nim po​dej​mie de​cy​zję, chciał​by po​roz​ma​wiać z ad​wo​ka​tem. Wte​dy da​li​śmy mu spo​kój, ale ju​tro zno​wu za​mie​rza​my do nie​go wpaść. Na

przy​ja​ciel​ską po​ga​węd​kę. – Przy​znał, że roz​ma​wiał z Kel​sey przez in​ter​net? – Trud​no, żeby temu za​prze​czał, sko​ro mamy jej lap​to​pa i ma​te​ria​ły od Bu​rzy. Py​tał Kel​sey, ja​kie ma pla​ny w związ​ku z nogą, za​pro​po​no​wał spo​tka​nie, ale od​mó​wi​ła. W każ​dym ra​zie w in​ter​ne​cie. Cho​le​ra, prze​cież to oczy​wi​ste, że mu​si​my mu się przyj​rzeć – po​wie​dział War​dle w od​po​wie​dzi na scep​tycz​ne spoj​rze​nie Stri​ke’a. – Nie ma ali​bi, ma mo​tor, sła​bość do ki​ku​tów i pró​bo​wał się z nią spo​tkać! – Taa, ja​sne – od​parł Stri​ke. – Ja​kieś inne tro​py? – Wła​śnie dla​te​go chcia​łem się z tobą zo​ba​czyć. Zna​leź​li​śmy tego two​je​go Do​nal​da La​in​ga. Jest w Wol​la​ston Clo​se w Ele​phant and Ca​stle. – Na​praw​dę? – Stri​ke był szcze​rze zdzi​wio​ny. De​lek​tu​jąc się tym, że przy​naj​mniej raz uda​ło mu się za​sko​czyć Stri​ke’a, War​dle uśmiech​nął się z wyż​szo​ścią. – No. I fa​cet jest cho​ry. Zna​leź​li​śmy go za po​śred​nic​twem stro​ny Ju​st​Gi​ving. Po​szli​śmy do nich i zdo​by​li​śmy jego ad​res. Rzecz ja​sna, wła​śnie na tym po​le​ga​ła róż​ni​ca mię​dzy Stri​kiem a War​dle’em: ten dru​gi na​dal miał od​zna​kę, wła​dzę i wpły​wy, któ​rych Stri​ke się wy​rzekł, od​cho​dząc z ar​mii. – Wi​dzia​łeś go? – spy​tał Stri​ke. – Wy​sła​łem tam dwóch lu​dzi i nie za​sta​li go w domu, ale są​sie​dzi po​twier​dzi​li, że tam miesz​ka. Wy​naj​mu​je, miesz​ka sam i wszyst​ko wska​zu​je na to, że jest bar​dzo cho​ry. Po​dob​no na ja​kiś czas po​je​chał do domu do Szko​cji. Na po​grzeb przy​ja​cie​la. Nie​dłu​go ma wró​cić. – Cho​ler​nie praw​do​po​dob​na ba​jecz​ka – mruk​nął Stri​ke do ku​fla z pi​wem. – Je​śli La​ing ma w Szko​cji ja​kie​goś przy​ja​cie​la, zjem to szkło. – Jak so​bie chcesz – od​parł War​dle, tro​chę roz​ba​wio​ny, a tro​chę znie​cier​pli​wio​ny. – My​śla​łem, że się ucie​szysz, że ści​ga​my two​ich po​dej​rza​nych. – Cie​szę się – po​wie​dział Stri​ke. – Więc mó​wisz, że jest cho​ry, tak? – We​dług są​sia​da cho​dzi o ku​lach. Po​dob​no bar​dzo czę​sto bywa w szpi​ta​lu. Na oto​czo​nym skó​rza​ną ta​pi​cer​ką ekra​nie nad ich gło​wa​mi pusz​cza​no mecz Ar​se​na​lu z Li​ver​po​olem z ubie​głe​go mie​sią​ca, ze ści​szo​nym gło​sem. Stri​ke pa​trzył, jak van Per​sie strze​la kar​ne​go, któ​ry, jak są​dził, oglą​da​jąc to wcze​śniej na swo​im prze​no​śnym te​le​wi​zor​ku w miesz​ka​niu, mógł po​móc Ar​se​na​lo​wi zdo​być tak bar​dzo po​trzeb​ne zwy​cię​stwo. Oczy​wi​ście Ar​se​nal prze​grał. Ostat​nio los co​raz rza​dziej uśmie​chał się do Gun​ner​sów, po​dob​nie jak do Stri​ke’a. – Spo​ty​kasz się z kimś? – spy​tał nie​spo​dzie​wa​nie War​dle. – Co? – zdzi​wił się Stri​ke. – Spodo​ba​łeś się Coco – wy​ja​śnił War​dle, upew​nia​jąc się, że Stri​ke za​uwa​żył jego zna​czą​cy uśmie​szek, któ​rym chciał do​bit​nie uświa​do​mić de​tek​ty​wo​wi, iż sam uwa​ża to za ab​surd. – Coco, przy​ja​ciół​ce mo​jej żony. Rude wło​sy, pa​mię​tasz?

Stri​ke pa​mię​tał, że Coco tań​czy bur​le​skę. – Obie​ca​łem, że spy​tam – cią​gnął War​dle. – Mó​wi​łem jej, że po​nu​ry z cie​bie drań. Twier​dzi, że jej to nie prze​szka​dza. – Prze​każ, że bar​dzo mi miło – po​wie​dział zgod​nie z praw​dą Stri​ke – ale tak, spo​ty​kam się z kimś. – Ale nie z tą two​ją part​ner​ką z pra​cy, co? – spy​tał War​dle. – Nie – od​rzekł Stri​ke. – Ona wy​cho​dzi za mąż. – Two​ja stra​ta, sta​ry – mruk​nął War​dle, zie​wa​jąc. – Ja bym się z nią umó​wił. – Pod​su​muj​my – po​wie​dzia​ła Ro​bin na​stęp​ne​go dnia rano w agen​cji. – Gdy tyl​ko się do​wia​du​je​my, że La​ing fak​tycz​nie miesz​ka w Wol​la​ston Clo​se, chcesz, że​bym prze​sta​ła pro​wa​dzić tam ob​ser​wa​cję. – Wy​słu​chaj mnie do koń​ca – od​parł Stri​ke, szy​ku​jąc her​ba​tę. – Są​sie​dzi twier​dzą, że wy​je​chał. – Przed chwi​lą mó​wi​łeś, że two​im zda​niem wca​le nie po​je​chał do Szko​cji! – To, że od​kąd ob​ser​wu​jesz jego miesz​ka​nie, drzwi są za​mknię​te, wska​zu​je, że jed​nak gdzieś po​je​chał. – Stri​ke wrzu​cił to​reb​ki z her​ba​tą do dwóch kub​ków. – Nie ku​pu​ję hi​sto​ryj​ki o po​grze​bie przy​ja​cie​la, ale wca​le bym się nie zdzi​wił, gdy​by wpadł z wi​zy​tą do Mel​ro​se i pró​bo​wał wy​ci​snąć tro​chę kasy ze swo​jej znie​do​łęż​nia​łej mat​ki. To na pew​no pa​so​wa​ło​by do wy​obra​że​nia na​sze​go Don​nie​go na te​mat uda​ne​go urlo​pu. – Jed​no z nas po​win​no tam być, bo kie​dy wró​ci… – Jed​no z nas tam bę​dzie – uspo​ko​ił ją Stri​ke – a tym​cza​sem chcę, że​byś za​ję​ła się… – Brock​ban​kiem? – Nie, Brock​ban​kiem zaj​mu​ję się ja – po​wie​dział Stri​ke. – Chcę, że​byś spró​bo​wa​ła ze Ste​pha​nie. – Z kim? – Ze Ste​pha​nie. Dziew​czy​ną Whit​ta​ke​ra. – Dla​cze​go? – spy​ta​ła gło​śno Ro​bin, gdy woda w czaj​ni​ku za​go​to​wa​ła się jak zwy​kle przy akom​pa​nia​men​cie cre​scen​do kle​ko​czą​cej po​kryw​ki i do​no​śne​go bul​go​ta​nia, a para wod​na po​kry​ła okno. – Chcę spraw​dzić, czy mo​gła​by nam po​wie​dzieć, co Whit​ta​ker ro​bił w dniu śmier​ci Kel​sey i w nocy, kie​dy ta dziew​czy​na w Shac​kle​well stra​ci​ła pal​ce. Kon​kret​nie trze​cie​go i dwu​dzie​ste​go dzie​wią​te​go kwiet​nia. Stri​ke za​lał to​reb​ki z her​ba​tą wrząt​kiem i wmie​szał mle​ko, stu​ka​jąc ły​żecz​ką w ścian​ki kub​ka. Ro​bin nie była pew​na, czy ta zmia​na roz​kła​du dnia po​win​na ją cie​szyć, czy mar​twić. W su​mie uzna​ła, że się cie​szy, ale jej nie​daw​ne przy​pusz​cze​nia, że Stri​ke pró​bu​je ją od​su​nąć na bocz​ny tor, by​naj​mniej się nie roz​wia​ły.

– Na​dal uwa​żasz, że Whit​ta​ker może być mor​der​cą? – Tak – po​wie​dział Stri​ke. – Ale nie masz żad​nych… – Nie mam żad​nych do​wo​dów ob​cią​ża​ją​cych któ​re​go​kol​wiek z nich, praw​da? – od​parł Stri​ke. – Za​